di Maurizio Caprino

Con molto piacere pubblichiamo 3 video realizzati durante il 5° appuntamento del “Campionato Kart delle Contrade di Piazza di Sovere”. Buona Visione

—-

.: Prove libere e Qualifiche

Video raffigurante un misto tra prove libere e qualifiche ufficiali pre gara.

—-

.: Gara Gruppo 1

Video della gara del gruppo 1 formato da Marco Cerea, Riccardo Bianchi, Francesco Fantini, Flavio Carrara e Enrico Arcaini.

—-

.: Gara Gruppo 2

Video della gara del gruppo 2 formato da Francesco Arcaini, Daniele Fantini, Danilo Filisetti e Auro Negri.

—-

Tutti i nostri video sono presenti nel nostro YouTube Channel.

Prof. Osman ÖZSOY – 18 Şubat 2009 – Haber 7

Bir insan bedeni düşünün ki, kolu ya da ayağı yok. Kopmuş…
Kopan kolun avuç içinin, ya da kopan ayağın altının kaşınması ne kadar rahatsız edici bir durum olurdu düşünebiliyor musunuz?
Pekâlâ, olmayan kolun avuç içi gerçekten kaşınır mı, bilim bu konuda ne diyor kısaca ona temas edelim. Ama önce şimdi bu konuda nereden çıktı diyenler için kısa bir açıklama yapalım.
İstanbul’da son 1 aydır üst geçitlerde yolun geliş gidiş iki tarafını da kaplayan uzun bez afişler var. Afişlerin üzerinde; ‘TUT ELİNİ, GAZZE AYAĞA KALKSIN’ yazıyor. Yani Gazze’ye el uzatılması isteniyor.
Gerçekten de Türk Milleti Gazze için ayağa kalktı. Neticede Sayın Başbakan’da bu milletin bir ferdi. Ağaya kalkılması gereken yerde o da ayağa kalktı ve zulmü zalimin yüzüne çarparak Davos’taki oturumu terk etti.
Türk halkı neden Filistin, Bosna, Bulgaristan, Çeçenistan, Kıbrıs gibi yerler söz konusu olduğunda daha duyarlı bir şekilde ağaya kalkıyor, hiç düşündünüz mü?
Bunun dini ve milli nedenleri elbette var. Fakat bizim bugün burada temas etmek istediğimiz nokta çok farklı? Şaşıracaksınız belki ama konunun bir de anatomik yönü var.
Her canlının bir aurosu (hale’si) vardır. Eğer çıplak gözle görebilseydik, adeta büyükçe bir yumurta şeklinde insanın etrafını çevreleyen, insanların dışa yansıyan ışınları diyebileceğimiz aurolarını (hale) görmemiz mümkün olacaktı. Nitekim günümüzde kirlian adı verilen fotoğraflama sistemiyle korku, endişe ve her türlü haleti ruhiye bir bakıma resmedilebiliyor.
Bir problemle karşılaştığımız zaman, bizi adeta bir zar gibi saran auromuzda delikler açılıyor, zedelenme oluyor ve hale’deki intizam bozuluyor. Mesela migrende ağrı gelirken, auro denilen görüntülerin ortaya çıktığını bilim adamları fotoğraflarla tespit etmişler.
Kimden elektrik alıyorsunuz?
Birbirini seven iki insan yan yana geldiğinde, her iki tarafın auroları adeta olimpiyat halkası gibi birbirini çekiyor, iç içe geçiyor. Birbirinden hoşlanmayan iki insan yan yana geldiğinde auroları birbirini itiyor. Günlük hayatta konuşurken, falanca kişiden elektrik aldım veya almadım şeklinde ifade etmeye çalıştığımız konu da bu aslında.
Eğer bir insan herhangi bir nedenle el, ayak, kulak ve benzeri bir uzvunu kaybetse bile, insanı çepeçevre saran auro, o organı yerindeymiş gibi hissetmesini sağlıyor.
Şimdi sıkı durun. Bu durumdaki insanlar, kimi zaman olmayan ellerinin veya ayaklarının kaşındığını, ağrıdığını, üşüdüğünü veya oraya başkası tarafından dokunulduğu hissini yaşıyorlar. Elleri istem dışı olarak o bölgeye gidiyor. Ellerini o bölgeye uzattıklarında temas edememek, dokunamamak, rahatlatacak bir işlem yapamamak onları strese sokuyor, acılarını derinleştiriyor, morallerini daha da bozuyor.
İşte buna tıpta, Fantom Ağrıları adı veriliyor. Bu hastalığın, dokunma varsanısı (tactil, haptic hallucination) kesilmiş bir kol veya bacağın algılanması (phantom-limb) ya da fantom ekstremidite (sahte dokunma ve yüzey duyumu) gibi türleri var.
Gazze bizim parçamız…
Konunun Gazze ile ilgisine gelince…
Türk Milleti olarak bir zamanlar geniş bir coğrafyaya hükmediyorduk. O coğrafya üzerinde yaşayan halklarla et tırnak gibi, bir beden gibi olmuştuk. Gün geldi, cebren ve hileyle o bölgeler bizden koparıldı.
Bugün o insanlarla fiziken beraber olamasak da, Türk Milleti’nin aurosu onların varlığını tüm benliğiyle algılamaya devam ediyor. Ne zaman o halkların başına bir şey gelse, dara düşseler, gönül eli oralara uzanmak, dertleriyle dertlenmek, varsa sıkıntılarını gidermek istiyor. Türk Milleti’nin dışında, hiçbir karşılık beklemeden bu tür duygu ve düşünce içinde olan başka bir millet var mı acaba?
Neden hemen yanı başındaki Arap ülkelerin Türk Milleti kadar konuya duyarlı yaklaşamadığını bu örnek daha iyi anlatmaktadır. O coğrafyalar adeta bir bedenin parçası gibi sinir uçlarıyla beynimize, gönül temasıyla kalbimizde doğrudan bağlantılılar.
Bugün eski Osmanlı coğrafyasında ne zaman bir şey olsa hemen harekete geçmek istememizin bir nedeni de budur.
Türkiye’yi daracık bir coğrafyaya hapsettiğini ve kolunu kanadını kırdığını düşünenler, Güney Asya’dan Bosna’ya, Kore’den Polonya’ya, Yemen’den Sibirya ovalarına kadar uzanan aurosunun etkisini kıramamışlardır. Türk Milleti bu duygu yoğunluğunu koruduğu sürece, eski haşmetine yeniden kavuşacaktır. O coğrafyalarda yaşan insanların başlarına ne zaman bir şey gelse gözlerini Anadolu’ya çevirmelerinin bir nedeni de budur.
Davos’taki çıkış milletçe bizi işte bu yüzden çok heyecanlandırdı.
O sadece Gazze’ye sahip çıkmak değildi. Kendimize olan saygının da bir gereğiydi.
Kopmuş gibi olsa da bazı uzuvlar, yerleri hala sızlıyor.
Ve bizler bu sancıyı çok seviyoruz.

Care amiche di Bloghella,

scusate l’assenza, ma NON eravamo alla Blogfest. Stavamo infatti intrattenendo l’idolo erotico di Auro altrove, chiunque egli fosse.

Avevamo tuttavia delle emissarie a Riva del Garda che ci hanno narrato eventi mirabolanti. Innanzitutto si sono divertite un mondo mentre noi ci annoiavamo a morte: auguriamo loro una simpatica eruzione cutanea.

Ci han detto che c’è stato un battibecco tra donne, e che una era la Dottoressa.

Ci hanno detto di aver visto una nuova coppia, nuova per noi, almeno, e che al ritorno dalla blogfest, lui ha cambiato il suo status (da single a impegnato) in Facebook. Lei invece ha rispolverato il bustier di pizzo.

Ci hanno detto che MCC si è sbronzato orribilmente venerdì sera, e sono tutti unanimi nel dichiarare che era decisamente meglio di quando è sobrio.

A breve altri aggiornamenti..

Scriveteci pure a bloghella@gmail.com, vale il segreto professionale.

(grazie andrea – il filmato lo potete vedere meglio e commentare qui – e grazie al signor flickr e agli sponsor della ggdi per avermi fatto così sbronza)

e mi sposerò in una lavanderia a gettone, la sua preferita.
lui non avrà occhiali perché glieli avrò rotti, io.
io avrò i boccoli intrecciati con nastri rossi e arriverò in bicicletta accompagnata da mio padre.
mia madre piangerà.
sua madre piangerà.

io avrò un abito rosso fuoco in seta grezza, lungo ampio. avrò un paio di louboutin nere con la suola rossa, in mano. saranno parte del bouquet di calle che poi non lancerò perché lo vorrò tenere.
mi sposerò scalza e lui sarà scalzo. ritirerà qualche minuto prima la giacca in tintoria e arriverà trafelato e sudatino, ma lo sposerò anche per questo.
e anche perché si leverà per tempo i calzini bianchi di spugna.

gli invitati saranno attorno a noi. tutti scalzi.
i bambini potranno sedersi sulle lavatrici oppure mettersi dentro ai cestelli, e se per caso parte la centrifuga, peggio per loro.

non avremo bisogno di preti o di sindaci perchè non abbiamo nulla da dimostrare a nessuno. ma solo famiglie con cui passare una giornata diversa dal solito.

gli amici e i parenti lanceranno dash invece che riso, inquineremo un po’ ma almeno nessun puzzerà al ricevimento e non avremmo affamato l’africa.

mangeremo in riva al mare, ognuno porterà qualcosa, sarà un wedding porta party. i piatti saranno appoggiati su tavoli di legno, gli ospiti siederanno su parei a quadretti, ogni donna avrà un ombrellino coi fiocchi e le gale. ognuno avrà una mug in cui sorseggiare acqua o birra o quel che vorrà.
ognuno avrà molto sabbia dentro alle mutande a fine giornata.

non faremo foto perché non ci andrà.
nessuno leggerà brani o canzoni, probabilmente la nostra canzone sarà unica rosa, oppure una versione molto calda di around midnight.

noi rideremo.
sarà bello.

grazie a chi mi ha aiutato a disegnare il matrimonio più simile – in quasi tutto e per tutto – alla mia idea perfetta di matrimonio

domani mi sposo, ne sono felice,
si sente dal tono con cui lo si dice
una piccola chiesa alle undici e venti
hanno deciso ogni cosa i suoi amici e i parenti
(daniele silvestri)

quando penso al male che vorrei fargli se lo incontrassi ancora una volta, ringhio.
rumorosamente.
canenero ritorna nel sonno, devo urlare per prendere fiato
quelle mani ancora su di me, quella bocca sporca su di me
quante volte ho gridato nel sonno per sentirmi di nuovo al sicuro
quella porta chiusa intorno a me, quella voce scura dentro me
(canenero, subsonica)

aurora, dicembre 2007

Dupa zeci de variante sub diverse forme taxa auto lupta cu indarjire pentru asi pastra locul printre multele taxe percepute de legislativul romanesc. In momentul in care interese de grup sau de cine stie ce fel isi doresc ceva nu mai conteza nici motiuni, nici petitii nici opinia societatii civile ceea ce conteaza este ca dorinta unora “importanti” sa fie respectata, or fi si ei cetateni cu drept de vot deci guvernul asculta dorinta cetateanului.Dincolo de orice ironia un lucru e cert guvernul actual nu vrea sub nici o forma sa renunte la ceea ce poate sa mai aduca cativa bani la buget asa ca nu mai conteaza cat sau cum este de justificata o taxa si unde ajung banii deoarece important este ca banii sa fie incasati iar apoi se descurca cei care ii incaseaza sa ii cheltuiasca si cum sa le schimbe destinatia din motive “obictive” dar ce sa ii faci traim intr-o tara in care taxele sunt facute sa fie platite de cei mici iar legile sunt facute pentru a respecta normele europene caci despre punerea lor in aplicare nu prea pote fi vorba sau cel putin nu la cei care au o cunostinta sau o relatie sau si mai grav legea nu este facuta sa fie respectata caci cei care sunt desemnati sa o puna in aplicare sunt prea comozi.