OK. De basis is gelegd. We zorgen dus eerst dat we genoeg inspiratie en ideeën hebben op de manier zoals eerder geschreven. We combineren dit, leggen ons eigen sausje eroverheen…en hoe kan het ook anders; alleen jij denkt zoals jij denkt. Alleen jij ontwerpt zoals jij ontwerpt.

Het visualiseringsproces is in ieder geval begonnen. Ineens begint het te leven. De klant kan zich nu ook een voorstelling maken is blij of krijgt meer inspriratie, weet jou bij te sturen; je hebt in ieder geval begrepen wat zij wilden en je kan ze hier makkelijk mee bedienen. Het is mooi, functioneel en commercieel. Maar jij streeft naar meer. Je bent een tijger en je wil jouw designerslust de vrije loop laten gaan. Het moet anders, beter, baanbrekender en verassender. Je wil dat de klant achteroverslaat van vreugde als jij ‘m op een onverwachte manier kan plezieren.

Wil je dit bereiken? Denk dan anders. Denk precies het tegenovergestelde. Denk zoals niemand zou denken, waar niemand het zou zoeken. Zoek tegenovergestelde aanknopingspunten en produceer het, visualiseer het en presenteer het! Dit is jouw ultieme idee. Met jouw ontwerp zal de klant de volle aandacht op zich vestigen. En wat blijkt? 90% van de klanten kiest voor de veilige weg, de weg waarin ze zich thuisvoelen. Geef de moed niet op, want in de 10% dat het wel lukt, ben jij ‘the man’ (m/v)!

Wil je dus ooit echt een keer scoren? Wees dan ook eigenwijs, leg jouw idee naast die van de klant. Geef mogelijkheden, opties, openingen naar vernieuwing en naar andere wegen. Het maakt jouw werk leuker, uitdagender en je kan je ei altijd kwijt. Zoals een bestselling boek als titel draagt ‘whatever you think, think the opposite!’.

PS. wees niet verbaasd dat je een paar weken later erachter komt dat jouw verschikkelijk goede idee al door iemand anders in een net iets ander jasje als is uitgevoerd…geeft niet hoor.

Gisterochtend werd ik gewekt door een zingende GJ, met een ontbijt van croissants, beschuit en eitjes. Bovendien kreeg ik een verassend cadeau, namelijk het nieuwe boek van de Vlaamse auteur Saskia Reusens, getiteld ‘Borsten’. Toen ik het papier van het boek afscheurde dacht ik in eerste instantie het woord vorsten te zien. Eén seconde had ik zoiets van: “My goodness GJ, Je hebt me toch zeker geen boek over het Belgisch koninklijk huis aangesmeerd.” Maar het bleek een heel hip boek te zijn over de geschiedenis van de borst en de BH, trends in borsten, beroemdheden, vrouwen over ‘hun’ exemplaren, en nog veel meer. Kortom, een boek in de lijn van Goedele Liekens, die inmiddels de primaire geslachtskenmerken heeft afgewerkt.

Inmiddels kan ik geen borst meer zien, vooral vanwege de levensechte exemplaren die in het boek voorbijkomen en soms tot aan de navel komen. Schokkend. Ik ben ook bijzonder benieuwd naar de reactie van mijn ouders op dit cadeau. Het hoongelach zal niet van de lucht zijn vrees ik. Voor een interview met de schrijfster, klik hier, en degenen die nog naar een leuk kerstcadeau zoeken, klikken hier.

Verder verliep mijn dag borstloos, en moest ik gewoon naar college. Dit college werd overigens een half uur lang geïnterrumpeerd door een bezoek van de Sint en zijn Pieten. Op 6 december! Dat zou in Nederland als een dag te laat gelden… maargoed. Ik heb me erg verbaasd over de vrijpostigheid van de Sint tegenover de prof. Ze moest op schoot komen zitten, en de flirterige opmerkingen waren niet van de lucht. De studenten gingen natuurlijk volledig uit hun dak en schreeuwden alles bij elkaar. De West-Vlaamse prof werd verblijd met een boek: ‘Nederlands voor Dummies.’ Verder kreeg ze een stel roze handboeien en pantoffels met beertjes die ze meteen moest aantrekken.

Dat dit allemaal zomaar gebeurde in het brave België, waar normaal gezien zoveel taboe onderwerpen bestaan! Er werd zelfs een zogenaamd oude brief van de achtjarige prof aan Sinterklaas voorgelezen, waarin werd gesuggereerd dat de plaatselijke pastoor zijn handen niet kon thuishouden, en een collega professor een affaire zou hebben met de moeder van de betreffende prof. Deze lachte gewoon mee. Misschien dat Sint en Piet juist zo brutaal durfden te zijn omdat ze veilig in hun verkleedpakjes zaten… Ik heb inmiddels weer een aantal onvermoede kanten van het stugge Vlaamse volkje gezien en ben werkelijk zowat uit mijn collegebank gevallen van verbazing.

’s Avonds heb ik gegeten met vrienden en ben ik op café geweest. En dat was al weer het einde van mijn eerste Vlaamse verjaardag.