Más corrupción, más contaminación

Es inaudito, inaceptable. No le basta al gobierno las negligencias hacia el lago de Atitlán. Ahora quieren hacer una carretera que pase por el bosque húmedo, “área protegida” cerca de la laguna de Lachúa. No han visto lo que el “desarrollo” le hace al medio ambiente. No les basta con el lago de Amatitlán, menos con el de Atitlán…

No es oposición al progreso, es cuidar nuestros recursos naturales, nuestros recursos turísticos, nuestra flora y fauna…

No podemos seguir permitiendo esto, hay que actuar de alguna forma.

Los invito a que lean “Laguicidio” por Anabella Giracca en el siguiente link:
www.elperiodico.com.gt/es/2098/opinion/125470/

Thursday night, voices of Jorge Ramos and Maria Elena Salinas broadcasted loudly in the background—nothing from the norm of any night at 6 p.m. (in my house). Except this night “Noticiero Univision” (Univision News) captured my attention even more. For those close to me it would be no surprise I’d listen more closely to news about the Dominican Republic, but this time the news had captured my attention because of the day I just had.

Univision featured the National Commission for the Society of Information and Knowledge (CNSIC) president, Jose Rafael Vargas, reporting a 69.4% internet access increase in the Dominican Republic. Over two-million Dominicans have joined the World online this past year, which is a triumphant victory for the impoverished island.

This interested me even more because earlier I had been following the Twitter posts covering the Center for Social Impact Communication’s panel discussion about the Pan-African role of digital communications and social media. (Key points were posted for those unable to attend the actual panel discussion.) The panelists presented insightful facts, including “Internet growth rate in Africa about 800%,” which proved to be pretty impressive, but is really only a 5 percent penetration rate in Africa. The highlight of my reading was a comment I read by R. Bhargava. Founding member of the 360 Digital Influence Team at Ogilvy and author of award-winning publications, Bhargava stated, “the future of ‘Brand Africa’-continue to see rise of individual stories, different from the continent as a whole.”

Could this be the same thing around the world—not just in Africa? Is there a worldwide increase of individuals joining online discussions and sharing their individual stories? Yes, and now more than ever. The numbers presented by the CNSIC president and panelist members at the Georgetown University panel discussion had proven this fact to be true.

It became more relevant when I thought how this personally related to me. Just this month, my cousin—a new member of Facebook en Español—had traveled to Santiago Atitlan (Guatemala) and posted very beautiful images on his Facebook account of Lake Solola. Separated by thousands of miles, we shared messages about our lives and experiences; just like we were chatting at the neighborhood bus stop (like the good-old days).

The more and more I follow this new social media trend, my interest becomes centered on global development. The online communities we are forming, are not only with our neighbors and closest friends, but with individuals from many different walks of life and geographical locations. These individuals share common interests and stories.

I hope this development translates into other countries!

Vrienden en familie,
zoals jullie weten ben ik, Ilja Bracke hier ook toegekomen en wel goed en wel.
‘t Was een uiterst lange vlucht en best wel vermoeiend moet ik zeggen maar ik ben heel hartelijk ontvangen door mijn oudjes en Lara die mij verwenden met een lekker inheems bonensoepje. De naam ontsnapt mij nu even maar het zal wel iets met sopa te maken hebben.

Ik ben dus in Guatemala city zelf toegekomen en dan naar Antigua gegaan waarover al een kleurrijk verslag op de vlog staat en dus kan ik hier weinig aan toevoegen behalve dat het de moeite is.
Hoewel we wel een zotte vulkaan hebben gezien waar we op een afstand van 2 meter tot de kokende lava konden. Er was zelf een mogelijkheid om marshmallows te barbecueën. Dit was wel een beetje gevaarlijk omdat er toen er een Franse kerel dit probeerde een lavabol naar beneden viel die hij juist op tijd kon ontwijken. Natuurlijk overdrijf ik lichtjes maar het scheelde toch niet veel.

Toen hebben we een mooie autorit gemaakt van Antigua naar de plaats waar we nu zitten die misschien toch niet zo mooi was qua natuur en zo maar de sfeer en alles wat mij omringde deed mij met vreugde beseffen dat ik terug in Latijns-Amerika was. Eindelijk!

Bon, daarna in Panajachel (uitgesproken als Panachatsjel) gearriveerd waar we met enige moeilijkheid (een kleine spanning omdat we met zoveel bagage moesten rondlopen in een vreemde plaats) naar ons huis aan het Atitlanmeer gingen per boot.

Wat mij tot nu toe al zeer erg beviel. Zo hebben we al gevist, gekayakt en verschillende tochtjes gemaakt. Vandaag zijn we bijvoorbeeld naar de markt in Sololá geweest waar we de enige bleekhuiden waren tussen de vele inheemse doch naar mijn mening niet zó mooie mensen. Maar les gouts et les couleurs on ne discute pas (pardon my french, ik studeer Spaans..). Het was vergelijkbaar met dat ene programma van Eugene Bervoets die op de markt kip koopt om zijn variatie van de Gentse waterzooi te bereiden. We hebben dus ook kip en dergelijke gekocht echter zonder gebrekkig Spaans en zonder Guantanamera te zingen.

In het stadje zelf in het internetcafeetje hier zijn we iemand tegen gekomen die mee was met ons naar die vulkaan en die gaan we hier vanavond ontmoeten om eens een toast uit te brengen want, zo heb ik juist vernomen dat ik geslaagd ben en dus naar het tweede jaar mag. Je zou voor minder eens chin chin zeggen tegen een onbekende fransman!

Er is hier ook vanalles te doen want over een paar dagen is het hier independence day (neen, niet zoals in die film met al die aliens) en dus hoor je hier overal vuurwerk en zie je mensen die zomaar at random als gekken door de straten lopen met de Guatemalteekse vlag. ‘t Is ne keer iets anders, niet waar?

We blijven hier nog een paar dagen waarna onze wegen scheiden en ik naar het magische Tikal ga en onze wereldreizigers verder reizen naar Brazilië.

¡Hasta Luego, paisanos!
Ilja

CAYAYA BIRDING organized the first Christmas Bird Count in Tikal in 2006, which was the first in Guatemala after a hiatus of more than 30 years. Up to 2008 Cayaya Birding organized Christmas Bird Counts in Tikal and at Atitlan Volcano, and on 2009 we will begin the tradition Antigua Guatemala.

In 2008, a total of 48 observers participated at Atitlan Volcano, and 42 in Tikal. Among the observers were several birdwatching novices, showing that Christmas Bird Counts help the Guatemalan birding community to grow. See the reports of both counts: Atitlan Volcano and Tikal, and the coverage of Christmas Bird Counts in the Guatemalan press.

With Guatemala:

Vaya país de auténtico lujo, habrá que volver.

Toda la suerte del mundo, compañeros.

“Periquito, periquito, te parece a su mamá…”

6AM on our last full day in Guatemala came far too early- it was mostly dark as we loaded our bags into Quique and Penny’s Toyota SUV and struck east on Guate’s main highway CA-1, saying goodbye to the incredible people we’d met and their unforgettable stories… Edin’s son begging him not to spend his shoe money on yet another octavo with his drinking buddies, Isaias’ journey on foot from Guatemala to Phoenix, then in a packed van driven by a coyote to Nueva York at age 17. Now he’s 20 and a hero to his community. Nothing like getting to know an illegal immigrant to change your perspective on illegal immigration.

(If you want to save these pictures for personal use like as a desktop background, right-click on the image and select “Download linked file.”)

Further east…

First stop, Panajachel. Biggest town on Lake Atitlán… here we stumbled upon some kind of parade…

Breakfast in Atitlán…

Un niño con teléfono en el Parque de Antigua.

This series takes the cake for the best pieces I’ve seen this year. Their text was taken from actual prayers left at various Catholic churches.

“I give infinite thanks to our Lord Jesus Christ who did a great miracle when my husband was about to arrive and surprise me with my lover. He hid under the bed, and this way my husband couldn’t see him.” Sonia Velazqez Torrez. Puebla, Puebla [Mexico] 1953. Phew, powerful stuff. I gotta pick one of these up next time, but unfortunately they run around 550 quetzales ($70).

Finished up our last night in Antigua’s beautiful plaza learning some Spanish tunes from the local indigenous kids. We recorded it all, but my computer’s acting up, so I’ll have to save the songs for later.

Santiago de Atitlán is the capital of the Tzutujil Maya Nation and the largest Indigenous town in Central America.

The people of Santiago de Atitlan are noted for their worship of Maximon(San Simon de Guatemala), an idol formed by the fusion of traditional Mayan deities, Catholic saints and conquistador legends. Gifts are offered to Maximon  for good fortune. Coca Cola and liqueur are often given (note the cigarette in Maximon’s mouth).

The Church in Santiago de Atitlan is filled with colorfully dressed saints (one that looks very similar to Elvis).

Locals drawing water from large containers on the main square. Hurricane Stan caused a huge landslide that killed over 1,000 people and infected the local water supply with infectious disease.

Según las indicaciones de Gabriel, Eva se encontraba en una región que se extiende entre las oscuras tinieblas de las grutas cavernosas bajo el lago de Atitlán. Según él, donde ahora permanece el lago, se abría la siniestra oquedad de un terrible cráter volcánico cuyas ardientes entrañas estaban siendo impulsadas hacia el exterior por el soplo de una legión de demonios, con la intención de sepultar a todos los pueblos circundantes por la devoción que cultivaban al Dios del Amor, de la Fertilidad y de la Vida.

Debido al llanto y a las oraciones de los habitantes, que iban viendo como aquel terrible volcán iba exhalando con más intensidad el humo sulfuroso de sus profundidades, Dios mandó al ángel Rafael para liberarlos de tan dramático fin. Rafael y sus legiones estuvieron volando varios días sobre el cráter mientras escuchaban las bellas oraciones de las gentes humildes que se arrodillaban ante la celeste presencia. Entonces fue cuando de la compasión nacida de Rafael y sus huestes, brotaron las lágrimas sagradas de sus bellos ojos, que cayendo sobre el cráter consiguieron apagar la furia ígnea de sus abismos para que en su lugar se extendiera el lago sagrado que ahora reina la altiplanicie de aquellas salvajes tierras de Guatemala. Fue de esa manera, como aquellos demonios quedaron presos entre los socavones subterráneos bajo el lago de Atitlán, y cómo todos aquellos pueblos fueron librados por Dios a través del Ángel Rafael.

El primer día me instalé en Antigua. Allí contraté los servicios de Armando, un taxista de mediana edad con un carácter inclinado hacia la complacencia y el servicio, actitud que le proporciona unas generosas propinas por parte de los turistas europeos y americanos. Lamentablemente, gran parte de ese dinero extra se lo gasta en beber por las noches de cantina en cantina, donde su servicial carácter se hace mucho más lúdico y desatado.

Al día siguiente ordené a Armando que me llevara hacia la ciudad indígena de Chichicastenango. No paró de llover durante todo el trayecto y las nubes se negaban a dar la entrada a los cálidos rayos del sol, lo cual nunca resulta una señal favorable al destino. Allí me serví de la experiencia de Armando para poder contactar con un antiguo Chamán que me pudiera dar pistas sobre el oculto paradero de la entrada a la oscura región bajo el Lago de Atitlán, donde el alma de Eva va mermando en luz y fuerza.

La verdad es que no me quedaba demasiado tiempo, y resultaba necesario poder contactar aquel mismo día con el Chamán para poder enfrentarme cuanto antes con el Perverso.

Aún así las cosas no siempre acontecen como uno espera. Tuve órdenes de esperar arrodillado en las antiguas escalinatas mayas de la iglesia de Santo Tomás hasta nueva señal, y tras esperar así un par de horas, un muchacho de unos doce años se me acerca, y colgándome un crucifijo de madera me dice que Don José me podrá recibir a las 12 de la media noche en el cementerio Maya. La condición era que tendría que ir solo y que nadie podría verme entrar al recinto fúnebre. Después de aquello, el niño me bendijo y se marchó corriendo perdiéndose entre las callejas del mercado que se extiende a los pies de la Iglesia.

A fellow paddles his boat on Lake Atitlan.

Please click through for a desktop-sized version — this is a Creative Commons-licensed, non-commercial image.