Az Attila nemzetsége a Hunok családfája:

Torda, Bendegúz, Attila, Csaba Ed, Ügyek, Előd, Álmos

Letöltés : A Hunok családfája.

A Hunok családja visszavezethető egészen Ménrótig (Nimród) aki Noé dédunokája és tőle származik Hunor (Arszakida-i?) és Magor (Magyar), akik a Rege a csodaszarvasról elnevezésű történet szerint, a Dul/Balambér népből házasodtak ki és alapították a Hun és Magyarnemzetet. Ők a nemzet alapítóink. A Hunok Ázsiát majd ezer éven át uraló nép volt. A Hunok története szerint 24 törzs szövetsége alkotta ezt a birodalmat. A mai magyarhoz hasonló nyelvet beszélő rokon hun törzsek, úzok, kabarok, avarok, széki – és kazahunokból stb. ált. A törzsszövetséget a 24 törzs öregeiből álló tanács irányította a törzsvezetőkön-fejedelmeken keresztül. A Hun birodalom egységes és modern volt, a határain élő nagyobb népek másként nevezték őket, így a Keleti határokon a Kínaiak „Hsziungnuk” ként hívták őket. A másik határvidéken, Délen az Indiai területeken élő Szankszrítok és a török törzsek „Heftaliták” ként. A harmadik mindenki által ismert határvidék a Kárpát medence területe, Róma szomszédsága. Az Európába nyomuló hún vezérek nevei: (Kézai 1,2; bud. chron. 14) Bele, v. Wela, Keve v. Cuwe, Kadicha v. Caducha, Attila v. Ethela, Reva v. Reuva, Buda, Kádár. Érdekes a hetes szám egyezése a honfoglaló vezérek számával.Az ezer éves birodalom kiteljesedése, és bukásaAttila halálával következett be. A történelem azért rá emlékezik, mert az Ő életével ért véget a Világ valaha létező legnagyobb korának legmodernebb birodalma. Később a HUN birodalom romjaira épült Európa, a feltörekvő Római hatásra ezt igyekezett eltagadni. VII.Bíborba születet Konstantin szerint Attilacíme: Isten kegyelméből Bendegúz fia(Atilla dei gratia filius Bendekuz), ki Engaddiban nevelkedett, s a Nagy Nimród unokája. (qui est nutritus in Engaddi, nepos Magni Nemroth), (Budai

Hunok

Chronica 18 st.), ez úgy néz ki nem teljesen igaz mert hiányoznak más forrásokból ismert Ösök. Ami biztosnak tűnik, hogy Attila leszármazottja Nimródnak. Mind ismeretes Attilának öt feleségétől hét ismert gyermeke volt. Érdekes megjegyezni a hetes számot, ami misztikumával végig kíséri elsősorban a magyar, de az Európai ember történelmét is. Egyes leírások alapján ennél sokkal, több feleséggel és gyermekkel büszkélkedett. Attila udvarában, ágyában a Római kéjnők seregétől a nemes patrícius asszonyokig, valamint Német királylányok és fejedelmek lányai fordultak meg. A történelem azt bizonyítja, hogy ez a második Szodoma és Gomora, ami beszennyezte a történelmünket. Attila udvara is áldozata lett a Rómaiak közvetítésével, a Zsidóföldről kikerült Zsidó papok és kereskedők által pénzelt, és hirdetett hamis erkölcsi „függetlenségnek” amit saját vallásukban szigorúan tiltanak. Más népek vezetőinek közelébe férkőzve a fellazítás egyik eszközeként használnak, hogy utána könnyebben érvényesítsék befolyásukat. Erre nem tudott felkészülni egy olyan egyenes gondolkodású szigorú nép mind a HUN. Az Indoeurópai népek részben magukévá tudták tenni ezt a gondolkodásmódot, a felsőbbségi érzések, tudat, erősítésével, kihasználásával. Úgy látszik, mi mai magyarok, akik a HUN népek megtört utódai vagyunk, még fel sem fogjuk, csak élünk ezer éveken át ezzel a fertőző a métellyel, ami újra és újra elpusztít, de a magyar újra és újra feláll belőle. A beszélő szavak itt is, ma is, csak nekünk beszélnek, akár kérdezhetem, akár kijelenthetem, mindenhogyan másként értjük -hun a magyar-. Valószínű a trónkövetelési háború, a sok utódharc, testvérharc osztotta fel, szaggatta szét a hatalmas HUN birodalmat. A Görög császár lányától-Rékától három gyermeke született Ellek/Ellák/Velek őt Dingzik követte és a harmadik Csaba. Az ismert gyermekek között a Római Patrícius nők gyermekei, Emnedzár és Uzindur míg a Gepida király húgának gyermeke Geism. A Gepida király később a Hunbirodalom romjaira Pannóniában nagy birodalmat alapított és üldözte aHunokat. Az üldözés olyan intenzív volt, hogy egyes HUN törzsek még a nevüket is megváltoztatták, hátha így megbújva el tudják kerülni a végzetet. A HUN birodalomért, a hatalomért a gyermekek között véres háború kezdődött. HUN gyilkolt Hunt. A vesztes mind ilyenkor szokott a Hun lett. Két fő iránya volt a háborúskodásnak az egyik vezér a Német származású feleség Brünhilda fia Aladár (Aldarik), és Csaba között. A vesztes Csaba lett. Csaba az apóshoz menekült, majd a mai székelyföldön telepedett meg, egy csapatnyi úgy háromezer visszavonuló HUN harcossal.Csaba a Görög császár és a még élő nagyapja Bendegúz tanácsára rávette a Hunvitézeket, hogy házasság révén újítsák meg a nemzetet a Pannoniában rekedt szittyákkal, házasodva. Így új magyar népet teremtettek, a jövő számára Székelyeket, a Kárpátok szikláin. Csaba utódai egy része visszavonult Szittya országba, Attila más gyermekeinek és testvéreinek leszármazottaival együtt. Csaba Magyar teremtő volt hiszen Ed fián keresztül alakult ki az Aba nemzetség, melynek szerepe volt a honfoglalásban, ez a nemzetség a második a székelyek után ami neki köszönheti létét. Ettől a Csabától számolva a Magyaruralkodó házakban a fejedelmek harmadik gyermekének a neve Csaba ez a név a későbbiek során rang lett. A harmadik gyermek rangja. A családfa érdekes pontja Bendegúz Buda nevű fia, aki Attila testvére. A későbbiek során talán szóba kerül, mivel a honfoglalást megelőzően Budát egy magát és a népét Avarnak nevező Magyarul beszélő Kazár vezér, Mén Marót uralja aki a lányát Zoltánhoz (Solt, Soltan, Zsolt…) Árpád legkisebb fiához adja. Zoltán nagyapja Istvánnak. Az Attila halála után a Német fejedelmi házasságokból származó utódok kerültek hatalomra a Szász – Germán területeken, közéjük jelentős számú Hun vegyült. Több krónikában is olvasható, hogy a Szőke németek kezdtek eltűnni és helyettük megjelentek a barnák. Ezek az új identitásnak eleget téve, nem veszítve a harcos HUN természetet, üldözték a magukat HUN-nak valló népeket, és ha tehették kiirtották. A Szászok a germán törzsek közötti megerősödésüket a beilleszkedett Hunoknak köszönhetik. Később ennek a harciasságnak köszönhetően Ők lettek a kereszténység szószólói, a legnagyobb térítők, akik a területre benyomuló szlávokat térítették keresztény hitre. A számtalan Hun népesség egy része visszavonult a sztyeppékre, egy része beolvadt, más népekbe, eltanulta a magukkal hozott szolgák szláv nyelvét, míg igen jelentős népesség rejtőzködő lett. Ilyen megbúvó magatartása volt a Székelyeknek és az Avaroknak. A honfoglalás kori Német lovagok között megjelenő Vencelin ág (Mely ág feltevések szerint HUN eredetű) egy leszármazottja az István korában élő Koppány Német származású lovag, aki nem azonos a trónkövetelő Koppánnyal, de Géza testvérével, Mihállyal egykorú, ezért gyakran keverik. Koppány azonosításánál ez több helyütt a családfában származásában zavart okoz, néha helytelenül Mihály gyermekeként tüntetik fel.

Fresco di fabbrica il 7″ (pollicino) xInsomniAxIstericAx/Compost, con due bei pezzi death grindcore per i ticinesi, più una bonus track che si troverà con sorpresa all’interno del bel cartoncino. I romanacci sbattono fuori cinque pezzi di agro-goregrind come solo loro fanno con una cover dei Gut!
Stanno partendo le ultime spedizioni per le 10 incredibili etichette che hanno dato una bella manina finanziaria per partorire questo bel prodotto di insano grindcorismo su catrame leggibile a puntina (sorpresa all’interno per i non possedenti del giradischi), presto anche nelle vostre mani, grazie alla distribuzione porta a porta del capitan barba rossa ATB, Attila Trash Brutto e dal sottoscritto GTH, Giulgio Tanto Huere.
Preteso ai prezzi di 6.- CHF e/o 4.- €uri.

Fresca di inchiostro invece la fanzine UNODUESEINOVE! Ignoransa Controlata ‘zine! La fanzine di facile lettura toilettiana e di ottima pulitura e disincrostazione di tarzanelli abusivi. Primo numero 0 con un bel mazzetto di interviste a nomi come Agathocles, Cripple Bastards, live reports di serate hardcore in Ticino e un mucchio di recensioni Grind, Hardcore e Thrash Metal! Grafica curatissima e piena di dettagli carini, formato A5, facilmente tascabile! Pensate un pò…Già in giro in Italia e a breve anche a Locarno e si spera un pò in giro per il Ticino.

Un natale disperato!! La data dovrebbe aggirarsi attorno alle feste se non per l’inizio del nuovo anno. Sto parlando dell’uscita della prima fatica discografica dei Desperation di D.C., Ciosse e Teo, una produzione durata ben un anno per riuscire a schiaffeggiare in faccia più di mezz’ora di un personalissimo death metal anti-bullshit in 5 pezzi!!! Preview dei pezzi suwww.myspace.com/desperationofficial

Per l’inizio del nuovo anno ancora gli xIAxIAx, stavolta con quattro pezzi ripresi dal passato, nuove versioni grind-punk di pezzi dei Brigata Resistenza, Huere Fattoni, Asfissia e Clithorrids!!! Sempre su vinile 7″ accompagnati sull’altro lato dai mastini del Mincecore, gli storici belgi Agathocles, con 3 pezzi nuovissimi!!!

Gerard Butler hosts Saturday Night Live

Have you seen Matthew Perry’s Studio 60 on the Sunset Strip? It is a solid drama that takes you behind the scenes of a sketch-comedy TV show and shows the interesting yet frustrating life of its makers. The fictional comedy show epicted in the series really remind me of Saturday Night Live. Maybe they were inspired by it, I don’t know. I guess it can be pretty challenging to come up with funny ideas week after week. As a result, you can’t make everyone happy and you can’t make everyone laugh till they cry with every sketch. So while it is fun to check out Saturday Night Live once in a while, I am not a regular viewer. It is not always funny, hell- not all sketches in one night can always be funny. Hey, my favorite comedian is Jim Carrey and some of his stints there sucked!

That being said, I love seeing Gerard Butler on TV. He is very funny and has a good sense of humor: The guy knows how to entertain. So I checked out how funny Butler could be in such a different format than he is used to. He has played in a lot of movies and tv shows that belong to different genres but this is his first time hosting (and acting in) a show like this.

THE INTRO:

Gerard Butler singing The Music of the Night from The Phantom of the Opera

Now, my favorite moment might be when Gerard first comes to the stage. He looks fun, cool and handsome. And he starts with how proud he is about being the first Scot to host SNL. He does later categorize his movie parts into two parts: the ones where he wears a shirt and the ones he doesn’t. So he decides to make a little tribute to the Phantom of the Opera-and starts singing The Music of the Night. Of course then people in funny costumes (tributes to Attila, Beowulf and Grendel) and other action movies come and try to kill him- but he manages to dispose of them, while maintainig his beautiful singing voice. But him singing a serious opera song with Vikings and ninjas attacking him and him fighting them on stage is hilarious. Just when he thinks he is safe and is joined by one of the female regulars of SNL, she takes out a dagger and tries to stab him while shouting: “Take your shirt off!! Take your shirt off’!”. I had fun!

So take a look at what happened with the ones that feature Gerry:

Randy and Greg:

Wasn’t funny. Was weird enough though.

http://www.youtube.com/watch?v=I-C0T-3fVwk&feature=related

The Beauty and the Beast

Gerard Butler is playing the Beast! Ha- bloody ha!

http://www.youtube.com/watch?v=syyvucpbAlQ

- As ridiculous as it sounds, Gerard Butler plays the beast. But the funny part about this stint is that The Beast thinks he is the pretty one. Imagine the shock of The Beauty when she finds out!

Cottage Cheese

http://www.youtube.com/watch?v=E3wvt4mI2DA

I honestly have no idea why this is supposed to be funny, but the weird secretary’s shrill of a voice still haunts me. I go around the house imitating “Thomasssss…. Thomasss…. Look!”

300

Gerard Butler makes a parody of his character in 300 and the movie itself. This is priceless!

*http://www.youtube.com/watch?v=YbjLDQFskJE

(* This link also includes and starts with the Scottish translation sketch.)

I am not that much of a fan when it comes to 300 though I appreciate the hard work and talent that has been put into the movie. Hell, Butler himself went through an excruciating exercise routine to get the body he had as Leonidas the King of Sparta (he worked out up to 6 hours a day) and all the soldiers were similarly well-built. It also takes one hell of an imagination to act in front of a blue screen all the time, since most of the background was added afterwards. But I am not crazy about the movie. And the parody is just hilarious. It rotates around the “fact” that how gay the 300 men were. You really should see it. All jokes are funny. Loved it.

Leonidas: 40% of Sparta considers homosexuality an illness.

A soldier: 40% of Sparta doesn’t believe you were born in Greece!

Leonidas: (takes out a stone tablet that his name is carved on) I have a birth certificate!!!

DAVEHEART

Daveheart is a hilarious Braveheart parody. Now Braveheart is my favorite movie. I love everything about it, but it doesn’t mean I can’t enjoy a good parody. This one is hilarious. If you haven’t seen Braveheart, a quick reminder: William Wallace is an actual Scottish hero, portrayed by Mel Gibson in the movie. The English rule unfairly and violently. Wallace marries the girl he loves secretly because The English are known to invade weddings and claim the bride. But they kill her and in order to take revenge, he gathers the Scots into an army. The movie is famous for one of the most inspiring battlefield speeches. In the movie, soldiers are scared and Wallace turns unwilling peasants into brave warriors. So yeah- there is no Dave in the movie. .

SOLDIER: How can we surrender? The English deflower our virgin brides on their wedding nights!

DAVE: Well, first of all none of your wives were virgins on their wedding nights. There’re six girls in our village and like a hundred guys…So noone is a virgin.

Gerard Butler is supposedly Dave, William Wallace's cowardly brother.

http://www.youtube.com/watch?v=mDEEnT7LzjU

THE TRANSLATION

Gerard Butler joins the news as himself, and wants to talk to his family in the heaviest of Scottish accents and asks the anchorman to translate. Of course the translation is a little bit different…

Butler:… most fun I have had since I made 300. Man, that movie was great.

The Anchor: … most fun I have had since I made 300. Man, that movie was gay.

http://www.youtube.com/watch?v=YbjLDQFskJE

WHITE PETE

OK- I have no idea how this stint is supposed to be funny – but Gerry’s weird singer character and his mimics can put a grin on your face. Oh, and I don’t know what James Franco is doing there- but I like the guy, so…yeah, that’s about it.

P.S: The one with The Rock: Now the first sketch doesn’t involve Gerry but I really enjoyed it: Barack Obama is having a difficult time with the healthcare reform – people just want him to fail. So he gets really angry and angry- and…remember what happens to the Hulk? Except Obama doesn’t turn into a green giant of a man but to The Rock- Dwayne Johnson. Now- yeah, that does intimidate the White House guests…

- De az az Atya isten is kell bele?
- Is.
- Jó akkor álj oda. LALI BÁCSI őt videózza.

Alright here’s the deal. We here at Pope Watch haven’t been getting too many “page views” lately. As a result both Artemis and I have developed severe alcoholism. Thank you world. We’ve tried everything to get you to notice us: Twilight photos, adorable puppies, boobs–but nothing seems to be working. Well now we’re going to try something a little bit different. We know what you’re thinking. But, no. We’re not becoming a porn site. Not yet anyways.

As I’m sure you are all aware, almost every day of the year is given to a certain saint, so that we devout Catholics can celebrate them. Obviously some saints are much more popular to celebrate than others: everyone feels sick from eating the candy that they got the day before on All Saint’s day, everyone gets wasted on St. Patrick’s day and everyone desperately attempts to get laid on St. Valentine’s day. Many saints, however, are simply forgotten. We here at Pope Watch know how those unsung saints feel. No one ever gives them any credit, or even deigns to look at their awesome, hilarious blogs. Well we’re going to give them the recognition they deserve! So welcome to our new feature: Saint Watch! Every day where we feel like the saint represented needs some extra exposure we’ll write about them. If the saint doesn’t have a day yet though, then obviously they don’t even deserve to be a saint, and therefore we shouldn’t celebrate them, and we won’t.

A traditional outfit worn on All Saint's Day.

Today, November 10, is dedicated to St. Leo the Great. You know that he must be an amazing saint, because his name has the word “great” in it! St. Patrick doesn’t even get that, and he has the greatest day of the year assigned to him. Anyways, St. Leo was born in Tuscany sometime in the 400’s, and emigrated to Gaul (a manlier version of what we now call “France”) and then he somehow became Pope. This is all quite boring, until you find out that St. Leo single-handedly met Attila the Hun at the gates of Rome, and convinced him that conquering western Europe was like totally not worth it. Probably because it was filled with all those damned French people. Others say he simply bribed the guy into leaving. Which, we must admit, would not have been a very saint-like thing to do.

“Invade Western Europe?!? Seriously!? This place sucks balls. Although, I hear the Middle East is lovely this time of year. And the women there are super easy!”

St Leo the Great

Attila the Hun (in case you don’t think that St Leo is the already the most badass person ever) was one of the most brutal, barbaric killers to ever exist. He would force you two watch while he’d rape and brutally murder your entire family, before drinking all of their blood, and then he’d make you renounce God and bash your head in. Basically he was the most ferocious, merciless vampire to ever exist. He was Edward Cullen–if, you know, Edward wasn’t such a virgin pussy, who worried about hurting people and only ate animals. Seriously, Attila was the most impressive barbarian ever. After St Leo paid him off, he went home and murdered his brother, just for kicks. If you kept this asshole away from your continent, you’d deserve sainthood too.

THIS GUY managed to scare off the most ferocious person in "human" history

So dedicate a drink to St. Leo the Great tonight, because if he hadn’t existed, we’d still be in the dark ages.

God Bless!

Aşa auzi mai nou zicând câte un comentator de sport de pe la noi, atunci când pierdem, ne-au stins lumina. Oricum sună mult mai bine decât celebra, de acum, e o pâine bună de mâncat într-o anumită zonă a terenului, de-ţi vine să te uiţi dacă iarba e numai bună pentru picnic. Dar dacă aceşti inovatori ai limbii, comentatorii de sport, şutează câte o metaforă, iată că sunt unii pentru care vorba ne-au stins lumina are o semnificaţie mult mai întunecoasă decât pare la prima vedere.

Iată ce spun membrii mişcării “TimeZoneJump 2009 Hungary”, pornită de jurnaliştii de la Index.hu, cel mai mare portal de ştiri din Ungaria: “Suntem un grup de maghiari săturaţi de zilele de iarnă scurte, de întuneric şi de depresiile cauzate de acesta. Vrem ca Ungaria să devină o ţară mai bună, mai luminoasă, o ţară în care să fie mult mai plăcut să trăieşti. Vrem acest lucru acum.” “Ţara ar trebui să schimbe fusul orar, de la GMT+1, la un altul mult mai prietenos şi mai luminos, GMT+2″. Guvernul maghiar a primit deja o petiţie semnată de sute de persoane care solicită trecerea la un fus orar similar cu al României. Semnatarii petiţiei continuă: “Scopul nostru este să mutăm Ungaria într-un fus orar care este împărţit momentan de naţiuni bogate şi vesele, precum Finlanda, Grecia, România, Ucraina şi Israel. Lăsaţi Ungaria să redevină ţara însorită care era înainte de a se inventa fusurile orare”.

Care este scopul acestui demers? Să scadă rata sinuciderilor. Conform statisticilor, Ungaria are una dintre cele mai mari rate de sinucigaşi din lume (27 de suiciduri la 100.000 de persoane), situându-se pe poziţia a cincea într-un top mondial, după Lituania (42), Rusia (38), Belarus (35) şi Kazakhstan (28). Psihologii spun că întunericul favorizează consumul de alcool şi duce la depresii. Nu e şi cazul nostru, noi, românii, de abia aşteptăm să se stingă lumina să putem bea, la noi întunericul e sursă de bucurie, la fel şi pentru politicieni, care pe întuneric semnează cel mai bine actele de corupţie. Interesant este şi faptul că autorii petiţiei ne trec pe noi, românii, în categoria ţărilor vesele şi bogate. Acum, e drept că veseli suntem, dar, deşi avem mai mult soare, asta nu ne încălzeşte cu nimic buzunarele. Poate că demersul acesta va inspira şi campania candidaţilor noştri. Mircea Geoană chiar ar putea ataşa la vechea sa promisiune de a da 25.000 de euro românilor de afară pentru a se întoarce în ţară şi o oră în plus de lumină, că doar lumina vine de la răsărit.

Revenind la întunecaţii vecini, cine ştie dacă nu cumva, în spatele luptei contra întunericului, stă de fapt nevoia bărbatului ungur de-a scăpa din braţele de cleşte fierbinte ale unguroaicelor iabraşe, ce înroşesc nopţile lungi ale pustei. Nu e uşor nici pentru bieţii maghiari cu consoarte nesătule, cu întuneric şi cu palinka, noroc că Ardealul e aproape şi le mai luminează din când în când speranţa unei vieţi fericite. Poate de aceea şi caută un fus orar similar cu cel românesc pentru a se adapta luminii româneşti. Tranziţia de la întuneric la lumină la care visează maghiarul de rând pare totuşi un deziderat mai uşor de atins decât autonomia Ţinutului Secuiesc. De fapt, după ce li se va lua vălul întunericului prematur lăsat, suntem convinşi că ungurii se vor trezi iluminaţi şi senini din coşmarul întunecos al autonomiei care le bântuie nopţile ca o stafie aurită de epoleţii uniformei horthyste. Cu toate acestea, nerecunoscătoare lui Edison şi cu viaţa la ciclul seral, preotesele lui Attila ar putea să ne stingă şi nouă lumina. Ar fi o problemă pentru ursul românesc care a ajuns să mănânce din conservă, pentru că nici româncele nu sunt mulţumite în ţara lor şi-şi caută de multe ori echilibrul “politic” între bazaruri şi moschei, aşa că un atac ovarian maghiar ar putea lăsa bietul urs românesc şi fără coadă şi fără bârlog. Vom putea spune atunci cu vocea ascuţită, alături de Emil Grădinescu, ne-au stins lumina!

http://crisana.ro/stiri/controverse-23/ne-au-stins-lumina–86412.html

OK, WOW!!!

It is an award-winning short movie from 1999 and it really inspired me to make and watch short movies. I don’t usually think that a powerful story can be told in a little over 13 minutes, but this film just does it. Despite the bad image quality (the only way to see this film was through youtube for me), I was hooked. I wish it had been longer and I really wished it was a theater released full-length film. It is just another example that shows why Gerard Butler is never going to be typecast. We have seen him act as muscle-bound epic heroes (Attila, 300), as a loving husband with a great sense of humor (P.S. I love You), a wiseass guys’ guy that gives relationship advice (The Ugly Truth), a seemingly perfect family and career man who just might not be actually that great (Butterfly on a Wheel) and well a phantom (The Phantom of the Opera)…The list goes on.

In this movie, Gerard Butler plays Peter, a struggling novelist who is depressed, furious and desperate. His career hasn’t taken off, and moreover his wife and kid have left him long ago. He is lonely and extremely frustrated. He has a gun in which a he puts one bullet and starts to play Russian Roulette while visiting his wife and his agent. And while the ending might not be a shock, it still blew my mind- the way it is presented is just brilliant.

The only fault I can find with the movie is that it is too damn short. Kudos to Paul Black, the writer and director, and to Gerard Butler.

You can watch the whole movie online: http://www.youtube.com/watch?v=AiCw8V_pF9o

my previous posts on Gerard Butler and his movies:

http://inthenameofmovies.wordpress.com/2009/10/16/gerard-butler/

http://inthenameofmovies.wordpress.com/2009/10/31/attila-2001/

http://inthenameofmovies.wordpress.com/2009/10/04/the-ugly-truth/

http://inthenameofmovies.wordpress.com/2009/11/03/lara-croft-tomb-raider-the-cradle-of-life/

http://inthenameofmovies.wordpress.com/2009/10/19/dear-frankie-2004/

http://inthenameofmovies.wordpress.com/2009/10/30/beuwolf-and-grendel-2005/

http://inthenameofmovies.wordpress.com/2009/11/06/girls-and-badasses/

So ihr Lieben.
Es ist mal wieder soweit. Ich reise ans Meer.

Die Wohnung ist an den Untermieter übergeben, er wird wie immer gut darauf aufpassen.
Attila samt neuer “GeburtstagsKuscheldecke” kommt mit.

Ich wünsche euch eine ebenso wunderschöne Zeit und spätestens Sonntagabend lesen wir uns wieder.

Macht es gut.
Ich denke an euch!
Liebste Grüße
Heike.

“Winke winke”.

Übrigens … vielleicht wollt ihr während meiner Abwesenheit doch mal auf meinen Blog schauen? Es könnte sein, dass ich den einen oder anderen Artikel vorbereitet habe …

Vampires are mesmerizing beings. They’re labeled the undead, since technically they are neither dead nor alive. They mostly have a great sense of style and just are hot. Of course there is the whole ick factor of blood-sucking and all, but overall, they bring charisma, charm, lust and seduction to the screen. Many actors have taken on roles as vampires either in TV shows or movies, but right now this is a movies blog so we are going to go strictly film on this one. Now of course it is impossible to cover them all, so I am going to mention some of the most remarkable ones and if you disagree or think I’ve left some important ones out, well- please share

1) Interview with the Vampire (Based on the novel by Anne Rice)

Tom Cruise as Lestat in Anne Rice's Interview with the Vampire

The first Vampire I met on screen was Anne Rice’s Lestat, portrayed by the skilled Tom Cruise:

link for the movie: http://www.youtube.com/watch?v=YGkBMe3j-Sk

Now, the trouble with Tom Cruise’s portrayal of Lestat- probably it has to do with the script, I haven’t read the novel, so I wouldn’t know how Anne Rice meant him to be- he brings humor to the story. Lestat isn’t scary. Oh sure, Brad Pitt’s Louis was rightfully scared when Lestat was sucking the life out of him, but Tom Cruise with blond hair and terribly white skin does not equal something of a cold, Scandinavian or in our case a vampiric beauty. Tom is good with jet black, short or a little longish hair like he has in Mission Impossible 2 or Jerry Maguire. Well, I hadn’t initially found Tom’s look funny, I just thought he wasn’t exactly scary or desirable. But here’s what happens: He picks Brad Pitt as his life partner. I have no objections as in picking a guy like Brad to spend eternity with, let’s face Lestat could do a lot worse. But, need I remind you Lestat is a male undead? Sure, a vampire is a sexual being and he could be as gay or as bi as he damn pleases. But a male vampire (Tom Cruise) siring another guy (Brad Pitt) is not exactly a girl’s fantasy. Well, it is not mine anyway. You haven’t picked up on the vibe? Watch closely. Lestat addsa little girl played by Kirsten Dunst to the group  and she keeps acting like a total brat. So Lestat gets pissed and threatens her with bringing home a sister. Dad Tom, Mommy Brad – and kid Dunst. One small, weird vampire family. Well, it didn’t hurt that the movie also features Antonio Banderas as a Vampire with beautiful long hair. But mind you, Banderas’ Armand is not nearly as destructively gorgeous as his El Mariachi in Desperado. There’s something wrong with the vampires in this movie. They are pretty. But they are not sexy.

Brad Pitt as Louis in Anne Rice's Interview with the Vampire

Antonio Banderas as Armand in Interview with the Vampire

Tom Cruise, Brad Pitt and Kirsten Dunst in Interview with the Vampire: the "happy" family

2) BRAM STOKER’S DRACULA

Gary Oldman as Dracula in Bram Stoker's Dracula

Now Dracula is the ultimate myth, legend, fantasy. Dracula is the most famous Vampire of all times. Many versions have been written since Bram Stoker’s and many actors have played him. And this one with Gary Oldman is sort of fun. The cast is great. It has Winona Ryder as Dracula’s love/lust interest, Keanu Reeves as her fiancé and Anthony Hopkins as Van Helsing. The problem is Dracula seems much too much like a cartoon character. The movie was directed by Francis Ford Coppola ,however it more feels like a Tim Burton movie. And I think I would have liked it more  if it had been a Tim Burton movie and with Johnny Depp as the Dracula. Gary Oldman is a fantastic actor but this movie is listed as a horror romance whereas the way it has been shot and acted out as a parody. Or maybe it just feels that way because it was short in 1992 and the effects aren’t that good. There is also a very superficial on my part that Dracula is very ugly for the most of the time. You saw the picture above, right?

here’s the trailer: http://www.youtube.com/watch?v=Xw2-ZMhxTUs

Gary Oldman in Bram Stoker's Dracula

3) DRACULA 2000

Gerard Butler as Dracula in Dracula 2000

trailer: http://www.youtube.com/watch?v=5oprkYnHObk

Now, this Dracula is fun. It is not scary or that much exciting, but it is fun. After all, we have young women being trapped,seduced, fed on by Dracula. And Dracula is Gerard Butler. Now, we shouldn’t have any lack of masculinity or charisma issues, right? But there’s something off about this particular vampire. He is supposed to be the perfect seducer. And fine, sure he looks a lot better than most of the people you would meet in a bar- but I am not sure I would have recognized Gerard Butler, had I not known he was in it. This clean- shaven face makes him look too young- and he is kinda young himself- and too innocent. However I was checking out stuff with Dracula 2000 and I came upon his audition, where he looks utterly different. He has long hair, a beard and he looks like he could be the perfect Pirate of the Carribean- minus Jack Sparrow’s a little eccentric behavior. I am posting the link, but I will put an image just to give you the picture. Gerard Butler appears in this video very similar to his image in Attila. And below is how he was in Attila.

Gerard Butler as Attila in Attila. But of course he is not playing a historical hero in the audition- he is darker,much darker- And I think this look could serve him better as a vampire.

link for Gerard’s Dracula Audition on youtube: http://www.youtube.com/watch?v=Wk3syqGaPN8&feature=PlayList&p=8981B582471B3361&playnext=1&playnext_from=PL&index=31

4) QUEEN OF THE DAMNED

Stuart Townsend as Lestat in Queen of the Damned

video from the video: http://www.youtube.com/watch?v=Kz1HcYmlBq4&feature=related

I think Stuart Townsend makes the perfect Lestat. Of course I’m biased, not because I’m a great fan of Stuart – I became fan after this movie, but because this movie captures the goth and rock spirit that comes with the vampire territory. Here when Lestat wakes up, he also sort of takes a hard rock band under his wing and becomes their singer. The whole world falls in love with this vampire and his music. Rockstars have tons of groupies and many front men are considered as sex symbols. They have added the dark side and the allure of the vampiric quality and bingo! You have a vampire movie with a really cool soundtrack and a vampire that can really seduce. It is not highly rated but I believe this movie to be very underrated. If you like Vampires and hard rock, you will enjoy this movie.

P.S: I’m not including Twilight because I have already done a number of posts on Twilight and Edward Cullen.

Attila threw a party for his birthday and combined it with Halloween. Last time we went out for drinks on Halloween, we got a fair amount of weird looks because people didn’t seem to understand why we were going into the pub with paint on our faces and wearing black robes. This year we decided to stay in.

I went as Kurt Cobain but my Courtney cancelled because she wasn’t feeling too well (heroine I tell you) and I forgot to bring a Frances Bean and shotgun. So in all honesty I was myself with ketchup at the temple holding Kurt’s diaries. Suits me!

Gerard Butler plays Attila

I was actually shocked to find out it was a TV movie. It is a wonderful epic: the cinematography, setting, acting, music… They are all wonderful; with  Powers Boothe’ s performance as Flavius Aetius and Gerard Butler’s as Attila overshadowing the rest as a little, both playing the most charismatic roles as the antagonist and protagonist of the story:

Hun legends tell that a great king would be born and he would rule the world. When Attila was a kid, his family was murdered by the invading forces. He was raised under the wing of his uncle, Rua- King of Huns. He was trained not only to fight well, but to be knowledgeable about the art of fighting as well. As he grew up, he became the greatest fighter of all, with the town witch Galen as his friend and his cousin Bleda as his adversary. Yet according to Galen’s visions Attila would be the big ruler- he is the one the myths were written about. He only had to be patient.

Meanwhile in Rome, the greatest general Flavius Aetius is imprisoned for conspiracy against the queen. However, Attila’s amazing victories on the battlefields give the queen no choice but to set Flavius free, since he is the only strategist that can find a solution to stop Attila and her son Ceasar is useless. So Flavius gets his rank back and as a first thing, he uses his former friendship with Rua. He decides to trick them into battling against Visigoths with the Romans. However Attila sees right through his tricks. This really impresses Flavius and he wants Attila under his command, with Rua’s permission. After all, Bleda has betrayed Attila the worst way. Having realized that Attila is smitten by the red-haired warrior woman N’Kara, one of the war slaves- Bleda takes her as his personal spoilt from the battle. Flavius teaches Attila that war isn’t just about bravery and stamina, but also about “pretexts” and politics. The two men form an alliance that is based on mutual respect and admiration, though Attila is never fooled by a second that sooner or later. He knows one of them will be tempted to or forced to kill the other one.

Flavius plans are considered risky by the queen. Instead of killing Attila, he seems to have made friends with him, and instead of trying to kill him, he is keeping Attila in Rome as his guest. And just like he anticipated, Attila is fascinated by the culture and lifestyle and is taking his time there, until an event back home forces him to come back and claim his position as King…

You may think I am telling too much, but with its duration of 177 minutes, this is by no means a short film and I have only told some parts of the story before Attila becomes King. There’s much plotting and back story I left out, so no worries.

THE ROMANCEs  &   THE HEROes

Atilla having a good time in Rome with Princess Honoria (Kirsty Mitchell), Ceasar's sister. Yes, he is in love with N'Kara but since jealous Bleda claimed N'Kara as his woman...and Attila can't start a war for it, not yet-....and well, all women want a part of him. He might as well have a good time.

Attila and N'Kara finally get together. Now, people can bitch about the romantic elements or claim that some only like epic movies because the leading actors are hot. But we know how strong,masculine and handsome Attila is supposed to be (according to the movie) and he is supposed to fall in love with this read head at first sight. Beautiful actors just make the story points more believable.

It is mostly historically accurate. Of course the target audience is the English-speaking audience so the film is completely in English, and a Scotsman (Butler) playing Attila and an American (Boothe) playing Flavius. The rest of the cast is also pretty international. And of course we have the “witch” factor, and a very romantic story on Attila’s part to challenge the actual historical events. This romantic story has huge impact on the story but of course the romance adds a great deal to Attila’s humanity. And of course, romance is an undeniable element in any epic movie. I guess we will never know if the real William Wallace had such a strong love for his wife, as it was depicted in Mel Gibson’s Braveheart (1995). And Wolfgang Peterson’s  Troy (2004) actually includes three love stories: One that starts everything: Paris’ s (played by Orlando Bloom) love for Helen (Diane Kruger), the one that shows us Hector’s (Eric Bana) character -his love for his wife and family and also the one that romanticizes Achilles (Brad Pitt) – this affair with Briseis (Rose Bryne). But despite the romantic elements, all these movies are not all about romances. They are epic dramas and they have brilliant war action scenes. They include war strategies and perfect battlefield strategies. They inlcude politics, relationships and a huge effort on everyone who’s involved in the film making. Of course, the hero will be portrayed by a masculine actor who is going to be versatile enough to show the conflicting and complicated emotions of their heroic characters. Just like Wallace was successfully portrayed by Gibson and the roles of Achilles was taken on by Brad Pitt. In fact the movies two other leads, Orlando Bloom and Eric Bana are both considered good-looking by a lot of women.  It always helps help if the hero has a raw attractiveness that draws all women to them- and the objects of his desires are going to be beautiful.  Diane Kruger’s Helen was glamorous; just like as the red head that stole Attila’s heart, Simmone MacKinnon was a good choice. Attractive and talented casting comes with the territory with epic movies. These movies aim and tend to impress and entertain. And the good ones manage to do just that.

Attila, for me, is the single epic movie that I enjoyed just as much as Braveheart. I think it is even more enjoyable than Troy, which I quite liked. However Braveheart tells a more tragic and intense story and it is about fighting for freedom and not just for more land. Therefore it is sadder and more powerful. But strictly speaking of entertainment, Attila is a glorious must- see that was surprisingly made for TV. It probably would do well at the box office.

P.S. The actor playing Bleda (Tommy Flanagan) is also Scottish and he has a small, but important role in Braveheart.

Ya da   ”Tanrının Kılıcı” demiş Avrupalılar onun için.

Avrupa Hun Devleti‘nin imparatoru olup Büyük Hun İmparatoru Mete‘nin 19. kuşaktan torunudur. Babası Muncuk Han‘dır.

Attila’nın doğum tarihi, yeri, gençlik yılları ve yetişmesi hakkında malumat bulunmamaktadır.

Yalnız isminden dolayı Hunların Itil (Volga) nehri kıyılarında bulunduğu zamanlarda dünyaya geldiği (390- 395 yılları), babası Muncuk ile, onun ölümünden sonra amcası Rua’nın yanında yetiştiği tahmin edilmektedir.

Attila isminin ne manaya geldiği Türkçe olup olmadığı meselesi her zaman tartışma mevzuu olmuştur. Kimi ismin Gotça olduğunu (G. Doerfer, Z. Moor gibi) kimi ise Türkçe olduğunu ileri sürmüştür. ( Gy. Németh, O. Pritsak gibi )

Attila adının Gotça “Babacık, Atacık, Sevimli, Ağabey” manalarına geldiği söylenerek, Hun dönemi Türkçe bir kelimenin Germence yorumu olarak gösterilmiştir. Ayrıca Klaproth ve Inostroncev Macarca; Venelin Slavca; Poucha Tokarca olarak kabul etmişlerdir. Genellikle Attila isminin Volga nehrinin bir diğer adı olan İtil-Etil’den geldiği düşünülmüştür.

Ayrıca Göktürk Türkçesindeki Attay = “şöhretli İmparator” ile de bağlantı kurulmuştur.

F. Altheim, Attila kelimesinin aslının Ata-la olduğunu ve “benim atam, atacık” manalarına geldiğini söylemiştir.

Bunların yanında Gy. Németh ayrı bir bakış açısı getirerek Attila’nın olgunluk çağı ismi olduğunu, gençliğinde ise başka bir ad taşımış olabileceğini ifade etmiştir ki, bu eski Türk ad verme geleneğine de uygundur. Attila, şahıs isminin ötesinde belki de Hun hükümdarının

unvanıdır.

En son olarak O. Pritsak ise ismin Türkçe olduğunu ve Es-til-ä ~ As-til-ä ~ At-til-a =Attila şekliyle “Büyük deniz, okyanus” veya “her şeye gücü yeten hükümdar” manalarına geldiğini söylemiştir.

Hun İmparatoru Attila’nın önemi, tarih içindeki yerini korusa da, nesillerden nesillere korku, hayranlık ve merakla aktarıla aktarıla Attila ismi bir efsaneye dönüşmüş, bu ismin çağrıştırdıkları tarihçiler kadar sanatçıların da ilgisini çekmiştir.
Batılıların barbar olarak gördükleri bir kavmin içinden, onları zekası ve gücüyle şaşırtan, bu şaşkınlığın hayranlığa dönüştüğü Attila dışında bir başka tarihsel kişilik bulmak oldukça zordur. Etrafına dehşet saçan bir savaşçı olmasına rağmen, Attila’nın bilime ve sanata olan merakı, Batılıların barbar tanımını oldukça zorladı. Acımasızlığıyla ünlü bu hükümdara, “Tanrı’nın kırbacı” ya da “Tanrı’nın Kılıcı” sıfatını yakıştırıp, günahlarının bedeli olarak kendilerine gönderildiğini bile düşündüler.
Korku ve merakla iç içe geçmiş bu hayranlık, Avrupalı sanatçıların eserlerinde de yerini aldı, Verdi dahi “Attila” adında bir opera besteledi. Günümüzde de bu ilginin sürdüğünü, Attila’nın kitaplara ve filmlere konu olmaya devam ettiğini söyleyebiliriz.

Bir efsaneye göre Attila, çocukken Romalılar ile Hunlar arasında yapılan anlaşmayla Roma İmparatorluğu’na rehin olarak verilir. Attila’nın karşılığında da General Gaudentius’un oğlu Aetius, Hunlara teslim edilerek, diğer barbar kavimlere karşı Hunlar ve Romalıların ittifak yapması sağlanır. Bu konuda başka bir iddia ise Romalıların rehin aldığı Atilla’ya karşı amcası Rua  bir soylu çocuğu olan Aetius’u kaçırır ve Attila’nın karşılığında geri verir.

Zamanla çok yakın dost olan Attila ve Aetius’un kaderi, onları dünyanın kaderini belirleyecek büyük bir savaşta karşı karşıya getirir.

Batı Hunları ile ilgili kaynaklar ve yorumlar çok çeşitlidir. Bazı kaynaklar Batı Hun İmparatorluğu ile Avrupa Hun İmparatorluğu’nu ayırmakta ve bunları iki ayrı devlet olarak kabul etmekte, bazıları ise Batı ve Avrupa Hun İmparatorluklarını birbirlerinin devamı sayarak tek devlet kabul etmektedir. Batı Hunlarının geldikleri yer konusunda da değişik görüşler ileri sürülmesine karşın, son yapılan araştırmalar bu Hunların Büyük Hun İmparatorluğu’nun dağılmasından sonra Orta Asya‘dan göç eden kavimler olduğunu kesinleştirmiştir. Batı Hunlarının Asya kökenli ve Büyük Hun Devleti’ni kuran kavimlerin torunları olduklarına artık kesin bir gözle bakılmaktadır. Bu konuda tarihsel, kültürel ve toplumsal bilgiler kanıtlanmıştır.

Hunlar Batı steplerine göç etmeden önce buralarda İskitler yaşıyordu. Daha sonraları İran’dan gelen Sarmallar İskit İmparatorluğu’nun yıkılmasında önemli rol oynadılar ve İran kökenli kavimler Batı steplerine yayıldılar. Büyük Hun İmparatorluğu dağıldıktan sonra Orta Asya‘da kurulması denenen bazı Hun devletleri uzun ömürlü olamadı ve Hunlar yavaş yavaş Batı’ya doğru göç etmeye başladılar. Öncelikle Aral Gölü civarında görülen Hunlar, sonraları Don ve Volga ırmakları kıyılarında görüldüler. Bu tarihlerde Karadeniz’in bazı kısımları Gotların işgali altında bulunuyordu. Don-Dinyeper ırmakları arasında Ostrogotlar, onların batısında da Vizigotlar yerleşmişti. Daha Batı’da ise Vandallar oturuyordu. Bu bölgelerde ayrıca bazı Germen kavimleri ile İran boyları karışık biçimlerde yaşıyorlardı. Hun başbuğu Balamir‘in yönetimindeki ilk saldırılar önce Doğu Gotları olan Ostrogot devletini yıktı, sonra da Batı Gotları olan Vizigotlar tarih sahnesinden silindiler. Gotlar bu yenilgiler üzerine kalabalık gruplar halinde Batı Avrupa‘ya kaçtılar. Bu dönemde birçok kavim Hunların zorlamasıyla Karadeniz‘in kuzeyinden Avrupa‘ya doğru göç etti. Hunlar Roma İmparatorluğu’nun kuzey kesimlerini de altüst ederek İspanya‘ya kadar büyük bir kavimler göçüne neden oldular. Yendikleri kavimlerden aldıkları esirler ile ordularını genişleterek Avrupa’nın içine doğru saldırılarını yoğunlaştırdılar. Kısa zamanda yoğun bir Hun saldırısı ile karşı karşıya kalan Avrupa’nın dengesi altüst oldu. Tüm Avrupalılar Hunlara barbar gözü ile bakıyor ve onlardan çok korkuyorlardı. Hunlar ilk kez 378 yılında Tuna nehrini geçtiler ve Roma İmparatorluğu‘ndan herhangi bir direniş görmeden Trakya‘ya kadar indiler. Daha sonraları da Macaristan‘ın iç kısımlarına uzanan bir büyük sefer düzenlediler. Bu bölgelerde yaşayan kavimler korkularından Roma İmparatorluğu’nun sınırları içine giriyorlar ve Romalıların askeri gücüne sığınıyorlardı.

Roma İmparatoru I.Theodosius‘un 395‘te ölmesi üzerine Hunlar yeniden harekete geçtiler, iki cepheden hareket eden Hunlar’ın bir kısmı Balkanlar‘dan Trakya‘nın içlerine inerken bir kısmı da Kafkasya‘dan geçerek Anadolu‘nun iç kısımlarına giriyorlardı. Hunların doğu kanadı tarafından düzenlenen bu akınları Basık ve Kursık adlı başbuğlar yönetiyordu. Hunlar Anadolu‘ya indikten sonra burada kalmamışlar, iç kısımlara doğru ilerlemişler, Çukurova‘yı ve Suriye‘yi işgal etmişlerdir. Kudüs‘e kadar inen Hunlar daha sonra kuzeye dönerek Orta Anadolu‘ya yürüdüler ve daha sonra da Azerbaycan yolu ile kendi merkezleri olan Kuzey Karadeniz‘e döndüler. İskitlerden sonra Türklerin ikinci kez Anadolu‘ya gelişleri Hunlar döneminde olmuştur. Hunlar bir süre sonra Doğu Roma İmparatorluğu‘nu çökertmeye yönelik saldırılarını artırdılar. Ancak dış politika olarak Doğu Roma‘yı ortadan kaldırmayı ana ilke olarak benimserken, buna karşı Batı Roma ile dostluk ilişkilerini geliştirmişlerdi. Avrupa’da ortalığı karıştıran bazı barbar kavimlerin hem Romalıların hem de Hunların düşmanı olması Hun devletini böyle bir dış politikaya yöneltmişti. 400 yılından sonra ise Hunlar Batı Roma‘nın sınır eyaletlerine girmeye başladılar. Hun korkusu ile yerlerini terk eden Vandallar, Saksonlar, Burgonlar Avrupa‘yı birbirine katıyorlardı. Hem Romalılar hem de Hunlar bu barbar kavimlerin üzerine giderek bunları sindirdiler. Hunların zaferlerinden sonra bu kavimler daha da Batı‘ya yöneldiler ve Galya‘ya gittiler. Böylece Batı’ya doğru Hunların yolu üzerindeki engeller kalkmış oluyordu.

Sınırları Asya’da Balkaş Gölü yakınlarına kadar uzanan Hun İmparatorluğu’nun batı kanadı hükümdarı olan Uldız, 405 ve 409 yıllarında Tuna‘yı geçerek Bizans‘a Hun tehdidinin sürdüğünü göstermişti. Uldız‘dan sonra Hun İmparatorluğu’nun başına Karaton geçti. Karaton daha çok doğu yöresiyle uğraştı ve Bizanslılar ile ilişki kurdu. Bizans devletinin ortadan kaldırılması için de bir yandan hazırlıklarını sürdürdü.

Tuna havzasını ele geçirip bölgedeki kavimleri Batı‘ya süren Hunlar, yavaş yavaş Tuna nehrinin kıyılarına yerleştiler, imparatorluğun merkezi de Tuna kıyılarında kuruldu. Ne var ki, Batı Hunlarının büyük bir bölümü gene de Don ırmağının doğusunda uzanan steplerde yaşamlarını sürdürmüşlerdir. Batı Hun İmparatorluğu’nun ilk merkezi bu steplerdeydi, sonraları Tuna kıyılarına geçilmiştir. 400 yılı sıralarında Avrupa’ya yerleşmeyi tamamlayan Hunlar, bundan sonra hep Roma İmparatorluğu ile ilgilenmişlerdir. Hunlar Tuna havzasında yerleştikten sonra göçebelikten vazgeçmişler ve diğer bölgelerin fethedilmesi için, daha önce kendilerine bağladıkları kavimleri kullanmışlardır.

Tuna ve Tisa havzalarının işgalini sürdürebilmek için Hunların Çek ve Moravya ovalarından geri dönmeleri gerekiyordu. Transilvanya‘nın her parçasının işgaline ancak sıra geliyordu. Önemli gördükleri yerlere kendileri gidiyorlar, önemsiz yerlere de kendilerine bağımlı kavimleri gönderiyorlardı. Özellikle Pontus bölgesinde egemenlikleri altına aldıkları Doğu Gotları Hunlar adına çok kan dökmüşlerdi. Daha sonraları Hunlar hem Burgondların, hem de Frankların bölgelerine akınlar düzenleyerek bu bölgeleri de kendi egemenlik alanı içine aldılar. Böylece Hunlar Kuzey Denizi‘ne kadar geldiler. Bu step kavimi Kuzey Denizi’nin rutubetli ve tuzlu havası karşısında yenilgiye uğradı. Buralara yerleşemeyeceklerini anladılar ama, gene de bu bölgeyi gelecekteki akınları için kendi denetimleri altında tutmak istiyorlardı, Roma İmparatorluğu’na bağlı olan Batı bölgelerinde gözleri vardı. Bu bölgelere yapacakları akınlarda Kuzey Denizi kıyılarını üs olarak kullanmayı düşünüyorlardı. Hunlar kuzeydeki kavimlerin yalnızca bağlılıklarıyla yetindiler ve onlardan fazla bir şey beklemediler.

Yeni Bir Kavim

Hun devletinin yükselme dönemi olan 400 yıllarında Asya steplerinde yeni bir kavim beliriyor ve zamanla bir göçebe imparatorluğu kuruyordu. Bunlar Avarlardı. Balkaş ve Aral gölleri civarında artık egemenliği ele geçiriyorlardı. Hunlar doğu bölgelerinde meydana gelen bu değişikliğe karşı çıkmamış ve imparatorluğun sınırlarını, savunma hatlarını Aral Gölü’nün civarına çekmişlerdi. Ancak, Doğu kapısını ellerinde tutarak Asya‘nın çeşitli bölgeleri ile ilişkileri sürdürüyorlardı. Avar tehlikesinden dolayı diğer Asya ulusları ile daha yakından ilişkiler kuruyor ve zaman zaman Romalılar ile anlaşarak çeşitli kavimleri kendi egemenlikleri altına alıyorlardı. Bu durum iki imparatorluğun da yararına oluyordu. Hunların barbarları dizginlemesi Roma İmparatorluğu’nu da barbar saldırılarından kurtarmış oluyordu. Buna karşılık Hunlar da Pontus‘dan Kuzey Denizi‘ne kadar uzayan geniş alanda Romalıların hiçbir isteği olmayacağından emin yaşıyorlardı. Barbar kavimlerin istilasına ve iç karışıklıklara karşın Roma ve Hun İmparatorlukları arasındaki anlaşma o dönemde önem kazanıyordu. Hunlardan sonra barbar dünyasına egemen olan Avarlar ve Göktürkler de Bizansa karşı benzer bir politika izlemişler ve tıpkı Hunlar gibi başlangıçta Bizans İmparatorluğu’nun dostluğunu aramışlar, sonraları ise saldırıya geçmişlerdi.

İran ile anlaşan Hunlar, ancak bundan sonra Gotlar ve benzeri barbar kavimlerin egemenliklerine son vermişlerdir. Hunlar ile Batı Roma İmparatorluğu arasındaki sıcak ilişkiler Hun İmparatoru Uldin zamanında başlamıştır. Hunlar saldırılardan sonra toparlanınca Uldin artık Bizans’tan bir şey beklememeye başladı. Sonraları da Bizans’a saldırılarını artırdı. Roma İmparatorluğunun elinde ise Hun anlaşması büyük bir koz olarak bulunuyordu. Kendisine bağlı Cermen kavimleri ne zaman başkaldırırsa Hunların bunları ezmelerine izin veriyordu. Hun ve Roma anlaşması Germenlere en ağır darbeyi Ren nehri boylarında indirdi. Hunlar Burgond krallığını ortadan kaldırarak Galya‘ya doğru ilerlediler. Bundan sonra zaman zaman Hun ve Roma ortak birlikleri civardaki diğer kavimler üzerine saldırılar düzenlediler. Hunların Bizans ile dostluğu çok kısa sürdü ama Batı Roma İmparatorluğu ile dostlukları karşılıklı çıkarlar nedeniyle uzun süreli oldu. Batı Roma İmparatorluğunun bir çöküş dönemine girmesi de bu dostluğu zorlayan ve uzun ömürlü kılan ana nedenlerdi. Batı Roma zayıfladığından düzenli orduları kalmamış ve savaşlara kendilerine bağlı kavimlerden oluşturdukları ordularla gidiyorlardı. Ayrıca barbarlardan bir kısmını ücretli asker olarak işe almışlar ve bunlardan Roma ordusunu kurmuşlardır. Roma devleti zayıfladıkça Hunların saldırıları ve yağmaları bu imparatorluğun topraklarında göze çarpıyordu.

Batı Hunları tarihinde 422 yılının özel bir önemi vardır. Bu tarihte Hun hükümdar ailesinden gelen dört kardeş olan Rua, Muncuk, Aybars ve Oktar‘dan Rua, imparatorluk makamını işgal etti. Muncuk erken öldüğü için diğer iki kardeş kanat kralları durumunda bulunuyorlardı. Politikada Uldız‘ın izinden yürüyen Rua, Bizans’ın Hun ordusunu ayaklanmaya kışkırtmak ve uyruk altındaki kavimleri Hunlar’dan ayırmak amacıyla Hun topraklarında çalıştırdığı casusluk örgütü ile propagandacıları ileri sürerek düzenlediği Balkan seferinde hiç direnme göstermeyen Bizans devletini yıllık vergiye bağladı. Vergi karşılığı olarak alınan 350 libre altın o dönem için önemli bir vergiydi. Batı Roma Devleti de iç karışıklıklar içinde bunalıyordu. O sıralarda güç durumda kalan Roma komutanları Hunlara kaçarak imparator Rua‘nın yardımına sığınıyorlardı. Rua‘nın güçlü kişiliği Hun Imparatorluğu’nu her iki Roma devletinde de etkin bir duruma getirmişti. Rua’dan barışı yıllık vergi ile sağlayan Bizanslılar bir yandan da Hunlara bağlı bulunan kavimleri kışkırtmaktan geri kalmıyorlardı. Bunun üzerine Rua Bizanslı tüccarların Hun topraklarında ticaret yapmaları ile Bizans devletinin Hun ülkesinden ücretli asker toplama iznini yasakladı. Bu arada Rua, karşılık olarak Hun İmparatorluğu’ndan kaçan eski bazı devlet adamı ve komutanların geri verilmesini istedi. Ne var ki, tam bu sırada 434 yılında İmparator Rua ölünce Bizanslılar çok sevindiler. Hun İmparatorluğu’nun başına yeni bir hükümdar geçince Bizanslıların sevinci kursaklarında kaldı. Amcası Rua ölünce onun yerine yeğeni Attila geçmişti.

Attila Dönemi

Hunların başına geçtiği zaman 40 yaşında olan Attila babası Muncuk erken öldüğü için amcası Rua’nın yanında yetişmiş, onunla birlikte tüm askeri seferlere katılmış, çeşitli kavimleri yakından tanımak şansına sahip olmuştu. İyi bir imparator olan amcası Rua’nın yanında devlet yönetimini, askerliği ve politikanın ilkelerini öğrenmişti. Attila yalnız değildi. Koca ülkeyi kardeşi Bleda ile yönetiyordu. Eğlenceden hoşlanan, enerjisi, gücü sınırlı olan Bleda, imparatorluğun yönetimini kardeşine bırakmayı daha baştan benimsemişti. Ordu, devlet ve politika tüm yönleri ile Atilla’nın elinde toplanmıştı. Doğu kanadının kralı amcaları Aybars ile gene amcaları olan Batı kanadı kralı Oktar yerlerini koruyorlardı. Bu nedenle Hun İmparatorluğu içinde herhangi bir iktidar savaşı söz konusu değildi. Attila’nın koruması ile yönetimde11yıl kalan Bleda daha sonra 445 yılında öldü.

Attila‘nın başa geçişinden sonra gelen Bizans elçilerine yeni hükümdar sınırda bir karşılama düzenledi ve barış anlaşmasının ilkelerini onlara dikte ettirdi. Buna göre Bizans artık Hunlara bağlı kavimlerle kesinlikle ilişki kuramayacaktı. Ayrıca Bizans, kendine sığınan Hunları geri verecekti. Bizansın vergisi her yıl iki misli alınacak ve ticaret ancak sınır kasabalarında yapılabilecekti. Hunlara hemen geri verilen kaçakları Attila daha sınır kapısında astırdı. Bu olay, Attila’nın adının bütün Avrupa’da dehşetle anılmasına neden oldu. Bundan sonra Attila aylar süren uzun bir sefere çıkarak İmparatorluğun tüm sınırlarını dolaştı ve ayaklanan kavimlerin üzerine yürüdü. Batı kanadının merkezi Tuna kıyısında, Doğu kanadının merkezi de Dinyeper havzasında kurulmuştu. 430 yıllarında Hun egemenliği altında şu kavimler yaşıyorlardı.

1- Germenler; Gotlar, Suebler, Gedipler

2- Islavlar; Antlar, Venedalar, Sklavenler

3- İranlılar; Alanlar, Sarmallar, Neurlar, Baştarnalar

4- Finler; Ugorlar, Çudlar, Estler, Vidivariler

5-Türkler; Üçogur, Beşogur, Altıogur, Onogurlar, Saraogurlar, Agaçeriler, Sabarlar

Yaklaşık olarak sayıları elliye yaklaşan bu kadar çok kavim eski Türk devlet sistemine göre bir siyasal birlik oluşturmakta, yabancı kavim ve zümreler ancak reisleri, şefleri ve kralları aracılığıyla imparatorluğa bağlı bulunmaktaydı. Agaçerilerin ayaklanması dışında tüm kavimler Hun egemenliği altında barış ve düzen içinde yaşıyorlardı. Agaçeriler ayaklanması da Attila’nın büyük oğlu İlek tarafından bastırıldı. Zaman zaman ortaya çıkan kavimler göçü nedeniyle yerli halk bazen bunalıyordu. Yeni gelen kavimlerin yerli halkın elindeki ürünlere el koymak istemesi de bazı karışıklıklara yol açıyordu. Romalılar ise denetleyemedikleri köylü ayaklanması nedeniyle gene Hunların yardımını istiyorlardı. Hunlar sürekli olarak denetimleri altında yaşayan kavimleri izliyorlardı. En küçük bir sorun çıktığında Hun birlikleri orada oluyordu.

440 yılından sonra Attila Bizans devletine karşı baskıyı artırdı. Bizans Kralı’nın Hun kaçaklarına hoşgörülü davranması Attila’yı kızdırıyordu. Ticaret ilişkilerinde Yunan tüccarları Hunları aldatıyordu. Ayrıca Agaçeriler ayaklanmasında Bizans devletinin kışkırtıcı rol oynaması da Hunların baskılarını artırmalarına neden olmuştu. Kuzey Afrika‘daki Vandal Kralı’nın Atilla’dan Bizans’a karşı yardım istemesi de Hunların tutumunu değiştirmişti. Attila Trakya üzerine yürümüşken Batı Roma devletinin aracı olması üzerine Hun orduları hızını kesti. Bir köylü çobanın savaş tanrısı Ares‘ in kılıcını bularak getirip Attila’ya teslim etmesi, Hunlar arasında dünyanın fethinin yakın olduğu biçiminde yorumlandı. Bununla beraber Bizans’ın kaçakları geri vermekte ağır davranması, yıllık vergi ödemede isteksizliği İkinci Balkan Seferi‘nin başlamasına neden oldu. Attila’nın yönetimindeki Hun orduları yavaş yavaş iki koldan ilerleyerek tüm Trakya‘yı işgal ettiler ve Büyükçekmece önlerine kadar geldiler. Attila buraya gelen Bizans elçilerini kabul etti. Yapılan anlaşmaya göre yıllık vergi üç katına çıktı ve Bizans 6000 libre savaş tazminatı ödemeyi yükümlendi. Bizans için en ağır koşul yıllık vergiydi. Her yıl bu kadar altının toplanması imparatorluğun gücünü aşıyordu. Bizans İmparatoru bu zor durumdan kurtulmak için Attila’ya bir suikast düzenledi. Ancak Attila bu durumu ortaya çıkardı ve Bizans İmparatoruna ağır bir mektup göndermekle yetindi. Çünkü bu sıralarda artık Attila Batı Roma İmparatorluğu’nun üzerine yürümeye hazırlanıyor ve haraca bağladığı Bizans devletini ciddiye almıyordu. Hun dış politikası da ağır ağır değişiyordu.

Batı Roma İmparatorluğuna en son destek 439 yılında yapılmış ve bu tarihten sonra ilişkiler kesilmişti. Batı Roma Başkomutanı Hunların değişen politikalarını izliyor ve bir Hun saldırısına hazırlanıyordu. Aetius bunun için tüm barbar kavimlerle anlaşmaya varmıştı. Attila da yeniden çıkan köylü ayaklanmasıyla ilgileniyor, Roma’ya karşı Vandallarla işbirliği olanaklarını araştırıyordu. Roma İmparatorluğu ile birlikte tüm barbarlar da savaşacağı için bu durumda çok iyi hazırlanmak gerekiyordu, iki yıl içinde Attila hazırlıklarını tamamlayınca önce Roma’ya politik bir saldırı düzenledi. Roma Prensesi Honaria‘yı zevceliğe kabul ettiğini ve bunun karşılığında imparatorluğun yarısının yönetim hakkını istedi. Romalılar önceleri durumu oyaladılar, ama sonra olumsuz tutumları belirlenince Hunlar Roma seferine çıktılar. 451 yılında Orta Macaristan‘dan Batı‘ya doğru yola çıkan ikiyüz bin kişilik Hun ordusunun yarısı Türk, diğer yarısı da bağlı kavimlerin askerlerinden meydana geliyordu. Geçtikleri yerleri zaptederek ilerleyen Hun orduları Paris yakınlarında Orleans‘a vardıklarında Roma orduları ile Aetius da buraya gelmişti, iki ordunun karşılaşması Attila‘nın manevrası nedeniyle Champagne ovasında oldu. Tam bir gün süren ve her iki tarafın da ağır zarar gördüğü bu savaşta kimin kazançlı çıktığı belirlenemedi.

Batılı tarihçilerin zamanımıza kadar Hun ordusunun bu savaştan sonra geri çekildiğini ileri sürmelerine karşın, son araştırmalar savaş günü akşama doğru Roma ordusunun dağıldığını ve başkomutan Aetius‘un bile Hun ordusu içine düştüğünü belgelemektedir. Gotlar ve Franklar da hemen savaştan çekilmişlerdi. Attila, Galya içlerine yürüyerek Roma ile Galya’nın bağlantısını da kesmişti. Roma ordusunun dağılmasına karşın Attila, orduları ile düzenli biçimde bir aya yakın bir sürede imparatorluğun merkezine döndü. Roma komutanının gözden düşmesi de yenilgilerinin bir göstergesiydi. Nitekim bir yıl sonra Hunlar yeniden Roma saldırısına geçtiklerinde Romalıların ortaya çıkaracak bir ordusu kalmamıştı. Attila 452‘de Alpleri geçerek yüz bin kişilik ordusu ile Venedik bölgesine indi. Roma Sarayı çok endişelendi, hemen barış kararı alarak elçi heyeti gönderdi. Papa araya girerek Türk başbuğundan tüm Hıristiyanlık dünyası adına Roma‘yı bağışlamasını istedi. Roma’yı yıkmaktan çekinen Attila, anlaşma sonrasında ülkesine dönerken Doğu Roma gibi Batı Roma İmparatorluğunu da kendi devletine bağladığına inanıyordu. Şimdi sıra Sasani devletine gelmişti. Bu devletin de Hun İmparatorluğu’nun koruması altına alınması ile artık Hunlar dünya egemenliğini gerçekleştirebileceklerdi. Ne var ki, Attila 453 yılında öldüğü için bu seferi gerçekleştiremedi.

Attila’nın ölümünden sonra karısı Arıkan‘dan doğan üç oğlu, sırasıyla llek, Dengizek ve Irnek babalarının yerini tutamadılar, imparator olan llek ayaklanan Cermen kavimleri ile savaşırken yaşamını yitirdi. Çok cesur ama kafası çalışmayan Dengizek yeniden imparatorluk birliği için savaşırken bir Bizanslının kılıcı ile öldü. Irnek ise bu savaşlara katılmamış, kardeşlerinin ölümünden sonra artık Ona Asya‘da tutunmanın zorluğunu anlamış ve savaşlarda yorgun düşen Hunların büyük kısmı ile Karadeniz‘in batı kıyılarına dönmüştü. Irnek, yönetiminde Hunların önce Güney Rusya düzlüklerinde görünen, sonra Balkanlarda ve Orta Avrupa‘da birer devlet kuran Bulgarlar ile Macarların oluşumunda büyük rol oynadıkları anlaşılmaktadır. 4. yüzyılda Hunlara Volga‘dan Batı‘ya doğru rehberlik eden sihirli geyik efsanesinde Hunlarla Macarlar kardeş gösterilmiştir. Ayrıca Doğu Macaristan‘da yaşamış olan Sekellerin Hunların çocukları olduğu hakkında ciddi sayılabilecek kanıtlar vardır. Attila’nın ölümü Avrupa‘da bir bakıma Hunların da gerilemesini başlatmıştır. Bağlı kavimler yavaş yavaş ayaklanmışlar ve Hunlara karşı yeni birlikler meydana getirmişlerdir. Bu büyük Türk İmparatorunun yitirilişi bir anlamda imparatorluğun çöküşünü de başlatmıştır.

Attila için Hunlar çok büyük bir cenaze töreni düzenlediler ve savaş oyunları ile başlayan bu tören günlerce sürdü. Attila’nın seferleri, savaşları ve yaşamı bir efsane yaratmıştır. Attila doğaüstü sayılabilecek kadar güçlü bir insandı. Dünya tarihinin en büyük ordu komutanı ve devlet kurucularındandı. Halkı arasında tanrısal bir güce sahipti. Oğulları bile babalarının gözlerine bakamazdı. Hunlar üstün nitelikli imparatorlarını tanrı gibi taparcasına seviyorlardı. Attila’nın güç ve başarıdan ileri gelen ünü tüm Avrupa‘yı titretmişti. Attila çok hassas bir insandı. En küçük bir şeye kızdığında hemen savaş ile tehdit ederdi. Böylece birçok yeri ve istediklerini savaşsız alabilmişti. Diğer kavimlere ve onların başındaki yöneticilere karşı tutumu sert ve kabaydı. Savaşı çok sevmekle beraber gene de aklını kullanır ve bu akılcı tutumuyla istediklerini elde ederdi.

Attila kültür ve sanata da çok önem vermişti. Okumuş insanlara büyük saygı gösterir ve bunları önemli makamlara getirirdi. Kentleri, sanat eserlerini yakıp yıkmaktan kaçınırdı. Gotlar ve Vandallar gibi Roma’yı yıkmaktan çekinmiş, bu kentin çok yakınına geldiği halde anlaşmayı yeğlemiş ve geri dönmüştü. Büyük törenlere sahne olan sarayı çok ihtişamlı döşenmişti. Bu parlak çevrede bile Attila sadeliği severdi. Giyimi de sade ve temizdi. Hunların geleneksel süslerinden hoşlanmazdı. Fazla eğlenceyi sevmez ve gülmezdi. En büyük eğlencesi avlanmaktı. Ne yazık ki, falcılara çok inanırdı. Onların söylediklerinin etkisi ile küçük oğluna büyüklerden daha fazla önem vermekteydi. Ama onun bu tutumu ölümünden sonra kargaşalıkların çıkmasına ve imparatorluğun sarsılmasına yol açtı. Fallara ve hurafelere inandığı için Attila zaman zaman zayıf davranırdı. Falcıların etkisiyle, yanına kadar geldiği Roma‘yı ve İstanbul‘u almaktan çekindi. Roma’yı ele geçirdikten az sonra ölen Alarik‘in sonunu düşünerek Roma’ nın işgalinden kaçınmıştı.

Batı Hun İmparatorluğu’nun tarihi sürekli savaşlar ve efsanelerle geçtiğinden ve bu bölgede birçok barbar kavim yaşadığından kalıcı kültür ve sanat eserleri pek verilememiştir. Orta Avrupa’da yapılan kazılarda bazı toprak eşyalar çıkmıştır. Hunların bu eserleri günümüzde Avrupa müzelerinde görülebilir. Hunlarda, genel çizgileri ile Orta Asya‘dan ve Büyük Hun İmparatorluğundan kalma step kültürü egemendir. Batı Hunlarında da Doğu Hunlarına benzer sosyal ve kültürel bir yaşam söz konusudur. Bozkır kültürü Hun kültürünün çekirdeğini oluşturmaktadır. Batı Hun İmparatorluğu’nun ekonomik yaşamı da kendinden önceki göçebe devletlerinki gibidir. Hayvancılık ana uğraştır. Ganimet sağlanması, tarım, avcılık, balıkçılık da diğer ekonomik uğraşlardır. Hunlar’a ait arkeolojik buluntuların çoğu Macaristan‘da ortaya çıkarılmıştır. Bunun nedeni de Batı Hun İmparatorluğu’nun Tuna bölgesinde kendisine merkez kurmasıdır. Güney Rusya‘da kurulan imparatorluk daha sonraları Macaristan‘da üslenmiştir.

Segedin civarında bulunan Hun mezarları imparatorluğun kültürel yaşamı hakkında genel bir kanı vermektedir. Bu kazılarda altına dayanan süslemeciliğin çeşitli örneklerine rastlanmıştır. Huni biçiminde ayaklı kurban kazanları Hun kültüründe önemli bir yer tutar. Bu tür kazanları minyatür biçimlerde yaparak ölülerle beraber mezarlara gömmüşlerdir. Mezarlarda bulunan altın kazanlar da kurban kazanlarıdır ve Batı Hun kültürünün Orta Asya kültürü ile yakın bağlantısını göstermektedir. Hunların süsleme sanatında o dönemde İran‘da egemen olan Sasani işçiliğinin geniş etkileri vardır. Hunlar ayrıca Avrupa‘da ilişkiye girdikleri kavimlerden de kültür açısından etkilenmişlerdir.

Hunlarla ilgili kazılarda, kurban kazanlarının yanı sıra irili ufaklı gümüş kayışlar, keramik eserler, altın ve gümüşten süs eşyaları, çeşitli tokalar, altın taçlar bulunmuştur. Buluntulara göre Batı Hun İmparatorluğu’nda altın ve gümüş işçiliğinin ileri düzeyde olduğu Orta Asya’da görülen toprak ve keramik işçiliğinin sürdürüldüğü anlaşılmaktadır. Ancak Hunların kültür ve sanat yaşamlarının diğer yönleri pek açıklığa kavuşmamıştır.

Büyük Hun İmparatorluğunun dilini tarihçiler Türkçe olarak kabul etmektedirler. Bu dilde bazı Çin ve Moğol etkileri de vardır. Batı Hunları ise göçebe bir devlet kurduklarından ve yerleşik bir yaşam düzenine sahip olmadıklarından dilleri biraz karışıktır. Ne var ki temel olarak onların dilinin de Büyük Hun İmparatorluğundan geldiği söylenebilir. Batı Hun İmparatorluğunun egemenliğine giren kavimler değişik yerlerden gelmişlerdi ve kendi dillerini koruyorlardı. Bu durumda kavimlerin dilleri ile, Orta Asya‘dan gelen Hun dili karışmaya başladı. Batı Hun İmparatorluğunun devlet ve yönetici kademesi ise kesinlikle Büyük Hun İmparatorluğunun dilini kullanmıştır. Hun halkı ise yaşadığı bölgeye göre oranın kavimleri ile etkileşim içinde farklı farklı lehçeleri kullanıyordu. Devletin üst kademesinin geleneksel Hun dilini koruyabilmesine karşılık, Hun halkı giderek bu dilden uzaklaşmıştır. Avrupa gibi yeni bir kıta Hunların yaşam biçimlerini, geleneklerini etkilemiş, zamanla da değiştirmiştir.

Asya’dan Avrupa’nın içlerine kadar gelerek büyük bir imparatorluk kurmuş olan Hunlar göçebelikten vazgeçmedikleri için birkaç yüzyıl sonra geldikleri gibi geri dönmüşler ve Avrupa’da yerleşik bir kültür oluşturamamışlardır. Bu nedenle de günümüzde yapılan kazılarda çok sayıda Hun eserine rastlanmamaktadır. Batı Hun kültürünü anlamak için, Büyük Hun imparatorluğunun sosyal ve kültürel yaşamını incelemek zorunludur.

Attila says:

Rescue dogs!!! Don’t support puppy mills!!

Október 14-én az Őszi Kulturális Fesztivál keretében, a Somogyi könyvtárban tartott verses-zenés előadást Pécsi Ildikó. A művésznő szívesen beszélt munkájáról, gondolatairól, terveiről.

Hogy tetszik önnek Szeged, van-e valamilyen kötődése a városhoz?

Nagyon tetszik, nagyon szeretem a várost. Elég sokat jártam ilyen önálló műsorokkal , de ami meghatározó emlék az életemben: a főiskola elvégzése után a Szent Iván-éji Álomban Bessenyei Ferenc oldalán itt játszottam a Földi Királynőt.

Miért egy könyvtár lett a helyszíne az előadásnak? Milyen helyeket szokott választani?

Megmondom őszintén, hogy én nem választok, engem választanak. Általában mondjuk ha az ember egy ilyen gyönyörű könyvtárba jön, az egy nagyszerű dolog, mert nagyon szeretem a könyveket, szóval nekem az egy élmény, amikor egy könyvet a kezembe foghatok. Gyönyörű ez a könyvtár-és a közönség is nagyszerű, értő közönség volt.

Hol láthatja a nagyérdemű legközelebb?

Jelen pillanatban mindenféle írással foglalkozom, mert van egy újság, amiben „Nagymama” vagyok, és gyerekeknek válaszolok már három éve. Azonkívül előadóestjeim is vannak – holnap is lesz egy Budapesten. November végén pedig egy Blaha Lujzáról szóló estet készítek „Isten Kegyeltje” címmel, amely gödöllői vonatkozású. Én ugyanis már nagyon régóta Gödöllőn lakom, és neki ott utcája van, és mindenféle története. Szerintem az, aki azzal foglalkozik, amit mindig is szeretett volna, az Isten kegyeltje. Így ő is, és én is az vagyok.

Ön szerint korfüggő-e, hogy az ember meddig marad egy adott pályán?

Szerintem nem, a mi szakmánkban sem. De én úgy gondolom, ha az ember végiggondolja a görög klasszikusokat,  az akkori időszakban nem volt véletlen a vének tanácsa, és ez nagyon nagy baj. Hiszen mostanság sokan úgy gondolják, hogy nem kell azokat a dolgokat átvenni az embertől, amikért ő maga megszenvedett. Különben úgyis mindenki saját fejével megy a falnak. De ha útközben a felénél eszébe jut, hogy mit mondott például egy idősebb ember, akkor nem biztos hogy akkorát koppan a falon.

Mik a jövőbeli tervei?

Nagyon szeretnék a hetvenedik születésnapomra egy műsort csinálni azokból a dolgokból, melyeket én magam írtam, és nagyon neves kollégáim játszottak el, vagy énekeltek, és esetleg életem első cédéjét megcsinálni. Készítettem hangoskönyvet meg ezt-azt, de egy „sajátot” is szeretnék.

Szerző Vass Attila

Téma: Daniel G Keohane – Bőség

Olyan egy irtó szerencsés emberi lény vagyok, hogy abba az iskolába járhatok, ahol Bozsó Petike és Dolmány Attila is végeztek. Ha valakinek nem esett volna még le, Bozsó Péter Stan magyarhangja a South Parkból, Dolmány Attila pedig Kylé, és Stewie-é a Family Guyból. Olyan kielégülés közeli állapotban vagyok ha meghallom a hangjukat, hogy az valami fantasztikus És Dolmány Attilával egy színpadon álltam. És hallottam a hangját, és láttam cigizni. Locsoljatok fel egy vödör vízzel :D

L’ universo fantastico da cui nacque la saga: una narrazione arcaica, visionaria e dark.

Uno.

Età delle grandi migrazioni, tra il 375 e il 568 d.C. L’ Europa dell’ Impero romano in implosione si ridisegna in profondità: i Burgundi occupano il Reno-Meno con epicentro a Worms; gli Unni di Attila irrompono dalle steppe russe; e i Goti orientali si insediano in Italia con Teodorico. Risale a questo periodo il forgiarsi di un nucleo di storie germaniche che nei secoli a seguire si irradierà (mescolandosi a narrazioni locali) a nord, verso l’ Inghilterra e soprattutto verso la Norvegia, da cui – con un ulteriore passaggio – approderà in Islanda, dopo la colonizzazione norvegese dell’ isola a partire dall’ 874.

Due.

Hylestad, contea di Aust-Adger, Norvegia meridionale, tra fiordi e paesaggi verde smeraldo, XII secolo: sulla facciata della chiesa risalta uno scuro portale ligneo, il «portale di Sigurd», dal nome dell’ eroe principale di quelle storie. Oggi visibile al museo dell’ Università di Oslo – dopo l’ abbattimento ottocentesco della chiesa – è composto da sette sequenze, in cui la fusione tra impatto realistico e raffinata stilizzazione ricorda certi capolavori di Benedetto Antelami. Qui si fissano per la prima volta alcuni elementi di un epos che qualche decennio più tardi – dopo un fugato di varianti e modifiche orali – si depositerà in preziose pergamene: in Islanda (in lingua norrena) con l’ Edda in prosa di Snorri Sturluson (intorno al 1220) e quella poetica o antica di un anonimo che seleziona «con gusto antiquario» (poco dopo Snorri) i carmi di materiali stesi proprio tra il IX e il XII secolo; e in Germania, a inizio Duecento, con i Nibelunghi, dove Sigurd è Sigfrido.

Tre.

Oxford, 17 novembre 1926, Exeter College: il giovane docente di Studi anglosassoni, J.R.R. Tolkien, legge un’ originale «introduzione» all’ Edda poetica, preludio di una ricostruzione-riscrittura del poema che lo impegnerà tra le due guerre. È un lavoro che terrà a lungo criptato (parlandone soltanto in due lettere a Auden) e che ora possiamo leggere, col titolo La leggenda di Sigurd & Gudrún (Gudrún è la Crimilde tedesca) accompagnata dalla lezione-introduzione del ‘ 26 e dalle illustrazioni di Bill Sanderson, elaborate proprio sulle sequenze di Hylestad.

Come il film di Fritz Lang, del ‘ 24 (I Nibelunghi, che Tolkien forse ha visto), anche La leggenda si distacca nettamente dalla Tetralogia wagneriana, ovvero dalla più famosa ricreazione di quelle storie: del resto, a chi più tardi accosterà L’anello di Wagner e quello di Frodo, Tolkien ribatterà con sarcasmo come «l’ unica rassomiglianza» consista nel fatto che «sono entrambi rotondi».

In realtà, qualche omologia esiste. Nella Leggenda, Tolkien ricorre soprattutto all’ Edda poetica, ovvero al Codex Regius, reperito da un vescovo islandese nel 1643; ma dove questo è lacunoso (come nel black-out di 16 facciate su alcuni passaggi cruciali) si rifà anche alla Saga dei Volsunghi (il popolo di Sigurd), cioè a una delle fonti di Wagner.

Non solo: nelle sue stanze tese a riprodurre in inglese moderno il metro e il suono norreno, Tolkien si avvale ossessivamente dell’ allitterazione, proprio come Wagner.

Dopo di che, i due universi divergono. Al pathos wagneriano, Tolkien contrappone una poesia molto più arcaica e scabra, cercando di riprodurre l’ «energia quasi demoniaca» del dettato eddico e di stilizzare ogni scena, compresi i momenti splatter (i tanti cuori strappati e/o mangiati).

L’esito è una sorta di incessante chiaroscuro a più livelli sensoriali: visivo, con la tenebra (l’ insistenza percussiva su termini come «dark», «darkness», «darkened») trapuntata dalle stelle o dai bagliori degli scudi; visiva e acustica insieme, coi versi che mimano i momenti off e un montaggio per stacchi felpati («Giunge la notte pallida;/ il vento si è levato;/ le porte si spalancano,/ il frastuono placato»); e psicologica, con improvvisi travasi d’ atmosfera («l’ allegria si è oscurata»). Torna in mente il Beowulf (da Tolkien in parte tradotto); o, appunto, il portale di Hylestad, di cui La leggenda sembra un equivalente letterario.

Quattro.

Introdotto da una cosmogonia visionaria (con il sole, i mari e l’ «erba verde del mattino» che erompono dagli abissi), il racconto di Tolkien è cadenzato da tre nuclei portanti.

Il primo segue i figli del re Hreidmar in contesa con gli dei: Otr, Fafnir e Regin. Otr – che in forma di lontra viene ucciso dal dio luciferino Loki – innesca tutta la vicenda, dato che Hreidmar esige a risarcimento che le pelli del figlio vengano riempite e rivestite d’ oro, costringendo Loki a rubare il «tesoro» (con l’ anello Advaranaut) dalla caverna del nano-luccio, Andvari, che lo cede promettendo dannazione per ogni futuro possessore. Fafnir – a consegna avvenuta – uccide il padre e gli ruba il tesoro, trasformandosi in un enorme drago per difenderlo. E Regin – il fabbro – forgia la spada Gramr per Sigurd, esortandolo a uccidere Fafnir e promettendogli di spartire con lui il bottino, ma verrà ucciso dall’ eroe quando questi apprenderà (da corvi e fringuelli, il cui linguaggio gli si dischiude dopo aver mangiato il cuore arrostito del drago) che in realtà Regin vuole tenere tutto per sé.

Nel secondo nucleo irrompono le figure femminili. Sigurd libera la valchiria ribelle Brunilde dal sonno (in un castello circondato di fiamme) cui l’ ha costretta Odino, e – ricambiato – se ne innamora. Arrivato alla corte burgunda, beve la «pozione d’ oblio» con cui la maga Grimilde gli fa dimenticare Brunilde, allo scopo di destinargli la figlia Gudrún (e di destinare a Gunnar, fratello di Gudrún, Brunilde). Il punto è che per attraversare il «fuoco» di Brunilde (e conquistarla) Gunnar ricorre a Sigurd. Sigurd ne assume l’ aspetto e passa la notte con la valchiria, anche se mette tra i due corpi la spada Gramr e le lascia al dito – all’ alba, come pegno d’ amore – l’ anello di Andvari. Quando Gudrún rivelerà alla valchiria il «trucco» di Gunnar, Brunilde, umiliata, chiederà ai fratelli di Gudrún di uccidere Sigurd, immolandosi poi con lui sulla pira funeraria.

Il terzo nucleo elegge Gudrún a protagonista. Risposata a forza con Attila, comprende presto che il re unno mira al «tesoro», il cui nascondiglio è conosciuto solo da Gunnar. Per ottenerlo, Attila uccide tutti i fratelli di Gudrún; e lei, per vendicarsi, uccide i figli avuti da Attila servendoglieli cucinati e facendogli bere il loro sangue. Qui Tolkien sospende la storia, tagliando il terzo matrimonio di Gudrún e la coda «gotica», inzeppata nell’ Edda di assurdità storiche.

Cinque.

È evidente quanto La leggenda sia importante nella parabola creativa di Tolkien e nella genesi del Signore degli anelli. Non solo per le mutuazioni dei nomi (i nani dello Hobbit), per la figura del drago (da Fafnir a Smaug) o per le parentele del nano-luccio Andvari e di Otr con Gollum. Ma – su tutto – per il significato dell’ anello, insieme di continuità e di rottura. Nella Leggenda, l’anello Advaranaut è infatti ambivalente. È vero che è già uno strumento di addiction: dopo la maledizione di Andvari, ogni futuro possessore lo desidererà morbosamente, come sarà per l’ «unico», da Boromir a Frodo stesso. Ma è anche (nell’ alba di Sigurd-Gunnar con Brunilde) un segno «cortese» di dolcezza. Nel Signore degli anelli, invece, l’ «unico» (l’ anello di Sauron) diverrà solo strumento di dominio e distruzione. È un passaggio che ne implica un altro, più profondo e drammatico: quello dall’ universo femminile della Leggenda (dove le figure dominanti sono Brunilde-Fedra e Gudrún-Medea, tese alla vendetta come strumento di orgoglioso riscatto morale e sociale e al rifiuto del «patriarcato») a quello maschile del Signore degli anelli, dove il potere e la guerra diventano esclusivi, con il femminile ridotto a decorazione (Galadriel e Eowyn). Su altri versanti prevale invece la continuità. Nella Leggenda, per esempio, soffia quel vento nero che diverrà nella trilogia il fondale depressivo dell’ opera, al punto che lo stesso viaggio di Frodo può essere visto come un attraversamento della dimensione «in negativo» dell’ esistenza, concentrata nel Mordor e nei Nazgul. E se è vero che tale depressività deriva in primo luogo dall’ esperienza dell’ ufficiale Tolkien al fronte (nella battaglia della Somme) e quindi dalla guerra come essenza dell’ autodistruttività umana, sul piano letterario sono chiari i nessi con la citata «darkness» della Leggenda: vedi il cambiamento di stato di Brunilde prima (la «mente oscurata» e il «freddo» a opprimerle il cuore dopo l’ inganno) e di Gudrún poi (la mente vacillante e l’ umore «ghiacciato» dopo l’ assassinio dei figli).

Sei.

Un ultimo elemento accomuna la Leggenda e la trilogia: il rapporto tra uomini e dèi. Liberando Brunilde dalla corazza, Sigurd dissigilla un incantesimo di Odino, introducendo nel determinismo divino il libero arbitrio umano. E anche nell’ universo del Signore degli anelli (nonostante la pervasiva minacciosità metafisica) gli dèi sono assenti, e il cattolico Tolkien lascia alla tenacia degli umili hobbit il compito di resistere all’ anello e di distruggerlo. L’ eroe Sigurd e l’ antieroe Frodo viaggiano verso lo stesso luogo: quello della solitudine dell’ uomo davanti ai propri fini e alle proprie azioni.

Modeo Sandro

15/10/2009

—

Il volume «Edda» e le altre epopee nordiche: quando l’ eroe è fonte d’ ispirazione Il libro di J.R.R. Tolkien, La leggenda di Sigurd & Gudrún (a cura di Christopher Tolkien) esce mercoledì prossimo da Bompiani, traduzione di Riccardo Valla, postfazione di Gianfranco De Turris, pp. 336, 25.

L’ Edda poetica si può leggere nei Grandi Libri Garzanti (Il canzoniere eddico, pp. 362, 9,50), curata e tradotta magistralmente da Piergiuseppe Scardigli e Marcello Meli, tra i massimi studiosi italiani di letterature norrene.

L’ Edda in prosa di Snorri Sturluson si trova invece da Adelphi (Edda, pp. 184, 16), a cura di Giorgio Dolfini.

Su Tolkien sono appena usciti altri tre libri.

Due da Lindau: la riproposta del profilo di Humphrey Carpenter già edito da Ares (J.R.R. Tolkien. La biografia, traduzione di F. Malagò e P. Pugni, rivista e aggiornata da Andrea Monda, pp. 430, 24) e uno studio sul cattolicesimo in Tolkien (Stratford Caldecott, Il fuoco segreto, traduzione di Diana Mengo, pp. 194, 19). Tolkien, un fenomeno culturale di Brian Rosebury (pp. 288, 26) è pubblicato invece da Marietti 1820, dove erano già usciti J.R.R. Tolkien: la via per la terra di mezzo, del massimo studioso tolkieniano, Tom Shippey, (pp. 546, 28) e Tolkien e la grande guerra di John Garth (pp. 446, 25).

Segnaliamo infine uno dei migliori libri contro le letture ideologiche di Tolkien: L’ anello che non tiene, di Lucio Del Corso e Paolo Pecere, minimum fax, pp. 224, 7,50. (s.m.)

http://archiviostorico.corriere.it/2009/ottobre/15/Tolkien_Signore_prima_degli_anelli_co_9_091015041.shtml

Anche i “Nibelunghi” hanno attraversato la “Terra di mezzo”

John Ronald Reuel Tolkien non è uno scrittore, è un facitore di mondi.

I suoi romanzi, le sue prose, le sue poesie sono abissi oceanici immergendosi nei quali si può, avendo la forza di resistere alla loro corrente narrativa, scorgere la stratificazione di miti antichissimi, assistere a una gigantesca rielaborazione culturale che questo medievista di Oxford è riuscito a trasformare in letteratura vera.

Perché chiunque può innamorarsi del Signore degli anelli, dello Hobbit, o de Il cacciatore di draghi senza dover per forza riconoscerne gli echi provenienti dal Nibelungenlied o dalla Historia Regum Britanniae, o dal Merlino di Robert de Boron. Deve solo affidarsi alla forza evocativa di Tolkien, alla sua capacità di distillare l’antico e di renderlo accessibile, ma non stupidamente moderno o «facile». Per usare le parole di una studiosa di questo autore, Ruth S. Noel: «La mitologia è un medium molto conservatore… al contrario, la moderna letteratura dipende dall’innovazione e dalla creatività… Tolkien le combina e dà vita a un mito coerente e leggibile». Una letteratura fantasticamente nuova ma radicata nella più profonda tradizione.

Detto questo, è facile capire l’importanza, per chi ama questo autore, della pubblicazione da parte di Bompiani di La leggenda di Sigurd e Gudrún (pagg. 236, euro 25, traduzione di Riccardo Valla, postfazione di Gianfranco De Turris, dal 21 ottobre in libreria). Il volume raccoglie due testi poetici che sono la personale rielaborazione effettuata da Tolkien delle leggende norrene, quella mitologia che è alla base dell’Anello del Nibelungo di wagneriana memoria.

Le due composizioni che tecnicamente sono dei Lai (la parola di origine celtica significa canto, poema) sono scritti in strofe di otto versi e reinterpretano le vicende di Sigfrido-Sigurd, della valchiria Brunilde e della moglie di Sigfrido Grimilde-Gudrún. L’eccezionalità dei due testi non sta tanto nella bravura di Tolkien nel maneggiare il materiale della Volsunga saga e del Nibelungenlied per comporre un’opera carica di poesia ma moderna. Sta, piuttosto, nel fatto che questo testo, rimasto sepolto per decenni nell’immane mole cartacea prodotta da uno degli scrittori-studiosi più prolifici del Novecento, mostra il passaggio dalla traduzione e dallo studio di testi antichi alla loro riscrittura.

Ci consegna cioè «l’anello mancante» fra il Tolkien che curava, in maniera esemplare, l’edizione critica del Sir Gawain and the Green Knight (1925), realizzandone poi una versione in inglese moderno (in quel caso Tolkien non devierà mai dalla trama dell’originale, modernizzando solo l’ordito, la lingua) e il Tolkien che reinventava il mito creando l’enorme iceberg di cui lo Hobbit e il Signore degli anelli sono la punta. Quell’enorme iceberg che sta venendo a galla grazie al lavoro ormai quarantennale del figlio dell’autore, Christopher Tolkien, e che sembra non avere mai fine.

E leggendo le vicende di Sigurd che deve affrontare il drago Fáfnir o della morte e della pira funebre della valchiria Brynhild, oppure della brama straziante di ricchezza e potere che caratterizza Atli (Attila), il secondo marito di Gudrún, chi conosce mediamente bene la cronistoria della «Terra di mezzo» si accorge che I figli di Húrin, romanzo che Tolkien non ultimò mai e che è stato pubblicato nel 2007, è largamente debitore, per temi e atmosfere, de La leggenda di Sigurd e Gudrún.

Ma anche il molto meno cupo Signore degli anelli è pieno di echi lontani che riportano a questi «lai», ai loro bellissimi «kenningar» (metafore tipiche della poesia norrena). Così la spada frantumata di Aragorn il ramingo che viene riforgiata ricorda la spada di Sigurd, ottenuta utilizzando la spada che Odino aveva «donato» a suo padre. E la stessa descrizione di Odino («Uomo s’avanza incognito,/ dal mantello coperto/ la barba lunga e candida,/ alto, forte e antichissimo») si adatta perfettamente a quella che sarà la figura di Gandalf, lo stregone-viandante che ha le stesse sembianze dell’Odino viandante. Così Brynhild-Brunilde che ama sino alla morte Sigurd è la versione feroce e perduta della principessa Éowyn che rischia la morte travolta dall’amore impossibile per Aragorn e alla fine si salva. Il verso riferito a Brynhild «Che l’attende al risveglio,/ la sventura o la gioia?» risulta perfetto per entrambe. Diversa è solo la risposta. Ma i rimandi potrebbero spostarsi in infinite direzioni. Questa è la profondità di Tolkien, la sua capacità di rielaborare i modelli culturali, sedimentati nei secoli, per dar vita a narrazioni originali ma genuinamente antiche.

E in questo senso i più stupiti, avvicinando La leggenda di Sigurd e Gudrún, potrebbero essere i cultori di Wagner. Scopriranno che Tolkien sfronda di ogni incrostazione post-romantica i personaggi a loro cari. Li riporta alla dimensione feroce e complessa delle antiche saghe norvegesi e islandesi. La Valchiria, a esempio, più che la guerriera in attesa dell’amore promesso in Tolkien è una creatura dalle emozioni primigenie e violente che non chiede doni allo sposo, ma una spada che uccida chi si è permesso di farle la corte. Poi, travolta dai sentimenti, pianifica attentamente, con un ben studiato mosaico di mezze verità e di autentiche menzogne, la morte dell’eroe.

In Tolkien il mito e la magia producono spesso l’eucatastrofe, ma senza sconti.

Per usare le sue parole: «La fiaba non smentisce l’esistenza… del dolore e del fallimento… smentisce però l’universale sconfitta finale… permette una fugace visione della gioia, gioia al di là delle mura del mondo, acuta come il dolore».

Matteo Sacchi

15/10/2009

Fonte: il giornale

]]> http://moviesoothsayer.wordpress.com/2009/10/16/foreign-review-attila-1954/ Sat, 17 Oct 2009 01:38:09 +0000 soothsayer767 http://moviesoothsayer.wordpress.com/2009/10/16/foreign-review-attila-1954/

Attila could be the worst movie that the late Anthony Quinn ever starred in.

Quinn stars as the world’s second most famous barbarian who also tried to takedown the Roman Empire. The story focuses on Attila sitting outside the border of Italy waiting to pounce but his diplomatic brother, Bleda, would rather negotiate a treaty than kill Romans. Atilla will have none of that so he has his brother killed.

Meanwhile idiotic and cowardly Roman emperor, Valentinian III, panics about what to do about the barbarian. His smarter more cunning sister Honoria (Sophia Loren) offers herself up as a bride to Attila if he will spare her brother and Rome.

The movie has one of the worst scripts I have ever seen with this kind of rich tapestry for a story.

Attila was wild, crazy, debonaire, relentless and brave. Quinn gives the barbarian a bravado like John Wayne gave many of his western heroes but without the scruples. The performance is credible to all the over-acting and silliness from his supporting players. Some of the performances reminded me of “mimes on speed.” Except these mimes shovel the garbage that is this script.

Then in Rome, a 70s porno without, well, the porn. It is an interesting contrast but felt wrong.

The wardrobe on this film tried to be epic but I found the spandex very distracting, especially the spandex behind Attila’s huge codpiece. Then there was the makeup. How come the Huns look like Mongols? Did Huns look like Mongols? It’s just bizarre.

The seduction scene where Loren goes to Quinn is the best scene of the film. Loren is looking her best and the seduction is very Samson and Delilah-esque. Loren looks ravishing in a revealing white gown as Quinn’s barbarian is caught off guard and speechless. Loren’s gown in that scene is the best of the film, hands down.

The scene ends with the hysterical line, “How I have longed for your lips!” Why this is so funny is that he just slobber kissed her with his mouth still half full of food. His cheeks look like a gopher. It’s these kinds of silly things that make this film rich for parody. Or think about it, is this already a parody?

The film never really reaches the tone it needs to be. They wanted it to be epic, historic, sexy and starring two giant stars. What they got was an 80-minute movie, with super silly dialogue and over-blown performances.

If you want to laugh at the film, I give it four stars. But the film wants to be taken seriously.

1.5 out of 5

So Says the Soothsayer

Side note: You can find this film on the Sophia Loren DVD collection from Lionsgate. The best film of collection is Sunflower, watch for that review on future edition of Foreign Fridays.

 MUSTAFA KEMAL

dağ başını efkâr almış
gümüş dere durmaz ağlar
gözyaşından kana kesmiş gözlerim
ben ağlarım çayır ağlar çimen ağlar
ağlar ağlar cihan ağlar
mızıkalar iniler ırlam ırlam dövülür
altmış üç ilimiz altmış üç yetim
yıllar gelir geçer kuşlar gelir geçer
her geçen seni bizden parça parça götürür
mustafa’m mustafa kemal’im

diz dövdüm şavkı aktı sakarya’nın suyuna
sakarya’nın suları nâmın söyleşir
hemşehrim sakarya öksüz sakarya
ankara’dan uçan kuşlar
kemal’im der günler günü çağrışır
kahrolur bulutlara karışır
gök bulut yaşmak bulut
uca dağlar dev boyunlu morca dağlar
divan durmuş bekleşir
mustafa’m mustafa kemal’im

nasıl böyle varıp geldin hoşgeldin
çıngı kaymış yalazlanmış gözlerin
sol yüzünde güneş südü sıcaklık
ellerinden öperim mustafa kemal
senin dalın yaprağın biz senin fidanların
biz bunları yapmadık
sen elbette bilirsin bilirsin mustafa kemal
elsiz ayaksız bir yeşil yılan
yaptıklarını yıkıyorlar mustafa kemal
hani bir vakitler kubilay’i kestiler
çün buyurdun kesenleri astılar
sen uyudun asılanlar dirildi
mustafa’m mustafa kemal’im

ATTİLÂ İLHAN

Başarı yalnız yetenek değil disiplin özveri, bağımsız ve ödünsüz bir kişilik, içten bir yurt sevgisi gerektirir.
Ancak o zaman, gerçek ve hak edilmiş bir başarı olur.

ATTİL  İLHAN

Visiting Attila usually goes in waves. There are times I’m ringing his doorbell four times a week, sometimes I don’t get to see him for four weeks. Last time I hung out at his place the entire day, doing nothing but being lazy old me in good company. He showed me his herb garden and made delicious ginger tea. He’s on his way to become a good hobby cook. Check his blog Flavour Journey, which should be updated more frequently.