Ateist satrancı

Bizde “Fil” olarak bilinen ama standart satranç seti olan Staunton setinde ismi “Psikopos” manasına gelen “Bishop” olan taşlar olmadan oynan satranç türü. Satranç varyantlarından birisidir.

Sanırım demokratik satrançta da Şah ve Vezir yok ya da anti-militer satrançta piyonlar ve kaleler olmuyor

…święto Trzech Króli jest dla Polaków tak ważnym świętem, że według PO od 2011 roku powinno być dniem wolnym?

Kosztem dnia wolnego przysługującego za dni świąteczne wypadające w sobotę. Pozdrawiamy ateistów.

İngiliz Hümanist birliği, Ateist otobüs reklamları organizasyonu ve Richard Dawkins Akılcı Düşünce İçin Eğitim Vakfı’nın ortaklaşa düzenledikleri kampanya dikkate ve takdire değer.

Dinleri benimseyen insanların aksine bu üç kurum çocukların belli bir olgunluğa ulaşmadan herhangi bir felsefi doktrine göre yetiştirilmemesi gerektiğini (kısaca beyinlerinin yıkanmaması gerektiğini) söylüyorlar.

Tam boy için resme tıklayınız

İlan’ın sloganı “Lütfen beni yaftalamayın. Büyüyüp kendi seçimimi yapmama izin verin” şeklinde.

Eğer resme dikkatle bakarsanız arkada biraz daha silik bir şekilde çeşitli yaftalar-sınıflandırmalar yazıldığı görebilirsiniz:

Libertaryan çocuk, Budist çocuk, Agnostik çocuk, Scientologist çocuk, Mormon çocuk, Protestan çocuk, Ateist çocuk, Müslüman çocuk, Katolik çocuk, Post-modernist çocuk…

Ateistler, hümanistler, agnostikler ve dine inanmayan diğerleri küçük çocukların beyinlerini yıkamaya ihtiyaç duymuyorlar.

Fantastik masallarını sadece yetişkinlere anlatmak zorunda kalmaktan ödü kopan dinlerin ise durumu biraz farklı diye tahmin ediyorum.

Boskiateista.pl postanawia zorganizować kolejny nabór redakcyjny Potencjalni kandydaci zostaną wyłonieni na podstawie otwartego konkursu, w którym udział będzie mógł wziąć każdy posiadający umiejętność uderzania palcami w klawisze Internauta. Oceniając stworzone przez kandydatów wpisy, obecne “grono redakcyjne” bloga wyłoni najciekawszych autorów

Co można zyskać udzielając się na blogu? Przede wszystkim, jest to dobre miejsce do podzielenie się własnymi przemyśleniami (ponad 24 000 wejść w ostatnim miesiącu, z tendencją ++). Kolejnym plusem jest możliwość przyczynienia się do szerzenie myśli ateistycznej w polskim Internecie.  Aspekt czysto rozrywkowy jest chyba oczywisty

Główne założenia organizowanego przedsięwzięcia prezentują się następująco:

• Konkurs (tak samo jak poprzednio) będzie polegał na stworzeniu 3 autorskich/półautorskich notek w przeciągu 3 tygodni (1 wpis na tydzień), lub innych przejawach kreatywności, które zostaną ocenione przez redakcję bloga (tj. 4 osoby).
• Ważne jest to, aby prezentowany materiał nie miał formy zwykłej “przeklejki” (np. ze znalezionego w sieci artykułu).
• Wpisy będą mogły zostać przedstawione w formie przemyśleń własnych, tłumaczeń tekstu obcojęzycznego, komentarzy do znalezionych w sieci artykułów/multimediów, etc.. Forma prezentacji – dowolna.
• Oceniane będą głównie: oryginalność prezentowanych materiałów, niebanalność spojrzenia autora na sprawy wiary/niewiary oraz jego styl wypowiedzi.
• Tworzone wpisy można zachować zarówno w konwencji humorystycznej, jak i tej “ambitniejszej”, również tutaj panuje pełna swoboda. Musi zostać spełniony jeden warunek – wpis nie może w sposób wulgarny obrażać nikogo, ani niczyich uczuć religijnych. Trzymajmy się faktów, a własne przemyślenia z dala od kategorii takich jak: “wylewanie żółci” czy też “niekonstruktywne smęcenie”.
• Termin nadsyłania zgłoszeń, to 10 stycznia 2010 roku. Osobom, które prześlą do tego czasu maila o temacie “Konkurs” na adres:

  

  zostanie nadana ranga Contributora, tj. osoby posiadającej częściowy wgląd do Panelu Administracyjnego, mającej dostęp do pełnego zakresu funkcjonalności potrzebnych do stworzenia własnej notki.

• Od 11 stycznia możliwe będzie umieszczanie własnych notek on-line. Po stworzeniu takowej (“Zgłoś do przeglądu“), my akceptujemy i notka pojawia się na blogu.
• Przedział czasowy na stworzenie poszczególnych wpisów prezentuje się następująco:
  • Wpis #1, 11 – 17 stycznia
  • Wpis #2, 18 – 24 stycznia
  • Wpis #3, 25 – 31 stycznia

  Ogłoszenie wyników nastąpi 7 lutego (jak widać, czasu na myślenie/szukanie ciekawych materiałów jest naprawdę sporo

• Po tym terminie, zwycięzcy zostanie przyznana ranga Autora (ang. “Author“), tj. osoby, która na platformie blogowej WordPress`a jest w stanie samodzielnie publikować własne wpisy, bez wcześniejszej akceptacji ze strony Administracji.
• Pozostałe osoby będą nadal w stanie publikować wpisy z pozycji Contributora (funkcja nie zostanie im odebrana po zakończeniu konkursu). Jeżeli w okresie pokonkursowym pozostaną one nadal aktywne, kwestia przeskoczenia do rangi Autora pozostanie otwartą
• Pokonkursowym “obowiązkiem” zwycięzcy będzie umieszczenie co najmniej jednego wpisu (optymalnie – dwóch) w miesiącu. Granicy górnej nie przewidujemy

Minimalna liczba przesłanych zgłoszeń potrzebnych do “odpalenia” konkursu to 3.

Najprawdopodobniej, z każdej trójki autorów zostanie wybrana jedna – najciekawsza – osoba, która otrzyma rangę Autora (tzn.: 6 zgłoszeń to 2 osoby które otrzymają funkcję Autora, 9 zgłoszeń to 3 osoby które otrzymają funkcję Autora, itd.), zwiększenia liczby przyznanych funkcji Autora nie jesteśmy w stanie zagwarantować. Jest to zależne w głównej mierze od jakości “przejawów kreatywności” potencjalnie zainteresowanych osób

Do wzięcia udziału w konkursie zachęcamy również właścicieli istniejących już blogów

Uwaga do stałych czytelników: nie wahajcie się powiadomić swoich znajomych o tym co się tutaj dzieje (tak, tak, pospamujcie trochę), im więcej zgłoszeń nadejdzie, tym będzie ciekawiej

Wszelkie wątpliwości dotyczące konkursu można wyrażać w tym wpisie, bądź przesłać drogą mailową.

Przypominam, że “laureatów” poprzedniego naboru można znaleźć w zakładce “O blogu”

Obudził mnie dziś lament. Przekręciłem się na drugi bok, ale nadal słychać było jęki i krzyki.

“Idź stąd…” – wymamrotałem.  “Mówiłem, że dziś nie chcę…” :: mamrot ::

Głośniejszy krzyk i eksplozja obudziła mnie na dobre.

“… ale nie wypluwaj!” – krzyknąłem nie w pełni świadom, co robię.

Wybuchła panika w państwie Polskim. Otóż dziś dowiedziałem się, że zamieniamy się w państwo wyznaniowe. Chodzi oczywiście o pomysł, żeby zrobić małą zabawę z Ctrl+C & Ctrl+V na godle państwowym. Ukrzyżować orzełka, jak stwierdzili co niektórzy.

Tak więc zrobiłem sobie spory zapas kawy, kanapeczek z gęsią i śliwką i uradowany, że coś się będzie działo, wyjrzałem przez okno.

A tam nic. Kompletnie nuda. Taka, kurwa mać, typowo jesienna. Ot, gdzieś w krzakach ruchały się psy, jakiś bej leżał obok swojego wczorajszego śledzika (bynajmniej nie tego z naszejmyślnikklasykropkapeel). Nikt nikogo nie biczował, nie było samosądów niewierzących, rozpustnicy nie czołgali się z wyprutymi flakami i odciętymi penisami. Ba, nawet żadnego murzyna nie spalili! (Dlaczego mieli by to zrobić? Nie wiem, ale pewnie byłoby fajnie.) Poczułem się rozgoryczony. Tyle kawy poszło na nic!

Chwilę potem dowiedziałem się, co też mnie wyrwało ze snu. To te rozlazłe cipki z BLIPa oznajmiały światu, że mamy tu apokalipsę. Niestety się troszkę przeliczyli, bo tak naprawdę chyba nikt nie brał tego pomysł na serio. No, może oprócz prezydenta… Jeśli coś się zmieniło, to proszę mnie doinformować, bo jestem zbyt leniwy, żeby sobie poszukać informacji.

I tak pomyślałem – co z krzyżami w urzędach lub szkołach? Bo wiedziałem, że ten temat wróci. Nie myliłem się, bo zaraz Ci walczący o wiarę w nic wyskoczyli przed szereg, robiąc z siebie kretynów. Chcecie powiedzieć, że mamy zmusić ludzi, żeby zdjęli znak swojej religii, ingerując w ich wolność poprzez ograniczanie jej?

Zanim pojawią się jakiekolwiek głosy dyskusji tutaj, na blogu, zakończę wasze jałowe gdybania, co by tu z tym fantem zrobić. Powinna być przyjęta zasada “Cuius regio, eius religio”. Dla niedouczonych z lekka – “Czyja władza, tego religia”. Dla niedouczonych wybitnie – już tłumaczę. Na przykład dyrektor szkoły określa, czy można wieszać jakiekolwiek znaki religijne. I tyle. Przecież krzyż nie gryzie. A jeśli brakuje Ci na ścianie go, to zawieś swojemu dziecku, żeby miał przy sobie. A jeśli kole w oczy jego obecność (tudzież: brak) – cóż, widać gówno wiesz, czym jest tolerancja.

Sprostowanie do poprzedniego wpisu.

Artykuł w Rzeczpospolitej:  Klasy bez krzyży czy krzyż w godle?

“Stowarzyszenie Unum Principium, które m.in. zorganizowało akcję protestacyjną przeciw koncertowi Madonny w święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, rozpoczyna kolejną. W tym tygodniu prześle do prezydenta, premiera i szefów klubów parlamentarnych wniosek o przygotowanie zmian w ustawie o godle, barwach i hymnie Rzeczpospolitej Polskiej – pisze w Rzeczpospolitej Wojciech Wybranowski. Jak podaje, pierwsza napisała o tym Gazeta.pl.

- Chodzi nam o przywrócenie w obrębie godła państwowego łacińskiego krzyża usytuowanego na szczycie korony wieńczącej głowę Orła Białego – mówi ,,Rz” Krzysztof Zagozda, rzecznik stowarzyszenia. Krzyż z godła zniknął w 1927 r. – Jeśli nie będzie pozytywnej reakcji, powołamy komitet obywatelski, by zebrać wymaganą liczbę podpisów z poparciem – zapowiada.”

Ja pierdolę, ręce opadają… Czy ludzie nie mają co robić i o czym myśleć w wolnym czasie, że takie pomysły im przychodzą do głowy?

Artykuł na Wirtualnej Polsce pt. Komu przeszkadzają krzyże w katolickim kraju? Nie polecam czytać ponieważ jest nudny, głupi i długi, bo ma aż trzy strony. Dotyczy on wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który nakazał w ramach odszkodowania za “straty moralne” wypłacić 5 tysięcy euro niewierzącej kobiecie, której niewierząca dwójka dzieci uczyła się w szkole z krzyżem. Prawdopodobnie ten krzyż wywrócił ich psychikę do góry nogami i wyrządził ogromne zniszczenia w małych, dziecięcych główkach. Joanna Senyszyn zapowiedziała już złożenie wniosku o zdjęcie jakichkolwiek znaczków religijnych w polskich szkołach i urzędach.

Przypomina mi to wszystko najistotniejsze zagadnienie do rozwiązania przez kler w Imieniu Róży mianowicie czy szata Chrystusa należała do niego czy też nie? Czy kawałek drewna z wyrzeźbionym i przyklejonym do niego Chrystusem może wyrządzić straty moralne czy nie? To pytanie urośnie już niedługo do rangi największego problemu w Europie i w Polsce (podczas gdy np. służba zdrowia umiera (na świńską grypę?)).
Sama sprawa zakrawa na absurd. Na podstawie takiego precedensu można równie dobrze orzec, że niezwykłe straty moralne wyrządził mi portret Mickiewicza albo Słowackiego wiszący w klasie od polskiego, ponieważ nie znoszę romantyzmu, portret Piłsudskiego obraża moje poglądy polityczne, bo jestem endekiem, portret jakiegoś podrzędnego malarza obraża uczucia estetyczne dobrze wykształconego człowieka, a może zniszczyć poczucie estetyki dziecka, natomiast jakaś goła baba np. Olimpia Maneta to już w ogóle w delikatnej sferze dziecięcej psychiki sieje spustoszenie niczym bomba atomowa. Przecież jak dziecko oglądało coś takiego, to już niemal pewne, że w przyszłości będzie pedofilem albo innym zboczeńcem! Przecież o wszystkim można orzec, że powoduje straty moralne! Równie idiotyczne, jak niezwykle krytykowany przez ateistów, przepis o obrazie uczuć religijnych. Na jeszcze większą farsę zakrawa, że większość jaśnie oświeconych niewierzących, którzy uważają, że starty moralne powodują krzyże swobodnie wiszące sobie na ścianach, uważała że podarcie Biblii przez Adama Darskiego pseudonim Nergal na koncercie Behemotha w Gdyni było wyrazem ekspresji artystycznej.

Ja już nic nie wiem. Zawsze uważałem, że człowiek, który nazywa się ateistą nie wierzy w nic ani nie ma żadnych symboli. Poza tym powinien być indyferentny religijnie. Mówiąc prościej – powinien mieć (za przeproszeniem) w dupie czy nad drzwiami wisi krzyżyk czy nie, czy ludzie chodzą do kościoła i dają na ofiarę czy nie i w co wierzą, jak wierzą, po co wierzą. Wszelkie inne zachowania to albo przejawy cfaniactwa, czyli wykorzystanie obecnej bezprawnej mody na prawa człowieka w celach wydębienia 5 tys. euro, albo popadanie w taki sam fanatyzm jaki cechuje tych, których się krytykuje, albo w najlepszym wypadku przykłady prymitywnych prowokacji z nudów.

Garajımdaki Ejder‘den yeni bir video. Subscribe olmayı unutmayın

19 października w Westminster Methodist Central Hall odbyła się debata pod hasłem
„Czy Kościół katolicki jest siłą na rzecz dobra w świecie?”

Można ją obejrzeć tutaj (wersja z polskimi napisami).

Tezy bronili John Onaiyekan wraz z Ann Widdecombe. Ich przeciwnikami byli Christopher Hitchens i Stephen Fry, a dyskusję prowadziła Zeinab Badawi.

Jednak przed, oraz po zakończeniu wystąpienia dysputantów, wśród publiczności przeprowadzono ankietę. Oto ona:

W Polsce najprawdopodobniej wynik byłby zgoła odmienny, ale to inna bajka. Pozostaje się cieszyć świadomością, że poza granicami naszego kraju ludzie zaczynają się budzić, a dyskusja ma sens, o czym świadczy zmiana zdania jaka nastąpiła wśród publiczności po skończonej debacie.

Buszuję sobie po sieci i nadrabiam zaległości prasowe, ale prawdę mówiąc, w dobie awantury związanej ze świńską grypą wszystko inne wydaje się marnością i nudą (nota bene w gazetce onet.kiosk od tygodni nie ma nawet najmniejszej wzmianki o grypie i szczepieniach – czyż to nie zdumiewające?) Właściwie tylko dwa tematy wydały mi się godne zatrzymania na chwilkę. Pierwszy to oczywiście sławny już wyrok w sprawie krzyży, a drugi dotyczy politycznej poprawności. Pewnie nie chciałoby mi się maglować tematu krzyży po raz nie wiadomo który, gdyby na horyzoncie nie pojawił się zupełnie niespodziewany gracz.

Jakieś 1500 lat temu Europa wpadła w sidła katolicyzmu, który (jak wszyscy wiemy z lekcji historii) szybko zamienił się w totalitaryzm religijno-światopoglądowy i tkwiła w tym niemal nieporuszona do niedawna, ale po tak długim okresie stagnacji musi przyjść czas na zmiany. Na fali politycznej poprawności w Europie uznano (jak najbardziej słusznie), że ani urzędy państwowe, ani szkoły nie są instytucjami religijnymi i muszą służyć wszystkim, niezależnie od wyznawanej religii i światopoglądu, a to oznacza, że nie ma w nich miejsca na żadne symbole religijne. Większość państw (z wyjątkiem oczywiście Polski i Włoch) uznała to za rzecz słuszną. Do szkoły mają prawo (a nawet wręcz obowiązek) chodzić nie tylko katolicy, ale również wyznawcy innych religii oraz ateiści. A tym widok krzyża może sprawiać przykrość. I nie chodzi tu tylko o niemiłą tym grupom manifestację jedynie-słusznej i dominującej pobożności katolickiej, ale (co dla mnie jest najważniejsze) o bezpieczeństwo psychiczne dzieci, które widząc nieszczęśnika przybitego do tego potwornego narzędzia kaźni mogłyby doznać szoku i urazu psychicznego. Pisałam o tym m.in. w tej notce. Co ciekawe symbol ten przeraża i bulwersuje nie tylko ateistów i wyznawców innych religii, ale również przedstawicieli innych odłamów chrześcijaństwa, np. Świadków Jehowy i Chrześcijan Dnia Sobotniego.

Od niedawna śledzę zmagania ugrupowania, zwącego się Wolni chrześcijanie wszelkich kultur na całym świecie na rzecz Chrystusa Kazania na Górze (co za długa nazwa!), którzy postawili sobie za cel pozbawienie Kościoła Katolickiego prawa do używania nazwy „chrześcijański”. Sześciu oskarżających (teolog, lekarz, dwóch dziennikarzy oraz dwóch prawników) uzasadnia swoje wystąpienie w pięciostronicowym liście, dlaczego – z ich punktu widzenia – Kościół utracił prawo do nazywania się „chrześcijańskim”.

„Krzyż z ciałem – głęboko niechrześcijański symbol!”

„Wyrok, który jest wskazówką dla wszystkich krajów europejskich” – tymi słowami skomentował Alfred Schulte, rzecznik Wolnych chrześcijan wszelkich kultur na całym świecie na rzecz Chrystusa Kazania na Górze, wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, dotyczący obecności krucyfiksu we włoskich szkołach publicznych. Sąd przyznał rację obywatelce włoskiej, która pragnie chronić swoje dzieci przed konfrontacją z krucyfiksem zawieszonym w klasie szkolnej. Według A. Schulte ścisły rozdział Kościoła i państwa jest przykazaniem zgodnym z nauką Jezusa z Nazaretu, który powiedział: „Oddajcie cesarzowi, co cesarskie, a Bogu, co się  Bogu należy!”.

A. Schulte stwierdził: „Szczególnie jako chrześcijanie biorący na poważnie duchowe dziedzictwo Nazareńczyka mamy wielką wyrozumiałość dla obywateli wielu krajów europejskich,  u których  prezentowanie człowieka, torturowanego i okrutnie zamordowanego na krzyżu wywołuje zgorszenie, szczególnie jeśli konfrontowane są z tym dzieci.  Przedstawianie w ten sposób śmierci Jezusa było dla pierwszych chrześcijan zupełnie nieznane. Jeszcze w III wieku jeden z pierwotnych chrześcijan, Minucius Felix, napisał: ‘Również do krzyży nie modlimy się i nie jest naszym staraniem, by tak czyniono’. Jeśli w zamian za to używany byłby prachrześcijański symbol prostego, drewnianego krzyża, to najprawdopodobniej do konfliktu by nie doszło”.

Takie obrazowe przedstawianie ukrzyżowanego ciała nie symbolizuje zwycięstwa Jezusa, Chrystusa,  nad cierpieniem i śmiercią, lecz  uwiecznienia w makabryczny sposób Jego rzekomą klęskę wobec sił ciemności. Martwy człowiek na krzyżu nie może już nic powiedzieć – to bardzo odpowiada kapłanom, którzy nie tylko skazali Go na krzyż, lecz do dnia dzisiejszego przekręcają w Jego imieniu Jego naukę. Dlatego też oskarżyliśmy Kościół watykański i Kościół luterański o zaniechanie: Nie powinni dłużej nazywać się ‘chrześcijańskimi’!”

W 36-stronicowym pozwie ‘Wolnych chrześcijan’ wniesionym  przeciwko Kościołowi watykańskiemu (…)  skierowano do niemieckich biskupów między innymi te słowa:  „Codziennie od nowa przybijacie Jezusa, Chrystusa, do krzyża, bo czynicie inaczej, niż On tego pragnął. A potem w triumfalnym pochodzie wleczecie Go po ulicach jako zmarłego na krzyżu, chociaż On zmartwychwstał, i obnosicie się z Nim jak ze zdobyczą, którą upolowaliście”.

Jak z tego widać krzyż nie podoba się nie tylko ateistom, agnostykom i osobom bezwyznaniowym, ale również chrześcijanom.

Zdjęcie krzyży ze ścian instytucji państwowych nie oznacza bynajmniej prześladowania katolików ani ograniczania ich prawa do wyznawania religii. Mogą ją wyznawać do woli, w miejscach do tego wyznaczonych i we własnych mieszkaniach, gdzie mogą wieszać krzyże nawet na wszystkich ścianach we wszystkich pomieszczeniach. Mogą je nosić również na swoich prywatnych szyjach i jako kolczyki w uszach, jeśli taka jest ich wola. Jednak urzędy i szkoły nie są ich własnością, należą one do wszystkich ludzi, bez względu na wyznanie.

Nie zdjęcie krzyży ze ścian oznacza pogwałcenie praw ludzi nie będących katolikami. Muszą oni tolerować wszechobecność symboli, które są im obce i których akceptować nie mają obowiązku. Zmuszanie ludzi do obcowania z nieakceptowanymi symbolami kojarzy się z totalitaryzmem – przypominam, że w czasach okupacji wszędzie wisiały znienawidzone swastyki, a za komuny sierpy i młoty i podobnie jak obecnie obywatele nie mieli w tej kwestii nic do gadania.

PS. Polska nie jest krajem katolickim, lecz demokratycznym i konstytucyjnym. Katolicyzm nie jest naszą tradycją. Został nam narzucony ogniem i mieczem przez obce mocarstwo. Naszą tradycją było pogaństwo!

En alttaki videonun transkriptinin yaklaşık tercümesidir. Küfürleri biraz yumuşatsam da tamamen sansürlemedim. Zaten keyfi küfürlerle daha iyi çıkıyor. George Carlin‘den.

***

İngiliz televizyonu BBC’de geçen cumartesi günü yayınlanan canlı münazara programında Ateist yazar ve gazeteci Christopher Hitchens ve yine ateist olan İngiliz TV yapımcısı, aktör, eşcinsel Stephen Fry, “Katolik Kilisesi’nin bir ‘iyilik odağı’ olup olmadığı” konulu münazarada Başpsikopos John Onaiyekan ve muhafazakar İngiliz milletvekili Ann Widdecombe‘a karşı idi.

Videoyu 5 bölüm halinde youtube’dan izlemek mümkün. Benim değinmek istediğim şey kısa ve muhtemelen videonun en eğlenceli yeri.

Münazara başlamadan önce yapılan oylamada tartışılan konuya dair insanların görüşleri şu şekilde iken :

Katolik kilisesinin bir iyilik gücü/odağı olduğuna:

Katılıyorum: 678

Katılmıyorum: 1102

Kararsız: 346

Münazara sonundaki oylamada sonuçlar şu şekildeydi:

Katolik kilisesinin bir iyilik gücü/odağı olduğuna:

Katılıyorum: 268 (değişim -410)

Katılmıyorum: 1876 (değişim +774)

Kararsız: 34

Tartışmanın en trajikomik argümanı kadınların da papaz olabilmesine olanak tanıyan Anglikan kilisesini protesto amacıyla Katolik mezhebine geçen Ann Widdecombe’dan geldi. Widdencombe Katolik kilisesinin Nazi’lerle iş birliği yapmasını eleştiren Hitchens’a cevap vermeye çalışırken dönemin Papa’sının 3000 Yahudi’yi kendi yazlık sarayında sakladığını söyledi. Ancak niye mütevaziliği tavsiye eden bir peygamberi olan dinin en tepesindeki adamın 3000 kişiyi alabilecek büyüklükte bir yazlık sarayı olduğuna hiç değinmedi.

Bir diğer nokta, Katolik kilisesini savunan tartışmacıların ısrarla Stephen Fry’ın eşcinsel olması sebebiyle lanetlenip lanetlenmediğine dair izleyicilerden gelen soruları geçiştirmeleri ve duymazdan gelmeleri oldu. Tanrı’nın emrettiğine inandığın şeyi insanlar arasında dile getirmekten utanıyorsan o emri bir sorgula derim ben.

Katolik kilisesinin sert bir şekilde eleştirildiği diğer nokta da Afrika’da AIDS’le mücadele için prezervatifleri önermemesi hatta prezervatiflerin güvenilirliğine dair papanın yalanlar söylemesi. Katolik taraftakilerin hiç birisi bu eleştiriye düzgün bir cevap veremediler.

Video İngilizce, an itibariyle alt yazısı yok, ve muhtemelen kimse kasıp hazırlamaz 50 dakikalık program için, ama yeterli İngilizcesi olanların izlemesini tavsiye ediyorum.

Bitirirken şu resmi de paylaşmak istedim:

Papa'nın yazlık sarayı Castel Gandolfo, İtalya

Əslində bu arqument teleolojik arqumentin bir növüdür. Teistlər tərəfindən ən çox istifadə olunandır.

Əsasən belə bir struktura sahibdir; “X`ə bax, necə də kompleks, necə də mükəmməldir, deməli bunu yaradan var, o da Allahdır”.

İndi bunların dillərdən düşməyən versiyalarına baxaq:

“Sən bir dünyaya bax, 1 metr günəşə yaxın və ya uzaq olsaydı biz yaşaya bilməzdik, belə mükəmməl dəqiqlik özözünə ola bilməz! Deməli Allah yaradıb dünyanı.”

“Sən bir gözünə bax, necə də mükəmməldir, kameradan 1455 qat efirdi, kameranı düzəldən var, deməli gözü də yaradan var!”

“Sən bir rəsm əsəri görəndə fikirləşirsən ki bunun rəssamı var. Bəs bu dünyaya, öz orqanizminə baxanda da bunu niyə fikirləşmirsən? Deməli bu gördüyün hər şeyin də rəssamı, dizayneri var.”

Yadımdadır STV də altdan altdan bu arqumenti yeridirdi, heyvanlara aid xarici sənədli filmləri dublyaj eləyib göstərirdilər. Hansısa heyvanın, bitkinin maraqlı xüsusiyyəti deyilirdi, axirda və ya əvvəldə də “belə mükəmməl şəkildə yaradılmışdı”, “ yüce Allah bu heyvanları bu xüsusiyyətlə təchiz eləmişdi” və s. kimi sözlər əlavə eləyirdilər. Originalda təbii ki belə sözlər yox idi.

Bunların fəlsəfədəki nümunəsi William Paley`in saat analogiyasıdır. Səhrada gəzərkən yerdə bir saat görürük. Baxırıq ki saat çox gözəl şəkildə dizayn edilib və mexanizmi işləyir. Qərara gəlirik ki bunun arxasında bir ağıl-dərrakə sahibi dizayner var. Ömrümüzdə saat görməmiş olsaq da qərara gələ bilərik ki belə kompleks və qeyri-adi bir cihaz öz başına yarana bilməz, bunu kimsə düzəldib.

Dizayner kimdir?

Bu arqument(lər)i çürütməyin ən qısa yolu “Dizayner kimdir?” sualıdır. Bu arqument sadəcə bir yaradıcının olduğunu deyir, demir ki Allahdır, UFOdur, Zevsdir yoxsa Göydə Uçan Çaynikdir. Demir ki bu yaradıcı hər şeyi bilir ya yox, sonsuz olaraq yaxşılıq sahibidir ya yox, qüvvətlidir, zəifdir yoxsa nədir…Arqumentin digər problemlərini də qeyd eləyəcəyəm, amma sadə olaraq bu metod praktikdir. Praktik demişkən, həyatdan bir nümunə ilə göstərək:

D: Dindar             A: Ateist

D: Sən bir dünyaya bax, 1 metr günəşə yaxın və ya uzaq olsaydı biz yaşaya bilməzdik, belə mükəmməl dəqiqlik özözünə ola bilməz! Deməli Allah yaradıb dünyanı.

A: Dünya onsuz da günəşə yaxınlaşır-uzaqlaşır, kilometrlərlə. J Amma yenə də fərz eləyək ki hə, dünya superdir. Amma niyə ki sırf Allah?

D: Allah yaradıb da başqa kim yarada bilər ki.

A: Bəlkə Göydə Uçan Spagetti Monstru yaradıb dünyanı?

D: Hanı dəlilin?

A: Spagetti Monstru üçün dəlil istəyirsənsə, mən də Allah üçün dəlil istəyirəm. Deməli bu dediyin “dünya arqumenti” heç nəyi isbat eləmədi. Yenə də başqa arqument-dəlil lazım oldu.

Təbii ki bu dialoq sadəcə bir praktik nümunədir, normalda dizayn arqumenti fəlsəfi cəhətdən heç “yaradıcı agentin” necə nə cür kim olduğunu açıqlamır. Bunu da bütün fəlsəfəçilər bilir. Mən sadəcə Paley`in analogiyasının standart bir dindar arqumentinə mutasiya edilmiş formasına aid dialoq yazdım.

Yuxarıdaki “Dizayner kimdir bəs” sualını həmən arqumentin istənilən formasında istifadə eləmək olar, insan bədəni, saat, rəsm, kainat, göz, hüceyrə və s.

Keçək arqumentin digər problemlərinə:

Elm vs Mif

İnsan və canlı aləmlə bağlı olan dizayn məsələsinin elmi açıqlaması var. Bu açıqlama hər şeyi çox gözəl açıqlayır, və elm dünyası tərəfindən tam qəbul edilib. Bu da təbii ki təbiətdəki təkamül mexanizmidir. Normalda bu iki açıqlamanın “mutually exclusive” olması – yəni ikisindən birinin doğru olması, bu arqument üçün vacib deyil. Yəni bir nəfər deyə bilər ki, məsələn göz təkamül nəticəsində olub, amma yenə də bunun yaradıcısı var. Düzdür bu çox cətindir, çünkü bir obyekti açıqlayan iki teoriya var, bunlardan mümkün, məntiqli olanı, vəya elmi tərəfdən dəstəklənəni qəbul etmək daha məntiqlidir. Canlı aləmi üçün bu arqumenti istifadə eləmək o qədər də uğurlu alınmır nəticə etibarı ilə, çünkü təkamül açıqlaması yetərlidir, hansısa üstün super tanrıya ehtiyac duyulmur (açıqlama gətirmək üçün).

İldırım və qaranlıqlar Tanrısı

Tarixdən bir neçə nümunə də vermək olar. Mayalılar və digər qədim xalqlar/qəbilələr təbii proseslərə mifik xüsusiyyətlər qoşurdular. Məsələn, ildırım və ya günəşin tutulması – Tanrının qəzəbi, Tanrının zülmlə mübarizəsi, qurban istəməsi və s. O vaxtki düşüncə tərzi demək olar ki indi də var. Bilinməyən şeyi Tanrı ilə doldurmaq – God of the Gaps. İldırımın nə olduğu bilinmirdi, ona görə də bunu Tanrı ilə əlaqələndirirdilər. İndi bu fikir gülüncdür, çünkü ildırımın təbii proses olduğunu, Tanrının qəzəbinin olmadığını bilirik. Həmçinin insanın, canlı aləmin də yaranmasının təbii proses (təkamül) olduğunu bilirik, sadəcə bu (relatively) təzə elmi kəşf olduğu üçün, və dindarların bir çox mifini (Adəm-Həvva-ilan-alma-Nuhun gəmisi) alt üst elədiyi üçün onlar buna qarşı müqavimət göstərir, qəbul eləmək istəmirlər.

Keçək dünya, kainat olan arqument nümunələrinə. Elmi olaraq bunlar üçün də yavaş-yavaş aydınlıq gətirilir (Big Bang, CERN araşdırmaları, Abiogenesis, String Theory və s.). Bunlar da demək olar ki Maya dövrünün İldırımı kimidir, amma inkişaf daha sürətlidir, və qaranlıq nöqtələrə aydınlıq gəlir. Dindarların da xasiyyəti Tanrını bu qaranlıq nöqtələrdə gizlətməkdir. Amma bu nöqtələr azalır, əvvəllər İldırımın qaranlığında gizlənən tanrı, indi də başqa yerlərdə gizlənir.

Şəxsi Dünya – İnsan egosu

Əsas mövzudan yayındım bir az. “Dünya bele superdi duperdi ki biz burda yaşayırıq. Bu dünya bizim üçün yaranıb.” XEYR. Biz bu dünyanın şəraitlərində əmələ gəlmişik. Yəni dünya bizə yox, biz dünyaya uyğunlaşmışıq. Suyu hər hansı bir qaba tökürsən, su həmən formanı alır. Su da deyir ki gör bu qab necə də mükəmməldir, tam mənə görə dizayn edilib, sırf mən bu qaba rahat şəkildə sığışım deyə. Yuxarıdakı arqument də bu suyun sözlərinə oxşayır. İnsan özündən o qədər razıdır ki, hər şeyin özü üçün yaradıldığını düşünür. Kainatda qum dənəsi olan insan, özünü kainatın mərkəzi kimi görür. Ona görə də Tanrını, nə məqsədlə olur olsun (imtahandı hər nədi), öz arzularının, egolarının agenti kimi istifadə eləyir.

Dizaynerin Dizayneri – Infinite Regress

Yaxşı, baxdıq kainata, dünyaya, insana dedik superdir, bele zor, super şeyi düzəldən mütləq daha kompleks və mükəmməldir. Sən mənə kompleks bir şey – kainatı göstərirsən və deyirsən ki bunun dizayneri var. Təbii ki bu dizayner daha kompleks və mükəmməldir. Onda mən də sənə həmən dizayneri göstərib soruşaram ki bəs bunun dizayneri kimdir? Cavab olaraq desələr ki bu dizaynerin dizayneri yoxdur, özözünə olub. Onda mən də deyirəm ki belə kompleks və mükəmməl varlıq özözünə olabilirsə, daha primitiv bir şey (kainat, dünya, insan) niyə özözünə ola bilmir?

O książce Dawkinsa napisano już całe morze słów. Dla jednych Bóg urojony był objawieniem, intelektualnym “kopniakiem” w stronę ateizmu. Dla innych powodem do świętego oburzenia, lub zdumienia jak bardzo rozumny człowiek może pobłądzić posługując się rozumem. Nie zmierzam w tym miejscu szczegółowo analizować bestsellerowej książki genialnego biologa – polemiści Dawkinsa już to zrobili (co nie znaczy, że zrobili to dobrze). Nie zamierzam też polemizować z najważniejszą z tez Dawkinsa – “Bóg nie istnieje”. Nie potrafię dowieść, że jest inaczej (ew. komentatorów ostrzegam, że argumenty w stylu: “niech Dawkins dowiedzie, że Bóg nie istnieje” będą kasowane – ciężar dowodu spoczywa na tym, który twierdzi, że coś istnieje i tej logiki będziemy się tu trzymać). Ważniejsze dla mnie jest w tym momencie coś innego – przekonanie Dawkinsa o absolutnej szkodliwości religii (najpełniej wyrażone w tytule filmu dokumentalnego autorstwa Dawkinsa: Źródło zła).

Zdaniem Dawkinsa każda religia ma krew na rękach. Mnóstwo krwi przelanej w imię jej niedowodliwych dogmatów. Przekonania religijne są przyczyną wojen, pogromów, dyskryminacji. Trudno się nie zgodzić, patrząc na historię świata. Pierre Crepon w książce Religie a wojna wziął pod lupę nie tylko chrześcijaństwo, ale i pozostałe wielkie religie (o zasięgu ogólnoświatowym) i okazało się, że nawet kojarzony z pacyfizmem buddyzm nie jest bez winy. Tak religia nie raz była przyczyną zła. I pewnie nie raz jeszcze będzie. Czy to wystarczy, żeby za Dawkinsem powtórzyć, że religia jako źródło krzywd i ludzkiego nieszczęścia zasługuje na wieczne zapomnienie? Nie całkiem. Zbyt łatwo zapomnielibyśmy o drugiej stronie medalu. Ta sama religia potrafi sprawić, że ludzie zdobywają się na chwalebne dobro. Patrząc choćby na chrześcijaństwo łatwo zauważyć, że niespójność tekstów uważanych za święte jest tak wielka, że w zależności od motywów można wywieść z nich w zasadzie każdy wniosek praktyczny (np. jeśli identyfikujemy Jezusa z pacyfistycznym i miłosiernym przesłaniem, łatwo znajdziemy fragmenty, w których naucza miłości – zresztą pochwałę miłości można znaleźć także w Starym Testamencie. Jeśli wolimy Jezusa wojującego – odpowiednie cytaty też się znajdą: patrz choćby scena przepędzenia kupców ze świątyni). Dawkins ma rację – jeśli twierdzisz, że opierasz swoją postawę moralną na Biblii, to mamy prawo podejrzewać różne rzeczy (możesz być tolerancyjnym i otwartym na innych człowiekiem, ale równie dobrze możesz być fanatykiem, który nie może ścierpieć tego, że ktoś myśli inaczej – zwłaszcza w kwetiach ostatecznych). Z tego wyciąga kolejny wniosek – to nie religia sprawia, że ludzie są dobrzy. I jeśli na ten wniosek się zgodzimy, trzeba będzie pogodzić się z tym, że religia jest źródłem wszelkiego zła.

Tu jednak jest słaby punkt w rozumowaniu Dawkinsa. Bo na jakiej zasadzie lekką ręką odrzuca deklaracje ludzi, którzy przyznają, że to zasady religii dają im siłę, żeby żyć w sposób moralny? Dlaczego dopuszcza ogromny (wręcz demolujący) wpływ religii na psychikę, gdy mowa o traumach związanych z przekazywaniem takich “smaczków” jak opisy mąk piekielnych dzieciom, a zapomina o możliwości pozytywnego formowania postaw poprzez wsparcie (nie tramautyzujące) treściami religijnymi? Skąd Dawkins wie, że wszyscy moralnie postępujący byliby tacy, gdyby nie było religii? Cóż, w tym miejscu zapał ponosi Dawkinsa i zapomina o standardach naukowych. Zamiast analizy, serwuje wniosek, który miał gotowy zanim przeprowadził rozumowanie, jakikolwiek dowód – Dawkins religii nie lubi (to jeszcze nie grzech), ale to nie wystarczy, żeby twierdzić, że cała religia jest “be”, a dobro przydarza jej się przez przypadek.

Zawołanie Dawkinsa, by odrzucić religię jako twór niemoralny jest zawołaniem ideologa, a nie badacza, który starannie analizuje za i przeciw.  Religia nie jest tworem doskonałym – zresztą czemu miałaby być? Ostatecznie, niezależnie od tego, czy Bóg istnieje, czy nie, jest tworem ludzi, a nasze dzieła charakteryzują się usterkami. Niespójności moralne zawarte w religiach wiele mówią o człowieku – jest w nas i Eros i Tanatos. Gra pomiędzy nimi toczy się nie tylko w każdym z nas, niejako prywatnie, ale także publicznie, na skalę “masową”, gdzie graczami są całe grupy, społeczności, narody… Religia w tej grze potrafi stanąć po obu stronach. Rozum, niestety, też – gdyby zastosować rozumowanie Dawkinsa, trzeba by rozum też odrzucić, a nie sądzę, żeby autor Boga urojonego zgodził się na taki wniosek (ja na pewno nie). Postulat wyeliminowania religii (że posłużę się terminem Dawkinsa) z puli memetycznej jest w moim odczuciu wyrazem tęsknoty za idealnym światem i idealnymi rozwiązaniami – utopią, w której wszystko działa na zasadzie “zero-jedynkowej”, a to, co niejednoznaczne, co raz może być takie, a raz inne, jako niebezpieczne musi zostać odrzucone. To jednak racja zbyt słaba, by jej bezrefleksyjnie przyklasnąć i spojrzeć na tych, którzy określają się mianem wierzących, jak na stado głupców, lub hipokrytów, którzy sprawiają jedynie, że suma zła w świecie rośnie. Teizm można odrzucać z wielu powodów, ale akurat ten łączący religijność z przyczyną zła jest chybiony.

Dindarların çarə qalmayanda işlətdiyi bir arqument var, əminəm ki hamınız bununla rastlaşmısınız. Loru dildə belədir;

“Allah olmasa mən heç nə itirməyəcəyəm, Allah olsa isə, sən ömürlük cəhənnəmlik olacaqsan. Yəni sən ateist olaraq cənnət həyatını riskə atırsan, mən dindar olaraq heç bir şey itirmirəm, hər iki halda, Allah olsa da olmasa da.”

Digər arqumentlər adətən empirik və ya fikri dəlillər gətirir və insanları düşünərək nəyəsə qərar verməyə təşviq eləyir. Ontolojik, kosmolojik arqumentlər bunlara nümunədir. Paskalın arqumenti isə bunlardan fərqlidir, bu arqument praqmatik xüsusiyyəti var, dəlilə, nəyəsə inandırmağa əsaslanmır. Bu arqument demir ki inanc məntiqlidir, amma deyir ki inanmamaq məntiqli deyil.

Bu arqument qumar xarakteri daşıyır. Paskal belə bir ön şərti qoyur;

Yaşayan hər insan öz həyatını “stavka” eləməlidir. Ya Tanrı var, ya da yoxdur.

Bu arqument faktiki olaraq heç bir cavab gətirmir, amma məntiqi olaraq, insan inanc üçün səy göstərməlidir, çünkü işin axırında sonsuz qazanc var, “stavka” tutmasa da itiriləcək çox bir şey yoxdur.

Bu arqumentin əslində 3-4 versiyası var. Digər versiyalarda ehtimallar, başqa tanrı da əlavə edilib. Paskalın Pensee`sində daha ətraflı oxuya bilərsiniz.



Nəticə olaraq “Tanrı var” halı üçün sonsuz mükafat və cəza nəzərdə tutulduğu üçün digər hər hansı bir sonsuz olmayan zərər və ya qazanc uduzur. Burda “Tanrı” sözünü hər şeyə qadir, hər şeyi bilən, tək bir tanrı şəklində işlədirik. Yəni bildiyimiz İslam, Yahudi, Xristian Tanrısı.

Keçək bu arqumentin problemli nöqtələrinə. Heç bir dəlil, fakt gətirilməyəcək. Sadəcə ehtimallar üzərinə danışıram;

1. Bu matriks bizə hansı Tanrıya inanacağımızı demir.
2. Başqa tamam fərqli bir tanrı olma ehtimalı daxil edilməyib. Məsələn elə bir Tanrı ola bilər ki standart mənada olan Tanrıya inanmayanları mükafatlandırar.
3. Burada sonsuz mükafat üçün sadəcə Tanrıya inanmağın kifayət olduğu qəbul olunub.

Tanrı inancı bir stavka məsələsi deyil. Heç kim ehtimallara və onların nəticəsinə görə inanmır. Əgər sırf ona görə inansa bu iki-üzlülükdən başqa bir şey deyil. Deyək ki bir nəfər belə düşünür;

“Tanrıya inansam məni sonsuz mükafat gözləyir, amma inanmasam mən bunu riskə atmış oluram. Ona görə də məntiqli olan inanmaqdır.”

Əgər Tanrı hər şeyi biləndirsə, o həmən adamın bu bazarlığını da biləcək. Yəni bu adam qəlbən və ya məntiqli dəlillər və arqumentlər vasitəsi ilə inanmır, bu adam sadəcə işini ehtiyatlı eləyir, güvənli və qazanclı olan seçimi eləyir. Burda həmən adam üçün Tanrının olub olmaması maraqlı deyil, sadəcə olaraq mümkün mükafatı riskə atmaq istəmir.

Ən azından inancsız adam öz hisslərində səmimidir, sırf kar güdmür. Həmən insan da əgər Tanrıyla qarşılaşsa böyük ehtimal belə deyəcək;

“Ey tanrı, sadəcə bizə yetərli dəlil vermədin.”

Bertrand Russel, öldükdən sonra yaradıcı ilə qarşılaşsan nə deyərdin sualına belə cavab verir.

Başqa tanrıların olma ehtimalı: Tutaq ki A tanrısına inandınız. Öləndən sonra isə gördüz ki B tanrısı imiş. B tanrısı isə A dininə inananlara öz kitabında dəhşətli şeylər söz verib. Bu halda inancsız olmaq daha sərfəlidir. Ən pis ehtimal inancsız olmaqla A tanrısına inanmaq eyni dərəcədə cəzalandırılacaq. Əgər stavka məntiqi ilə getsək, gərək sən inək əti yeməyəsən, ara bir kilsəyə gedəsən, günəş tutulanda bakirə qurban verəsən, arabir Kəbəyə də baş çəkəsən və s. O tanrıların hamsının olma ehtimalı var. Ona görə də risk eləməyə dəyməz məntiqi ilə gərək onlara xoş görünəsən. Bütün tanrıları da əlavə eləsək matriks şişəcək, mükafat-cəza prinsipləri dəyişəcək. Bir sözlə hansı Tanrıya inanmaq sərfəli olduğunu bilə bilməyəcəyik.

Bir çox belə ehtimallar var. Sadəcə 2×2 matriksiylə bu iş olmur. Heç kim də stavka eləyirmişcəsinə inanclı olub olmamağı seçmir. İnanclı olub heç nə itirməmək də mübahisəlidir. Tanrı uğruna az adam özünü qurban verməyib. Vaxtını, pulunu, canını ibadətə, Tanrıya xərcləmək də itkidir. Təbii ki sonsuz cəza ilə müqayisə oluna bilməz, amma heç nə itirmirəm demək də düzgün deyil.

Niedawno odbyła się demonstracja ateistów. Z samej akcji pamiętam jedynie agresywny ton wypowiedzi demonstrujących. Niewiele później przedstawiciele tych osób występowały w różnych programach. Zdziwiłem się, gdy twierdzili oni, że Kościół Katolicki dominuje w Polsce, nie tylko jako największy związek wyznaniowy, ale także jako realna siła wpływająca na życie każdego mieszkańca tego kraju.

Na pierwszy rzut oka jest to teza bezpodstawna. Rzeczypospolita podpisała już wiele lat temu konkordat z Kościołem. Na mocy tego traktatu, ale także konstytucji, Polska jest krajem świeckim, gdzie każdy może wyznawać dowolną wiarę, zgodnie ze swoim sumieniem i rozeznaniem. Czy tak jest jednak naprawdę?

Załóżmy, że młoda polska para ateistów stara się ułożyć sobie życie razem. Jeśli żyją w wielkim mieście będą mogli może razem zamieszkać. Opór społeczny przed tzw. “życiem na kocią łapę”, czy, jak to kroniki policyjne podają, konkubinatem, zmniejszył się w ostatnim półwieczu drastycznie. Po wojnie było to niesłychane, wspólne mieszkanie.

Pierwszy problem powstaje w momencie pragnienia zawarcia małżeństwa. Cała rodzina będzie naciskać, by był to ślub kościelny, a nie cywilny. Inne tradycje pominę. Wydaje się, że Kościół jest tutaj niewinny. Przecież nie stara się wpływać na życie osób niezainteresowanych religią chrześcijańską. I tu jest poważne zagadnienie manipulacji. Pewna organizacja nie wpływa na życie obywateli oficjalnie, dekretami, zarządzeniami czy inaczej. Jednak każdy obywatel działa zgodnie z tej organizacji wskazaniami. Czy to jest przykład manipulacji i propagandy?

Załóżmy, że nasza hipotetyczna para wybrała ślub cywilny. Jeśli urodzi im się pierwsze dziecko, staną przed następnym problemem chrzcin lub ich braku. I znów przykład nieistniejącego wpływu. Małżeństwo oparte na prawie cywilnym będzie miało co najmniej nieprzyjemności, jak się zdaje, przy próbie chrzczenia swoich dzieci. Wynika to, jak sądzę, z tego, że nie są małżeństwem wedle prawa kanonicznego.

Dalej, jeśli dziecko nie zostanie ochrzczone, w przyszłości jest narażone na ostracyzm ze strony innych dzieci, bo nie będzie chodzić na przymusową “religię”. Nie będzie uczestniczyć w największym wydarzeniu szkoły podstawowej – sakramentu komunii.

Rodzice-ateiści nieochrzczonego dziecka prawdopodobnie będą traktowani z najwyższą rezerwą przez starszą część rodziny. Młodsi wykażą, mam nadzieję, zrozumienie dla wolności wyboru hipotetycznego małżeństwa ateistycznego, niemniej znajdą się jednostki, które zadadzą pytanie “czy chrzest potomka coś robi złego?”.

Z jednej strony całą historię można traktować jako przykład przeniknięcia współczesnej kultury chrześcijańskimi wpływami. Wynikają one z ciągłego działania kościoła i katolików w Polsce.
Zarzut, że Kościół manipuluje wiernymi, aby wpływali na innych i wymuszali określone praktyki jest chybiony. Jest wyrazem poglądów antyklerykalnych.

Przymus małżeństwa kościelnego czy chrztu każdego dziecka nie wynika bezpośrednio z działań Kościoła. Jeśli niektórzy nie będą chcieli, to nie zrobią tego. Kiedyś, w średniowieczu czy w renesansie, nieobecność na mszy była podstawą do wszczęcia śledztwa o herezję, ale także do kary chłosty, czy kary pieniężnej. Kto teraz słyszy o herezji w obrębie Kościoła? To niepodważalny dowód zmiany czasów.

Czy nie jest tak, że to inni, koledzy, rodzina, przyjaciele wpływają na parę? Czy to nie inni tworzą pewne oczekiwania wobec tego, co powinno być, jak powinny wydarzenia biec? Czy taki nacisk jest słuszny? Jaka powinna być poprawna relacja pomiędzy jednostką a resztą społeczeństwa?

Dün Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, İtalyan bir annenin çocuklarının sınıflarındaki haçların devletin laiklik ilkesine aykırı olduğu gerekçesi ile açtığı davada İtalyan anneyi haklı buldu.

İtalya’nın Abano Terme şehrinde yaşayan Soile Lautsi, aynı şehirdeki devlet okulunda okuyan 11 ve 13 yaşlarındaki çocuklarını laiklik prensibine uygun olarak yetiştirmek istediğini ve sınıflarda bulunan haçların bu ilkeye ters düştüğünü düşünen Lautsi, okul idaresine daha önce başka bir İtalyan mahkemenin verdiği karara gönderme yaparak bu konudaki düşüncelerini belirtmiş. Okul idaresinin sınıflardan haçları kaldırmayı reddetmesi üzerine Lautsi’nin 2002′den bu yana süren hukuk mücadelesi başlamış.

İtalyan hukuk sistemi içindeki bütün çareleri tüketen Lautsi 27 Temmuz 2006 tarihinde AİHM’ye devlet okullarında haç sembolünün sergilenmesinin bu okullarda okuyan çocuklarının Avrupa İnsan Hakları Konvansiyonunun 1 numaralı protokolünün 2. maddesi ile konvansiyonun 9. maddesine aykırı olduğu gerekçesi ile dava açmış.

7 hakimden oluşan mahkeme heyeti aşağıdaki çevirisini yaptığım kararı vermiş(kararın orijinali için buraya tıklayın.)

“Sınıflarda göze çarpmaması mümkün olmayan hacın sergilenmesi her yaştaki öğrenciler tarafından kolayca bir dinsel sembol olarak algılanabilir ve bu öğrenciler bir dinin mührünü taşıyan okul ortamında eğitim aldıklarını hissedebilirler. Bu dinsel inançları olan (religious) öğrenciler için destekleyici olabilir fakat aynı zamanda özellikle azınlık dinlere mensup ya da ateist öğrenciler için rahatsız edici olabilir. Herhangibir dine inanmama özgürlüğü (Konvasiyonun garanti ettiği din özgürlüğünün doğal sonucu) sadece dini servislerin ya da dini eğitimin olmaması ile sınırlı değildir; bir inanç, din ya da ateizmi ifade eden sembol ve uygulamalara da uzanmaktadır. Bu özgürlük, eğer bir inancı ifade eden Devlet ise ve bireyi önleyemeyeceği ya da büyük zorluklar ve fedakarlıklarla önleyebileceği durumlarda bırakır ise özel bir korumayı hak eder.

Devlet otoriteleri tarafında kullanılan bina ve yerlerde, özellikle sınıflarda, herhangibir inancın sembolünün zorunlu olarak sergilenmesi ailenin çocuklarını kendi inançları doğrultusunda yetiştirme ve çocukların inanma ya da inanmama hakkını kısıtlamaktadır. Mahkeme, oybirliği ile, 1 numaralı protokolün 2. maddesi ile beraber Konvansiyonun 9. maddesinin ihlal edildiğine karar vermiştir.”

Eğer sınıflarda dinsel bir sembolün gösterilmesi konusunda böyle bir karar veriyorsa AİHM, bizdeki zorunlu Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersi için ne karar verirdi acaba? Bir simgenin bile çoğulcu eğitime zarar vereceğini düşünen ve amacı öğrencilerin sorgulayıcı düşünmelerini geliştirmek olan okul sistemi içinde Devlet özel olarak dinsel tarafsızlığı gözetmek zorundadır diyen mahkeme bizim dersin müfredatını görse “siz kendinize laik mi diyorsunuz? güldürdünüz bizi vallahi..” diye bir karar verirlerdi herhalde.

Belə bir sual gəldi:

Kainatın bəşəriyyətin var olmasında məqsəd nədir? Yəni bu qədər şey nə üçün yaradılıb?

Hər şey nə üçün yaradılıb sualı özü səhvdir. Ateistə görə kainat yaradılmayıb. Kainat var. Necə ki göydə bulud var, kainatda da planetlər var. Bunların da heç bir məqsədi yoxdu. Hər şeyin gərək məqsədi olsun? Biz sadəcə düşünə bildiyimiz üçün fikirləşirik ki nəsə məqsəd olmalıdır. Amma hansısa planetdə duran qaya üçün kainatın heç bir mənası yoxdur. Biz olmasaydıq məqsəd də olmayacaqdı. Məqsədi axtaran bizik, kainat üçün, planet üçün heç bir məqsəd yoxdur. Amma sualı genişləndirib “həyat” məsələsinə gətirə bilərik. Hamı elə düşünür ki ateistsənsə deməli həyatın mənası yoxdur, içində böyük qaranlıq bir boşluq var. Elə deyil;

Həyatın mənası elə həyatın özüdür. Həyat əvvəlcədən elədiyin seçim deyil ki. Yəni sənə başda demirlər ki həyat istəyirsən yoxsa başqa şey. Sən də soruşursan ki həyatı seçsəm mənası nə olacaq ki? Bu proses belə olmur. Sən artıq yaşayanda, həyata davam eləyəndə bu sualı verirsən. Həyatın mənasını da yaşayaraq dərk eləyirsən. Kiminə görə sevgi, kiminə görə pul, əyləncə, kiminə görə Allaha yaxın olmaq. Ateist olmaq o demək deyil ki onun üçün həyatın heç bir mənası yoxdur. Ateist üçün həyatın mənası elə yaşamaqdır. O halhazırda əlində olan həyatdan ləzzət alır (almağa çalışır), ən yaxşı şəkildə yaşamağa çalışır. O, o biri dünyada şərab axan çaylar, tumurcuq döşlü bakirələr, sonsuz həyat və cavanlıq gözləmir.

İslama görə həyat-dünyanın mənası bizi test eləməkdir. Yəni biz halhazırda testin içindəyik, bu test də qurtaranda ya cənnətə ya da cəhənnəmə gedəcəyik. Bu teolojik açıqlama kafi deyil. Çünkü daha sonrakı suallar yaranır;

• Yaxşı bəs bu cənnət-cəhənnəmə göndərməyin mənası nədir?
• Allahın belə bir sistem dizayn eləməyinin mənası nədir? Onsuz da Allahsan, nə ehtiyacın var fağır insanlar yaradıb onlarla məzələnməyin?
• Yaxşı, dünya imtahan məkanıdır, bəs bu boyda kainat nə məkanıdır? Dünyadan min işıq ili uzaqlıqdakı galaktikanın, planetin mənası nədir? Guya öz qüdrətini göstərir? Bəs 500-1000 il bundan qabaq milyonlarla insan bu qüdrəti görmədən öldü axı? Deməli 1-2 era əvvəl insanların testləri daha çətin olub?
• Cinlərin, mələklərin və digər mifik məxluqların mənası nədir?
• Peyğəmbərlərin mənası nədir? İnsansız bir test metodu fikirləşmək olmazdı?
• Ən son sual, Allahın mənası nədir? Yəni onun var olmasının mənası nədir?

Nəticə olaraq, teist olmağınız sizə həyatı dərk eləməyə, “niyə” suallarına cavab verməyə kömək eləmir. Sadəcə gözünüzdən pərdə asır. Sadəcə bir sıra sualları unutmağa, onları “şeytanın fısıltısıdı” deyib qulaq ardına vurmağa kömək eləyir.