Xosé Manuel Sarille estará dentro dunhas horas – este xoves 29 – na Galería Sargadelos de Ferrol. Invitado pola Asociación Cultural Fuco Buxán, vén a presentar a súa novela “Polos fillos dos fillos” (Candeia Editora). O acto celebrarase a partir das 20 horas, previamente, será entrevistado por diversos medios de comunicación da cidade ferrolá.

A novela é unha recreación da represión que os galegos sufrimos nos anos máis escuros da ditadura franquista. E esa etapa de consolidación do réxime nos anos corenta e cincuenta, onde toda esperanza desaparece coa derrota da Segunda República na Guerra Civil española. É tamén a recuperación da historia da súa propia familia, grazas ao cal o autor arma toda a trama da novela; e tamén a historia da represión en Castroverde (Lugo) desde os primeiros momentos do golpe de estado e as ansias de liberdade asasinadas dunha poboación labrega simpatizantes da esquerda, do partido socialista e demais partidos progresistas.

É esta unha historia ben construída, densa e comprometida cunha realidade crúa, pero, que ao mesmo tempo, resulta ser unha novela histórica, pero, tamén de recuperación e de reivindicación da memoria democrática do noso pobo, de recoñecemento ás vítimas do fascismo español.

A vantaxe que teñen os libros é que a cada cal permítese facer a súa propia lectura, pero podo asegurar que vexo nesta novela de Sarille esa prosa incisiva, comprometida a cada parágrafo e completa da mellor literatura de Saramago. Aínda que doutro xeito, por momentos teño a mesma sensación de cando lin o “Ensaio sobre a cegueira” (Editorial Caminho).

Sarille non ten o apoio mediático de moitas das grandes firmas literarias do noso País. Estamos ante unha persoa libre nas súas opinións e iso non gusta ao poder, sexa cal sexa este. De feito, na etapa xustamente anterior na Radio Galega, foi apartado da tertulia nocturna porque era crítico coas formas de facer desde o BNG co – gobernante. E todos somos coñecedores da súa militancia nacionalista e compromiso social.

O que si podo asegurar é a súa calidade literaria, a nivel de calquera dos grandes da literatura galega. Este xoves temos unha ocasión para escoitalo, e tamén, para facernos coa súa novela. Que como di nela: para cambiar o mundo, cómpre ler.

Vémonos alí, na Galería Sargadelos de Ferrol, ás 20 horas.

Nunca fumos

o pobo elixido

pero matáronnos

no sinal da cruz.

(Salmo 1492, Graciela Huinao)

Este venres pasado, desde a Asociación Fuco Buxán, presentouse na Galería Sargadelos de Ferrol, unha escolma de poesía mapuche editado por Espiral Maior. Esta presentación correu a cargo da directiva da asociación Rosa Méndez, coñecida poetisa, ensaísta e especialista en patrimonio público.

Con ela estaban Omar Contreras, exiliado chileno, membro do Cosal, residente en España, practicamente desde o golpe de estado que acabou coa democracia en Chile e coa vida do Presidente Salvador Allende hai tres décadas. Tamén nos acompañaba Xulio L. Valcárcel responsable desta edición. Mágoa de que o director literario desta obra, Miguel Anxo Fernán Vello, non puidera finalmente estar.

Tras un vídeo de Guido Brevis, “Territorios de Frontera”, sobre a realidade do Pobo Mapuche, os tres contertulios fixeron un percorrido tanto pola realidade socio – política actual e histórica de Chile, como pola cultura deste Pobo que está a ser exterminado pola autoridades do país, baixo o argumento do “progreso” e o “desenvolvemento da economía”. Resulta estremecedor que isto pase nun país que ten como Presidenta a Michelle Bachelet, socialista represaliada pola Ditadura fascista de Pinochet. Chile vive aínda hoxe baixo a vixilancia dos militares e dos poderes fácticos, cunha Constitución promulgada polos traidores golpistas, con plena vixencia dunha lei antiterrorista que se aplica aos Mapuches, para defender a voracidade capitalista das grandes fortunas chilenas e das grandes multinacionais; algunha delas españolas.

Esta é unha escolma bilingüe mapuche – galega dos seguintes poetas: Elicura Chihuailaf, Graciela Huinao, César Millahueique, María Teresa Panchillo e Paulo Huirimilla. Vén acompañada dunha introdución á historia e a cultura mapuche a cargo do propio Xulio L. Valcárcel. Un libro que deberemos ler con atención.

Nesta introdución empézase co relato “Nunha idade remota, a serpente Kaikai, espírito maléfico que habitaba nas profundidades do mar, virou tola e provocou unha grande inundación: quería acabar cos homes e destruír a terra. Grazas que TrenTren, a serpente boa, deu a voz de alarma e aconsellou aos homes que subisen aos cerros para non perecer afogados.

Así o fixeron. Homes, mulleres e nenos escaparon ás alturas levando canda eles animais e alimentos suficientes para sobrevivir. Os cerros, coa axuda de TrenTren comezaron a ascender para afastar aos homes da ameaza, pero a poderosa KaiKai seguía elevando o nivel do mar para alcanzalos. Aqueles que non daban acadado os cumes transformáronse en peixes, dando así lugar a novas especies mariñas.

[...] Os Mapuches son os descendentes daqueles sobreviventes coñecidos como Llituches”.

Resulta extraordinario ver como temos neste relato unha versión, na Araucaria chilena, do diluvio universal e da Arca de Noé, que supostamente ocorreu no Próximo Oriente. Pero, ademais, a transformación dos homes en peixes, parecen ser a testemuña, a pegada, da evolución da vida na Terra. No mar está a orixe de todas as especies, e algunha de esas especies ten un eslavón que a conduce ao ser humano, que basicamente estamos compostos por auga.

En fin. Un extraordinario pobo e unha extraordinaria cultura. Liberdade e recoñecemento oficial, por parte das autoridades chilenas, para o Pobo Mapuche Nación.

Por Vicente Rivas

Secretario do Comité de Empresa por UGT

Tras 16 meses de negociación do Convenio Colectivo, os traballadores de Megasa, a siderúrxica galega, asentada no Concello de Narón, seguen sen poder subscribir un convenio, debido á postura da Dirección, encaprichada en que os traballadores hipotequen os seus dereitos coa firma dun convenio de aspectos sociais regresivos, con unha única desculpa; a crise.

Vicente Rivas no centro da imaxe

A parte económica atrasou de maneira deliberada a negociación os primeiros meses do ano 2008, cando os resultados económicos da empresa presentaban un dos seus mellores momentos.

As necesidades expostas no anteproxecto de convenio pola parte social, baséase na regulamentación de aspectos de primeira necesidade: mantelo poder adquisitivo, regulamentar as categorías e promoción profesional, aplicación de contrato relevo aos 60 anos, complementar IT derivado de accidente de traballo, creación dun plus para os traballadores que exercen o seu traballo en sábado ou domingo, ou recortar a xornada laboral – na actualidade en 1774 horas e 45 minutos / ano-, non podía supoñer na negociación aspectos que motivasen unha postura patronal tan enfrontada, tendo en conta que no inicio da negociación, esta non presentou na mesa ningunha proposta da súa necesidade para incluír na mesma.

Toda esta situación pódenos facer pensar ca Dirección enfrontou o convenio con premeditación e aleivosía, incumprindo de partida, o establecido no Estatuto dos Traballadores que as dúas partes deben de negociar de boa fe, moitos foron os motivos expostos para evitala negociación, pero sen dúbida hai un reprochable a todas luces, o despedimento de dous traballadores que formaban parte de un piquete informativo á entrada do recinto fabril, sendo un de eles membro do Comité de Empresa e o outro, forma parte dunha das candidaturas que se presentou nas últimas eleccións sindicais, e para corroborar a súa acción, utiliza ao seus mandos nos xulgados, feito lamentable pois nunca pódese esperar dun técnico, que o seu traballo principal sexa, declarar neles, para que coas súas partidistas declaracións se inculpe a traballadores e poñan en risco os seus postos de traballo, menos mal que ditas actuacións son tidas en conta por algúns, que teñen na súa potestade facer crer na xustiza.

Por último agravio, como se pode ter en conta unha proposta de convenio para negociar entregada ao Comité na mesa de negociación 13 meses despois de comezar a mesma.

Os traballadores de Megasa, propoñeron na negociación, falar de calquera medida puntual e acoutada no tempo, pero o saco da ambición empresarial non ten fondo e a proposta non encheu, e desde ese momento, estaba sentenciada que a loita sería o único camiño capaz de levar á vitoria dos traballadores nas súas reivindicacións.

Publicado en Razón Socialista nº 26, Segundo Semestre 2009.

Publicado no Diario de Ferrol o xoves 23 de xullo de 2009.

Ás amigas, e aos amigos. Para Ripoll e Sarille.

Hoxe fun ao Xulgado a recoller a certificación literal da tradución ao galego do meu nome. Desde xa oficialmente chámome Manuel Anxo. É, indubidablemente, só un pequeno cambio, pero que persoalmente ten moito significado para min. Ten moito que ver cos sentimentos.

Sempre conto a mesma historia. Fillo dunha familia galego falante que sufriu a inmersión lingüística en castelán, como así obrigaba a educación franquista e que aínda é moi recente o cambio neste senso. Agora, parece que entre a Xunta do PP – Feijoó9, os mal chamados “Galicia Bilingüe” e Rosa Díez, andamos a desandar o camiño do recoñecemento do mesmo status para todas as linguas de España… xa se sabe, iguais si, pero só unha é a lingua “española”.

A inmersión lingüística en castelán trouxo na miña familia cousas tan disparatadas como que os meus pais e familiares adultos usasen entre eles e os seus achegados o galego; máis aos fillos falábannos en castelán. De feito, segue a ser habitual os diálogos galego / castelán. Iso non é simplemente unha anécdota, senón unha expresión máis da profunda represión da nosa identidade propia como persoas e como País.

A miña outra identidade e moi marcada, obviamente, é que sinto orgullo de ser fillo de traballadores, consciente de pertencer a unha clase social que chegará a emanciparse, que a aspiración a hexemonía será realidade.

Foi grazas ao meu profesor de galego Alexandre Ripoll como eu reencontreime co idioma propio. Acababa o derradeiro curso da Formación Profesional de Segundo Grao. O seu exame final foi obrigarme a falar – mentres se desenvolvía a clase – en galego; acabei descubrindo que podía superar esas barreiras invisibles que unha deformación educativa che pode crear. Desa etapa tamén está a miña amizade con Xosé Manuel Sarille, que co tempo acabaría fundando a Mesa pola Normalización Lingüística. Ripoll ten moito que ver con que eu escriba en galego; rachou o camiño para recuperar unha parte da miña identidade pertencente a unha xente e a unha cultura diferenciada.

É un xeito de saldar unha débeda coa historia da miña familia, da miña nai e do meu País. Estou a saldar unha débeda comigo mesmo. Chámome, tamén Anxo.

Acaba de romper o BNG o goberno municipal de Fene, que está encabezado polo amigo e alcalde socialista Iván Puentes. Malas novas para o conxunto das forzas progresistas.

Os argumentos dos nacionalistas, do seu voceiro e dirixente da UPG Manuel Polo, son cando menos “insubstanciais”: falta de “dinamismo” do propio Iván, do concelleiro de Facenda e Urbanismo “Lalán” e practicamente do conxunto do grupo socialista. Xa se sabe, estes “roxos”… vagos e maleantes, como aínda din os de dereitas. Eses que levan nesta etapa facendo pinza co propio BNG fenés en contra do Alcalde e do Partido Socialista.

O problema radica en que tras máis de dúas décadas de gobernos de maioría absoluta do nacionalismo fenés, aínda non se afixeron á nova realidade, xunto con que a propia Administración fenesa segue a ser unha imaxe da propia composición interna do BNG local, sobre todo en postos administrativos clave.

O ataque a Iván é un intento á desesperada de que non se consolide a hexemonía socialista en Fene. Pero, quizais estrañara o ataque a Lalán – porque se por algo se destaca é por un exacerbado dinamismo – senón fóra porque desde a UPG ven a posibilidade de atacar a quen compatibiliza as súas funcións municipais coa Coordinación do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol. Quizais, agora, desde fóra tamén vexan porque na cidade de Ferrol non lle perdoan ao Coronel Paco Rodríguez o seu apoio a Reganosa.

Unha nota ao marxe: supoño que Iván, agora sabe do erro que cometeu aceptando a dimisión como edil do anterior voceiro socialista, Antón Noceda, tras os seus enfrontamentos co grupo municipal do BNG. O obxectivo do nacionalismo fenés dirixido polo upegallo Manuel Polo non era contradicir o “mal carácter” do amigo Antón, senón o propio Alcalde e o partido socialista. Por certo, que pensan os do Colectivo “Avante” do anterior Alcalde Xosé Rivera Arnoso? En todo caso, a Antón xa o víchedes onte no Diario de Ferrol (a foto é de J. Sarmiento), ao lado de Iván e José Antonio, actual voceiro socialista.

Hai tamén dentro do BNG, máis acentuado na comarca ferrolá, a idea de que están en caída libre e lles prexudica estar en coalición cos socialistas (en Pontedeume seguen a ter alcalde do PP en minoría, por isto tamén). Hai quen considera que lles iba mellor cando Fraga gobernaba e eles estaban ao fronte da oposición. Evidentemente, é máis fácil iso que gobernar.

Máis, non teño claro que os cidadáns finalmente lles dea a razón a esta corrente de opinión interna do nacionalismo galego. Creo que a situación é un pouco máis complicada, e cando unha forza política renuncia – ou a exercitar, cando menos a aspiración – a gobernar, néganse e caen nunha espiral que, de non rectificar, levaraos á marxinalidade política.

Unha das cousas que vexo é que, o que sen dúbida é un gran triunfo da UPG, ao mesmo tempo é unha grande derrota do nacionalismo: a súa concentración nunha soa fronte política, a diferencia do modelo catalá, con varios partidos de esquerdas, nacionalistas e de dereitas. Indubidablemente, a fronte facilítalle á UPG a hexemonía e o control sobre as diferentes familias nacionalistas, máis limita a influencia social do propio nacionalismo galego. Pero, en fin… iso é cousa deles e un está situado a súa esquerda.

O dito: a ruptura dos pactos municipais de progreso son unha mala nova para o conxunto dos cidadáns e da esquerda.

Este xoves pasei a ollar libros na Galería Sargadelos, que sabedes está situada pola parte de atrás da Casa do Concello. A primeira sorpresa foi atoparme con Javier Guitierrez,  que agora podedes seguir na serie televisiva “Águila Roja” e que acaba de gañar o premio Max como mellor actor teatral. Como non nos coñecemos, so atrevinme a intercambiar un breve saúdo con el.

Tras revisar as novidades e outros libros, cando marchaba atopeime cun pequeno conto do amigo Ramón Loureiro, titulado “”A saga de San Ferreol”, baseada nunha canción do tamén ferrolán Couce Fraguela, e con ilustracións de Francisco Pérez Porto. Unha das cales acompaña este comentario.

Ramón, amigo, vai desenvolvendo un fermoso conto a partir da suposta chegada de San Ferreol, acompañado polo bispo Maeloc a estas Terras do Nordés, tamén, bautizada por el como Escandoi. Aparecen desde Sete Sereas de varia cor, que probablemente estean emparentadas coas Setes Mulleres do Miño, até a Virxe do Nordés – que todo hai que dicilo está asentado nun antigo lugar sagrado do celtas, Chamorro, que ademais tiña a súa propia pedra de abalar – xunto con lobos e dragóns; todo para que a súa profecía sentara as orixes de Ferrol. Unha terra onde as persoas construirían barcos e compoñerían cancións; co tempo xurdiría o sector naval e a Noite das Pepitas.

Unha terra onde todos e todas as nenas terían o don de que con cada conto que lles contaran antes de durmir, eles e elas nos seus soños farían outro novo, inmensamente mellor. Isto, resulta curioso, faime partícipe, xa que teño un xogo coa miña filla de catro anos; eu cóntolle dous contos e ela, despois, bótase a durmir. Son xa moitos contos, todos inventados e que un día terei que empezar a escribir.

Permitídeme unha confesión inoportuna: realmente este libro non o merquei polas miñas dúas fillas. Este conto o considero un regalo persoal, como outros que o propio amigo Ramón tenme feito.

Apertas Ramón, e grazas por este fermoso conto. Parabéns, a ti, ao autor da canción e ao magnífico debuxante.

Si, recoñezo que levo un tempo descoidando os contidos deste blogue. Pero, tamén é certo que tamén estamos en crise. Unha crise identitaria, de reubicación, de readaptación a unha realidade que por momentos supera a un. Ando dando saltos, sen o acougo necesario.

Van xa trece meses de conflito na miña empresa, e catro de cambio á sección de Acería; basicamente, a dirección da Megasa pretende usala negociación do convenio colectivo e a situación social para facernos retroceder varias décadas nos dereitos dos traballadores. Estamos nun longo conflito, e soamente se logramos resistir, lograremos consolidar as nosas posicións.

A vida familiar, con dúas nenas moi pequenas ocupa tamén moito tempo. Non o boto en falta, pero son consciente de que iso réstame tempo – sumado ás longas xornadas do traballo – para pensar, madurar, depurar e escribir. Tamén, é certo que hai tempo que xa pasei as febres bitacoreiras e agora, quizais – aínda que non o consigo – gustaríame publicar o verdadeiramente interesante, que modestamente, un poida aportar a este novo oficio de “periodista on line”.

Tamén é certo que ando revolvendo en iso do Facebook, que entrei aconsellado polo amigo Jordi Pedret. Pero, tamén asinei o manifesto “Sumando Ideas”, ou “Se resides, decides”. No primeiro caso, son crítico co propio manifesto, xa que creo que hai que ir alén da mera declaracións de intencións; hai no conxunto do partido socialista galego unha falta de valentía. E no segundo caso, porque considero que quen vive na casa, é quen ten que decidir; porque distorsiona a vida política galega e porque quero que as forzas políticas galegas maduren; ademais, obviamente, de que os que viven con nós, pero non teñen a nacionalidade, tamén deberan ter os meus mesmos dereitos.

Volvendo ao PSdeG – PSOE. Realmente as únicas persoas que apostan no socialismo galego teñen nome de muller: Carmela Silva, Mar Barcón, Laura Seara, Loli Amoroso… Realmente, son o único novidoso do meu partido, que ultimamente ten a agulla mareada. Si, prometo publicar (ou ameazo) unha reflexión sobre o rumbo que debemos tomar como partido socialista e galego.

A Asociación Cultural Fuco Buxán e a ONG Acsur – Las Segovias presentarán este xoves 12 de marzo, ás 20 horas, na Sala Sargadelos de Ferrol, a Exposición Dialogada: “Memoria histórica, ferramenta de resistencia dos Pobos Indíxenas: contra o esquecemento e a non repetición”.

Será presentada por Manuel Cendán, directivo de Fuco Buxán e falará José Roberto Morales, do Centro para a Acción Legal en Dereitos Humanos (CALDH) de Guatemala.

Este acto está dentro das Xornadas de Pobos Indíxenas que do 9 ao 13 de marzo de 2009, estase a celebrar nas cidades de A Coruña, Santiago de Compostela e Ferrol. Conta ademais coa colaboración do Concello de Coruña, a Universidade de Santiago de Compostela e o Centro Internacional de Prensa.

Lembrade: xoves, 12 de marzo, ás 20 horas na Galería Sargadelos de Ferrol.

Ver tríptico

Este mércores estiven no mitin organizado pola Agrupación Socialista de Narón no Pavillón de Deportes da Gándara. Tiven a ocasión de conversar co Vicesecretario Xeral do PSOE ao remate do mitin; uns minutos que realmente foron moi intensos, con moita empatía. Evidentemente, levamos moitos anos militando no partido, pero non nos coñecíamos persoalmente. Hai unha amiga común, que realmente foi quen nos deu a posibilidade de falar como se nos coñecéramos de sempre, Carmela Silva. Ela foi, de algún xeito, quen nos facilitou o ter un motivo para este achegamento. Sabemos os dous da forza persoal, humana, que ten Carmela, e sabemos que os amigos dela, son tamén amigos nosos, con toda a intensidade ela lle pon as cousas. Son destas carambolas que ten a vida; por iso quedo en débeda cos dous.

Nunca antes escoitara en directo a José Blanco nun mitin. A súa foi unha intervención que foi in crescendo arroupada co calor da xente. Quédome con tres cousas do seu discurso: a necesidade de rectificar erros e formas de facer política; a necesidade de afondar fortemente no cambio iniciado estes catro anos co Acordo de Goberno entre o PSdeG – PSOE e o BNG; e que foi unhas referencias centradas en mobilizar aos indecisos que, aínda críticos, deben ser conscientes de que só dándolle un novo mandato ao Presidente Touriño é viable consolidar esa outra Galicia que é posible. Un cambio que naceu da revolta do noso Pobo, cristalizando no movemento cívico Nunca Máis e que pechou a era Fraga Iribarne.

Esta intervención de José Blanco é moi importante. Debera ser difundida e levar á reflexión da necesidade de consolidalo proxecto de cambio en Galicia. O axente 009 vén cargado de vellas receitas e vellos entramados clientelares que farían retroceder aos galegos aos tempos de Don Manuel, hipotecando gravemente o nosos presente e futuro por moitos anos.

O discurso de José Blanco foi, ademais, un discurso en positivo. De ir sumando vontades de cambio e para o cambio. Claro, sen sectarismos, coñecedor do que nos xogamos. Con vontade de transformación, de compromiso coa xente e de cumprir a palabra dada. O Vicesecretario Xeral do PSOE si que entendeu a mensaxe – en versión de Felipe – ou aquelo de non nos falles de Zapatero. José Blanco está a facer unha aposta moi seria por este país noso.

O 1 de marzo, eu voto PSdeG! Votade socialista!

Vaise achegando o 1 de marzo, data que imos compartir os galegos cos vascos. Hoxe estivo en Ferrol o Presidente Touriño nun paseo electoral polo barrio de Recemil, até chegar á Praza de Armas, onde está situada a Casa Consistorial. Non teño dúbida de que vaise reeditar o pacto de goberno do PSdeG – PSOE co BNG.

O PP vai baixar. O axente 009 xa ten bastante co que acontece no seu partido, como para ter algunha opción, e a iso hai que sumarlle que até hai uns días tiña como candidato a Conselleiro de Economía a un tiburón das Illas Caimán. En fin…

Na pre-campaña nesta comarca, destacou o acto do PSdeG no Concello de Narón o pasado 6 de febreiro. Un mitin con catro mulleres socialistas, impensable nas outras forzas políticas: Katy García, Bea Sestayo, Carmela Silva e Mar Barcón.

Foi un mitin, onde houbo xente que tivo que marchar por falta de sitio. Narón, unha vez máis, amosou o seu potencial de crecemento do proxecto socialista. A dirección do PSdeG e do propio PSOE o deberan ter en conta. Unha aposta por Narón en serio, reportaría grandes beneficios políticos aos socialistas.

Déixovos cunhas fotos que saquei nese día  (pinchade nelas para agrandalas); e o vídeo superior é de A Nosa Terra, que tamén estiveron alí.

Hoxe dende as 6 até as 14h, estamos de folga xeral. Ás 11 horas, hai o xuízo do compañeiro Alberto polo seu despedimento.
Megasa debe recapacitar. readmisión despedidos e un convenio xusto!

Onte, se non lembro mal foi o décimo séptimo día de folga xeral en Megasa Siderúrxica. Levamos trece meses sen convenio; as peticións dos traballadores son máis que razoables, sobre todo nunha empresa que hai pouco facturou vinte millóns de euros de beneficio neto. Basicamente, os traballadores piden achegarse ao convenio provincial – un acordo de mínimos, como sabedes – nas cuestións sociais… prexubilacións e contratos relevo, dous días de libre disposición, categorías profesionais, cen por cento en caso de accidente, plus por traballar os sábados e os domingos…

A empresa pretende aproveitar a situación social, para liquidar todo tipo de movemento obreiro organizado. Aínda que co dez por cento do que leva perdido coas folgas xa pagaba o convenio. E non contento con iso despide a dous traballadores, aos que practicamente os acusa de todo tipo de tropelías. Por se non abonda, cambiaron de bufete; agora teñen nada menos que aos de Garrigues Walker, que como sabedes un dos máis caros de España. Moitas molestias para combater a uns poucos traballadores.

Onte foi o xuízo polo despedimento do compañeiro Emilio, membro ademais do Comité de Folga, proximamente tocaralle ao compañeiro Alberto. A verdade que en isto dos xulgados úsase moito a  Retórica. Trátase de adornar a palabras, de ser politicamente correcto para xogar ao mundo das aparencias. De iso, de demostrar do bo que é a Empresa, de que cumpre, de que faille un favor á sociedade, en especial á xente que contrata. E de se hai problemas, a culpa sempre é de quen morde a man que lle dá de comer. Como vedes, pouco cambiou o capitalismo dende hai tres séculos. Hai xente que aspira a degradar a democracia, até convertela na ditadura do capital.

Chámame a atención iso da igualdade ante a Lei. Como van ser iguais os traballadores que teñen unha relación laboral, e polo tanto, de dependencia co seu empresario? Pode un traballador contratar ao despacho de Garrigues Walker? Pode xogarse o seu posto de traballo? De que igualdade falamos?

Afortunadamente, hai dúas cousas a favor dos traballadores de Megasa: que son xustas as súas reivindicacións, e que o servizo xurídico da UGT de Ferrol, é dos mellores. A avogada do sindicato, Victoria, volveu a demostrar a súa gran competencia, e que por moito despacho madrileño con caché, Megasa ten a credibilidade que ten.

Confiemos na Xustiza, e na capacidade do xuíz que pronto resolverá este despido. Megasa: readmisión despedidos, e un convenio xusto!

Solidariedade co Pobo Palestino, ¡Paremos ao terrorismo sionista!
CONCENTRACIÓN: Venres, 2 de Xaneiro ás 20,30 horas, diante do Edificio Administrativo da Xunta de Galicia. (Praza de España – Ferrol). ¡Participa!

Manifesto Ferrolterra con Palestina

Diante da criminal agresión que o Goberno israelí está a perpetrar contra a indefensa poboación palestina ao través do seu exército, un dos máis poderosos do planeta, queremos condenar a violencia do terrorismo sionista que leva causados arredor de trescentos mortos e preto dun milleiro de feridos na franxa de Gaza nos ataques dos últimos días e que ameaza con desencadear unha invasión terrestre sobre ela.

Queremos expresar a nosa máis profunda solidariedade co pobo palestino, que segue a sufrir nestes días, como hai xa máis de corenta anos, a crueldade dunha ocupación, que se agrava co correr dos días e dos anos e que arroxa datos pavorosos (65% de desemprego en Gaza, a desnutrición en máis do 60% dos nenos e nenas, o colapso da case totalidade das fábricas instaladas no territorio, en suma, unha situación onde o 80% da poboación malvive por debaixo do umbral da pobreza ).

Seguir lendo…

Este xoves, na comarca de Ferrol, tivemos ocasión de escoitar á actual voceira do Senado polo PSOE, Carmela Silva. Estivo en Fene invitada polo seu alcalde, Iván, e a Agrupación do PSdeG.

Este foi un acto público diferente aos que estamos acostumados. Aí, atrás, cando foi elixida voceira socialista escribín que Carmela ía dar moitas sorpresas. Quedou claro que a pesar do nivel que como voceira parlamentaria está, non sofre o chamado “mal de alturas”.

Mágoa de non ter gravada a súa intervención. Soubo explicar as políticas do Presidente Zapatero, das políticas económicas e sociais, que o PSOE está a desenvolver nesta situación de crise económica, co nivel suficiente de autocrítica, dun xeito que calquera a pode entender, sen botar man de estatísticas ou eufemismos, as cales moitos políticos están a feitos.

A súa intervención foi pausada, didáctica e nunha linguaxe preto da xente. Non falaba o político profesional, senón unha persoa que vive na súa casa, que toma café onde o toman os demais. A verdade ca xente que estaba presente, viron que podía serlles alguén moi familiar.

Previamente, o amigo Antón Noceda (concelleiro neste concello), e o senador Xavier Carro falaron. E, evidentemente, outra vez Iván. O alcalde – resúltame difícil chamalo así – todos e todas o chamamos polo seu nome, fixo unha das súas intervencións típicas. De esas que combina paixón, vehemencia e arrase. Carmela e Iván son un bo cartel para un mitin. A verdade que a sintonía entre eles foi inmediata. Representan o mellor dos “novos” dirixentes socialistas galegos.

Ao longo da tarde foi divertido ver como mentres saltabamos de tema en tema, resolvían asuntos propios dos seus cargos. Houbo momentos na que practicamente todos, Carmela, Iván, Antón, María, Ruth, estaban a falar polos seus móbiles. Iso sen contar co maratón mediático que lle preparamos a Carmela, entrevistas en Localia, Diario de Ferrol e Radio Fusión (Radio Fene).

Que me perdoen estas pequenas intimidades (e pinchade nas fotos até agrandalas) .

Do 5 ao 7 de decembro a presenza do Foro Social Galego en Compostela cobra especial importancia,  porque supón a consolidación dun organismo onde diversos colectivos e persoas estamos elaborando e construíndo alternativas ao longo do país, no senso de provocar un cambio de sociedade; pero, tamén, ante a crise provocada no sistema financeiro polos especuladores, co beneplácito da maioría dos gobernantes neoliberais do Mundo.

Na comarca ferrolá, este vindeiro venres 28 de novembro, ás 20 horas no Salón de Actos do Ateneo Ferrolán, en réxime de auto convocatoria, aberta a todos os movementos e entidades que así o queiran, ademais, de persoas a título individual farase a presentación do Foro Social Galego.

Esta convocatoria ferrolá está organizada pola Marcha Mundial das Mulleres, Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol e a Asociación Fuco Buxán. Abrirá o debate a amiga Lupe Ces.

Para máis información sobre o FSGal, pincha aquí.

Descárgate o programa do Foro en pdf.

Escoita a cuña de Radio Filispim.

Un grupo de cidadáns e cidadás, a título persoal, ante a situación do Concello de Ferrol, manifesta:

En Ferrol hai unha maioría de esquerdas, como se demostrou nas últimas eleccións municipais. O seu triunfo foi en grande medida grazas á presión dos movementos sociais, mobilizados contra das políticas regresivas do Partido Popular.

A ruptura do Goberno Bipartito pon en risco a execución de importantes proxectos que se viñeron xestando nos últimos meses: Regulamento de Participación Cidadán, Recimil, Urbanización do Bertón, Estrada de Castela, Tren ao Porto Exterior, etc., que supoñían abordar desde unha óptica progresista, os problemas da cidade.

Resúltanos de todo punto de vista inaceptábel que, máis aló das diferencias puntuais entre os dous socios de Goberno, se chegase á ruptura.

En todo caso, independentemente das causas da mesma, consideramos que a responsabilidade contraida coa a cidadanía obriga a reconducir a situación. Emprazamos ás dúas forzas políticas a sentarse para recuperar a unidade progresista, incorporando a este proceso ao BNG, para traballar no que queda de mandato a prol da cidade.

Estamos convencidos de que hai tempo para que un Goberno de Progreso poida desenvolver unha xestión frutífera para o avance da cidade e ser un referente, sobre todo nestes tempos, para o resto de Galicia.

Ferrol a 31 de Outubro de 2008

Abelleira Souto, Xulio

Barrera Beitía, Enrique

Beceiro Mosquera, Emilio

Cendán Dopico, Manuel A.

Cuadrado Caruncho, Marichy

Dobarro Paz, Xosé María

Durán Rodríguez, María Jesús

Ferrández Rivera, Guillermo

Ferrández Rivera, Pedro

Fra Molinero, Eduardo

Garel Novás, Montse

Gómez Rodríguez, Salustiano

Hermida Dopico, Eduardo

Lastra Muruais, Xosé

Leira López, Xosé

López Pérez, Miguel

López Pérez, Xoan

López Pintos, Xesús Anxo

Méndez Fonte, Rosa

Mera Navieras, Luis

Montero Baquedano, Rafael

Pillado Lista, Rafael

Piñeiro Díaz, Carlos

Rodríguez Calvo, Gonzalo

Sabio Maroño, María Luísa

Yáñez Castro, José Luis

Zaera Ríos, Eliseo

Aquelas persoas ou entidades que desexen adherirse a este Manifesto, poden comunicalo a través de e-mal a esta dirección electrónica:

gobernodeprogreso@gmail.com

Hoxe (ou xa onte día 16) pola tarde – noite a Dirección de Megasa Siderúrxica S.L., xa deu resposta á convocatoria de dez días de folga xeral pola falta de convenio colectivo. Doulles a dous compañeiros da sección de Acería a carta de despido. Un deles é membro do Comité de Empresa e de Folga. Os dous son referencia sindical para o conxunto dos traballadores de Megasa.

Estiveron preto de dúas semanas xogando co Alcalde de Narón, que non foi quen de lograr que entraran en razóns para reanudar o diálogo social. E tras serlle presentado o novo calendario de folgas, entrou a nos botar este desafío aos traballadores.

Está claro que calquera poderíamos ser os despedidos. Estou seguro que sopesaron moitos nomes. Hoxe, son estes compañeiros porque, a diferencia co que pasara hai máis dun lustro – aquel convenio que nos costara 18 días de folga – a sección de Acería participa na súa totalidade. Estes días veremos que inventan para xustificar estes despidos. Intentan romper a unidade da plantilla. E seguro que seguiran buscando o xeito de xustificar aumentala presión sobre todos nós. De provocar incluso un peche patronal como hai 30 anos.

Este ano non haberá convenio, nin para principios do que vén. Agora, a nosa plataforma ten dous puntos máis e irrenunciables: A reincorporación de Emilio e Alberto. A isto obríganos a Empresa.

Somos unha empresa europea e queremos unhas relacións laborais normalizadas e propias dun sistema democrático occidental. O que pasa é que teñen un gran sentimento de impunidade. O seu poder económico, e a conxuntura social, que eles aproveitan de xeito oportunista, dálles ás para crerse por riba de todo. Dos traballadores, dos xuízes, das Institucións, da cidadanía… Esta vai ser unha loita moi longa e dura, tranquilidade e unidade.

Este sábado iníciase o novo ciclo de 10 días, distribuídos de aquí a fin de ano, de folga xeral en Megasa Siderúrxica, en Narón. O alcalde, co respaldo de todos os grupos políticos do concello, estivo intentando mediar no conflito, pero a Empresa segue no seu. Nunha espiral que xa veremos a onde nos vai levar. Por se alguén non o sabe no ano 2007 Megasa Siderúrxica S.L. tivo uns beneficios netos de 20 millóns de euros.

Pola fábrica circula a foto que podedes ver encabezando este post (farásevos máis grande pinchando nela). A lenda reflicte o sentir dos traballadores: “A resignación é un suicidio permanente. Os traballadores de Megasa, tamén, temos dignidade”. O da camiseta é Emilio, un dos xoves do Comité. A Empresa intenta machacar nel, non lle perdoan o seu compromiso.

Tamén, circula o artigo de Rafael Pillado, que publicou o Diario de Ferrol, onte. O podedes ler aí abaixo. En Radio Filispim, no programa de Fuco Buxán “O Recuncho” (pincha aquí), podedes ver a entrevista que me fixeron sobre este conflito, ou ben podedes ler a entrevista que lle fixeron a César Fraga (presidente do comité e secretario xeral de MCA-UGT Megasa), no quincenal obreiro “El Militante” (pincha aquí).

A Empresa obrigaranos a chegar ao nadal sen convenio colectivo? Probablemente. Teñen un argumento contundente: 20 millóns de Euros.

O dereito a negociar un convenio razoable

Por Rafael Pillado (Publicado no Diario de Ferrol, 15 outubro 2008)

Os compañeiros de Megasa pretenden negociar un convenio que sexa razoable. A empresa se nega a estudar as súas propostas e chegar a acordos cos lexítimos representantes dos traballadores, incluso apelando á intervención policial desmesurada, cando o conflito viña discurrindo pacífica y ordenadamente, e no marco pleno da legalidade.

Pois ben, estes días coñeciamos diversas opinións a través dos medios de comunicación, con algún dos cales discrepo diametralmente. Mentres Felipe do Muíño recorda a actitude serena dos traballadores o longo dos anos, sen renunciar nin os seus dereitos, nin o seu posto de traballo, Fernando Álvarez, sinala como prioritario “cuidar mucho a Megasa”, “y si una empresa para salvarse en época de crisis, tiene que reducir su plantilla … debe hacerlo…” E afirma que “… los acuerdos con los trabajadores es la diferencia entre la empresa privada y la pública”. Quere isto dicir que na empresa privada non caben os acordos? Que eu saiba, na nosa lexislación laboral, a negociación colectiva é un dereito dos traballadores. Incluso na Ditadura, tiveron que recoñecelo.

No caso de Megasa quen se nega a negociar é a Empresa. E quero dicir que esa empresa a compoñen o capital empresarial e os traballadores. A plusvalía non cae do ceo. ¡Sen traballadores, Megasa non sería Empresa!

E debemos saber que pese a constante redución de plantilla, Megasa duplicou a súa produción de aceiro. Iso chámase sobreexplotación. E esa produción permitiulle á Empresa comprar a Siderúrxica Nacional Portuguesa. Supuxo convertela nunha multinacional, onde os recursos se moven a capricho do empresario. Un empresario paternalista que ten o concepto das relacións laborais propias do feudalismo. E xa sabemos o que pasa cando non se respecta o marco regulado polo Estado. ¡Mirade a EE.UU. hoxe!

Según o Sr. Álvarez, os traballadores son “servos da gleba”, e deben tragar o que se teña disposto polo patrón. (Por certo, faltoulle dicir no seu artigo que Segundo Vilaboi foi asasinado a garrote vil.)

Pero, Que piden os traballadores? Que barbaridade pretenden? Facerse coa empresa? Pois o que queren e superar o convenio actual que está por debaixo do provincial do metal de A Coruña, pese a que o seu traballo se realiza en condicións durísimas.

Temas:

1.- “Contrato de relevo”, que permita renovar a plantilla, xa moi diminuída.

2.- Promoción interna. Como é posible que un 70% da plantilla sexan especialistas? ¡Así resulta máis barato!

3.- Cobrar efectivamente o 100% do salario no caso de accidente.

4.- Redución da xornada laboral, a máis alta do sector. Sobre 100 horas máis que na siderúrxica vasca.

5.- Un sistema de primas obxectiva, que non se rexan polo “dedo”.

6.- Aplicación do IPC real e non o previsto.

7.- Un plus por traballar na fin de semana.

E queren negociar, non ser só mandados. Para algo conquerimos a Democracia.

Por que se nega a empresa a algo tan natural? Porque quere evitar ter que ceder unha parte dos beneficios xenerados polos traballadores. E están movendo os traballadores dun posto de traballo a outro, para romper a súa resistencia. Pretende cortar as súas mobilizacións, buscando a división da plantilla e o seu cansancio polo custe económico das mobilizacións.

Estou seguro de que non o conquerirán, e algo terán que dicir os sindicatos e os traballadores de Ferrolterra. Solidariedade de clase.

O vindeiro martes 14 de outubro, desde Fuco Buxán, presentaremos un acto na Galería Sargadelos de Ferrol, que xira arredor da soberanía alimentaria. Connosco estarán Lupe Ces (da Marcha Mundial de Mulleres) e Isabel Vilalva, esta última dirixente do Sindicato Labrego Galego, e que forma parte da rede internacional “Vía Campesina”. O acto será ás 20 horas. Esperamos a vosa asistencia e participación.

Este é un acto, quizais diferente, no senso de que non é habitual para nós entrar nas cuestións que teñen que ver coa produción alimentaria. Somos unha asociación produto dunha cultura estrictamente industrial, saída do corazón da metalurxía e, quero pensar, das mellores tradicións do movemento obreiro democrático ferrolán.

Máis, na nova situación de crise global, de crise de civilización, creo que nos vai servir para ampliar a nosa perspectiva, alén de simples consumidores. A actual crise financieira que está a provocar un terremoto, non é máis que a espiral desa triple crise: enerxética, inmobiliaria e alimentaria.

As tres teñen a mesma base. Son produto da especulación dos desregulamentados mercados financieiros e dunha política neoliberal implantada hai trinta anos por Reagan e Margaret Thatcher, que querían liquidar as conquistas sociais, reducir a democracia e traspasar rendas do traballo a rendas do capital. Vendo ademais que o conxunto das esquerdas políticas e sindicais carecen de alternativas para facer fronte a esta situación.

Será unha interesante charla a de Isabel Vilalba, que ademais traerá a voz dun movemento alterglobalización, indubidablemente fresco e renovado. Así que vémonos este martes 14 en Sargadelos Ferrol (rúa María esquina rúa Ruvalcaba), ás 20 horas. Paso lista.

Mañá ás 12 horas, presentarase a Plataforma Axuda Urxente a Cuba en roda de prensa, no Ateneo Ferrolán. Ao día seguinte, xoves 9 de outubro, pero ás 20 horas haberá un acto público no salón de actos desta entidade co Cónsul de Cuba, o sr. Alejandro Fuentes; obviamente para falar da situación deste país tras os tres furacáns que destrozaron a Illa, e que agrávase ante o bloqueo internacional que os EEUU mantén, co apoio hipócrita dos principais países da Unión Europea.

Cuba sempre foi un exemplo de solidariedade cos demais pobos. Sempre foron os primeiros en destinar axuda humanitaria, médica e material, sen lle importar as cores políticas dos demais. Hoxe, Cuba, volve a necesitar da mobilización da cidadanía para facer fronte a unha situación de emerxencia, que Bush pretende usar, para conseguir a redición da Illa por “afogo humanitario”.

A plataforma está aberta á incorporación de novas entidades. Até agora, participán a ONGD Acsur – Las Segovias, Asociación Fuco Buxán, Asociación Encuentro Progresista Uruguay Galicia, Ateneo Ferrolán, A. VV. Caranza, A.VV. Fontelonga, Centro de Promoción Social San Valentín de Fene, Grupo Voluntariado Axuda en Acción Ferrol e a Organización de Solidariedade cos Pobos de Asia, África e América Latina (Ospaaal).

Os números de conta en Caixa Galicia son: para España 2091-0000-35-3040185583, e o Nº de Conta Internacional: Eur IBAN ES41 2091 0000 3530 4018 5583.

O proxecto de reconstrución, que será xestionado a través da Oficina en Cuba de Acsur, centrarase na parte occidental da Illa, na provincia de Pinar del Río. Queremos a vosa contribución e apoio para:

1. Reparar os teitos das vivendas afectadas nas comunidades campesiñas da CPA Carlos Valiño e CCS “26 de Xullo” do Consello Popular “Puerta de Golpe” do municipio “Consolación del Sur”, así como das CPA “Augusto César Sandino e Miguel Bentancourt”, pertencentes ao municipio “La Palma”. 78.472 €.

2. Restablecer as instalacións produtivas das 4 cooperativas situadas nos municipios de Consolación del Sur e “La Palma” 12.357 €.

3. Reparacións de instalacións administrativas das 4 cooperativas do proxecto. 16.970 €.

4. Apoio a posta en marcha da maquinaria para proceder de maneira inmediata a sementa de cultivos de ciclo curto, así como a limpeza e saneamento e transporte da produción nos dous municipios. 45.215 €.

    

É por iso que vos facemos un chamamento á colaboración. Colaboremos! Axúdanos a reconstruír Cuba!

P.S. Charla do Cónsul de Cuba emitida por Radio Filispim (escoitar)

Onte estrenamos programa desde a Asociación Cultural Fuco Buxán. “O recuncho” emítese desde Radio Filispim, que na comarca de Ferrol o podemos oir no 93.9 de FM. Levavamos un tempo apostando por abrir unha nova canle de comunicación e participando na difusión das actividades do Colectivo Opaií, que son os responsables desta radio libre que emite dende os locais do Ateneo ferrolán.

“O recuncho” pretende ser unha expresión das actividades de Fuco Buxán, pero, ademais, reflectir a rica vida socio – cultural desta zona. Aberto ás actividades doutros colectivos. Evidentemente, seguimos no eido das esquerdas.

No primeiro programa deste sábado, que se desenvolveu de 11 a 13 horas, houbo dúas entrevistas, unha a Lalán (actual presidente da asociación) e na outra fun eu o entrevistado, en calidade de secretario da sección sindical de MCA – UGT Megasa.

O programa vai ser quincenal. Ademais, dos sábados vaise repetir os domingos de 20 a 22 horas, e os mércores de 15 a 17 horas. O programa está conducido por Iago Montes e Miguel Castro. Para calquer comunicación podedes escribir a opafuco@gmail.com. Ou visitar o blog do programa.

Onte 26 de setembro de 2008, sería un día máis de folga para os traballadores senón fose pola desmedida actuación policial. Algo que non veíamos desde as loitas dos anos oitenta dos nosos compañeiros do sector naval de Astano. De feito hoxe, e xa onte pola noite fumos portada dos diferentes medios de comunicación galegos.

Coma sempre o día iniciouse co paro total da produción e a primeira concentración ás sete da mañá, á entrada da fábrica (a anterior convocatoria foi o domingo 21 de setembro). Pero, antes da chegada de mandos e persoal administrativo das filiais da Empresa Matriz (as auxiliares non fixeron acto de presenza), houbo un desplegue policial tan excesivo que raiaba o ridículo.

Desde un primeiro momento, por parte do medio centenar de policías antidisturbios, era obvio que viñan coa idea de provocar unha resposta violenta, que poidera xustificar unha carga policial. Unha vez máis, a responsabilidade dos traballadores de Megasa foi determinante, permitindo mantela calma necesaria. Somos, ademáis, concientes de que a presenza dos medios de comunicación, axudou a frear a desafortunada intervención policial.

Os contrapiquetes policiais non so impediron ao Comité de Folga exercer as súas funcións, non so vulneraron a Lei de Folga; senón nun alarde militar foron a cincuenta ou sesenta metros a buscar aos pequenos grupos de persoal das dúas empresas filiais de Megasa. Algo, totalmente innecesario. En toda a existencia de Megasa Siderúrxica S.L. non hai ningún traballador/a que poida dicir que se lle impedíu a entrada ao traballo. O alarde foi tan dantesco que provocou as risas dos traballadores.

Outra mostra do mesmo aconteceu ás 15.30 horas. Nese momento, a parte das tres grilleras, acompañadas de outros vehículos, apareceron catro grilleras máis, obviamente, coas súas correspondentes dotacións. Baixaron, sacaron todo o equipamento, montaron unha especie de barricada, pero despois se preguntaron que facían eles alí. Na entrada da fábrica a esa hora, á sombra dunha árbore, só estaban os membros do Comité de Empresa. Optaron por desmontar o dispositivo e volver por onde viñeran.

Pero, volvendo á media mañá; hai que dicir que unha delegación dos traballadores acompañamos ao Comité nunha marcha pola Estrada de Castela, xa que o Alcalde e a totalidade dos Grupos Municipais (TEGA, PP, BNG e PSdeG-PSOE) tiveron unha entrevista para coñecer polo miúdo o por qué desde conflito laboral. O Sr. Xoán Gato, e a totalidade do grupos políticos do Concello de Narón participaron, posteriormente, nunha roda de prensa, xunto co Presidente e o Secretario do Comité de Empresa. Salientar a solidariedade recibida, e a petición de cordura á Patronal, así como ao propio Subdelegado do Goberno.

O Comité solicitoulle ao sr. Pose Mesura, actual Subdelegado, unha reunión para que nos explique o despliegue e os abusos policiais. Así mesmo, para o vindeiro mércores día 1 de outubro hai unha convocatoria por parte da patronal, que previamente vai a recibir ao Alcalde de Narón.

É a primeira vez que a patronal ten que dar explicacións pola súa actitude. Chegar a este conflicto, cando estamos por debaixo do convenio provincial, non ten explicación para unha empresa do tamaño de Megasa. Tampouco se entende a actitude do Subdelegado do Goberno. En todo momento estivo informado dos parámetros por onde ía discurrir as xornadas de folga. Quiso quedar ben coa patronal de Megasa? En fin…

Hai quen pensa que ademais pretendían facer escarmentar aos traballadores de Megasa, dentro dunha incipiente dinámica de conflitividade na sociedadea ante a crise social como aviso a outros colectivos. A mensaxe parece ser: “se a estos que son tranquilos os tratamos así, ao resto xa nin che conto”.

É evidente que hai moito malestar na sociedade naronesa pola actitude do Grupo Freire; pero, tamén hai moito malestar polo apoio político e militar do sr. Pose Mesura á patronal. Os traballadores tomamos nota da actitude desta Administración, e a UGT, tamén. En todo caso, a folga xeral de onte foi un gran éxito.

(Para ampliar as fotos, pinchade nelas)

CONCENTRACION – MANIFESTACIÓN

Contra entrada do gaseiro nº 31 en Reganosa

Venres, 26 de Setembro, ás 20 horas.

Ante o Edificio da Xunta de Galicia, na Praza Amada García – Praza de España, en Ferrol.

Enlace á páxina do Comité Cidadán de Emerxencia.