Dawno dawno temu wnuczek zapytał swojej babci:

- Babciu, dlaczego ludzie nie chcą spełniać swoich marzeń?

- Wnusiu, to nie jest tak, że nie chcą. Widzisz, bardzo wielu ludzi idąc swoją drogą, tak naprawdę nie wie dokąd zmierza i co jest ich celem.

- Nie ma takich co wiedzą? – uniósł brwi ze zdziwienia młody.

- Są, połowa wie czego chce i idą obraną przez siebie drogą, a nie jak tamci – do donikąd, a tam niestety dojdą – tłumaczyła spokojnie seniorka.

- To jak wiedzą, to czemu nie spełniają marzeń? – wnuczek przekrzywił główkę.

- Wyobraź sobie takiego człowieka na drodze. Długiej i krętej z mosiężnymi drzwiami na końcu. Owy człowiek staje po wędrówce męczącej bardziej lub mniej przed tymi drzwiami. Teraz ma wybór, otworzyć albo nie, rozumiesz? – uśmiechnęła się babcia.

- Nie rozumiem, przecież każdy otworzy takie drzwi, głupio byłoby nie otworzyć – protestował wnuczek.

- Wnusiu, a gdyby za tymi drzwiami były straszne potwory? – zapytała chytrze seniorka.

- A jakie to te straszne potwory co przy marzeniach stoją? – zrezygnowanym tonem pytał wnuczek.

- Zmiany kochanie, zmiany – dokończyła babcia.

Zawsze mnie zdumiewało, że sprawdza się ludowe porzekadło o tym, że brudne dziecko to zdrowe dziecko. Choć logika i wiedza o groźnych drobnoustrojach mówią coś innego praktyka codzienna zdaje się potwierdzać także tę życiową mądrość. Ja jednak widzę w tym powiedzeniu także trochę inne znaczenie. Na 100% brudne dziecko świetnie się bawiło. Na 100% brudne dziecko to szczęśliwe dziecko (z zastrzeżeniem, że ma się gdzie umyć, a brud wynika tylko z zabawy). Dlaczego więc tyle energii wkładamy starając się dziecko doprowadzić do stanu lśnienia? Nie wiem. Wiem za to, że gdy patrzę na poniższe zdjęcie

Zdjęcie dobrej zabawy brudnego dziecka

Wcale nie czuję dyskomfortu, tylko coś raczej na kształt zazdrości, że mnie już tak nie wypada. Oczywiście są różne sytuacje i czasami nasze dziecko wcale nie chce być brudne, a nawet wręcz przeciwnie. Zresztą co będę tłumaczył, zobaczcie sami do czego prowadzi pogoń za pięknem:

Dziecko i krem

Czyż nie jest to prawdziwa apoteoza makijażu.

Nie wyczerpuje to możliwości naszych pociech. Sytuacji, w których są zdolne doprowadzić do ruiny najlepszą pralkę, jest cała masa. Ale doświadczeni życiem z pewnością potwierdzą, że chyba najważniejszą z nich jest jedzenie. Z biegiem lat dochodzę do przeświadczenia, że jeżeli dziecko po jedzeniu jest czyste, to z pewnością mu nie smakowało. Jeżeli stopień ubrudzenia miałby być miarą oceny smakowitości jedzenia, to czy nie chcielibyście spróbować tego co ten bobas:

Brudne z czekolady dziecko

Czy po tym krótkim przeglądzie dalej macie ochotę tylko myć Wasze dzieci?

…jak cię widzą, tak cię piszą?

Motto mojej babci najlepsze efekty daje wyśpiewywane przez nią od 7 rano. Prawie jak jingiel radiowy. Ten z gatunku wkurwiających.

Today is All Saints Day, and November 2009 also marks the 20th year since Niko’s babcia passed away.  Each year on All Saints Day we visit her grave site and take time to remember.  Although I never met Margaret (Borys and Ola’s’ mom, Niko’s babcia, Andrew’s wife, my mother-in-law), I almost feel like I knew her, as she is alive and well within the memories of her family.  It is a Polish, or perhaps European tradition to visit the graves of loved ones on All Saint’s Day.  Things I know about Margaret are that she was a kind, gentle and friendly soul, with a passion for creativity; she was a fashion designer in Poland and this is how she met Andrew (at that time he was a model).

Upon arriving at her tombstone today there was already a candle burning (see picture above).  This means that someone else visited her site today: 20 years after the fact, this speaks volumes about the impact she had on others.  20 years later, a friend still visits, and leaves a light burning for her.

]]> http://tonguetonic.wordpress.com/2009/09/27/poniedzialkowe-mysloksztalty/ Sun, 27 Sep 2009 21:15:57 +0000 tonguetonic http://tonguetonic.wordpress.com/2009/09/27/poniedzialkowe-mysloksztalty/

Piotr to debil. Bo znaleźliśmy na drodze na działkę chińskie szkiełko a on potem się wnerwił i je w trawy rzucił. Ale za to potem jak poszedł z babcią do cioci na chwilę a ja zostałem w domu to wyciągnąłem z półki książkę o Wieniawskim i widziałem jego dwa nowe wizerunki, inne niż w encyklopedii. Szczególnie drugi zrobił szok bo Wieniawski jest na nim grubszy, bo on był otyły w ostatnich latach życia. A Piotr nie widział. No a w ogóle rano z babcią byliśmy na mieście i weszliśmy do cukierni i babcia nam kupiła po ciastku co nazywa się omlet. My udawaliśmy że nie chcemy bo nie lubimy, ale było wypasione. A jutro znowu idziemy na miasto z babcią to może babcia nam znowu kupi. No ale jak się zapyta w cukierni czy coś chcemy to znowu powiemy że nie bo nie lubimy. A w ogóle to my to wszystko tak sobie ogladamy, na babcinym telewizorze, taki serial Poniedziałkowe myślokształty.    (kisz)

- Coś podobnego! – były to pierwsze słowa wypowiedziane przez babcię na przyniesioną przez nas nowinę: w „Syrence” nie było wody grodziskiej. – Mój Boże, to że w „Delikatesach” nie ma to nic dziwnego, bo tam, jak to się mówi, obcy kapitał wszedł, natego. No Krawczyk na rogu też już nie sprowadza, bo zdaje się złotych zębów za to nie kupił… ale „Syrenka” to jest społemowskie, grodziską zawsze mieli! – tu nastąpiło kilka sekund wymownej ciszy, po czym babcia równie wymownie pokiwała głową i wróciła do kuchni. Po paru chwilach jednak dodała z kuchennych otchłani:

- Ja tam się jutro przejdę, tam taka Michalska pracuje, moja znajoma, jeszcze z kursów, ciekawa jestem co oni tam wymyślili. No przecież tak być nie może, natego. Siadajcie do stołu, obiad gotowy. Dziadka zawołajcie, bo on jak się zaczyta to nic nie słyszy.

Zdjąwszy buty wszedłem do trzeciego, poza jadalnym i „małym”, pokoju babcinego mieszkania. Pomieszczenie owo było co prawda jeszcze mniejsze od pokoju zwanego „małym”. Dziadek siedział na tapczanie, pochylony nad lekturą. Musiał być nią dogłębnie pochłonięty, gdyż jego ciało wyobrażeniowe wyświetliło się bardzo wyraźnie i prezentowało się przede mną w całej swej okazałości. A widok był to zaiste wspaniały. Obszar ciała wyobrażeniowego odpowiedzialny za sprawy życia codziennego był raczej zwyczajnej wielkości, może trochę mniejszy niż u większości ludzi. Znajdujący się ponad nim obszar wyobrażeń intelektualnych jawił się jako bardzo silnie rozwinięty, ale prawie w ogóle nie zawierał obrazów – dominowały przeróżne teksty, głównie hasła encyklopedyczne, fragmenty gawęd szlacheckich oraz rozmaite sentencje i przysłowia w formie zarówno pisanej jak dźwiękowej. Natomiast najbardziej imponująco przedstawiała się najwyższa część dziadkowego ciała wyobrażeniowego, zawierająca to wszystko co zwykło się okreslać jako marzenia. Część ta przybrała gigantyczne rozmiary, ale próżno było tam szukać typowych dla niej obrazów romantycznych uniesień, wystawnego życia lub wspomnień z dzieciństwa. Dziadek stworzył w niej bowiem ogromne połacie zieleni: nieprzebrane hektary lasów, łąk i ogrodów. Bardzo niezwyczajne były to jednak tereny – równolegle do nich rozwijał się tam świat szczegółowej klasyfikacji całej znanej dziadkowi flory. Wszystkie rośliny w owej rzeczywistości były uszeregowane na rozmaite sposoby: oprócz odgrywającej główną rolę systematyki botanicznej, dziadek podzielił je na lecznicze, trujące, ozdobne, chronione, najbardziej przez siebie ulubione, względem koloru, wielkości, obszaru występowania, użyteczności kulinarnej oraz na wiele innych grup, których istnienie nie zawsze było dla mnie w pełni zrozumiałe. Dziadek, z wykształcenia i zawodu leśnik, w oczywisty sposób interesował się botaniką, chociaż nie spodziewałem się, że jego pasja tak go pochłonęła. Rozmiary i doskonałość tego uniwersum świadczyły ewidentnie o tym, że dziadek musiał w stworzonym przez siebie świecie spędzać znacznie więcej czasu niz na jawie, pielęgnując go pieczołowicie. Schematyczne przedstawienie dziadkowego ciała wyobrażeniowego (zob.ryc.3) w żaden sposób nie może oddać jego majestatu.ryc.3

Warto przy okazji, gwoli porównania, zerknąć na ciało wyobrażeniowe babci (zob.ryc.4). Przedstawia się ono równie poczciwie, chociaż trochę bardziej typowo. Część reprezentująca życie codzienne jest bardzo dobrze rozwinięta i mimo obfitości myśli panuje w niej porządek. W części wyobrażeń intelektualnych, normalnej wielkości, znajdują się głównie liczby i działania, zaś obszar marzeń wypełniają obrazy z dzieciństwa i młodości spowite dźwiękami piosenek Hanki Ordonówny, Mieczysława Fogga oraz legionowych.ryc.4

- Dziadku! Bo obiad jest! – powiedziałem głośno, dziadek bowiem miał problemy ze słuchem, co mu podobno zostało po wybuchu bomby za czasów wojny.

Dziadek podniósł głowę znad lektury i przywołał mnie do siebie charakterystycznym dlań, udającym powagę skinieniem. Gdy zasiadłem obok, przemówił powolnym, gawędziarskim tonem – jednocześnie jakby powierzając mi wielce ważne sekrety :

-To jest bardzo dobra książka.- dziadek pokazał mi lekturę w której własnie był się zagłębiał: Rosliny nasięźrzałowate. -Napisał ją profesor Szczepan Maczek, wybitny botanik. W czasach kiedy studiowałem na Akademii Rolniczej on był rektorem uczelni. Ja mam z nim zdjęcia, muszę poszukać to ci kiedyś pokażę, on prowadził Koło Przyjaciół Botaniki. Nasięźrzałowate to grupa paproci. Należą do niej nasięźrzały i podejźrzony. Bardzo podejrzliwe rośliny! – tu dziadek rubasznie się zaśmiał unosząc palec do góry. – Słyszaleś kiedy o nich?

Pokiwałem przecząco głową.

-Tu są bardzo dokładne opisy, cała morfologia, występowanie…również historia i zastosowanie. Ja ci tę ksiazkę dam, a sam sobie kupię drugą, widziałem właśnie w księgarniach nowe wydanie.

- Yy…a tak, to dziękuję dziadku!

- Nie trzeba dużo, codziennie sobie o jednej roślince przeczytać! – rzekł dziadek zachęcająco. – Schowaj sobie do plecaka, bo później jak będziesz jechać to zapomnisz. Weź weź, ja sobie drugą kupię.- dziadzio chciał mnie najwyraźniej pozbawić wyrzutów sumienia z powodu odbierania mu tak wartościowej knigi.

- A tak… – z grzeczności obejrzałem pobieżnie ksiażkę, udając jako takie zainteresowanie i schowałem ją do walającego się na podłodze plecaka. W tym momencie zainterweniowała babcia.

- Na miłośc boską, Jerzy! Daj chłopakowi spokój, obiad jest! Słyszysz?! Skaranie boskie…

Dziadek poderwał się z kanapy w takim mniej więcej pośpiechu, jak gdyby trzeba było nagle dla ratowania życia ewakuować się z domu, i powędrowaliśmy do pokoju jadalnego. Czekał tam na nas tradycyjny obiad jadany w babcinym domu. Na pierwsze danie zupa, dzisiaj – barszcz biały z grzankami.

- Bo to musi być gusto, tłusto i… – rzekł dziadek z jowialnym uśmiechem siadając do stołu. Mieliśmy w domyśle dokończyć to powiedzonko, jednak dziadek, otrzymawszy w odpowiedzi jedynie poczerwienienie na naszych twarzach, dokończył sam:

- I mnoho! Gusto, tłusto i mnoho!

Przystąpiliśmy więc do obiadowania. Kiedy każdy z nas nasycił się trzema talerzami zupy, babcia przyniosła z kuchni drugie danie. W jego skład wchodził niewielki garnuszek zeszłego rosołu, pieczony kurczak, gulasz wieprzowy, kotlety mielone, kotlety schabowe, ziemniaki tłuczone, ziemniaki nietłuczone, ziemniaki odsmażane z wczorajszej kolacji, kopytka, bigos, mizeria, sałata ze śmietaną, surówka z kapusty kiszonej i marchewki, buraczki w zalewie cynamonowej oraz ogórki kiszone. Konsumpcji towarzyszyły regularne interwencje krzątającej się babci, która obserwując nakrycie stołu utrzymywała, jakoby spożywana przez nas ilość pokarmu była niewystarczająca do zachowania naszych organizmów w stanie ożywionym. Po drugim daniu babcia przyniosła herbatę, później lody, później znowu herbatę, a później oznajmiła, że ma dla nas coś na deser, i na stole pojawiła się babka ziemniaczana. Lekko przerażeni, nie zdołaliśmy jednak oprzeć się jej zaletom, zostawiając jeden humorystycznie mały kawałek tego specjału. Wreszcie babcia usiadła przy nas i pogawędziliśmy trochę – a to na tematy kulinarne, gdyż po takiej uczcie nie wypadało nie powychwalać babci wyczynów, a to na temat tego co Kobra zrobił z włosami , chociaż nie zrobił był nic. W końcu uznaliśmy zgodnie, że nadszedł czas sjesty i rozeszliśmy się po pokojach. Ja z bratem zamknęliśmy się w pokoju „małym” zwanym, i zaczęliśmy planować wyprawę na dzialkę. Było już grubo po piętnastej, a rzecz wymagała pewnych ustaleń.

- Dobra, to powiemy babci że idziemy na spacer. Poczekajmy jeszcze piętnaście minut i chodźmy. – postanowiłem.

- Przydałoby się mieć klucze do altany. – zauważył słusznie Kobra.

- Kurcze, racja. – rzecz zbiła mnie trochę z tropu, bowiem babcia klucze miała najpewniej jak zwykle w swojej torbie. – Musimy je jakoś zdobyć. Gdzie jest babcina torba?

Kobra zajrzał na chwilę do pokoju jadalnego i wrócił.

- Babcia ma ją przy sobie koło krzesła i ogląda telewizję. To może powiemy babci że chcemy iść na działkę?

- Nie, babcia mogłaby zacząć podejrzewać że coś kombinujemy, albo co gorsza zechcieć jechać z nami. Hmm…trzeba będzie astralnie wrzucić babci na trzecie oko jakąś niepokojącą myśl. Czekaj. Wiem! Czy gaz jest zakręcony w kuchni. Babcia na chwilę tam pójdzie a my szybko weźmiemy klucze.

Kobra nie wyglądał na zachwyconego tym pomysłem.

- Czy ja wiem, głupio wobec babci takie manipulacje stosować. Chyba lepiej je po prostu uczciwie wykraść.

Ta reprymenda nieco mnie zdenerwowała, miałem nawet ochotę walnąć Kobrę z całej siły pięścią w ramię, ale stwierdziłem iż lepiej nie psuć obopólnej atmosfery przed ważną działkową misją.

- No dobra…to idź babcię zagadaj o czymś, a ja zakradnę się pod stołem i wezmę z torby klucze.

Kobra poszedł więc do pokoju jadalnego wykonać pierwszy etap operacji. Ja z małego pokoju nasłuchiwałem.

- Yy…babciu? – zaczął Kobra.

- Słucham? – babcia oderwała wzrok od telewizora.

- Y…bo Mateusz się pyta czy byśmy mogli iść na spacer.

Gdy usłyszałem te słowa krew napłynęła mi do głowy i taką wsciekłość w sercu uczułem, że mógłbym pobiec do Kobry i solidnie mu wtłuc, jednak wstyd mi było po takim pytaniu pokazywać się przed babcią. Słuchałem więc dalej i przygotowywałem się do wykonania drugiego etapu.

- A gdzie się wybieracie? – gorszego pytania babcia nie mogła zadać.

- A tak…się przejść. Ogólnie, po mieście.

- Ależ proszę bardzo, chcecie to idzcie. Tylko się ubierzcie ciepło bo dziś wiatr. Jakby się wam chciało to możecie do Zośki wpaść, wzięlibyście dla niej trochę powideł.

Ciocia Zosia była mamą dwóch naszych kuzynek, Ali i Elwiry, nieco od nas młodszych. Zarówno ich obecność jak i obecność cioci Zosi traktowalismy jako większe lub mniejsze zmącenie naszego spokoju. W obliczu zaś naszych dzisiejszych planów odwiedzanie cioci w ogóle nie wchodziło w rachubę.

- Yy…dobrze, to my możemy iść. – odparł Kobra chwiejącym się głosem. Po tych słowach wsciekłość moja osiagnęła poziom tak krańcowy, że prawie się popłakałem, ale w desperacji postanowiłem mimo wszystko wykonać swoje zadanie. Zakradłem się na czworakach pod stół.

- To jak będziecie szli to weźcie, tam w kuchni stoją przygotowane, trzy słoiki powideł. Obok kuchenki stoją.

- Y…dobrze babciu. – Kobrze zbierało się na śmiech, widział bowiem że jestem pod stołem. Wreszcie nie wytrzymał i parsknął gromkim śmiechem. Babcia spojrzała na niego zdziwiona i zaraz potem dostrzegła mnie, skulonego pod stołem, wyciągającego rękę w kierunku torby. Roześmiałem się również i chichraliśmy się z Kobrą dobre półtorej minuty. Babcia, jakkolwiek w pewnym stopniu zadowolona z widoku tak wesołych wnuków, nie wiedziała jednak do końca co sądzić o tych dziwactwach i rzekła zniecierpliwiona:

- Słuchajcie stare konie, może byście się na działkę przeszli zamiast się wygłupiac, co? Za rok, drugi do liceum bedą iść, a w głowie jak to się mówi kiełbie, natego. Ja dziś nie jadę, trochę mnie w krzyżu boli, natego, w domu muszę pranie zrobić, muszę dżemy pogotować, akurat byście się przeszli i popodlewali.

Zadowoleni z takiego obrotu spraw przytaknęliśmy ochoczo babcinej idei i zaczęliśmy się ubierać.

- Weźcie klucze do altany, jakby zaczęło padać albo co, koło lustra powinny wisieć.

Klucze rzeczywiście wisiały kolo lustra. Pochwyciliśmy je i wybiegliśmy z mieszkania pełni radości i podekscytowani, jakby na nas na babcinej działce miały czekać niewiadomo jakie cuda.

C.D.N.      (kisz)

Czystość, estetyka i dobry klimat zanim stał się w PKP Przewozy Regionalne rzeczywistością, przybrał formę wirtualną w sposobie postrzegania pracodawcy przez konduktorów.

Wsiadłem, zająłem miejsce. Droga daleka, w przedziale rodzina z małymi dziećmi, dużo miejsca wolnego. Miejsce wolne kłuje w oczy, kiedy przechodzi się korytarzem, więc po kilku stacjach zawartość przedziału została rozszerzona o nowe zapachy i średnia wieku bardzo wyraźnie się podniosła – ten szybki wzrost spowodował nawet że średnia się lekko przygarbiła. Wyższa średnia ma swoje prawa, nadane przez różne etykiety… ale głównie przez samą siebie. Te prawa pochodzące od samej wysokiej średniej dla niższych średnich bywają strasznie uciążliwe. Zwłaszcza zarządzanie praktyczne przypisaniem okreslonych miejsc do określonych podległych (bo przecież młodszych) pasażerów. Przesadzaniom i rozkazom dotyczącym tego gdzie kto ma siedzieć teraz, kiedy już wyższa średnia zawitała i zdobyła nowe terytorium nie było końca. Z resztą chyba nie chciałem czekać na koniec, wstałem i wyszedłem. Miał być wagon barowy… chyba odczepił się stację wcześniej bo takiego odcinka składu pominąć się wzrokiem nie da, kiedy przechodzi się przez cały pociąg. Przez kilka pierwszych stacji pociąg nie był zbyt okazały – tylko trzy wagony. Jeden pierwszej klasy i dwa drugiej (obydwa dla palących). W każdym z zadymionych wagonów tłumy na korytarzu i jeden przedział zamknięty na klucz a na drzwiach karteczka:

PRZeDźDZIAł ZARE

ZERwowany DLA Z DZIEćMI DO

4-ego ROKU

Zatrzymałem konduktora i pytam się o ten przedział. W odpowiedzi słyszę oburzonym tonem syczące zdanie:

“TO JEST PRZEDZIAł DLA DZIECI I ON MA BYć ZAMKNIęTY – żEBY POZOSTAł STERYLNY”

Odszedłem w ciszy, tylko jakiś taki dziwny ciąg skojarzeń sam się pojawił PKP > WAGON DLA PALACYCH > BRAK REAKCJI KONDUKTORA NA ZAKAZ PALENIA W PRZEJSCIACH > STEZENIE SUBSTANCJI SMOLISTYCH WYZSZE NIZ W PLUCACH PALACZA (wyższe nawet niż średnia wieku w tamtym przedziale) > STERYLNOSC ????????

Tego słowa do tej pory używałem jedynie przy określeniu miejsc związanych z czynnościami medycznymi, laboratoryjnymi i innymi zapewniającymi czystość prawie doskonałą. Być może prof. Miodek zmienił lub dodał jakieś znaczenie do słowa STERYLNY, pozostaje tylko być wdzięcznym PKP za tak dobre wyszkolenie personelu w zakresie praktycznego stosowania języka polskiego.

I am needed, once again, in Port Colburne. My little cousin is going down to visit my Babcia. My little cousin can be quite the handful, if you recall what happened the last time. So I have come to the rescue to help Babcia out. I’ll be back on Wednesday. But in the meantime, it’ll be nice to escape one last time into that old-quiet-farm-town before I have to go back to school. Port Colburne is like my little haven. Everyone has to have a place they can run away to, right? Even if it is at my grandparents house, two hours away.

I can spend some quality ‘me-time’ down there with the sun, water, grass, traintracks and iPod.

At the moment, I’m on the road. Port Colburne, here I come!

Anyone else plan on visiting an old haven, today? I say go for it.

Dzień zapowiadał się dość zwyczajnie: babcia gotowała akurat wieloskładnikowy obiad. Wchodząc do kuchni od razu zauważyłem kręcącą się w eklektycznych oparach chmarę sztućców. Sztućce (zob.ryc.1), wbrew swojej nazwie, to istoty wysoce niepożądane zarówno w pomieszczeniach kuchennych, jak i wszystkich innych. Te astralne pasożyty, gromadzące się niegdyś głównie wokół cuchnących bagien i moczarów, wraz z rozwojem cywilizacji upodobały sobie zwłaszcza kuchnie, przyciągane przez mnogość organicznych aromatów. Istoty owe mają wyjątkowo obleśny wygląd. Ich zewnętrzną powłokę stanowi nawilgła, rozmiękła jakby skorupa pokryta drobnymi pęknięciami. Rozmiarem przypominają średniej wielkości kundla.Ryc.1. Sztuciec

Sztućce żywią się energią zgnilizny i nadpsutych pokarmów. Nie są bardzo groźne, ale strasznie złośliwe. Krążąc w otoczeniu nie wahają się kąsać człowieka, doprowadzając go często do poważnego rozdrażnienia, co nieświadoma istota ludzka skłonna jest najczęściej zrzucać na karb ciśnienia, warunków mieszkaniowych, denerwującej rodziny itp. Przyjrzałem się tedy babcinemu ciału mentalnemu. Poczciwa babcia znajdowała się w stanie zaawansowanego już rozkojarzenia i poirytowania, a nad jej głową narastał kłąb jadowitych myśli dotyczących aktualnej elity politycznej. Zrobiwszy naprędce kilka głębokich oddechów, zgromadziłem na trzecim oku kulę światła i cisnąłem ją z impetem w skupisko sztućcow. Jak każda energetyczna popelina rozpierzchły się momentalnie, niektóre całkiem rozpadły. Balon czarnych myślokształtów nad babcią zaczął się rozrzedzać, a po paru chwilach zastąpiły go przyjemne myśli skupione wokół przyrządzanego obiadu. Babcia teraz dopiero mnie zauważyła.

 - O, jesteś, natego, trzeba by wodę kupić w “Syrence”, bo to potem wieczorem to różnie może być.

Chodziło o gazowaną wodę z Grodziska Wielkopolskiego, hołubioną od lat w naszej rodzinie, która była, niestety, coraz rzadziej dostępna w sklepach z uwagi na podupadający status grodziskiego przedsiębiorstwa.

 - Dobrze babciu, to my zaraz pójdziemy.

 Poszedłem więc zawołać brata z małego pokoju. Siedział tam zamknięty już chyba ze dwie godziny i nie dawał znaku życia. Wtargnąłem doń nie pukając, przybrawszy profilaktycznie wyraz najwyższej pogardy na twarzy.

 - Co ty tu robisz?! – zapytałem z wyrzutem – Mamy po wody iść.

- Mati, patrz.

Kobra trzymał w rękach spory kawałek kartonu. Było na nim kilka obrazków i jakiś szlaczek.

- Pokaż! – wyrwałem mu znalezisko z rąk.

 Karton wyglądał na dość leciwy. Pachniał atramentem i stanowił najwyraźniej część gry planszowej. Ścieżka dla pionków urywała się na górnej krawędzi, spod której wystawały jeszcze stopy kilku postaci – fragment obrazka z pozostałej części gry (zob.ryc.2).Ryc.2.

- Pod szafą znalazłem. I jeszcze to.

Kobra podał mi żółtawe karteluszki, na których wydrukowany był opis do gry, równie niekompletny.

 Gra planszowa dla 3 osób. Wyprodukowano przez: WOSI “Wspólna Sprawa”, ul.Brygadzistów 7, Poznań.

 1) ZASADY GRY

- zawodnicy poruszają się po polach w kierunku METY o ilość oczek wyrzuconych kostką,

- celem gry jest jak najszybsze dotarcie do METY,

- pod drodze do METY uczestnicy gry napotykają na rozmaite obiekty rozmieszczone na polach znaczących, które opóźniają lub przyspieszają ich dotarcie do celu.

 2) OPIS PÓL ZNACZĄCYCH

 I. PAJAC.

Oznacza niezaakceptowany brak przystosowania się do zastanej rzeczywistości. U osób obdarzonych dużą inteligencją oraz zmysłem krytycznym może przybrać formę błazna. Kto zatrzymał się na tym polu powinien uważnie obserwować swoje działania, zastanowić się nad swoim miejscem w świecie, mniej palić, a pić więcej herbaty.

 II. GRACZE W KARTY.

Wylosowanie tego pola może świadczyć o nadmiernym przywiązaniu do spraw materialnych, szczególnie do pieniędzy, a także o skłonnościach do kombinowania. Staraj się więcej przebywać na łonie natury, zainwestuj pieniądze w sprawy religijne lub kulturalne.

III. SMOK NA UWIĘZI.

Oznacza spętanie mocy. W przeciwieństwie do często spotykanych “walczących smoków”, energia jest skupiona i dobrze ukierunkowana, jednak istnieją jakieś blokady, które uniemożliwiają jej pełne przejawienie się. Mogą to być niewłaściwe poglądy religijne, traumy dziecięce i wiele innych.

IV. DAMA Z KWIATEM CZOSNKU.

Mistyfikacja lub zaginione dzieło florenckiego artysty z końca XV wieku. Wyraża nieumiejętność rozróżniania rzeczy słusznych i złych, a z drugiej strony poczucie niedocenienia, szczególnie w wymiarze mistycznym.

 V. PIELGRZYMKA.

Spójrz na uczestników pielgrzymki. Czy wygladają na szczęś…

 W tym miejscu kartka była urwana.

 ♠♠♠

 - Babciu, a skąd ta gra jest? – Kobra pokazał babci niecodzienny rupieć.

- Ojej, a skąd wyście to…To jeszcze dziadek przywiózł z Grodziska, natego…dziewczyny zdaje się próbowały w to grać. – babcia zerknęła na planszę, ale była zaaferowana przyrządzaniem multiskładnikowego posiłku.

- A jest gdzieś druga część?

- Mój drogi, one to tam zdaje się i na działkę brały i natego… także to już pewnie gdzieś pogubione. Natego, po wody mieliscie iść.

- Tak babciu, właśnie już idziemy.

- To kupcie ze trzy te mineralne, ze dwie cytrynowe i z jedną brzoskwiniową, dziewczyny ją zdaje się lubią.

 Mówiąc “dziewczyny” babcia miała na myśli nasze kuzynki mieszkające w tym samym mieście, które często dom babci odwiedzały i których obecność stanowiła dla nas, nie wiedzieć czemu, odwieczne utrapienie. Dostawszy od babci środki finansowe na zakup napojów postanowiliśmy najpierw isć po wody, a potem udać się na działkę. Babcia miała dziś tam wyjątkowo nie jechać – dawało to nam możliwość dokładnego jej przeszukania.

 C.D.N. (kisz)

Pod wpływem środków odurzających i pierogów z borówkami, nocą poprzednią spłodziłem limeryk, stając się tym samym duchowym i lirycznym spadkobiercą myśli Juliana Tuwima (ten notabene urodził się tego samego dnia, co ja – jeno dziewięćdziesiąt kilka lat wcześniej), Wisławy Szymborskiej czy Stanisława Barańczaka, którzy to parali się tym trudnym rodzajem twórczości. (Nie żebym wcześniej limeryków nie pisał – ale tamte zginęły w starych zeszytach; zeżarł je kurz, roztocza, pochłonął marazm…) Mało tego! Albo i nie. Dość tego. Oto limeryk:

Była sobie babka,
Co szturchała dziadka,
Babka zdechła w zeszłą zimę,
Dziadek smutą zrobił minę,
Szturcha go sąsiadka.

Nie jestem fotografem fashion (czyt faszyn).

Prawdopodobnie nigdy nim nie będe.

Nie posiadam dobrego aparatu, oraz widzę tylko na jedno oko.

Nie oznacza to jednak, że nie podoba mi się ta dziedzina fotografii.

Wręcz przeciwnie i nawet miałem sesje w jednym z francuskich magazynów.

Fakt, że to ściema i graficzny żart mnie w ogóle nie interesuje.

Ważne ze działasz!-Redizajn Jor MAjd.

WWW,PLAYSTOP.PL

Modelka: Wiesława (WIESIA)

Stylizacja:Wiesława

Fotograf:VCR/PLAYSTOP

wkrótce więcej.