<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>aronofsky &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/aronofsky/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "aronofsky"</description>
	<pubDate>Sat, 28 Nov 2009 06:24:51 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Doce Pássaro da Juventude #1]]></title>
<link>http://mulhollandcinelog.wordpress.com/2009/11/10/doce-passaro-da-juventude-1/</link>
<pubDate>Tue, 10 Nov 2009 02:00:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>Gustavo H.R.</dc:creator>
<guid>http://mulhollandcinelog.wordpress.com/2009/11/10/doce-passaro-da-juventude-1/</guid>
<description><![CDATA[Réquiem Para um Sonho (Requiem For a Dream/Darren Aronofsky/2000) Superior a Π, o primeiro filme do ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Réquiem Para um Sonho (Requiem For a Dream/Darren Aronofsky/2000) Superior a Π, o primeiro filme do ]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Fonte da Vida (2006) - Dir: Darren Aronofsky - E.U.A.]]></title>
<link>http://cineclubek.wordpress.com/2009/11/06/fonte-da-vida-2006-dir-darren-aronofsky-e-u-a/</link>
<pubDate>Fri, 06 Nov 2009 19:52:46 +0000</pubDate>
<dc:creator>cineclubek</dc:creator>
<guid>http://cineclubek.wordpress.com/2009/11/06/fonte-da-vida-2006-dir-darren-aronofsky-e-u-a/</guid>
<description><![CDATA[SINOPSE: Na Espanha do século 16, o navegador Tomas Creo parte para o Novo Mundo em busca da lendári]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-full wp-image-17" title="Fonte da Vida" src="http://cineclubek.wordpress.com/files/2009/11/fonte-da-vida-poster05.jpg" alt="Fonte da Vida" width="340" height="500" /></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>SINOPSE: </strong><span style="color:#ffffff;">Na Espanha do século 16, o navegador Tomas Creo parte para o Novo Mundo em busca da lendária árvore da vida. Nos tempos atuais a mulher do pesquisador Tommy Creo está morrendo de câncer, mas ele busca desesperadamente a cura que pode salvá-la. Uma terceira história une as duas primeiras: no século 26, o astronauta Tom finalmente consegue a resposta para as questões fundamentais da existência.</span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#ffffff;">Página no IMDB: </span>http://www.imdb.com/title/tt0414993/</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Pi Greco - Il teorema del delirio (D.Aronofsky, 1998)]]></title>
<link>http://pillolefilmiche.wordpress.com/2009/10/27/pi-greco-il-teorema-del-delirio-d-aronofsky-1998/</link>
<pubDate>Tue, 27 Oct 2009 06:07:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>Caufield</dc:creator>
<guid>http://pillolefilmiche.wordpress.com/2009/10/27/pi-greco-il-teorema-del-delirio-d-aronofsky-1998/</guid>
<description><![CDATA[☺☺☺☺☺ Un giovane matematico Maximilliam Cohen trascorre la sua claustrofobica esistenza rinchiuso e ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img src="http://farm3.static.flickr.com/2522/4004474374_db27c682cb.jpg" alt="" width="245" height="350" /></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:xx-large;">☺☺☺☺</span></span><span style="font-size:xx-large;">☺</span></p>
<p style="text-align:justify;">Un giovane matematico Maximilliam Cohen trascorre la sua claustrofobica esistenza rinchiuso e recluso nel suo appartamento circondato da schermi nell&#8217;intento di trovare l&#8217;equazione matematica che regola il variare delle quotazioni in borsa convivendo con fortissime emicranie. Il suo lavoro salta all&#8217;occhio dapprima ad un azienda borsistica che lo perseguita e poi ad un rabbino che associa le sequenze numeriche da lui scoperte al vero nome di Dio. Le scariche elettriche che colpiscono il suo cervello lo debilitano sempre di più ed il salto dal razionale all&#8217;irrazionale dello studio dei numeri lo porteranno verso il baratro.</p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:center;"><img src="http://farm3.static.flickr.com/2589/4003712489_bb1c6ebc5c_m.jpg" alt="" width="136" height="77" /> <img src="http://farm3.static.flickr.com/2642/4004474146_10f34f5349_m.jpg" alt="" width="124" height="77" /> <img src="http://farm3.static.flickr.com/2570/4004474090_4911ba388d_m.jpg" alt="" width="137" height="77" /></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#ff0000;"><span style="text-decoration:underline;">Avvertenze:</span></span></p>
<p style="text-align:justify;">Film indipendente a basso budget d&#8217;esordio di Aronofsky. La teoria secondo cui i numeri e la matematica permeano la natura e regolano le strutture e le leggi di quest&#8217;ultima è sempre affascinante, forse una verità troppo grande per l&#8217;uomo. Simboli o ingranaggi di qualcosa di fondamentale?</p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">Alla prossima <span style="color:#339966;">pillola</span>.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Requiem For a Dream (D. Aronofsky, 2000)]]></title>
<link>http://pillolefilmiche.wordpress.com/2009/10/17/requiem-for-a-dream-d-aronofsky-2000/</link>
<pubDate>Sat, 17 Oct 2009 07:30:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>Caufield</dc:creator>
<guid>http://pillolefilmiche.wordpress.com/2009/10/17/requiem-for-a-dream-d-aronofsky-2000/</guid>
<description><![CDATA[☺☺☺☺☺ Immagini frenetiche colpiscono lo schermo ed incessante è lo scorrere delle stagioni : ora Est]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img src="http://farm3.static.flickr.com/2610/3966072578_1672b446d1.jpg" alt="" /></p>
<p style="text-align:center;"><span style="font-size:xx-large;"><span style="color:#ff0000;">☺☺☺☺</span>☺</span></p>
<p style="text-align:justify;">Immagini frenetiche colpiscono lo schermo ed incessante è lo scorrere delle stagioni : ora <em>Estate</em>, poi <em>Autunno </em>ed infine <em>Inverno</em>. Ma la <span style="text-decoration:underline;">Primavera</span> non arriverà, nessuna rinascita, nessuno spiraglio di luce o luce in fondo al tunnel qui non c&#8217;è speranza, nemmeno l&#8217;illusione quando l&#8217;effetto della droga passa rimane solo una dipendenza affamata da soddisfare.</p>
<p style="text-align:justify;">Harry, Marion. Il loro è un amore vero, ma quella dipendenza è onnivora e cresce, cresce fino ad avvolgere tutto e tutti nelle sue spire.Spazzati via, travolti.</p>
<p style="text-align:justify;">Sara reclusa in una casa dalle tappezzerie cadenti, immersa in un mondo televisivo estraneo cadrà anch&#8217;essa nella più ingannevole delle dipendenze. Anch&#8217;essa spazzata via.</p>
<p style="text-align:justify;">La Primavera non li aspetterà e le musiche di <span style="color:#339966;"><em>Clint Mansell</em></span> faranno il resto.</p>
<p style="text-align:center;"><img src="http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:9aeT9HAk3WrKHM:http://i298.photobucket.com/albums/mm256/skarfeiskx/requiem_for_a_dream.jpg" alt="" /> <img src="http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:XFIGtZfgHTfRMM:http://img266.imageshack.us/img266/5438/37388190de1.png" alt="" width="138" height="75" /> <img src="http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:Shl5gMTlAV73IM:http://www.leftfieldcinema.com/files/filmupload/10rljrl.png" alt="" width="138" height="75" /></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#ff0000;"><span style="text-decoration:underline;">Avvertenze:</span></span></p>
<p style="text-align:justify;">C&#8217; è il rischio di rimanere ipnotizzati. Un ispirato <em><span style="color:#339966;">Jared Leto</span></em> ed una convincente <em><span style="color:#339966;">Jennifer Connelly</span></em> valgono meno della metà dell&#8217;intrepretazione di <em><span style="color:#339966;">Ellen Burstyn</span></em> (Sara).</p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">Alla prossima <span style="color:#339966;">pillola</span>. <img src="http://static.iobloggo.com/static/img/smiley/deviant/icon_coffee.gif" alt="" /></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Moses Re-Imagined]]></title>
<link>http://one3productions.wordpress.com/2009/10/13/moses-re-imagined/</link>
<pubDate>Tue, 13 Oct 2009 17:14:34 +0000</pubDate>
<dc:creator>Houston Howard</dc:creator>
<guid>http://one3productions.wordpress.com/2009/10/13/moses-re-imagined/</guid>
<description><![CDATA[According to this article in Variety, Fox is planning on retelling the story of Moses.  This new re-]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>According to this <a href="http://www.variety.com/article/VR1118009804.html?categoryid=13&#38;cs=1">article</a> in Variety, Fox is planning on retelling the story of <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Moses">Moses</a>.  This new re-imagining will apparently include the time &#8220;from his near death as an infant to his adoption into the Egyptian royal family, his defiance of the Pharaoh and deliverance of the Hebrews from enslavement.&#8221;</p>
<p>The writing team that will take on the task of penning the script (<a href="http://www.imdb.com/name/nm0177836/">Adam Cooper</a> and <a href="http://www.imdb.com/name/nm0171651/">Bill Collage</a>), already have experience re-imagining and readapting epics for the big screen as they recently wrote a script that re-imagined Herman Melville&#8217;s &#8220;<a href="http://www.imdb.com/title/tt1297471/">Moby Dick</a>&#8220;</p>
<p>According to the producer, they want to mix <a href="http://www.imdb.com/title/tt0049833/">The Ten Commandments</a> with <a href="http://www.imdb.com/title/tt0112573/">Braveheart</a>.  Does anyone else think that this has Mel Gibson&#8217;s name written all over it as far as directing?  Who could you cast as Moses?  Should be an interesting project to follow, as will Darren Aronofsky&#8217;s re-imagining of the story of <a href="http://www.slashfilm.com/2008/12/11/aronofskys-noah-to-become-graphic-novel-before-film/">Noah</a>.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ANIMATRIX]]></title>
<link>http://carbafresh.wordpress.com/2009/10/12/animatrix/</link>
<pubDate>Mon, 12 Oct 2009 19:32:13 +0000</pubDate>
<dc:creator>carbafresh</dc:creator>
<guid>http://carbafresh.wordpress.com/2009/10/12/animatrix/</guid>
<description><![CDATA[Andy y Larry Wachowski, unos hermanos poco respetados por gran parte de la crítica purista del cine;]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" title="animatrix" src="http://www.guapacho.net/wp-content/uploads/2009/02/animatrix_01.jpg" alt="" width="343" height="335" /></p>
<p>Andy y Larry Wachowski, unos hermanos poco respetados por gran parte de la crítica purista del cine; aunque popularísimos por su trabajo maestro llenaron salas y mas salas de cine al final del siglo pasado. 1999 era el año para películas apocalípticas con Arnold Schwarzenegger y un monton de referencias al año 2000, pero el éxito mayor para la industria hollywoodense llego con &#8220;The Matrix&#8221; la nueva propuesta del Sci-Fi para comenzar el nuevo milenio. Efectos especiales prometedores y una campaña publicitaria y mercadotecnica de titanico tamaño aseguraron miles de curiosos en los cines para el estreno mundial un 31 de Mayo.</p>
<p>Matrix es todo desde el punto de vista de cada ser dentro de ella, desde fuera es un programa de computadora al cual estan conectadas las baterias con forma y cuerpo humanos que mantienen vivo el mundo de las maquinas. Atrapados dentro de la Matrix los humanos viven inconscientes del mundo real. Fuera de Matrix los pocos humanos luchan por sobrevivir a las maquinas que en este lapso llevan ventaja en una guerra de muchisimos años.</p>
<p>La película dueña de un éxito comercial aplastante demandó un par de secuelas que completaron una de las trilogías mas populares del cine y que con sus espectaculares efectos especiales marcó un antes y después de la tecnología en el séptimo arte. La historia de Neo es omnipresente en la famosa trilogía, el ha de ser &#8220;el elegido&#8221; que cambie el curso de la guerra entre Hombres y Máquinas así que porque no darle preponderancia al personaje en el guión. Sin embargo llega a ser molesto soportar tantos minutos al inexpresivo Keanu Reeves, así que es un placer tomarse un intermedio y checar entre &#8220;The Matrix&#8221; y &#8220;Matrix Reloaded&#8221;(por orden &#8220;cronológico&#8221;) el producto publicitario llamado &#8220;Animatrix&#8221;, que puede incluso llegar a ser un trabajo de mayor calidad que la trilogía misma.</p>
<p>Animatrix se compone de 9 cortos de animación con historias paralelas al universo de Matrix elaborados por diferentes dibujantes y técnicas.</p>
<p>&#8220;El Segundo Renacimiento&#8221;(parte 1 y 2). La historia del cambio de poder en el mundo y la rebelión de las Máquinas contada por una especie de ordenador bibliográfico que ocupa audiovisuales para enterar al usuario de lo que ha sucedido. En estos cortos se muestra el comienzo de la consciencia desarrollada por la &#8220;Inteligencia Artificial&#8221; y su ascenso al poder atravez de los maltratos y desigualdades que vive respecto a la humanidad. Se aclara el punto mencionado en &#8220;The Matrix&#8221; sobre la destrucción del cielo terrestre.</p>
<p>&#8220;Kid&#8217;s Story&#8221;. Usando una técnica de animación llamada rotoscópica, en la que se graba video y se sobrepone animación con medios digitales(algo como: &#8220;<a href="http://www.imdb.com/title/tt0405296/">A Scanner Darkly</a>&#8220;, Richard Linklater 2006), se cuenta la historia de un chico que es invitado a mitad de clase por Neo via su telefono celular para abandonar la Matrix, asi como para advertirle que agentes ya vienen por el. El personaje del chico aparece en &#8220;Matrix Reloaded&#8221; en Zion agradeciendole incansablemente a Neo el haberle salvado.</p>
<p>&#8220;Program&#8221;. Con un estilo mas parecido al manga se cuenta el entrenamiento simulado de un par de tripulantes de una nave rebelde en el mundo real. Tadeus pretende convencer a su amante Cis de regresar a la Matrix y traicionar a sus compañeros y ciudad mediante un trato con un agente; evocando la traición de Cypher en la primera película de la saga.</p>
<p>&#8220;World Record&#8221;. Matrix supone un mundo de posiblilidades para los &#8220;liberados&#8221; cuando vuelven a conectarse limitados solo por su poder mental. Asi como ellos pero de un modo un tanto incosciente un atleta que compite al mas alto nivel en los 100 metros planos supera su record una tras otra vez empujado por su disciplina física y mental hasta llegar a los límites de Mátrix, donde tendrán que intervenir los agentes por el peligro potencial que representa para el sistema. Este corto es a mi gusto el mejor.</p>
<p>&#8220;Beyond&#8221;. Una adolescente llega junto con otros niños a una &#8220;casa encantada&#8221; en la que se metió su gato, la casa oviamente no está encantada sino que se trata de un error en el codigo de Matrix que provoca fenomenos (como falta de gravedad)que a los niños les encantan, convirtiendo así la casa en su patio de juegos hasta que el error es detectado y agentes llegan a agüar la fiesta.</p>
<p>&#8220;A Detective Story&#8221;. Otra que me gustó mucho fue esta entrega donde un detective es contactado por un cliente misterioso que le paga muy bien por encotrar a un hacker informatico llamad@ Trinity. El investigador resulta bueno en su encomienda, pero no todo sale como lo planeaba. La animación aquí se limita al blanco y negro, con algunos detalles verdes, color que es representativo de la franquicia. Me recordó mucho a la peli &#8220;Pi&#8221; de Darren Aronofsky.</p>
<p>&#8220;Matriculated&#8221;. Presenta a humanos(y un changuito chistoso) liberados que no viven en Zion sino en la superficie terrestre y se dedican a atrapar robots para luego mediante programas de simulación estimularlos a sentir empatía por los seres humanos. Este corto es dirigido por Peter Chung que creó en otro tiempo una serie animada de culto que se popularizó mucho al ser transmitida por el canal MTV, y que es excelente <a title="Æon Flux" href="http://es.wikipedia.org/wiki/%C3%86on_Flux">Æon Flux</a>.</p>
<p>&#8220;The Final Flight of the Osiris&#8221;. Las últimas horas de la tripulación del Osiris que descubre un ejercito de máquinas perforando en dirección a Zion(la última ciudad humana), las máquinas los han visto y ya los persiguen, ante el inminente fin solo les queda mandar un mensaje  desde la Matrix a sus compañeros de la nave Logos(quienes recojen el mensaje en la trama del videojuego &#8220;Enter the Matrix&#8221;). La animación aqui es completamente por computadora, explotando al máximo las posibilidades del 3-D.</p>
<p>Prescisamente me tome los últimos tres fines de semana para volver a ver la trilogía. Por primera vez cheque los Animatrix pues no había tenido oportunidad de verlos. Y bueno ya que el último post era sobre Dune y en Matrix no paran las referencias a otras obras del genero, vale mencionar que la obra de Frank Herbert tambien tiene recortes presentes en Matrix.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Top 20 - Anos 2000 - versão 1.0*]]></title>
<link>http://mulhollandcinelog.wordpress.com/2009/09/12/top-20-anos-2000-versao-1-0/</link>
<pubDate>Sat, 12 Sep 2009 03:00:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>Gustavo H.R.</dc:creator>
<guid>http://mulhollandcinelog.wordpress.com/2009/09/12/top-20-anos-2000-versao-1-0/</guid>
<description><![CDATA[Cidade dos Sonhos (Lynch, 2001): com o perdão pela terminologia clichê, a &#8220;lógica dos sonhos]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Cidade dos Sonhos (Lynch, 2001): com o perdão pela terminologia clichê, a &#8220;lógica dos sonhos]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[The Wrestler (2008)]]></title>
<link>http://cinematophiliac.wordpress.com/2009/09/10/the-wrestler-2008/</link>
<pubDate>Thu, 10 Sep 2009 18:42:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>cinematophiliac</dc:creator>
<guid>http://cinematophiliac.wordpress.com/2009/09/10/the-wrestler-2008/</guid>
<description><![CDATA[What I like about this film are its moments of raw, human desperation. This is certainly something t]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>What I like about this film are its moments of raw, human desperation. This is certainly something typical in Aronofsky&#8217;s other films, like <em>Requiem for a Dream </em>(2000), which I&#8217;ve mentioned in a <a href="http://cinematophiliac.wordpress.com/2009/09/01/network-1976/" target="_blank">previous post</a>.  I think the strongest examples of this raw, human desperation in <em>The Wrestler</em>, have to be found in two scenes: first, the flashback to the 14-minutes-ago scene in the wrestling rink when The Ram was going up against the Hillbilly-looking wrestler with all of the ladders, staple guns, tacks, barbed wire, and glass; and second, when Randy-as-&#8217;Robin&#8217; reaches his breaking point in the Deli.</p>
<p>In regards to the wrestling match, I will hand it to Aronofsky for &#8216;preparing&#8217; the viewer for the brutality by showing a prior match where The Ram cuts himself on the head so he will bleed, and so the match will appear more real. Well, it was real blood, so it was real, but there was still an element of staged spectacle in that match. Nonetheless, it was real blood, and it was a precursor to the later, more brutal scene with the Hillbilly. Even before the actual scene comes, Aronofsky once again attempts to prepare the viewer for what&#8217;s to come by having the Hillbilly ask The Ram if  a staple gun is okay to use during the match. So the viewer is thinking it&#8217;ll <em>just</em> be a staple gun.  But, it isn&#8217;t. It&#8217;s much worse. And the lengths to which both wrestlers were willing to go for the spectacle (or in The Ram&#8217;s case, for the love of his audience) are truly pitiful. The viewer gets the same feeling about this scene, as he/she does with some of the terrible scenes in <em>Requiem for a Dream</em> when we get to witness the lengths to which Marion (Jennifer Connoly) will go for her heroine. Both scenes show the exploitation of the body for a gain in some way. Both scenes show moments of human desperation. Both scenes invoke, in the viewer, a sense of pity for the character(s) involved.  Marion exploited herself for heroine and The Ram exploited himself for audience admiration. I mean, that&#8217;s fine and all, if that&#8217;s your thing, but to watch it unfold should remind the viewer that life isn&#8217;t all peaches and cream for everyone.</p>
<p>The second scene, in the Deli when Randy-as-Robin is recognized by the customer and he is going back and forth getting the potato salad amount perfect for the old lady, is a reminder to the viewer that Randy is self-destructive by nature. His willingness to go to the extreme of slicing his own finger on the meat-cutting machine as a rebellion against his past submission to the ridiculous authority of the grocery store manager (thus, as a metaphor for trying to hold down any real job) is a reminder that Randy The Ram is pretty much cut out for the wrestling circuit and all its self-destructive demands. It was icing on the cake that in classic The Ram style, Randy smears his own blood all over his face as he&#8217;s tearing his way through the store, making himself fierce, a fighter.  This is reminiscent of something you might see in Homer&#8217;s The Iliad with Ajax/Aias or Sarpedon blazing their way through a jungle of bodies, mowing them down, and wearing their victims&#8217; blood as trophies.  In Randy&#8217;s case, his own blood is his trophy. A striking image, actually.</p>
<p>But!  I think Randy submitting to the authority of the sleazy grocery store manager (who clearly has a Napoleonic complex of sorts) is ultimately the same as submitting to the nature of the audience&#8217;s authority that a wrestler must accept when his impetus for success is &#8216;win the audience at all self-inflicted costs.&#8217; Both are humiliating in their own ways, and both remind the viewer that there&#8217;s maybe no escaping getting caught under this machine.</p>
<p>Ultimately, it&#8217;s sad that Randy tries to reconnect with his daughter and she severs their relationship. And it&#8217;s sad that despite all the work it took Randy to get closer to Cassidy (Marisa Tomei), he still felt abandoned by her at the end: he looks up to see her, to seek acknowledgment from her, but she&#8217;s &#8216;always already&#8217; gone (in his mind). He had nothing to live for but his fans and if he goes out in a blaze of glory, then so be it.</p>
<p>Aronofsky has made a lot of films that make you feel sorry for people, for their lives, for their decisions in life, for the predicaments they&#8217;re in. He shows you moments of desperation that are believable. He shows you the struggles of real people. I have a hard time believing there are real Jason Bournes or Mr &#38; Mrs Smiths out there, but I can surely see the Randy The Rams out there, struggling day by day, trying to be happy and good, but falling way short and failing miserably.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Irreversible y la última palomera]]></title>
<link>http://carbafresh.wordpress.com/2009/08/10/irreversible-y-la-ultima-palomera/</link>
<pubDate>Mon, 10 Aug 2009 22:20:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>carbafresh</dc:creator>
<guid>http://carbafresh.wordpress.com/2009/08/10/irreversible-y-la-ultima-palomera/</guid>
<description><![CDATA[Como prometí hace un par de posts voy a hablar de Irreversible, para ello tuve que abrir mi videotec]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Como prometí hace un par de posts voy a hablar de Irreversible, para ello tuve que abrir mi videoteca este fin de semana y buscar en ella una de las primeras adquisiciones que realizé. Irreversible llegó a mi conocimiento gracias al tío de un muy buen amigo de hace unos años, el tío de Carlos(Argote) vivía en el D.F. durante toda la semana y regresaba a Guanajuato solo los fines, mientras tanto Argote, los del prope y un servidor aprovechabamos la casa el resto de la semana para pachanga y media, era una casa pequeña en el fraccionamiento Villaseca de la capital del estado, y en ella el susodicho tío poseía una colección impresionante de libros, discos de música y películas, ese lugar fué nuestro cineclub privado en aquel semestre y ahi ví por primera vez peliculas como &#8220;Requiem for a Dream&#8221; (Darren Aronofsky) y &#8220;Last Temptation of Christ&#8221;(Martin Scorcese), y me faltaron algunas como &#8220;El Apando&#8221; (Felipe Cazals). Debió ser mi tercera semana en Guanajuato cuando entre las cajas de DVD´s encontré una portada con Monica Bellucci. Argote cayó muerto de sueño luego de una caguama, pero yo me quede a ver Irreversible.</p>
<p>Debo decir que los primeros minutos del film me estaban volviendo loco y que cerca estuve de apagar el reproductor para algo mejor pero por algún motivo no lo hice y me seguí mareando con el bamboleo irregular y poco ortodoxo de la cámara, para entonces ya había aparecído un homenaje a Stanley Kubrik en la entrada de los créditos finales(que aqui son&#8230;. ¿iniciales?) aunque esos eran tiempos en que no lo hubiera reconocido, pues aún no veía &#8220;The Shining&#8221;. Habian pasado unos quince minutos y aunque creo que es tiempo suficiente como para mas o menos estar adentrado a una pelicula yo no entendia ni madres. Es importante advertir que Irreversible es una película dirigída a un espectador superior al espectador promedio y con estomago suficiente para aguantar unas cuatro escenas bastante fuertes.</p>
<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" title="irreversible" src="http://www.impawards.com/2003/posters/irreversible.jpg" alt="" width="219" height="325" /></p>
<p>Gaspar Noé es el director de esta cinta, con ella fué reconocido y poco de el suena después de Irreversible aunque en 2002 la polémica que levantó retumbó bastante fuerte. El tipo es Argentino aunque vive en Paris y adoptó Francia como su hogar e imaginó una historía de esas en las que quisieras regresar el tiempo para evitar el espantoso suceso que se dió a consecuencia de los actos de los protagonistas, sin embargo el tiempo es irreversible y lo único que puedes hacer es un recuento en reversa de lo que sucedió. &#8220;Le Temps Detruire Tout&#8221; es la premisa de la pelí y significa: &#8220;El tiempo lo destruye todo&#8221;.</p>
<p>La originalidad de este filme radica en el rompimiento de la linealidad, recurriendo a un estilo de narración que va de fin a inició buscando provocar en el espectador una sensación de impotencia debido a la dureza del argumento. Un hombre y el ex novio de su mujer emprenden el camino de la venganza en contra del responsable de violar y maltratar a Alex la mujer en cuestión. Vincent Cassell aparece interpretando a Marcus(aunque en una escena donde el personaje aparece ebrió se presenta como Vincent), haciendo de nuevo el protagónico junto a su esposa Monica Bellucci que en su apartamento tiene un poster de &#8220;2001: A Space Odissey&#8221; el segundo homenaje a Kubrik que es bastante claro. Yo la recomiendo, aunque es una película que muchos podrán odiar, demasiado ha sido criticada ya y supongo que las orejas de Gaspar Noé seguiran zumbando por mucho tiempo.</p>
<p>Por otro lado el viernes tuve chance de ir a ver otra palomera de este verano, nada menos que &#8220;Terminator: La Salvación&#8221;, que me gustó bastante, sobre todo la actuación de Christian Bale y los efectos especiales. Como sabemos este tipo de peliculas no tendran criticas favorables nunca por parte de los puritanos, pero cumple perfectamente el objeto de entretener y creo que está rescatando la franquicia de Terminator. Por ahí se repite la celebre frase:&#8221;I´ll be back&#8221; aunque esta vez es John Connor el que la menciona. Y no se pierdan un cameo digital del gobernator encuerado.</p>
<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" title="christian bale terminator" src="http://www.celebritywonder.com/wp/Christian_Bale_in_Terminator_Salvation_Wallpaper_2_1024.jpg" alt="" width="232" height="180" /></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Movie review: Suburban mutts, high school bruises and following mathematics]]></title>
<link>http://christybharath.wordpress.com/2009/08/06/movie-review-suburban-mutts-high-school-bruises-and-following-mathematics/</link>
<pubDate>Thu, 06 Aug 2009 18:07:58 +0000</pubDate>
<dc:creator>Christy Bharath</dc:creator>
<guid>http://christybharath.wordpress.com/2009/08/06/movie-review-suburban-mutts-high-school-bruises-and-following-mathematics/</guid>
<description><![CDATA[Lawn Dogs: I am not entirely sure what director John Duigan wanted to convey through Lawn Dogs. It i]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Lawn Dogs: I am not entirely sure what director John Duigan wanted to convey through Lawn Dogs. It i]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[π - Pi]]></title>
<link>http://filmesdocagalho.wordpress.com/2009/08/04/%cf%80-pi/</link>
<pubDate>Tue, 04 Aug 2009 16:41:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>filmesdocagalho</dc:creator>
<guid>http://filmesdocagalho.wordpress.com/2009/08/04/%cf%80-pi/</guid>
<description><![CDATA[π (Pi) Darren Aronofsky &#8211; 1998 De volta ao preto e branco, dos filmes que tenho visto ultimame]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="aligncenter size-full wp-image-34" title="pi_movieposter" src="http://filmesdocagalho.wordpress.com/files/2009/08/pi_movieposter.jpg" alt="pi_movieposter" width="394" height="586" /></p>
<p style="text-align:center;">π (Pi)</p>
<p style="text-align:center;">Darren Aronofsky &#8211; 1998</p>
<p>De volta ao preto e branco, dos filmes que tenho visto ultimamente Pi foi um dos que me marcaram profundamente, filme que discute sobre os valores que se perdem trabalhando nas grandes metrópoles, mas também um filme que fala amplamente da matemática e mais especificamente do π.</p>
<p>Max(Sean Gullette), é um matemático que evita as pessoas, ele que trabalha com o mercado de ações e pretende achar o padrão a princípio do mundo dos negócios e posteriormente o padrão matemático em que todas as coisas giram ao redor, o padrão da vida e do universo, e obviamente tal padrão está implícito no π.</p>
<p>Max trabalha incessantemente e não dá ouvidos ao seu mentor, o também matemático e também estudioso do padrão escondido no π,  Sol Roberson(Mark Margolies), este que desistiu do padrão pois sua saúde estava sendo afetada pelos estudos, Sol constantemente avisa Max que o número que ele procura vai ainda acabar com sua vida.</p>
<p>Até então o filme pode parece ser um tanto monótono nas explicações matemáticas, porém π é um thriller complexo que vai acabando aos poucos com a lucidez do protagonista, que é perseguido por investidores da cinza Wall Street e por um grupo extremista de judeus que acham que o tal padrão que Max procura é o padrão da Torá, e consequentemente a chave para os céus.</p>
<p>Realmente para poucos, com sequências e diálogos fortes, outro filme em grande parte nonsense e seu final pode ser para alguns simples e disconexo, porém a verdade do filme se encontra nos pequenos detalhes, que aos poucos vão sendo decifrados pelo personagem e também pelo espectador.</p>
<p>nota: 9.4</p>
<p><a href="http://www.imdb.com/title/tt0138704/">Imdb:</a> 7.6</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O Lutador (2008)]]></title>
<link>http://pegaaquinomeublog.wordpress.com/2009/07/18/o-lutador-2009/</link>
<pubDate>Sun, 19 Jul 2009 00:05:40 +0000</pubDate>
<dc:creator>marcelcamp</dc:creator>
<guid>http://pegaaquinomeublog.wordpress.com/2009/07/18/o-lutador-2009/</guid>
<description><![CDATA[Randy &#8220;Carneiro&#8221; Robinson (Mickey Rourke) é um solitário e famoso lutador de wrestler qu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="size-full wp-image-140 aligncenter" title="lutador" src="http://pegaaquinomeublog.wordpress.com/files/2009/07/lutador.jpg" alt="lutador" width="421" height="624" /></p>
<p>Randy &#8220;Carneiro&#8221; Robinson (Mickey Rourke) é um solitário e famoso lutador de wrestler que se sustenta através das lutas e também de &#8220;bicos&#8221; que faz em um mercado local. Após um intenso combate, Randy sofre um infarto e, depois de uma cirurgia, é informado que corre risco de morte se voltar a praticar atividades físicas. Assustado, ele procura dividir sua angústia com uma stripper (Marisa Tomei), por quem nutre um desejo e, que o ajuda a retomar o contato com Stephanie (Evan Rachel Wood), a filha abandonada por ele. Dividido entre um passado de glória e um futuro incerto, Randy se vê pressionado a retornar ao ringue para uma importante revanche que pode mudar a sua vida.</p>
<p><span style="color:#ff0000;"><strong>Avaliação:</strong><br />
Felipe 9<br />
Junior<br />
Marcel 10<br />
Matheus</span></p>
<p><!--moreLeia Mais--></p>
<p><strong>Trailer:</strong></p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/61-GFxjTyV0&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/61-GFxjTyV0&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p><strong>Ficha Técnica</strong><br />
Título Original: The Wrestler<br />
Gênero: Drama<br />
Tempo de Duração: 115 minutos<br />
Ano de Lançamento (EUA): 2008<br />
Site Oficial: www.foxsearchlight.com/thewrestler<br />
Estúdio: Protozoa Pictures / Saturn Films<br />
Distribuição: Paris Filmes<br />
Direção: Darren Aronofsky<br />
Roteiro: Robert D. Siegel<br />
Produção: Scott Franklin e Darren Aronofsky<br />
Música: Clint Mansell<br />
Fotografia: Maryse Alberti<br />
Desenho de Produção: Tim Grimes<br />
Direção de Arte: Matthew Munn<br />
Figurino: Amy Westcott<br />
Edição: Andrew Weisblum<br />
Efeitos Especiais: LOOK! Effects / Tinsley Transfers</p>
<p><strong>Elenco</strong><br />
Mickey Rourke (Randy &#8220;Carneiro&#8221; Robinson)<br />
Marisa Tomei (Cassidy)<br />
Evan Rachel Wood (Stephanie Robinson)<br />
Mark Margolis (Lenny)<br />
Todd Barry (Wayne)<br />
Wass Stevens (Nick Volpe)<br />
Judah Friedlander (Scott Brumberg)<br />
Ernest Miller (Aiatolá)<br />
Tommy Farra (Tommy Rotten)<br />
Mike Miller (Lex Lethal)<br />
John D&#8217;Leo (Adam)<br />
Ron Killings (Ron Killings)<br />
Dylan Keith Summers<br />
Filme pra macho!</p>
<p><strong>Crítica:</strong><br />
As costas de Mickey Rourke – esta é uma imagem recorrente em O Lutador. Filmado com a câmera constantemente na mão, o novo longa de Darren Aronofsky transforma o ato de seguir o ator enquanto este caminha à nossa frente em verdadeira base da abordagem estética e narrativa da história. E esta é a opção apropriada, já que, adotando um estilo que remete ao documentário (incluindo os freqüentes cortes secos e a utilização de atores não-profissionais como figurantes e em vários papéis secundários), o cineasta busca transmitir a impressão de estar registrando os vários incidentes da vida do lutador Randy “The Ram” Robinson à medida que estes ocorrem, como se estivéssemos mergulhando realmente no universo da luta livre e testemunhando, de quebra, o triste cotidiano do protagonista.</p>
<p>Escrito por Robert Siegel, o filme começa com uma colagem de recortes que ilustram o sucesso colossal atingido por Randy durante a década de 80, quando se tornou ídolo dos fãs de luta livre e parecia ter um futuro promissor – exatamente como seu intérprete, Rourke. Ambos, porém, se transformaram em promessas não realizadas não por falta de talento (que têm de sobra), mas em função de decisões equivocadas e, principalmente, da forma destrutiva com que conduziram suas vidas pessoais. Assim, quando logo depois desta montagem inicial ouvimos a tosse de Randy e o reencontramos, vinte anos depois, sozinho num camarim improvisado em uma escola infantil, estamos vendo não só o personagem, mas também a triste realidade de um ator que, de favorito dos grandes cineastas, transformou-se num pária que passou anos ganhando a vida em filmes baratos.</p>
<p>Não é à toa, aliás, que Aronofsky demora a revelar o rosto de Randy; de certa forma, ele está nos preparando, também, para o reencontro chocante com Rourke, que, de jovem bonito, transformou-se num homem de meia-idade cuja face repleta de marcas escancara o resultado de anos de dores, decepções e autodestruição. Isto, claro, se reflete em Randy, o personagem, que pode até dedicar tempo ao cabelo e ao bronzeamento artificial, mas cuja forma física impecável é, em boa parte, resultado do uso brutal dos anabolizantes que consomem seu coração – e não há exercício físico que possa compensar as décadas de maus tratos no ringue, como evidenciam sua respiração pesada, seus gemidos constantes e seu aparelho de audição. E é nestas similaridades entre realidade e ficção, intérprete e personagem, que O Lutador ganha uma dimensão adicional que o torna ainda mais forte e impactante.</p>
<p>Empregado de um supermercado e enfrentando grandes dificuldades financeiras, Randy não abre mão, apesar disso, de dedicar seus fins-de-semana ao seu grande amor: a luta livre – e o contraste entre o tratamento degradante que recebe de seu patrão e o carinho que flui de seus fãs explica parcialmente por que ele não se dispõe a abandonar o ringue mesmo depois de se transformar em uma curiosidade a ser exibida em combates quase amadores. Na vida “real”, Randy pode ser um white trash, mas, como o ídolo “The Ram&#8221;, ele é um herói que enfrenta lutadores que se entregam a golpes baixos e encarnam personagens antipáticos – tudo encenação, obviamente, já que seus companheiros de luta são sua verdadeira família, tratando-o com respeito e mesmo admiração.</p>
<p>Um dos atores mais talentosos de sua geração (ao lado de Sean Penn, um dos poucos que me atrevo a comparar a Marlon Brando), Mickey Rourke exibe, em O Lutador, todo o cuidado e preciosismo de construção de personagem que caracterizam os melhores seguidores do “Método” de Lee Strasberg: observem, por exemplo, como ele freqüentemente acaricia, quase sem pensar, a cicatriz deixada por sua cirurgia cardíaca ou o gesto que faz, como se tirasse um grão de poeira do ombro, ao enfrentar alguém no ringue (o que, aliás, me fez lembrar da cena em que atirava sal por cima do ombro ao conversar com Robert De Niro, outro seguidor do Método, no brilhante Coração Satânico).  Transmitindo um caminhão de emoções através de pequenas expressões faciais, Rourke ilustra com maravilhosa sensibilidade a tentativa de readaptação de Randy à realidade depois de receber a notícia de que não poderá mais subir no ringue – e seu olhar apavorado ao reconhecer a decadência de seus ex-companheiros durante uma convenção improvisada na qual vende fotos e autógrafos indica imediatamente, para o espectador, sua disposição em fazer o possível e o impossível para evitar um futuro similar ao daquelas pessoas.</p>
<p>É neste instante, aliás, que a atuação de Rourke alcança um nível quase sublime: reparem como, aos poucos, ele se solta em sua nova função de balconista, descobrindo feliz o próprio prazer ao interagir com os clientes e percebendo que talvez seja possível levar uma vida razoavelmente satisfatória longe da luta livre. E percebam, do mesmo modo, como subitamente, depois de quase 90 minutos de filme, ele finalmente revela o lado feio de seu personagem ao ofender cruelmente a stripper Cassidy (Tomei), permitindo que descubramos o monstro interior que provavelmente o levou a destruir tudo o que havia construído no passado.</p>
<p>Não que já não pudéssemos intuir a existência deste seu lado desagradável – afinal, a profunda mágoa exibida por sua filha Stephanie certamente surgira por algum motivo. Aliás, é tocante perceber como, ao ser informada pelo pai sobre o ataque cardíaco que quase o matara, Evan Rachel Wood hesita em sua demonstração de raiva: mesmo depois de anos de decepções e dores, ela parece aterrorizada pela possibilidade de vê-lo morto – talvez porque isto destruiria de vez as já remotas chances de um futuro de amor e carinho ao lado do pai. E quando finalmente se mostra disposta a permitir uma reaproximação, a moça lança um olhar de vulnerabilidade absolutamente tocante ao pai, como se tentasse dizer: “Por favor, não me magoe novamente”. Enquanto isso, Marisa Tomei encarna Cassidy como um reflexo curioso dos dilemas de Randy: assim como o lutador, ela se esconde atrás de um nome falso e leva uma existência profissional baseada em fantasias: se ele finge ser inimigo mortal de seus companheiros no ringue, ela simula tesão e atração pelos clientes – e não deixa de ser curioso que justamente Randy se deixe enganar por esta “fraude”. Igualmente interessante, também, é constatar como Cassidy divide com o protagonista a maldição da idade: mesmo linda e com um corpo escultural, ela já é vista por muitos clientes como uma “velha”, percebendo que, afinal, talvez já esteja chegando o momento de abandonar seu próprio ringue/palco. (E reparem que, não por coincidência, a stripper tem esta epifania exatamente na cena seguinte àquela em que Randy se choca com a decadência de seus ex-colegas, decidindo mudar de vida.)</p>
<p>Fascinante não só como estudo de personagens, mas também por seu mergulho nos bastidores da luta livre, O Lutador revela que, embora amplamente considerado como um esporte “falso”, esta atividade combina o planejamento do teatro e o sacrifício físico do boxe: os golpes podem até ser combinados com antecedência, mas isto não significa que os lutadores não irão se machucar – e o ringue coberto de sangue é prova disso. Retratando também a camaradagem dos lutadores, que se preocupam com a segurança uns dos outros ao mesmo tempo em que procuram oferecer um espetáculo intenso, o longa entrega pequenos truques da profissão, como os pedaços de gilete que, escondidos nas ataduras dos atletas, são usados para abrir pequenos cortes que causam um tremendo efeito dramático durante as lutas &#8211; e duvido que mesmo atores do calibre de Sir Laurence Olivier ou Sir John Gielgud fossem capazes de castigar o próprio corpo com grampeadores e navalhas em prol de sua Arte.</p>
<p>Adotando um estilo completamente diferente daqueles (também distintos entre si) empregados em Pi, Réquiem para um Sonho e Fonte da Vida, Darren Aronofsky exibe um tremendo cuidado não só no que diz respeito ao realismo da narrativa (reparem o detalhe das moedas que caem dos bolsos de Randy quando este tira a calça para se bronzear), mas também ao seu simbolismo – como na cena em que Randy se prepara para seu primeiro dia como balconista e ouvimos um eco dos gritos de seus fãs, o que salienta tristemente a glória deixada no passado. Da mesma forma, reparem como a reconciliação do protagonista com a filha é seguida por uma breve cena aparentemente aleatória na qual a garota arromba a porta de um galpão abandonado que serve de palco para que pai e filha dancem uma música imaginária – uma metáfora visual da chance oferecida pela garota, que se força a abrir o coração para o pai, permitindo que este entre mais uma vez em sua vida. Finalmente, é preciso admirar a rima narrativa presente no instante em que Randy, humilhado e cansado da realidade de trabalhador comum, corta propositalmente o próprio dedo para libertar-se do trabalho e de seu nome verdadeiro (Robin), exatamente como, no início da projeção, fizera um corte na testa para impressionar seu público. (Em outras palavras: ele usa um artifício de seu personagem para fugir de sua verdadeira identidade.)</p>
<p>Infelizmente, porém, Randy não pode fugir de seu maior problema: sua personalidade autodestrutiva. Mesmo reconhecendo ter se transformado num solitário “pedaço de carne velha e estragada”, o sujeito não consegue deixar de cometer os mesmos erros de sempre (“Não sei por que faço isso!”, ele desabafa baixinho, para si mesmo) &#8211; e é esta característica que transforma o personagem em uma figura trágica e inesquecível.</p>
<p>Em 2003, ao escrever sobre A Promessa, comentei que Mickey Rourke merecia ter desenvolvido uma carreira melhor. Agora, quase seis anos depois, ele conquistou, com seu imenso talento, uma nova chance de fazer exatamente isso. Só espero que O Lutador tenha servido não só como recomeço para este brilhante ator, mas também como uma lição, através de seu personagem, de como evitar que seus demônios interiores voltem a dominá-lo e destruí-lo. Rourke merece estar no ringue, não atrás de um balcão de supermercado.</p>
<p><em>Pablo Villaça</em></p>
<p>Download: <a href="http://www.4shared.com/file/118892101/154889c/O_Lutador.html">Torrent e Legenda</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Réquiem para um Sonho (2000)]]></title>
<link>http://pegaaquinomeublog.wordpress.com/2009/07/16/requiem-para-um-sonho-2000/</link>
<pubDate>Fri, 17 Jul 2009 01:36:07 +0000</pubDate>
<dc:creator>crzmatheus</dc:creator>
<guid>http://pegaaquinomeublog.wordpress.com/2009/07/16/requiem-para-um-sonho-2000/</guid>
<description><![CDATA[Sinopse: Uma visão frenética, perturbada e única sobre pessoas que vivem em desespero e ao mesmo tem]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="size-full wp-image-57 aligncenter" title="requiem-for-a-dream-poster01" src="http://pegaaquinomeublog.wordpress.com/files/2009/07/requiem-for-a-dream-poster01.jpg" alt="requiem-for-a-dream-poster01" width="236" height="350" /></p>
<p><strong>Sinopse:</strong></p>
<p>Uma visão frenética, perturbada e única sobre pessoas que vivem em desespero e ao mesmo tempo cheio de sonhos. Harry Goldfarb (Jared Leto) e Marion Silver (Jennifer Connelly) formam um casal apaixonado, que tem como sonho montar um pequeno negócio e viverem felizes para sempre. Porém, ambos são viciados em heroína, o que faz com que Harry penhore a televisão de sua mãe (Ellen Burstyn), para conseguir dinheiro. Já Sara, mãe de Harry, é viciada em assistir programas de TV. Até que um dia recebe um convite para participar do seu show favorito, o &#8220;Tappy Tibbons Show&#8221;, que é transmitido para todo o país. Para poder vestir seu vestido predileto, Sara começa a tomar pílulas de emagrecimento, receitadas por seu médico. Só que, aos poucos, Sara começa a tomar cada vez mais pílulas até se tornar uma viciada neste medicamento.</p>
<p><span style="color:#ff0000;"><strong>Avaliação:</strong><br />
Felipe 9<br />
Junior 9<br />
Marcel 8<br />
Matheus 10<br />
</span></p>
<p><!--more--></p>
<p><strong>Elenco:</strong></p>
<p>Ellen Burstyn (Sara Goldfarb)<br />
Jared Leto (Harry Goldfarb)<br />
Jennifer Connelly (Marion Silver)<br />
Marlon Wayans (Tyrone C. Love)<br />
Chrisopher McDonald (Tappy Tibons)<br />
Louise Lasser (Ada)<br />
Keith David (Little John)<br />
Sean Gullette (Arnold)</p>
<p><strong>Título Original:</strong> Requiem for a Dream<br />
<strong>Gênero:</strong> Drama<br />
<strong>Tempo de Duração:</strong> 102 minutos<br />
<strong>Ano de Lançamento (EUA):</strong> 2000<br />
<strong>Site Oficial:</strong> <a href="http://www.requiemforadream.com">www.requiemforadream.com</a><br />
<strong>Estúdio:</strong> Artisan Entertainment / Industry Entertainment<br />
<strong>Distribuição:</strong> Artisan Entertainment / Summit Entertainment<br />
<strong>Direção:</strong> Darren Aronofsky<br />
<strong>Roteiro:</strong> Darren Aronofsky, baseado em livro de Hubert Selby Jr.<br />
<strong>Produção:</strong> Eric Watson e Palmer West<br />
<strong>Música:</strong> Clint Mansell<br />
<strong>Direção de Fotografia:</strong> Matthew Libatique<br />
<strong>Desenho de Produção:</strong> James Chinlund<br />
<strong>Direção de Arte:</strong> Judy Rhee<br />
<strong>Figurino:</strong> Laura Jean Shannon<br />
<strong>Edição:</strong> Jay Rabinowitz<br />
<strong>Efeitos Especiais:</strong> Amoeba Proteus</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/6bz4hEsQZnY&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/6bz4hEsQZnY&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p>Se o objetivo de Darren Aronofsky ao produzir o filme Réquiem para um Sonho foi perturbar, ele conseguiu o que queria. O tema “drogas” pode parecer clichê, mas o estilo desse filme passou longe disso.</p>
<p>Já considerado um cult, Réquiem retrata os diferentes tipos de vícios dos personagens, de televisão e café à heroína e sexo. As repetidas seqüências de cortes traduzem a intensidade desses vícios, por isso, o filme tem mais de dois mil cortes, enquanto filmes de cem minutos, em média, têm entre seiscentos e setecentos.</p>
<p>Não é um filme para qualquer espectador, é forte, intenso, nervoso, frustrante, principalmente os momentos finais, onde nos deparamos com a destruição de todos os sonhos. O filme termina e um chiado continua ecoando na cabeça.</p>
<p>A trilha sonora de Clint Mansell usa uma mesma melodia durante toda a trama, enquanto Ellen Burstyn e Jennifer Connely dão uma aula de atuação.</p>
<p>O uso da “tela dividida” traz momentos inexplicáveis à quem vê, duas visões, dois pontos de vista são oferecidos; uma técnica muito irônica, já que Réquiem para um Sonho divide opiniões, um típico filme o qual você ama ou odeia.</p>
<p><a href="http://www.4shared.com/file/118639419/b7e40dd4/requiemforadream.html">Download</a> arquivo torrent via 4shared</p>
<p><a href="http://www.4shared.com/file/89712668/c1e75e96/Requiem_for_a_Dream_-_Soundtrack_-_Clint_Mansell.html?s=1">Download</a> da Trilha Sonora</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[The Rules of the Game]]></title>
<link>http://bjarratt.wordpress.com/2009/07/13/the-rules-of-the-game/</link>
<pubDate>Mon, 13 Jul 2009 16:42:31 +0000</pubDate>
<dc:creator>bjarratt</dc:creator>
<guid>http://bjarratt.wordpress.com/2009/07/13/the-rules-of-the-game/</guid>
<description><![CDATA[Educational Media Services in the Library Annex is probably the greatest place in the world for a mo]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Educational Media Services in the Library Annex is probably the greatest place in the world for a movie geek like me &#8211; they have every movie one could ever want to watch plus way more.  To take advantage of this during the summer, when none of the films are on course reserve, I teamed up with my friend Jess (who is pretty much the only person I know willing to sit through art house cinema with me) to work through a list of &#8216;essential&#8217; films, one each week.</p>
<p>We kicked off the summer film fest in June, starting with an Aronofsky double-feature night of &#8220;∏&#8221; (1998) and &#8220;Requiem for a Dream.&#8221; (2000)  Needless to say, that was a pretty intense night of viewing.  Jess chose Tati&#8217;s &#8220;Playtime&#8221; (1967) for our next film night, a largely plotless (but pretty funny) deconstruction of the modernization of Parisian society that had one of the greatest set designs I have ever seen.  I picked Fellini&#8217;s &#8220;8 1/2&#8243; (1963) last week, and though extremely well-shot and performed, the whole movie-about-a-director-who&#8217;s-making-a-movie-without-direction-by-a-director-who-doesn&#8217;t-have-a-clear-direction concept (you may need to read that a few times) didn&#8217;t grab me as firmly as I&#8217;d hoped.  Jess and I decided that we needed to step off the gas in our film-school-bus and watch a few movies with, say, a <em>story</em> so we didn&#8217;t get burned out on all this inaccessible artsy stuff.</p>
<p>This week I chose Renoir&#8217;s &#8220;The Rules of the Game&#8221; (1939) and was not disappointed.  I&#8217;m not going to review the film or discuss it beyond a few important points below; that&#8217;s been done countless times already and far more adequately than I probably could.  I must mention, though, I was blown away by the cinematography and how deftly Renoir handled an incredibly complex plot dealing with the absurdity of the French upper-class and their marital indiscretions.  I thoroughly enjoyed the film and definitely recommend it.</p>
<p>There are two visual motifs in particular that stand out to me in the film &#8211; mirrors and doors.  In practically every frame of the movie the shot is either framed by a doorway or it contains one, and we see characters or objects reflected in mirrors nearly as often.  To me, this really shows the irony of the characters&#8217; situations &#8211; they are often as open about their illicit affairs as the doors in the château, but they are unable to look in the mirror and see the absurdity of their actions or the consequences that follow.</p>
<p>That element, along with a phone conversation I had last night with my best friend, got me thinking about honesty and openness in relationships and in faith.  People my age spend a lot of time and energy on the &#8216;game&#8217; of dating.  There are rules for everything that have developed in society (sometimes arbitrarily) that set people up for relationship failure by the very nature of those rules.  I feel that the same thing has happened in our churches to a certain extent &#8211; there are &#8216;rules&#8217; for what is appropriate and inappropriate to talk about, &#8216;procedures&#8217; for worship and study that serve only to make routine things that should be edifying to us, putting us instead on a path to relationship failure with God.</p>
<p>I don&#8217;t mean to sound overly critical or pessimistic, and I have no interest in lecturing anyone, but I think it is an interesting and thought-provoking comparison that merits some discussion.  The film&#8217;s opening credits finish with the statement, &#8220;everyone has their reasons.&#8221;  Watching the film certainly made me think about mine.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[THE WRESTLER]]></title>
<link>http://pompiere.wordpress.com/2009/07/13/the-wrestler/</link>
<pubDate>Mon, 13 Jul 2009 14:21:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>east82</dc:creator>
<guid>http://pompiere.wordpress.com/2009/07/13/the-wrestler/</guid>
<description><![CDATA[Un film di Darren Aronofsky. Con Mickey Rourke, Marisa Tomei, Evan Rachel Wood, Mark Margolis, Todd ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Un film di Darren Aronofsky. Con Mickey Rourke, Marisa Tomei, Evan Rachel Wood, Mark Margolis, Todd ]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Goldman Sachs is Lancet Percy]]></title>
<link>http://catikos.wordpress.com/2009/07/10/goldman-sachs-is-lancet-percy/</link>
<pubDate>Fri, 10 Jul 2009 14:12:12 +0000</pubDate>
<dc:creator>catikos</dc:creator>
<guid>http://catikos.wordpress.com/2009/07/10/goldman-sachs-is-lancet-percy/</guid>
<description><![CDATA[Apparently financial giant Goldman Sachs has a very smart top secret code that gives them the abilit]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>
Apparently financial giant Goldman Sachs has a very smart top secret code that gives them the ability to make a shit-ton of money by completing incredibly high-speed (as in by the millisecond) transactions.  This code is very, very good at analyzing the market, and allows GS to stay on top of things in a brutally competitive global trade environment.</p>
<p>
The code, however, has recently been <a href="http://blogs.reuters.com/commentaries/2009/07/05/a-goldman-trading-scandal/">stolen.</a></p>
<p>
One can&#8217;t help but make the connection between Goldman Sachs and the fictional Wall Street company Lancet Percy, whose chief representative is Marcy Dawson in the movie <em>Pi.</em></p>
<p>
<br />
<img src="http://catikos.wordpress.com/files/2009/07/marcy_dawson.png" alt="marcy_dawson" title="marcy_dawson" width="475" height="306" class="aligncenter size-full wp-image-22" /></p>
<p><p>
The comments posted below his video provide an insight into the possible nature and reason for the theft.  ElephantChess, for example, writes &#8220;Thank you Serge! I hope dissemination of the code will bring down the beast!﻿&#8221;</p>
<p>
Others have put forth their own theories.</p>
<p>
&#8220;This could be a setup to some sort of financial catastrophe scenario that requires marshal law,&#8221; writes Benjamin on the Zero Hedge blog.</p>
<p>
Additional links:</p>
<p>
<a href="http://zerohedge.blogspot.com/2009/07/is-case-of-quant-trading-industrial.html">Zero Hedge: Is A Case Of Quant Trading Sabotage About To Destroy Goldman Sachs?</a></p>
<p>
<a href="http://blogs.wsj.com/marketbeat/2009/07/06/goldman-sachs-quant-code-case-how-big-a-deal-is-it/">WSJ: Goldman Sachs Quant Code Case: How Big a Deal Is It?</a></p>
<p>
<a href="http://www.bloggingstocks.com/2009/07/06/who-is-the-russian-accused-of-stealing-goldmans-top-secret-trad/1#c20036637">Blogging Stocks: Who is the Russian accused of stealing Goldman&#8217;s top secret trading codes?&#8221;</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Clint Mansell &amp; Kronos Quartet "Requiem for a Dream"]]></title>
<link>http://80bpm.net/2009/07/06/clint-mansell-kronos-quartet-requiem-for-a-dream/</link>
<pubDate>Mon, 06 Jul 2009 17:51:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>jmj</dc:creator>
<guid>http://80bpm.net/2009/07/06/clint-mansell-kronos-quartet-requiem-for-a-dream/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;To opowieść o ludziach, którzy skaczą z samolotu i nagle &#8211; pomiędzy niebem a ziemią uśw]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignleft size-full wp-image-301" style="margin:2px;" title="requiem" src="http://80bpm.wordpress.com/files/2009/07/requiem.jpg" alt="requiem" width="100" height="100" />&#8220;To opowieść o ludziach, którzy skaczą z samolotu i nagle &#8211; pomiędzy niebem a ziemią uświadamiają sobie, że nie mają spadochronów. Film opowiada o ich drodze w dół &#8211; do momentu kiedy ich ciała uderzają o ziemię. &#8221; (Darren Aronofsky)<!--more--><br />
Książka Huberta Selby&#8217;ego Jr. Film Darrena Aronofsky`ego. Ścieżka dźwiękowa Clinta Mansella. Trzy fenomenalne wzajemnie zazębiające się dzieła sztuki, które ukazują koszmar nałogu, dramat uzależnionych i prywatne piekło każdego z czwórki głównych bohaterów. Odwiedzają nas i wchodzą do naszego mniej lub bardziej poukładanego życia w brudnych butach, by w nim zamieszać, wywrócić wszystko do góry nogami i zostawić wstrząśniętego i zdezorientowanego odbiorcę. Każde z nich jest w fascynujący sposób nowatorskie i pełne mrocznego niepokoju&#8230;</p>
<p>Mówiąc o ścieżce dźwiękowej, nie sposób jest nie napisać paru słów o samym filmie i odwrotnie. &#8220;Requiem for a dream&#8221; to genialny film Darrena Aronofsky`ego (twórcy „Pi”) opowiadający o ludziach, którzy, szukając miłości i spełnienia, trafiają w swoim życiu na chorobliwe uzależnienia, od słodyczy i oglądanie telewizji po narkotyki. I tak w błędnym kole powoli opadają na samo dno 4 postacie z Coney Island: Harry, dealer narkotyków, jego dziewczyna Marion, matka Sara i najlepszy przyjaciel &#8211; Tyrone. Film w wersji Aronofsky`ego staje się kompletnym dziełem sztuki, na które składają się nie tylko przejmujące kreacje aktorskie, ale także gorączkowe zmontowanie, eksperymentowanie w środkach wyrazu poprzez zwiększanie lub spowalnianie tempa, dzielenie ekranu, ożywianie przedmiotów i wreszcie eksperymentatorska, przepiękna i niepokojąca jak sam film muzyka. Podczas trwania tego hipnotycznego obrazu zmieniają się nie tylko bohaterowie, ale także my sami&#8230;</p>
<p>Duet Aronofsky&#38;Mansell staje się powoli instytucją. Soundtrack do &#8220;Requiem for a dream&#8221; jest drugim wspólnym projektem obu panów, którzy współpracowali już przy okazji tworzenia genialnego &#8220;Pi&#8221;. Wtedy też poznaliśmy, czym jest prawdziwa, pełnokrwista ścieżka dźwiękowa, która na dodatek balansuje w trip-hopowych klimatach. Ta płyta, przepełniona elektronicznymi akcentami, jest jednak skierowana także do wielbicieli muzyki akustycznej, a to za sprawą Kronos Quartet, nowatorskiej kapeli z 30-letnim stażem. I powstało dzieło pełne ekspresji, płaczące, przenikliwe i mroczne, a żeby było ciekawiej dostrzeżone i nagrodzone Online Critics Society.</p>
<p>Gdyby muzyka była świątynią, ten soundtrack musiałby mieć swoją kapliczkę. Jest fenomenalnym zbiorem utworów ilustrujących za pomocą dźwięków to, co Aronofsky osiągnął z pomocą obrazu. Płytę, jak sam film, podzielono na trzy części: Summer, Fall i Winter. Każda z nich zawiera miniaturki muzyczne, w których co jakiś czas przewija się kilka tematów muzycznych, a wśród nich ten najgenialniejszy, niespokojny i smyczkowy, który otwiera album. I tak pozostaje do końca, raz agresywne, raz wyciszone elektroniczne podkłady zespolone z płynącymi smykami , z ukrytym w sobie pięknem hipnotyzują słuchacza i omamiają odbiorcę z tym samym szaleństwem co film. Malowniczy surrealizm i niemała psychodelia oddaje najlepiej to, czym jest artystyczna symbioza. Dzieło, które jak mało które ukazuje milenijne niepokoje (pochodzi bowiem z roku 2000) i, jak na muzykę ambitną przystało, niesie przesłanie: niewygodny, mroczny, okrutny, brutalny, a wręcz miażdżący krzyk. Zdezorientowani i oszołomieni słyszymy kojące dźwięki znad plaży, które wyrywają nas z tego niemal godzinnego transu, mówiąc: &#8220;To już koniec&#8221;.</p>
<p>Materiał jest sugestywny dzięki swojej narkotyczności, ma w sobie coś w rodzaju muzycznego odlotu, ale w wersji bardzo wrażliwej i wysublimowanej. Nie zastępuje obejrzenia samego filmu, ale jest jego nieodzownym elementem, współgra z obrazem przez cały czas jego trwania. I tak jak widzimy ostatnie ujęcia z Requiem, i tak jak słyszymy ostanie dźwięki dopływające z głośników, zostajemy zdruzgotani z krzątaniną własnych myśli i rozmyślamy, chłoniemy jeszcze przez wiele godzin. Paradoksalnie sam film i ścieżka do niego nagrana są narkotykami, a uzależnienie od nich jest gwarantem niewyobrażalnie pięknych genialnych doznań artystycznych, a z drugiej strony okazją do przeżycia wraz z bohaterami makabrycznego koszmaru, który sprawi, że nasze dni pokryje niepokojąca noc płynących migawek i dźwięków, która już nigdy nie wydostanie się z naszych dusz&#8230;</p>
<p>Rafał Maćkowski (el.greco)</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Darren Aronofsky]]></title>
<link>http://alinatrache.wordpress.com/2009/06/30/darren-aronofsky/</link>
<pubDate>Tue, 30 Jun 2009 17:01:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>AlinaT</dc:creator>
<guid>http://alinatrache.wordpress.com/2009/06/30/darren-aronofsky/</guid>
<description><![CDATA[Darren Aronofsky directed: The Wrestler (2008) The Fountain (2006) &#8211; a movie that combines rel]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="size-full wp-image-461 aligncenter" title="thefountainposter" src="http://alinatrache.wordpress.com/files/2009/06/thefountainposter.jpg" alt="thefountainposter" width="400" height="606" /></p>
<p><span style="color:#888888;"><a name="director"><strong>Darren Aronofsky </strong>directed:</a></span></p>
<ol>
<li><span style="color:#888888;"><span style="color:#ff0000;"><em>The Wrestler</em></span> (2008) </span></li>
<li>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#888888;"><span style="color:#ff0000;"><em>The Fountain</em></span> (2006) &#8211; a movie that combines religious and phylosophical symbols to convey the idea that death is  just the beginning of life, a full and unaltered existence ready to be shaped again into everything possible. Individual destiny and world&#8217;s destiny follow the same cycle of  death and rebirth, while the body is just a temporary container. Therefore,  the essence of life reveals itself only when accepting death as a journey to the Whole.  <em>The Fountain</em> wraps itself into an aura of sadness, emphasized by Clint Mansell&#8217;s music, only to give more strength to the optimistic message it carries. A phylosophic-visual meditation about life, death and devotion.<br />
</span></p>
</li>
<li>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#888888;"><span style="color:#ff0000;"><em>Requiem for a Dream</em> </span>(2000) &#8211; a psychological poetic study on the mind of a drug addict. Again, a collaboration with Clint Mansell.<br />
</span></p>
</li>
<li>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#888888;"><span style="color:#ff0000;"><em>Pi </em></span>(1998) &#8211; an accurate image of the fact that, sometimes, paranoia and wisdom are very similar. Thrilling, interesting, a feast for the eye.</span></p>
</li>
</ol>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[The Wrestler (2008)]]></title>
<link>http://marcogiuliano.wordpress.com/2009/06/20/the-wrestler-2008/</link>
<pubDate>Sat, 20 Jun 2009 11:14:52 +0000</pubDate>
<dc:creator>Marco Giuliano</dc:creator>
<guid>http://marcogiuliano.wordpress.com/2009/06/20/the-wrestler-2008/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;&#8230;cazzo si che erano begli anni quelli. Poi è arrivato quel frocetto di Cobain a rovinar]]></description>
<content:encoded><![CDATA[&#8220;&#8230;cazzo si che erano begli anni quelli. Poi è arrivato quel frocetto di Cobain a rovinar]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Requiem por Cinemanía]]></title>
<link>http://carbafresh.wordpress.com/2009/06/15/requiem-por-cinemania/</link>
<pubDate>Mon, 15 Jun 2009 22:02:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>carbafresh</dc:creator>
<guid>http://carbafresh.wordpress.com/2009/06/15/requiem-por-cinemania/</guid>
<description><![CDATA[Siempre compro la revista cinemania, no  se el dato con exactitud y me da hueva pararme para buscar ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://www2.esmas.com/entretenimiento/cine/"><img class="alignright" title="cinemania" src="http://i2.esmas.com/2009/05/28/52020/junio-2009-300x350.jpg" alt="" width="300" height="350" /></a>Siempre compro la revista cinemania, no  se el dato con exactitud y me da hueva pararme para buscar sobre la repisa el numero mas viejo que tengo de esa revista, pero calculo que fue como en enero o febrero de 2006 cuando la empecé a comprar, me llamo la atención porque en la portada aparecía Alejandro González Iñarritu, y estaba poniéndose muy de moda su peli “Babel”. En aquel tiempo siempre me significo una gran dificultad conseguir un número mensual de la reva, y con el tiempo me fui fastidiando hasta que un mes decidí dejar de adquirirla y así sin mas y sin mayor problema durante ese mes me topo como sin querer con el numero que en su sección “Directores”, traía al Darren Aronofsky(“pi, el orden del caos”, “réquiem por un sueño”) así que no me pude resistir y la compre. No había vuelto a tener ideas de deserción a la mensual travesía de voceador en voceador y tienda en tienda durante largo tiempo debido a que en Guanajuato encontré al menos tres puestos donde se aseguran de tenerla cada mes. El ultimo numero la verdad me decepciono, anularon la mencionada sección “directores”, la portada era de Star Trek (guacala), y la tipa que escribió el articulo sobre Ángeles y Demonios… hizo basura. Lo peor vino este mes en que acudí a los tres puestos y ni uno tuvo un ejemplar, hoy estamos a mitad del mes y no parece que valla a poder conseguirla, quizá este sea el fin de cinemania para mi.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Aquí se queda.]]></title>
<link>http://shaktipat.wordpress.com/2009/05/20/aqui-se-queda/</link>
<pubDate>Wed, 20 May 2009 00:40:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>marie b</dc:creator>
<guid>http://shaktipat.wordpress.com/2009/05/20/aqui-se-queda/</guid>
<description><![CDATA[Esto es amor&#8230; Mi película/director favoritos: Pi y su Aronofsky Mis músicos favoritos: Dos and]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Esto es amor&#8230;</p>
<p>Mi película/director favoritos:</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/Dsrg5u48wG8&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/Dsrg5u48wG8&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p>Pi y su Aronofsky</p>
<p>Mis músicos favoritos:</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/JZQ_vSDXXXI&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/JZQ_vSDXXXI&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p>Dos androides</p>
<p>Mi libro favorito:</p>
<p>http://www.ciudadseva.com/textos/novela/gog.htm</p>
<p>Es grande.</p>
<p>Quien ame a esos tres, tanto como yo, que levante la mano y diga ¡yo!</p>
<p>Básicamente esto es un post aleatorio acerca de las cosas que a mi parecer, pueden llegar a ser inalcanzables por otras, independientemente de la calidad, o de premios, son mias y se quedan conmigo.</p>
<p>Saludos humanos.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[]]></title>
<link>http://falecom.wordpress.com/2009/05/17/276/</link>
<pubDate>Sun, 17 May 2009 06:26:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>Carlos Eduardo Hock Selhorst</dc:creator>
<guid>http://falecom.wordpress.com/2009/05/17/276/</guid>
<description><![CDATA[Sem grandes expectativas adquiri uma cópia do filme The Wrestler, ou O Lutador (título no Brasil). E]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter" src="http://farm3.static.flickr.com/2411/3537291875_b0299fcc0a_o.jpg" alt="" width="722" height="150" /></p>
<div id="_mcePaste" style="position:absolute;left:-10000px;top:376px;width:1px;height:1px;">Sem grandes expectativas adquiri uma cópia do filme The Wrestler, ou O Lutador (título no Brasil). E foi sem grandes expectativas que ao dar uma checada em trechos do filme, como sempre faço com qualquer outro (dou o play e adianto para algumas partes a fim de sondar o terreno antes de vê-lo por completo). Foi aí que me deparei com algo com o qual não esperava, uma fotografia excelente. Claro que o fato de eu ter uma cópia do longa em Blue Ray ajudou, mas não era isso. Não era apenas uma qualidade de imagem, mas sim uma bela combinação de tons e cores que enxeram os meus olhos e me fizeram pensar: &#8220;Putz, esse eu vou ter que ver!&#8221;.</div>
<div id="_mcePaste" style="position:absolute;left:-10000px;top:376px;width:1px;height:1px;">Mas como faço em todo filme que me empolgo em assistir, não poderia vê-lo de imediato. Acho que cada filme tem uma hora certa de ser assistido. Uma combinação de tempo livre, condições climáticas e estado emocional. Funciona para mim. Claro que não assisto filmes apenas dessa maneira. Quando eu me interesso por longa com antecedência, curto pegar uma fila em um shopping lotado e conferi-lo na telona, com um som potente e sem nenhuma interferência do mundo.</div>
<div id="_mcePaste" style="position:absolute;left:-10000px;top:376px;width:1px;height:1px;">Mas esse não foi o caso, pois só me interessei pelo O Lutador após sair de cartaz. Apesar de ser um fã do Darren Aronofsky, diretor do filme, e dos vários prêmios que arrebatou em festivais pelo mundo, nada disso adiantou para me levar ao cinema. Uma pena! Mas eis que o dia chegou: um dinal de tarde de um sábado entediante e frio.</div>
<div id="_mcePaste" style="position:absolute;left:-10000px;top:376px;width:1px;height:1px;">Esquecendo um pouco da fotografia da película em questão, mesmo porque qualquer descrição que eu tente fazer vai me soar injusta, o drama da vida de Randy &#8216;The Ram&#8221; Robinson, experiente atleta de Luta Livre, vale uma medalha de ouro para a forma com que é apresentada ao público durante os 111 minutos de filme.  A ascensão do atleta no esporte, mostrada de forma rápida logo no início do longa dá lugar a história da decadência na carreira de Randy. Como todo bom drama que se preze, amores platônicos, desilusão no relacionamento familiar e a frustração de não pertencer ao mundo real estão presentes na trama.</div>
<div id="_mcePaste" style="position:absolute;left:-10000px;top:376px;width:1px;height:1px;">Como e não bastasse ter um bom roteiro e uma excelente fotografia, Darren dá um show de direção e Mickey Rourke esbanja talento ao incorporar o musculoso (e deformado) Randy. Tudo está realmente impecável em O Lutador. Rourke, que por sinal aprendeu direitinho boa parte dos movimentos coreografados da Luta Livre, simplesmente se superou neste filme. Não consigo imaginar outro ator que poderia se encaixar nesse papel com a perfeição que o ator alcançou. Bato palmas a ele sem vergonha nenhuma de dizer que foi perfeito.</div>
<div id="_mcePaste" style="position:absolute;left:-10000px;top:376px;width:1px;height:1px;">Ah! Seria uma injustiça da minha parte não mencionar Marisa Tomei, que deu vida à Cassidy, stripper de meia idade pela qual Randy tem um amor semi-correspondido. Tomei se entrega ao personagem de uma maneira ímpar, rendendo ao público excelentes cenas de dança erótica e a fiel emoção de que ela vive em uma corda bamba entre a ética de seu trabalho e a queda que tem por Randy. Cenas sensuais, mas feitas de uma forma tão bela que nem por um momento caem para o lado da vulgaridade.</div>
<div id="_mcePaste" style="position:absolute;left:-10000px;top:376px;width:1px;height:1px;">Enfim, O Lutador é um filme para ser apreciado e não apenas assistido.  Um filme de uma beleza impressionante. Uma pedra bruta transformada em um belo diamante nas mãos de Aronofsky que em nada deve aos sensacionais Pi e Réquiem Por Um Sonho.</div>
<p style="text-align:justify;">Sem grandes expectativas adquiri uma cópia do filme <a href="http://www.imdb.com/title/tt1125849/" target="_blank">The Wrestler</a>, ou O Lutador (título no Brasil). E foi sem grandes expectativas que ao dar uma checada em trechos do filme, como sempre faço com qualquer outro (dou o <em>play</em> e adianto para algumas partes a fim de sondar o terreno antes de vê-lo por completo). Foi aí que me deparei com algo com o qual não esperava, uma fotografia excelente. Claro que o fato de eu ter uma cópia do longa em Blue Ray ajudou, mas não era isso. Não era apenas uma qualidade de imagem, mas sim uma bela combinação de tons e cores que enxeram os meus olhos e me fizeram pensar: &#8220;Putz, esse eu vou ter que ver!&#8221;.</p>
<p style="text-align:justify;">Mas como faço em todo filme que me empolgo em assistir, não poderia vê-lo de imediato. Acho que cada filme tem uma hora certa de ser assistido. Uma combinação de tempo livre, condições climáticas e estado emocional. Funciona para mim. Claro que não assisto filmes apenas dessa maneira. Quando eu me interesso por longa com antecedência, curto pegar uma fila em um shopping lotado e conferi-lo na telona, com um som potente e sem nenhuma interferência do mundo.</p>
<p style="text-align:justify;">Mas esse não foi o caso, pois só me interessei pelo O Lutador após sair de cartaz. Apesar de ser um fã do <a href="http://www.imdb.com/name/nm0004716/" target="_blank">Darren Aronofsky</a>, diretor do filme, e dos vários prêmios que arrebatou em festivais pelo mundo, nada disso adiantou para me levar ao cinema. Uma pena! Mas eis que o dia chegou: um dinal de tarde de um sábado entediante e frio.</p>
<p style="text-align:justify;">Esquecendo um pouco da fotografia da película em questão, mesmo porque qualquer descrição que eu tente fazer vai me soar injusta, o drama da vida de Randy &#8216;The Ram&#8221; Robinson, experiente atleta de Luta Livre, vale uma medalha de ouro para a forma com que é apresentada ao público durante os 111 minutos de filme.  A ascensão do atleta no esporte, mostrada de forma rápida logo no início do longa dá lugar a história da decadência na carreira de Randy. Como todo bom drama que se preze, amores platônicos, desilusão no relacionamento familiar e a frustração de não pertencer ao mundo real estão presentes na trama.</p>
<p style="text-align:justify;">Como e não bastasse ter um bom roteiro e uma excelente fotografia, Darren dá um show de direção e <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000620/" target="_blank">Mickey Rourke</a> esbanja talento ao incorporar o musculoso (e deformado) Randy. Tudo está realmente impecável em O Lutador. Rourke, que por sinal aprendeu direitinho boa parte dos movimentos coreografados da Luta Livre, simplesmente se superou neste filme. Não consigo imaginar outro ator que poderia se encaixar nesse papel com a perfeição que o ator alcançou. Bato palmas a ele sem vergonha nenhuma de dizer que foi perfeito.</p>
<p style="text-align:justify;">Ah! Seria uma injustiça da minha parte não mencionar <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000673/" target="_blank">Marisa Tomei</a>, que deu vida à Cassidy, stripper de meia idade pela qual Randy tem um amor semi-correspondido. Tomei se entrega ao personagem de uma maneira ímpar, rendendo ao público excelentes cenas de dança erótica e a fiel emoção de que ela vive em uma corda bamba entre a ética de seu trabalho e a queda que tem por Randy. Cenas sensuais, mas feitas de uma forma tão bela que nem por um momento caem para o lado da vulgaridade.</p>
<p style="text-align:justify;">Enfim, O Lutador é um filme para ser apreciado e não apenas assistido.  Um filme de uma beleza impressionante. Uma pedra bruta transformada em um belo diamante nas mãos de Aronofsky que em nada deve aos sensacionais <a href="http://www.imdb.com/title/tt0138704/" target="_blank">Pi</a> e <a href="http://www.imdb.com/title/tt0180093/" target="_blank">Réquiem Por Um Sonho</a>.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="aligncenter" src="http://farm3.static.flickr.com/2279/3538210652_6671c58284_o.jpg" alt="" width="722" height="300" /></p>
<p style="text-align:justify;"><img class="aligncenter" src="http://farm3.static.flickr.com/2046/3538210836_efd0c46fa7_o.jpg" alt="" width="722" height="300" /></p>
<p style="text-align:justify;"><img class="aligncenter" src="http://farm4.static.flickr.com/3325/3538210978_45e26dab92_o.jpg" alt="" width="722" height="300" /></p>
<p style="text-align:justify;"><img class="aligncenter" src="http://farm3.static.flickr.com/2099/3538211156_ef2ee1eec2_o.jpg" alt="" width="722" height="300" /></p>
<p style="text-align:justify;"><img class="aligncenter" src="http://farm3.static.flickr.com/2411/3537398551_c9709ecfa8_o.jpg" alt="" width="722" height="300" /></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Will you deliver Spain from bondage?]]></title>
<link>http://giaele.wordpress.com/2009/04/21/will-you-deliver-spain-from-bondage/</link>
<pubDate>Tue, 21 Apr 2009 18:13:35 +0000</pubDate>
<dc:creator>giaele</dc:creator>
<guid>http://giaele.wordpress.com/2009/04/21/will-you-deliver-spain-from-bondage/</guid>
<description><![CDATA[ Will you deliver Spain from bondage?  Questa frase è il nocciolo di un film di cui ho più volte par]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><span style="color:#800000;"> </span><span style="color:#993300;"><strong><em><span style="color:#800000;">Will you deliver Spain from bondage?</span></em></strong></span> </p>
<p style="text-align:left;"><span style="color:#333333;">Questa frase è il nocciolo di un film di cui ho più volte parlato nel blog: <strong><span style="color:#800000;">The fountain &#8211; L&#8217;albero della vita &#8211; La fuente de la vida</span></strong> (</span><a href="http://giaele.wordpress.com/2008/03/02/la-metafisica-della-liberta/"><span style="color:#800000;">http://giaele.wordpress.com/2008/03/02/la-metafisica-della-liberta/</span></a><span style="color:#333333;">).</span></p>
<p style="text-align:left;"><span style="color:#333333;">Le scene - ambientate nel Rinascimento &#8211; in cui la regina chiede al conquistador di liberare la Spagna dalle sue catene (metafora da leggere a più livelli, specialmente considerando le parti del film ambientate ai giorni nostri) sono collocate in una scenografia che ricorda moltissimo <span style="color:#993300;"><span style="color:#333333;">la</span> <span style="color:#800000;"><strong><em>Mezquita</em></strong> <span style="color:#333333;">di</span> <strong>Cordoba</strong></span></span>: una impressionante serie di colonne e archi in cui l&#8217;arte romana si fonde con lo stile arabo e quello cristiano. Uno degli splendori che più mi hanno incantata durante la mia settimana andalusa. <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_biggrin.gif' alt=':-D' class='wp-smiley' /> </span></p>
<div id="attachment_1118" class="wp-caption aligncenter" style="width: 337px"><strong><em><img class="size-full wp-image-1118" title="collage_fountain_mezquita3" src="http://giaele.wordpress.com/files/2009/04/collage_fountain_mezquita3.jpg" alt="Le prime due foto sono tratte da &#34;The fountain&#34;; la terza l'ho scattata io nella Mezquita di Cordoba." width="327" height="677" /></em></strong><p class="wp-caption-text">Le prime due foto sono tratte da &#34;The fountain&#34;; la terza l&#39;ho scattata io nella Mezquita di Cordoba.</p></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[The fountain - L'albero della vita, tipica creazione di un giovane regista che vuole cantarsela e suonarsela da solo troppo presto]]></title>
<link>http://cinemanazioni.wordpress.com/2009/04/20/the-fountain-lalbero-della-vita-tipica-creazione-di-un-giovane-regista-che-vuole-cantarsela-e-suonarsela-da-solo-troppo-presto/</link>
<pubDate>Mon, 20 Apr 2009 12:08:35 +0000</pubDate>
<dc:creator>Furio Spinosi</dc:creator>
<guid>http://cinemanazioni.wordpress.com/2009/04/20/the-fountain-lalbero-della-vita-tipica-creazione-di-un-giovane-regista-che-vuole-cantarsela-e-suonarsela-da-solo-troppo-presto/</guid>
<description><![CDATA[Forse ho sbagliato ad inaugurare Aronofosky nel mio lettore DVD con il suo “L’albero della vita ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-full wp-image-460" title="mv5botywmzmwndmzm15bml5banbnxkftztywntyzmte3_v1_sx438_sy325_1" src="http://cinemanazioni.wordpress.com/files/2009/04/mv5botywmzmwndmzm15bml5banbnxkftztywntyzmte3_v1_sx438_sy325_1.jpg" alt="mv5botywmzmwndmzm15bml5banbnxkftztywntyzmte3_v1_sx438_sy325_1" width="438" height="325" /></p>
<p>Forse ho sbagliato ad inaugurare Aronofosky nel mio lettore DVD con il suo “L’albero della vita &#8211; The fountain”. Avrei dovuto scegliere “<strong>Requiem for a dream</strong>” oppure andare a vedermi “<strong>The Wrestler</strong>” al cinema, ma così è andata. Stucchevole e monocromatico nell’estetica, la quale comunque è l’unico pregio del film anche se rischia di avvelenare  i gusti cinematografici di qualsiasi cinefilo.  Per il resto il film pur essendo abbastanza inventivo e originale nei modi narrativi, non coinvolge abbastanza. Si intrecciano tre linee di narrazione o semi-narrazione, che sono in verità una unità sola: Tom, il protagonista interpretato da <em>Hugh Jackman</em>, è uno scenziato che si ostina nel voler trovare la formula per l’immortalità usando la corteccia di un albero del Guatemala e sperimentando su uno scimpanzè malato di cancro di nome Donovan; intanto la bella moglie malata di cancro al cervello, Izzy come Isabel (<strong>Rachel Weisz</strong>), ha scritto con penna stilografica un romanzo a chiave incompiuto che porta lo stesso titolo del film e che dona al marito-anima gemella, con sua promessa di completarlo, prima di tirare il calzino. Naturalmente gli sforzi compiuti nella ricerca scientifica applicata allo scimpanzè si intuisce che sono finalizzati alla salvaguardia della specie umana, ma in questo caso alla moglie del protagonista in particolare. Nel romanzo, letto dal marito sempre più estraniato e fuori di sè, la moglie diventa la regina spagnola, Isabella, lui invece è il conquistador senza macchia e senza paura che viene mandato in missione nella giungla della nuova Spagna, alla ricerca di una piramide Maya dove si nasconde una portentosa pianta che le darà vita eterna; sullo sfondo c’è la Spagna del Grande inquisitore, che anche se non c’era cambiava poco. La psiche di Tom in qualche modo si scinde, generando una forte identificazione nel conquistador e in un altro uomo, lui stesso, calvo come un monaco intergalattico che compie un viaggio mistico all’interno di una bolla diretta verso Shebalba, una stella morente proprio come la moglie. Il film è costruito in maniera tale che alla fine i due riescano a  ritrovarsi, si presuppone, nell’aldilà. Troppo ambizioso nel voler parlare di vita e di morte e voler per forza mescolare queste due cose molto terrene a temi più astratti, mistici e allucinati, che solo <strong>Kubrick </strong>ha reso piacevoli all’occhio e all’orecchio nell’ ancora oggi straordinario “<strong>2001 odissea nello spazio</strong>”, al quale si attinge parecchio in quest’opera senza neanche avvicinarcisi. Jackman, che alle donne e ai gay piace da matti, a me risulta abbastanza insulso. Troppi pianti e troppo amore che poi di fatto non si traduce mai in niente di concreto nel corso delle scene, dove si usa il logoro trucco del primo piano fine a se stesso. Proprio a proposito di questo, di primi piani se ne aggiudica più Hugh Jackman rispetto alla bella moglie del regista, Rachel Weisz, per la quale non si può negare di provare certi palpiti. Hugh come tutti gli altri Hugh del cinema e i divi belloni in genere dà il meglio di sè in ruoli infami, da <em>villain</em> o da idiota &#8211; vedi “Scoop” di Woody Allen o il suo ricorrente ruolo da antieroe fumettoso di Wolverine nella saga di “X Men”. In &#8220;The fountain&#8221; mostra una staticità senza fine. Aspettiamo comunque di vedere i precedenti e forse migliori “Pi &#8211; Il teorema del delirio” “Requiem for a dream” e il tanto acclamato, ma sospetto “The wrestler”, tutt’ora nelle sale, per dare un giudizio su questo nuovo regista che a mio avviso ha scelto di cantarsela e suonarsela da solo un po’ prestino.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
