Hormis la démonstration des All Blacks face aux Bleus à Marseille, cette dernière journée de la tournée d’automne nous a permis de passer une belle après midi rugby grâce également aux matchs des Sudafs et des Australiens. Ces derniers ont montré un tout autre visage que celui offert depuis le début de la tournée en écrasant les Gallois. Les Springboks on eux conclu une très longue saison sur une défaite à Croke Park permettant à l’Irlande de rester invaincue en 2009.

Conrad Smith

Les Blacks sont de retour et on ne s’attendait pas à les voir à ce niveau là. Il semble que les changements de responsabilités des entraîneurs aient payé car je n’avais pas vu les kiwis jouer aussi bien depuis leur préparation au mondial 2007. Leur capacité à franchir les rideaux a été impressionnante de même que la vitesse de leurs relances, tant ils semblaient pouvoir traverser le terrain d’une traite. Daniel Carter est bien entendu le grand artisan d’une rencontre qu’il a ébloui de son talent et de sa classe. Il est désormais officiellement de retour à son meilleur niveau. Chez les avants Tom Donnelly et Jerome Kaino ont montré des qualités que je ne les soupçonnais même pas de posséder et quand on sait que Collins, Jack ou Mitchell pourraient réintégrer la sélection en vue du prochain mondial, l’horizon semble dégagé au pays du long nuage blanc. En ce qui concerne les arrières, ils me semblaient avoir des yeux dans le dos, se trouvant avec une facilité déconcertante. Cory Jane pourrait s’installer à l’aile après sa performance de samedi. Trop souvent sous estimé à cause d’un physique moins impressionnant que les autres spécialistes du poste, Conrad Smith a montré qu’il était un des meilleurs centres au monde. La perf des Français a été détaillée en long, large et travers par les médias français donc je ne m’attarderais pas dessus. Les All Blacks n’ont cependant pas terminé leur tournée d’automne, une ultime rencontre de gala les attend à Twickenham le week end prochain face aux Barbarians de Nick Mallett. Des gros noms du rugby mondial sont venus garnir les rangs des Babas dont les Australiens Elsom, Genia, Giteau ou Mitchell, les Sudafs Matfield, du Plessis, Burger, Habana ou du Preez ainsi que le Néo Zélandais Rokocoko qui voudra se rappeler au bon souvenir de Graham Henry.

Wycliff Palu, énorme tout au long de cette tournée

Les Australiens ont certainement voulu corriger le tir après leur sortie à Murrayfield face à l’Ecosse et il l’ont fait avec la manière. Une magnifique victoire 33 à 12 contre des Gallois incapables de s’adapter au jeu proposé par les Wallabies. S’ils ont confirmé avoir une très grosse défense, les Aussies nous ont rappelé qu’ils étaient capables de proposer du jeu derrière, encore faut il qu’ils en aient envie. Une fois n’est pas coutume, Matt Giteau a été étincelant dans son rôle de… premier centre, car même s’il portait le numéro 10, il s’est très souvent retrouvé derrière Quade Cooper, en particulier lors de ses deux passes décisives à Ioane et Polota-Nau. Les deux joueurs très critiqués les semaines passées ont su relever la tête dans ce match et ont impressionné. Will Genia est cependant le joueur qui m’a fait la plus forte impression car, outre la qualité de ses passes et la pertinence de ses choix, il a été énorme en défense et ses placages m’ont rappelé un de ses prédécesseurs dont les initiales sont GG. Je ne sais pas si cela est du à titularisation de Dean Mumm, mais l’alignement aussie a été beaucoup plus performant que précédemment, de même pour la mêlée qui n’a jamais flanchée face aux Gallois. Il faut tout de même rappeler que le XV du poireau comptait de nombreux titulaires absents et a perdu très rapidement Shane Williams et Halfpenny. David Pocock, encore une fois auteur d’une grosse partie a été inexplicablement sorti par Deans à la mi-temps, mais il n’y a rien à reprocher à George Smith qui a été également très présent en défense. Ca ne sera pas une surprise mais j’ai préféré Polota-Nau a Stephen Moore et O’Connor à Hynes. Kurtley Beale a enfin obtenu sa première cape, mais n’ayant joué que dix minutes il n’a rien pu montrer. Dommage que les Wallabies se soient réveillés si tard, mais ils pourront utiliser ce match référence pour se reconstruire. Les Gallois ont du pain sur la planche et devraient d’abord revoir leur stratégie car, malgré leurs échecs successifs en pick and go, ils ont inlassablement laissé leurs forces dans cet exercice sans penser à jouer avec leurs arrières. La palme de la stupidité au numéro 8 Andy Powell qui a oublié que le rugby est un sport collectif.

Martin Rodriguez

Les Sud-Africains sont redescendus sur terre en cette fin d’année 2009. Alors que la défaite face aux Bleus étaient perçue comme un accident par beaucoup, celle face à l’Irlande a surpris et confirmé le déclin des hommes de Peter de Villiers. Je pense que cette baisse de régime est surtout due à la fatigue des joueurs après une saison très longue et intense pour cause de tournée des Lions Britanniques, et au grand nombre de joueurs blessés. Il ne faut pas se leurrer, on ne devient pas mauvais du jour au lendemain et les Boks seront toujours là l’an prochain, les Bulls et les Sharks sont toujours les favoris du Super 14 au même titre que les Crusaders. La rencontre de Croke Park avait plutôt bien débuté pour les saffies grâce à un essai de Burger mais Morné Steyn a échoué trop de fois au pied pour pouvoir dépasser des Irlandais emmenés par le jeune ouvreur du Leinster, Jonathan Sexton. Impressionnants en défense, les Irlandais terminent l’année invaincue et sont les favoris du prochain Tournoi de Six Nations avec les bleus. Privée de Bakkies Botha, la touche Sudaf a été dominée par un O’Connell revanchard après la tournée des Lions. Au final beaucoup de coups de pieds mais un gros match d’avants qui m’a plu.

Les autres rencontres ont vu les Italiens s’imposer largement face aux Samoa et surtout l’Argentine priver les Ecossais d’un grand chelem inespéré en s’imposant à Murrayfield 9-6. Tous les points Pumas ont été inscrits par le jeune centre Martin Rodriguez, joueur de l’Atletico de Rosario, et toujours étudiant. Comme Santiago Fernandez, il fait partie du groupe de 31 joueurs sous contrat avec la fédération internationale. La relève des Argentins est bien présente!

De tassen zijn weer ingepakt, dus rugtassen met entertainment voor de aankomende 48 uur en zo worden we opgehaald om 6:30. We maken heel wat stops en rijdende de mooie route weer terug naar Cairns, voordat we aankomen bij het vliegveld.

We checken in, door de douane, eten een broodje en dan aan boord. De eerste vlucht is van Cairns naar Sydney en duurt een paar uurtjes.

In Sydney moeten we van het Nationale naar het Internationale vliegveld. Hier is een schuttlebus voor en vragen ze zelfs geld voor!

We  gaan weer door het incheck-ritueel, en dan zijn we onze zware backpacks echt kwijt tot aan Zweden. We shoppen en zorgen dat het meeste van het Australische geld op gaat. Bij de uitkijk hebben we nog mooi uitzicht op Sydney.

We vliegen via Bangkok. Sydney-Bangkok duurt zo’n 8 uur. Dan moeten we even uitstappen zodat er getankt en schoongemaakt kan worden en dan weer aan boort. Nog eens 11 uur later komen we aan in Londen. We hebben wel wat kunnen slapen en de films waren ook best goed, een goede vlucht dus.

In London moeten we 4 uurtjes wachten en dan de laatste etappe, naar Stockholm. Nou ja er komt nog een etappe. Als we de tassen hebben lopen we naar het treinstation. We hebben mazzel, de trein naar Gävle heeft vertraging en vertrekt nu in plaats van 10 minuten geleden, over 10 minuten. We zijn om 16:00 thuis.

Het is raar om weer thuis te zijn, dat het al donker is en dat het normale leven weer gaat beginnen. Morgen weer aan de bak. Niet vergeten eerst nog winterbanden onder de auto te leggen….

Wachten op de shuttle bus.

Dag Sydney, dag Australie, een reis om NOOIT te vergeten!

Voor vandaag hebben we een dagtocht geregeld naar het Daintree National Park en Cape Tribulation.

Om 7:55 worden we opgehaald met een klein busje. We zijn met z’n 5-en vandaag, een schotse, een engelsman, wij en de gids. De eerste stop is bij en bedrijf in Mossman, waar we de catering ophalen.

Al snel komen we aan bij de Daintree rivier. Een brede rivier, vol met krokodillen en het begin van het nationale park. We steken de rivier over met een pontje.

We stoppen bij de Alexandra lookout, waarvan we een mooi overzicht van het gebied te zien krijgen. De volgende stop is in een prive gebied waar geen enkele andere toerist mag komen, tenzij ver van te voren geboekt. We drinken hier thee midden in de jungle en maken dan een wandelen.

Cat, onze guide verteld alles over elke boom waar we langs komen. Wandelen door de jungle was nog nooit zo intressant geweest! Plosteling ziet Patrick iets bewegen, een cassowary en 2 jongen! Ze steken het pad over en verdwijnen tussen de bomen. Patrick wordt op z’n schouder geklopt voor zijn scherpheid en we gaan verder.

We zien eeuwenoude bomen tot een mega-klein boompje dat dodelijk is (zit cianide in). Aan het einde van het pad komen we terecht op een boomgaarde en daar zien we de cassowary weer. We lopen er heel voorzichtig voorbij. Het beest is ontzettend mooi, met z’n felblauwe kop. Op alle foto’s die we gezien hebben en gemaakt hebben komt dit echt niet zo uit, helaas.

We overleven de ontmoeting en gaan enthousiast verder. Volgende stop is Cape Tribulation. Hier ontmoet het regenwoud de reef, 2 nationale parken. Dit komt nergens anders voor in de wereld. In principe kunnen de bomen niet leven van zout water, maar de wortels zijn zo gegroeid dat deze ver weg de jungle in lopen en daar hun voeding krijgen, terwijl de rest van de bomen uitstrekt het strand op, om veel zonlicht te krijgen.

We zouden hier gaan zee-kayakken, maar helaas heeft de groep voor ons een ongeluk gehad. We zien de man, met zijn been vol met wonden en verband. Het blijkt dat zijn kayak lek was en zonk, terwijl ze zich boven het koraal bevonden. Eenmaal in het water liep hij dus lelijke schaafwonden op.

Helaas voor ons dus. Maar we eten een heerlijke luch aan het strand en maken dan een wandeling. Cat laat ons een nest zien van een beest dat lijkt op een mix tussen een kip en een eend. Deze grootte heeft het beest ook. Maar ze maken een nest die meer dan 3 meter hoog is! Het lijkt net een grote termietenberg.

Dan gaan we naar de ijsboerderij. Deze maakt zelf ijs van alle specialiteiten in het gebied. Iedereen krijgt dezelfde 4 bolletjes. Super lekker!

We rijden terug naar de Daintree rivier en nemen samen met de andere groep deel aan een krokodillen-cruise. We krijgen uitleg over de krokodillen die daar zijn en zien er gelijk 1. Een vrouwtje. Even later zien we het mannetje ook; Scarface genaamd. Ja, die heeft zijn naam omdat zijn ‘face’ vol met ’scars’ zit, gekregen van een ander mannetje dat 10 km. verderop ‘woont (genaamd Fat Albert, waarschijnlijk omdat die dik is).

We zien ook nog een jonkie en nog een vrouwtje. Ook zien we slangen, een pyton en een groene boomslang, een vogeltje dat speciaal in dat gebied voorkomt en een heel klein soort vleermuis. Het was moeilijk om die te ontdekken, terwijl deze voor onze neus hing.

Als we weer van boord klimmen zien we nog een groene boomkikker en dan stappen we weer in de auto en zijn we op weg naar Port Douglas.  Cat verteld hier dat dit pas haar 5e tour was, voor die tijd was ze duikinstrukteur. We waren onder de indruk van haar kennis en enthousiasme! We zijn ook blij dat we deze tour met gids hebben gedaan en zoveel hebben geleerd, in plaats van het zelf te doen en niet te weten wat je zien.

Weer terug in Port Douglas rusten we wat en maken ons klaar voor het eten. We gaan de stad weer in om onze vakantie goed af te sluiten. We drinken een pilsje bij de open bar en eten seafood op het teras van een ander leuk restaurant. Dat was het dan, 4 weken lol!

Het dodelijke kleine boompje

Cassowary en zijn 2 jongen

Lunch met aan de ene kant het regenwoud en de andere kant het strand

Al die gekkigheid komt waarschijnlijk door het aantal zonne-uren op ‘t hoofd

Cape Tribulation

Een krokodil!!!

Vandaag moeten we de camper inleveren in Cairns dus we beginnen de dag met uitmesten op een rustige parkeerplaats aan zee in Port Douglas. Het regent buiten een beetje dus het niet zo erg om met inpakken bezig te zijn.

Terwijl we in de camper bezig zijn horen we een flinke knal. Een auto is van de heuvel afgekomen en is waarschijnlijk vanwege te hoge snelheid en gladheid door de regen tegen een boom uitgegleden. De bestuurder onderneemt nog pogingen om zijn auto van de boom af te rijden maar hij maakt het alleen maar ernstiger voor zichzelf (lees: zijn auto). Na een tijdje staakt ie ermee en als hij uitstapt blijkt het een puber te zijn. Hij weet niet goed wat ie moet doen, waarschijnlijk ziet ie de onweersbui die thuis op hem wacht al voor zich.

Als we klaar zijn met inpakken / opruimen ziet de camper er weer keurig representatief uit en rijden we richting Cairns. Maar eerst droppen we onze backpacks nog bij de receptie van het resort in Port Douglas waar we de laatste dagen zullen verblijven. Bij het verhuurbedrijf (Maui) doen ze niet moeilijk en we staan alweer snel buiten. Een taxi brengt ons naar het centrum van Cairns.

Het plan is om Cairns te verkennen en eventueel nog wat souveniertjes te kopen. We proberen de al te commerciele produkten te vermijden (zoals kangeroo-pootjes om je rug mee te krabben) en we lopen een aboriginal gallery winkeltje binnen. Graag zouden we een klein schilderijtje willen aanschaffen. De verkoper doet goed zijn best om text en uitleg te geven over het werk dat te koop is, over de artiesten en de opzet van de gallerij. We vinden een leuk, kleurrijk schilderijtje met een tropische groene kikker en als de verkoper uitlegt dat de kikker staat voor ‘geluk’ zijn we verkocht natuurlijk.

Ondertussen is Cairns in de greep gekomen van tropische regenval die niet lijkt op te houden. Na een tijdje houden we het gezien en we kunnen een pendeltaxi nemen terug naar Port Douglas.

Bij aankomst bij het resort (Treetops) checken we in en besluiten om wat te relaxen. Ook hier regent het maar het hindert ons niet om een duik te nemen in het zwembad bij het resort. Wel lekker die warme regen die in het zwembad valt.

S’ avonds nemen we een pendeltaxi naar het centrum van Port Douglas voor een hapje. Inmiddels is het weer lekker droog en warm dus eten we buiten. We kijken al uit naar de regenwoudtocht die we morgen gaan maken!

Even wennen na 2 weken camperen.

Het zwembad bij het resort =)

We worden weer eens vroeg wakker en beginnen de dag met een strandwandeling. Via het mega-kleine dorpje lopen we terug, halen de bus op en ontbijten in een gezellig tentje, aangezien onze melk zuur blijkt te zijn.

Dan rijden we naar het noorden. Cape Tribulation is ons doel voor vandaag, daar waar het regenwoud de reef ontmoet, een bijzondere plaats.

Onderweg doen we boodschappen. Patrick merkt hier dat zijn voet weer aardig is opgezwollen. Bij de apotheek wordt hij geadviseerd een dokter op te zoeken en zo zijn we weer opweg naar een Medical center. De eerste doet niet aan drop-in. We rijden door, aangezien we al voorbij Cairns zijn, besluiten we te stoppen in Port Douglas. Hier krijgt Patrick een afspraak voor de doktern om 4 uur, dus we zullen niet verder komen vandaag.

We maken er een relaxte dag van. Bij het informatiecentrum boeken we een dagtocht naar Cape Tribulation, we gaan het stand op, maken een korte wandeling naar een uitkijk, shoppen wat en zitten wel 2 uur op een terrasje.

Van de dokter krijgt Patrick een recept voor een nieuwe peneciline-kuur, maar bij navraag blijkt dat hij gewoon mag drinken! Had hij dit nou maar geweten toch we in de woestijn zaten!

We rijden naar het strand en maken eten klaar, dan zoeken we een plek om voor de laatste nacht te kamperen en dit willen we in stijl doen: wild dus. We staan naast de haven, dicht bij de stad. We gaan uit in het gezellige centrum. We zien een mango boom, vol met vliegende honden, die de mango’s wel lusten. Dan sluiten we de avond af met een wijntje en stukje kaas en slapen we voor de laatste nacht in de camper.

Kokosnoot voetballen in alle vroegte in Mission beach

Uitzicht over 4-mile-beach van Port Douglas

Pompoensoep en tonijnsalade aan het strand

We staan heel vroeg op, pakken onze spullen en staan op tijd klaar om de bus van 7:22 te pakken die voor ons geregeld is. De bus komt alleen niet opdagen! Typisch Australisch denken we nog, aangezien we dit al eerder hebben mee gemaakt in de afgelopen weken.

We pakken de normale bus en die verzekerd ons dat we op tijd aan zullen komen bij de boot. Het is inderdaad maar 10 minuten rijden en daar liggen de boten al klaar. Het is niet druk.

Als we onze tickets afgeven bij de boot, worden we erop gewezen dat dit niet de boot is waar wij mee gaan, onze boot vertrekt pas over een uur. Vertwijfeld lopen we weer naar de kade, pakken een kopje koffie en laten onze hersens eens werken. Langzaam begint tot ons door te dringen dat we op een verkeerde tijd leven. In het cafeetje controleren we het nog even en ja hoor, Queensland blijkt niet aan zomertijd te doen, zoals NWS dat doet!

We leven dus al een week op de verkeerde tijd! Al terug denkend komen we op al die ‘typische Australische gewoontes van niet op tijd komen’ van de afgelopen week. De surfles, de ferry, recepties die niet open waren, winkels die niet open waren. Mensen die ons raar aankijken als we om 7 uur (6 uur dus) al aan het ontbijt zitten… Alle voorordelen over de Australier verdwijnen direkt en in de plaats komt een lichtelijk schaamtegevoel.

Uiteindelijk kunnen we er hard om lachen. En een tijd later zien we de bus (die om 7:22 op ons stond te wachten dus) aankomen. We gaan samen met de rest van de mensen aan boord van de FantaSea 4.

We eten toast en drinken koffie. Ja, van zo vroeg op staan wordt je anders moe! We varen door de Whitsunday Island en stoppen bij Daydream island en Hamilton Island, alvorens we de open zee op gaan. Het weer betrekt en de golven zijn flink. Het personeel staat klaar met ijs, natte doekjes en kotszakjes en zijn er op getrained al aan iemand te zien wanneer het fout gaat. Dit gebeurt bij een groot aantal percentage!

Dan zien we de mooie kleuren in het water en is de ‘bumpy ride’ over. We leggen aan bij een poton, waar een overdekt gedeelte is om te zitten en duikpakken aan te trekken, een semi-onderzeer is, een zonnendek en nog veel meer. In kleine groepjes kunnen we in de semi-onderzeer, waar wij mee beginnen. Het is een boot met een glazen bodem. Een expert verteld over alles wat we zien, herkent elke vis en stuk koraal. Het is erg mooi.

Weer terug trekken we een kwallenpak aan. Van november tot mei is het zo noordelijk kwallentijd. De ‘marina stinger’ is een soort kwal die je een stroomstoot geeft en dat geeft ernstige wonden en doet ontzettend veel pijn. Zonder behandeling is het zelfs levensgevaarlijk. Je mag het risico nemen en geen pak aantrekken, dit staat natuurlijk beter op de foto, maar dat doet bijna niemand.

We duiken het water in en worden overspoeld van de schoonheid van het onderwaterleven. Het is schitterend. Het koraal, de ontelbare verschillende vissen. We zwemmen zo een tijdje rond.

Dan is het tijd voor lunch. Op de boot is een bbq buffet. We kijken twijfelachtig naar de mensen die in de ochtend nog zo ziek waren en nu gulzig eten. Tuurlijk zullen ze honger hebben nu, maar we nemen ze goed in ons op, zodat we er niet naast gaan zitten op de terugweg.

Na de lunch gaan direkt de pakken weer aan en snorkelen we verder. De zon komt zelfs een beetje door en maakt alles nog mooier dan het al is! Er is 1 soort vis (zilver met paars) dat het leukt vind om te spelen. Deze komt keihard op je afgezwommen, geeft je een tik tegen de duikbril en herhaalt dan zijn acties. Er komt ook nog een hele grote vis met dikke lippen langs, die we volgen.

Om half 3 vertrekt de boot weer. De oceaan is nog iets ruiger dan op de heenweg en met die grote lunch erin is het verstandig om zo veel mogelijk uit de buurt van andere mensen te blijven die het moeilijk hebben. We drinken een lekker wijntje kijken naar de fotocompilatie en de film die onder de dag gemaakt is.

Terug aan wal pakken we de bus (die zowaar op tijd is!), kleden we ons om op de camping en gaan de stad in. We delen een pizza en drinken bier in Airlie beach en wandelen nog wat rond. We pakken de bus terug en besluiten om de volgende dag uit te gaan slapen, aangezien we een week lang wel heel vroeg wakker werden!

Whitsundays, Daydream island

Whitsundays, Hamilton island

Het Great barrier reef vanuit de semi-onderzeer

In het kwallenpak duiken

Patrick aan het snorkelen

Patrick in zijn zondagse kleding

Hieperdepiep Hoera! Patrick is vandaag jarig en als bonus hebben we de nacht op onze white-trash camping overleefd. Hier en daar wat sirenes en wat geschreeuw  maar geen geweersschoten of inbrekers.

We staan op en maken direct dat we hier wegkomen. Ondanks dat de receptioniste meldde dat er op zondagochtend geen supermarkten open zijn vinden we al er al een, dit na 5 minuten rijden. We slaan de benodigdheden voor een feestje in (feestbordjes, bekers, slingers, kaarsjes, cola en gebak) zodat straks het feest kan beginnen.

Het plan luidt om naar Eungella National Park te rijden, een tropisch regenwoud in de bergen. Hier kan de platypys oftewel het vogelbekdier gespot worden. Het eerste stukje rijden we door suikerrietvelden. Die zijn we trouwens al veel vaker tegen gekomen.

Als we aan de voet van de berg arriveren waarschuwt een groot bord ons voor een steigingsprecentage van 12%. Nu staan er in Australie overal waarschuwingsborden (men wil niet aansprakelijk gesteld worden voor iets) dus onze camper moet dit wel aankunnen, vinden we. Het is echter een vochtige dag en het motregent een beetje (welcome to wet-tropics) en bij de eerste de beste scherpe bocht beginnen de banden direct te slippen. Toch maar wat rustiger rijden…

Onderweg naar boven worden we nog meer gewaarschuwd voor vallende rotsblokken, langzame vrachtwagens, scherpe bochten, dieren hinder-rails in de weg etcetera. Een gedeelte rijden we in de wolken en we zien geen hand voor ogen meer. Eenmaal boven is het gelukkig weer beter.

Wanneer we de auto hebben geparkeerd bij het wandelgebied moet Patrick ‘wegwezen’ en Myra begint de camper te versieren. Daarna maken we een wandeling door een riviergebied waar de platypus leeft. Er is een mooie uitkijkpost geplaatst bij het water waar we rustig afwachten op iets bewegends in het water. De informatiebordjes vertellen ons dat normaliter de beste observatietijden vroeg in de ochtend of begin van de avond zijn maar bij bewolkte dagen maak je ook kans gedurende de gehele dag.

Dan zien we de eerste kringen in het water verschijnen, maar als we goed kijken wat naar boven komt blijken het waterschildpadden te zijn. Ook bijzonder zullen we maar denken!

Helaas. Ondanks ons geduld spotten we geen vogelbekdier. We besluiten om een wandeling te maken in het gebied langs het water, door een mooi regenwoud. Als we weer terugkomen bij de parkeerplaats pakken we de feestspullen elkaar en nemen we plaats aan een picknicktafel. Wanneer alle kaarsjes in brand staan mag Patrick zijn wens doen en de kaarsjes uitblazen. We genieten van de sugar-rush die we van de chocoladegebakjes en de cola krijgen.

Omdat het ons niet zinvol lijkt op een halve dag hier te wachten om weer kans te krijgen om zo’n vogelbekdier te zien rijden we terug naar beneden. We willen naar Airlie Beach rijden, zo’n 150km verderop. Onderweg bellen we alvast een camping voor een boeking (we vertrouwen ons niet meer op raad van de informatiecentra). Als we vertellen dat we een jarige aan boord hebben worden we beloofd dat we de beste plek aangewezen zullen krijgen.

Rond 2 uur arriveren we in het zonnige Airlie Beach. De inkomst van het stadje is super, we komen van hoog over een heuvel waardoor we mooi uitzicht hebben over het stadje, de turqouise oceaan, de Whitsunday eilanden, alle bootjes en de bergen er rondomheen.

De camping ligt iets buiten het centrum. We mogen er zelf een plek kiezen. Het toeristenseizoen is nog niet echt begonnen dus er is volop keuze. Zodra we een plek hebben gekozen word Patrick’s stoel versierd en gaan we onder het genot van een koud biertje door de folders van activiteiten die we hier kunnen ondernemen.

Voor de camping is een bushalte en een pendelbus komt ieder kwartier voorbij. Airlie Beach lijkt, in tegenstelling tot Byron Bay of Noosa Beach meer een stad voor scholieren te zijn. Veel jeugd dus, disco’s, internetcafeetjes en winkeltjes. Bij een ‘open’ bar (overdekt, in de buitenlucht) bestellen we bier en gaan nog eens door de opties voor morgen.

De krant zegt dat morgen niet zo’n zonnige dag wordt, meer bewolkt maar wel warm. We willen natuurlijk snorkelen in het Great Barrier Reef. De mogelijkheid bestaat om te overnachten op zo’n plateau op de oceaan maar het is de vraag of dit de moeite waard is op een bewolkte dag. Uiteindelijk valt de keuze op een eendaagse tocht, s’ochtens vroeg weg en s’avonds laat weer terug. Het reef ligt immers maar op zo’n 2 uurtjes varen hier vandaan.

Als het snorkelavontuur geboekt en betaald is doen we nog wat inkopen voor een BBQ op de camping. Bij de BBQ treffen we diverse mede-toeristen en eten & drinken we gezamenlijk en wisselen ervaringen en tips uit van onze tochten. Oftwel een geslaagde verjaardag!

Zoekt en gij zult vinden. Niet dus.

Myra bij een grote kamerplant.

De jarige Job geniet van een blowjob.

Myra wordt vrolijk van Airlie Beach.

Patrick en zijn grootste verjaardagswens: BBQ-en =)

Voor de verandering staan we WEER eens vroeg op. Omdat we nog een lange weg te gaan hebben en we op schema willen blijven staat vandaag een lange rit op het programma. Het doel is Mackay te bereiken, oftewel we hebben meer dan 800 kilometer voor ons liggen. Als we dit zouden halen dan kunnen we de dag erna Patrick’s verjaardag vieren in Nationalpark Eungella. Dit park ligt iets meer dan een uur van Mackay.

De rit leidt ons door het gebied achter de kust en alles ziet er dor en droog uit.  Onderweg zien we zelfs wat bushfires, direct langs de weg. Verder zitten we voornamelijk in de auto.

We rijden door Rockhampton, een stadje dat berucht moet zijn vanwege de grote hoeveelheden runderen. Onderweg hebben we er weinig van gemerkt, op een paar magere koeien na. We lopen ook niet zo warm van de stierenbeelden die de stad ‘versieren’.

Het wordt al wat later (tegen 18:00 uur) aan en net voor Mackay stoppen we in he tstadje Sarina om ons bij het informatiebureau te laten inlichten. We vragen 2 ‘golden girls’ naar de slaapmogelijkheden in Mackay en de bevelen ons een ‘premium’ campersite aan. Echter bij aankomst blijkt het de meest ernstige/trieste camping te worden waar we de gehele reis op terecht zullen komen. De politie verlaat bij aankomst al de camping. De camping ziet er verwaarloosd, vervallen uit en wordt bewoond door alcoholisten, werkwerkers en waarschijnlijk ook een roadkiller. Tenminste zo zou het zijn in een Hollywood film.

Omdat het al laat is en donker wordt besluiten we er toch te blijven. We ontgaan het avontuur natuurlijk niet! De camping is trouwens ook goedkoop.

Voor het avondeten gaan we de stad in. Ondanks dat het zaterdagavond is is het erg rustig in Mackay-city. Na wat rondgelopen en de stad gescanned te hebben valt onze keuze op de Italiaan. Hier is het tenminste nog een beetje druk. Boven wonder krijgen we direct een tafel aangewezen. Als we onze keuzes hebben kenbaar gemaakt zitten we te wachten en wat rond te kijken wat voor volk in Mackay woont.

Het valt ons op dat er voornamelijk stellen rondlopen. Het vermoeden rijst dat er wel eens een parenclub bij de Italiaan is aangesloten, dit vanwege het soort mensen en dat iedereen aan de bar staat voor een welkomstdrankje. Bij sommigen zitten de zenuwen er aardig in terwijl anderen als ervaren bezoekers overkomen. Hier en daar wordt al wat ‘gemingeld’.

Als we gegeten hebben pikken we de auto weer op die geparkeerd staat bij de tietenbar, die niet druk bezocht lijkt. Al met al is Mackay niet zo’n dynamische, leuke mooie stad.

Bij terugkomst op de ‘enge’ camping gaan we maar voor gevaar voor eigen leven maar slapen. Wie weet wat de nacht ons nog gaat brengen…

Een lange weg naar Mackay.

Bushfire langs de weg.

Deze ochtend duikt de surf-instructeur niet op. Zucht! Is dit nou de ‘no worries’ mentaliteit waar Stephan ons op wees?

We komen daarom maar op het idee om wat simpele bodyboards te kopen en hiermee ons op de golven te vermaken. We willen eerst Sunshine Beach proberen. Maar de golven zijn hier zo groot dat we vrezen dat die onze boardjes direct door midden doet breken. We besluiten dan maar om het eerst iets verder op te proberen, waar ook de surflessen worden gegeven.

Het water is heerlijk, de golven geweldig en de zon schijnt er lustig op los! We vermaken ons prima en zo nu en dan moeten we ff op het strand liggen om bij te komen en de zon te adoreren.

Omdat je de hele tijd met je buik om zo’n bodyboard ligt verdwijnt hier ook de waterbestendige factor 30 zonnecreme het snelst en Myra begint een rode buik te krijgen. We vinden het wel genoeg zo en besluiten maar eens te kijken waar onze nieuwe camping ligt (we hebben van camping verwisseld, vandag staan we op de camping IN Noosa).

We zien een ferry de camping passeren en bij navraag blijkt dat deze boot pendelt tussen centrum en Noosa buitengebieden. De folder zegt ‘BYO’ oftwel bring your own. Dus er mag eigen drank genuttigd worden.

Helaas als we s’avonds gepakt met biertjes staan te wachten op de boot komt ie niet op de tijden die wij op onze horloge hebben staan. De ‘no-worries’ mentaliteit blijkt ingebakken te zijn in het leven in Noosa. Of we daar nu blij mee moeten zijn?

Onder de pier waar de ferry zou moeten verschijnen zien we nog een rog zwemmen. Een aquarium lijkt hier overbodig.

We besluiten om maar niet in het centrum van Noosa te gaan eten maar een mandje met ’seafood’ te kopen en mee te nemen naar de oever van Noosa river. Iedereen doet dit immers ook. De fish en chips gaat er prima in. Net zoals de biertjes. Langzaam wordt het donker maar het blijft lekker buiten…

Ons ’surfers’-busje.

Sunset aan Noosa river. Seafood-mandje plus BYO!

Om half 8 zitten we alweer aan het ontbijt. De voorzieningen op deze camping-ground zijn zo minimaal dus douchen is zo gebeurt. Onze kleine vriend de pademelon komt nog even gedag zeggen maar we gaan nu echt op pad. De auto wordt gestart en we gaan op pad naar Brisbane / Noosa.

Het eerste gedeelte van de rit is dezelfde als op de weg hiernaartoe, maar nu gaat het stijl naar beneden. Voordat we weer de snelweg op kunnen passeren we een gebied met veel manages.

Bij Brisbane staat er een file. We hebben beiden niet zo veel zin om de stad in te gaan. Brisbane is de derde stad van Australie maar kan, volgens onze redenatie, dus nooit tippen aan Sydney or Melbourne. We laten Brisbane dus maar links liggen en de bestemming wordt Noosa, een gezellig populair beach stadje. Noosa’s uitstraling is meer ‘posh’ dan bijvoorbeeld Byron Bay. Meer luxe vakantiehuizen met zwembaden met ook meer bejaarden.

Bij het informatie-centrum vragen we naar campings  en we schrapen wat brochures bij elkaar van dingen die we hier kunnen gaan ondernemen.

De enige camping die nog plaatsen over heeft ligt in een stadswijk net buiten Noosa. De temperatuur is al aardig opgelopen en direct zodra de camper staat pakken we de handoeken en wat boekjes en gaan naar het zwembad op de camping voor een verfrissende duik.

Het lijkt ons een leuk idee om de volgende dag eens proberen om op een surfplank te gaan staan dus we bellen een surfschool voor een prive-les. ‘Uun persoon miet uun sterk franch aksent’ vertelt waar we de morgenochtend op 9:00 uur mogen verzamelen.

Later, in de avond, rijden we nog even naar Noosa beach om te kijken welke plek de fransman bedoelde. We trakteren onszelf op een lekker ijsje en maken nog een wandeling langs het strand.

Terug op de camping, in het pikdonkere begint de palmboom boven de camper te bewegen. Myra weet, als ervaren nocturnal wandelaar,  direct de possum te spotten…

Het leven is goed in Noosa!

Patrick in wedstrijd – ‘wie wordt het  bruinst?’- tenue.

En ce moment la mode est à la démesure. Après Panasonic et son tout nouveau appareil photo Lumix ZX-1, c’est au tour de la marque Red Bull de voir les choses en grand pour la sortie en Australie de sa toute nouvelle canette au format XXL.

Pour en savoir plus sur cette opération de street marketing je vous invite à consulter la vidéo ci-dessous. Effet garanti…

We worden wakker van de zon en de spelende kinderen. De bal komt steeds maar onder de camper terecht. We douchen, ontbijten, maken de lunch klaar en pakken de rugtassen in met alle benodigdheden voor de lange wandeltocht die we gaan maken; 17,4 km. door de jungle om precies te zijn.

We beginnen met de boarder walk (krijgt zijn naam omdat we de grens van de provincies bewandelen) van 6 km omhoog te lopen. We komen aan de rond van de berg met mooi uitzicht over New South Wales. De weg vervolgd later naar beneden, als we de Toonala walk gaan volgen.

We zitten echt midden in de jungle en het is super mooi, zo groen. We passeren een hoop watervallen. De eerste is klein, maar naarmate we verder beneden komen en verschillende watervallen en riviertjes elkaar ontmoeten worden ze snel groter. Het is nog geen regen seizoen, anders zullen het flinke watervallen zijn. De paden steken het water steeds over en bij 1 waterval zien we een spidy crayfish in het water, een wit met delftblauwe rivierkreeft.

Op het vervolg van het pad komen we langs mega-grote bomen. Hoog en breed zijn ze. Het laatste stuk doen we de Tree-tops-walk. Een soort hangbrug van 800 meter bovenin de jungle, waardoor je de bomen eens van een andere kant kan bekijken.

Eenmaal  terug bij het infocentrum eten we een ijsje. We hebben 6 uur lang gewandeld. Bij de camper trakteren we onzelf op bier en een luie stoel, voeren de vogels weer en kijken naar de kids die aan het spelen zijn. Na het eten zijn we knock-out.

Uitzicht op New South Wales, vanaf Queensland

Een van de vele watervallen die we onderweg zien

Pootje baden

Een hele grote dikke boom

Na een ontbijtje checken we uit en parkeren de camper op een parkeerplaats aan het strand. Het is tijd voor wat ochtend gymnastiek in de zee vinden we! Er staan beste golven en we hebben de grootste lol. Het water is een stuk warmer dan in NewCastle!

Het is pas 10 uur en nog niet zo druk als we het water weer uitkomen. We maken een lange strand wandelen naar de uitkijk. Onderweg komen we een surfklas tegen. Het water is super mooi blauw en in de verte zien we de bergen en Mt Warning. Mt Warning is de hoogste berg aan de kust en vanaf de top kan men de zon als eerste van heel Australië zien opkomen. In principe wilde we dit gaan doen, maar toen we lazen hoeveel mensen de top beklimmen per dag, klonkt het niet meer zo avontuurlijk.

Bij de uitkijk verteld een man dat daar in de zee gisteren nog een haai gesignaleerd was!

We wandelen terug, doen wat boodschappen en snuffelen tussen de soufeniers. We kopen nog wat kaartjes en postzegels en sturen eerst de belangrijkste op, naar Francis, die de volgende dag jarig is. Wanneer we langs een suhi-tent lopen krijgen we trek en schiuven we aan. We kiezen voor de sushi-trein en kiezen de lekkerste dingetjes uit. Het is net als gisteravond gezellig druk overal.

Daarna zijn we klaar om verder te reizen. Het doel van vandaag: Lamington National Park. Het is weer een erg warme dag.

Bij Carunga zien we een infocenter en stoppen we. We schaffen hier een kaart van Queensland aan en verzamelen information over Lamingtion N.P. Patrick had onderweg al de camping geboekt, aangezien dat moet van te voren. Na Carunga is het 30 km. lang rijden, stijl omhoog, met smalle wegen, scherpen, blinde bochten en op het einde door de jungle.

Bij aankomst blijkt het een kleine camping te zijn. Er is 1 grote groep met kinderen een een paar campers. Iets buiten het veld zijn er ook nog openlucht slaapplaatsen. Ook zijn er ontzettend veel dieren. Als we het rondje rijden om op onze plaats te gaan staan, remmen we voor een soort kalkoen, en voor pademelons. Dit is een kleine versie van de walibi (wat weer een kleine versie van de kangeroe is). Als we de camper hebben geinstalleerd komt er een pademelon voorbij met een joey (jong) in de buidel.

De camper blijkt uiteindelijk nogal scheef te staan, als we binnen komen. Patrick start dus de motor weer om ‘m recht te zetten en Myra staat ernaast om aanwijzingen te geven. Als Patrick naar Myra kijkt moet hij keihard lachen. Op Myra’s hoofd zit een velrode parkiet!

We zitten lekker in het zonnetje aan ons biertje als er nog een pademelon voorbij komt. Patrick is gelijk verkocht en wil ‘m hebben. Ze blijken elkaar graag te mogen, want hij komt maar steeds terug (het zou ook kunnen dat het beestje van appels houdt, dat Patrick ‘m voert).

Na het eten gaan we naar het informatiecentrum, iets verder de berg op. Er is een resort, een cafe en hier beginnen alle wandeltochten, van 800 meter tot 50 km.

Als het donker wordt komt het bos tot leven. Wat een herrie! Gelukkig is dat maar even en bedaren de herrieschoppers zich een beetje, wanneer wij klaar zijn voor onze nachtrust.

Ontbijten op de camping

Tijd voor ochtend gymnastiek

Mooie zee met de bergen & de punt van Mt Warning op de achtergrond

Vanaf de uitkijk met het lange strand en een surfklas op de achtergrond

Een moeder met haar Joey in Lamington

Met een beetje muesli in je hand, komen ze allemaal op je afgedoken!

Hormis la rencontre de Marseille entre la France et la Nouvelle-Zélande que toute la planète ovale attend avec impatience pour désigner le grand “gagnant” de ces tests d’automne, deux autres belles affiches auront lieu ce week end à Dublin et Cardiff. Les Sud-Africains, décevants depuis le début du mois, se rendront à Croke Park pour affronter les Irlandais alors que les Australiens, plus que décevants, feront face aux Gallois au Millenium Stadium. Les nations du sud restent favorites mais les matchs devraient être relevés et serrés.

BJ Botha

Après leur match nul obtenu lors de l’ultime minute du match face aux Wallabies, les Irlandais se sont largement imposés face aux Iles Fidji grâce entre autre à un récital de Jonathan Sexton, l’ouvreur du Leinster. Ce même Sexton a été reconduit pour affronter les Boks, reléguant Ronan O’Gara sur le banc à la grande stupeur de beaucoup dont Brian O’Driscoll. Il est vrai que O’Gara a du attendre la fin de carrière de David Humphries pour s’imposer avec les verts et pour beaucoup Sexton allait devoir en faire de même. L’opportunité lui est donc donnée de faire ses preuves face aux champions du monde. Côté Sudafs, les nombreuses blessures ont forcé Peter de Villiers a renouvelé considérablement son effectif, essentiellement au niveau des avants. Si les deuxièmes et troisièmes lignes n’ont pas bougé depuis le début du mois (Roussow remplace Kankowski), la même première ligne n’a pas pu être alignée au fil des matchs. John Smit se voit repositionné au talonnage reléguant Bismarck Du Plessis, pourtant un des meilleurs à son poste, sur le banc. Si Mtawarira est toujours là, c’est BJ Botha le pilier de l’Ulster qui portera le numéro 3, CJ Van der Linde sera lui sur le banc. Equipe type également au niveau des arrières où le seul changement réside en la titularisation de Wynand Oliver en remplacement de Adi Jacobs, blessé dans la semaine. Jean de Villiers, déjà présent en Irlande avec sa nouvelle province du Munster, a été appelé et sera sur le banc. Après la belle performance de Jaque Fourie le week end dernier en Italie, l’association des deux centres pourrait faire mal en fin de match aux Irlandais. Ce match promet surtout une belle lutte en touche avec la présence sur le terrain des trois meilleurs deuxièmes lignes au monde.
Irlande: 15 Rob Kearney, 14 Tommy Bowe, 13 Brian O’Driscoll (c), 12 Paddy Wallace, 11 Keith Earls, 10 Jonathan Sexton, 9 Tomas O’Leary, 8 Jamie Heaslip, 7 David Wallace, 6 Stephen Ferris, 5 Paul O’Connell, 4 Donncha O’Callaghan, 3 John Hayes, 2 Jerry Flannery, 1 Cian Healy – Remp: 16 Sean Cronin, 17 Tony Buckley, 18 Leo Cullen, 19 Sean O’Brien, 20 Peter Stringer, 21 Ronan O’Gara, 22 Gordon D’Arcy
Afrique du Sud: 15 Zane Kirchner, 14 JP Pietersen, 13 Jaque Fourie, 12 Wynand Olivier, 11 Bryan Habana, 10 Morné Steyn, 9 Fourie du Preez, 8 Danie Rossouw, 7 Schalk Burger, 6 Heinrich Brüssow, 5 Victor Matfield, 4 Bakkies Botha, 3 BJ Botha, 2 John Smit (c), 1 Tendai Mtawarira – Remp: 16 Bismarck du Plessis, 17 CJ van der Linde, 18 Andries Bekker, 19 Jean Deysel, 20 Dewald Potgieter, 21 Ruan Pienaar, 22 Jean de Villiers

Dean Mumm, avec le maillot de Sydney Uni

Sur le pré du Millenium Stadium s’affronteront les deux grosses déceptions de ce mois de novembre. Le Pays de Galles n’est plus la même équipe que celle qui a gagné le tournoi 2008 et malgré les (trop) nombreuses déclarations de Warren Gatland, ils font moins peur qu’avant. Pourtant mis à part Adam Jones, Mike Phillips et Lee Byrne, tous les autres cadres sont présents. L’Australie a besoin de redorer son blason après la honte du non-match de samedi dernier. Peu de changements chez les Wallabies (c’est déjà bien qu’il y en ait quand même), seuls David Pocock qui retrouve sa place au dépends de George Smith, et Dean Mumm qui remplace Chisholm, sont les nouveaux titularisés. Mumm est récompensé de son capitanat lors de la belle victoire face aux Cardiff Blues ce mardi, et il pourra difficilement faire pire que le bodybuilder des Brumbies. Digby Ioane retrouve son poste de second centre ce qui pousse Ryan Cross (très décevant) en tribune. Peter Hynes, qui semble avoir conquis son monde, est encore là, idem pour Giteau toujours dans le rôle d’ouvreur. Satisfaction personnelle, Kurtley Beale, auteur de deux essais ce mardi à un poste qui n’est pas le sien, sera sur le banc et devrais ENFIN obtenir sa première cape. Après avoir eu le manque de réalisme d’annoncer un premier grand chelem en Europe depuis 1984, les Wallabies devront gagner ce match s’ils veulent éviter la crise. Comme les entraineurs sont toujours les premiers à sauter, Robbie Deans est sur la sellette. Matt Giteau, en froid avec son coach, va t-il jouer le jeu?
Pays de Galles: 15 James Hook, 14 Leigh Halfpenny, 13 Jamie Roberts, 12 Jonathan Davies, 11 Shane Williams, 10 Stephen Jones, 9 Dwayne Peel, 8 Ryan Jones (c), 7 Martyn Williams, 6 Andy Powell, 5 Luke Charteris, 4 Alun-Wyn Jones ,3 Paul James, 2 Matthew Rees, 1 Gethin Jenkins – Remp: 16 Huw Bennett, 17 Duncan Jones, 18 Jonathan Thomas, 19 Dan Lydiate, 20 Martin Roberts, 21 Andrew Bishop, 22 Tom James
Australie: 15 Adam Ashley-Cooper, 14 Peter Hynes, 13 Digby Ioane, 12 Quade Cooper, 11 Drew Mitchell, 10 Matt Giteau, 9 Will Genia, 8 Wycliff Palu, 7 David Pocock, 6 Rocky Elsom (c), 5 Dean Mumm, 4 James Horwill, 3 Ben Alexander, 2 Stephen Moore, 1 Benn Robinson – Remp: 16 Tatafu Polota Nau, 17 Matt Dunning, 18 Mark Chisholm, 19 George Smith, 20 Luke Burgess, 21 James O’Connor, 22 Kurtley Beale

Les autres matchs du week end verront les Argentins, avec un pack remanié, se rendre à Murrayfield pour affronter des Ecossais enorgueillis de leur succès face aux Aussies samedi dernier. Les Italiens joueront eux les Samoans au stade Del Duca d’Ascoli Piceno mais seront privés de leur capitaine Sergio Parisse absent pour quatre à six mois. Les Islanders essayeront eux de rendre une meilleure copie que lors de leur match au Stade de France.

Pizzadoosreclame bestaat al een tijdje. Ook bierviltjes met wervende boodschappen zijn er ook. Net zoals winkelwagentjes met communicatie-uitingen. En wat gedacht van fraai bedrukte dekjes om je fietszadel droog te houden? Werkelijk overal sta je bloot aan het beïnvloedingsmechanisme van slimme marketeers en reclamebaasjes. Binnenkort hebben ze er een nieuw communicatiemiddel bij: de kinderstoel! Het is nog net geen reclame in de wieg, maar het scheelt niet veel.

De Feedaway is een vouwbare kinderstoel. (c) Belkiz.

Heel bijzonder exemplaar
Het Australische bedrijf Belkiz komt rond 18 december a.s. met een heel bijzonder exemplaar op de markt: een opvouwbare, bedrukbare, kartonnen (dus herbruikbaar en ecovriendelijk!) kinderstoel. Het ding heet de ‘Feedaway’. Ontwerper Betul Madakbas van Belkiz vindt het een ideaal mobiel meubelstuk voor weekeindjes weg, vakantie en picknicks. Het komt volgens haar ook van pas als je met je kindje ergens op bezoek bent.

De Feedaway opzetten is kinderspel. (c) Belkiz.

Slimme horeca
De horeca kan natuurlijk ook heel slim gebruik maken van de opvouwbare kinderstoel. De Feedaway is namelijk compacter dan de normale kinderstoelen. En na de maaltijd mag-ie gewoon mee naar huis. Als een soort van Happy Mealverpakking, maar dan zonder het obligate cadeautje van plastic. De Feedaway schijnt erg sterk en tegelijkertijd lichtgewicht te zijn. De kinderstoel wordt gemaakt van recyclekarton. Het in elkaar zetten is kinderspel. Je kunt ‘m een keer of dertig opzetten en uit elkaar halen. Kinderen tot een jaar of twee passen er met gemak in. Er is wel een gewichtslimiet van twintig kilo.

Kinderen hebben het best naar hun zin in de Feedaway. (c) Belkiz.

Ook in Nederland?
Of de Feedaway ook in Nederland verkocht gaat worden, is onbekend. Mocht dat het geval zijn, dan worden de Feedaways ook in Nederland gefabriceerd. Op die manier wil de ontwerper de ecologische voetafdruk zo klein mogelijk houden. Wat de vouwstoel kost? In Australië is-ie straks te koop voor een euro of 25.

Une femme et un homme, tout deux schizophrènes, se rencontrent dans le cadre d’un suivi ambulatoire, tombent amoureux et décident de vivre ensemble. Tout, au début, se passe tranquillement, jusqu’au moment où ils décident d’abandonner la prise de médicament, un bébé étant en route…

Un film australien de 1995, réalisé par Mychael Rymer, à re-découvrir :

Extrait avec les acteurs, John Lynch et Jacqueline McKenzie

♦

La Maison blanche a annoncé hier mercredi 25 novembre 2009 que le président américain Barack Obama se rendrait à Copenhague le 9 décembre pour le sommet des Nations unies sur le climat. Il y présentera les objectifs américains : réduire de 17 % les émissions de gaz à effet de serre d’ici 2020 en comparaison des niveaux de 2005, 30 % d’ici 2025, 53 % d’ici 2030 et 83 % d’ici 2050. Cet objectif est identique à celui du “Clean Energy and Security Act “, approuvé par les représentants en juin. En prenant pour référence l’année 1990 et non 2005, il ne correspond qu’à une réduction de 4 % d’ici à 2020 et 22 % à l’horizon 2030.

La Chine a annoncé par ailleurs aujourd’hui qu’elle sera représentée par le premier ministre Wen Jiabao. Il y présentera la volonté de la Chine de baisser son ” intensité carbonique “, c’est-à-dire la quantité de gaz à effet de serre par point de PIB, de 40 % à 45 % d’ici 2020 par rapport à 2005. Une formulation décidée pour ne pas compromettre la croissance économique.

Les autres objectifs annoncés :
Union européenne : 20 % de réduction d’ici à 2020 (par rapport à 1990), voire 30 % en cas d’accord global.
Australie : baisse de 25 % (par rapport à 2000)
Japon : baisse de 25 % (par rapport à 1990)
Brésil : baisse de 36 % à 39 % par rapport aux prévisions de 2020.

Des délégations de 192 pays et plus de 60 chefs d’Etat doivent se rendre à Copenhague. Le sommet se déroulera du 7 au 18 décembre 2009. Il doit donner une suite au protocole de Kyoto sur les gaz à effet de serre, qui prend fin en 2012.

Références
Dépêches
LeMonde.fr avec AFP, Reuters et AP
Les Echos avec AFP
LeFigaro.fr avec AFP
LeMonde.fr avec AFP et Reuters

Articles
BBC : ” Obama vows greenhouse gas emissions cuts “
Le Monde : ” Climat : les Etats-Unis et la Chine abattent leurs cartes “
NYTimes : ” U.S. and China to Go to Talks With Emissions Targets “
WSJ : ” China Unveils Target for Carbon Dioxide Cuts “

Vandaag staat een bezoek aan de familie Giepmans op het programma.

Na een ontspannen ontbijt buiten in de ochtendzon vertrekken we.  Newbies als we zijn laten we de camperdeur open staan. Maar al snel wijst ons iemand hierop. Campers onder elkaar moeten elkaar toch steunen?

Ongeveer via dezelfde weg dat we de Blue Mountains zijn ingereden rijden we er weer uit. We hadden de optie om via een noordelijke route een ‘rondje’ te rijden maar om extra kilometers te vermijden besluiten we dit niet te doen. Onderweg slaan we echter noorderlijk af richting Richmond. Het landschap verandert snel van bergachtig naar vlakte en is niet meer zo spectaculair. We besluiten dan ook maar om ‘de grote kustweg’ te nemen en niet de kleinere binnenwegen te berijden.

De kustweg is 3 baans maar leidt ons wel door mooie gebieden (zicht op de kust). Ondertussen is het erg warm geworden. We maken ook wat stops (tanken, rusten) en we genieten van de aangename verkoeling van de airco’s bij benzinestations of de schaduw van een boom.

Rond de klok van 2 uur arriveren we in NewCastle. Omdat Sandvik hier is gevestigd willen we er een kijkje hebben genomen. De stad ziet er leuk uit maar voornamelijk de stranden trekken onze belangstelling. We zien enkele surfers op de golven maar een stap in het ‘koude’ water doet ons terugschrikken. Wat een bikkels! We maken daarom maar een wandeling langs de stranden. Overal zie je mensen actief bezig zijn: kanoeen, kite- en windsurfen.

Op de rotsen zien we een pelikaan rustig de vangst van een visser afwachten. Aan de horizon zien we verder veel vrachtschepen varen. Myra constateert verder dat de reddingsboot gesponsord door Sandvik niet meer de Sandvik sticker draagt. Foei!

Via SMS hebben we met de Giepies afgesproken dus kunnen we niet zo heel lang in NewCastle blijven. De weg naar Colette, bij Nelson Bay, is iets langer dan verwacht maar als we arriveren om half 5 staat men al klaar voor een warm onthaal.

De plek waar ze wonen ziet er erg leuk uit, omringd door een tuin en zo dicht bij het strand. We kletsen bij, en blijven hangen voor heerlijk eten en drinken. Stephan heeft zijn best gedaan om de lokale keuken te serveren. Na oesters als starters staat Baramundi in zoetzoere saus op het hoofdmenu. Erg lekker!

We krijgen een update over het wel en wee van hun verhuizing uit Zweden en ze vertellen verhalen over hun nieuwe belevenissen in Australie. Zo hebben ze al eens gekanoed terwijl er dolfijnen rondom hun heen zwommen.

De camper hebben we pontifikaal voor hun deur geparkeerd waar we iets voor middernacht inklimmen…

Newcastle en strand

Gezelligheid bij de Giepies! (foto gemaakt door Maurice Giepmans!)

Geen wekker, gewoon wakker worden wanneer we er zin in hebben. Dit is op zich alweer vroeg. We doen het rustig aan, douchen, ruimen op, ontbijten met museli, cornflakes en melk en wassen af. De camping is klein en rustig, er is 1 eigenaar die 24/7 klaar staat lijkt het op. Op de toiletten wordt muziek gedraaid. Kan er gezellig megezongen worden onder de douche!

Wanneer we uitchecken vragen we een aantal wandelroutes na, maar bij de meeste kunnen we niet komen, aangezien dezen bereikbaar zijn via onverharde wegen. We kiezen er een paar uit die wel mogelijk zijn en gaan op weg naar de andere kant van de vallei.

We wandelen de Pierces pass. Het eerste gedeelte komt uit bij een parkeerplaats en daarna veranderd het pad. Het is een aardig makkelijke route en zo zijn we na een half uur bij de lookout. Hier zien we vallei van de andere kant. Het is echt super mooi. We zitten even, nemen het uitzicht in ons op, eten een appeltje en drinken water.  Bij de lookout zien we veel vlinders en een salamander.

We vertrekken naar een volgende wandelroute, maar aangekomen bij de weg hier naartoe blijkt deze onverhard te zijn. Verboden met de camper, We proberen het toch een stukje, maar zien dan dat het echt niet lukt. We kere, zo goed dat dat gaat, eten lunch en besluiten welke wandelroute we dan gaan doen. Ons doel is eigenlijk om een goed eind te lopen, in plaats van kleine stukjes. We besluiten naar Wentwourth Falls te gaan.

Op de parkeerplaats is het best druk, mensen zijn vooral aan het picknicken. We bekijken de mogelijkheden en gaan voor de National Pass. Het wordt beschreven als een medium/hard wandeling van 3-4 uur. We beginnen met een stijle afdaling, waarna we uitkomen bij het bovenste gedeelte van de Wentwouth Fall. Wanneer we verder lopen, verdwijnt ook de drukte. We wandelen echt de klif af naar beneden, en kruizen steeds de waterval. Soms gaan we er onderdoor, soms voorlangs.

Halverwege de waterval is een meertje. Patrick denkt even te gaan voelen hoe warm het water is, maar begint te glijden. Hij laat zich maar meeglijden, tot hij in het midden tot stilstand komt. Geschrokken en blij dat de kamera het heeft overleefd komt hij terug en trekt de schoenen uit. Hij baad een pootje. Hier is het schitterend mooi. De nevel van de waterval, het uitzicht over de vallei, met de voeten in het water…

We wandelen verder, het pad gaat dwars over de klif, zodat we steeds halverwege lopen. We lopen onder kleine watervalletjes door en zien veel kakatoes. Na een uur komen we uit bij een andere waterval, waar een groep aan het canopyen is. Vanaf hier wordt het stijl omhoog lopen voor ons.

Steeds als we denken dat we er zijn is er na de volgende bocht weer een volgende stijle verrassing voor ons. Het is best zwaar, stijl en soms zijn de rotsen nat en is er weinig mogelijkheid om even op adem te komen. Mara we halen het en komen bij een tentje uit dat ijs verkoopt! Het kan niet beter.

We genieten intens, alvorens we de laatste kilometer terug lopen naar de camper. We starten de camper weer en gaan eerst maar eens boodschappen te doen (bier kopen). Vervolgens naar een camping. We ploffen neer en drinken er 1.

Voordat het donker wordt, maken we nog een kleine wandeling naar Katoomba Falls lookout, waar we de 3 gezusters weer zien. Terug op de camping douchen we en bereiden we bbq voor. In Australie heeft men veel elektriche bbq-s, erg makkelijk.

Bij de camping bbq zijn al verschillende mensen. Een zweeds stel, waardoor we weer even de taal kunnen spreken, en een Australisch gezin, dat hier blijkbaar vaker komt. Het is er erg gezellig.

We eten Patrick’s home-made burgers, een worstje en sla en drinken de laatste old farts op. Dan zit de dag er al weer op!

Genieten van het uizicht aan het einde van de Pierces pass

Wentwouth Falls, een slipperige bedoening

Zo, de helft al gelopen!

Katoomba Falls & 3 gezusters op de achtergrond

Bbq-en en ‘old fart’ drinken

Ragot-Sarko, pardon les stations de radio France, remettent du charbon.
L’épidémie serait en progression constante donc le nombre de vaccination suit.
Qu’est-ce qui permet d’affirmer que l’épidémie, le gros mot pour faire peur : la pandémie, s’étend alors que :
* l’exemple de l’hémisphère Sud dont l’Australie devrait inciter à la modération;
* rien de permet de différencier les symptômes de la grippe dite saisonnière de cette grippe “porcelyne”. Seul un test biologique peut lever le doute.
Or ce test coûte 300 € (trois cents euros) aux frais du client puisque nous ne sommes plus de patients…
* au Canada un lot de vaccin aurait provoqué des allergies ! Rassurez-vous, la France n’a pas ce type de vaccin;
* les autorités suisses ont interdit la vaccination aux femmes enceintes;
* aucune statistique sur l’Afrique, l’Asie, l’Amérique du Sud, juste un rapide bilan discret sur l’Australie où les cas de grippe A comme avérés étaient bien inférieurs à ceux de la saisonnière !
…
Personne ne parle du suivi des vaccinés à l’issue de cette piqure, acte jamais anodin surtout pour un produit “fabriqué” puis autorisé dans l’urgence, suivi au minimum à moyen et long terme.
À l’instar des conséquences de la vaccination quasi généralisée contre l’hépatite B qui ont été discrètement occultées, va-t-on assister à une augmentation de pathologies induites par ces vaccins difficiles à prévoir eu égard aux délais entre le démarrage de Bachelot sur cette grippe A-H1N1 sciemment exagérée dans une réaction “catastrophiste” incitant les peuples à accepter ces mesures.
Le fameux principe dit de précaution est irrecevable dans ce cas puisque la période la plus “critique” selon le milieu médical était initialement l’automne maintenant c’est l’hiver puisque il est proche.
Comme pour l’équipe de France de foot quand elle perd, si la grippe “porcelyne” reste bien en deçà de la grippe aviaire, nos dirigeants sauront trouver les argument même fallacieux pour “démontrer” que c’est grâce à leur conduite exemplaire, leurs parfaites décisions que le virus a préféré se faire discret.

Bientôt sur votre écran la(es) banlieue(s) version sarkozip…

Wederom staan we op voordat de wekker gaat. We denken ontbijt te gaan scoren bij de 7-eleven, maar onderweg daar naartoe, komen we langs een gezellig koffietentje die tevens lekkere broodjes verkopen. Ze hebben zelfs een heel assortiment aan 2e-hands boeken. Leuk concept!

Terug in het hotel pakken we de tassen weer eens in, checken uit en dan wachten op een taxi’s. Alle blijken vol te zitten en het het durt dan even voordat we er een te pakken hebben, maar dan hebben we ook een goede. Onze taxichaufeur laat ons gelijk zien hoe we straks met de camper op de goede weg terecht moeten komen, zonder dwars door de binnenstad te moeten rijden.

Bij het camper verhuurbedrijf krijgen we een dvd te zien met alle instructies, moeten we papieren tekenen, de camper bekijken, uit zien te vogelen hoe een automaat precies werkt etc. Na een uur zijn we dan eindelijk onderweg. Op naar de Blue Mountains!

De Blue Mountains liggen niet al te ver van Sydney vandaan, maar eenmaal in het gebied worden de wegen wat smaller en moeten we klimmen. Bij het eerste dorp doen we boodschappen en eten we lunch. We stouwen de koelkast vol en zorgen dat we voorraad hebben. Veel water en natuurlijk bier.

We volgen de toeristische route en al snel komen we aan bij Echo Point. Het is er best wel druk, maar weten de camper op een parkeerplaats te plaatsen.  Echo Point heeft een geweldig uitzicht op de ‘Three Sisters’ en de blue mountains. De nevel is ook echt blauw. In de verte horen we onweer in het dal. We lopen de 3-sisters track die maar 10 minuten duurt en vele trapstegen kent. Eenmaal weer terug zien we in de vallei de onweersbui aankomen.

We rijden verder, Katoomba uit, een korte rit naar Blackheath, waar de de campingground opzoeken. Het ligt er erg mooi bij! We krijgen een plaats aangewezen en als we staan, begint het te regen, tot dikke hagelstenen zelfs. Een mooie gelegenheid om de camper verder te verkennen en in te delen.

Als de regen is overgetrokken maken we ons klaar voor de wandeling. Het eerste stuk blijkt nogal onduidelijk, dus vragen we de camping eigenaar voor het juiste pad. Aangezien het al 5 uur is en we voor het donker terug willen zijn, wordt ons geadviseerd haast te maken. We lopen de Popes Glen track.

We beginnen de wandeling door het woud. Uiteindelijk gaan we verder omhoog, tot we bij een schitterend uitzicht punt terecht komen. Aan de ene kant zien we een waterval recht naar beneden vallen en verder de kliffen en de vallei. Bij het Govetts Leap Lookout zien we een nog mooie waterval en weer een fantastich uitzicht. Hier kunnen we via de weg terug lopen naar Blackheath.

Blackheath wordt ook wel het rodondenderon dorp genoemd en het is geljk duidelijk waarom. Overal bloeien deze bloemen, zelfs wild!

Terug bij de camper openen we eerst een biertje, een echt ‘blue mountains Old Fart’! Vervolgens testen ons keukentje uit, het gaat prima! Nu nog beslissen wat we morgen gaan bewandelen…

Ons huis voor de komen 2 weken

De 3 gezusters

Strike the pose. Uitzicht punt 1 op de Pope Glen track. Beautifull!

Govetts Leap Lookout…

Een van de grote mooie rodondenderons in Blackheath

Een apart ijsje, Golden Gaytime…