<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>auster &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/auster/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "auster"</description>
	<pubDate>Mon, 30 Nov 2009 14:28:17 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Review - Man in the Dark by Paul Auster]]></title>
<link>http://regularrumination.wordpress.com/2009/11/24/review-man-in-the-dark-by-paul-auster/</link>
<pubDate>Tue, 24 Nov 2009 18:21:38 +0000</pubDate>
<dc:creator>Lu</dc:creator>
<guid>http://regularrumination.wordpress.com/2009/11/24/review-man-in-the-dark-by-paul-auster/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;There&#8217;s no single reality, Corporal.  There are many realities.  There&#8217;s no singl]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://regularrumination.wordpress.com/files/2009/11/maninthedark.jpg"><img class="alignleft size-medium wp-image-1483" title="maninthedark" src="http://regularrumination.wordpress.com/files/2009/11/maninthedark.jpg?w=193" alt="" width="193" height="300" /></a>&#8220;There&#8217;s no single reality, Corporal.  There are many realities.  There&#8217;s no single world.  There are many worlds, and they all run parallel to one another, worlds and anti-worlds, worlds and shadow-worlds, and each world is dreamed or imagined or written by someone in another world.  Each world is the creation of a mind.&#8221; (69)</p>
<p><!--more--><em>Man in the Dark</em> by Paul Auster appeals to every single one of my sensibilities.  I read <em>The Book of Illusions</em> by Auster a few years ago and really enjoyed it.  It wasn&#8217;t my favorite book of the year, but it convinced me so thoroughly of its characters that I&#8217;m still not totally convinced that they aren&#8217;t real.  I have decided that that is Auster&#8217;s strength.  Everything about this book is all in August Brill&#8217;s head.  He was injured in an accident not too long ago and finds himself spending hours and hours in his bed, sleepless, imagining stories for himself so he doesn&#8217;t have to think so much about the past.  But eventually he does, and he will.</p>
<p>I should not be disappointed by <em>Man in the Dark</em>, because it did everything it promised me it would.  There are no surprises here, really.  Everything the jacket said it would do, it delivered.  The first part of the book goes back and forth between Brill&#8217;s own narrative and the narrative he tells himself at night when he&#8217;s trying to sleep.  This story is an alternative history where George W. Bush won the 2000 election, but then New York seceded, starting a second civil war.  The world has had a completely different history: September 11 never happened, New York and the states that followed it have a prime minister, and the war rages on with no indication that it will end.  Until Brill imagines Owen Brick, a man from his own world who wakes up in this alternative world and must stop it, by killing August Brill in the real world.  And I know that sounds really complicated, but this book is not, and that&#8217;s my biggest disappointment.</p>
<p>This book is smart, don&#8217;t get me wrong.  The whole time it&#8217;s doing something that you don&#8217;t even realize, but I wanted there to be something more.  I wanted the narratives to fall in on one another, like they kind of do in <em>The  Book of Illusions</em>, I wanted there to be a revelation at the end.   I wanted something to happen.  But this is a quiet book.  I think I have pinpointed the problem: the dust jacket describes the book as shocking.  There is nothing shocking about this book.  The book is honest, yes, but unless I missed something honesty isn&#8217;t the only qualification for shocking.</p>
<p>What this book does well is quietly explore.  Brill lives with his daughter and granddaughter, all of them living with their personal grief relative to their significant others.   They are a broken family, but they are growing and grieving together, slowly healing.  That is what&#8217;s beautiful about this novel, it&#8217;s subtlety.  And no, it wasn&#8217;t what I wanted or what I expected, but it ended up being better for it.  It could have been an exciting alternative history novel and sure, I would have enjoyed it, but I would have missed the wonderful meta-quality of <em>Man in the Dark.</em> So, yes, I recommend this novel, but don&#8217;t trust the dust jacket.  It&#8217;s not shocking, but it is beautifully contemplative.</p>
<p>So go read this!: now &#124; tomorrow &#124; <strong>next week </strong>&#124; next month &#124; next year &#124; when you’ve exhausted your TBR pile</p>
<p>Have you read and reviewed <em>Man in the Dark</em>?  Let me know and I&#8217;ll link to your review here.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Midnight in Dostoevsky. At some point]]></title>
<link>http://nuovayorkoutpost.wordpress.com/2009/11/23/midnight-in-dostoevsky-at-some-point/</link>
<pubDate>Mon, 23 Nov 2009 20:50:58 +0000</pubDate>
<dc:creator>Nicola di Bowery</dc:creator>
<guid>http://nuovayorkoutpost.wordpress.com/2009/11/23/midnight-in-dostoevsky-at-some-point/</guid>
<description><![CDATA[Comunque oggi sul New Yorker c&#8217;e&#8217; un racconto di DeLillo, che non vedo l&#8217;ora di le]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Comunque oggi sul New Yorker c&#8217;e&#8217; un racconto di DeLillo, che non vedo l&#8217;ora di le]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[CRISIS...]]></title>
<link>http://coachingparavivir.wordpress.com/2009/11/19/crisis/</link>
<pubDate>Thu, 19 Nov 2009 07:01:14 +0000</pubDate>
<dc:creator>coachingparavivir</dc:creator>
<guid>http://coachingparavivir.wordpress.com/2009/11/19/crisis/</guid>
<description><![CDATA[Leo a Paul AUSTER en &#8220;Experimentos con la verdad&#8221;: “Hay que estar dispuesto a hallar el ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://coachingparavivir.wordpress.com/files/2009/11/crisis.gif"><img class="aligncenter size-medium wp-image-308" title="crisis" src="http://coachingparavivir.wordpress.com/files/2009/11/crisis.gif?w=154" alt="" width="154" height="300" /></a></p>
<p>Leo a Paul AUSTER en &#8220;Experimentos con la verdad&#8221;:</p>
<p><em>“Hay que estar dispuesto a hallar el sentido de lo que está ocurriendo.”</em></p>
<p>Y me asalta el pensamiento hacia una de las máximas del coaching “Andar por la vida dándose cuenta”<br />
Continúa Auster: <em>“Casi todos nosotros, yo mismo incluido, vamos por la vida sin prestar mucha atención. De pronto ocurre una crisis, y nos cuestionamos todo lo que nos rodea, y en ese momento dejamos de pisar tierra firme”.</em></p>
<p>Y es aquí, donde las preguntas juegan su poderoso papel, como pistas de salida para un nuevo saber interno. Y la clave no reside en lo que me rodea sino en cómo dejo que me afecte lo que me rodea.</p>
<p>Prosigue Auster: <em>“Creo que es en esos momentos [de crisis, de cuestionamiento, de perder tierra firme] cuando la memoria se convierte en una poderosa fuerza de nuestras vidas. Comienzas a explorar el pasado, e invariablemente te encuentras con una nueva lectura de ese pasado, lo entiendes de una manera nueva, y por ello eres capaz de enfrentarte al presente de una nueva manera”</em>.</p>
<p>Me encantó leer anoche a Auster y dejar volar mi memoria y mi imaginación, entendiendo las crisis como trampolines para el crecimiento y la oportunidad en medio del peligro.</p>
<p>Circula por ahí que para los japoneses, la palabra crisis en japonés se compone de dos idiogramas Kiki (pronunciese ki-ki o ki-kai) que significan <strong>peligro</strong> y<strong>oportunidad<span style="font-weight:normal;">, aunque en andaluz “un kiki” es algo muy distinto <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_wink.gif' alt=';)' class='wp-smiley' />  </span></strong></p>
<p>Palabra de coach</p>
<p>Juan BELLIDO</p>
<p><a href="http://www.acompañamientopersonal.com" target="_blank">www.acompañamientopersonal.com</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Foram montra em Outubro]]></title>
<link>http://romeuj.wordpress.com/2009/11/08/foram-montra-em-outubro/</link>
<pubDate>Sun, 08 Nov 2009 17:49:04 +0000</pubDate>
<dc:creator>Teresa Antunes</dc:creator>
<guid>http://romeuj.wordpress.com/2009/11/08/foram-montra-em-outubro/</guid>
<description><![CDATA[O novo livro do escritor americano Paul Auster. Anos 60, Nova Iorque, um jovem aspirante a poeta e u]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div class="wp-caption aligncenter" style="width: 197px"><a href="http://portalivros.files.wordpress.com/2009/09/asa-auster.jpg"><img class=" " title="Paul Auster, Invisível. Editora Asa. 13 euros." src="http://portalivros.files.wordpress.com/2009/09/asa-auster.jpg?w=187&#038;h=264" alt="" width="187" height="264" /></a><p class="wp-caption-text">O novo livro do escritor americano Paul Auster. Anos 60, Nova Iorque, um jovem aspirante a poeta e um misterioso casal francês envolvem-se num chocante triângulo amoroso. Diz quem já leu, que é &#34;provavelmente o melhor romance de Auster&#34; (diz a Kirkus Reviews)</p></div>
<div class="wp-caption aligncenter" style="width: 210px"><a href="http://www.presenca.pt/images//products/Liv01350004_f.jpg"><img class="     " title="O Professor, de Frank Mccourt" src="http://www.presenca.pt/images//products/Liv01350004_f.jpg" alt="" width="200" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">Crónica irreverente, tocante e bem-humorada sobre os trinta anos durante os quais o autor deu aulas em diversos liceus de Nova Iorque.</p></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Paul Auster, The country of the last things]]></title>
<link>http://centroculturalcharlespeguy.org/2009/10/13/paul-auster-the-country-of-the-last-things/</link>
<pubDate>Tue, 13 Oct 2009 18:29:34 +0000</pubDate>
<dc:creator>cccharlespeguy</dc:creator>
<guid>http://centroculturalcharlespeguy.org/2009/10/13/paul-auster-the-country-of-the-last-things/</guid>
<description><![CDATA[El país de las últimas cosas (The country of the last things) es la novela corta que Paul Auster pub]]></description>
<content:encoded><![CDATA[El país de las últimas cosas (The country of the last things) es la novela corta que Paul Auster pub]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Julgue você mesmo]]></title>
<link>http://jeffersonsecco.wordpress.com/2009/10/07/julgue-voce-mesmo/</link>
<pubDate>Wed, 07 Oct 2009 12:32:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>Jeferson, Maicon</dc:creator>
<guid>http://jeffersonsecco.wordpress.com/2009/10/07/julgue-voce-mesmo/</guid>
<description><![CDATA[Janeiro de 2002, Almirante Tamandaré. Quatro homens desembarcaram de uma viatura. Três deles estavam]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Janeiro de 2002, Almirante Tamandaré. Quatro homens desembarcaram de uma viatura. Três deles estavam]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[LAS MUJERES LLEVAN AL MUNDO Paul Auster]]></title>
<link>http://teecuento.wordpress.com/2009/09/30/las-mujeres-llevan-al-mundo-paul-auster/</link>
<pubDate>Wed, 30 Sep 2009 13:35:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>rubengarcia</dc:creator>
<guid>http://teecuento.wordpress.com/2009/09/30/las-mujeres-llevan-al-mundo-paul-auster/</guid>
<description><![CDATA[Un crítico literario se repone de un accidente y por las noches inventa un personaje imaginario. Al ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Un crítico literario se repone de un accidente y por las noches inventa un personaje imaginario. Al mismo tiempo, entabla una curiosa relación con su nieta, que le revela cómo los objetos expresan las emociones humanas en la vida y el cine. Ésa es la trama de Un hombre en la oscuridad, la nueva novela del autor de Leviatán</p>
<p>Este texto es un fragmento de El hombre en la oscuridad (Anagrama)</p>
<p><img class="alignleft size-thumbnail wp-image-595" title="blog_mujeres" src="http://teecuento.wordpress.com/files/2009/09/blog_mujeres.jpg?w=150" alt="blog_mujeres" width="150" height="112" />Arriba acaba de abrirse una puerta, y oigo ruido de pasos que cruzan el pasillo. Miriam o Katya, no sé cuál de las dos será. [...] Si tuviera que decidirme, diría que era Katya. La pobre, afligida Katya, tan resistente al sueño como su inválido abuelo. Me encantaría estar en condiciones de subir las escaleras, entrar en su dormitorio y charlar un rato con ella. Contarle alguno de mis chistes malos, quizá, o si no pasarle simplemente la mano por la cabeza hasta que cerrara los ojos y se quedara dormida. Pero en silla de ruedas no se puede subir la escalera, ¿verdad? Y si cogiera la muleta, lo más probable es que me cayera en la oscuridad. Maldita sea esta pierna idiota. La única solución sería que me crecieran alas, un par de alas gigantescas del más suave y blanco plumón. Entonces subiría como una flecha.<br />
<!--more--><br />
Desde hace un par de meses, Katya y yo nos pasamos el día viendo películas. Sentados uno al lado del otro en el sofá de la sala de estar, sin quitar la vista del televisor, tragándonos dos, tres y hasta cuatro películas seguidas, haciendo luego un descanso para cenar con Miriam, y una vez terminada la cena, de vuelta al sofá a ver una o dos más antes de irnos a la cama. Debería estar trabajando en mi libro, las memorias que prometí escribir a Miriam cuando me jubilé hace tres años, la historia de mi vida, los anales de la familia, la crónica de un mundo desaparecido, pero lo cierto es que prefiero estar sentado en el sofá con Katya, su mano en la mía, su cabeza en mi hombro, sintiendo cómo se me entumece el cerebro con la interminable procesión de imágenes que desfila por la pantalla. Trabajé en él durante más de un año, acumulando un considerable montón de páginas, la mitad de la historia, calculo, puede que algo más, pero por lo visto se me han quitado las ganas. Tal vez fue cuando murió Sonia, no sé, el final de la vida de casado, el abandono, la puta soledad de estar sin ella, aunque el hecho de estrellarme luego con aquel coche alquilado, destrozándome la pierna y estando en un tris de haberme matado, puede que influyera también: la indiferencia, la impresión de que al cabo de setenta y dos años en este mundo, ¿a quién le importa que yo me ponga a escribir sobre mi vida? Nunca fue algo que suscitara mi interés, ni siquiera cuando era joven, y desde luego jamás he tenido aspiraciones literarias. Me gustaba leer, eso sí, leer libros y escribir luego algún comentario, pero siempre he sido un velocista, nunca un corredor de fondo, un galgo que trabajó cuarenta años contra reloj, un experto redactando artículos de setecientas palabras, crónicas de quinientas, columnas bisemanales o encargos ocasionales para alguna revista, y ni sé los miles de recensiones que habré vomitado. Decenios de gacetillas, montañas de papel de periódico quemado y reciclado, y a diferencia de la mayoría de mis colegas, nunca he sentido inclinación por coleccionar las buenas, suponiendo que hubiera alguna, para volver a publicarlas en forma de libros que ninguna persona en su sano juicio se molestaría en leer. Dejemos que mis memorias a medio terminar acumulen un poco de polvo, de momento. A punto de acabar su biografía de Rose Hawthorne, Miriam trabaja con afán, robando horas al sueño, dedicándole los fines de semana, los días en que no tiene que coger el coche para ir a Hampton a sus cursos, y de momento quizá sea suficiente con una escritora en la casa.</p>
<p>¿Dónde estaba? Con Owen Brick&#8230; Owen Brick caminando por la carretera hacia la ciudad. El aire frío, la confusión, una segunda guerra civil en Norteamérica. Un preludio de algo, pero antes de que resuelva qué hacer con mi aturdido mago, necesito unos momentos para reflexionar sobre Katya y las películas, puesto que aún estoy por decidir si es buena o mala cosa. Cuando empezó a encargar los DVD por Internet, lo consideré una señal de progreso, un pequeño paso hacia delante. Aunque no fuera más que eso, me indicaba que estaba dispuesta a distraerse, a pensar en algo distinto de su Titus muerto. Estudia cinematografía, al fin y al cabo, se está preparando para ser montadora, y cuando la avalancha de DVD empezó a inundar la casa, me pregunté si estaría pensando en volver a la escuela o, en todo caso, a proseguir su formación por sí sola. Al cabo de un tiempo, sin embargo, empecé a considerar esa verdadera obsesión de ver películas como una forma de automedicación, un remedio homeopático para anestesiarse contra la necesidad de pensar en su futuro. No es lo mismo evadirse en una película que en un libro. Los libros obligan a dar algo a cambio, a utilizar la inteligencia y la imaginación, mientras que una película puede verse -e incluso disfrutarse- en un estado de irreflexiva pasividad. Dicho lo cual, no pretendo sugerir que Katya se haya hecho de piedra. Sonríe y a veces hasta emite una risita durante las escenas graciosas de las comedias, y sus conductos lacrimales se han activado con frecuencia ante las escenas emotivas de los dramas. Tiene algo más que ver con la postura, creo yo, con la manera en que se recuesta en el sofá con las piernas estiradas sobre la mesa auxiliar, sin moverse durante horas y horas, sin molestarse siquiera en coger el teléfono, apenas dando señales de vida salvo cuando la abrazo o le cojo la mano. Probablemente sea culpa mía. La he animado a llevar esa existencia apagada, y puede que deba ponerle fin; aunque dudo que me escuche si lo intento.</p>
<p>Por otro lado, hay días mejores que otros. Siempre que terminamos una película, charlamos un poco sobre ella antes de que Katya ponga la siguiente. Normalmente me gusta discutir la historia y la calidad de la interpretación, pero sus observaciones tienden a centrarse en los aspectos técnicos de la película: la posición de la cámara, el montaje, la iluminación, el sonido, y esas cosas. Sólo que esta noche, sin embargo, después de ver tres películas extranjeras seguidas &#8211; La gran ilusión , Ladrón de bicicletas y El mundo de Apu -, Katya ha hecho unos comentarios sagaces e incisivos, esbozando una teoría de la realización cinematográfica que me ha impresionado por su perspicacia y originalidad.</p>
<p>Objetos inanimados, enunció.<br />
¿Qué pasa con ellos?, pregunté yo.</p>
<p>Objetos inanimados como medio de expresar emociones humanas. En eso consiste el lenguaje cinematográfico. Sólo los buenos directores saben cómo hacerlo, pero Renoir, De Sica, y Ray son tres de los mejores, ¿verdad?<br />
Sin duda.</p>
<p>Piensa en las primeras escenas de Ladrón de bicicletas. El protagonista encuentra trabajo, pero para llevarlo a cabo necesita desempeñar la bicicleta. Se va a casa sintiendo lástima de sí mismo. Y allí está su mujer, en la calle, cargando con dos pesados cubos de agua. Toda su pobreza, todos los esfuerzos de esa mujer y su familia están contenidos en esos cubos. El marido está tan enfrascado en sus propios problemas, que ni se molesta en ayudarla hasta que casi están dentro de la casa. E incluso entonces, sólo le coge un cubo, dejando que ella cargue con el otro. Todo lo que nos hace falta saber sobre su matrimonio se nos muestra en esos pocos segundos. Luego suben las escaleras hasta su piso, y a la mujer se le ocurre la idea de empeñar la ropa de cama para recuperar la bicicleta. Recuerda la violencia con que da una patada al cubo en la cocina, la agresividad con que abre el cajón de la mesa. Objetos inanimados, emociones humanas. Luego pasamos a la casa de empeños, que no es una casa, realmente, sino un sitio enorme, una especie de almacén de objetos superfluos. [...] Y seguidamente vemos a uno de los empleados que lleva el pequeño paquete a los estantes donde se depositan los artículos empeñados. Al principio, las estanterías no parecen muy altas, pero entonces la cámara retrocede, y mientras el empleado empieza a subir, vemos que se alargan hacia arriba cada vez más, hasta llegar al techo, y cada estante y casillero rebosa de paquetes idénticos al que ahora está guardando, y de pronto parece que todas las familias de Roma han vendido la ropa de cama, que toda la ciudad se encuentra en la misma situación de miseria que el protagonista y su mujer. En una sola toma, abuelo. En una sola toma se nos ofrece el retrato de toda una sociedad que vive al borde del desastre.</p>
<p>No está mal, Katya. La cabeza te sigue funcionando&#8230;<br />
Se me ha ocurrido esta misma noche. Pero creo que he dado con algo interesante, porque he visto ejemplos de lo mismo en esas tres películas. ¿Recuerdas los platos de La gran ilusión ?</p>
<p>¿Los platos?<br />
Casi justo al final. Gabin dice a la alemana que la quiere, que cuando acabe la guerra volverá por ella y por su hija, pero las tropas ya se están acercando, y Dalio y él deben cruzar la frontera y pasar a Suiza antes de que sea demasiado tarde. Cenan juntos los cuatro por última vez, y llega entonces el momento de la despedida. Todo resulta muy conmovedor, claro está. Gabin y la mujer parados en el umbral, la posibilidad de que no vuelvan a verse más, las lágrimas de ella mientras los hombres desaparecen en la noche. Renoir corta entonces la escena y pasa a Gabin y Dalio, que van corriendo por el bosque, y me apuesto lo que quieras a que cualquier otro director del mundo habría acabado la película con ese plano. Pero Renoir, no. Tiene el genio -y cuando digo genio , me refiero a la comprensión, la hondura de corazón, la humanidad- de volver a la mujer y a su hijita, a esa joven viuda que ya ha perdido a su marido por la locura de la guerra, ¿y qué es lo que la espera? Entrar de nuevo en casa y enfrentarse a la mesa del comedor con los platos vacíos de la cena que acaban de compartir. Los hombres ya se han ido, y como ya no están, esos platos se han convertido en la señal de su ausencia, en el solitario sufrimiento de las mujeres cuando los hombres se van a la guerra, y uno por uno, sin decir palabra, los recoge y quita la mesa. ¿Cuánto dura la escena? ¿Diez segundos? ¿Quince? Muy poco, pero te corta el aliento, ¿verdad? Simplemente te deja para el arrastre.</p>
<p>Eres una chica valiente, le dije, pensando de pronto en Titus.</p>
<p>Déjalo, abuelo. No quiero hablar de él. En otro momento, pero no ahora. ¿De acuerdo?<br />
Vale. Sigamos con el cine. Todavía queda una película. La india. Creo que es la que más me ha gustado.</p>
<p>Será porque trata de un escritor, dice Katya, esbozando una breve e irónica sonrisa.</p>
<p>Puede. Pero eso no quiere decir que no sea buena.</p>
<p>De no ser buena no la habría escogido. Nada de basura. &#8230;sa es la norma, ¿recuerdas? Toda clase de películas, desde lo estrafalario a lo sublime, pero nada de basura.</p>
<p>Estamos de acuerdo. Pero ¿dónde está el objeto inanimado en Apu?</p>
<p>Piensa.</p>
<p>No quiero pensar. Esa teoría es tuya, así que explícamelo tú.</p>
<p>Las cortinas y la horquilla del pelo. La transición de una vida a otra, el momento crucial de la historia. Apu se ha ido al campo a asistir a la boda de la prima de un amigo suyo. Un matrimonio convenido según la tradición, y cuando aparece el novio, resulta que es tonto, un profundo idiota. Se suspende la boda, y a los padres de la prima del amigo empieza a entrarles el pánico, temerosos de que a su hija le caiga una maldición de por vida si no se casa esa misma tarde. Libre de preocupaciones, Apu se ha dormido entre los árboles, contento de pasar unos días fuera de la ciudad. Se le acerca la familia de la chica. Le explican que es el único soltero disponible, que sólo él puede resolverles el problema. Apu se queda horrorizado. Piensa que están locos, que son un hatajo de palurdos supersticiosos, y se niega a hacerlo. Pero luego lo piensa mejor y decide aceptar. Lo considera como una buena acción, como un gesto altruista, pero no tiene intención alguna de volver a Calcuta con la chica. Después de la ceremonia nupcial, cuando se encuentran finalmente solos por primera vez, Apu descubre que la sumisa muchacha es mucho más fuerte de lo que él creía. Soy pobre, le explica él, quiero ser escritor, no tengo nada que ofrecerte. Lo sé, contesta ella, pero le da lo mismo, porque está resuelta a ir con él. Molesto, desconcertado, pero conmovido a la vez por su determinación, Apu cede de mala gana. La escena cambia a la ciudad. Un carruaje se detiene frente al destartalado edificio donde vive Apu, y se bajan su mujer y él. Todos los vecinos se acercan y miran boquiabiertos a la guapa muchacha mientras Apu la conduce escaleras arriba hacia su pequeña y sórdida buhardilla. Un momento después, lo llaman y se va. La cámara enfoca a la chica, sola en esa habitación extraña, en una ciudad desconocida, casada con un hombre al que apenas ha visto. Finalmente, se acerca a la ventana, sobre la que en vez de cortina cuelga un asqueroso trozo de arpillera. Hay un agujero en el tejido, y por ahí mira hacia el patio, donde un niño en pañales avanza con pasos inseguros entre el polvo y la basura. La cámara invierte el ángulo, y vemos su ojo a través del agujero. Fluyen lágrimas de ese ojo, y es normal que esté nerviosa y asustada, que se sienta perdida. Apu vuelve a entrar en la habitación y le pregunta qué le pasa. Nada, contesta ella, sacudiendo la cabeza, nada en absoluto. Entonces la escena termina con un fundido en negro, y el gran interrogante es: ¿qué ocurre a continuación? ¿Qué espera a esa inverosímil pareja que ha acabado casándose por pura casualidad? Con unas cuantas pinceladas hábiles y decisivas, todo se nos revela en menos de un minuto. Objeto número uno: la ventana. Fundido de apertura, es por la mañana temprano, y lo primero que vemos es la ventana por la que miraba la muchacha en la escena anterior. Pero la desastrada tela de saco ha desaparecido, y en su lugar hay unas limpias cortinas a cuadros. La cámara retrocede un poco, y ahí tenemos el objeto número dos: un tiesto con flores en el alféizar de la ventana. Son señales alentadoras, pero aún no podemos estar seguros de lo que significan. Vida hogareña, ambiente acogedor, un toque femenino, pero eso es lo que debe hacer una esposa, y el hecho de que la mujer de Apu haya cumplido sus tareas no demuestra por sí solo que tenga cariño a su marido. La cámara continúa retrocediendo, y los vemos durmiendo a los dos en la cama. Suena el despertador, y la mujer se levanta enseguida mientras Apu emite un gruñido y se tapa la cabeza con la almohada. Objeto número tres: el sari. Ella echa a andar nada más levantarse, pero de pronto no puede moverse: su ropa está atada con la de Apu. Qué raro. ¿Quién podría haber hecho eso, y por qué? En su rostro hay una expresión contrariada y divertida a la vez, y al instante sabemos que ha sido Apu. Vuelve a la cama, le da un suave golpecito en el trasero, y luego desata el nudo. ¿Qué me dice a mí ese momento? Que mantienen relaciones sexuales satisfactorias, que entre ellos se ha establecido un espíritu juguetón, que están realmente casados. Pero ¿y el amor? Parecen contentos, pero ¿qué solidez tienen sus recíprocos sentimientos? Entonces es cuando aparece el objeto número cuatro: la horquilla del pelo. La mujer sale de cuadro para preparar el desayuno, y la cámara hace un primer plano de Apu. Por fin logra abrir los ojos, y mientras bosteza, se estira y da vueltas en la cama, se fija en algo caído en el hueco entre las dos almohadas. Introduce la mano y saca una horquilla de su mujer.</p>
<p>Es el momento álgido. Alza la horquilla y la examina, y cuando vemos los ojos de Apu, la ternura y adoración que irradian, sabemos más allá de toda duda que está locamente enamorado de ella, que es la mujer de su vida. Y Ray lo consigue sin utilizar una sola palabra de diálogo.</p>
<p>Igual que con los platos, observé yo. Lo mismo que con el paquete de sábanas.<br />
Sin palabras.</p>
<p>No hay necesidad de palabras, repuso Katya. Cuando sabes lo que te traes entre manos, no hacen falta.</p>
<p>Hay otra cosa en esas tres escenas. No me he fijado cuando veíamos las películas, pero al oír cómo las describes ahora, he caído de pronto en la cuenta.</p>
<p>¿El qué?<br />
Las tres tratan de mujeres. De que son las mujeres quienes llevan el mundo. Se ocupan de lo que verdaderamente importa mientras que los desventurados hombres van dando tumbos por ahí haciendo chapuzas. O si no, se quedan en la cama sin hacer nada. Eso es lo que pasa después de lo de la horquilla. Apu mira al otro extremo de la habitación, a su esposa, agachada sobre una tetera, preparando el desayuno, y no hace movimiento alguno para ayudarla. Igual que el italiano, que no repara en lo que le cuesta a su mujer cargar con esos cubos de agua.</p>
<p>Por fin, dijo Katya, dándome un leve codazo en las costillas. Un hombre que lo entiende.</p>
<p>No exageremos. Sólo incorporo a tu teoría una anotación al margen. A tu muy perspicaz teoría, debo añadir.</p>
<p>¿Y qué clase de marido eras tú, abuelo?<br />
Igual de distraído y perezoso que los payasos de esas películas. Tu abuela se encargaba de todo.</p>
<p>Eso no es cierto.</p>
<p>Sí que lo es. Cuando venías a casa con nosotros, yo siempre hacía gala de mi mejor manera de ser. Tendrías que habernos visto cuando estábamos solos.</p>
<p>Hago una pausa para cambiar de postura en la cama, ajustar la almohada, beber un trago de agua del vaso que tengo en la mesilla. No quiero ponerme a recordar a Sonia. Aún es muy pronto, y si empiezo en este preciso momento, me pasaré horas pensando en ella. Seguir con la historia. &#8230;sa es la única solución, y luego ver lo que pasa si es que logro terminarla.<br />
[Traducción de Benito Gómez Ibáñez]<br />
AUSTER Su condición de novelista, poeta y cineasta se advierte en este fragmento y en sus obras Trilogía de Nueva York, El palacio de la luna y La música del azar<br />
Articulo: <a href="http://www4.loscuentos.net/go.php?url=http://adncultura.lanacion.com.ar" target="_blank">http://adncultura.lanacion.com.ar</a> 29/08/2008<br />
Publié par <a href="mailto:Azul@rte">Azul@rte</a> à l&#8217;adresse 19:52</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Encontros e desencontros]]></title>
<link>http://laaaarih.wordpress.com/2009/09/29/encontros-e-desencontros/</link>
<pubDate>Tue, 29 Sep 2009 15:41:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>laaaarih</dc:creator>
<guid>http://laaaarih.wordpress.com/2009/09/29/encontros-e-desencontros/</guid>
<description><![CDATA[Histórias em ônibus sempre acontecem entre pessoas já conhecidas ou que residam no mesmo ambiente. J]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="margin-bottom:0;text-align:justify;">Histórias em ônibus sempre acontecem entre pessoas já conhecidas ou que residam no mesmo ambiente. Já no metrô, é mais raro. Certa vez me impressionei com o acaso. Há um ano e meio eu estava em São Paulo fazendo nada de muito promissor na vida. Trabalhava num clube de rock. Desses inspirados nas casas de show americanas. O clube, bem conhecido na metrópole paulista, fica -pois ainda existe- , no retrô bairro da Barra Funda, que sentido Avenida Angélica, se encontra com o bairro Santa Cecília. É pavoroso pensar na imensidão de São Paulo e na quantidade de povo que vive por lá! Basta dar uma simples olhada ao redor de onde você esteja e logo identificará pessoas de várias regiões. Nordestino tem de sobra. “Os cabeças chatas invadiram cada canto”, costumava resmungar P., um produtor musical que tem estúdio ao lado do clube. Nordestinos são fáceis de identificar, o restante vai pelo sotaque. Sempre se encontra um gaúcho, paranaense, catarina, etc. Carioca é que não se vê a passeio. Talvez pela richa que os dois estados carregam. Uma boba disputa pra ver quem é o principal para o Brasil. E isso importa alguma coisa?</p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;">Voltando ao que realmente interessa nessa história. <!--more-->Certa sexta, estava eu na enorme Avenida Paulista a pensar se iria para casa de ônibus ou de metrô. O dia estava cinza e eu cansada de perambular a procura de um curso. Eram cerca de cinco horas da tarde. Andei umas três quadras para chegar ao ponto de ônibus. Cheguei e vi os bancos lotados e uma pequena fila que se formava. Como era de se esperar, permaneci em pé. Assim que o ônibus chegou, quando todos tinham entrado e as portas se fechavam, uma menina da cor de jambo apareceu correndo e gritando. “Espeeeera”, ela dizia. E o ônibus seguiu viagem. De longe, pude ver que ela gesticulava alguns palavrões. Fiquei imaginando o quanto é chato quando isso acontece. Enfim cheguei ao apertado apartamento que dividia com meu tio. Esqueci da menina, do ônibus e da chatice que é perdê-lo.</p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;">Passaram-se os dois dias de fim de semana quando na segunda, saí do trabalho cerca de seis horas e meia da tarde. Eu havia feito a matrícula no curso preparatório para vestibular Objetivo e ia para o primeiro dia de aula. Confesso não estar muito entusiasmada, pois a fila do metrô estava imensa e eu precisava estar na Paulista sete e dez. Enfim chegou a minhoca de metal que entorta as ruas, e o povo se esprimia para entar. Fiquei na expectativa de vagar um espaço. A porta quase fechando e com um pulinho eu estava dentro do vagão. Não só eu. Alguém deu um pulinho também e tentava achar um apoio para segurar. E era ela. A menina morena dos palavrões. Pensei “nossa que coincidência”, e segui meu caminho.</p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;">A semana passou e na sexta-feira após o cursinho, eu queria ir logo pra casa, comer, tomar banho e dormir. Na certa, seria mais rápido ir de metrô. O minhocão voa como um jato. Porém, o ponto de ônibus estava distante só alguns passos. O transporte chegou, eu paguei a passagem -um absurdo, inclusive- entrei e avistei um assento vago. Duas paradas adiante, a menina morena entrou no ônibus. “Não acredito”, pensei. Ou essa garota me pesegue, ou sei lá. É de se pensar que situações como essas são raríssimas numa cidade tão grande quanto São Paulo. É um ônibus atrás dp outro a cada vinte minutos em ritmo frenético. Caramba, que coincidência encontrar ela de novo. Desci no ponto de minha casa, o último da Avenida Angélica. A garota desceu também. Fiquei espiada, pra saber pra que lado ela iria. Po fim, ela entrou no mercado e eu desisti de disfarçar que estava esperando um táxi.</p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;">Segunda-feira, nova semana com sabor de velha. Terminou o expediente e desta vez, não peguei o metrô. Precisava passar em casa, apanhar um livro que havia dias precisava ser devolvido. Subi de elevador, peguei o livro, tomei um iogurte, desci de elevador e fui pro ponto de ônibus. E, para o meu maior espanto, a menina morena estava lá. Dessa vez, me reconheceu. Também pudera. Há semanas nos encontrávamos sem querer! Ela abriu um tímido sorriso e eu respondi com um leve abaixar de cabeça. Fila. Espera. O tempo não parece passar. “Ufa, chegou”, alguém desabafa. Passei na roleta do ônibus e me sentei. Havia um espaço vago ao meu lado e a menina morena acomodou-se ali. Não dialogamos de início, até que ela disse com sotaque baiano “Calor né?”, e eu “Pois é”. Conversa vai, conversa vem, descobrimos que morávamos no mesmo prédio. Eu dum lado, ela de outro. Por fim, começamos a marcar horários comuns para pegar metrô ou ônibus.</p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;">A situação dela era a mesma que a minha. Havia chegado há pouco tempo em Sampa e era de longe. Eu de Curitiba e ela de Salvador. Nos tornamos grandes amigas. Apresentei-a para um colega do cursinho, o B., e depois de alguns cachorros-quente se tornaram namorados. O relacionamento não durou muito, mas minha amizade por ela permanece. Última vez que nos falamos, ela estava ainda morava na metrópole e aguardava com anseio a chegada de um bebê.</p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;">Até hoje, não descobri o porquê eu e a menina morena escolhemos entre metrô e ônibus, nos mesmos dias e nos mesmos instantes.</p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"> </p>
<p style="margin-bottom:0;" align="right">Larissa Ilaídes</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[UN HOMBRE EN LA OSCURIDAD FRAGMENTO Paul Auster]]></title>
<link>http://teecuento.wordpress.com/2009/09/29/un-hombre-en-la-oscuridad-fragmento-paul-auster/</link>
<pubDate>Tue, 29 Sep 2009 15:03:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>rubengarcia</dc:creator>
<guid>http://teecuento.wordpress.com/2009/09/29/un-hombre-en-la-oscuridad-fragmento-paul-auster/</guid>
<description><![CDATA[Estoy solo en la oscuridad, dándole vueltas al mundo en la cabeza mientras paso otra noche de insomn]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Estoy solo en la oscuridad, dándole vueltas al mundo en la cabeza mientras paso otra noche de insomnio, otra noche en blanco en la gran desolación americana. Arriba, mi hija y mi nieta están cada una en su habitación, también solas: mi hija <img class="alignleft size-thumbnail wp-image-576" title="luciernaga-2" src="http://teecuento.wordpress.com/files/2009/09/luciernaga-2.jpg?w=150" alt="luciernaga-2" width="150" height="138" />única, Miriam, de cuarenta y siete años, que se acuesta sola desde hace cinco, y Katya, de veintitrés, única hija de Miriam, que antes dormía con un joven llamado Titus Small, pero ahora Titus ha muerto, y mi nieta duerme sola con el corazón destrozado.</p>
<p>Luz radiante, y luego oscuridad. El sol fulgurando por todos los rincones del cielo, seguido de la negrura de la noche, el silencio de las estrellas, el viento que agita las ramas. Ésa es la monotonía diaria. Llevo viviendo más de un año en esta casa, desde que me dieron de alta en el hospital. Miriam insistió en que viniera, y al principio estábamos los dos solos, junto con la enfermera que me cuidaba durante el día cuando mi hija se iba a trabajar. Luego, tres meses después, a Katya se le cayó el mundo encima, y entonces dejó la escuela de cine en Nueva York y se vino a Vermont a vivir con su madre.<!--more--></p>
<p>Sus padres lo llamaron como al hijo de Rembrandt, ese pequeño de los cuadros, el niño de cabellos dorados y gorro escarlata, el pupilo distraído que no comprende la lección, la criatura transformada en un joven devastado por la enfermedad que murió a los veintitantos años, igual que el Titus de Katya. Es un nombre maldito, un nombre que debería retirarse para siempre de la circulación. Pienso a menudo en el fin de Titus, la horrorosa historia de su último trance, las imágenes de su agonía, las demoledoras consecuencias de su muerte en mi atribulada nieta, pero no quiero entrar en eso ahora, no puedo caer en ello, tengo que alejarlo lo más posibles de mi pensamiento. La noche aún es joven, y sin moverme de la cama, con los ojos clavados en la oscuridad, en una tiniebla tan impenetrable que no se alcanza a ver el techo, me pongo a recordar la historia que empecé anoche. Eso es lo que hago cuando no logro conciliar el sueño. Me quedo tumbado en la cama y me cuento historias. Quizá no sean gran cosa, pero siempre y cuando no me salga de ellas, me evitan pensar en cosas que prefiero olvidar. La concentración, sin embargo, puede darme problemas, y las más de las veces mis pensamientos acaban derivando de la historia que pretendo contar a las cosas en las cuales no quiero pensar. No hay nada que hacer. Fracaso una y otra vez, hay más chascos que aciertos, pero eso no quiere decir que no ponga todo mi empeño.</p>
<p>Lo metí en un hoyo. Parecía un buen comienzo, una prometedora manera de poner las cosas en marcha. Situar a un hombre dormido en un pozo, para luego ver lo que pasa cuando se despierte e intente salir trepando. Me refiero a una profunda concavidad en el suelo, de unos tres metros de onda, excavada en forma de círculo perfecto, con paredes verticales de tierra sólida, muy compacta, tan dura que la superficie tiene una textura de arcilla modelada, de vidrio incluso. En otras palabras, cuando el hombre abra los ojos no conseguirá salir del hoyo. A menos que disponga de una serie de aparejos de montaña –martillo y crampones, por ejemplo, o una cuerda para echar un lazo a un árbol cercano–, pero este hombre no tiene herramientas, y una vez que recobre la conciencia, enseguida comprenderá la naturaleza del aprieto en que se encuentra.</p>
<p>Y así es. El hombre se despierta y descubre que está tendido de espaldas, mirando al cielo de un atardecer sin nubes. Se llama Owen Brick, y no tiene ni idea de cómo ha ido a parar allí, no guarda recuerdo alguno de cómo ha caído en ese agujero cilíndrico, que según sus cálculos tendrá aproximadamente tres metros y medio de diámetro. Se incorpora. Para su sorpresa, va vestido con un uniforme pardusco de lana áspera. Tiene la cabeza cubierta con una gorra, y lleva un par de robustas y gastadas botas de cuero negro, bien atadas por encima de los tobillos con una doble lazada. En las mangas de la chaqueta ostenta dos galones, lo que indica que el uniforme pertenece a un militar con el rango de cabo. Esa persona podría ser Owen Brick, pero el hombre del hoyo, cuyo nombre es Owen Brick, no recuerda haber servido en el ejército ni combatido en guerra alguna en ningún momento de su vida.</p>
<p>A falta de otra explicación, supone que ha perdido temporalmente la memoria a consecuencia de algún golpe recibido en la cabeza. Sin embargo, al pasarse la punta de los dedos por el cuero cabelludo en busca de rasguños o chichones, no encuentra indicios de bultos, ni heridas ni arañazos, nada que sugiera la existencia de ese golpe. ¿Qué ha sido, entonces? ¿Ha sufrido algún trauma que le ha mermado las facultades, haciéndole perder el uso de gran parte del cerebro? Tal vez. Pero a menos que le venga de pronto el recuerdo de ese trauma, no tendrá medio de saberlo. Seguidamente, empieza a explorar la posibilidad de que esté durmiendo en la cama, en su casa, atrapado en un sueño extrañamente lúcido, un sueño tan verosímil y absorbente que la frontera entre lo real y lo imaginario se ha difuminado hasta casi desaparecer. Si eso es cierto, entonces no tiene más que abrir los ojos, levantarse de la cama y dirigirse a la cocina a prepararse el café del desayuno. Pero, ¿cómo se pueden abrir los ojos cuando ya están abiertos? Parpadea unas cuantas veces, en un intento pueril de romper el encantamiento; pero no hay hechizo alguno, y la cama mágica no llega a materializarse.</p>
<p>En lo alto, una banda de estorninos atraviesa su campo de visión durante cinco o seis segundos, desapareciendo luego hacia el crepúsculo. Brick se pone en pie para inspeccionar su entorno, y entonces nota que le abulta un objeto en el bolsillo delantero izquierdo del pantalón. Resulta ser una cartera, la suya, y además de setenta y seis dólares estadunidenses, contiene un carné de conducir expedido por el estado de Nueva York a un tal Owen Brick, nacido el 12 de junio de 1977. Eso confirma lo que Brick ya sabe: que es un individuo cercano a la treintena con domicilio en Jackson Heights, en el barrio de Queens. Sabe asimismo que está casado con una mujer llamada Flora y que durante los últimos siete años ha trabajado como mago profesional, actuando principalmente en fiestas de aniversario infantiles por toda la ciudad con el nombre artístico del Gran Zavello. Tales hechos no hacen sino ahondar el misterio. Si tan seguro está de quién es, ¿cómo ha acabado entonces en el fondo de ese pozo, vestido con uniforme de cabo, nada menos, sin documentos, ni placa ni identificación que acredite su condición militar?</p>
<p>No tarda mucho en comprender que escapar de allí es totalmente imposible. La pared circular es muy alta, y cuando le da un puntapié con la bota con idea de hacer una marca y crear una especie de punto de apoyo que le permita escalarla, sólo consigue hacerse daño en el dedo gordo. La noche cae rápidamente, y va haciendo frío, un frío húmedo de primavera que le va calando hasta los huesos, y aunque ha empezado a tener miedo, de momento está más confuso que asustado. Sin embargo, no puede por menos de gritar pidiendo auxilio (&#8230;)</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[In tara ultimelor lucruri]]></title>
<link>http://runnerintherain.wordpress.com/2009/09/25/in-tara-ultimelor-lucruri/</link>
<pubDate>Fri, 25 Sep 2009 15:46:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>runnerintherain</dc:creator>
<guid>http://runnerintherain.wordpress.com/2009/09/25/in-tara-ultimelor-lucruri/</guid>
<description><![CDATA[vezi si: Fragmente. Motivul pentru care am citit cartea: coperta a patra. &#8220;O lectură halucinta]]></description>
<content:encoded><![CDATA[vezi si: Fragmente. Motivul pentru care am citit cartea: coperta a patra. &#8220;O lectură halucinta]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Paul Auster - In tara ultimelor lucruri]]></title>
<link>http://runnerintherain.wordpress.com/2009/09/25/paul-auster-in-tara-ultimelor-lucruri/</link>
<pubDate>Fri, 25 Sep 2009 15:09:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>runnerintherain</dc:creator>
<guid>http://runnerintherain.wordpress.com/2009/09/25/paul-auster-in-tara-ultimelor-lucruri/</guid>
<description><![CDATA[Fragmente &#8220;Lucrul esential e sa nu devii imun. Pentru ca obisnuinta e fatala. Chiar daca e a m]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Fragmente &#8220;Lucrul esential e sa nu devii imun. Pentru ca obisnuinta e fatala. Chiar daca e a m]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Seafood platter - plateau de fruits de mer]]></title>
<link>http://rothfranz.wordpress.com/2009/09/22/seafood-platter-plateau-de-fruits-de-mer/</link>
<pubDate>Tue, 22 Sep 2009 11:53:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>rothfranz</dc:creator>
<guid>http://rothfranz.wordpress.com/2009/09/22/seafood-platter-plateau-de-fruits-de-mer/</guid>
<description><![CDATA[Den Teil drei unseres bretonischen Tagebuchs hatte ich den Meeresfrüchten gewidmet, einer kulinarisc]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://rothfranz.wordpress.com/tagebuch-bretagne-iii/">Den <strong><em>Teil drei</em></strong> unseres <strong><em>bretonischen Tagebuchs</em></strong></a> hatte ich den Meeresfrüchten gewidmet, einer kulinarischen Spezialität der Bretagne.</p>
<p>Hier nun der Film dazu:</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/kX2eVZ9jbb4&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/kX2eVZ9jbb4&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p><em>Nebenbei bemerkt: ich persönlich bin der angeblich wahre Wunder wirkenden Kraft der Austern ganz und gar nicht abgeneigt. Die sind so eiweißreich, so ganz ohne Auswirkungen auf die Libido kann ihr Verzehr gar nicht sein.</em></p>
<p><a href="http://www.youtube.com/user/BorderlinePressRoth" target="_blank"><em>See more films on YouTube</em></a>.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tot ce-am iubit – Siri Hustvedt ]]></title>
<link>http://literelibere.wordpress.com/2009/09/20/tot-ce-am-iubit-%e2%80%93-siri-hustvedt/</link>
<pubDate>Sun, 20 Sep 2009 12:51:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>literelibere</dc:creator>
<guid>http://literelibere.wordpress.com/2009/09/20/tot-ce-am-iubit-%e2%80%93-siri-hustvedt/</guid>
<description><![CDATA[Am deschis cartea asta la îndemnul lui Puck. Vă spun sincer că, înainte să fac rost de carte, titlul]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Am deschis cartea asta la îndemnul lui <a href="http://puck.jubjub.ro">Puck</a>. Vă spun sincer că, înainte să fac rost de carte, titlul nu m-a convins. Nici măcar primele pagini nu m-au convins. Dar, puţin câte puţin, mi-am dat seama că am în mână o carte neaşteptat de interesantă.</p>
<p>„<em>A scrie e un fel de-a-mi cauta foamea iar foamea nu e altceva decât un gol</em>.” Spune la un moment dat Leo Hertzberg, naratorul cărţii. (Da, scriitoarea a preferat să povestească din perspectiva unui personaj masculin.) Plecând de la o descoperire accidentală, Leo, istoric de arte, reuşeşte să reunească piesele care i-au compus traiectoria de-alungul ultimilor 25 de ani. Astfel, ca un act de eroism disperat, într-o zi, vizitând o galerie din Soho, în New York, rămâne fascinat în faţa unui tablou şi se hotărăşte să meargă în căutarea autorului ei, William Wechsler. </p>
<p>Arta, fir conducător al muncii celor doi eroi, îi reuneşte curând printr-o admiraţie reciprocă, care, din acel moment se va transforma într-o prietenie profundă. Alături de Erica şi Violet, respectivele lor neveste, Leo şi Bill vor locui în acelaşi bloc din Soho, vor deveni taţi în aceeaşi perioadă, vor împarţi aceeaşi casă de vacanţă în Vermont. Cei doisprezece ani petrecuţi de cele două familii într-o perfectă armonie vor fi dinamitaţi mai întâi din cauza unei tragedii iar apoi din cauza unei revelaţii lente şi corozive. </p>
<p>Spre sfârşitul romanului mi-am dat seama că <em>Tot ce-am iubit</em> nu e chiar o reflecţie romantică asupra unei vieţi care se pretinde perfectă, ci o epopee solitară şi lirică a unui bărbat mâncat pe dinăuntru de timp, căutând să dea un înţeles vieţii sale. Cu un talent admirabil pentru a descrie partea subiectivă şi delicată a relaţiilor umane, Siri Hustvedt dezvăluie o lume imprevizibilă în care pierderea e o parte intrinsecă a vieţii iar nebunia poate fi văzută ca o salvare. Din adâncul acestui roman iese parcă la suprafaţă o întrebare: oare cum devenim ceea ce suntem? </p>
<p>Da, surprinzătoare şi tulburătoare cartea asta. I-am admirat personajele, chiar dacă pe alocuri am simţit ecouri austeriene descoperind caracterele acelea torturate şi neliniştite care îmi plac atât de mult la Auster. Chiar dacă uneori proza lui Hustvedt e densă, are totuşi un ritm crescător cu cât avansăm cu lectura. Îmi place cum scrie, chiar dacă descrierile sale sunt uneori încărcate. Cred că e un roman care se adânceşte în aspectele semnificative ale psihologiei umane, ca de exemplu doliul şi senzaţia pierderii unei fiinţe iubite, dificultatea relaţiilor între bărbaţi şi femei, imposibilitatea de-a cunoaşte cu adevărat pe cineva, oricât de apropiat ne-ar fi, sau tulburările de personalitate care ne pot duce pe un drum fără întoarcere. E o carte ambiţioasă prin tema pe care şi-a ales-o şi vă spun că nu m-a dezamăgit.</p>
<p>(De origine norvegiană, Siri Hustvedt s-a născut în 1955 în Minnesota, Statele Unite. În 1992 a publicat prima sa carte, <em>The blindfold</em>, tradusă în şaisprezece limbi. A doua carte, <em>The enchantment of Lily Dahl</em>, lansata patru ani mai târziu, a fost primită cu acelaşi entuziasm. Scriitoarea e autoarea unei cărţi de poezie, <em>Reading to you</em>, şi a unei colecţii de eseuri, <em>Yonder</em>. Locuieşte în Brooklin, New York, împreună cu soţul ei, scriitorul <a href="http://ro.wikipedia.org/wiki/Paul_Auster">Paul Auster</a>.)</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Vuelven Murakami y Mankell ]]></title>
<link>http://lalibrera.wordpress.com/2009/09/18/vuelven-murakami-y-mankell/</link>
<pubDate>Thu, 17 Sep 2009 22:44:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>lalibrera</dc:creator>
<guid>http://lalibrera.wordpress.com/2009/09/18/vuelven-murakami-y-mankell/</guid>
<description><![CDATA[He recibido el catálogo de Tusquets para el último trimestre del año y no puedo estar más feliz. Vue]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>He recibido el catálogo de Tusquets para el último trimestre del año y no puedo estar más feliz. Vuelven Haruki Murakami y Henning Mankell. En octubre, el detective Wallander regresa con &#8216;El hombre inquieto&#8217;, una oportunidad para descubrir o seguir disfrutando de la maravillosa prosa de Mankell. Y en noviembre, Murakami con &#8216;El fin del mundo y un cruel país de las maravillas&#8217;, a buen seguro otra historia llena de lirismo y sentimiento de este inigualable autor japonés. Y para aumentar la alegría, en breve nuevo libro de Georgette Heyer, la que fue considerada heredera de Jane Austen y que en España es publicada por Salamandra. No veo la hora de tener estos libros en mis manos!! </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[auster &amp; hustvedt]]></title>
<link>http://shingirmingir.wordpress.com/2009/09/13/auster-hustvedt/</link>
<pubDate>Sun, 13 Sep 2009 11:52:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>shingirmingir</dc:creator>
<guid>http://shingirmingir.wordpress.com/2009/09/13/auster-hustvedt/</guid>
<description><![CDATA[Good choice, I said to him, the stranger I sat down beside. His look was all of a sudden full of una]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><em>Good choice</em>, I said to him, the stranger I sat down beside. His look was all of a sudden full of unanswered questions.<em> I am surprised that you noticed so fast</em>, he said. <em>Well, the author happens to be one of my favorites, you should read his other books, as well</em>, I said. I took out my book and was about to put on my earplugs when he lowered his look trying to read the authors name. I opened my book too fast. <em>So, what kind of a book are you reading?</em> he asked. I giggled. <em>This is actually one of his wife&#8217;s books.</em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Bath, from the water]]></title>
<link>http://priverd.wordpress.com/2009/09/03/bath-from-the-water/</link>
<pubDate>Thu, 03 Sep 2009 01:45:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>Diego Laje</dc:creator>
<guid>http://priverd.wordpress.com/2009/09/03/bath-from-the-water/</guid>
<description><![CDATA[Bath, from the water Originally uploaded by diegolaje Who would not have a bath in the water? Well, ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div style="float:right;margin-left:10px;margin-bottom:10px;">
<a href="http://www.flickr.com/photos/9981285@N06/3882400051/" title="photo sharing"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3165/3882400051_1b61363c8c_m.jpg" alt="" style="border:solid 2px #000000;" /></a><br />
<br />
<span style="font-size:.9em;margin-top:0;"><br />
<a href="http://www.flickr.com/photos/9981285@N06/3882400051/">Bath, from the water</a><br />
<br />
Originally uploaded by <a href="http://www.flickr.com/people/9981285@N06/">diegolaje</a><br />
</span>
</div>
<p>Who would not have a bath in the water? Well, in Bath it&#8217;s perfectly possible to be in the Bath and not getting wet.</p>
<p>Probably this tradition dates to Roman times. Romans used oil to bathe their bodies, so they really didn&#8217;t get wet when they were getting cleaned. </p>
<p>So this may be their way of claiming their influence to this date, as most people who go to Bath stay dry.</p>
<p>Fortunately, there isn&#8217;t much oiling going on in the city. At least publicly.<br />
</p>
<p><!-- AddThis Button BEGIN --></p>
<div><a href="http://www.addthis.com/bookmark.php?pub=dlaje2" title="Bookmark and Share" target="_blank"><img src="http://s7.addthis.com/static/btn/lg-share-en.gif" width="125" height="16" alt="Bookmark and Share"></a></div>
<p><!-- AddThis Button END --></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Bath]]></title>
<link>http://tiananmen360.wordpress.com/2009/09/03/bath/</link>
<pubDate>Thu, 03 Sep 2009 01:37:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>Diego Laje</dc:creator>
<guid>http://tiananmen360.wordpress.com/2009/09/03/bath/</guid>
<description><![CDATA[Bath, from the water Originally uploaded by diegolaje Una ciudad con un nombre tan sugestivo como ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Bath, from the water Originally uploaded by diegolaje Una ciudad con un nombre tan sugestivo como ]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Paul Auster - Nuits blanches (White Nights, 1988)]]></title>
<link>http://schabrieres.wordpress.com/2009/08/24/paul-auster-nuits-blanches-white-nights-1988/</link>
<pubDate>Mon, 24 Aug 2009 16:35:11 +0000</pubDate>
<dc:creator>schabrieres</dc:creator>
<guid>http://schabrieres.wordpress.com/2009/08/24/paul-auster-nuits-blanches-white-nights-1988/</guid>
<description><![CDATA[Personne…  Et le corps dit : ce qui est dit Ne doit pas être dit. Mais « personne » Est aussi un cor]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignleft size-full wp-image-1199" title="Paul Auster" src="http://schabrieres.wordpress.com/files/2009/08/paul_auster.jpg" alt="Paul Auster" width="154" height="230" />Personne…  Et le corps dit : ce qui est dit<br />
Ne doit pas être dit. Mais « personne »<br />
Est aussi un corps et ce que dit ce corps<br />
N’est entendu de personne,<br />
Á part toi.</p>
<p>Chute de neige et nuit… La répétition d’un crime,<br />
Parmi les arbres. Le stylo…<br />
Parcourt la surface de la terre ; ne sait plus…<br />
Ce qui va se passer et la main qui le tient<br />
Disparaît.</p>
<p>Pourtant, il écrit,<br />
Il écrit : au commencement, parmi les arbres,<br />
Un corps a émergé<br />
De la nuit,<br />
En marchant. Il écrit :<br />
La blancheur du corps est de couleur terre.<br />
C’est la terre,<br />
Et la terre a écrit que tout…<br />
Est la couleur du silence.</p>
<p>Je n’y suis plus pour personne. Je n&#8217;ai jamais dit ce que tu<br />
Prétends que j’ai dit.<br />
Pourtant, le corps<br />
Est un lieu où rien ne meurt. Et chaque nuit,<br />
Du silence des arbres, tu sais que ma voix<br />
Marche vers toi.</p>
<p>***</p>
<p><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Paul_Auster">Paul Auster (né en 1947)</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Paul Auster::Man in the Dark]]></title>
<link>http://fabriciopontin.wordpress.com/2009/07/25/paul-austerman-in-the-dark/</link>
<pubDate>Sat, 25 Jul 2009 00:02:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>fabriciopontin</dc:creator>
<guid>http://fabriciopontin.wordpress.com/2009/07/25/paul-austerman-in-the-dark/</guid>
<description><![CDATA[Mais um Auster, que terminei de ler aqui no pátio em uma sexta feira escandalosamente bonita. Bueno,]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Mais um Auster, que terminei de ler aqui no pátio em uma sexta feira escandalosamente bonita.</p>
<p>Bueno, é um livro mais convencional do Auster, ainda que eu seja capaz de encontrar algumas referências ao universo do New York Trilogy ou  do livro vermelho. É sempre bom voltar a ler o Auster, é um autor cuja prosa se tornou familiar e cuja leitura flui duma forma rápida, quase orgânica &#8211; eu tenho esta relação com poucos escritores, talvez Poe, Eco, Dostoiévsky e Kafka tenham este efeito.</p>
<p>O Auster repete o esquema do livro-dentro-do-livro, mas desta vez a coisa não é tão radical quanto no Dia do Oráculo ou no auto-biográfico Viagens no Scriptorium. Não é o melhor livro que eu li do Auster, e creio que a produção pós-folias no Brooklin não está no mesmo nível do Livro das Ilusões-Dia do Oráculo-Folias no Brooklin.</p>
<p>Ainda assim, esta história de duas guerras &#8211; que podem ou não podem ser imaginárias &#8211; é fascinante, e o livro adquire um ritmo ensurdecedor no final &#8211; coisa que muito me agrada. Talvez este possa ser um daqueles livros para indicar como introdução para quem quer começar a ler o Auster &#8211; muito embora o Folias no Brooklin <em>ainda</em> seja a obra prima do autor (mas meu livro preferido é o Livro das Ilusões e/ou City of Glass).</p>
<p>Não achei o livro tão político, diga-se de passagem. Me parece muito mais um livro sobre quotidiano do que o manifesto que alguns críticos encontraram. Inclusive, a coisa mais interessante deste livro é como ele maneja falar sobre quotidiano em um cenário de guerra/conflito.</p>
<p>Ao contrário de outros leitores assíduos do Auster, eu não acho que ele tenha ficado exatamente <em>previsível</em>. Mas ele criou um padrão de narrativa e historietas &#8211; mais ou menos como o Kakfa, um dos heróis do Auster &#8211; que pode cansar. O outro fator, é que  o cara é um tanto egóico, quero dizer, deve ser o terceiro ou quarto livro do Auster que me parece fazer referência à ele mesmo como um personagem. Nada contra, é um recurso bacana. Mas entendo quem acha que isso torna ele repetitivo. Pessoalmente, não concordo. Mas isso não tem qualquer inflação, é só uma opinião não-técnica de alguém que vê literatura como passa-tempo (embora eu seja um arrogante e elitista confesso sobre o assunto, mas eu sou arrogante normalmente e não vejo nada de eminentemente errado com elitismo literário, afinal, é só literatura).</p>
<p>Agora, tenho um livro da Jhumpa Lahiri para ler ali na estante, mas tenho trabalhos para terminar e coisas para fazer. Vai ter que ser leitura noturna.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Paul Auster "Oraakli öö"]]></title>
<link>http://motteterad.wordpress.com/2009/07/22/paul-auster-oraakli-oo/</link>
<pubDate>Wed, 22 Jul 2009 05:26:56 +0000</pubDate>
<dc:creator>matemaatikastaff</dc:creator>
<guid>http://motteterad.wordpress.com/2009/07/22/paul-auster-oraakli-oo/</guid>
<description><![CDATA[Maailm pole see mõistlik ja korrapärane paik, milleks tema seda pidas, et ta on algusest peale vales]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><ul>
<li>Maailm pole see mõistlik ja korrapärane paik, milleks tema seda pidas, et ta on algusest peale valesti aru saanud ja mitte midagi mõistnud. Maailma juhib juhus. Juhuslikkus varitseb meie elu igal sammul ning see elu võidakse meilt iga hetk käest võtta &#8211; täiesti põhjuseta.</li>
<li>Ei jää muud üle kui juhuse hävitavale jõule alistuda ning oma elu mingi mõttetu, täiesti suvalise eneseeitusega segi lüüa.</li>
<li>See jõud, see elu üdi, mida me vahel hingeks nimetame, antakse teisele inimesele edasi alati läbi silmade. &#8230; Iha salapära saab alguse sellest, kui inimene vaatab oma armastatu silmadesse, sest vaid seal võib hetkeks näha seda, kes see inimene on.</li>
<li>Ma lähen alati elevile, kui avastan uusi fakte omaenese eelarvamustest ja lollusest, kui taipan, et ma ei tea pooltki nii palju, kui arvan end teadvat.</li>
</ul>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Los degradados en ¡Menudo reparto!, de Jonathan Coe]]></title>
<link>http://manuelmoramorales.wordpress.com/2009/07/18/los-degradados-en-%c2%a1menudo-reparto-de-jonathan-coe/</link>
<pubDate>Sat, 18 Jul 2009 09:59:09 +0000</pubDate>
<dc:creator>Manuel Mora Morales</dc:creator>
<guid>http://manuelmoramorales.wordpress.com/2009/07/18/los-degradados-en-%c2%a1menudo-reparto-de-jonathan-coe/</guid>
<description><![CDATA[La escritura es la pintura de la voz. Voltaire Los libros se parecen más a los dioses menores que a ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[La escritura es la pintura de la voz. Voltaire Los libros se parecen más a los dioses menores que a ]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[walden everywhere]]></title>
<link>http://waldenredux.wordpress.com/2009/07/07/walden-everywhere/</link>
<pubDate>Tue, 07 Jul 2009 14:35:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>waldenredux</dc:creator>
<guid>http://waldenredux.wordpress.com/2009/07/07/walden-everywhere/</guid>
<description><![CDATA[As US so diligently pointed out to me recently, it&#8217;s Henry&#8217;s birthday on July the 12th. ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>As US so diligently pointed out to me recently, it&#8217;s <strong>Henry&#8217;s birthday</strong> on July the 12th. No, not Henri the omnipresent feline, who will probably live forever, but *the* Henry after whom this blog was inspired. Lately I have been amazed by the fact that Thoreau has been popping up at every turn. Maybe I am unnaturally attuned to it but someone seems to be mentioning him at least once a week lately &#8211; on the telly, on the net and in books. Maybe we are set for a massive waldenesque back-to-nature revival, a la sea/tree change. Boy am I glad I reserved my crappy derelict excuse for a cabin in the woods before someone else got their grubby hands on it.</p>
<p>Well anyway.  Seriously people. Here are two examples:</p>
<p>1.  <a href="http://www.imdb.com/title/tt0805664/">Men in Trees</a>.   Sex and the City meets Northern Exposure. I am loving this, who knows why. Perhaps it is because the main character, Marin Frist, just bought herself a dilapidated cabin in the woods and didn&#8217;t even last her first night. Mind you, she did have a *grizzly bear* in her house. All I&#8217;ve got is a possum. And some very loud cows.</p>
<p>2. Walden pops up in the weirdest of places. I am currently reading <em>The New York Trilogy</em> by Paul Auster, and enjoying it. But I just had to quote you this delectable bit from the story <em>Ghosts</em> (for those who haven&#8217;t read it, this is a detective story, with Blue assigned to watch over another man, Black. Yes just like in Reservoir Dogs, but no-one&#8217;s ear gets ripped off this time. Black spends his days reading Walden, and Blue decides he must read it in order to see what the fuss is about):</p>
<p>&#8220;Even experienced and sophisticated readers have had trouble with Walden, and no less a figure than Emerson once wrote in his journal that reading Thoreau made him feel nervous and wretched. To Blue&#8217;s credit, he does not give up. The next day he begins again, and this second go-through is somewhat less rocky than the first. In the third chapter he comes across a sentence that finally says something to him &#8211; Books must be read as deliberately and reservedly as they were written &#8211; and suddenly he understands that the trick is to go more slowly , more slowly than he has ever gone with the words before. This helps to some extent, and certain passages begin to grow clear: the business about clothes in the beginning, the battle between the red ants and the black ants, the argument against work. But Blue still finds it painful, and though he grudgingly admits that Thoreau is perhaps not as stupid as he thought, he begins to resent Black for putting him through this torture. What he does not know is that were he to find the patience to read the book in the spirit in which it asks to be read, his entire life would begin to change, and little by little he would come to a full understanding of his situation. But lost chances are as much a part of life as chances taken, and a story cannot dwell on what might have been.&#8221;</p>
<p>I love this idea. Slow reading, like slow cooking, but with less calories.</p>
<p>To get on to more pragmatic matters, geez it&#8217;s cold up here. It would have been great if I had remembered to reorder the gas bottles. Either one of them, not fussy which. All I know is they are not there and it has to be under 5 degrees in here. That will serve me right for being pathologically absent-minded. I have checked the websites though to guard against hypothermia and apparently as long as I wear all my clothes to bed tonight and use every blanket I own I should still wake up. In the epic words of Simon and Garfunkel&#8230; I gather all the news I need on the weather report &#8230;</p>
<p>And in the meantime I am going to make Henry a &#8216;mix tape&#8217; for his birthday that I think he will like in my iTunes.  I am going to make sure to put in some soothing Satie, some melancholy French trip-hop and a touch of indie grunge.  Well, it&#8217;s the thought that counts. I like to think he is loving it. Perfect for moping by the Pond.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[...l'oeil attentif à l'aubaine...]]></title>
<link>http://apreslebruit.wordpress.com/2009/06/29/loeil-attentif-a-laubaine/</link>
<pubDate>Mon, 29 Jun 2009 00:00:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>ouplala</dc:creator>
<guid>http://apreslebruit.wordpress.com/2009/06/29/loeil-attentif-a-laubaine/</guid>
<description><![CDATA[j&#8217;étais nourri et vêtu, j&#8217;avais ma chambre à moi. Je n&#8217;étais ni fessé ni battu, ne]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><span style="color:#322db3;">j&#8217;étais nourri et vêtu, j&#8217;avais ma chambre à moi. Je n&#8217;étais ni fessé ni battu, ne recevais ni coups de pied ni coups de poing, ni taloches sur les oreilles, et pourtant, si tolérable que fût ma situation, je ne m&#8217;étais jamais senti plus déprimé, plus rempli d&#8217;amertume et de fureur contenue. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#322db3;">Pendant les six premiers mois, je ne pensais qu&#8217;à m&#8217;enfuir. J&#8217;étais un enfant des villes, né avec le jazz dans le sang, un gamin des rues, l&#8217;oeil attentif à l&#8217;aubaine, et j&#8217;aimais le brouhaha des foules, les grincements des trolley-bus, la pulsation des néons, la puanteur du whisky de contrebande suintant dans les rigoles. J&#8217;étais un loustic au pied léger, un scatman miniature à la langue bien pendue, aux multiples facettes, et je me retrouvais planté au milieu de nulle part, sous des cieux qui ne jouaient que sur le temps &#8211; presque toujours mauvais. </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#322db3;"><br />
</span></p>
<p style="text-align:right;"><span style="color:#322db3;">Paul Auster, </span><em><span style="color:#322db3;">Mr. Vertigo</span></em></p>
<p style="text-align:right;"><span style="color:#322db3;"><br />
</span></p>
<p style="text-align:right;"><span style="color:#322db3;">.</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
