Honey, Darling, Mahal, etc. are just some of the many terms of endearment you desperately wanna hear from your super loved one. It is something that can energized a dying spirit, uplift a discouraged soul and most especially, something that can soften a shattered heart.

But how can you get up from bed if one day, your man opted to leave you and never again called you sweetie? How can you deal with the idea that your relationship had fallen apart? What will it be after? Will you be able to cope up and move on?

I am a girl, not to mention a biatch. I have experienced to love and be loved. Had a traumatic encounter with the aliens, rather with the thing they so called love.

From my early childhood (that was during my elementary days back in early 90s), I was lucky(?) enough to feel the thrill of having crushes, the adventure of being teased by your classmates that made your chubby cheeks blushed. However, when you started to step on a higher degree of love, sometimes aside from the wonderful feeling of being in love, there would be moments that you will be blown by some fender-bender mishaps. This is the time that heartbreaks enter the the pulchritudinous scene.

Heart affliction is poignant. It’s never easy whenever a significant rapport between two people comes to an end. It really can turn your whole world upside down. Recovering from this kind of emotional distress is very difficult. After you have committed your self to that other person, your dreams and all your hopes, letting go is such a very hard thing to do. So help me God.

And let me end this with Proverbs 14:13, American King James Version “Even in laughter the heart is sorrowful; and the end of that mirth is heaviness.”

This page is solely dedicated to Mr. Charles Daniel Faeldon Belgado and for all those people outhere hurting because of love.

salin ng “El Romance del Bardo” ni José Antonio Ramos Sucre mula sa kaniyang aklat na La torre de Timón (1925).
salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo mula sa orihinal na Espanyol.

Ang Romansa ng Makata

Pinalayas ako mula sa buhay.

Nakatago sa loob ko ang magalang na pag-ibig, ang lubos na debosyon, ang nakapapayat na libog, para sa matimtimang dilag na malayo sa aking abot.

Nakalagda ang kapalaran sa aking noo.

Tatakas ako palayo sa lungsod upang magmuni, sa gitna ng malulubhang guho, sa gilid ng monotonong dagat.

At doon, habang binubuhay ng kirot, ay iinog ang mga anino ng nakaraan.

Nagunaw ang bayan natin sa pagsalungat nang lumusob ang kawan ng mga mangmang.

Ikinawing sa tradisyon ang tagumpay sa harap ng babaeng maringal, na nakaligtas sa di-magaping lahi. Kailangan niyang kusang sabayan tayo, nang di-alintana ang angking halaga.

Nakita natin siya sa huling pagkakataon, isang araw bago ang sakuna, malapit sa baybayin, na nasasaplutan ng mababangis na ikot ng mga kanaway.

Mula noon, tanging paglimot ang makapagtutuwid sa kasiraang-puri ng kabiguan.

Sumusupling ang mga damo sa larangan ng digmaan, at pinalulusog ng dugo ng mga bayani.

José Antonio Ramos Sucre, larawang hango mula sa Wikipedia

]]> http://dakilangalitaptap.wordpress.com/2009/11/25/babae-haliparot-dakila-alitaptap/ Wed, 25 Nov 2009 00:56:56 +0000 dakilangalitaptap http://dakilangalitaptap.wordpress.com/2009/11/25/babae-haliparot-dakila-alitaptap/

Babae akong isinilang sa mundong ibabaw,

itinuturing na mahina ng aking bayang kinalakhan.

Mas mababang uri daw ako, sumunod sa kalalakihan.

Dahil hindi ako nagtataglay ng espadang mahiwaga.

Haliparot ang turing ko sa aking sarili,

dahil gusto kong kumawala sa kahong kinalalagyan ng babae.

kahong nagdidikta sa dapat kong maging pagkatao,

na hindi inaalintana ang tunay na ako.

Dakila ako.

Dahil may mga bagay na ako lang ang nakagawa, nakagagawa, at makagagawa.

Dahil ako lang ang nakakilala, nakakikilala, at makakikilala sa aking sarili.

At walang pwedeng manghusga sa aking pagkatao.

Hindi naman sila ako, at hindi rin ako sila.

Pangarap kong maging alitaptap,

na nagbibigay ng liwanag sa gitna ng dilim,

nagdadala ng pag-asa sa sukal ng kawalan,

na nagpapaningning sa mata ng inosenteng musmos.

Maubos man ang aking sinag, natupad ko naman ang isang pangarap.

The Babae Ensemble Presents…
Pinay Stories
Connection, Memory, Roots

An evening of original written work, theater, and performance by an all-Filipina cast.
Stories that will inspire, empower, and uplift you.

Friday, December 4 and Saturday, December 5
8pm show; doors open at 7:30pm

Off Market Theater
965 Mission St. #250
San Francisco, CA 94104

$12 admission
For tickets, visit http://brownpapertickets.com/event/89703

Pinay Stories is a national cultural arts project of GABRIELA USA that centers on collecting creative efforts of Filipino women in the United States reflecting their life stories, journeys and current lives.

–

Babae (Tagalog for “woman”) is a grassroots and volunteer-based organization of Filipina women in San Francisco dedicated to supporting and empowering Pinays through critical education, leadership development, and community building. We are committed to taking up local and global struggles, immediate and long-term concerns of our communities, especially those directly impacting Filipino women. As part of the Philippine women’s movement for self-determination, we are committed to working towards a future of real sisterhood and international solidarity, true gender equality and opportunity for all women, and genuine sovereignty and democracy in our homeland.

info@babaesf.org | www.babaesf.org

–

GABRIELA National Alliance of Women is a grassroots-based alliance of more than 200 organizations, institutions, desks and programs of women all over the Philippines seeking to wage a struggle for the liberation of all oppressed Filipino women and the rest of our people. GABRIELA-USA is the first overseas chapter of the Philippine-based organization, extending the Filipino womens mass movement to the United States.

www.gabusa.org

Nais kong lumipad na may sariling bagwis
Nais kong marating pangarap nang mabilis
Nais kong manguna sa mga maya
Para makita ang bagong umaga
Ngunit kailan pa
Gusto ko na
Ngayon na

–babae ako, urduja

Salin ng “Незнакомка” (Unknown Woman) ni Alexander Aleksandrovich Blok
Salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Ang Lingid na Babae

Sa itaas ng restoran ng magdamag
Ay ilahas ang dayaray na malandi;
At nahatak magsisigaw ang lasenggo
Sa hininga ng patakás na tagsibol.

Sa ibabaw ng lansangang maalabok
Ay tumimo yaong inip sa tahanan;
Di kumislap ang paskil ng panadero’t
Nagpalahaw yaong bata sa kawalan.

Bawat gabi, sa likuran ng tarangka,
May kung sinong nakagora ang darating,
Karay-karay paglakad ang mga dilag
Papaloob sa hinukay na imburnal.

Sa may lawa, may langitngit ang paggaod
At uungol ang dalagang lumiliyad;
Samantalang sa itaas nitong langit
Ay palihim sumisilip iyong buwan.

Bawat gabi, bumabanda sa baso ko
Ang malungkot, nag-iisang kaibigan;
At tulad ko ay mabait, umiingit
Sa mabagsik, mahiwaga na inumin.

Mga lasing na utusan ay tumambay
Sa may hapag, samantalang humihiyaw
Ang lasenggong may paningin ng kuneho:
“Lumalabas ang totoo kung may alak!”

Tuwing gabi, sa sandaling nakatakda
(o kung hindi’y guniguni lamang ito?)
Ay may anyo ng dalagang nakasutla
Ang nanawid sa pawisang durungawan.

At marahang magdaraan ang babae
Sa punduhan ng lasenggo nang mag-isa’t
May pabango ng sariwang mga hamog.
At uupo nang marahan sa bintana.

Nakabalot sa alamat nitong simoy
Ang kaniyang sutlang damit na marikit,
Ang sombrero’y may plumaheng malalamlam,
At may singsing ang mapayat na daliri.

At nahigop ng kakatwang kalapitan,
Tinanaw ko ang talukbong na maitim
At nasagap ang hiwaga ng baybayi’t
Panginoring mahiwaga sa ibayo.

Tinanggap ko’y ang sikretong malalalim,
At kalinga yaong araw ng kung sino;
Bawat tagay, gumuguhit sa kalul’wa
Ang matapang na alak kong tangan-tangan.

Lumalaylay ang plumahe ng abestrus
Sa isip ko, lumong-lumo at matamlay.
Di maarok yaong bughaw na paninging
Bumubukad sa malayong baybay-dagat.

Nakakubli itong yaman sa loob ko
At ang susi’y ako lamang ang may hawak!
Ay, tama ka, o lasenggong balasubas!
Ibubunyag nitong alak ang totoo!

24 Abril 1906, Ozerki

"Buhay sa Paris," pintura ni Juan Luna

Salin ng tulang  “Nu” ni Manuel Bandeira (Manuel Carneiro de Souza Bandeira Filho) mula sa orihinal na Portuges de Brazil
Salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Hubad

Kung ikaw ay nakabestida,
Mailap sa haraya nila
Ang mga mundong malilikot
Sa loob ng damit mong suot.

(Kaya sa liwanag ng araw
Hindi nga namin malalaman
Ang ningning ng laksang bituing
Nakatimo sa papawirin.)

Ngunit lastag ang buong gabi,
Ganap na hubad itong gabi,
Panginigin ang mga mundo,
Ang magdamag ng mga mundo.

Kumikinang ang iyong tuhod,
Kumikinang ang iyong pusod,
Kumikinang ang lahat-lahat
Na lira sa pusong makislap.

Kambal, namumurok na suso
(Gaya ng pares na ga-buto
Sa siksik, malantik na bunged
Ng katawang kaibig-ibig)

Kumikislap ang iyong dibdib.
Mga susong tirik na tirik!
Ang iyong likod! Iyong harap!
Ang makikinis mong balikat!

Pag hubad ka, ang iyong mata
Ay hubad ko ring nakikita.
Ang pagtitig mo’y tumatagal,
Gaya ng tubig na mabagal.

Sa loob ng iyong talukap
Lulutang, lalangoy, lulundag
Ako tungo sa iyong mundo
Paloob sa lahat ng iyo.

Sisisirin ko’y iyong sukdol,
Hanggang ikaw ay mapaungol;
Kaluluwa mo’y magagalak
Sa akin nang hubad na hubad.

Pintura ni Fernando Amorsolo

]]> http://akrebley.wordpress.com/2009/10/19/ilusyon-nga-ba/ Mon, 19 Oct 2009 01:39:54 +0000 Akrebley http://akrebley.wordpress.com/2009/10/19/ilusyon-nga-ba/

Hanggang ngayon hindi pa rin gawa ang ilaw sa kuwarto ko kaya nagtiya-tiyaga ako sa dilim. Nakalimutan kong i-charge ang gamit kong ilaw sa kuwarto kaya wala akong magamit kundi ang head light ko na pang hiking. Maliwanag naman to kapag tinapat sa kisame kasi nagre-reflect sa buong kuwarto dahil kulay puti ang kisame. Meron ding konting illumination na galing sa labas kapag naiwan ng kapitbahay na bukas ang ilaw nila sa labas. Kahit na mataas ang bakod abot pa rin ang liwanag dahil sa taas ng bubong nila kung saan nandun ang naninilaw na liwanag (siguro bombilya lang yun).

Late na ako natulog kagabi, around 11:30-11:50 PM, dahil nanood pa ako ng “Bakemonogatari”. Kahit kailangan kong matulog ng maaga dahil sa 4:00 AM pa ako gigising ay nanaig pa rin ang pagka-adik. Naiwan ng kapit-bahay namin na bukas ang ilaw nila kaya may konting illumination sa kuwarto ko.

Nagising ako ng madaling araw. Nakaharap ako sa kanan ko nung nagising ako (nakatagilid ako lagi matulog). Lagi naman akong ganito, nagigising kahit anong oras. Tuwing mangyayari ito lumilipat ako ng side, kanan, kaliwa, kanan, kaliwa. Nang papalipat ako sa left side ko napadilat ako. May naaninag akong babae na nakatingin sakin! Napatigil ako ng 1-2 seconds, nakatitig lang sa kanya, kahit ganun lang kabilis parang napaka tagal kong nakatingin sa kanya.

Nasa paanan ko yung babae. Di siya mukhang nakatayo, marahil nakaluhod lang habang tinitignan ako. Mahaba ang buhok niya at magulo, sabog-sabog. Tingin ko puti ang suot niyang damit, pero di ako sigurado dahil na rin siguro sa dilim, di sapat ang liwanag na nanggagaling sa labas.

Nakatapat na ako sa left-side ko ng pinipilit kong wag siyang isipin. Naririnig ko ang puso ko na tumitibok ng malakas at mabilis, medyo pinagpapawisan na ko sa kaba. Naiisip ko ang mukha ni Kayako dahil parang pareho sila ng features. Kumakanta ako sa isip ko para wag ko lang siya maisip pero parang balewala lang. Naisip ko na marahil siya ang nararamdaman ko madalas kapag nagigising ako ng gabi na nakatingin sakin. Naiisip ko na hihilahin niya ang paa ko kaya ginalaw ko ang binti ko. Wala namang puwersang pumigil sakin, dun pa lang ako nagsimulang kumalma at nagkaroon ng lakas ng loob na tumingin ulit sa paanan ko. Wala na siya, tinignan ko ang cellphone ko kung anong oras na, 3:16 AM pa lang! Around this time din kapag nararamdaman kong may nakatingin sakin, na-post ko na to dito.

Nakatulog din naman ako pagkatapos at nagising ng 4 AM. Sinasabi ko na lang sa sarili ko na ilusyon lang yun na dala ng antok at malabong liwanag sa kuwarto. Sa ngayon iisipin ko na munang ilusyon lang ang nakita ko imbes na lang kung makita ko siya ulit.

I remember the second time I visited SM City Iloilo this year quite vividly for the simple reason that I heard a familiar tune playing over the mall’s intercom. I was with my two titas and their baby boy when we noticed Inang Laya’s song “Babae” reverberating across the mall interior.

I was way younger when I first listened to the song. I cannot recall the circumstances of those childhood moments anymore but I can recollect the song’s melody just fine anytime. I was older when I came across the song again and that was also the time when I learned the lyrics:

“Babae”

By Inang Laya

Kayo ba ang mga Maria Clara
Mga Hule at mga Sisa
Na di maruning na lumaban?
Kaapiha’y bakit iniluluha?
Mga babae, kayo ba’y sadyang mahina?

Kayo ba ang mga Cinderella
Na lalake, ang tanging pag-asa?
Kayo nga ba ang mga Nena
Na katawan ay ibinebenta?
Mga babae, kayo ba’y sadyang pang-kama?

Ang ating isip ay buksan
At lipuna’y pag-aralan,
Ang nahubog ninyong isipan
At tanggaping kayo’y mga libangan
Mga babae, ito nga ba’y kapalaran?

Bakit ba mayroong mga Gabriela
Mga Teresa at Tandang Sora
Na di umasa sa luha’t awa?
Sila’y nagsipaghawak ng sandata
Nakilaban, ang mithiin ay lumaya.

Bakit ba mayrong mga Lisa
Mga Liliosa at mga Lorena
Na di natakot makibaka
At ngayo’y marami nang kasama?
Mga babae, ang mithiin ay lumaya!

“Women hold half the sky,” Mao once said. But in a society like the Philippines, women are subjected to the double oppression, among others, of class and sex. “Babae,” a favorite during women’s month commemoration affairs during March and protest actions involving women’s issues, is a song that problematizes the gender role assigned by the social order to women since their childhood.

Following Simone de Beauvoir’s saying that “one is not born, but rather becomes, a woman” [1], Inang Laya questions the idea that a woman is by essence weak (“Mga babae, kayo ba’y sadyang mahina?”), dependent on men (“Kayo ba ang mga Cinderella / Na lalake, ang tanging pag-asa?”), and a mere object of pleasure in bed (“Mga babae, kayo ba’y sadyang pang-kama?”).

Opposing the identity reinforced by dominant patriarchal institutions like the family, education, the law, and the media, the song advances the alternative image of the woman aspiring for liberation (“Mga babae, ang mithiin ay lumaya!”). Citing the example of heroines from Philippine history like Gabriela, Teresa and Tandang Sora as well as women martyrs in the ongoing people’s war in the countryside like Lisa, Liliosa, and Lorena, the song challenges the stereotype of women as represented in Philippine literature by the figures of Maria Claras, Hule, and Sisas.

But is this emancipation simply the discarding of the traditional view of the essential domestic woman for the “sexually-liberated” woman of the West? Capitalism dissolves women, in the words of Jean-Francois Lyotard,

into the male cycle, integrated either as workers into the production of commodities, or as mothers into the reproduction of labor power, or again, as commodities; themselves (cover-girls, prostitutes of mass media, hostesses of human relations), or even as administrators of capital (managerial functions). [2]

The problem therefore, Lyotard contends, “is not to safeguard a difference of sex against a movement towards homologation imposed by capital. The ‘difference between the sexes’ is no more exempt from masculine imperialism than its opposite…” [3]

In the Philippine context, the domination of foreign monopoly capital – and the consequent rape of our natural and human resources by foreign corporations and dislocation of both urban and rural communities – have led to a situation where Filipina women suffer exploitative and abusive work conditions to support themselves and their families. The Philippines has become the world’s top exporter of women with the sector comprising the bulk of labor migration abroad. Filipina women are turned into abused domestic helpers, poorly paid factory workers, and sex trade victims. [4]

These are the realities that the song, “Babae,” calls on to study and question (“Ang ating isip ay buksan / At lipuna’y pag-aralan”). Ultimately, Inang Laya’s song goes to the end with the message that gender roles, being social constructs resulting from the interplay of power relations in a particular historical juncture, are also arenas for struggle.

The song, moreover, demonstrates that Filipina women are not simply oppressed but have been actively participating in movements that not only seek empowerment for their sector but for other marginalized groups as well (“Sila’y nagsipaghawak ng sandata / Nakilaban, ang mithiin ay lumaya”). ■

[1] Simone de Beauvoir, The Second Sex, trans. by H.M. Parshley, New York: Vintage Books, 1989 (1949), p. 267.

[2] Jean-Francois Lyotard, “One of the Things at Stake in Women’s Struggles,” trans. by Deborah J. Clarke with Winifred Woodhull and John Mowitt, in The Lyotard Reader, edited by Andrew Benjamin, Oxford: Blackwell Publishers, 1989, p.116.

[3] Ibid, p.117.

[4] “The Purple Rose Campaign,” in the Gabriela Women’s Party Website, Online, Internet, 28 September 2008.

Kaninang umaga sumakay ako ng MRT. As usual puno nanaman kaya nakatayo ulit ako, marami talagang tao na sumasakay sa North Avenue station.

May sumakay na babae sa Kamuning station. Ang height niya siguro ay 4′8-5 feet, maputi, maganda, at nakangiti. Dali-dali siyang humawak sa hand rails. Nakita siya ng isang lalaking nakaupo kaya ito ay tumayo at sinabihan siyang umupo (gentleman). Sinabi ng babae na ayaw niya at ok lang siyang nakatayo. Nasabi ko tuloy sa sarili ko na “bakit kaya ayaw niya umupo, yung iba namang babae uupo agad”.

May bumaba sa Ortigas station kaya may bakante na sa harapan niya. Hindi pa rin siya umuupo at pinaupo pa niya ang ibang lalaking malapit sa kanya. Pumikit na lang ako at kunyaring nakikinig ng maigi sa pinapatugtog ko (naka earphone ako) para di niya ko tawagin na umupo dun, nakakahiya kasi at babae pa ang magpapaupo, ang liit pa naman niya at stretched na ang braso niya para mahawakan lang ang hand rails (nakakangalay yun). Nagtagumpay naman siya at meron siyang napaupo.

Gusto ko sana siya tanungin kung bakit ayaw niya umupo pero natigilan ako dahil nakakahiya naman magtanong (di naman kami close, hehe).

May bumaba sa Boni station kaya may bakante na ulit. Ayaw talaga niya umupo kahit pinapaupo na siya. Siya pa rin ang nagpapaupo sa mga lalake (ano ba talaga spelling nito? e or i ba ang huli?). Umiwas na ako kaya lumipat ako sa kabilang side. Kinunan ko siya ng stolen picture (sana hindi niya nakita sa reflection ng salamin na ginawa ko to). Nabakante ang upuan na yun hanggang bumaba siya sa Buendia station (talagang inobserbahan ko siya, hehe).

Dahil sa na curious ako sa iniisip nung babae kaya ililista ko ang mga possible na dahilan kung bakit siya ganun (kunyari isa akong Psychologist):

1. Kakakain lang niya at gusto niyang bumaba ang kinain niya kaya siya nakatayo (merong mga ganitong tao pero parang wala namang sense kasi bumababa naman talaga ang kinakain natin)
2. Nagpapaseksi siya kaya gusto niyang mag MRT surfing (nakikita ko kasi siya bumibitaw sa hand rails),  ayon kasi kay Noi ng anime na “Yamamoto Nadeshiko Shichi Henge” o “The Wallflower” (haba nung japanese name!), nakakaseksi (di naman siya mataba) at nakakaganda ng tindig ng babae kapag sinasanay ang sarili na nakatayo habang nakataas ang sakong (di ko na pinansin kung nakaganun ang paa niya).
3. Isa siyang Psychologist or Sociologist na nagco-conduct ng survey, experiment or study tungkol sa behavior ng mga lalake.
4. Bangag siya kaya feeling niya lalake siya at ang mga lalake sa paligid niya ay mga babae.
5. Isa siyang Psychic at nararamdaman niya na may masamang mangyayari sa kanya kapag umupo siya dun.
6. Nagpahula siya at sabi sa hula ay huwag siyang uupo sa MRT (masunuring bata, uto-uto)

Hindi ko talaga maintindihan ang mga babae kung minsan. Mahirap malaman kung ano ang pinag-iiisip nila.

Today, I will take a journey within my self.

Today, I will begin a dialogue with my self.

Today, I will be a voice heard among the hundreds and thousands.

Today, I will be a voice campaigning for my rights and happiness.

Today, I will share this dialogue with you.

Today, I begin my liberation.

Ricky remembers Lalaki, Babae, Di-Tiyak, and Walang Kasarian.

Kay Sharaming:

Takot ako na sinasabing swerte ako dahil pag sinasabi ko yun, minamalas ako: nakakatapak ako ng tae o kaya biglang naghihingalo ang wallet ko. Totoo, lagi yung nangyayari kaya hanggang ngayon, ayoko man lang isipin na swerte ako.

Pero kahit anong gawin ko, hindi mapagkakaila na swerte talaga ako sa’yo. Daig ko pa ang nanalo sa lotto, naging champion sa sabong, nabigyan ng uno sa algebra, nakapulot ng isandaang libo, o na-cast sa bagong Harry Potter film. Sa pagdating mo, hinandugan ako ng tadhana ng isang ginintuang tsansa para tunay na maging masaya.

Hindi ko pa rin lubos na maintindihan kung anong nakita mo sa’kin. (Pag may nagtatanong sakin dati ng “Marvin, may girlfriend ka na?” Ang lagi kong sagot, “Wala pang nabubulag eh,” o kaya isang beses, “Wala pang nabubulag na aso eh.” na sya namang kinagulat ng pinagsabihan ko. “Ba’t naman aso?”) Siguro mali lang talaga ang tingin ko sa aking sarili ng mahabang panahon. Pwede mo naman akong tratuhing parang chewing gum sa semento katulad ng iba, pero hindi. May nakikita ka sa akin, kaya nagagawa ko ring maniwala na may maaaninag nga dito sa loob ko.

Anu’t ano pa man, hindi kwestyon kung anong namamalas ko sa’yo. Winasak mo ang ideya ko ng kung ano ang kagandahan at naipakita mo ng maliwanag kung gaano ako kababaw. Hindi mo kailangang maging tisay, chinita, mahinhin, maayos o malasanto para maging maganda, kailangan mo lang maging natural. At dahil ikaw ang pinakamanatural na nilalang na nasilayan ko, mas natural pa sa pagsikat ng araw sa silangan at paglubog sa kanluran, mas natural pa sa beach addiction ng mga tao, ikaw rin, walang duda, ang pinakamagandang nilalang na nakita ko.

Alam ko bwenas ako dahil pinapangarap ko lang ito noon. Dati, tinitingnan ko lang ang mga litrato mo sa Internet. Napapa-iling lang ako katulad marahil ng sanlaksang iba pa ngayon. Oo, inisip ko kung gaano kaswerte ang boyfriend mo at mga magiging boyfriends mo, pero hindi ko talaga nakita ang sarili ko na pupuno sa espasyong iyon. Para ko na rin sigurong inisip na madi-discover ako habang naglalakad sa MRT station at gagawin akong host ng ASAP. Wala. Wala talagang tsansa na pansinin ng isang katulad mo ang isang katulad ko.

Sinasabi ko ito dahil ayokong malimutan kung ano yung milagro, kung bakit ako nandito ngayon. Merong walang hanggang pasasalamat sa puso ko na nais kong manatili habang hindi pa ko tinatamaan at tinutumba ng swine flu. Kaya naman sa bawat minuto na kasama kita, gusto ko laging iparamdam sa’yo kung gaano ka kahalaga sa akin. Akala mo ba natuyo na yung katangi-tanging puting rosas na binigay ko sa iyo? Hindi pa. Patay na yung halaman pero yung tunay na ugat ng bulaklak na iyon, nandito pa, sariwa at dala-dala ko lagi nasaan man ako.

Ang alam ko lang, gusto ko lagi kang nakangiti at nakatawa. Gusto ko yung ngiti mo, mula Ilocos Norte hanggang Greece. Pag naniningkit yung mga mata mo dahil sa sobrang kakatawa, gusto kong patawarin si Gloria sa lahat ng kasalanang ginawa nya kasama na yung boob job. Ewan ko ba, pero kapag masaya ka, alam ko, isang pribilehiyo ang mabuhay.

Kung sumasablay man ako minsan na ipakita kung gaano ako nahuhumaling sa iyo, yun ay dahil tao lang ako na nagagalit at nakakalimot. Pero nagpapasalamat ako dahil binigyan ako ng talento upang mag-isip. At tuwang nag-iisip ako, isang kongklusyon lang ang nararating ko: mahal kita at maligaya ako sa piling mo.

Ngayon, nasa himpapawirin ka na. Pabalik ka mula sa malayo mong paglalakbay. Umiiling nanaman ako ngayon pero hindi na dahil sa tingin ko ay wala akong pag-asa sa’yo. Umiiling ako ng nakangiti dahil pauwi ka ngayon sa’kin.

Naghihintay,
Marbeng

PS: Pakisabi sa piloto, bilisan nyang mag-drayb. Naiinip na ko sa yakap mo at naiinip na ang buhangin ng Putipot sa mga paa natin.

Performance Level ka ba te?

Enjoy ka ba na nasasabihin sa iyo ng boypren mo, GALING MO GIRL!

At gusto mo ba na hindi na makapag-maneho ang dyowa mo dahil nangi-nginig na ang tuhod dahil sa galing mong gumahasa ng lalake?

Tingin mo ba madadaig mo yung mga doctor sa scandal na uso noong isang buwan?

Maingay ka ba? Tingin mo ba parang kang song bird sa kama? Pwes kung ganoon, ikaw ay pwede na ihanay sa Performance Level 1. Isa kang mangangan…ta! na ang alam lang na lettra ay letter A-hhh at O-hhh, isama mo na rin ang U-hhh. Ikaw ang ayaw ko maka-kapit kwarto sa motel, istorbo ka sa earth. Hindi lang ikaw ang nasasarapan, pwede?

Maingay ka ba at mahilig dumeep throat? Pwes, sa Performance Level 2 ka ate. Ang lalamunan mo ay sing-lalim ng poso negro at kaya mo magpa-angat ng pwet ng lalaki sa isang higop at hagod lamang, para sa talentong yan pwede ka na sumali sa olympics.

Maingay ka ba, dume-deep throat, at umiibabaw? Trip mo ba yung hindi na maipinta ang mukha ng dyowa sa sobrang sarap ng ginagawa mo, at di na malaman kung saan kakapit dahil para ka nang hinete sa Santa Ana sa pangangabayo mo? Aba te, Call me. Ikaw ay nababagay sa Performance Level 3.

Maingay ka ba, dume-deep throat, umiibabaw at sumisirko sa kama? Ikaw ba yung babae na mas marami pang alam na position sa ka-sex mo at kahit manyakis na manyakis na ang kapareha mo wala pa ring satisfaction para sa iyo kung hindi nya makuha ang position na gusto mo? Kaya mo mag-hand stand habang tsumutsupa? Putangina, cream of the crop ka ‘te. Dito ka sa Performance Level 4.

Maingay ka, dume-deep throat, umiibabaw, sumisirko, kaya mo papaluin ang headboard ng kama ng apat na beses sa dingding sa isang ayuda? Bueno, ituring mo ang sarili mo na isang ALAMAT. Welcome sa Performance Level 5. Ayaw kitang ka-sex, masakit ka sa katawan, hindi mo alam kung ano ang pagkakaiba ng sarap, sa parusa, sex at wrestling. Wag mo solohin ang laban. Ang selfish mo, tangina.

(fade in.. I’m yours – Jason Mraz)

… well you done done me and you bet I felt it

-m.coitus

Tuesday afternoon has been raining cats and dogs BUT (just with a single T) it did not stop us to treat ourselves into an excessive indulgence. At about 5:30 pm yesterday, my good friend and I met at Tayuman cor. Oroquietta St. in front of Index Salon (previously F Salon) where we had our scheduled foot spa treatment.

(Poor me, i was not able to take photos because the lighting is not that good and i don’t feel the ambiance and i am thinking that it will not give a me a nice shot.) 

I also had my nails colored (it’s violet again, harhar). But it took a while before another ateng manicurista got upstairs (cause their foot services is on the second floor of the building). It was already past seven when she got in and helped other ateng nagmamanicure to the other guy. Good thing she done it fast and a little bit well although i was hurt when she removed my ingrown nail.

When we got out of the salon, we rode a jeepney to sm to have a sumptuous meal there cause the crocs inside us are eating as out. Laughs…

Because it’s a dinner, we decided not to take rice and we’re not in the mood at that moment. We think of a restaurant which serves pasta or pizza and chicken. (Good thing we avoided thinking burger and fries.)

And charan…A Veneto Restaurant came both into our senses, the smell of buffalo wings and its creamy sweet and sour sauce and the pasta’s delicate flavors of ingredients. (We already planned to dine here after we had a nut-pesto with seafood before in the same resto in Glorietta because really they serve great seafood pasta and pizza.)

So, foods, here we come…

First thing: Order!

I don’t know what to choose, so many varieties but all having oil.

Hmmp,

(health conscious kunwari…grin)

ORDERED:

 Buffalo wings

Oil & Garlic Special (Squid, Mushroom, shrimp and the other i can’t remember)

and

water.

Water served. 

Dala ng gutom e pinagtiyagaan ko na din to. Malamig nga  lang.

Xempre matagal pa bago maiserve ung pasta at ung chicken.

Kaya…

Pati eto, pinagtiyagaan ko na din..

Ahehe..

pinagtripan lang pala..

na piktyuran.

At, take note, I noticed something in the label…

hmmp..

(Read: TABA CO)

Originally, TABASCO paper, pepper sauce rather.

Ayos, isang matabang bata kasi ang kasama ko.

O, ako yan, hindi yan ung kasama kong mataba..

Slightly stretched lang jan kay nagmukha tuloy akong chubby, este healthy pala.

Tsaka, can’t you see, super uber close-up kaya..

isa itong malaking pangsasabotahe sa aking dakilang katabaan..kagandahan pala.

And NEVER NEVER  EVER think that i am defensive.

Hindi ako guilty.

 At lalong hindi ako mataba, noh!

Che!

Ayan, tama na ang satsat, pasta is here!

HMMMMM..

yumyummy

and here’s the buffalo wings…

can’t wait to have it served on my plate..

I am starving to death…

Take another look on my plate..

No, its not my plate…

Here’s mine…

Told yah,

hindi ako matakaw..

O yan, di ko na namalayan, ubos na pala..

that’s our finished product…

but before we emptied our plates,

here comes the waiter,

serving another double large pizza..

hhmmm

its for the other table pala..

haha

ours pala is the bill

cause they’re closing the store na..

9 na pala..

aun madami pa kaming natake out

xe nga diba, as i’ve said

HINDI AKO MATAKAW!

Aun lang, hindi ako galit.

The 2009 Cinemalaya independent film festival and competition, now on its fifth year and billed Cinemalaya Cinco, will unveil 20 new digital films that will compete on July 17-26, 2009 at the Cultural Center of the Philippines.  Some 25 new independent films will also be premiered during the Festival.

Ten films will compete in the full length category.  These are 24K by Ana Agabin, Ang Panggagahasa kay Fe by Alvin B. Yapan; Astig by GB Sampedro; Colorum by Jon Steffan Ballesteros; Dinig Sana Kita by Mike E. Sandejas; Engkwentro by Pepe Diokno; Last Supper No. 3 by Veronica Velasco and Jinky Laurel;  Mangatyanan by Jerrold Tarog,  Nerseri  by Vic Acedillo, Jr. and Sanglaan by Milo Sogueco.

Competing in the short film category are:  Behind Closed Doors by Mark Philipp Espina, BLOGOG by Rommel “Milo” Tolentino, Bonsai by Alfonso “Borgy” K. Torre III, Hulagpos by Maita Lirra Lupac, Latus by John Paul S. Seniel, Musa by Dexter B. Cayanes, Si Bok at ang Trumpo by Hubert Tibi, Tatang by Jean Paolo “Nico” Hernandez, Ugat sa Lupa by Ariel Reyes and Wat Floor Ma’am by Mike Sandejas and Robert Seña.

Winners of each category will be announced during the awarding ceremonies on July 26 at the CCP.  The winner of the full length feature category will receive the Cinemalaya Balanghai trophy and an additional grant of P200,000.  Each full length feature category finalist was given an initial P500,000 production grant.  The winner of the short feature category will receive P100,000 and Cinemalaya Balanghai Trophy.

Cinemalaya Cinco, which is being tagged as the “big, small film festival”, is featuring the following sections, namely,

Competition, World Premieres and NetPac films, Lino Brocka Retrospective, Kids’ Treats, Gay/Lesbian films, The City in Focus, Women in Indies, Off Center, Documentary and Ani:  Best of Last Year.

In the Brocka Retrospective, among the films to be screened are  Wanted:  Perfect Mother, Tubog sa Ginto, Stardoom, Tinimbang Ka Ngunit Kulang, Tatlo Dalawa Isa, Maynila sa Mga Kuko ng Liwanag, Insiang, Bona, Bayan Ko, and Macho Dancer.

Another major event of Cinemalaya Cinco is the Cinemalaya Film Congress on July 21-22 at the CCP Little Theater.  With the theme Linking Digital Highways, the Cinemalaya Film Congress aims to discover the major centers of independent filmmaking in the country, assess the artistic achievement of cinematic works produced in the last five years, to invite indie filmmakers from the different regions to speak about the state of indie filmmaking in their areas, and to establish a network of indie filmmaking centers to consolidate all efforts to create, promote and market indie films both here and abroad.

A new advertising campaign for Cinemalaya Cinco was created by Black Pencil Advertising Inc.  The ad campaign celebrates the fifth year of Cinemalaya which has become a major event in local filmmaking today.   The ad campaign tags Cinemalaya as the “big, small film festival”, conveying the importance and impact of Cinemalaya on Filipino independent cinema.

Cinemalaya opens on July 17 and runs until July 26, 2009.  Films will be shown at all CCP venues, namely the Main Theater, the Little Theater, Dream Theater, Tanghalang Huseng Batute, Silangan Hall and the MKP Hall.

Cinemalaya Cinco is presented by the Cinemalaya Foundation, Cultural Center of the Philippines, the Film Development Council of the Philippines and Econolink Investments Inc.  Cinemalaya is an all-digital film competition aimed at discovering new Filipino filmmakers.

For ticket information, please call the CCP Marketing Department at 551-7930 or 832-1125 local 1800 to 1808 and the CCP Box Office at 832-3704 or 832-1125 local 1409.

http://www.cinemalaya.org/news_cinco.htm

Mga Pusong Bilanggo

first day of the month..not in the mood to do anything…

hope tomorrow will be okay!