In Duitsland is een vrouw niet zwaar veroordeeld voor malversaties.
Zij werkte als manager bij een bank en toverde/manipuleerde met rekeningen. Als zij zag dat mensen die zij niet kende en die haar niet kende, in moeilijkheden dreigden te komen wegens het niet (op tojd) afbetalen van hun schulden, boekte zij tijdelijk geld van vermogende klanten naar de in gebreke blijvende schuldenaren.
Zij kende de data dat de bank de periodieke doorlichting verrichtte van de debiteuren.
Zo stonden de mensen op die data niet in de min en werden ze gevrijwaard van incasso’s. Na de kritieke data boekte zij de gelden weer terug naar de rekeningen van de rechtmatige eigenaren van het geld.
De mensen die zij beschermde kende zij niet.
Toch liep zij tegen de lamp en werd ontslagen. De bank deed aangifte. De rechter gaf haar een lichte (voorwaardelijke) straf en nam in overweging dat zij het niet deed om zichzelf te verrijken.
Zij leeft nu zelf in armoede.

Getver! Wat zien zij eruit! Zo ongezond en  moet je hun buikjes zien! Die zijn zó opgezwollen. Ze hebben toch niet teveel gegeten?

Nee.

Hongerige Afrikaanse kinderen hebben niet teveel gegeten.

Beelden over de armoede in Afrika die via de televisie onze huiskamers binnenkomen. Ook bij mij wekken ze weerzin op.
In eerste instantie, omdat ik niet kan begrijpen dat armoede op zo’n schaal nog kan bestaan in deze wereld. Ik luister nu muziek vanaf mijn Ipod, zit op mijn laptop een blog te tikken voor het internet, heb ondertussen de televisie aan staan, drie grote lampen zorgen voor voldoende licht in mijn kamer en de verwarming staat op 20 graden. Met een grote kop warme chocolademelk zit ik mij af te vragen wat mij zo ergert aan die hongerige Afrikanen.

Nou…..dat dus. Die absurde tegenstelling.

Het is niet de enige reden voor mijn weerzin. Het wil  in mijn botte hersenen gewoon niet doordringen dat hongerige kindertjes in beeld brengen de enige manier is om de armoede in Afrika bespreekbaar te maken. Het ís ook niet de enige manier. Toch wil het journaille dat ons wel doen geloven.

Nu ik  zo op mijn laptop aan het tikken ben, schiet mij ineens het bezoek te binnen van Bram Vermeulen aan onze school. Zeven jaar lang was hij correspondent in Zuidelijk Afrika en kwam ons daar iets over vertellen.

En verdraaid! Hij kwam met hele nieuwe ideeën over Afrika. Journalistieke ideeën over Afrika wel te verstaan. En nee, dan heb ik het niet over het gepruts van de mensen van JOIN, maar échte journalistiek. Reportages die de ogen van de wereldbevolking eindelijk openen. Waar mensen het gevoel van krijgen: “Hier moeten we wat tegen doen!” Met alle respect, maar de journalisten van JOIN schrijven voor het grootste gedeelte ‘leukige’ artikelen. Wie zit hier nu op te wachten? ………

 Juist. Dat dacht ik al.

Vermeulen’s idee speelt meer in op de geluiden die we steeds vaker horen als het gaat om hulp aan derdewereldlanden. “Ik geef niets meer aan goede doelen die hulp bieden aan ontwikkelingslanden. Het geld komt toch vaak niet op de goede plaats terecht. Het verdwijnt in de zakken van corrupte leiders.”

Over dit geluid heb ik het. Helaas een terecht geluid waar journalisten toch echt wat meer aandacht aan mogen besteden.

En het is niet eens zo lastig.  Zijn idee. Vermeulen voerde het uit en maakte verbazingwekkende journalistiek. Hij sprak met een steenrijke Afrikaan in Zimbabwe en volgde hem. Vermeulen reed samen met hem naar een van zijn villa’s, langs zijn peperdure collectie auto’s en voorbij juichende aanhangers van de Afrikaan die overigens als een god leeft in het land. De enige twee vragen die in mij opkwamen bij het zien van Vermeulen’s reportage waren: “Hoe is het mogelijk?”  en “Wie laat dit toe?” Ik voelde een verlangen om het leven van die rijke Afrikaan zuur te maken.

Erg zuur.

Terug naar de hongerige Afrikaanse kinderen. Natuurlijk filmen journalisten deze kinderen. Dit teken van armoede kost immers de minste moeite om op te sporen. In sommige landen hoef je alleen maar om te kijken en je ziet het al. Mensen hebben honger.

Treurig dat de meeste journalisten met deze beelden genoegen nemen. Ze zullen zich wel afvragen waardoor de armoede komt en waarschijnlijk komen ze ook nog wel op het idee dat het gedoneerde geld ergens wordt achtergehouden, maar ze doen er niets mee. Wellicht vanwege het gevaar voor eigen leven, want dat is wel aanwezig als je in landen als Zimbabwe kritsch bent.

Beelden van een rijke corrupte Afrikaan roepen bij mij gevoelens op. Andere dan bij hongerige kinderen. “Sluit hem op! Oppakken en neem hem al zijn rijkdom af”. Dat is wat het bij mij oproept. En niet het opgedrongen medelijden dat ik moet krijgen van korte filmpjes van UNICEF. Niet dat zulke filmpjes mij niets meer doen, maar je sluit je op een gegeven moment af van de emoties die bij zo’n filmpje horen.

ZAP!  Andere zender. En weg is het Afrikaantje.

Zo gemakkelijk. Maar zo gemakkelijk MAG het niet zijn.

Journalisten; schrijf geen leuke artikelen over ontwikkelingslanden die nog het meest door ONS gelezen worden. Neem ook niet alleen maar hongerige kinderen in beeld. Neem je verantwoordelijkheid en stalk die rijke stinkerd.

Stalk hem, totdat hij publiekelijk kan worden berecht voor zijn misdaden.

Vreemd in eigen land. Mensen zoals jij en ik, ontzet van hun bezit; weg huis, weg papieren. We bevinden ons in Brussel, de meest multiculturele plek in ons Belgenlandje. Een plaats waar de grens tussen armoede en rijkdom letterlijk op elkaar ligt. Hoge Pieten gekleed in peperdure kostuums lopen er tussen daklozen die zich amper in leven kunnen houden. En nu staat de winter voor de deur. De vrieskou kent geen genade. Amnesty International wel. Gewapend tegen de kou, gaan ze de strijd aan, hopend op een overwinning. Tenten, dekens, hygiëne en vooral voedsel zijn hun wapens. Hun zwakte: macht. Onze Belgische  regering, die steeds meer evolueert naar een rechtse bedoening, ontnam talloze mensen het recht in België te leven. Ze worden uitgewezen. Volgens de regering een stap in de goede richting, voor de vreemdelingen een stap dichter bij de dood. De vrieskou kent geen genade.

Hoe is het mogelijk dat een geëvolueerde samenleving, zoals we die vandaag de dag kennen, nog steeds armoede kent? Er is genoeg voor iedereen. Enkel zijn mensen egoïstisch, net als onze maatschappij. ‘Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken!’ Ofwel de slagzin van het nationalisme, tot fascisme. Rood bloedt, geel schittert. En zo vinden deze mensen, hun enige bezit dragend in plastic zakken, zich in de slagschaduw van de ’schitterende’ zon. De hedendaagse versie van de vergeetput.

Wordt het niet eens tijd voor een ommezwaai? Van die schitterende zon vol grootheidswaanzin, naar een wassende maan? Een maan kent geen schaduw. Iedereen is gelijk voor de wet, met evenveel kansen. Vreemdeling of niet. We moeten evolueren naar een samenleving zonder landsgrenzen. Al heb je een andere huidskleur, spreek je een andere taal. Een mens blijft een mens en dient niet onmenselijk behandelt te worden. Alsjeblieft regering, ik smeek je. Doe er wat aan voor het (weer) te laat is!

En dit schreef ik in Brussel-Noord, ergens in een klein cafeetje, waar tien meter verderop drie daklozen smeken voor een duit. Niets krijgend van de egoïst.

In mijn vorige post schreef ik over armoede als mensenrechten-issue. Artikel 25 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens zegt … “Een ieder heeft recht op een levensstandaard, die hoog genoeg is voor de gezondheid en het welzijn van zichzelf en zijn gezin, waaronder begrepen voeding, kleding, huisvesting en geneeskundige verzorging en de noodzakelijke sociale diensten”. Dit is één van de bepalingen in de Verklaring over economische rechten; artikel 22 zegt daar ook nog over dat een ieder er aanspraak op heeft ”dat door middel van nationale inspanning en internationale samenwerking, en overeenkomstig de organisatie en de hulpbronnen van de betreffende Staat, de economische, sociale en culturele rechten, die onmisbaar zijn voor zijn waardigheid en voor de vrije ontplooiing van zijn persoonlijkheid, verwezenlijkt worden”.

Het is duidelijk dat er in de wereld heel veel ontbreekt aan het realiseren van deze rechten. Die “nationale inspanning en internationale samenwerking” zijn niet goed geregeld. Of kán het niet beter? Dat wil er bij mij niet in. Er kan veel meer gedaan worden aan het scheppen van mogelijkheden voor mensen die nu in armoede leven om in hun levensonderhoud te voorzien.  

Microkredieten, geïntroduceerd door Nobelprijswinnaar Mohammed Yunus met zijn Grameen Bank, kunnen daaraan een bijdrage leveren maar er is veel meer nodig. Ook weer kijkend naar Grameen, lijken enkele projecten van die bank met grote westerse bedrijven me een interessant voorbeeld. Met yoghurt-fabrikant Danone is het Shokti Doi project opgezet, waarin kleine boeren melk leveren aan een fabriek die meer drijft op menskracht dan op automatisering, de yoghurt wordt versterkt met vitaminen en mineralen en tegen heel lage prijs wordt verkocht. De Danone manager die het project opzette meldt dat “hij de dingen precies anders deed dan normaal”. 

“The impact of the business on people or environment, rather than the amount of profit made in a given period measures the success of social business” zegt Yunus over dit soort projecten. Misschien zouden die uitgangspunten en het motto ’de dingen precies anders doen dan normaal’ gebruikt moeten worden voor alle investeringen van bedrijven in een land als Bangladesh. (Of zelfs voor alle investeringen over de hele wereld?)

Zou de regering van Bangladesh niet regels kunnen maken die dat aan bedrijven voorschrijven? Nee, onder de huidige internationale economische afspraken kan dat niet. Tenzij het land zich terug trekt uit een orgaan als de Wereldhandelsorganisatie. En dat betekent dan weer dat het land veel moeilijker leningen kan krijgen… 

Waarmee we op de vraag komen of de internationale financiële en economische regels niet fundamenteel moeten worden veranderd. Iets waar erg veel over gesproken is sinds de start van de huidige ‘financiële crisis’ maar waar door de wereldleiders niet al te veel aan gebeurt. Hoogste tijd voor meer actie op dit vlak. Mensenrechtenorganisaties zowel als  ontwikkelingssamenwerkingsclubs zouden initiatieven als Europeans for Financial Reform moeten steunen.

Bij oma op het dorp hebben de meesten het niet breed. Veel ouderen moeten rondkomen van een pensioen van 100 Euro per maand, en ook in Roemenië koop je daar niet veel voor. Vandaar dat oma en tante Stelutza (een inwonende oudtante) in praktische en financiële zin moeten worden bijgestaan.

Een onverwachte weldoener hierin is de Roemeense regering. Het kan zijn dat het met de verkiezingstijd te maken heeft – zou het? – maar van hogerhand was blijkbaar tot Voedselhulp besloten.

Hoe weet ik dat? Tante Stelutza zat ineens met vijftien kilo meel opgescheept en wij kregen ook een pak.

Er staat onder andere op te lezen: Gemeenschaps-voedselhulp, niet voor de verkoop. En daaronder: Hulp van de Europese Unie.

Nou zijn ze in het dorp wel arm, maar hongersnood heerst er niet.  Zeker nu niet meer…

Mocht u zich afvragen waar uw belastingcentjes blijven: daar gaan wij morgen cake van bakken!

Lier is een nieuw evenement rijker. LIER WERELDWIJD is een initiatief van de Stad en de verenigingen van het Lierse Noord-Zuid Overleg en vindt plaats op zondag 15 november tussen 14u en 18u in de Stedelijke Academie voor  Muziek,  Woord, Dans

“Al jaren zetten de vrijwilligers van deze verenigingen zich in voor meer solidariteit met ontwikkelingslanden in de hoop en overtuiging daarmee de kloof tussen Noord en Zuid, West en Oost, welvaart en (kans)armoede te verkleinen” zegt schepen van ontwikkelingssamenwerking Els Van Weert. “Ze doen dat meestal in alle stilte en bescheidenheid. Daarom vonden we het hoog tijd om hun realisaties in de kijker te plaatsen en om met het Liers Noord-Zuid Overleg een keer samen en groots naar buiten te komen.”     

“We werken in Lier niet met rechtstreekse projectsubsidie voor lokale initiatieven in het kader van ontwikkelingssamenwerking. Maar de stad wil met initiatieven zoals Lier Wereldwijd de organisaties en vrijwilligers wel ten volle ondersteunen, hen meer bekendheid geven en onderlinge samenwerking stimuleren. Hopelijk mogen we zondag veel volk verwelkomen en voelen velen zich geroepen om in de toekomst mee te doen. Want elke organisatie die met vrijwilligers werkt kan altijd nieuwe gezichten en vers bloed gebruiken.”

Op Zondag 15 november trekken we dus met Oradea, Vatra Hooikt, Kasipiti Zimbatic, Chilumba, 11.11.11-Lier, Amnesty International Lier, Oxfam Wereldwinkel Lier en Unicef Lier naar de stedelijke muziekacademie voor Muziek Woord & Dans (SAMWD) voor wat een kleurrijke en gezellige namiddag voor het hele gezin belooft te worden. In de grote auditiezaal stellen alle Lierse Noord-Zuidverenigingen zichzelf en hun werking voor op een originele standenmarkt met een (h)eerlijke fairtradebar vol lekkere sappen, wijnen en eerlijke vergebakken appelcake. De kleintjes kunnen ondertussen terecht in een kinderspeelhoek waarvoor de bibliotheek van Lier speciaal een Leeskoffer heeft samengesteld over andere culturen en de ‘3de wereld’.

Maar er staat veel meer op het programma. Een begeleide tentoonstelling van Oxfam “Van cacao tot chocolade” -mét proeverij!- en een heus “Millenniumdoolhof” van 11.11.11 met allerlei vragen en opdrachten. Voor kinderen tussen 6 en 12 jaar brengt de mobile school het bijzondere verhaal van het leven van straatkinderen over de hele wereld. Jongeren vanaf 15 jaar krijgen de beklijvende,interactieve voorstelling “4REAL” over mensenrechten i.s.m. Amnesty International. Met een flinke dosis relativerende humor. Jong en oud kan leren Afrikaans dansen en juwelen maken. Om 15u is er een exclusief optreden van jeugd- en meisjeskoren Julica en Amarylca om hun cd “Wiegelied voor Oradea” aan het publiek voor te stellen. Prachtige Roemeense wiegeliedjes voor het goede doel. Tot slot knoopt burgemeester Marleen Vanderpoorten om 16u de schort voor in het kader van de Week van de Smaak. Tijdens de sessie van “De burgemeester kookt” zal zij een Zimbabwaans dessert bereiden, dat ter plaatse ten voordele van Zimbabwaanse ontwikkelingsprojecten zal verkocht worden.

Zondag 15 november tussen 14 en 18 uur in de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord & Dans, Gasthuisvest 50. Deelname is gratis!

Deze blog is verhuisd naar Idordt.nl. Voor meer updates en info, kijk op Idordt.nl.

Deze blog is verhuisd naar Idordt.nl. Voor meer updates en info, kijk op Idordt.nl.

Deze blog is verhuisd naar Idordt.nl. Voor meer updates en info, kijk op Idordt.nl.

mail naar Antonie Teuteberg
Ik heb vanmorgen een e-mail gestuurd naar oud circus-directeur Antonie Teuteberg (hij is de eigenaar van de nieuwe club Teut) met de vraag hoe lang hij het licht boven de stad aan wil laten.
Hij heeft me vrijwel direct geantwoord. Dat is netjes. Met zijn antwoord ben ik echter minder blij.

Hij gaat het licht wat de horizon in Dordrecht vervuilt niet uitzetten.
Hij is vrij duidelijk in zijn mail. Hij denkt dat zijn club dit licht nodig heeft.

De site van Club Teut
Een andere post over club teut

Tony staat rechts, links staat Gerrit van Kooten

De mailwisseling:

Van: selligo apestaartje hotmail punt com
Verzonden: zondag 8 november 2009 10:50
Aan: info apestaartje clubteut punt nl
Onderwerp: Wanneer gaat het licht uit?

Beste Antonie Teuteberg,

Gefeliciteerd met de opening van jullie nieuwe club. Ik wens jullie hier veel succes mee.

Ik heb echter één vraagje: Wanneer gaat het licht uit?

Ik vind het met de huidige klimaatcrisis vreemd dat iemand reclame voor zijn club denkt te maken door een grote energieslurper op het dak te zetten.
Daarnaast vind ik het horizonvervuiling.
Nogmaals, ik wens jullie veel succes met jullie club, maar ik hoef niet iedere avond aan jullie club te worden herinnerd.

Wanneer het licht uit is zal ik een biertje komen drinken.

Met vriendelijke groet,
Selligo
————————
From: info apestaartje clubteut punt nl
To: selligo apestaartje hotmail punt com
Subject: RE: Wanneer gaat het licht uit?
Date: Sun, 8 Nov 2009 13:14:43 +0100

Het spijt ons ten zeerste maar hebben geen zin in deze discussie als mensen al niet snappen dat JUIST ! in deze crisis het juist nodig is gezien te worden. Zeker in de horeca in Dordrecht.

Dus erg spijtig dat we u niet mogen verwachten in onze club, want wij hopen dat ons licht nog jaren zal blijven branden

Met vriendelijke groet,

Antonie Teuteberg

Vrijdag 6 november 2009, Mumbai.

Terwijl de geur van zeezout in mijn handdoek nog herinnert aan een meer rustige omgeving, heeft de stedelijke realiteit van Mumbai zich al in volle hevigheid opgedrongen. Mumbai is een stad vol geuren: kruiden, vis, brood, koffie, afval en pis. In haar centrum – Colaba en Fort – is Mumbai een echte mondiale stad. Het is druk, maar overzichtelijk. Veel mensen lopen over de met stalletjes bezaaide stoepen of over autoluwe straten. Rond de universiteit doen de omgeving en haar wandelende mensen bijna Brits aan. Het centrum van Mumbai presenteert een behapbaar India. De prachtige kant van India, van Mumbai, wordt hier enkel ontsiert door een aantal op de promenade slapende daklozen, door een enkele bedelaar. Maar het Indiase stadsleven blijft zwaar. Zo tegen het einde van mijn reis, en opnieuw geconfronteerd met de harde tegenstelling van de Indiase grote stad, keert de vraag waarom ik deze reis ook al weer begonnen was als een boemerang terug.

Rijkelijk laat om hier over te beginnen, en vermoedelijk zal hooguit een enkele overgebleven trouwe lezer zich de belofte in mijn eerste blog nog herinneren. Toch is het juist een vraag die aan het einde van een reis weer naar voren komt. Het doel van de reis naar India was simpel. Het zien, het proeven en ruiken van India. Omdat het voor een belangrijk deel de historische grond van mijn promotie-onderzoek is. Maar meer nog omdat ik India eigenlijk van kinds af aan al eens wilde zien. Het beeld van de kleurrijke wereld die India heet, is altijd fascinerend gebleven. Zo ben ik dus niet alleen op reis gegaan om de kustlijnen en oude gebouwen van India te bekijken, maar ook om ook de kleuren, geuren en hitte te ondergaan. En om iets mee te krijgen van diversiteit in ultieme vorm. Verschillende religies, levensovertuigingen, culturele praktijken, armoede en rijkdom, bureaucratie en chaos, prachtige omgevingen en extreme vervuiling: alles in India lijkt zich uit elkaar te bewegen – en soms, op onverwachte momenten, weer naar elkaar toe.

Het klinkt alsof het gaat om enkel de ontdekking van een sprookjesachtige kleurrijk land. En voor een deel is dat ook zo. Maar gaanderweg bleek deze tocht door India ook diepere betekenis te hebben. Niet in de vaag spirituele zin van deze woorden. Mijn reis was geen zoektocht naar mijzelf – of naar een verlichtende goeroe. Misschien zelfs niet naar het echte India, aangezien ik vaak meer geinteresseerd bleek in de reizigerservaringen, in de wisselwerking tussen India en haar bezoekers – dan alleen de monumenten van het (onkenbare?) India zelf.

De diepere betekenis bleek vooral te liggen in de ontdekking dat mijn reis ook veel weg had van een vrijheidsviering. Wederom, niet een vrijheidsviering in spirituele of hedonistische vorm. Ik heb me niet uit een ashram bevrijd, en ik heb me zeer behoorlijk gedragen in Goa. Maar een viering van de bevoorrechte positie die het mogelijk maakt om onbekende werelden te ontdekken, een viering van een vrijheid in de vorm van zelfstandigheid en keuzemogelijkheden. Een rite de passage? In zekere zin misschien. Maar toch zou ik het eerder willen beschrijven als een soort bevestiging, een viering van iets dat zich al voltrokken heeft, dat al aanwezig is – een gedeeltelijk in de schoot geworpen en gedeeltelijk verworven vrijheid.

Maar misschien klinkt ook dit weer te mooi, te sprookjesachtig, te schoon. Want India is vaak niet schoon, en evenvaak gruwelijk lelijk als ongelovelijk mooi. Een vrijheidsviering is hier nadrukkelijk een dubbelzinnige viering, een viering in een keihard contrast, met een bikkelharde realitycheck op iedere hoek van de straat. Zoals de godin Kali – de zwarte godin van de macht, met haar kracht om te geven en nemen – door Hindoeistische gelovigen tegelijk gevierd en gevreesd wordt, zo moet ook deze vrijheid tegelijk gevierd, gevreesd en gekoesterd worden.

Het is de vrijheid om te reizen naar een werelddeel waar de tegenstellingen en contrasten, die in andere werelddelen vaak vakkundig weggemoffeld worden, uitzonderlijk zichtbaar zijn: armen, daklozen en kleingehouden werkenden zijn overal op straat. Het is in deze context dat alleen mijn aanwezigheid al een soort schurende vrijheidsviering is. Het is dan ook een vrijheid die met vreugde moet worden opgenomen en soms met pijn beleden.

Door het uit elkaar gaan met mijn ex (zonder buffer en/of alimentie) leven mijn zonen en ik nu onder de armoedegrens. Rekeningen die nog betaald moesten worden zoals huur/water/energie weigerde mijn ex te betalen en ook aflossingsregelingen kwamen voor het grootste deel op mijn schouders. Maandenlang hebben wij ons hoofd boven water weten te houden maar nu moet ik helaas toegeven dat het watertrappelen niet meer lukt en we stilletjes verzuipen.

Ik zit in de WAO, af en aan al 8 jaar! Jeetje wat is dat lang zeg, er zijn periodes dat ik “weiger” ziek te zijn, ik solliciteer, vind een baan, werk en kan na het werk niet meer functioneren. Hele periodes van mijn zonen hun leven zijn zo aan mij voorbij gegaan. Max. 5 maanden later lig ik dan aan een infuusje in het ziekenhuis doodziek en peinzend “hoe nu met mijn kinderen”.

Ik kan redelijk zuinig leven, op budgetterenmetkinderen, staan de tips en tricks die ik door de jaren heen geleerd en toegepast heb in mijn leven. In 2007  leek het allemaal vrij goed te gaan, met z’n 4-tjes vormden wij een financieel stabiel gezin. Zo op t eerste oog leek het ook een gelukkig gezin maar jammer genoeg was dat niet helemaal de waarheid. Lang verhaal kort begin 2008 gingen we uit elkaar. Zo kwam ik dus heel snel weer financieel in de problemen. Nog geen toeslagen, gemeentelijke belastingen moesten betaald en uiteraard ging het leven door dus vaste lasten en eten en drinken die moesten ook nog betaald.

Financieel was het een ramp maar wat mijn grotere zorgen baarde waren mijn zonen. Door de rotzooi waarin we terecht kwamen en dan ook nog dat het contact met hun vader (zijn keuze) werd verbroken veranderden mijn zonen in kleine hoopjes verdriet.

Fast forward……..naar vandaag. 

Mijn zonen zitten sinds kort in Suriname op school en zullen hier verblijven zodat ik puin kan ruimen in Nederland. Financieel is dit niet zozeer voordelig aangezien ik dus privé-verzekeringen voor de beide heren hier moest afsluiten, verblijfsvergunningen moest betalen en inschrijfgeld en uniformen voor onderwijs via Stichting NOB. De beslissing om hun hier te laten is wel het beste voor hun gebleken de nieuwe omgeving doet hun opleven! De jongens gaan met plezier naar school en de oudste behaald goede cijfers. Een pak van mijn hart gezien hij dus doubleert in brugklas havo/vwo.
Het is een geschenk uit de hemel dat ik straks in Nederland even helemaal op mijn gezondheid kan focussen. Vlak voor vertrek naar Suriname kreeg ik te horen dat er nieuwe medicatie beschikbaar was waardoor de kwaliteit van mijn leven zou kunnen verbeteren. Houdt wel in dat er strenge ziekenhuis controles wekelijks zullen zijn en ik me de eerste tijd doodziek zal voelen door de bijwerkingen. Het zal een behoorlijke aanpassing zijn omdat ik dan levenslang om de 2 dagen medicatie moet inspuiten brrr de gedachte alleen al!!

Maandelijks zal ik 300 euro voor mijn ouders storten zodat zij in ieder geval de kosten van school (150 en 68,50 euro p.m.) kunnen voldoen en zwemles en karateles kunnen betalen. Eten en drinken nemen ze gelukkig voor hun rekening, kleding en schoeisel stuur ik zo nodig op uit Nederland is daar goedkoper en die kan ik met de kinderbijslag betalen. Mijn zonen groeien als kool! Shaquille, 13, maat 170 en schoenmaat 44! Jamal, 5, maatje 122-128, schoenmaatje  32! Shaquille zei laatst tegen Jamal als je nog 1 van deze groeit -liniaal in de hand- dan ben je net zo groot als mama :|

Dit is ons leven in een notendopje. Eind december vertrek ik weer richting Nederland daar heb ik ook mijn mapjes met schuldenoverzichten en financiële verplichtingen. Begin Januari maak ik een nieuwe start die je op deze blog kan volgen.

Deze blog is verhuisd naar Idordt.nl. Voor meer updates en info, kijk op Idordt.nl.

Deze blog is verhuisd naar Idordt.nl. Voor meer updates en info, kijk op Idordt.nl.

Deze blog is verhuisd naar Idordt.nl. Voor meer updates en info, kijk op Idordt.nl.
Over hoe ik afgelopen dinsdag bijna klappen kreeg bij Dordt CS.

donker en verlaten
Bij de Vriesestraat dook hij al voor me en ik had direct mijn antenne’s al uit staan. Hij kwam zo’n 15 meter voor me vanuit een zijstraat voor me lopen. Het was vroeg (rond zeven uur), donker en verlaten. Hij was niet zo groot en droeg een grote donkere tas op zijn rug met zich mee. Door z’n groezelige uiterlijk vermoedde ik dat hij net uit zijn schuilplaats voor de nacht weg weggejaagd. Nu was hij op weg naar de plek waar op dit moment van de dag de meeste gratis warmte en gezelligheid te vinden is, het centraal station van Dordrecht.
Hij keek veelvuldig naar mij om en riep me ook een paar keer wat toe. Ik kon niet verstaan wat, maar waarschijnlijk verdacht hij mij er van dat ik hem had weggejaagd en dacht hij dat ik hem nu achterna zat.

ik had een trein te halen
Ik liep sneller, had een trein te halen. Ik dacht ook dat het hem misschien zou geruststellen als ik hem zou inhalen. Ter hoogte van het postkantoor op de Johan de Wittstraat dacht ik dat te kunnen doen. Hij kijkt nogmaals om en rende van me weg. Een meter of 20 voor me, maar ook nog steeds op weg naar het station.
Hij was bang voor me, en ik begon me nu ook ietwat ongemakkelijk te voelen. Ik maakte de afweging dat ik hem waarschijnlijk wel kon hebben. Hij was kleiner, ik ben vermoedelijk conditioneel beter uitgerust en had waarschijnlijk een betere nachtrust gehad. Maar zijn angst en zwerverachtige uiterlijk maakte hem onberekenbaar. Voor het zelfde geld voelde hij zich zo in het nauw gedreven door me dat hij opeens een mes tevoorschijn tovert.
Ik kon achter hem blijven of oversteken maar dan had ik mijn trein waarschijnlijk niet gehaald.

Je kan klappen krijgen hoor
Ter hoogte van de paar taxi’s die nog proberen een paar klanten te pakken aan het einde van hun nachtdienst haalde ik hem in. Alleen nu was ik diegene die hem niet meer in de gaten kon houden. Nu moest ik steeds omkijken. Uit mijn ooghoeken zag en hoorde ik dat hij weer rende en ik draaide me om. Geschrokken door mijn actie stopte hij vlak voor me. Hij begon te schelden: “oprotten, je kan klappen krijgen hoor”. Ik denk dat hij me van achteren een klap of duw wilde geven. Ik stamelde iets van: “Rustig maar, ik ben alleen maar op weg naar mijn trein”. Ik ben vlug naar de trein gelopen en heb hem op het station niet meer gezien. Gelukkig liep het met een sisser af.

Vanmorgen zag ik hem weer bij het station. Zelfde tas, zelfde kleren, zelfde verwilderde blik. Hij zag mij niet, herkende me in ieder geval niet. Laten we maar hopen dat het hier ook bij blijft.
Mafkees.

Menswaardig leven is een mensenrecht. Eis het op.” De nieuwe campagne heeft tot doel een einde te maken aan de inbreuken op mensenrechten die armoede in stand houden.

Agency: Air
Client: Amnesty International

Menswaardig leven is een mensenrecht. Eis het op.” De nieuwe campagne heeft tot doel een einde te maken aan de inbreuken op mensenrechten die armoede in stand houden.

Agency: Air
Client: Amnesty International

Sinds vorig jaar werk ik als vrijwillig fotograaf bij Welzijnszorg. Via hen ben ik in terecht gekomen in de vierde wereld van Groot Gent. Een fantastische ervaring waarbij ik zoveel mensen leren kennen heb met het hart op de juiste plaats. Vorige week vroeg hun verantwoordelijke, Lieven De Pril, of ik even wou mee gaan om iets vast te leggen op foto omdat niemand het anders zou geloven. Dit is het resultaat van een paar daagjes werken aan een fotoreportage. Een thema dat naar buiten moet komen. Met het nodige fotoresultaat zijn we naar een journalist gestapt om dit ook in woorden te formuleren. Het woord en beeldmateriaal was vandaag te zien in De Standaard en het Nieuwsblad.

online versie hier –> artikel

Lees ook deze blogpost op PoMoDeVo

Ik geef onjuiste informatie in dit filmpje over de namen van de bruggen. Deze brug bij Nieuw Vennep is de Harp. Dichtbij mijn huis is de Luit en daartussen – ter hoogte van De Meerkerk, Bennebroekerweg, vind je de middelste brug: de Citer. Kijk hier voor meer informatie over de Calatravabruggen.

Amnesty International gaat steeds meer doen aan het onderwerp armoede. Dat mensen die arm zijn, vaker slachtoffer worden van schending van mensenrechten is iets dat Amnesty altijd al zei. De doodstraf bij voorbeeld wordt bijna alleen maar opgelegd aan arme mensen. Ook marteling en ander excessief politiegeweld wordt wereldwijd een stuk gemakkelijker gebruikt tegen sloppenwijkbewoners of landloze boeren.

Maar nú zegt Amnesty niet alleen dat armoede bijdraagt tot schending van mensenrechten, maar ook dat schending van mensenrechten leidt tot armoede.  Armoede is een complex van schendingen van mensenrechten. Iets dat al veel langer werd gezegd door een anti-armoede organisatie als ATD Vierde Wereld.

Amnesty voert actie onder het motto Demand Dignity. Deze maand zag het boek The Unheard Truth: Poverty and Human Rights het licht. Amnesty’s belangrijkste woordvoerder, Irene Khan, noemde armoede de “ergste mensenrechtencrisis ter wereld”. Khan: “Discriminatie, onderdrukking, corruptie, onzekerheid en geweld zijn net zo goed kenmerken van armoede als het ontbreken van materiële middelen. Deze problemen kunnen niet zomaar worden opgelost door het inkomen van mensen te verhogen.”

In Nederland is Amnesty nog niet echt uit de startblokken met deze campagne, maar in België wel. In weerwil van het statement van Irene Khan ging zo ongeveer de eerste actie van Amnesty België over het verhogen van het inkomen van mensen: ”Amnesty onderschrijft de eis van het ‘Vlaams netwerk van verenigingen waar armen het woord nemen’ om het minimuminkomen te verhogen tot het Europese minimum van 878 euro per maand. De meeste uitkeringen liggen daar ver onder. In België bedraagt een leefloon voor een alleenstaande vandaag 726 euro. Daarom moeten de uitkeringen onmiddellijk verhoogd worden.”

In België gaat het dan om 1 op de 7 personen; in Nederland volgens dezelfde benadering om 1 op de 10.  

Ligt hier dus een actiepunt ook voor Amnesty in Nederland (en in alle andere westerse landen)? Ook in Nederland kunnen de anti-armoede actievoerders best versterking gebruiken.

Of moet Amnesty als wereldwijde beweging zich toch vooral richten op het tegengaan de veel extremere armoede waarin mensen leven die minder dan 1 of 2 dollar per dag aan inkomen hebben? Je kunt het geld maar één keer uitgeven.

Of is geld inderdaad niet het belangrijkste wanneer het gaat om tegengaan van armoede?  Uiteindelijk gaat het bij de  minimum-inkomsten om een vangnet voor gevallen van nood. Als in een land als België 1 op de 7 mensen in die situatie is, lijkt er iets mis te zijn met de economie. (Dat staat los van de huidige ‘crisis’:  het cijfer 1 op 7 is uit 2007.) Op wereldniveau zou dat dan in nog veel sterkere mate gelden. Moet dus de economie helemaal anders? Dat zou heel goed kunnen. De mensenrechtenbeweging zou zich dan moeten gaan oriënteren op de vraag hoe een ‘mensenrechtenvriendelijke’ (wereld)economie er uitziet.

In sommige huizen leven de voorwerpen. Dan lijkt het net of ze vertellen allemaal hun verhaaltjes tegen me. Ze hebben een leven dat verder gaat dan dat van banale nieuwe of mooi opgepoetste spullen. In sommige huizen wil ik foto’s maken. Om het gefluister van die voorwerpen in beeld te brengen.
Natuurlijk doe je dat niet zomaar. Iemand z’n interieur in beeld brengen is een stukje van z’n ziel stelen. Toch als het over iemand gaat die een sprekend interieur heeft. Ik vind het bovendien ook erg moeilijk. Meestal hoor ik op de foto het verhaal niet meer. Dat komt omdat ik het nog niet zo goed kan. Misschien lukt het me ooit wel. Misschien moet ik er eens werk van maken. Mijn plannen tot uitvoer brengen. Ook eens luisteren naar het gefluister van mijn voornemens dus…

Een project met Brusselse jongeren. Rond het probleem van schoolverlaters schreven ze een rapnummer. Dat wilden ze illustreren met een actie en een videoclip. Dit is het resultaat.

done

Het Ministerie van de Wooncrisis organiseerde een eerste treffen in Brussel. Een dag vol ateliers, debatten, film en muziek. Ze organiseerden ook een rondleiding door Brussel Noord met uitleg over de problemen van stadsontwikkeling en woongelegenheid. Dit is een weerslag van die wandeling.

done

In de Begijnhofkeerk zijn sinds 8 mei een 150-tal mensen in hongerstaking. Ze naderen nu de grens van wat fysiek haalbaar is en men vreest voor nefaste en mogelijk zelfs dodelijke gevolgen. Op vraag van de begeleidende pastoor Daniël Alliet, maakten we een reportage van hun persconferentie.

done

240 mensen zonder papieren bezetten de Begijnhofkerk te Brussel. De Europese Unie wil een richtlijn uitvaardigen die alle landen toelaat vluchtelingen tot 18 maanden op te sluiten en hen voor 5 jaar de toegang tot het Europees grondgebioed te verbieden.
Daartegen werd op 7 mei te Brussel betoogt. In opdracht van de organisatie maakten we een reportage en interviewden we Frans Leens (werkgroep Europa van CAP) en Bart Staes (Europarlement Groen!).