Hakerzy wykorzystują duże zainteresowanie testową wersją nowego narzędzia Google Wave.

W rozsyłanych zaproszeniach obiecują dostęp do aplikacji i możliwość ubiegania się o zyski ze sprzedaży programu, a tym samym podejmują próby rozpowszechniania złośliwych programów. Na atak przede wszystkim narażeni są użytkownicy pragnący dostać się do społeczności Google Wave.

Od 30 września do beta testów tej innowacyjnej technologii komunikacji przystąpiło znacznie szersze grono 100 tyś programistów. Pozostali chętni internauci do tej pory nie otrzymali szansy na uczestniczenie w testach Google Wave i ten fakt wykorzystują cyberprzestępcy.

Cyberprzestępcy wykorzystując Google Wave chcą uzyskać jak największy zasięg ataku.

Posługiwanie się wiarygodną marką ułatwia im to zadanie. Dzisiaj skala ataków w porównaniu z do poprzednich lat jest kilkukrotnie wyższa. Internauci aby uniknąć przykrych niespodzianek powinni zachowywać czujność i nie brać udziału w podejrzanie korzystnych ofertach.

Uważaj na linki, maile, kodeki

Zbliżający się Halloween, jak każde popularne wydarzenie, prawdopodobnie zostanie wykorzystany przez cyberprzestępców do przypuszczenia kolejnych ataków na internautów. Szczególne powody do troski mają mieszkańcy krajów anglosaskich, którzy w najbliższym tygodniu mogą natrafić na pułapki zastawiane na nich w sieci m.in. za pośrednictwem serwisów Twitter czy Facebook.

Cyberprzestępcy najprawdopodobniej zaatakują w przeciągu kilku najbliższych dni. Swoje działania skierują do nieostrożnych internautów – głównie mieszkańców krajów anglosaskich, ale z racji istnienia globalnej sieci, nie wykluczone, że szczątkowe ilości ataków dotrą również do polskich użytkowników Internetu. Do infekowania komputerów mogą zostać wykorzystane spreparowane strony www, wiadomości e-mail, kartki elektroniczne oraz znane serwisy społecznościowe takie jak Facebook oraz Twitter. Tradycyjnie już wszystkie te działania zostaną okraszone solidną dawką socjotechniki oraz szczyptą cmentarnego humoru. Wszystko po to, aby pozyskać od nieostrożnych internautów ich cenne dane lub stworzyć nowe sieci zombie.

Wnioskując na podstawie ubiegłych lat, najpopularniejszym działaniem cyberprzestępców w okresie Hallowen będą prawdopodobnie próby dotarcia do internautów poprzez wiadomości e-mail oraz powiadomienia w serwisach społecznościowych i komunikatorach. Wiadomości te będą miały na celu przekonanie użytkowników do kliknięcia w link i obejrzenia „zabawnego” filmu, kartki lub zagrania w halloweenową grę. Po wybraniu takiego odnośnika internauta może trafić na stronę zawierającą złośliwe oprogramowanie (konie trojańskie, robaki internetowe itp.) lub kodeki, „niezbędne” do odtworzenia otrzymanego mailem filmu, za które trzeba oczywiście dodatkowo zapłacić.

- Problem halloweenowych ataków i zagrożeń dotyczy przede wszystkim Amerykanów, ale nie możemy wykluczyć, że dotkną one również polskich internautów. Najlepszym sposobem ochrony przed takimi pułapkami, zastawianymi w sieci regularnie co kilka miesięcy, jest po prostu zdrowy rozsądek. Nie klikajmy we wszystkie linki otrzymywane pocztą elektroniczną lub za pośrednictwem komunikatorów. Być może jeden z nich będzie nieszkodliwy, ale pozostałe niekoniecznie przysłużą się nam i naszemu komputerowi – mówi Paweł Rybczyk, inżynier systemowy firmy DAGMA, dystrybutora rozwiązań firmy ESET.

Jeśli jednak przez przypadek kliknąłeś w podejrzany link, a nie posiadasz programu antywirusowego, możesz sprawdzić swój komputer bezpłatnym skanerem online, który wykryje i usunie ewentualne zagrożenia.

BZ WBK znowu na celowniku cyberprzestępców,
użyto tajwańskich serwerów.

Eksperci z laboratoriów antywirusowych ostrzegają przed nowym atakiem na klientów bankowości internetowej Banku Zachodniego WBK. Cyberprzestępcy do wyłudzenia danych wykorzystują  standardową metodę ataku tzw. phishing. To nie pierwsza próba ataku na BZ WBK, cyberprzestępcy już kilkukrotnie podejmowali działania zagrażające użytkownikom tego banku. Tym razem, można jednak zaobserwować bardzo dobrą selekcję Klientów, którzy otrzymają wiadomość.

Największą grupą będą użytkownicy Warszawy i Wrocławia. Dobrze wyselekcjonowani Klienci Banku z niedzieli na poniedziałek otrzymali elektroniczną wiadomość z prośbą uaktywnienia konta BZ WBK. G Data szacuje, że z serwerów ulokowanych w Tajwanie zostało wysłanych około 17 tysięcy takich wiadomości.

Wiadomość
Użytkownik, chcąc dokonać operacji na swoim koncie, klika w link podany w wiadomości lub przekleja  adres do przeglądarki. W wyniku czego trafia na sfałszowaną stronę banku.

Fałszywa strona WWW
Łukasz Nowatkowski z G Data „Wyłapany przez nasze serwery atak na Klientów BZ WBK to standardowa metoda wyłudzania danych realizowana poprzez atak phishingowy. Zauważyć jednak można bardzo dobrą selekcję użytkowników, co sugeruje, że wszyscy oni mogą być Klientami jednej sieci składających się z zainfekowanych komputerów.”

Producenci oprogramowania zabezpieczającego wspomagają swoje produkty również działalnością społeczności internetowych, które  zgłaszają sfałszowane i podejrzane strony. Zespoły specjalistów weryfikują zgłoszenia i dodają strony do list wykorzystywanych przez mechanizmy filtrujące. Jednakże weryfikacja zgłoszenia trwa zazwyczaj dość długo, w przypadku aplikacji Phishtank średnio 2 dni. Przez ten czas przestępy mogą oszukać niejednego użytkownika Internetu.

Erkek Bebek İsimleri, Bebek İsimleri Erkek, Bebek İsimleri ve Anlamları, Erkek Bebek İsimleri ve Anlamları, İsimlerin Anlamları, İsimlerin Anlamı Nedir,

A

Abay: Sezgi, anlayış, dikkat
Acun: Dünya,varlık
Adam: Allah’ın yarattığı ilk insan / Adam
Akay: Beyaz ay,dolunay
Akel: Dürüst,güvenilir
Akın: Hızlı bir biçimde düşmana yapılan saldırı
Aktaç: Beyaz taç,gelin tacı
Aktan: Aydınlık gece
Alkan: Kızıl kan
Alkın: Sevdalı,aşık
Alpay: Cesur,yiğit
Alper: Alp + Er Cesur erkek Soylu erkek anlamında
Andaç: Armağan,hediye
Anıl: Ölçülü davranan, hoşa giden kimse
Aral: Takımada,sıradağlar.
Aras: Sahip çıkılan buluntu, Doğu anadoluda bir ırmağın adı
Arcan: Saf,temiz
Arda: Halef, ardından gelen
Arel: Temiz,dürüst
Argün: Temiz gün, günlük güneşlik, yaşama sevinci veren gün
Arıkan: Temiz soy
Arın: Temiz,saf – Alın
Arkan: Temiz kandan gelen – Üstün,galip
Armağan: Hediye,ödül
Arman: Hasret,özlem – Sıkıntı
Artaç: Ar+ Taç Utanma duygusunu baş tacı eden
Asrın: Bu asıra ait, bu devire uygun
Asutay: Hırçın tay
Aşkın: Benzerlerinden daha üstün – Coşkun
Ata: Baba, ced, Ecdat, Büyükbaba, Bilge
Atacan: Hoşgörülü,babacan
Atak: Canlı,girişken-Cömert-Nişancı
Atalay: Ünlü,şöhretli
Ataman: Ata kişi,önder
Atay: Herkesçe bilinen, tanınmış, ünlü
Ateş: Yanıcı maddelerin yanmasıyla ısı ve ışığın ortaya çıkması
Atıl: İleri hamle yap, anlamında Atıl, atılmak
Atılgan: Engelleri aşan – Korkusu olmayan
Atınç: Atılgan / Atak
Aybar: Gösterişli,heybetli
Ayberk: Sağlam kişilik- Ayın parlaklığı
Aykan: Kanı ay gibi parlak ve temiz Ay Kanlı
Aytek: Ay gibi
Aytunç: Ay gibi güzel,tunç kadar sağlam
Ayyüce: Ay gibi aydınlık nurlu ve yüce olan er
Azer: Azerbaycan kelimesinin kökü olan Azer’den..

No tak. Wiadomo jaki dziś mamy dzień. Przyznam się bez bicia, że rano w pracy drżącą ręką włączałem radio. Jakoś nie miałem ochoty słuchać całego tego medialnego szumu, całej tej otoczki, poraz setny powielanych banałów, frazesów, podsumowań, gdybań, zadumań, kondolencji, rozdrapywania ran, patetycznych tonów, domyślań. I bez tego doskonale pamiętam, co stało się 11.09.2001 roku, co runęło, kto uderzył itp. Z zachowaniem całego szacunku dla rodzin ofiar (nie tylko tego) ataku terrorystycznego, jednak sądzę, że nie miałyby mi one za złe zniechęcenia natłokiem wspomnień o WTC. Zapewne same mają już tego dość. W radiu do południa było spokojnie, właściwie rzecz biorąc nie wspomniano o wydarzeniu sprzed 8 lat ani razu. Potem i owszem w każdych kolejnych wiadomościach mówiono o ataku, jednak były to informacje nienachalne, utrzymane w spokojnym tonie. Szczerze się tym zdziwiłem i (jako że TV nie oglądam) postanowiłem robotę przerwać na jakiś czas i zajrzeć do internetu. Po wp, interii i onecie spodziewałem się krzykliwych tytułów, wielkich czcionek, ’sensacyjnych doniesień’, ‘nieznanych faktów’. W pewnym sensie się nie zawiodłem, bo sensacyjne doniesienia i nieznane fakty/zdjęcia były, ale ogólnie sprawie poświęcono trochę więcej miejsca, niż innym wydarzeniom ze świata (oczywiście w tym miejscu lecą pozdrowienia dla Faktu za megawielką czerwoną czcionkę, zdjęcie WTC na pół strony i podpis ‘OCALAŁEM Z WTC”. Ale cóż, to tylko tabloid). Wszystko to pozytywnie mnie zaskoczyło. Że nie daliśmy się zwariować i opętać przez propagandę strachu. Że powoli uczymy się (mam nadzieję), iż o wiele lepiej takie wydarzenia rozpamiętywać w spokoju. Może minie jakiś czas i do własnej historii będziemy podchodzić równie na poziomie, bez rozdrapywania ran?

W związku z tym wszystkim nasunęły mi się przemyślenia (a jak mi się coś nasuwa, tzn. że będzie długo, nudno i momentami nie na temat).  Terroryzm to nie jest wymysł XXI wieku. Dziś możemy mówić o eskalacji zjawiska. Wystarczy spojrzeć, co na temat ataków w 2008 i w 2009 ma do powiedzenia Wikipedia. Przed 2001 rokiem zamachy również miały miejsce i to dość często. Więc czemu akurat uderzenie w World Trade Center jest najczęściej przytaczanym, najgłośniej komentowanym? Ze względu na ogromną (c.a 3000) liczbę ofiar? Może. Ze względu na cel ataku – zadufane w sobie USiA (jak mawiał Borat)? Może. Ze względu na związek z innym bardzo chwytliwym pojęciem, czyli osławioną już ‘wojną z terroryzmem’. Na pewno. Ameryka dostała po nosie i z miejsca wytoczyła swoje największe działo: wojenkę. No bo kto o zdrowych zmysłach chciałby starcia z tym narodem? Nikt. Więc naród sam pójdzie na starcie. W imię patriotyzmu, konstytucji, ofiar z 11.09, przyszłych ofiar… Jassssssssssssssne. Wojna ‘w imię wyższych wartości’  wygląda pięknie na kartach podreczników do historii, ale dziś nie ma racji bytu. Dziś, czyli w skomercjonalizowanym świecie nastawionym tylko na zysk (frazes, ale aktualny). Na wojnę się idzie ‘po coś’. A jak nie wiadomo po co, to tak naprawdę wiadomo. OK, Amerykańce mieli w tym biznes jakich mało. Pod przykrywką wojny z terroryzmem wpadli do Iraku i już od jakiegoś czasu starają się wytłuc wszystkich brodatych w imię Najwyższego Złoża Ropy Naftowej i Gazu Ziemnego. Bo wojna to czysty (dla biurokratów, rządu, prezydunia itp) zysk. Dla całej reszty (czytaj: żołnierzy, brodatych w turbanach, ’sojuszników’) to krew przelewana niejednokrotnie bez sensu. A Ameryce bardzo łatwo i wygodnie się mówi o wojence z terrorystami, to takie świetne alibi, przykrywka. I nie bądźmy dziećmi, gdyby nie WTC to USA i tak wlazłoby do Iraku, kwestia czasu. Atak na dwie wieże był punktem zapalnym, tragedią na tyle dużą, że można było z szeroko rozumianym czystym sumieniem wyjść przed publikę i zagrzmić: ‘Nie damy się! Będziemy walczyć!’.

No dobra, Amerykanie mają wojenkę, mają zyski. Ale ja się pytam: po jaką cholerę MY tam wkładamy ryj? W imię czego przepraszam? Zaatakował nas ktoś? Krzywo spojrzał choć? Jesteśmy w UE, a trzymamy sztamę z USA. Ops, przepraszam, liżemy stópki szanownemu USA. Za nic. No chyba, że ‘czymś’ nazwiemy obietnice. Możemy się nimi spokojnie zapchać, na jakiś czas będą nam musiały wystarczyć. Kolonii, ropy, niewolników nie dostaniemy. Wiz też nie. Jak się czyta doniesienia z Iraku/Afganistanu to się człowiekowi (z racji studiowania w Kielcach) scyzór w kieszeni otwiera i najchętniej śmiałby się, gdyby to wszystko nie było straszne. Tak jak śmieją się z naszych braków w uzbrojeniu inne kontygenty w Iraku (do waszej wiadomości: polscy żołnierze niejednokrotnie z własnej kieszeni muszą się dozbrajać i załatwiać dojazd na miejsce działań!). Cały zysk z tej wojny to już wcale nie taka mała liczba żołnierzy, którzy wrócili do kraju żeby tu spocząć. Na zawsze. Acha, i jeszcze większe ukorzenie względem Ameryki, która nie widzi w nas nic ponad posłusznego pieska.

Rozwiązania? Brak. Dopóki nie zdamy sobie sprawy, w którym zakątku świata leżymy i do kogo należy przystać. Dopóki nie przełkniemy, że Grunwald to historia i jako naród nie jestesmy już zbrojnym ramieniem chrześcijańskiej Europy.

A zwykli ludzie? Zwykli ludzie będą pamiętać. Zarówno o wojnie, jak i jej przyczynie. Będą wspominać. Mniej (i taką mam nadzieję) lub bardziej szumnie, ale zawsze. A wojskowi i polityczni demagodzy niech odmieniają przez przypadki słowa ‘terroryzm’ i ‘wojna z terroryzmem’, do tej pory wychodziło im to świetnie.

Niech za podsumowanie wystarczy jedna wiadomość: dziś jednymi z najczęściej wyszukiwanych fraz w google w USA (45 na 100) były te dotyczące 11 września 2001 roku (za: Google Trends ; dane są regularnie aktualizowane).

Nur entgegen Herrn Sathoms sonstiger Gepflogenheit kurz allen geneigten Leser/innen kund und zu wissen: der flinke Fil und der kunstfertige Atak haben einen gemeinsamen Coup gelandet, daselbst bestehend in einer kecken Neuinterpretation des altbekannten “Struwwelpeter” (inklusive einer neuen, zusätzlichen Geschichte, eines Bonus-Tracks also gewissermaßen).

Man lese den “Zeit Online”-Artikel zum Thema, welcher auch eine Kostprobe gibt von der tragischen Paranoia des Suppenkaspar, und erfreue sich an einem Interview mit dem wortgewandten Fil aus gleicher Quelle. Herr Sathom wünscht viel Vergnügen!

(Kleiner Nachtrag: Herr Sathom sah auch ein Interview im HR anläßlich einer Ausstellung von Originalseiten des Werks im Caricatura Museum Frankfurt, darin Herr Fil ebenfalls die Geschichte von seiner Tochter Begegnung mit dem Buche vortrug; lustig fand Herr Sathom, daß das hessische Landesfernsehen Fil nicht von Atak unterscheiden konnte, wovon die Einblendungen der Künstlernamen zumindest gen Ende des Berichtes Kunde gaben (ob über dessen ganze Länge, davon kann Herr Sathom allerdings nichts berichten, dieweil er nur durch des Zappens Zufall nahe dem Schluß in den Bericht gelangte.)

Nie da się ukryć, dzisiaj w Warszawie było gorąco. Nie tyle z powodu temperatury, co tak zwanych (przez media) zamieszek pod KDT (Kupieckie Domy Towarowe, zlokalizowane na Placu Defilad). Ogólnie chodziło o to, że odbyła się tam egzekucja komornicza. Tym razem komornik nie poszedł z policją (choć też była) ale z ochroniarzami wynajętymi z jednej z agencji ochrony osób i mienia.

UWAGA: to tylko początek wpisu, całość na moim nowym blogu – Zamieszki pod KDT i minister.

Odkryto nową aplikację, którą cyberprzestępcy mogą wykorzystać do stworzenia realistycznie wyglądających stron YouTube.”Zbudowana za jego pomocą strona ma klasyczny wygląd okienka YouTube, w którym zwykle oglądane są firmy. W okienku wyświetla się jednak komunikat o brakującym dodatku, koniecznym do zobaczenia klipu” – mówi Ryan Sherstobitoff.

Użytkownik, instalując rzekomy dodatek w rzeczywistości wgrywa do komputera szkodliwe oprogramowanie. Mogą to być robaki, wirusy, konie trojańskie czy adware.

Zdaniem Sherstobitoffa twórcy oprogramowania Constructor. YFakeCreator to te same osoby, które w ubiegłym miesiącu rozsyłały szkodliwy kod i spam dotyczący CNN i MSNBC.

Źródło: Arcabit

By Cara Sulieman

SHOCKED onlookers called out the coastguard when they saw a crowd of yobs beating what looked like a whale that had been washed up on to the beach.

Worried that the six savages were going to kill the animal, people in East Lothian dialled 999 to get help for the beast.

But when the coastguard arrived they soon realised it was a false alarm.

Instead of a stranded whale, the group had surrounded a wave generator that they were experimenting with.

Belhaven beach

Stuart Pirrie is the helmsman of the RNLI lifeboat that was diverted from an exercise to attend to the incident.

He said: “We could see the ‘whale’ in the breaking surf as we neared Belhaven beach and the folk round about it seemed to be intent on inflicting as much pain on it as they could.

“However as we got closer the ‘whale’ appeared to be an unusual shape.

“It was too rough for the boat to safely get onto the beach so one of the crew jumped in and waded ashore to investigate.”

“Slightly unusual”

The group of ‘savages’ turned out to be enthusiasts who had travelled down to the beach to take advantage of the large waves.

They had launched their wave generator to see how much electricity would be generated by the swell.

Stuart Pirrie said: “We did think it was slightly unusual for a whale to come under attack from day trippers, but in this world you never know.”

Ne Chandler, Arizona, FastFoodi “Ataku Kardiak” eshte arreduar ne formen e nje spitali dhe eshte bere i famshem per ofrimin dhe promovimin e nje diete jo te shendetshme me hamburger gjigante.

E panevojshme te flas me teper, shikoni artikullin origjinal te Telegraph.co.uk

I’ve read an article in the newspaper (Hurriyet Saturday-Keyif)  about a stage play named Panic Atak Oyunları (Plays of Panic Attack) which is written and directed by Şerafettin Kaya who was a patient of panic attack for 8 years after his retirement from army. He says he wanted to show that how little obsessions may become big panic attack with little tragedy-comic stories. It seems very interesting to me and I want to see the play. It is played in Seyri-mesel Theatre in Beyoglu on June 6-12 . If you are in Istanbul you may like to see this interesting play.

Ordudan emekli olduktan sonra 8 yıl boyunca panik atak krizlerine yakalanan Şerafettin Kaya tarafından yazılan ve yönetilen Panik Atak Oyunları adında bir tiyatro oyunuyla ilgili Hürriyet Cumartesi-Keyif’te bir yazı okudum. Kaya küçük takıntıların nasıl büyük panik ataklara dönüşebileceğini küçük traji-komik hikayelerle göstermek istediğini söylüyor. Bana çok ilginç gelen bu oyunu görmek istiyorum. Oyun 6-12 Haziran tarihlerinde Beyoğlu’ndaki Seyri-mesel Tiyatrosunda sahneye konuyor. Eğer İstanbul’daysanız bu ilginç oyunu görmek isteyebilirsiniz.

Psy jak wszystkie zwierzęta nie rozumieją czym jest ludzka moralność, mówiąca co jest dobre a co złe. Ich zachowanie jest warunkowane rozmaitymi instynktami i popędami, które są reakcjami odruchowymi na to co się wokół nich dzieje. Normalny pies nie zaatakuje człowieka jeśli nie zostanie do tego sprowokowany. A zdarza się że robimy to zupełnie nieświadomie, nie zdając sobie sprawy jakim mechanizmom podlega zwierzę.

Zdarza się, że chcemy pogłaskać nieznanego, niegroźnie wyglądającego pieska. Narażamy się  w ten sposób na ugryzienie. Nigdy bowiem nie wiadomo jakie nawyki ma dany czworonóg. Może on tego nie lubić, lub opacznie zrozumieć intencje człowieka. Dlatego powinno się unikać kontaktu z obcymi psami, nawet jeśli wyglądają nad wyraz słodko. Każdy pies może ugryźć.

Zwierzęta na wolności, by przeżyć muszą prowadzić nieustanną walkę o pożywienie. Pies nie zna się na żartach,przeszkadzając mu w jedzeniu narażamy się na ugryzienia.

Jednym z najsilniejszych instynktów, jest instynkt macierzyński. Nikogo chyba nie dziwi fakt, że suka będzie bronić swoje potomstwo, jeśli uzna, że jest zagrożone. Właśnie za takie zagrożenie może przyjąć noszą obecność. Dlatego nie powinno się zbliżać do szczeniąt, zwłaszcza jeśli ich matka nas nie zna.

Psy są zwierzętami stadnymi. Obrona stada (tak psy postrzegają rodziny swoich właścicieli) i należącego do niego terytorium, leży głęboko w naturze tych zwierząt. W zależności od wielkości i usposobienia bronią one terenu właściciela na różne sposoby, począwszy od głośnego szczekanie nawet po bezpośredni atak. Dlatego wejście na cudzy teren, gdy w pobliżu nie ma właściciela może się skończyć bardzo nieprzyjemnie.

Warto wiedzieć, iż psy mają bardzo dobrą pamięć. Drażnienie psa za ogrodzeniem jest bardzo nierozsądne. Mimo iż w tej chwili czujemy się bezpiecznie, w przyszłości może dojść do sytuacji, w której spotkamy się z dręczonym przez nas stworzeniem w trochę innych okolicznościach. A wtedy pies kojarząc nas z niemiłym doświadczeniem na pewno będzie nieprzychylnie nastawiony.

Widok grających na boisku dzieci może obudzić w czworonogu instynkt łowiecki. Wtedy być może zechce przyłączyć się do zabawy. A w jego oczach piłka wygląda trochę inaczej, jest zdobyczą a dzieci konkurencją do jej zdobycia. Kiedy nieznany pies wtargnie na boisko, lepiej zaprzestać gry. Pies szybko się znudzi i pójdzie szukać wrażeń gdzie indziej.

Pies, który jest obiektem agresji człowieka może uciec, ale równie dobrze instynkt może nakazać mu obronę. Zwłaszcza gdy uzna że nie ma dokąd uciec. Każdy pies może być w takiej sytuacji szczególnie niebezpieczny.

Człowiek wystraszony wydziela specyficzny zapach, który działa na psa jak “płachta na byka”. Okazując strach przed psem, który nas jedynie oszczekuje, skłaniamy go do jeszcze większej agresji.

Sposobów na sprowokowanie psa jest bardzo wiele. Jednak zdarzają się przypadki niczym nie uzasadnionych napaści. Są one na ogół winą właścicieli, którzy wychowując swojego pupilka pozwalają na to, aby wyzwoliła się w nich nadmierna agresja. Szczując psem uczymy go, że agresja jest przez nas pożądana. Nawet na pozór niewinne zabawy, jak przeciąganie z nim szmaty, czy drażnienie, uczy psa agresji. Bardzo szkodliwe w procesie wychowawczym jest niczym nie uzasadnione krzywdzenie zwierzęcia. Może on przez to postrzegać ludzi za zagrożenie, które sprawia mu ból. Nigdy nie wiadomo jak taki pies zachowa się w przyszłości. Tak więc należy uważać na to jak dzieci bawią się z psem bo z uroczego szczeniaka wyrosnąć może bestia.

ALICE : Une très jolie sérigraphie d’ Atak volée sur le stand d‘Olivier Allemane.

Rien que pour ça, nous n’avons pas perdu notre temps milieu des Fluo Kids …

=======================================================================

www.fcatak.de/

Bonus :  le scandale de l’année au Festival de Chaumont, le petit chat nazillon et son méchant couteau poursuivi par la vaillante souris graphiste et son affiche : tout est là .

Komedia policji, czy może komenda pomyłki? Ciężko powiedzieć…

Przeszło rok temu, w lutym 2008 roku, do drzwi Piotra D. zapukała niespodzianka w postaci antyterrorystów. Pukanie to zresztą eufemizm, notatka prasowa wspomina o waleniu w drzwi. Piotr D., w bokserkach i podkoszulku, podszedł do drzwi i je otworzył. Była godzina szósta rano.

Reszta wpisu na moim nowym blogu – Komentarze, wydarzenia, opinie, nauka, ciekawostki – zobacz Komedia Policji.

Dla początkujących bardzo istotną sprawą jest waga sprzętu (chyba wiesz dlaczego?) Do ćwiczeń wstępnych przydatne będą zwykłe rakietki najczęściej opisywane w katalogach jako „hobby”, „start”, „school”, „junior”, „invitacion”, z reguły o niskiej cenie. Rakietki te są lekkie i takie muszą być , w żadnym więc przypadku nie mogą to być różne „wynalazki”.

Po rozpoczęciu nauczania techniki używane okładziny i deska powinny być dobrane tak aby pomagały ćwiczącym. Deski opisywane są w katalogach pod kątem parametru szybkości (speed) i kontroli (control). Spotyka się również oznaczenia wskazujące do czego deska jest przydatna w szczególności:

obronna (def.),
wszechstronna minus (allround-),
wszechstronna (allround),
wszechstronna plus (allround +),
atakująca minus (off-),
atakująca (off),
atakująca plus (off. +).

Nie muszę chyba tłumaczyć, która deska do czego służy. Spotyka się jeszcze oznaczenia dotyczące ilości warstw, rozkładu drgań oraz sposobu ustawienia środka ciężkości. Te ostatnie informacje nie są (chwilowo) najistotniejsze. Deskę naszym uczniom należy wybrać z grup allround lub allround minus (przeciętna szybkość, b. dobra kontrola). Rączka, inaczej uchwyt rakietki w zasadzie do wyboru, ale sugeruję FL. Renomowane firmy produkują specjalne wersje XXS z mniejszą „dziecięcą” rączką. Jeżeli nadal zastanawiasz się, którą wybrać – to wybierz lżejszą.

Okładziny opisywane są w zasadzie trzema parametrami:

szybkość (speed),
przyczepność (spin),
kontrola (control).
Uwaga, czasem podawane są tylko szybkość i przyczepność, wtedy trzeba, w pewnym uproszczeniu, przyjąć, że im te parametry są mniejsze tym okładzina ma lepszą kontrolę. Istotna jest również grubość okładzin; cieńsza ma generalnie lepszą kontrolę, grubsza słabszą.

Wykorzystane powinny być okładziny gładkie (wszechstronne lub atakujące) o grubości 1.0-1.2 mające przeciętną szybkość, dobrą przyczepność i dobrą kontrolę. Nie jest właściwe, a wręcz błędne, przekazywanie początkującym częściowo zużytych okładzin po innych zawodnikach; najczęściej nie trzymają parametrów i są za ciężkie (oczywiście okładziny nie zawodnicy).

Nie wskazuję konkretnego sprzętu (żeby nie być posądzonym o reklamę), ale wybór powinien być dokonany po wzięciu pod uwagę wyrobów firm (w kolejności alfabetycznej): Andro, Butterfly, Donic, Stiga, Tibhar (tak się szczęśliwie składa , że firmy te mają przedstawicielstwa w Polsce). Sprzęt powinien oczywiście zmieniać się wraz z umiejętnościami uczniów; jest to cała dziedzina wiedzy do której będziemy jeszcze wracać.

Mając w pamięci etapy szkolenia można pokusić się o adekwatny do nich kierunkowy dobór sprzętu.

Wiek
 Grubość okładziny
 Rodzaj deski
 
7-9
 1.0 –1.2
 Allround minus
 
10-12
 1.2 –1.5
 Allround
 
13-15
 1.5 –1.9
 Allround + ( Off -)
 
16-18
 1.9 –2.1 (max)
 Offensiv
 
19-
 2.1 – max
 Offensiv
Jestem zwolennikiem, aby do 12 roku życia okładziny na stronie bekhendowej i forhendowej były takie same (rodzaj, grubość). Później mogą być wykorzystane różne pomysły. Do tej problematyki będę wracał w kolejnym opracowaniu.

Jest jeszcze niewielki problem związany z wysokością stołu, czy uczyć na stole o mniejszej wysokości (spotykane stoły o regulowanej wysokości), czy na klasycznym? Moje doświadczenia związane są ze stołem o normalnej wysokości, ale spotkałem się z trenerami wykorzystującymi niższe stoły z powodzeniem. Według mnie decydująca jest jakość pracy, a wysokość stołu ma mniejsze znaczenie.

Chciałbym, również odnieść się do używania trenażera (popularnie nazywanego robotem) – otóż jestem za, ale dopiero wtedy gdy doskonalimy konkretne uderzenie. Na etapie nauczania praca z robotem nie jest potrzebna.

Autor: Marek Rzemek ur. 1952,  absolwent: AWF Warszawa filia w Białej Podlaskiej, Uniwersytetu Jana Amosa Komenskiego w Bratysławie. Trener klasy M. w tenisie stołowym, nauczyciel w szkole sportowej, nauczyciel akademicki UW, pracownik Działu Wyszkolenia PZTS.

Broń… cóż można powiedzieć o broni, narzędziu nieszczęść, gwałtów i wreszcie wojen. Niech na to pytanie odpowie nam badacz polskiego uzbrojenia, Andrzej Nadolski, według którego “…broń jest elementem kultury, i to ważnym elementem. Możemy bez reszty uważać wojnę za największe nieszczęście ludzkości. Możemy i powinniśmy dołożyć wszelkich starań, aby widmo grozy wojennej raz na zawsze usunąć, a przynajmniej ograniczyć i złagodzić. Musimy jednak zgodzić się, że rola wojen w dotychczasowych dziejach (…) jest ogromna, choć najczęściej złowroga”.
Jednakże nie rozważamy tu znaczenia broni jako dorobku kulturalnego, lecz badamy uzbrojenie rycerstwa polskiego w okresie rozbicia dzielnicowego. Właśnie, czym było owo rycerstwo i skąd pojawiło się w Polsce średniowiecznej? Prześledźmy więc powstanie tej warstwy. U początków formowania się państwa polskiego, tzn. od Mieszka I do Mieszka II powinności wojskowe spełniali tzw. wojowie. “Istniała (…) bardzo ścisła zależność osobista rycerza [woja - przyp. G. R.] i nawet jego rodziny od dworu”. Jednak w momencie ustalenia się granic państwowych i okrzepnięcia administracji, utrzymanie owych wojów było zbyt wielkim ciężarem dla władcy. Zauważył to Kazimierz zwany Odnowicielem (1034-1058), który rozwiązał to w sposób pierwszorzędny. Mianowicie nadał on swojej drużynie wojów ziemię i od tej pory ich utrzymanie zależało od niej. “Prawo rycerskie nie obowiązywało do danin i dawało jednostkom tzw. przywileje immunitetowe, ale wymagało posługi wojennej”. W ten sposób w Polsce zaczęła powstawać warstwa rycerska mająca swoje przywileje, ideały oraz obowiązki. “Początki rycerstwa polskiego, tzw. milesów tkwią [więc] w drużynie nadwornej. Życie zaś tej warstwy obyczajowe i stosunki prawne upodabniały się coraz bardziej do wzorów zagranicznych, zatrzymując rysy swoiste”.

Czym natomiast było tzw. rozbicie dzielnicowe? Mianowicie po śmierci Bolesława Krzywoustego, w 1138r., w życie weszła tzw. ustawa sukcesyjna, nazywana także testamentem tego księcia. “Ustawa – wbrew pozorom – miała zapobiec rozdrabnianiu się państwa”. Dzieliła ona Polskę na dzielnice między jego synów, z których najstarszy, Władysław zwany Wygnańcem, sprawował też władzę w tzw. dzielnicy senioralnej (pryncypackiej) i miał władzę zwierzchnią nad pozostałymi książętami. “Pasmo terytorium pryncypackiego (…) obejmowało ziemię krakowską, łęczycko-sieradzką, część Wielkopolski z Kaliszem i Gnieznem oraz Pomorze Gdańskie i zwierzchność lenną nad Pomorzem Zachodnim”. Jednak “ustawa sukcesyjna Krzywoustego okazała się trudna do realizacji. (…) [W skutek wojny domowej - przyp. G. R.] Władysław musiał uchodzić z kraju (1146)”. Od tej pory można mówić o rozbiciu dzielnicowym Polski, które na blisko 150 lat osłabiło siłę państwa piastowskiego.

Przejdźmy jednak do pojęcia uzbrojenie. Uzbrojeniem nazywamy wszystko co było potrzebne rycerzowi do walki, a więc pancerz i broń w szerokim rozumieniu tych słów. Na pancerz składały się różnego typu zbroje, hełmy oraz tarcze, a także rękawice, kolczugi, przeszywanice itp. Natomiast jeżeli chodzi o samą broń to istniały jej różnorakie rodzaje, wymieńmy tu choćby najważniejsze z nich: broń drzewcowa, obuchowa, sieczna lub miotająca. Niezbędnym elementem uzbrojenia rycerza średniowiecznego był także koń, który także musiał być odpowiednio chroniony podczas walki, co wiązało się z życiem samego rycerza.

W mojej pracy mam zamiar przedstawić jedynie część uzbrojenia średniowiecznego rycerza, dotyczącą okresu rozbicia dzielnicowego w Polsce, jak mówi sam temat.

Broń obuchowa

Polscy rycerze tego okresu “…posługiwali się także bronią obuchową [m. in.] toporem bojowym (…) Był on bronią o dużej sile uderzenia, pozwalającej na zniszczenie nieprzyjacielskiego szlemu [hełmu], szczytu [tarczy], czy pancerza”.

Mianowicie broń obuchowa jest z pewnością najstarszym typem broni znanym ludzkości. Pierwsze prymitywne, maczugi z kości czy drewna należą właśnie do broni obuchowej.

Broń obuchowa w różnych swych odmianach jest przeznaczona zadawania miażdżących ciosów lub cięć w walce wręcz, a także do miotania. Składa się z elementów o różnorodnych kształtach osadzonych na drewnianych lub metalowych trzonach. 

W średniowieczu stosowana była zarówno przez rycerską jazdę, jak i plebejską piechotę (na jej wyposażeniu przetrwała do XIX w.). Niektóre typy broni obuchowej stały się z czasem oznakami władzy, np. berło, czy buława.
Jednym z rodzajów broni obuchowej używanych w średniowiecznej Polsce był czekan. Czekan średniowieczny niewiele praktycznie różnił się od topora. Jedynym elementem, różniącym w owym czasie te dwa typy broni był występujący w czekanie uformowany w formę młoteczka, wydatny obuch. W czekanach typowo bojowych często był on dodatkowo karbowany, by zapobiec ześlizgnięciu się przy uderzeniu w zbroję przeciwnika.
Kolejnym rodzajem broni obuchowej używanym przez polskie rycerstwo tego okresu był młot bojowy. Jest to jeden z najstarszych rodzajów broni obuchowej. Młot bojowy składa się z metalowego bijaka osadzonego na drewnianym trzonie. Używano go głównie do rozbijania zbroi przeciwnika, a przy masie dochodzącej nieraz do 15 kg nie stanowiło to zapewne większego problemu.

Niewątpliwie najbardziej znany przykład broni obuchowej to topór bojowy. Topór bojowy to uniwersalna broń obuchowa, składająca się z stalowego żeleźca osadzonego na drewnianym stylisku. Używany zarówno w walce wręcz jak i do rzucania topór zadaje rany głównie swym ciężarem. Topór znany był od czasów prehistorycznych, a używany jako broń bojowa do XIX wieku. Jednocześnie od początków istnienia topory czy siekiery były wykorzystywane jako narzędzia. W razie potrzeby mogły szybko przekształcić się w śmiercionośną broń.

Istnieje cała masa toporów bojowych, jednak bez wątpienia największą popularność w Polsce XII w., jak i w całej feudalnej Europie, zdobył topór dwuręczny wywodzący się od Normanów skandynawskich najeżdżających na Europę od poł. VIII do początków XI wieku.

Topór dzielił się na następujące części konstrukcyjne: ostrze, toporzysko, obuch, broda, szyjka, osada oraz wąs. Tę strukturę możemy przenieść na ogół broni obuchowej, choć z pewnymi zmianami w niektórych jej odmianach, m. in. w młocie bojowym opisanym wyżej.

Broń drzewcowa

Kolejnym typem broni białej używanej w Polsce XII-XIV w. jest broń drzewcowa. Używana była ona zarówno przez piechotę jak i kawalerię od czasów starożytnych do niemal nam współczesnych. Jej główną cechą charakterystyczną jest osadzenie żeleźca (część broni przeznaczona do kłucia lub cięcia) na drzewcu długości dorosłego człowieka lub większym.
Tak więc ogólna budowa broni drzewcowej to: grot, drzewce, temblak, uchwyt, a także strzemiączko i tylec. W kopiach występowały ponadto: tarczka i przewężony uchwyt

Pierwszym przykładem broni drzewcowej jest buzdygan, który stał się popularny w Europie Zachodniej i w Polsce od końca XI w. i był używany również w czasach późniejszych. Pełnił rolę zarówno bojową, jak i ceremonialną.

Buzdygan składa się z drewnianego trzonka obitego blachą i metalowej głowicy zbudowanej z kilku piór o kształcie trójkątnym. Późniejsze ozdobne buzdygany miały pióra zaokrąglone i bogato zdobione.

Innym rodzajem broni drzewcowej, często używanej przez rycerstwo polskie, choć bardziej pieszych chłopów omawianego okresu, była włócznia. Jej grot był osadzony na drzewcu o długości nieprzekraczającej 2 m. Służyła do walki wręcz, można było nią zadawać pchnięcia we wszystkich kierunkach. Używana była przez cały okres średniowiecza, zarówno jako broń bojowa (zaczęła tracić znaczenie na polu walki w II poł. XIV – XV wieku) jak również myśliwska.

Broń sieczna

“Duże znaczenie bojowe miał miecz. Była to broń sieczna, długa, o głowni prostej, zasadniczo obosiecznej. Składała się z następujących części: głowni, czyli brzeszczotu, rękojeści wraz z głowicą oraz poprzecznie przytwierdzonego jelca”. Jak podaje Nadolski, miecz przeżywa pomiędzy XIII, a XIV wiekiem szczyt swojej świetności, aby następnie szybko wkroczyć w fazę schyłkową, zakończoną jego zniknięciem z pól bitewnych.”
W II poł. XIII w. “producenci broni białej musieli szukać nowych rozwiązań. Wybrali dwie drogi. Pierwsza polegała na zwiększeniu rozmiarów miecza, a tym samym jego wagi i siły zadawanego ciosu. Tak wielka i masywna broń musiała być niekiedy prowadzona oburącz. (…) Drugie rozwiązanie zmierzało do przyspieszenia przemiany miecza w broń przydatną przede wszystkim do pchnięcia”.

Andrzej Nadolski ma tu na myśli przejście z miecza jednoręcznego (np. polski szczerbiec), poprzez miecz półtoraęczny do miecza dwuręcznego. Dwa pierwsze typy miały bardzo podobną strukturę budowy, a mianowicie: głowica, trzon (pokrywający trzpień głowni), jelec, taszka (nie zawsze występuje), ostrze, zbrocze, płaz, rękojeść, głownia, zastawa oraz sztych.
Jednakże miecz półtoraręczny to broń trudna do sprecyzowania. Występowało wiele jego odmian różniących się budową, masą i sposobem używania. Można stwierdzić, że miecz półtoraręczny powinna cechować masa umożliwiająca walkę nim przy użyciu jednej ręki, długość większa niż miecza jednoręcznego i rękojeść o rozmiarach pozwalających na walkę oburącz. Jak widać definicja ta jest “dość” płynna, jednak oddaje charakter walki tym mieczem – generalnie można było go używać jako broni jednoręcznej a w potrzebie (zmęczenie, konieczność zadawania silniejszych ciosów) nic nie stało na przeszkodzie, aby użyć go jako broni dwuręcznej.
Miecze dwuręczne, które upowszechniły się w XIV w. posiadają kilka odróżniających je (poza monstrualnymi rozmiarami) elementów. Są to kolejno: ricasso (polska nazwa – podkrzyże) obustronnie tępa część poniżej jelca. Walczący mieczem dwuręcznym mógł chwycić za nie w trakcie walki z przeciwnikiem dysponującym szybszą bronią i przez zwiększenie dźwigni jaką dysponował (a zważywszy na rozmiary rękojeści i tak była potężna) mógł znacznie przyspieszyć zadawane ciosy – oczywiście kosztem ich siły. Jednak przy takich rozmiarach i masie miecza i tak musiały one być skuteczne… Drugim elementem były wąsy, służące do odparowywania ciosów broni drzewcowej i innych mieczów dwuręcznych – w praktyce “mniejszy jelec”, chroniący dodatkowo dłoń trzymającą ricasso.
Rozmiary miecza dwuręcznego dochodziły do 180 cm długości całkowitej przy 150 cm głowni. Charakterystyczna jest długa rękojeść, pozwalająca na zróżnicowane dobieranie dźwigni, dzięki jej rozmiarom możliwe jest bardzo sprawne operowanie tą ciężką lecz śmiertelnie skuteczną bronią.
Jelec jest prosty (miecze w tradycyjnej formie krzyża) lub wygięty lekko w dół, często ozdobnie kuty, niekiedy (np. typ espadon, zwany też hispadon) wyposażony w boczne obłęki chroniące dodatkowo dłonie.
Poniżej jelca znajduje się tępy odcinek głowni – ricasso (staropolskie podkrzyże), można walczyć trzymając za tą część, wydłuża się wtedy jeszcze bardziej i tak potężna dźwignia, zwiększa się szybkość operowania mieczem kosztem siły ciosu, która przy masie miecza i tak jest zupełnie wystarczająca. Pod ricassem znajdują się jeszcze wąsy, często rozmiarów jelca w mniejszych mieczach. Chronią rękę trzymającą ricasso i służą do odparowywania ciosów broni drzewcowej czy innych mieczy dwuręcznych.
Wyróżnia się trzy podstawowe typy mieczy dwuręcznych.. Są to: tradycyjny w formie miecz z prostym jelcem i oślą podkówką przy nim, espadon (hispadon) z zakrzywionym ku sztychowi jelcu i bocznymi obłękami, ricasso obciągnięte skórą, co było często stosowane.
Do mieczy dwuręcznych nie używano pochew, noszono je na ramieniu, bądź przewieszone przez plecy na rzemieniu lub pasie..

Rycerz walczący mieczem dwuręcznym zadawał głównie ukośne cięcia znad głowy – w bitewnym ścisku, przy rozmiarach tej broni zapewne trudno było o jakąś inną formę walki. Nie była zresztą konieczna. Przeciwnik wyposażony w miecz jednoręczny miał bardzo nikłe szanse na zablokowanie takiego ciosu. Co ciekawe miecze dwuręczne były często tępe – po prostu nie było potrzeby ich ostrzyć. Ze zrozumiałych względów nigdy nie walczono nimi na turniejach. I bez tego śmiertelnych wypadków w trakcie ich trwania było aż nadto…

Kolejną bronią sieczną używaną w tym okresie był tzw. kord średniowieczny. Był on bronią przypominającą duży nóż. Był bronią popularną wśród stanów niższych, choć używało go czasem również rycerstwo. Głownia korda była prosta lub lekko wygięta, często z ukośnie ściętym sztychem. Rękojeść najczęściej kształtem nawiązywała do rękojeści noży. Jelec najczęściej był prosty i długi, ale zdarzały się wyjątki.

“…można też sądzić, że Polacy posługiwali się niekiedy jeszcze innym, podobnym do miecza, rodzajem broni, mianowicie szablą. Była to broń biała, jednosieczna, o krótszej od miecza i zakrzywionej głowni”. Najstarsza wzmianka o używaniu szabli przez wojska polskie pochodzi z 1464 roku. Zapewne nie jest to dolna granica używania w naszym kraju broni, która później stała się właściwie bronią narodową. Po raz pierwszy rycerstwo polskie miało okazję zetknąć się z szablą w XIII wieku podczas najazdów tatarskich, które dotarły aż na Śląsk. Jednocześnie co najmniej od wieku XIV szabla była używana na Węgrzech.

Broń miotająca

“Wojsko polskie (…) posługiwało się także bronią miotającą. Największe znaczenie miał łuk. Składał się on z dwóch zasadniczych części: drewnianego łuczyska i cięciwy. [Polacy] (…) używali jednocześnie dwóch rodzajów łuku, prostego o mało skomplikowanej konstrukcji, mającego półkolisto wygięte łuczysko, którego cięciwa była zawsze napięta i łuku refleksyjnego o bardziej skomplikowanej budowie. Miał on bowiem podwójnie wygięte łuczysko, a cięciwa zwisała luźno”.

Tak więc łuk to jedna z najstarszych broni znanych ludzkości. Stosowany już w epoce neolitu, wyrzuca pociski zwane strzałami ( staropol. płoszczyk), korzystając z energii zgromadzonej w cięciwie, która naciągnięta napręża dodatkowo łuczysko.

Łuczysko mogło być wykonane z drewna (łuki proste były najczęściej w średniowieczu wytwarzane z cisu, jesionu lub wiązu), rogu. Już w starożytności znane były jednak łuki kompozytowe, składające się z kilku warstw drewna i rogu sprasowywanych i łączonych ścięgnami i żyłami zwierzęcymi. Tak wykonany był np. asyryjski łuk angularny, który miał kształt trójkąta równoramiennego, o bardzo ostrych kątach podstawy ( w miejscach gdzie na łęczysko nakładano cięciwę). Tak również wykonywane były łuki refleksyjne.

Łuki refleksyjne, używane przez mongolskich jeźdźców w średniowieczu (słowo łuk pochodzi od mongolskiego uk) były zaskoczeniem dla wszystkich przeciwników, którzy się z nimi zetknęli. Miały większy zasięg niż używane w owym czasie łuki proste, a dzięki specyficznemu sposobowi strzelania Mongołowie potrafili szyć z nich o wiele szybciej niż wrodzy łucznicy.
Łuk refleksyjny od 1241r. zdobył dużą popularność w Polsce. Już w XV w. był w powszechnym użytku, w następnych wiekach stał się symbolem służby wojskowej przy stroju cywilnym (wraz z sajdakiem – pojemnikiem na łuk i strzały zszytym z łubi i kołczanu ).

“Drugim typem broni miotającej występującej na ziemiach polskim mniej więcej od początku XII w. Była kusza (Fot. 3.), rodzaj ulepszonego łuku, o bardziej skomplikowanej budowie, uproszczonym napinaniu cięciwy, spuście i ułatwionym celowaniu. Zastosowanie w kuszy mechanizmu naciągowego i spustowego pozwoliło na użycie cięższych niż do łuku pocisków, tzw. bełtów. Były one krótsze od strzał, masywniejsze, posiadały też większe i grubsze metalowe groty. Siła przebicia kuszy była bez porównania większa niż łuku, co miało duże znaczenie w walce z nieprzyjacielem uzbrojonym w pancerz”.

Kusza (staropol. samostrzał) to, obok łuku, najczęściej stosowana w średniowieczu broń strzelcza. Znana była już w starożytności. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z Grecji z IV w. p.n.e., znali ją również Rzymianie, a szeroko stosowali ją Celtowie, jak i Chińczycy. służyła zarówno jako broń bojowa jak i myśliwska (w obu tych rolach przetrwała zresztą do dziś).
Kusza zdobyła dużą popularność z powodu wieloletniego treningu, jaki przejść musiał łucznik, by stać się pełnowartościowym “narzędziem” na polu walki. Wymagała tylko krótkiego przeszkolenia i była o wiele groźniejsza dla coraz mocniej opancerzonych rycerzy.

Kusza posiada szereg zalet, które stawiają ją wyżej od łuku. Po pierwsze jest ona o wiele łatwiejsza w obsłudze i nie wymaga długotrwałego treningu. Po naciągnięciu może pozostawać w gotowości do strzału przez długi czas. Poza tym kusza miała większy zasięg ze względu na mocniejsze, twardsze łuczysko, a co za tym idzie posiadała również większą siłę przebicia niż łuk. Oprócz tych zalet posiadała kusza jedną podstawową wadę, jej szybkostrzelność była kilkukrotnie mniejsza niż szybkostrzelność łuku. Z tego właśnie powodu bardzo późno doceniono jej wartość bojową.

Kusza była bronią bardzo skuteczną i niebezpieczną, niwelowała przewagę opancerzonego rycerza nad uzbrojonym w nią piechurem. Była jedną z przyczyn ciągłego doskonalenia zbroi. Przez niesamowitą skuteczność kuszy Sobór Laterański w 1139 roku wydał zakaz używania jej przeciw chrześcijanom (potwierdzony później przez papieża Innocentego III). Oczywiście zakaz nic nie dał. Kusza zdobywała coraz większą popularność w całej Europie. W Polsce stanowiła podstawowe uzbrojenie strzeleckie aż do końca XV wieku, a jej użycie odnotował już Gall Anonim w opisie oblężenia Głogowa przez wojska niemieckie w 1109 roku.

Uzbrojenie ochronne

“Wojownicy wyposażeni byli także w broń ochronną: szczyty (tarcze), szlemy (hełmy) i pancerze”. Jak już wspomniałem “ewolucja miecza [XIII-XIV w.] miała ścisły związek z rozwojem uzbrojenia ochronnego w tej samej epoce”. Mówiąc o uzbrojeniu ochronnym mamy na myśli przede wszystkim hełmy, tarcze i pancerze.

“Dla ochrony głowy [rycerze - przyp. G. R.] (…) używali szlemów, czyli hełmów, lub jak się to niekiedy określa, szyszaków”. Tak więc hełm (staropol. szlem, szłom) to bojowa osłona głowy wykonana z wytrzymałego materiału – mógł to być metal (miedź, brąz, żelazo, stal, rzadziej złoto lub srebro), utwardzona skóra, płytki rogu lub nawet twarde drewno.

Średniowiecze w Europie i w Polsce obrodziło różnorakimi odmianami hełmów, poczynając od popularnego na całym kontynencie w X-XI w. hełmu normandzkiego poprzez różnego rodzaju hełmy garnczkowe, łebki i kapaliny po przyłbice, barbuty i salady. Podstawowym elementem konstrukcyjnym każdego hełmu jest chroniący głowę dzwon.

Hełm normandzki wywodzi się ze skandynawskiego kręgu kulturowego, jest stożkowym hełmem otwartym. Bywał wykuwany wraz z nasalem z jednego płata stali, bądź wykonywany z dwóch części spajanych pionowo i wzmacnianych obręczą.

Hełm ten noszono na kapturze kolczym, wewnątrz którego znajdowało się pikowanie. Gorzej wyposażeni wojownicy, którzy nie posiadali kolczug a jedynie pikowane kaftany nosili ten hełm na kapturze z materiału, czasem zapewne skóry. dobrze dopasowany hełm normandzki nakładany na kaptur nie potrzebował dodatkowego mocowania utrzymującego go na miejscu.
Natomiast hełm garnczkowy to zamknięty hełm rycerski, wykształcił się na przełomie XII/XIII w. Używany w tym okresie praktycznie w całej Europie, a także w Ziemii Świętej. Pierwszy udokumentowany przypadek używania takiego hełmu w Polsce datuje się na 1196 rok, kiedy to hełm ten o mało co stałby się przyczyną śmierci Mieszka II Starego. Właśnie z powodu zupełnego zakrywania twarzy, hełm garnczkowy stał się jedną z przyczyn powstawania herbowych klejnotów rycerskich, umieszczanych początkowo właśnie na hełmie garnczkowym, a mających na celu identyfikację w trakcie walki.
Hełm garnczkowy chronił więc całkowicie głowę, z czasem dolną krawędzią zaczął sięgać ramion. Obserwację umożliwiały wąskie szpary wzrokowe (wizury), ponadto w przedniej części wycięte były otwory oddechowe (zwykle okrągłe). Do końca XIII w. kształt hełmu garnczkowego był z grubsza cylindryczny, górna część dzwonu była płaska. Taki kształt uniemożliwił ześlizgnięcie się uderzającego od góry miecza, dlatego z czasem hełm garnczkowy u góry zaczął przyjmować kształt kopulasty.

Wewnątrz hełmu znajdowało się wyściełanie, dzięki czemu można było nosić go na gołej głowie, wówczas wiązano go rzemieniami pod brodą. Najczęściej jednak hełm garnczkowy noszony był bezpośrednio na kapturze – wówczas pikowanie znajdowało się pod kapturem, a mocowanie rzemieniami nie było potrzebne.

Hełm garnczkowy pod koniec XIII w. zaczął osiągać coraz większe rozmiary, ostatecznie na początku XIV w. rozwinął się w hełm wielki.

Tak więc hełm wielki to konstrukcyjna kontynuacja hełmu garnczkowego. W swej ostatecznej formie utrwalił się na początku XIV w. Jego nazwa powstała ze względu na jego ogromne rozmiary. Hełm wielki zbudowany był z nitowanych ze sobą, polerowanych płyt stalowych. Górna część dzwonu wymodelowana była kopulasto, przeważnie ozdobiona była klejnotem herbowym właściciela. Dolna krawędź opierała się o barki rycerza, miała więc kształt do tego przystosowany. Z przodu hełmu znajdowały się wizury oraz otwory oddechowe. Z przodu i z tyłu przymocowane były metalowe pierścienie (lub wywiercone otwory), przez które przechodziły rzemienie mocujące hełm do zbroi.

Hełm wielki używany był w formie bojowej do początków XV w., szczególnie na terenie Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, ale także i w Polsce . Jednak pod koniec tego okresu był już raczej rzadkością na polu walki, ze względu na swą znikomą funkcjonalność.

Kolejnym szlemem była łebka, jeden z najpopularniejszych hełmów używanych w średniowieczu, a przy tym, ze względu na ogromną różnorodność form, jeden z najtrudniejszych do sprecyzowania. Generalnie dzwon łebki był półkulisty, dostosowany kształtem do głowy, czasem przybierał formę bardziej stożkowatą.

Wczesne łebki posiadały dość płytki dzwon i noszone były zarówno na kapturze kolczym, jak i pod nim (hełm sekretny – Hełmem sekretnym określa się wczesną formę łebki, o płytkim dzwonie, która zakładana była pod kaptur kolczy na pikowaną podkładkę, wzmacniając tym samym ochronę głowy. Hełmy sekretne pojawiły się w epoce największej popularności zbroi kolczej – to jest w XI-XII w., szczególnie podczas wypraw krzyżowych). Później dzwon uległ powiększeniu i zaczął chronić kark oraz część twarzy.

Łebka była pierwowzorem wielu typów hełmów. Powszechnie używana na polu walki od XII do XV w. włącznie dała początek m. in. późniejszej przyłbicy, saladzie oraz barbucie.

Kolejnym elementem uzbrojenia ochronnego była tarcza (staropol. szczyt). Używana była oczywiście przez całe średniowiecze, jak i w epokach wcześniejszych oraz późniejszych. Konstrukcyjnie tarcza to płat rozmaitych kształtów i wielkości. Od wewnętrznej strony zaopatrzona jest w imacz, wykonany najczęściej ze skóry, czasem z powrozów lub innych materiałów. Ponadto po stronie wewnętrznej znajduje się zazwyczaj pas zakładany na ramię w celu zawieszenia tarczy. Częstym elementem konstrukcyjnym w tarczach niemetalowych jest umbo – okrągłe, półkuliste okucie w części środkowej strony zewnętrznej, wzmacniające tarczę.

Jednym z najszerzej stosowanych typów tarczy stosowanym w XIII i XIV w. w Polsce i Europie była tarcza normandzka. Tarcza normandzka, w kształcie migdałowa, pojawiła się w Hiszpanii, Włoszech i Francji w początkach XI w. Wykonana była z drewna, obita skórą, płótnem bądź pergaminem, na brzegach posiadała zazwyczaj okucie. Była często ozdobnie malowana, czasem wyposażona w umbo. Używana była zarówno przez jazdę, jak i do walki pieszo.

Tarcza ta rozpowszechniona przez Normanów w XII w. zaczęła ewoluować w stronę późniejszej tarczy trójkątnej. Straciła na początku górną półokrągłą krawędź. Rozmiary tarczy normandzkiej czyniły z niej bardzo skuteczną zasłonę boku walczącego wojownika. Praktycznie wystarczał tylko niewielki ruch w górę lub w dół by zablokować cios przeciwnika.

W XIII w. na terenie Mazowsza i Litwy do powszechnego użycia weszła charakterystyczna czworoboczna tarcza z pionowym wypukłym występem po środku – pawęż. O ile początkowo była używana jako tarcza jezdnych, to prawdziwą karierę zrobiła pod koniec XIV i w XV w. jako tarcza piechoty. Pawęż to czworokątna, wysoka tarcza z charakterystyczną pionową wypukłością pośrodku. Pawęże osiągały znaczne rozmiary – nawet do wysokości barków dorosłego człowieka. Z tyłu tarczy znajdowały się zazwyczaj pasy do transportu tarczy i centralny “dwuręczny” imacz. Na dolnej krawędzi tarczy często znajdowały się ostrogi służące do wbijania tarczy w podłoże.

Kolejnym elementem uzbrojenia ochronnego jest pancerz (zbroja), będąca jego najważniejszą częścią. “Uzbrojenie ochronne rycerza składało się [m. in.] z pancerza kolczego czyli kolczugi [lub też] kaftana skórzanego nabijanego metalowymi blaszkami [przeszywanica - przyp. G. R.]“.

Jednym ze średniowiecznych pancerzy była zbroja łuskowa była znana i stosowana już w czasach starożytnych. Płytki zbroi łuskowej mogły być wykonane z metalu, rogu lub kości, nitowane były do tekstylnego lub skórzanego podkładu. Zbroja ta cieszyła się niesłabnącym powodzeniem od starożytności do średniowiecza włącznie. Szczególnie często występowała na Wschodzie, ale do XII-XIV w. nie była również rzadkością w Europie Zachodniej, a tym bardziej w Polsce.

Tak więc “obok pancerza łuskowego znany był w tym czasie pancerz kolczy, tzw. kolczuga, sporządzona w formie kaftana z małych kółek żelaznych”. W średniowieczu kolczuga, od XI do XIII wieku, stanowiła dominujący rodzaj uzbrojenia ochronnego rycerstwa europejskiego. Jej rozpowszechnienie nieodmiennie kojarzy się z ekspansją Normanów), ale w rzeczywistości w XI wieku niemal całe europejskie rycerstwo uzbrojeniem i wyglądem przypominało Normanów – od Hiszpanii po świeżo ochrzczoną Polskę.
Konstrukcyjnie średniowieczna kolczuga europejska zbudowana była z kilku – kilkunastu tysięcy małych pierścieni (zazwyczaj o średnicy od 6 do 12mm) żelaznych, splatanych w taki sposób, że każdy łączył się z czteroma sąsiednimi. Ogniwa kolczugi wykonywano z ciągnionego drutu żelaznego, który zawijano w pierścień, końce rozpłaszczano i nałożone na siebie nitowano (czasem nawet podwójnie) bądź spawano na gorąco. Rząd pierścieni nitowanych splatano na przemian z rzędem pierścieni spawanych. Tą technikę stosowano najczęściej – aż do schyłku XIV w. kiedy to zaczęto wykonywać kolczugi wyłącznie z nitowanych pierścieni. Tańsze i słabsze kolczugi wykonywano przez zaginanie drutu na styk, bądź sztancowanie połowy pierścieni w całości z arkusza blachy.

Kolczuga – tak jak miecz, pas czy ostrogi stała się wyznacznikiem statusu społecznego jej właściciela. I o ile z początkowo z plecionki kolczej wykonywano tylko pancerz w formie koszuli, chroniący tułów i częściowo ręce (rękawy były krótkie), to już w drugiej połowie XI w. zaczęły się pojawiać kolcze nogawice i rękawice, a sama kolczuga uległa wydłużeniu (również rękawy) i często dodawano do niej kaptur kolczy. Niemal cały XII i XIII w. trwa dominacja zbroi kolczej, pojawiają się jednak stosunkowo wcześnie płytowe uzupełnienia zbroi w newralgicznych miejscach – początkowo głównie osłony kolan, niedługo później łokci. Z nastaniem wieku XIV proces uzupełniania kolczugi innymi elementami uzbrojenia ochronnego nabiera tempa. Powstaje pierwowzór zbroi płytowej, zbroja kryta, która była noszona na kolczudze.

Zbroja kryta składa się ona z pasów blachy stalowej, które dzięki swemu ułożeniu pozwalały nawet w pewnym stopniu na zginanie tułowia (blachy zbroi krytej nie były nitowane ze sobą). Dodatkową osłoną są blaszki naramienne, które zamocowane na zawiasach nie utrudniały poruszania rękoma w czasie walki. Była ona używana w wieku XIV oraz później.
Ważna dla średniowiecza była także wspomniana już przeszywanica, która na Zachodzie nazywana była aketonem, to tekstylny, pikowany kaftan. Do powszechnego użytku weszła ona w XII wieku i w różnych formach używano jej przez kilka następnych stuleci.

Kariera aketonu wiąże się z rozpowszechnieniem się w X-XI w. kolczugi. Sama zbroja kolcza nie dawała dostatecznej osłony przed siłą uderzenia. Mogła zatrzymać ostrze broni, ale nie pochłaniała wystarczająco energii ciosu. Wszelkiego rodzaju broń obuchowa była wielkim zagrożeniem dla wojownika chronionego kolczugą. Dlatego zakładano pod nią różnego rodzaju, wykonane z grubego sukna, tuniki, które miały za zadanie zamortyzować siłę otrzymanego ciosu. Przez rozwój tego typu ubiorów ochronnych powstał właśnie aketon. Był on noszony nie tylko podkolczugę, dla biedniejszych rycerzy a szczególnie piechoty była to często jedyna ochrona tułowia.

Koń rycerza średniowiecznego

Śmiało można wysunąć twierdzenie, że w średniowieczu konie były dla człowieka najważniejszymi zwierzętami. Równocześnie należy zaznaczyć, że mówiąc “rycerz”, powinno się mieć na myśli wojownika walczącego z grzbietu konia. Na to zresztą wskazuje pochodzenie tego słowa w naszym języku – od niemieckiego ritter, co początkowo oznaczało właśnie jeźdźca. Niewiele było w średniowieczu bitew, w których rycerstwo walczyło pieszo. Zresztą analiza ówczesnego uzbrojenia wskazuje jednoznacznie, że żywiołem szlachetnie urodzonych wojowników była kawaleryjska szarża, a nie dreptanie w szyku pieszym. Dlatego omawiając uzbrojenie średniowieczne nie sposób pominąć tych jego elementów, które służyły ochronie drogocennych wierzchowców.
W średniowieczu jako pierwsze pojawiły się kropierze. Były to pełne tekstylne okrycia rumaka bojowego, upowszechniły się w XIII wieku. Wykonane były najczęściej z białego płótna lub białej wełny, czasem z tkanin kolorowych. Kropierz często zdobiony był w znaki heraldyczne. Jako, że pojedyncza warstwa materiału (nawet grubego), to marna osłona, stosowano kropierze pikowane – wykonywane taką techniką jak przeszywanice wojowników. Z tych samych powodów sporadycznie pojawiały się kropierze wzmacniane plecionką kolczą, a nawet formy przypominające późniejszą brygantynę.

Pełna płytowa zbroja końska składa się z wielu elementów: Najczęściej występującym był nagłówek (mylnie nazywany naczółkiem) – inaczej końska maska, występująca najczęściej w źródłach pod nazwą rosskopf. Naczółek wykonany był z kilku blach nitowanych, bądź łączonych zawiasami, chronił przód i boki końskiej głowy. Posiadał często pionowe płytki chroniące uszy, a nawet wypukłe metalowe siatki na otworach ocznych. Drugim co do częstości występowania elementem była ochrona piersi – jedno- lub wieloczęściowy napierśnik, do którego czasami mocowano z przodu duży metalowy kolec. Następna część to folgowy nakarczek osłaniający wierzch szyi (występowały również egzemplarze chroniące całą szyję). Kolejnym elementem była rozbudowana blacha tylna (niekiedy kilka części łączonych zawiasami) zwana nazadnikiem, chroniąca zad koński. Niekiedy łączono nazadnik z napierśnikiem płytami bocznymi, które biegły pod nogami jeźdźca. Inny element to nitowane stalowe, bądź żelazne płytki chroniące wodze.

“Uzbrojenie konnego rycerza uległo w tych czasach [rozbicia dzielnicowego - przyp. G. R.] pewnym zmianom. Główną jego broń stanowił teraz miecz o głowni prostej, ale silnie zwężanej ku dołowi, co dawało możność używania go nie tylko do cięcia, lecz również do pchnięcia. Poza tym rycerz nosił u pasa sztylet służący mu do walki wręcz na bliski dystans w wypadku, gdy utracił miecz, strzaskany lub wytrącony w walce. Drugą obok miecza zasadniczą broń rycerza stanowiła kopia, a więc broń drzewcowa, składająca się z długiego na przeszło dwa metry drzewca i nałożonego nań grotu. Służyła ona do pchnięcia z konia”.

W wiekach średnich warstwa rycerska była podstawą feudalizmu, a więc systemu społeczno-politycznemu polegającemu na stosunkach senior, a wasal i odwrotnie. Rycerz stał w drabinie feudalnej przed chłopem, ale i tak miał bardzo uprzywilejowaną pozycję w porównaniu z nim. Weźmy chociaż stosunek papiestwa do stanu rycerskiego.

Swoje idee, choćby krucjat, papieże kierowali zarówno do władców państw, jak i do rycerstwa, bez którego udziału nie doszłoby przecież do żadnej z nich. Z tym wiązały się także ideały (epos rycerza – na samym jego szczycie stała obrona wiary chrześcijańskiej) oraz obyczaje (np. pasowanie na rycerza, turnieje) tej warstwy, powstawały o niej liczne dzieła literackie (najbardziej znana jest Pieśń o Rolandzie). W Polsce było tak samo, jak w całej feudalnej Europie. Dla przykładu już “za Władysława Hermana przyjęło się pasowanie rycerskie”.

W podobny sposób, jak rozwijała się kultura warstwy rycerskiej, rozwijało się także uzbrojenie bojowe i ochronne, co starałem się wykazać. Wiele z dobytku uzbrojeniowego powstałego w średniowieczu, miało lub ma ogromne znaczenie dla wszelkiego przemysłu wojennego. Weźmy chociaż hełmy, hełm jest jedyną częścią uzbrojenia ochronnego, która nieprzerwanie jest rozwijana od zarania dziejów ludzkości do dziś. Obecnie wykonuje się wysokowytrzymałe hełmy wojskowe z tworzyw sztucznych, m.in. kevlaru. Należy zauważyć, że na współczesnym polu walki wracają do łask również inne elementy uzbrojenia ochronnego – kamizelka kuloodporna to nic innego jak spadkobierczyni średniowiecznych i późniejszych zbroi. Podobnie jest z tarczą, tarcza używana jest również dziś – nie tylko przez pierwotne, zacofane plemiona na kresach cywilizacji. Wystarczy przecież włączyć wiadomości aby zobaczyć jakieś zamieszki, które opanować próbują policjanci chroniący się właśnie za tarczami – tyle że wykonanymi już z tworzyw sztucznych.
Wynika z tego jeden, podstawowy wniosek, broń… to coś, co ludzkość udoskonala od czasów najdawniejszych, do dnia dzisiejszego i będzie to robić także w przyszłości…

Bibliografia:
Anonim tzw. Gall, Kronika polska, wyd. 5, Ossolineum 1982.
Anusiewicz M., Dzieje oręża polskiego (963-1945), Warszawa 1968.
Grabski A. F., Polska sztuka wojenna w okresie wczesnofeudalnym, Warszawa 1959.
Gradowski M., Żygulski Z. (jun.), Słownik uzbrojenia historycznego, Warszawa 1998.
Kwaśniewicz W., 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym, Warszawa 1981.
Nadolski A., Polska broń. Broń biała, Ossolineum 1984.
Snoch B., Słownik szkolny. Terminy i pojęcia historyczne, Warszawa 1990.
Turowicz M., Wojsko i sztuka wojenna w dawnej Polsce (do 1717r.), Lwów 1973.
Wyrozumski J., Historia Polski do roku 1505, Warszawa 1986.
Żygulski Z. (jun.), Stara broń w polskich zbiorach”, wyd. 2, Warszawa 1984.

KOMŞUDAN BÜYÜK KARTPOSTALLAR

Kençay

Aklar Çay

Köseoğlu Çay

Karali Çay

Güneyce Çay

Doğuş Çay

1. Sınıf Dökme Çay

2. Sınıf Dökme Çay

çay pazarı, cay pazarlama, çay satanlar, çay satışçay satışı, çay satmak,kençay, kuru çay satışı, online çay satışı,resimler, rize spot çay,Rize Spot Çay Pazarlama, Rize SpotÇay Pazarlama,SPOT CAY, spot çay bayileri, spot çay bayisi, spot çay com,spot çay rize, spot çay satış, spot çay satışı,spot çay sitesi, spot çay spot çay, spot çay spot çay satışı, spot çay spot çay spot çay,spot çay spot çay spotcay, spot çay spot çayı, Spot çaylar, Spot çayları, spotcay,spotçay pazarı,spotçayı