La prima cosa che ho imparato al World Travel Market è che gli Italiani sono i migliori: davvero! Sono a tutti cocktails, ricevimenti, feste e altro dove c’è da presenziare, fare networking e marpionare le exhibitors dell’europa dell’est. Non solo ma sono quelli che sanno un po’ di tutto e riescono a relazionarsi con chiunque, anche nella lingua dei segni…
La seconda cosa è che il Turismo, a chiacchiere markettare, è il business perfetto: destinazioni meravigliose, tutte, assolutamente (anche il Kosovo aveva il suo appeal nonostante l’Exhibitor paresse uno delle pulizie, no offense intended, Pal! ), l’Ospitalità come stile di vita di tutti, ragazze bellissime, anche quelle dell’Azerbaigian (ommìoddìo: meglio le montagne, giuro…), Resort fantastici, tutti molto green/eco oriented ormai, solamente un piccolo particolare a rovinare il quadretto idilliaco: i Turisti che non ci sono più, o quasi.
La terza cosa che hoi imparato è che la tecnologia aiuta a fare business: soprattutto ai venditori di tecnologia. Mi spiego: ho assistito a cinque, dicasi cinque, conferenze sui benefici della tecnologia al Turismo, di queste quattro erano “sponsored” e una no. Indovinate quale è stata la più utile, chiara e trasparente? I tecnologi UK sono tutti belli orientati al business, il loro.
E’ stato comunque interessante partecipare alla grande kermesse: tra le sensazioni più belle c’è sicuramente la fantastica babele che si vive a partire dal tube dove ci si riconosce tutti dal badge e ci si sorride così a mezza bocca, tanto per non sembrare troppo italiani (vedi sopra): ho scambiato impressioni con una ragazza spagnola, una russa, una signora scozzese (magnificent accent indeed!), un ragazzo sloveno, uno israeliano, e uno di treviso. Ognuno di loro era lì convinto che il prossimo anno sarà migliore per il proprio business, che le persone torneranno a viaggiare, che le soluzioni tecnologiche aiuteranno a risparmiare costi, che la vita sarà più serena, più grande e bella che pria. (Bravo, grazie!).
Io non ho assolutamente idea come sarà il prossimo anno, ma sono convinto che se in tanti dicono che sarà migliore, lo sarà, in fondo crederci non costa nulla e fa bene allo spirito.

Molto si è parlato su una legislazione seria in materia di editoria in Italia. Rimangono, però, le differenze con gli altri paesi europei, senza confrontarci con situazioni di vera eccellenza d’oltreoceano. Non mancano gli appelli, ma quello che contraddistingue il nostro paese sembra non cambiare di molto:  un mercato immobile dove sono presenti solo grosse concentrazioni editoriali, il monopolio delle libreria di catena, la poca penetrazione di protagonisti internazionali e soprattutto l’estinzione lenta, ma inesorabile degli indipendenti.

A Ivrea, durante il forum del libro e della promozione della lettura, si parlerà di tutto questo con un protagonista del Ministero francese della Cultura, Geoffroy Pelletier. Come scrive Salis sul Sole24ore, si rifletterà sulle diversità fra il centro per il libro francese (Centre National du Livre) e il suo pseudo-omonimo italiano (Centro per il Libro e la Lettura) e sulla qualità e quantità degli investimenti.

“I libri, in Italia, sono visti ancora come una roba per intelluttuali noiosi e sfigati, non certo come un comparto economico serio  che , tra l’altro, non chiede aiuti economici ma sostegno per aumentare la domanda. Forse saper fare sanamente lobby è la cosa che servirà di più, il giorno dopo la conclusione del forum di Ivrea.”

Questo il sito del forum del libro di Ivrea, dove troverete il programma di questa tregiorni intitolata PASSAPAROLA, arrivata ormai alla sesta edizione. Segnalo anche il documento integrale Legge editoria Italiana e il rapporto francese sull’economia editoriale d’oltralpe.

Oggi su Repubblica un articolo sulla profonda svolta verso l’internalizzazione che Internet subirà nei prossimi anni: l’Icann (Internet corporation for assigned names and numbers) ha infatti approvato questa notte a Seoul l’utilizzo in rete di caratteri non latini per indirizzi e domini web. Ciò renderà sicuramente la vita più semplice a chi normalmente utilizza alfabeti differenti da quello inglese. Magari a noi la complicherà un pochino, ma noi, si sa, siamo per la diffusione e la conservazione delle differenze linguistiche, non per l’appiattimento a un’unica grande lingua comunicativa.

Esce l’11 dicembre in Italia l’ultimo film di Clint Eastwood, Invictus. Per quanto da rugbysta sia attratto dall’ambientazione della pellicola: ovvero l’epico mondiale del 1995 in Sud Africa. Per quanto sia affascianato nel vedere una stella hollywoodiana come Matt Damon interpretare uno dei miei eroi sportivi: Francois Pienaar. La vera storia narrata nel film è la storia di Nelson Mandela (Morgan Freeman) e di come un evento popolare di massa abbia potuto divenire un simbolo politico e sociale.

Nota importante per questo blog è la diffusione della bella poesia da cui è tratto il titolo del film e la possibile fortuna che avrà il libro che fa da base per la sceneggiatura. La poesia è di W.E. Henley, il libro di John Carlin Playing The Enemy: Nelson Mandela and the Game that Made a Nation.

Out of the night that covers me,

Black as a Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud,
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find me, unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Dal profondo della notte che mi avvolge/ buia come il pozzo piu’ profondo che va da un polo all’altro/ ringrazio quali che siano gli dei per la mia inconquistabile anima.
Nella morsa della circostanze, non mi sono tirato indietro, né’ ho pianto/Sotto i colpi d’ascia della sorte, il mio capo sanguina, ma non si china/Più in là, questo luogo di rabbia e lacrime appare minaccioso ma l’orrore delle ombre/ e anche la minaccia degli anni non mi trova/ e non mi troverà spaventato. Non importa quanto sia stretta la porta quanto piena di castighi la vita/ Io sono il padrone del mio destino. Io sono il capitano della mia anima

Comincia oggi, mercoledì 28 ottobre, una serie di “incontri” giornalisitci con alcune personalità della scena culturale italiana ed europea. Questi appunamenti sulle pagine culturali de La Repubupplica cercheranno di delineare quelle parole che meglio descrivono il mondo contemporaneo. Scrive Franco Marcoaldi: “In un mondo che consuma il valore di tutte le cose, comprese le parole, a una velocità sbalorditiva [...]  chiederemo di indicarci un lessico necessario, un piccolo bagaglio di concetti utili ad abitare nel presente e a viaggiare nel prossimo futuro”. Si inizia questo Lessico Necessario con un intervento di Carlo Ginzburg; con riferimento a “il filo e le tracce“.

Breve sinossi per citazioni dell’intervento:

Vorrei evitare qualunque atteggiamento predicatorio, perciò suggerirò termini ambivalenti.Il primo è “distanza” in omaggio a Italo Calvino. La seconda parola è “avvocato del diavolo” Devo diventare l’avvocato del diavolo di me stesso. La terza è vergogna, qualcosa che riguarda l’individuo ricordando però che non tutto nell’individuo è individuale. L’ultima parola è terrore.

Con questo pastiche di citazioni spero di aver sollevato un minimo di interesse su un’iniziativa notevole. La ricerca delle parole per capire il mondo.

Questa volta tocca alla casa editrice 22 Publishing, per la quale abbiamo tradotto questo, questo e questo libro, più altri non ancora pubblicati. 22 Publishing ha appena lanciato sul mercato una collana di libri d’arte per bambini, o meglio, dei “coloring books” dedicati ai grandi maestri dell’arte, che permettono al bambino di sperimentare l’arte, piuttosto che meramente apprenderla attraverso i libri di testo (tutti tradotti da Daniela Re). Il 4 novembre presso la Triennale di Milano, alle ore 17.30, 22 Publishing presenterà l’intera collana, compreso il nuovissimo volume su Edward Hopper, con l’intervento della dottoressa Gabriella Gilli, professore presso la facoltà di Psicologia dell’Università Cattolica di Milano e la dottoressa Donata Raddi, psicopedagogista.

]]> http://langueparole.wordpress.com/2009/10/20/marc-auge-che-fine-ha-fatto-il-futuro/ Tue, 20 Oct 2009 07:35:50 +0000 langueparole http://langueparole.wordpress.com/2009/10/20/marc-auge-che-fine-ha-fatto-il-futuro/

Molte sono le parole che Marc Augé ha “regalato” alla modernità. Dal più noto e ormai comprensibile ai più “nonluogo” al concetto di “surmodernità“. L’importanza e il valore dell’antropologo francese è fuori discussione e si aspettava l’uscita del suo ultimo lavoro: Che fine ha fatto il futuro, Milano, Eulethera.

Per questa piccola, ma solida casa editrice esce quest’opera che si interroga sul significato  o meglio sulla percezione del tempo nel mondo collassato della surmodernità. Il titolo in francese  più utile per capire come la riflessione sia sulla percezione della storia nella totalità del suo sviluppo: Où est passé l”avenir?

Passato e futuro, due parole fondamentali che oggi sembrano prive di significato, ridefinite dalla dittatura del presente (vd. articolo repubblica M. Smargiassi 20/10/2009.) Interessanti anche questi due “incontri-dialoghi-interviste” a Marc Augé trovati in rete:

Conversation avec Marc Augé, anthropologue, écrivain, professeur. Il est directeur d’études à l’École des hautes études en sciences sociales de Paris, dont il a été le président de 1985 à 1995. Auteur notamment de «Non-lieux», Marc Augé a écrit nombreux essais sur la modernité publiés en différentes langues étrangères et plusieurs conversations sur l’anthropologie et la modernité. Comme auteur, il vient de publier son dernier essai «Où est passé l’avenir ?», aux éditions du Panama de Paris. Le dialogue avec le professeur s’est développé dans plusieurs rencontres en deux villes italiennes: Modène et Reggio Émilia pendant le printemps 2008. www.lemonde.fr

La situazione si sta ulteriormente complicando. Davanti a uno scenario fondamentale per l’editoria di tutto il mondo, la fiera di Francoforte, si prospetta l’ombra della decisa opposizione della frau bundeskanzlerin Angela Merkel. La questione è ostica e per quanto razionalmente si possano sollevare pro e contro (vedi post precedenti) del monopolio Google sulla digitalizzazione delle opere non sembra prospettabile una soluzione. A salvaguardia degli editori (e forse dei lettori nel lungo periodo), nel breve ci perdiamo tutti sull’accessibilità alla cultura. Aspettiamo improbabili sviluppi…

German chancellor Angela Merkel yesterday waded into the row over Google’s plans to build a massive digital library.

The move was a remarkable intervention from a leading world politician in a growing dispute about the threat posed by the internet, and Google in particular, to publishing companies, authors and also newspapers.

In her weekly video podcast, before the opening of the Frankfurt Book Fair this week, Merkel appealed for more international co-operation on copyright protection and said her government opposed Google’s drive to create online libraries full of scanned books.”The German government has a clear position: copyrights have to be protected on the internet,” Merkel said, adding that there were “considerable dangers” for copyright protection online.Merkel, who will officially open the world’s largest book fair in Germany’s financial capital on Tuesday, said there was a need to discuss the issue in greater detail. She was reacting to Google’s astonishing project to eventually make virtually all the books in the world available to be searched online. Though it sounds almost like science fiction, Google workers have been scouring the world’s libraries and scanning the books therein. They then upload the images onto the internet and make them searchable using Google. (Guardian 11 oct 09)

In Finlandia le pari opportunità non sono un miraggio, ma qualcosa di tangibile e concreto. Concreto al punto che molti uomini scelgono di stare a casa per permettere alle mogli di seguire la propria carriera. Solo che a volte le frustrazioni da casalinga si fanno sentire anche se sei uomo ed è così, per un pungno di troppo sferzato in un momento di esasperazione, che il “casalingo” Matti viene abbandonato da moglie e figlia. La vita di Helena e Matti ricomincia però con l’acquisto da parte di Matti di una Casa, con la C maiuscola, dotata di tutti gli accessori per qualificarsi come casa dei sogni (compreso il melo in giardino), in via della Trincea. Dall’uscita di questo libro, in Finlandia i prezzi delle case in via della Trincea sono schizzati alle stelle. In Italia lo pubblica Iperborea e lo ha tradotto, con postfazione, Nicola Rainò.

Kari Hotakainen, Via della Trincea, Iperborea, settembre 2009

è il titolo del nuovo romanzo pubblicato da Epoché, casa editrice specializzata in letteratura africana e che amiamo moltissimo. La protagonista è Bride (sposa, appunto), giovane farmacista del Cairo in cerca di marito. Come nasce il libro? da un blog scritto in arabo (e tradotto in italiano, come il libro, da Barbara Teresi) che l’autrice, Ghada Abdel Aal, ha iniziato a scrivere raccontando le visite alla sua famiglia di numerosi quanto improbabili pretendenti. La casa editrice definisce Bride una “Bridget Jones versione araba”. Quello che è sicuro è che il romanzo ci offre uno sguardo fresco, ma comunque radicato nelle proprie tradizioni, sul mondo orientale.

A trecut ceva timp de când nu am scris,  povestea s- a întrerupt, dar parcă ar trebui să continuu.

Se lăsa seara peste munţi şi era cazul să tot mergem. Din faţa cabanei  Floare de Colţ pleca cel mai haios alai de nuntă. Pe maşina gigant a mirilor se vedea afişul cu proaspăt căsătoriţi, iar zgomotul zăngănelelor atârnate de maşină abia se făcea auzit, acoperit fiind de huruitul huidumei care se lupta cu drumul stâncos. În rest nici ţipenie, nicio creatură în jur şi nici nu a mai apărut nimeni. Era cel mai tare alai de nuntă pe care l-am văzut vreodată şi nu cred că voi mai vedea curând unul, care să îmi placă la fel de mult!

Din întuneric, la un moment dat, a început să  sclipească ceva. Luna se lăsase peste lacul Bolboci, iar lumina ei reflectată peste luciul apei, ieşea parcă din adâncuri.  Aruncate pe cer se vedeau stele, nori umbroşi ieşeau din munţi, pierzându-se, mai apoi, între alţi munţi. Ocolim lacul,  trecem pe sub cheile Tătarului  şi mergem tot înainte ca pionierii.Nu mai era mult până la hotel.

Hotelul era în renovare, aşa că am făcut echilibristică cu bagajele până la o uşă,  ne-am aruncat genţile pe acolo,  ca mai apoi să intrăm, cu mâinile în buzunar, pe alta. Am recuperat bagajele şi am urcat. Cu excepţia fetei de la recepţie cu care ne-am conversat la cazare, hotelul părea gol, numai noi ce mişunam pe acolo. Cu siguraţă pe nivelul la care ne-am cazat eram singuri, aşa că,  lăsând uşile larg deschise, ne-am foit dintr-o cameră în alta fără stres. Eram veseloşi şi, implicit, puţin  (doar puţin!)  gălăgioşi, aşa că un hotel “pentru liniştea noastră” pica perfect.

A doua zi urma să dăm  curs invitaţiei Ginuţei la ciorba de potroace.  M-am îmbarcat în maşină cu proaspăta mireasă şi am tot mers. Atât monstrul cu patru roţi, cât şi şoferiţa-  dădeau din pinteni peste coclauri fără nicio sinchiseală.După ce trecem prin Cheile Tătarului, ocolim lacul Bolboci, parcurgem acelaşi drum spectaculos în care nuanţele de verde, auriu, gri  şi albastrul cerului se amestecau spectaculos. Era o zi figuros-luminoasă, chiar dacă, în depărtare, un cer negricios, aducător de ploaie, poate chiar de iarnă, ameninţa Omul Bucegilor.

Hă, hă, hi, hi,cu  poveşti şi impresii de cu o zi înainte, am ajuns la Floare de Colţ. Ginuţa ne-a întâmpinat cu un zâmbet larg şi cu “mânca-v-ar mama”, o întâmpinare din aceea sinceră şi plină de căldură, fără formalism de umplutură, care îţi umple sufletul.  Înăuntru călduţ şi bine. Gazdele reaşezaseră mesele mai puţin oficial, ca atunci când aşteaptă turişti, iar atmosfera era cald -primitoare. Cald fiindcă focul ardea vârtos, primitoare, fiindcă  Ginuţa şi Ginel se comportau astfel sinceri şi cu mare bucurie.

Ne-am aşezat la poveşti. Ginuţa are pentru fiecare suvenir din perete câte o poveste, la fel şi pentru fotografiile spectaculoase de iarnă cu muntele înzăpezit, cu Sfinxul troienit, frumos aşezate deasupra sobei. Ginel spune zeci de poveşti despre munte şi cu peripeţii pe care viaţa in munte le oferise. Le începea pe toate şi nu reuşeşte să termine vreuna din cauza limbuţiei noastre şi a nenumăratelor întreruperi. La fiecare întrebare şi întrerupere vine, ca argument, cu o nouă poveste… Oamenii ăştia doi mi-au intrat la suflet! Pentru ei muntele şi vieţuitoarele de acolo sunt mai mult decât mediul lor de viaţă, sunt personaje vii, fiecare purtând o poveste în spate. Vorbesc cu atâta pasiune despre Bucegi, Sfinx, Babe, Om, drumurile dintre munţi, încât te-ai îndrăgosti de toate acestea fără a le vedea vreodată, doar ascultându-i pe cei doi.

Fără a ne opri de la  porţia de poveşti, am continuat cu porţia de mâncare la fel de savuroasă. De fapt, gustoasă de-a binelea. Am început cu o ciorbă, nu de potroace, ci de porcuşor, bună- bună, acrişoară, cu multe legume şi grohăitorul tăiat bucăţele mici, cât să încapă în lingură.  Am ras castronul de ciorbă fără a scoate prea multe cuvinte. Poate doar grohăieli, similare cu ale animalului aflat acum în farfurie, venite din plăcerea de a mă îndopa cu papa cea bună! Au venit sarmalele. Nu am putut să zic că nu mai pot, nici nu m-am limitat la una singură, ci am preferat să îmi mai desfac cureaua puţin. La final mi-am dat seama că exista un ingredient aparte care făcea mâncarea aşa bună, poate cea mai bună mâncare pe care o poţi găsi în vârf de munte: mult suflet.

A urmat o nouă rundă de poveşti,  între timp au venit doi călători. Se pare că cine trece pragul odată la Floare de Colţ se tot întoarce. Unul dintre turişti părea un alt prieten venit în vârf de munte pentru minunatul cuplu şi pentru mâncărica lor bună. Ginuţa a povestit cu entuziasm despre experienţa de a fi naşă, am mai comentat o vreme. A venit timpul să cam plecăm. Prietenii mei nu îşi puteau găsi nişte naşi mai buni, nişte români, mai români de atât.

Locul acesta este miraculos.Oamenii sunt deosebiţi. Deasupra lacului Bolboci, curcubeul ce se ridicase îmi confirma  şi le ura prietenilor mei casă de piatră.

Cu vreo lună în urmă buna mea prietenă, cea cu care hălăduiesc de obicei pe munte şi coclauri, planifica o ieşire la Padina. Ieşirea în sine nu era neobişnuită, ci doar faptul că fusese planificată cu atâta timp înainte, de obicei joi ne hotăram pentru vineri,  şi era la începutul săptămânii. Ca să nu fie loc de negociat, s-a ocupat tot ea de rezervări şi alte cele. Vara asta am avut doar o săptămână de concediu, aşa că nu era nicio problemă să plec şi să reînnod o mini- vacanţă.

Marţi, hai la Padina. Traseul era cunoscut. Am ajuns la  Moroieni, zonă de popularitate mondială, pe care Borat însuşi ar recunoaşte-o cu greu, din cauza unor vile colorate care au răsărit  ici şi colo. Aşa cum arată acum locul, prea puţin i-ar mai fi fost de folos eroului pentru figuraţie, numai în cazul în care peste noapte se transforma în artist şi ar fi folosit paleta pentru a sublinia că îmbinările coloristice pot duce la un număr infinit de nunaţe, una mai turbată ca cealaltă. Uite şi nişte case în stil Borat! Stânga către sanatoriu!

Nu ştiu ce boli se tratează aici, dar drumul e nebun rău! Pământul a fugit de sub asfalt (asta în loc de „i-a fugit pământul de sub picioare”:D  ), iar asfaltul s-a transformat în scorburi găunoase. Pe măsură ce urci, începi să ignori asfaltul, iar privirea  îţi e captată de spectacolul pe care toamna îl desfăsura în pădure şi dincolo de ea. Prima lună de toamnă şi-a lăsat amprenta frumos asupra naturii. La poalele muntelui, cum urci către Padina, copacii sunt arămii, roşii , galbeni cu pâlcuri de culoare verde printre. Pe măsură ce urci, apropiindu-te de platoul Bucegi,  brazii verzi mai lasă loc unui foios gălbui să se arate trecătorilor, iar la distanţă se zăresc vârfurile dezgolite.

În fine. Îmi sun la un moment dat prietena care îmi spune că e la Babele, la  Floare de Colţ. Pentru cine nu  ştie,  Floare de Colţ este căbănuţa fantastică a acelui cuplu minunat : Ginuţa şi Ginel. La ei găseşti cea mai bună mâncare din vârf de munte şi  asculţi cele mai frumoase şi mai înflăcărate poveşti despre Bucegi, mai ales despre Sfinx şi Babe.  Când am trecut de indicatorul de Babele au pornit şedinţele „ce drac? de ce la hotel? Hai sus! Vira la Babele!”  Aşa am făcut.

În vârf de munte pustiu, dar magnific. Toamna a ars verdeaţa dezvăluind munţi aurii, urcând spre coamă în degrade de gri. Deasupra cerul. Senin, frumos, clar.  În apropiere de cabana Piatra Arsă jnepeni verzi mai aruncă puţină culoare peste peisaj.

Ziceam pustiu? Aproape de cabana Babele apare un autoturism 4×4. Pasager în dreapta: un preot. Mmm. Ceva miroase.  Şoferul, un tip haios, zâmbăreţ opreşte. „Încotro?” „La Babele, la Ginuţa şi Ginel.” „Nu e voie, e interzis.” „ Mmm…de ce?” „Se întâmplă nişte lucuri acolo.” „ Ce?” „Ia dă ăla încoace” Din spate, o umbră pe care nici nu o sesizasem, întinde un aparat de fotografiat  „asta se întâmplă”.  Stupoare.  Sub patrafirul preotului, îmbrăcat în Napoleon se afla prietenul prietenei mele. Parcă era şi cununa aia de nuntă pe acolo…  din câte se vedea …  e soţul prietenei mele.  Adică… În fine… s-au căsătorit.

În faţă la Floare de Colţ pe maşina lor era un afiş mare „proaspăt căsătoriţi şi de maşină erau atârnate tinichele.  Nu mai era niciun dubiu. Apare ea. Îmbrăcată  pantaloni din fâş, pulovăr, încălţată în bocanci şi cu bucle maaaari, neobişnuite pentru o ţinută de munte.

Înăuntru, veselie şi ospăţ mare. Masa Ginuţei era plină de bunătăţi,iar pe lângă bunătăţi se vedeau pahare de miri şi naşi, marionete de mire şi mireasă de pe tortul miresei…  Am aflat apoi detaliile. Nunta se consumase la poalele Sfinxului. Au fost doar ei, mirii, naşii, popa şi fotograful. Vremea frumoasă le-a fost complice, norii au rămas sub Sfinx, munţii au fost martori. Ginuţa povesteşte cu pasiune şi rosteşte cum numai ea ştie să rostească „Sfinxul” , invocând parcă o divinitate.  Poate aşa e.  E natura aceea frumoasă şi nepângărită.

Am intrat în atmosferă şi cinstit evenimentul cum se cuvenea… Mâncărica cea bună a Ginuţei a devenit şi mai bună la un asemenea eveniment. Casă de piatră şi fericire! Mâncarea a mers ca unsă, vinul la fel. Dispută mai apoi între Ginuţa şi prietena mea că cineva trebuie să ia buchetul aruncat pe Sfinx. Fără ştire, eram singura “nuntaşă”. Nu am gânduri de măritiş, dar am mers şi am luat buchetul, pentru a primi florile pe care mi le-a dat muntele (după cum zicea Giunţa), dar şi din curiozitate. Oare aşa a fost? Am găsit buchetul.  Da, aşa a fost.

Am primit pozele de la nuntă. E o poveste. E un  basm…. Sau cum vreţi să spuneţi.  Dar frumos, impresionant, inedit.

A Bruxelles si parlano 3 lingue ufficiali: francese, nederlandese e tedesco (in quest’ordine). Fra non molto credo subentrerà anche l’italiano, rubando la medaglia di bronzo al tedesco, visto l’incalcolabile numero di connazionali che incontro ogni giorno. Negli ambienti di lavoro internazionali vince invece l’inglese, così come a casa mia, popolata da un bellissimo mix di nazionalità. Nel mezzo di questa Babele, perché mai complicarsi la vita con un corso di spagnolo? E come riuscirci senza perdersi in un guazzabuglio di parole nuove? Lo spagnolo mi piace, è una lingua caliente, e potrei far pratica nei ristoranti spagnoli che pullulano in città: “sangria, por favor”! Il destino mi viene incontro, proprio mentre cammino per strada: “SCUOLA DI LINGUE”, leggo. “Metodo di AUTOIPNOSI”. Lo slogan dice che se ti autoipnotizzi puoi aumentare del 100% la tua capacità di memoria. Già mi ci vedo, a fissare ipnotizzata il mio piatto di paella. Dopo una sola cena, però, avrò impato a memoria tutto il menù.

La mia buona insegnante di Inglese del liceo ha sempre sostenuto di essere “figlia linguistica” dei Fab Four. I Beatles hanno rappresentato non solo un fenomeno culturale globale, ma anche un primo e grande veicolo per la diffusione dell’inglese. Oggi grazie al progetto di rimasterizzazione (Emi-Apple) si fa un gran parlare dei 4 di Liverpool, e  la cosa onestamente non dispiace (ecco qui i dettagli e il piano dell’opera). Lasciando perdere tutto il discorso sulla disponibilità dei Beatles su itunes, spero vivamente che tornino a essere un tramite per la diffusione  della lingua straniera in Italia, soprattutto grazie a nuovo media: un videogioco.

Rock Band:The Beatles, svilppato dalla Harmonix Music Software: è possibile seguire tutta la carriera dei quattro e impersonare uno dei protagonisti. Si possono addirittura trovare le riproduzioni degli strumenti originali. Non vedo l’ora di fare Paul (ecco il sito ufficiale del gioco).

Tantissime le canzoni disponibili:

• I Saw Her Standing There
• Boys
• Do You Want To Know A Secret
• Twist and Shout
• I Wanna Be Your Man
• I Want to Hold Your Hand
• A Hard Day’s Night
• Can’t Buy Me Love
• I Feel Fine
• Eight Days A Week
• Ticket to Ride
• Day Tripper
• Drive My Car
• I’m Looking Through You
• If I Needed Someone
• Paperback Writer
• Taxman
• Yellow Submarine
• And Your Bird Can Sing
• Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band / With a Little Help from My Friends
• Lucy In The Sky With Diamonds
• Getting Better
• Good Morning Good Morning
• I Am The Walrus
• Hello Goodbye
• Revolution
• Back in the USSR
• Dear Prudence
• While My Guitar Gently Weeps
• Birthday
• Helter Skelter
• Hey Bulldog
• Don’t Let Me Down
• Come Together
• Something
• Octopus’s Garden
• I Want You (She’s So Heavy)
• Here Comes the Sun
• Dig a Pony
• I Me Mine
• I’ve Got a Feeling
• Get Back
• Within You Without You / Tomorrow Never Knows
• The End

Sfinx Babele – Buşteni (3)
Fotografii executate de Cosmin Ştefănescu – septembrie 2009

Colaj Sfinx, Babele, Caraiman

Buşteni Sfinx-Babele (2) Fotografii

Munţii Bucegi - colaj

“It is time for Europe to turn over a new e-leaf on digital books and copyright”

Non per negligenza, ma per prudenza, si aspettava a commentare la telenovela Google-EU. L’Unione Europea si trova in questi giorni a dover affrontare la questione diritti digitalizzazione. In America la cosa è già andata a buon fine con un “risarcimento forfettario”; soluzione non del tutto accettata in commissione europea. Il dibattito è su più piani ed evidentemente complesso: la necessità di ridefinire il concetto di proprietà intellettuale davanti alla digitalizzazione, il monopolio Google, il controllo statale e proprietario degli editori. Per dovere di cronaca si registrano le reazioni favorevoli di istituzioni pubbliche per l’accessibilità dei testi fuori catalogo. Biblioteche e centri di ricerca in Europa come in USA hanno reagito bene alla proposta di BigG. Il problema nasce con le proteste di Germania e Francia. Soprattutto per la quesitone monopolista, la EU fa valere i progetti già in atto, non ultimo ARROW. A breve resoconto sugli sviluppi.

Personalmente si ripropongono davanti alle questioni editoriali pregi e difetti delle direttive di sviluppo di Google. Azienda pseudomonopolista che si comporta però ottimamente davanti all’utenza; capace continuamente di proporre servizi destinati a diventare indispensabili per la vita quotidiana. Indiscutibilmente, però, si sta  costituendo una forma di  imperialismo di controllo delle informazioni che rischia di esplodere in mano alle authority che potrebbero ritrovarsi senza potere effetivo. I vantaggi davanti a un sapere accesibile e condiviso sono enormi, ma non si dovrebbe troppo facilmente rinunciare al controllo di questa ricchezza.

Qualche link utile per farsi un’idea

http://proprietaintellettuale.blogosfere.it/2009/09/la-ue-tende-la-mano-a-google-book-search.html

http://books.google.com/googlebooks/history.html

http://www.spiegel.de/international/europe/0,1518,647700,00.html

http://www.ip-watch.org/weblog/2009/08/28/digital-library-europeana-said-to-be-europe%E2%80%99s-answer-to-google-books-settlement/

]]> http://darkclauds.wordpress.com/2009/09/22/am-fost-in-padina/ Tue, 22 Sep 2009 12:28:00 +0000 darkclauds http://darkclauds.wordpress.com/2009/09/22/am-fost-in-padina/

Recomand o tura de toamna, lejera, in Padina in perioada asta a anului.

Noi am ajuns in Busteni destul de tarziu duminica si abia la 12:00 am ajuns la telecabina spre Babele unde era friiiiiig (dar nu prea, cum ar spune Mariuca).

A fost senin si soare, vreme perfecta pentru fotografii, motiv pentru care am coborat in peste o ora pana la pestera Ialomitei.

Georgi fotografiata de Robert:

Nici nu aveam aparatul cu mine, tura nefiind planificata, eu fiind culeasa duminica dimineata de la bunici si “debarcata” seara pe la 20:00 la usa, acasa in Militari.

Replica amuzanta a lui Robert: “Lasa Clau, ca tu faci poze frumoase si cu telefonul..”

Morala: Nu mai plec nicaieri fara my preciouss de duminica trecuta inainte.

Gugustiucii surprinsi cu aparatul lui Robert:

Telecabina de la Busteni la Babe costa 54 RON dus intors, de la Babe la Pestera si retur 20 RON.

Partea proasta e ca de la Pestera spre Babe ultima telecabina pleaca la 15:00 (si noi era sa o ratam daca nu ne asteptau vreo 10 minute). De la Babe spre Busteni programul telecabinei se termina pe la 15:45 dar nu se respecta fiindca sunt prea multi turisti, cam cat pentru 6 drumuri, cred.(pe net gasiti informatii complet gresite despre tarife si program)

Noi am prins loc la coborare pe la 16:00 si se estima ca vor trebui sa continue inca o ora si jumatate pana ce ajuneau toti jos.

Cred ca vom planifica urmatoarea tura in asa fel incat sa nu mai depindem de ei fiindca, pentru gustul meu, adrenalina cauzata de gandul ca va trebui sa urcam de la Pestera pana la Babe si sa coboram in Busteni pe jos nu a fost deloc “placuta”.

In pestera Ialomitei era mai putina apa decat imi aminteam (din 2006, vacanta cu Iulia in Apuseni), si se ajungea in sala mare, scarile fiind in stare destul de buna.

Pestera Ialomitei:

…

…

….

…

Am prins aparatul lui Robert si am reusit sa fac vreo 10 fotografii, dupa cum se vede(adica o sa se vada dupa ce fac rost de poze sa le inserez in post).

Am avut de ales intre a merge spre Bucuresti pe DN1 sau prin Tragoviste si am ales varianta din urma, cea castigatoare, evitand nebunia de pe DN1 de duminica seara.

De ce am scris postul asta, probabil va intrebati si iata raspunsurile:

1. Fiindca am ajuns in Busteni cu informatii complet gresite despre tarifele de telecabina si programul de functionare si vreau sa ofer informatii corecte care va pot fi utile

2. Ca sa va arat cateva fotografii reusite(zic eu), probabil diseara daca mi le trimit “my people from Pitesti”

3. Ca sa anunt tura de sambata pana duminica (26-27 sept) din Piatra Craiului, cazare la Curmatura.

I’ve been there and kinda liked it!

Si acum, imaginile:

1. Pictorial Robert:

Robert the Caveman:

Fotografii din pestera:

…

Am fost pe Valea Prahovei in statiunile mai importante: Sinaia, Predeal si Busteni. Parerea mea este ca fiecare statiune este unica in felul ei, in fiecare dintre acestea existand cate ceva de vazut.

Cand am fost in Sinaia am vizitat Manastirea Sinaia, Castelul Peles si Pelisorul (ultimele doua doar din exterior pentru ca in acea zi erau inchise). Am urcat si pana la cota 1400

Va recomand Predealul mai ales datorita partiilor de care dispune. Eu am fost si in timpul verii si am urcat cu telescaunul de la Clabucet Sosire pana la Clabucet Plecare (de unde am avut o extraordinara panorama asupra orasului Predeal si imprejurimilor sale).

Busteniul  este faimos datorita obiectivelor  turistice:  Babele si Sfinxul (pana la care puteti ajunge si cu telecabina), Crucea Eroilor de pe Caraiman, sau Partia Kalinderu, una dintre cele mai renumite de pe Valea Prahovei.

Atat oferta de cazare in Sinaia, cat si ofertele de cazare in Busteni sau cazare in Predeal sunt variate si la dispozitia tuturor.

Daca ajungeti in Busteni aveti mai multe optiuni: fie puteti face o plimbare prin oras unde puteti vizita Casa memoriala Cezar Petrescu sau sa admirati frumosul Castel Cantacuzino, fie puteti vizita unul din faimoasele obiective turistice ale Muntilor Bucegi: Sfinxul, Babele, Cascada Urlatoarea, Crucea Eroilor de pe Caraiman etc.

De asemenea exista o multime de trasee  turistice  cunoscute pe Valea Jepilor, pe valea Cerbului, spre Cabana Gura Diham sau  Cabana Omu.

Pentru cei care vor sa petreaca mai multe zile in Busteni, aici exista o vasta oferta de cazare in Busteni.

Dupa cum vedeti, posibilitatile de distractie si recreere din aceasta statiune de pe Valea Prahovei sunt diverse.

Parliamone in ritardo, causa estiva silly season, ma parliamone. All’uscita dalla Mondadori, Gian Arturo Ferrari lascia un’analisi che è poco più di una battuta, ma che dovrebbe far riflettere. Invece tranne qualche timido pensiero, non si vedono commenti a questi scossoni nel mondo dell’editoria. In un’intervista sulla stampa datata 13 luglio, Ferrari fa un distiguo nel delineare la storia dell’editoria italiana dal suo privilegiato punto di vista. Dopo i pionieri e fondatori, vede una seconda generazione di monaci dell’editoria legati religiosamente al libro, seguiti oggi da una profetica e idealista classe di manager “puri”.

Quando ha capito che i tempi erano maturi per cambiare?
«Vede, nella storia recente dell’editoria italiana, io sento di appartenere alla seconda generazione. La prima, nel secolo scorso, è stata quella dei fondatori, che hanno costruito l’identità dei marchi: Mondadori, Rizzoli, Feltrinelli, Bompiani, Boringhieri, che è stato il mio maestro. Poi siamo venuti noi monaci dell’editoria, nati e cresciuti sui libri e diventati manager quando gli editori hanno cominciato davvero a misurarsi con le regole del mercato. Dopo di noi, tocca a manager puri, formati in mestieri diversi e poi venuti a imprimere un’accelerazione a queste imprese particolari che sono le case editrici. Come i miei attuali collaboratori e futuri successori, Antonio Baravalle, che viene da Fiat e Alfa, e Riccardo Cavallero, arrivato da Merger and Acquisitions e amministratore delegato Random House Mondadori in Spagna

Il dibattito si riapre, talvolta noioso per chi anche solo indirettamente lavora con le parole: l’editoria è un’industria qualsiasi? Vendere libri è come vendere saponette? Dalle pagine di Repubblica risponde direttamente un’ornitorinco nella classificazione linneana di Ferrari. Il proprietario diretto di terza generazione: Giuseppe Laterza.

«Non credo al manager che arriva da un altro settore e mette a posto la casa editrice: o, meglio, può farlo soltanto se è capace di riconvertirsi completamente alla logica economica e finanziaria del libro, che è molto diversa da quella dei motori o delle saponette».

La risposta è notevole per  la via delineata fra lo snobismo culturare e il “degrado del dibattito pubblico in Italia”.

Cred ca sunteti de acord cu mine ca crestele Muntiilor Bucegi sunt spectaculoase daca le privesti din Busteni. Ma duc de cate ori am ocazia pe Valea Prahovei, dar Busteni ramane statiunea mea de suflet. Sunt om de munte si iubesc toate traseele ce se pot face din Busteni, Cascada Urlatoarea , Babele sau Sfinxul.

De cazare in Busteni nu trebuie sa va faceti probleme, sunt o multime de vile si pensiuni, dar eu prefer cortul.

Stanisław Pagaczewski urodził się 9 lipca 1916 roku w Krakowie. Jego ojcem był Julian Pagaczewski, historyk sztuki i profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, matką Adolfina z Tillów Pagaczewska. Do szkół uczęszczał w Krakowie, tutaj też ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim pod kierunkiem m. in. Stanisława Pigonia. Od wczesnej młodości był zapalonym turystą – jeździł na nartach, wiosłował, uprawiał kolarstwo, pływał i w każdej wolnej chwili wędrował po górach. Ta pasja pozostała mu do końca życia. Debiutował w 1933 wierszem “Wschód słońca”, opublikowanym w pierwszym numerze krakowskiego “Czasu”. Egzamin magisterski zdał na tajnym uniwersytecie w 1941. W czasie okupacji zajmował się tajnym nauczaniem, wskutek czego zmuszony był ukrywać się przed Gestapo. Początek okupacji spędził w Ciężkowicach w woj. tarnowskim, gdzie poznał swoją przyszłą żonę, Janinę Olszowską.

Przede wszystkim był wielkim miłośnikiem gór

Tam też w 1940 roku zmarł i został pochowany jego ojciec..

Po wojnie Stanisław Pagaczewski zajął się pracą dziennikarską i literacką. Od roku 1947 bardzo zaangażował się w działalność Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, a później Turystyczno-Krajoznawczego, za co w 1956 otrzymał Złotą Odznakę PTTK. W 1959 został członkiem Związku Literatów Polskich. (później Stowarzyszenia Pisarzy Polskich). Swoje pasje turystyczne rozciągał w miarę możliwości na cały świat: odbył wiele podróży, między innymi do Afryki Zachodniej, Północnej, na Bliski Wschód, do krajów basenu Morza Śródziemnego i prawie wszystkich krajów europejskich. Od 1956 nie pracował etatowo. Zajmował się wyłącznie twórczością literacką, a w wolnych chwilach wędrował po ulubionyych okolicach Polski Południowej. Całe życie spędził w Krakowie, mocno wiążąc się z jego środowiskiem literackim. Rodzina Stanisława Pagaczewskiego mieszka  w Krakowie – obecnie są to dwie jego siostry oraz troje dzieci i troje wnuków. Nie wszystkie swoje wnuki zdążył niestety Stanisław Pagaczewski zobaczyć -  zmarł 7 czerwca 1984 roku w Krakowie.

Jego twórczość to głównie powieści dla dzieci i młodzieży , z których najsławniejszą  jest niewątpliwie trzyczęściowa opowieść o przygodach Smoka Wawelskiego i jego przyjaciół. “Porwanie Baltazara Gąbki”, “Misja profesora Gąbki” oraz “Gąbka i latające  talerze” doczekały się już  trzeciego pokolenia czytelników oraz przekładów na wiele języków, m.in. francuski, japoński, portugalski, słowacki, węgierski i angielski.

Najważniejsze utwory Stanisława Pagaczewskiego to:

Zielona wędrówka, 1957

Raj na  kółkach, 1959

Czerwony dzień z kalendarza, 1959

Diabelski kamień, 1961

Nocne Marki , 1962

Więźniowie Skalnego Grodu, 1962

Kochał Kraków, szczególnie Stary Kraków, dawny, codziennie bywał w Rynku i na Kanoniczej, ale przede wszystkim każdą wolną chwilę spędzał na wyjazdach w góry.

[Tutaj -  Rynek Krakowski przed 1836 rokiem. Widok na   kościół Mariacki oraz Sukiennice z Syndykówką i domem Oszackich z kramami.
 Mal. Marcin Zaleski. Ze zbiorów Muzeum Historycznego m. Krakowa]

Dzień dobry, Kaukazie, 1963

Opowieści znad granic, 1963

Krople głogu, 1965

Porwanie Baltazara Gąbki, 1966

Gospoda pod Upiorkiem, 1968

Anna z mórz południowych, 1969

Misja  profesora Gąbki, 1975

Oddalenie, 1976

Gąbka i latające talerze, 1979

Z tobołkiem za Kraków,  1979

Przygoda na Rodos, 1982

Spotkamy się u wód

Najważniejsze przewodniki krajoznawcze i albumy:

Beskidy, 1950

Gorce

Babia Góra, Gorce, Beskid Wyspowy, 1951

Okolice Krakowa, 1952

Rabka i dolina Raby, 1953

Zabytkowe budowle Podhala, 1953

Z biegiem Dunajca, 1954

W dolinie Sanu, 1959

Ziemia Krakowska, 1962

W krainie skał i zamków, 1963

Większość z tych tytułów miało wielokrotne wydania, których dat tutaj nie podajemy. Np trylogia o Baltazarze Gąbce miała VIII wydań, a łączny nakład całości osiągnął astronomiczną jak na polskie stosunki liczbę 2 mln egzemplarzy.

Gorce – dziadzia Stasia

Tak nazywał go pierwszy jego wnuk Andrzej Pagaczewski – syn Tomka, tak nazywała go Kira dziadź Staś, niestety Sawa nie zdążyła go już poznać, zmarł przed jej narodzinami, w 1984. Odszedł za swoją ukochaną Janeczką, niedługo bo w 3 lata po jej odejściu z Ziemskiego Padołu, odszedł prosto w Niebieskie Góry. Jego pasja do Gór Harskich czyli Karpat we wszystkich ich odmianach i całego otoczenia Karpat czyli Beskidów – od zachodu po najdalszy wschód i południe wiodła go wiele razy z całą rodziną na wyprawy górskie i rowerowe wszędzie tam gdzie sięgały te góry. Moja żona mając  chodziła z nim w Góry, mając 10 wyprawiała się z nim na Turbacz i wyżej, a 16-stym roku zycia odbyła z ojcem i siostrą Ewą rowerową wyprawę do Bułgarii. Gorce uwielbiał, Pieniny kochał, a Bieszczady były jego drugim domem, zwłaszcza jednak te które znalazły się w po II Wojnie na Ukrainie, w Rumunii i Mołdawii. Kochał Pokucie, Bukowinę, Hucułów i Łemków nie mniej niż Vincenz.

Piękne Gorce, czyli hore, horze – gorzejące góry

Gniewąd- Góra Gniewu Wądy, inaczej Giewont

Tatry, czyli Tartary – Brama do Zaświatów

Tatry, Górali i ich zabytki ukochał szczególnie, do tego stopnia że był jednym z założycieli koła przewodników Tatrzańskich.

“Historia Koła Przewodników Tatrzańskich

im. Macieja Sieczki w Krakowie

[Oddział Krakowski PTTK]

Geneza powstania Koła przewodników Tatrzańskich im. Macieja Sieczki w Krakowie ściśle wiąże się z pierwszym kursem przewodników turystycznych w środowisku krakowskim, który odbył się w latach 1952 ? 1953 zakończony egzaminem w dniu 22 kwietnia 1953 roku. Uprawnienia przewodnika turystycznego otrzymało wówczas 62 osoby, w tym uprawnienia na Tatry i Podtatrze 27 osób. Wśród tych ?szczęśliwców? byli: Adam Alberti, Zbigniew Jaworski, Tadeusz Kerc, Władysław Krygowski, Wincenty Kwapiński, Bohdan Małachowski, Stanisław Pagaczewski, Zbigniew Płonka i Jacek Rutkowski (otrzymali III klasy), Andrzej Biedrzycki, Andrzej Dobrowolski, Tadeusz Fischer, Artur Gerhardt, Stanisław Górnisiewicz, Zbigniew Machalica, Ludwik Radoń, Czesław Rausz, Wiesław Sanecki, Tadeusz Sumień, Olgierd Swolkień, Józef Szlachetko, Teresa Urbańska *1 i Anna Walisch *2 (otrzymali IV klasy ? podhalańskie), oraz Władysław Berski, Czesław Bogusz i Antoni Dudek, którzy otrzymali funkcję ? pomocnik przewodnika. *3

Z grona 62 przewodników w kwietniu 1953 roku powołano Koło Przewodników Terenowych przy Oddziale Krakowskim PTTK z podziałem na sekcje: tatrzańską, beskidzką i terenową. Od samego początku Sekcja Tatrzańska czyniła starania o usamodzielnienie się i powołanie Koła Przewodników Tatrzańskich argumentując to tym, że przewodnicy tatrzańscy działając w specyficznym terenie (góry o charakterze alpejskim) charakteryzującym się większym niż gdzie indziej obiektywnym niebezpieczeństwem, innym rodzajem szkoleń uwzględniających szkolenie taternickie oraz potrzebą stałego kontaktu z jedynym wówczas istniejącym Kołem Przewodników Tatrzańskich w Zakopanem. Starania Sekcji Tatrzańskiej, przy pełnym zrozumieniu istniejącego wówczas problemu przez członków zarządu Oddziału Krakowskiego i Koła Przewodników Terenowych zakończyły się sukcesem i 4 grudnia 1954 r. nastąpiła ?bezkrwawa? secesja, po której w dniu 15 grudnia 1954 r. na Walnym Zebraniu ? przewodnicy tatrzańscy powołali samodzielne Koło Przewodników Tatrzańskich w Krakowie. Pierwszym prezesem Koła został Zbigniew Machalica. Od samego początku zarząd Koła w swojej działalności zwracał szczególny nacisk na zawodowe prowadzenie wycieczek, fachowość poprzez ciągłe szkolenie praktyczne i teoretyczne oraz ścisłą współpracę z powstałym wówczas Tatrzańskim Parkiem Narodowym w ochronie przyrody tatrzańskiej. Równocześnie trwał kurs przewodnicki zakończony egzaminem w 1955 roku, po którym przybyło 12 nowych przewodników. W tym samym czasie wszyscy przewodnicy musieli poddawać się wielu weryfikacjom przed różnymi komisjami, co nie zmieniło sytuacji, że w roku 1956 Koło liczyło 39 przewodników. Świadczyło to o wyjątkowo wysokim poziomie szkolenia przewodnickiego. Niestety, już w roku 1965 ilość członków w Kole zmniejszyła się do 21…”

Tartar – Brama Zaświatów, czyli Tatry

„Malowane klasztory” na Bukowinie

(XVI w.)

Obszar dzisiejszej Rumunii pełnił przez setki lat rolę antemurale christianitatis¹. Prawosławne hospodarstwa mołdawskie i wołoskie (multańskie), zagrożone od południa przez rosnące w siłę Imperium Osmańskie, na przekór wszystkim niesprzyjającym okolicznościom, dążyły do utrzymania niezależności również od katolickich Węgier i Polski. W okresie panowania Stefana Wielkiego (1457 – 1504) Mołdawia przeżywała okres burzliwych wojen, a jednocześnie usiłowała pielęgnować swą wewnętrzną tożsamość. Wkrótce po śmierci tego wybitnego władcy Mołdawii, rozpowszechniło się powiedzenie, że hospodar Stefan panował przez 47 lat, stoczył 47 bitew i ufundował tyle samo kościołów oraz klasztorów.

Bukowińskie góry i jeziorka

Ostatecznie księstwo utraciło swą niezależność, ale monastyry wzniesione przez Stefana i jego syna Piotra Raresza, przetrwały liczne burze dziejowe i są obecnie niezwykłymi arcydziełami unikalnego stylu mołdawskiego. Najpiękniejsze z nich zachowały się na Bukowinie, czyli na północnym krańcu dawnej Mołdawii. Klasztory są niewielkie, ale solidnie zbudowane. Kształtem przypominają niewielkie statki. Ich charakterystyczne, rozczłonkowane i kryte gontem dachy, tworzą wystające okapy. Za czasów panowania Piotra Raresza (1527 – 1538 i 1541 – 1546), zewnętrzne ściany mołdawskich klasztorów zaczęto pokrywać freskami. Kilkanaście zachowanych do dziś, tzw. „malowanych klasztorów” tworzy wyjątkowe w skali świata kompozycje ikonograficzne wyrażające treści teologiczne i filozoficzne. Dzięki nim ściany każdego klasztoru pełnią dodatkowo funkcję niezwykle sugestywnej Bibliae pauperum².

Technika zastosowana podczas wykonywania fresków zewnętrznych, malowanych na świeżym tynku, okazała się nadzwyczaj odporna na niszczące działanie czynników atmosferycznych. Dzięki sprzyjającym okolicznościom, „malowane klasztory” wyglądają dziś niemal tak samo, jak w XVI wieku. Każdy klasztor ma swoją specyfikę, jednak wszystkie pokryte są freskami, zawierającymi identyczne cykle kompozycyjne, składające się na kanoniczny wykład nauki o Bogu i porządku wszechświata.

Jednym z pierwszych pomalowanych z zewnątrz klasztorów jest Monastirea Humurului (1530), na ścianach którego dominuje czerwień. Błękitne freski zdobią ściany klasztoru w Voronet (1488), który zyskał sobie zaszczytny tytuł: „kaplicy sykstyńskiej Wschodu”. W Arbore (1503) dominuje zieleń, a w malutkim klasztorze Moldovitei Vatra (1532) rdzawy brąz. Ten ostatni klasztor wygląda jak forteca, podobnie jak ostatni chronologicznie klasztor Sucevita (1584). W monastyrze św. Jana Nowego w Suczawie (1514 – 1522) znajdują się relikwie tego świętego, patrona Bukowiny, natomiast cerkiew św. Mikołaja w Probata (1530), oprócz najstarszych fresków zewnętrznych, zawiera grób hospodara Piotra Raresza. Notabene, grób Stefana Wielkiego znajduje się w Putna, jednak tamtejsza cerkiew nie posiada zewnętrznych fresków, a ponadto ulegała licznym przebudowom i nie zachowała się w oryginalnym kształcie.

Bukowińska sztuka

Głównym tematem, wypełniającym w Voronet powierzchnię głównej apsydy i rozpościerającym się na elewację północną i południową, jest „hierarchia niebieska”. U dołu znajdują się wizerunki męczenników, powyżej eremitów i biskupów, na kolejnym piętrze wyżej widnieją apostołowie, nad nimi prorocy, zaś najwyżej wznoszą się zastępy aniołów, Chrystus i Matka Boska. Akatyst, to seria obrazów namalowanych według stacji starożytnego hymnu ku czci Bogurodzicy. „Drabina cnót” w Sucevita stanowi ilustrowany opis słynnego dzieła Jana Klimaka z VII w. o ascezie i życiu duchowym. Aby dojść do bramy niebios, trzeba wspiąć się w górę po szczeblach drabiny cnót. W tej wędrówce wiernych wspierają zastępy aniołów, jednak ci, którym się nie powiodło, zostają strąceni przez diabły w ogień piekielny. Ciekawym i popularnym tematem jest „drzewo Jessego”, czyli drzewo genealogiczne Maryi i Jezusa (Probata, Moldavitei Vatra).

Fresk na klasztorze bukowińskim

Tematem wiodącym w „malowanych klasztorach” jest jednak Paruzja i Sąd Ostateczny. Najpiękniejszy fresk z 1550 roku, ukazujący koniec świata, pokrywa zachodnią ścianę klasztoru w Voronet. Na najwyższym z pięciu pasów, na które została podzielona kompozycja, znajduje się wizerunek Starca Dni (Boga) oraz aniołów zwijających niebo – znak końca czasu, który jest na owym zwijanym niebie symbolizowany dwunastoma znakami zodiaku. Na scenie głównej, poniżej, widnieje Chrystus w mandorli (aureoli), po jego bokach Maryja i Jan Chrzciciel (Deesis) oraz apostołowie i aniołowie. Pod Chrystusem, w trzeciej strefie widzimy pusty tron (Etimasia) przygotowany na powtórne przyjście Chrystusa, jako sędziego świata. Nieopodal spływa w dół czerwona rzeka piekielna, do której strącani są potępieni. Dwa najniższe pasy wypełniają raj i piekło, przedzielone sceną ukazującą dramat ważenia dusz na szali, budzenia zmarłych przez aniołów i ostatecznego zwycięstwa Michała Archanioła nad szatanem. Po jednej stronie w rzece pływa Lewiatan, potwór piekieł. Natomiast po drugiej stronie tłum zbawionych oczekuje na wejście do nieba. Na przedzie można rozpoznać postaci św. Piotra, św. Jana, św. Heleny i św. Konstantyna Wielkiego. W raju panuje Maryja w otoczeniu aniołów i dobrego łotra, oraz Abraham, Izaak i Jakub.

„Malowane klasztory” są nie tylko wspaniałymi pomnikami wiary chrześcijańskiej. Mołdawia prowadziła wówczas nierówną walkę z Turkami o przetrwanie. Na freskach przedstawiających cudowne ocalenie Konstantynopola podczas oblężenia przez Persów w 626 roku, napastnicy wyglądają jak Turcy. Na freskach ukazujących Sąd Ostateczny, Turcy znajdują się w gronie grzeszników, skazanych na piekło. Chrześcijanie wierzyli, że tak się stanie. Ale najpierw, niedługo po namalowaniu słynnych fresków, Mołdawia stała się lennem tureckim. Jakie szczęście, że ani sułtani tureccy, ani ich urzędnicy nie byli drobiazgowi i nie zajmowali się wrogą im „propagandą chrześcijańską”, widoczną na zewnętrznych ścianach klasztorów, wzniesionych w – podlegającej władzy Imperium Osmańskiego – odległej, peryferyjnej krainie.

Chcemy zaprezentować Wam leżące poza oblężonymi trasami turystycznymi Bukowinę i Marmarosz – krainy urzekające krajobrazami, kolorytem folkloru, serdecznością i bezinteresownością mieszkańców, a nade wszystko wspaniałym dorobkiem kulturalnym, jakże mało znanym u nas w Polsce. Bez wątpienia zachwycą Was unikalne „malowane klasztory” wśród łagodnych, porośniętych bukowymi lasami wzgórz Bukowiny i strzeliste cerkwie na tle „alpejskich” szczytów Gór Rodniańskich i Marmaroskich.
Z pewnością ciekawe będą też spotkania z rodakami, żyjącymi w polskich enklawach w tej „krainie łagodności”.

Dziś unikalne malowane cerkwie klasztorne zaliczają się do najcenniejszych zabytków w skali europejskiej. W 1993 r. trafiły razem na listę światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.

// //

Bucegi, czyli Buce Góry – to znaczy Góry Bukowe – tutaj Babele, czyli Babska

Bucegi – Góry Żalmokszysza (Zalmoksisa)

Góry Bucegi (węg. Bucsecs-hegység, 531.11) leżą w centralnej Rumunii, na południu Wyżyny Transylwanskiej, na południe od Braşova. Są częścią Południowych Karpat.

//

Ogólne informacje

Z przecinających je dolin najgłębszą jest wyrzeźbiona przez rzekę Ialomiţa. Na wschodzie góry Bucegi opadają stromo w stronę popularnej turystycznie doliny Prahova (miasta Buşteni i Sinaia). Wyżej znajduje się płaskowyż Bucegi z łąkami rzadko spotykanymi na tych wysokościach, gdzie wiatr i deszcz wyrzeźbiły w skałach przedziwne kształty, np. Sfinksa lub Babele. Granica lasu jest obniżona do 1400-1500 metrów n.p.m..

Bucegi – Sfinks

Najwyższym szczytem grupy jest Omul mierzący 2505 m (według innych źródeł 2507), przy którym mieści się najwyżej położone w Karpatach schronisko turystyczne.

Prawdopodobnie to góry Bucegi są pradawnym świętym miejscem Daków. Tu miała znajdować się święta góra Kogainon, gdzie mieszkać miał mityczny Zalmoxis.

Piękne ujęcie zwłaszcza w powiększeniu – jednakże naszym zdaniem Góra Kogajon – czyli Kagan-Jąt – Góra Jąckich, albo inaczej Góra Języckich Kaganów to Wawel w Krakowie (czytajcie o tym w dziale Wawel i Zodiak)

Znaczna część gór Bucegi jest parkiem narodowym, obejmującym powierzchnię 18 794 ha – płaskowyż w południowej części oraz doliny Ialomiţa, wschodnie i zachodnie urwiska oraz rejon Omula. Na terenie parku występuje kilka zagrożonych roślin, przedstawiciele drapieżników karpackich (wilki, niedźwiedzie, żbiki i rysie) oraz kozice.

Góry Bucegi latem (żółty szlak w kierunku Piatra Arsa na głównym grzbiecie) – charakterystyczne dla tych gór łąki nie spotykane na tej wysokości

Klimat

Klimat Bucegów jest typowo wysokogórski ze średnią roczną temperaturą 3 °C. Śnieg potrafi zalegać do końca czerwca, który jest także najbardziej deszczowym miesiącem

Turystyka

Bucegi są popularne wśród turystów – dostęp do nich ułatwiają dwie kolejki gondolowe – z Sinaia i Buşteni. Na turystów czekają liczne schroniska oraz hotele górskie (ponad 25 miejsc), a także kilka schronów. Miejscem często odwiedzanym jest Crucea Caraiman – potężny krzyż, upamiętniający poległych w czasie I wojny światowej. W dolinie Ialomiţa turystów przyciąga pustelnia (klasztor) Peştera oraz jaskinia Ialomiţei.

W północnej części Bucegi upadają ku miejscowości Bran, gdzie znajduje się zamek, reklamowany jak siedziba Drakuli.

Zamek Draculi, czyli Pałomęża IV – Wlada Palownika, znanego też jako Drak III, a więc po wołochsku i guńsku oraz po istyjsku  Drakulla (Drakułła tak samo jak Jagiełło czy Chytiłła-Atylla)