Simgesi: N
Grubu: 5A (Ametal)
Atom numarası: 7
Bağıl atom kütlesi: 14,00674
Oda sıcaklığında: Gaz
Erime noktası: -209,86°C
Kaynama noktası: -195,65°C
Yoğunluğu: 1,2506 g/cc
Keşfi: 1772 – Daniel Rutherford
Atom çapı: 0,75 Å
Elektronegatifliği: 3,04
Elektron dizilimi: 1s22s2p3
Yükseltgenme basamağı (sayısı): ±3, 5, 4, 2

Azot (N):
Standart sıcaklık ve basınç altında son derece kararlı olan ve atmosferin %78′ini oluşturan azot gazı, besinlerin ve kimyasalların saklanmasında kullanılır. Çok soğuk olan (-196°C) sıvı azotsa, çok düşük sıcaklıklarda gerçekleştirilmesi gereken dondurma işlemlerinde kullanılır. Sperm bankalarında spermlerin dondurularak saklanması, sıvı azotla gerçekleştirilir. Ticari olarak en çok değer taşıyan azot bileşiği amonyaktır (NH3). Güçlü bir çözücü olan amonyak, gübrelerin bileşiğinde bulunan ve plastik endüstrisinde de önemli yeri olan “üre” maddesinin eldesinde kullanılır. Azot, proteinler başta olmak üzere, organik bileşiklerin yapısında yer alan çok önemli bir elementtir. Azotun tüm bileşikleri, ya oksitleyici özelliktedirler, ya da güçlü birer reaktiftirler. Bu nedenle de, uygun koşullarda şiddetli tepkimeler verirler. Bunların arasında TNT (trinitrotoluen), ve amonyum nitrat sayılabilir.

Tuesday, 6. October 2009 Venez demander la libération de tous les animaux de cirque et la fin de l’exploitation animale pour le divertissement humain SAMEDI 10 OCTOBRE 2009 DE 14H A 15H A LAUSANNE BELLERIVE devant le cirque Knie. Manifestation statique durant une heure précise, panneaux, mégaphones et banderoles bienvenus. (Manifestation autorisée!) Durant toute la durée du séjour du cirque Knie à Lausanne, des distributions de flyers ont lieu avant les spectacles. Contactez-nous si vous désirez y participer, nous fournissons les tracts d’information. Ecrivez-nous à azot(at)immerda.ch Des manifestations similaires sont prévues dans d’autres villes de la tournée du cirque Knie. Si vous désirez en tenir une dans votre ville, contactez-nous!

Descoperă.ro anunţă că “pe satelitul lui Saturn va apărea viaţă”. Noi informaţii asupra mediului de pe Titan, unul dintre sateliţii lui Saturn, arată că la suprafaţa acestuia există amoniac şi gheaţă. În atmosfera lui Titan există metan şi azot. De la aceste dovezi, editoii Descoperă.ro au tras concluzia că “va apărea viaţă” pe Titan. Nu se zice când.

1. Descoperirea acestor substanţe poate fi considerat un fapt ştiinţfic. Concluzia că va apărea viaţa este mai degrabă o dorinţă decât o concluzie raţională. Ceea ce fac ei aici este un fel de dacă A atunci Z (mai degrabă decât dacă A atunci B)

2. Existenţa unor substanţe, care interacţionează sau nu între ele, nu garantează apariţia vieţii! Oamenii de ştiinţă nu au cum să ştie ce anume se va întâmpla şi când anume se va întâmpla. Nu există predictibilitate ştiinţifică în acest caz.

3. Că “NASA a adoptat la rang de certitudine” teoria că pe Titan se întrunesc condiţiile pentru apariţia vieţii nu este o chestiune ce ţine de ştinţa experimentală ci de presupunerile unor oameni de ştiinţă.

4. Până acum, în condiţii controlate în laborator de oameni de ştiinţă inteligenţi, nu a fost raportată obţinerea vieţii din non-viaţă.

5. Compoziţia mediului pre-biotic al pământului este doar o presupunere, nu există dovezi că într-adevăr mediul ar fi fost acela. Este o găselniţă pentru un start materialist al vieţii.

6. Chiar dacă compoziţia atmosferei ar fi fost cea presupusă, viaţa nu s-ar fi putut dezvolta. (MOV)

7. Viaţa nu poate apărea din non-viaţă deoarece viaţa este mai mult decât interacţiunea diferitelor forme ale materiei.

8. Originea vieţii pe pământ din materie nevie nu este o teorie falsificabilă.

9. ScienceNews, sursă a ştirii preluate de descoperă, este mai puţin entuziastă, titrând: Titan ar putea găzdui supă prebiotică.

Imaginea 1: Comparaţie într Terra şi Titan; Imaginea 2: Atmosfera pe Titan – sursa: NASA

Filmik nie jest jakiś śmieszny czy co… ale pokazuje to co w tytule jest

Obieg materii w przyrodzie dokonuje się dzięki cyklom środowiska, czyli związkom między elementami ekosystemu zachodzącymi cyklicznie i wpływającymi na przemiany biogeochemiczne. Za podstawowe cykle środowiska uważa się obiegi: wody, węgla, azotu i fosforu oraz fotosyntezę.
Znajomość zachodzących cyklicznie przemian jest konieczna dla racjonalnej przebudowy i projektowania nowych ekosystemów, dla przewidywania skutków wprowadzania do powtórnego obiegu odpadów (surowców wtórnych) oraz wspomagania naturalnych obiegów składników (np.glebowych – przez stosowanie nawożenia).

Obieg wody

Obieg wody w przyrodzie (krążenie wody) to zamknięty cykl odbywający się pod wpływem działania energii słonecznej i siły grawitacji. Głównymi elementami składowymi cyklu są opady atmosferyczne, spływy wód i parowanie.
Na skutek parowania powstają chmury, uwalniające ze swojej struktury, w zależności od warunków atmosferycznych, krople wody lub kryształki lodu. Te w postaci opadów osiągają powierzchnię lądów (20% całości opadów) lub oceanów (80%), skąd część tych wód znów paruje bezpośrednio do atmosfery. Pozostała część opadów na lądzie spływa do mórz i oceanów (odpływ powierzchniowy) lub dostaje się do gleby. Ta część, która infiltruje w grunt, zostaje pobrana przez układy korzeniowe roślin lub dostaje się do wód gruntowych i odpływa wraz z nimi (odpływ podziemny) do podziemnych lub powierzchniowych zbiorników wodnych, rzek, bagien itp. Woda nieustannie paruje z powierzchni otwartych akwenów, jak również z gleby (ewaporacja) i roślin (transpiracja). Znajdująca się w atmosferze para wodna, osiągając stan nasycenia w określonych warunkach pogodowych, kondensuje i tworzy mgły lub chmury. W ten sposób cykl obiegu wody zostaje zamknięty.

Obieg węgla

Drugi z podstawowych cykli biochemicznych to obieg węgla. Bierze w nim udział węgiel w postaci atomowej lub w różnych związkach. Obieg ten polega na wymianie głównie dwutlenku węgla z atmosferą ziemską. Dwutlenek węgla biorący udział w wymianie pochodzi przede wszystkim z oceanów, gdzie jest go około 16 razy więcej niż w atmosferze. Powstaje również w procesach termicznego rozkładu surowców energetycznych (spalanie, wydobywanie się w czasie erupcji wulkanów i gorących źródeł oraz w procesach oddychania organizmów żywych. Najbardziej zaskakujące jest to, że prawie 90% przemian, związanych z oddychaniem, jest udziałem glonów żyjących w oceanach. Ogółem roślin, wiążąc 160 mld ton węgla, wytwarzają 400 mld ton tlenu w ciągu roku na obszarze całego globu.

Mechanizm łańcuchów pokarmowych powoduje przejmowanie zasobów węgla zgromadzonych w roślinach przez organizmy zwierzęce. Procesy metaboliczne, towarzyszące procesom życiowym roślin i zwierząt, powodują usuwanie pewnych ilości związków węgla. Natomiast szczątki jednych i drugich, podlegają procesą mineralizacji, są źródłem powstawania dwutlenku węgla. W tego typu procesach powstaje kompost, próchnica użyźniająca glebę, a także złoża torfu. Podobne przemiany, lecz w innych okresach i warunkach geologicznych, towarzyszyły powstawaniu złóż węgla kamiennego oraz brunatnego, jak również ropy naftowej.

Obieg azotu

Zachowaniu równowagi azotowej między biosferą a atmosferą sprzyjają cykliczne przemiany związków azotu w biosferze. Polegają one na:

wiązaniu przez bakterie azotu cząsteczkowego znajdującego się w atmosferze
przyswajaniu przez rośliny związków azotu, takich jak azotany i amoniak (w powiazaniu z syntezą białek)
uruchomieniu mechanizmów łańcuchów pokarmowych rośliny-zwierzęta
wyzwalaniu do atmosfery wolnego azotu z wydalin i obumarłych organizmów
Procesy te, będące wynikiem działania mikroorganizmów, następują zarówno w glebie, jak i w wodach.

Obieg fosforu

Obieg fosforu w przyrodzie jest związany z dwoma biogeochemicznymi cyklami przebiegającymi głównie w zbiornikach wód morskich i oceanicznych oraz na lądzie w glebie.

Fosfor znajdujący się w glebie jest przyswajany przez bakterie fosforowe, przetwarzające związki organiczne fosforu, i w ten sposób udostępniany roślinom i zwierzętom. Z kolei głównym źródłem tych związków są rozkładające się tkanki roślinne i zwierzęce oraz dostające się do gleby produkty wydalania.

Analogiczną rolę do tej, którą w obiegu glebowym spełniają bakterie, w obiegu wodnym spełnia plankton, znajdujący się w łańcuchu pokarmowym ryb i innych organizmów wodnych. Około 1% fosforu z obiegu wodnego dostaje się do obiegu glebowego wraz z rybami odławianymi przez człowieka i ptactwo wodne. Tu niebagatelną rolę spełnia guano ptactwa wodnego, gdyż np. u wybrzeży Peru ptactwo odławia tysiąckrotnie więcej ryb niż rybacy.

Produkty rozpadu organizmów morskich opadają na dno zbiornika, wypadając w ten sposób w znacznej masie z obiegu. Produkty procesu osadzania, mającego już miejsce od kilkuset milionów lat (osady fosforytów występują w warstwach paleozoiku oraz w bardziej nam współczesnyh skałach osadowych z okresu kredy i trzeciorzędu), były również wykorzystywane przez człowieka jako naturalne nawozy fosforowe. Obecnie służą głównie do uzyskiwania kwasu fosforowego jako surowca do produkcji fosforowych nawozów sztucznych. Te z kolei uzupełniają straty fosforu w glebie powodowane uprawami – co można uznać za świadomą ingerencję człowieka w celu uzupełnienia łańcucha pokarmowego w cyklu glebowym.

Brak umiaru w nawożeniu może jednak powodować wymywanie nadmiaru nawozów sztucznych z gleb do wód. Kierowanie przez przemysł i gospodarstwa domowe do ścieków związków fosforu (również fosforanów z proszku do prania) dodatkowo daje znaczny nadmiar fosforu w wodach. Cykle obiegu tego pierwiastka muszą zatem być świadomie sterowane i wspomagane dodatkową działalnością człowieka.

Fotosynteza

Ostatni z ważnych do zaprezentowania cykli biochemicznych to fotosynteza – proces zachodzący w środowiskach lądowym i wodnym pod wpływem światła. Proces ten mogą realizować rośliny zielone wyposażone w chlorofil i niektóre bakterie zawierające bakteriochlorofil. Fotosynteza decyduje o życiu na Ziemi, dostarczając tlenu i znaczących ilości związków organicznych (około 100 mld ton rocznie) rozkładanych w procesie oddychania komórkowego.

Fotosynteza rozpoczyna się od rozkładu cząsteczek wody na wodór i tlen pod wpływem energii słonecznej (fotolizy). Wodór jest wykorzystywany do budowy związków organicznych powstających z udziałem dwutlenku węgla, tlen uwalnia się do atmosfery. Dosyć skomplikowane przemiany biochemiczne prowadzą do uzyskiwania monosacharydów, aminokwasów i kwasów tłuszczowych, które z kolei ulegają dalszym przemianom na polisacharydy, białka i tłuszcze. Symboliczne równanie przemiany można zapisać jako:

6CO2 + 6H2O + fotosynteza __> C6H12O6 + 6O2
W procesie fotosyntezy rośliny zielone absorbują zaledwie 40 do 50% docierającej do nich energii, przetwarzając z tego najwyżej 1 do 5% na energię związaną w związkach chemicznych. Na własne potrzeby wykorzystują 10 do 50% tych związków (rozkładając je w procesie oddychania). W ten sposób średnio tylko 2% początkowo zaabsorbowanej energii słonecznej pozostaje do dyspozycji takich organizmów (konsumentów i reducentów), które bezpośrednio nie są zdolne do wykorzystywania jej w swoich procesach życiowych.

Obieg siarki

Do cykli biochemicznych przebiegających w znacznie mniejszym zakresie można zaliczyć obieg siarki w przyrodzie.

Siarka stanowi 0,05 do 0,1% skorupy ziemskiej. Jest ona istotnym składnikiem białek w organizmach żywych. Występuje również w węglu kamiennym i innych minerałach, ropie naftowej, glebie oraz powietrzu. W tym ostatnim ilość jej niepokojąco wzrosła na skutek działalności przemysłowej, a przede wszystkim spalania paliw (85% wszystkich związków siarki w środowisku). W wodach siarka występuje głównie w postaci siarczanów pochodzących ze ścieków, opadów atmosferycznych i wód kopalnianych.

W procesie obiegu siarki w przyrodzie aktywną rolę odgrywają bakterie siarkowe, wiążące dwutlenek węgla. Energię do tego wiązania uzyskują w procesie utleniania siarkowodoru i siarki w czasie chemosyntezy i fotosntezy. Proces utleniania prowadzi z siarkowodoru poprzez siarkę atomową do dwuwartościowych jonów SO42-. Inne bakterie prowadzą proces redukcji anaerobowej siarczanów do siarkowodoru. Działają również takie szczepy bakterii, które aerobowo utleniają siarczki do siarczanów.

Ekosystem

Omówione cykle biogeochemiczne w swojej istocie opierają się na obiegu masy – materii pod wpływem energii. Zauważył to w 1935 r. angielski botanik A. Tensly, wprowadzając termin ekosystem na określenie podstawowej jednostki funkcjonalnej w przyrodzie, opartej na układzie złożonym z biocenozy i jej biotopu. Biotop to środowisko życia organizmów roślinnych i zwierzęcych, będące elementem powierzchni ziemi lub zbiornika wodnego. Określony biotop odróżnia się od innych warunkami abiotycznymi (składem gleby, ukształtowaniem terenu, klimatem, składem chemicznym wód itp.).

Organizmy zamieszkujące ekosystem mają do wypełnienia określone role. Są tam producenci, przetwarzający wychwytywaną energię słoneczną na związki organiczne, konsumenci, zużywający te wytworzone związki, i reducenci, umożliwiający mineralizację substancji organicznej. Rola wszystkich sprowadza się do zapewnienia obiegu materii przez łańcuchy pokarmowe. Jeden organizm jest pożywieniem dla drugiego. Ta zależność panowała we wszystkich okresach geologicznych Ziemi, co doprowadziło do ustalenia się równowagi w ekosystemach i między nimi.

Na zmiany czynników abiotycznych ekosystemy reagowały czynnie, dążąc do wyeliminowania zmian lub same się przebudowując. Zakłócenia w równowadze wprowadziła dopiero działalność przemysłowa człowieka, który produkuje i stosuje detergenty, środki ochrony roślin czy trudno rozkładalne tworzywa sztuczne. Działalność ta eliminuje wyspecjalizowane w przerobie odpadów mikroorganizmy, które giną z powodu trującego dla nich środowiska lub braku pokarmu

Działalność ludzka w powiązaniu z podsystemami środowiska naturalnego (atmosferą, litosferą i hydrosfera) i wszystkimi ekosystemami, które objęte są tą działalnością, tworzy ekosystem globalny.
Świadome i racjonalne współdziałanie z siłami przyrody wpływające na stan środowiska powinno być spowodowane dążeniem do utrzymania równowagi ekologicznej. Równowaga może być osiągnięta przez zachowanie samoregulacji ekosystemów – kiedy szybkość antropogenicznych oddziaływań jest dostosowana do tempa dopasowywania się środowiska naturalnego do tych zmian – lub przez zastosowanie środków technicznych. W tym drugim wypadku wytworem działalności ludzkiej może stać się środowisko sztuczne. Jest ono reprezentowane przez duże miasta, kompleksy miejsko-przysłowe, obszary o intensywnej produkcji rolnej lub hodowli. Dostosowywanie terenu do określonych funkcji jest kształtowaniem środowiska, w którym najważniejsze zagadnienia są związane z racjonalnym użytkowaniem, i ochroną środowiska. Tymi zagadnieniami zajmuje się również inżynieria ekologiczna.

Utrzymywanie globalnej równowagi ekologicznej w wypadku zastosowania dużej ilości środków technicznych nie jest możliwe, gdyż przeciwdziałając jednym zagrożeniom tworzy się napięcia w innych miejscach, a dodatkowo rosnące koszty związane z ochroną środowiska mogą przekroczyć poziom akceptowalny przez społeczeństwo. Ideałem są działania zgodne z zasadą “przestrzennej jakości Ziemi”, to znaczy takie, które obejmują biocenozy i ekosystemy na dużych obszarach (reprodukcja zasobów naturalnych towarzysząca eksploatacji ekosystemów) przy funkcjonowaniu samoregulacji ekosystemów.

cumartesi saat 13.30 da basliyan azot ( Hayvansiz sirk aksion ) grubunun organize ettigi miting  veganlar, vejiteryanlar, cevreciler, Hayvan sevenler,  ve anarsitlerin katilimlari ile renkli  gecti.  Zurih sehrindeki buyuk hayvan sirkini onunde 15 gundur suren protesto bildirileri ve konusmalari sirk sahiplerini tedirgin etti. Sirk e  gidenlerden alinan informasyonda sirk programi  hayvanlara daha az yer verdiklerini soylediler. Yapilan protestolar ses getirdigini gosteriyor. Bizler karakok Otonomu olarak karayesil, karakizil bayraklarimizla saflarda yerimizi aldik. Miting olaysiz ve sakin birsekilde tamamlandi.

Am Samstag, den 23. Mai besammeln wir uns um 13.30 auf dem Helvetiaplatz in Zürich, um vereint und lautstark deutlich zu machen, dass Tiere nicht in den Zirkus gehören. Wir rufen zu einer friedlichen, bunten und lauten Demo auf! Kommt alle, ob bunt, schwarz oder grün!

Gemeinsam für einen Zirkus ohne Tiere!

Artgerecht ist nur die Freiheit!

Vorbeam cu cineva mai deunazi si intrebam ce rationament exista in fumat? Persoana in cauza, e fumatoare de peste 25 de ani.
Nu a reusit sa imi dea un raspuns.
Unii ar spune ca a fuma intra in reflex, ca trebuie sa intreprinda ceva cu mainile, iar acest gest este unul familiar in cazul unui fumator. Altii spun ca tigara calmeaza, altii ca slabeste, altii dimpotriva, ca ingrasa. Parerile sunt impartite.

Sa va spun insa si parerea mea.

Omul este construit sa functioneze cu O2. Oxigen adica. Atmosfera pamantului este alcatuita din 78.08% nitrogen, 20.95% oxigen, 0.93% argon, 0.038% dioxid de carbon, urme de alte gaze si 1%, mediu, procentaj de apa.

Exista oare un rationament pentru care omul, sa inhaleze pe langa toate celelalte gaze acest fum toxic? Eu nu cred. Ceea ce cred in cazul fumatului este ca DAI BANI CA SA TE IMBOLNAVESTI. Apoi dai alti bani, ca sa te faci bine, apoi, dupa ce te-ai pus cat de cat pe picioare, dai alti bani ca sa te inbolnavesti si eventual sa mori.

Cunosc pe cineva care in momentul in care pe pachete au aparut poze socante, si-a cumparat tabachera. Pe cine pacalea? Moartea? Boala? Pe el insusi. Nu vreau sa fiu prea moralist asta seara insa tigarile chiar nu au ce cauta in viata noastra.

Ne imbolnavim pe noi, pe copiii nostri, pe prietenii nostri si pe ceilalti din jur. Fumatul pasiv este la fel de nociv ca si cel activ. Ganditi-va de doua ori inainte sa aprindeti o tigara. Face rau.

Poniższa notka to efekt pracy doktora Mieczysława T. Borowca. Przygotował on bardzo ciekawe zestawienie Polaków, którzy wnieśli coś w rozwój naukowy i cywilizacyjny całej ludzkości.

Witelo
1230(35)-1275(80) z okolic Wroclawia

Jego dzieło “Perspectiva” długie wieki było podstawowym podręcznikiem optyki w świecie; udowodnił odwracalność biegu światła oraz twierdzenie o ognisku zwierciadła parabolicznego

Mikołaj Kopernik
1473-1543 z Torunia

Astronom, matematyk, ekonomista, lekarz, prawnik, lingwista. Syn bogatego kupca z Krakowa, który przeniósł się do Torunia (po powrocie Torunia do Polski). Kopernik znany jako twórca systemu heliocentrycznego, był także: dowódca obrony Olsztyna przed niemieckim zakonem Krzyżackim (1520/21), twórca projektu reformy monetarnej (1517) (odkrywca prawa: “pieniądz gorszy wypiera pieniądz lepszy” nieslusznie przypisanego Greshamowi).

Kazimierz Siemienowicz
….-1650?

Artylerzysta, teoretyk artylerii, służył w artylerii koronnej, napisał po łacinie traktat “Artis magnae artilleriae pars prima“, w którym opisuje konstrukcje rakiet, w tym wielostopniowych.

Erazm Cziotko
z Zakroczymia

Konstruktor i budowniczy mostu na Wiśle w Warszawie – 1568r – most był wielkim osiągnięciem technicznym w Europie, liczył ok. 0.5 km długości

Abraham Stern
1768-1842

Mechanik, wynalazca maszyny rachunkowej, w tym do liczenia pierwiastków kwadratowych, sekretarz Stanisława Staszica.

Ignacy Łukasiewicz
1822-1882 ze Lwowa

Aptekarz, pionier przemysłu naftowego. Po raz pierwszy na świecie w 1852 roku w swojej aptece we Lwowie przeprowadził destylację ropy naftowej wydzielając z niej naftę, w 1853 skonstruował lampę naftową (wprowadzając oświetlenie naftowe na sali operacyjnej szpitala lwowskiego).

Karol Olszewski
1846-1915 z Krakowa

Chemik i fizyk. W 1883 wspólnie z Z.Wroblewskim skropił tlen i azot z powietrza (po raz pierwszy na świecie), skroplił i zestalił argon.

Zygmunt Wróblewski
1845-1896 z Grodna

Fizyk. W 1883 wspólnie z K.Olszewskim skropił tlen i azot z powietrza (po raz pierwszy na świecie), zestalił dwutlenek wegla i alkohol.

Maria Skłodowska-Curie
1867-1934 z Warszawy

Fizyk i chemik. Odkrywczyni pierwszych promieniotwórczych pierwiastków: polonu, radu. Otrzymała dwukrotnie nagrodę Nobla.

Marian Smoluchowski
1872-1917 z Krakowa

Fizyk teoretyk. Niezależnie od A.Einsteina metodami rachunku prawdopodobieństwa opisał ruchy Browna jako rezultat ruchu cieplnego molekuł, co było ostatecznym dowodem na ich istnienie.

Mieczysław Wolfke
1883-1947 z Łaska k. Lodzi

Fizyk. Odkrywca (1927, wraz z W.H.Keesomem) nadciekłości helu (2.17 K), pionier holografii.

Kazimierz Fajans
1887-1975 z Warszawy

Fizykochemik. Wspólnie z F.Soddym w 1914 roku sformułował podstawowe prawo rozpadów promieniotwórczych tzw. reguły przesunięc Soddyego-Fajansa.

Wojciech Rubinowicz
1889-….

Fizyk teoretyk. Odkrywca reguł wyboru i polaryzacji dla przejść kwantowych w atomach, zasada lasera.

Leopold Infeld
1898-1968

Fizyk teoretyk. Autor prac na temat teorii względności.

Stefan Drzewiecki
1844-1938 z Podola

Inżynier, wynalazca. Konstruktor łodzi podwodnej (szereg typów od 1877 roku), w 1908 roku skonstruował dużą łódź podwodną napędzaną silnikami spalinowymi.

Jan Czochralski
1885-1953 z poznańskiego

Metaloznawca. Twórca metody otrzymywania monokryształów znanej w świecie jako metoda Czochralskiego.

Stefan Bryła
1886-1943 z Warszawy

Inżynier. Konstruktor pierwszego na świecie spawanego mostu drogowego na rzece Słudwi pod Łowiczem (1927).

Na rzadko zgłębianym skraju Zaczarowanego Ogrodu znajduje się Przylądek Wiecznego Poświęcenia, dziewiczy skrawek półwyspu, gdzie dzikie nawałnice grasują pod złowieszczym niebem pełnym burzowych chmur. Na brzegu, wśród strzaskanych skał, ukrywają się delikatne kamyczki cennego kryształu górskiego, niewidoczne nawet dla najbardziej uważnych oczu. Te połyskujące drobinki są nieustannie pieszczone falami wzburzonego oceanu. Ich krystaliczne piękno jest wyrazem morskiego,  bezgranicznego poświęcenia.
Każdej pełni księżyca, pełzające z naturalnym wdziękiem kraby przeczesują sekretne wybrzeża lądu, w poszukiwaniu kryształowych drobinek widzialnych tylko dzięki odbiciu w poświacie księżyca w bezchmurną noc. Oderwany od ich pieniącego się dobroczyńcy, filigranowy kryształ jest kruszony i topiony przez magiczną  wodę morską , by później został poświęcony Królowi Cieni w ofierze. Król Cieni szaleńczo lubuje sie w owych kryształach, czerpie z ich piękna i delikatności swoją okrutną moc.   Władca Cieni czerpiac swą moc z wyszukanych przez kraby kryształów, zbiera swe siły i żąda coraz wiecej i więcej. Zmeczone kraby w swoich małych szczypcach zmuszone są do niewolniczej cięzkiej wędrówki przez miliardy ziarenek pisaku…

Televizoarele si ecranele LCD contin un gaz de 17.000 de ori mai daunator pentru mediu decat dioxidul de carbon.

Conform unui studiu publicat de catre un chimist american, Michael Prather, in jurnalul Geophysical Research Letters, panelurile LCD contin un gaz foarte toxic si daunator pentru mediu, numit trifluorura de azot (NF3).

Acesta, folosit atat in productia panelurilor LCD de toate dimensiunile, de la televizoare pana la telefoane mobile, cat si in productia de semiconductori si cea de diamante artificiale, este un gaz care ar putea avea un impact de 17.000 de ori mai mare asupra mediului decat dioxidul de carbon, avand si o durata lunga de viata in cazul eliberarii in atmosfera, de 55o ani, fara posibilitati prea mari de reciclare.

De asemenea, se pare ca trifluorura de azot este o substanta toxica in cazul inhalarii, afectand ficatul si rinichii, asa ca aveti grija sa nu spargeti un LCD si sa nu stati in preajma unuia spart sau deteriorat.

Problema este ca, spre deosebire de dioxidul de carbon si alte gaze similare, acest gaz nu este inclus pe lista celor vizate de diverse acorduri internationale de monitorizare si reducere a emisiilor de substante daunatoare pentru mediu, deoarece in momentul incheierii acordurilor in vigoare, acesta era produs in cantitati foarte mici.

Odata cu proliferarea televizoarelor si ecranelor LCD, cantitatea de NF3 a crescut foarte mult, fiind estimata ca va ajunge anul acesta la echivalentul a 67 milioane de tone metrice de CO2, adica echivalentul anual al emisiilor de CO2 ale unei tari precum Austria.

Studiul, care ramane sa fie confirmat pe o scara mai larga, cere luarea de urgenta in considerare a trifluorurii de azot ca o substanta periculoasa pentru mediu, monitorizarea productiei acesteia si asigurarea unor metode sigure de reciclare a produselor care o contin.

(Sursa: Daily Tech, The Daily Green)