Keith, Marlene and Sally are leaving tomorrow(Sunday). We had quite a party tonight. I saw people I know very well act in ways I never would have imagined. To put it mildly, it was a wild time of talking loud, laughing hysterically, playing euchre (badly on my part), and all around acting crazy. The Flying Screaming Monkey lent a truly bizarre twist to the evening. It was a gift to Marty from Keith and Mar and we had that thing flying everywhere. It’s a wonder we didn’t break anything. The monkey is about 10 inches long from outstretched arms to feet (plush and stuffed), has a black mask and cape and rubber bands in the arms. You put your fingers in the little pouches in the monkey’s hands, pull back on the legs and let ‘er rip like a slingshot. When the monkey lands it shrieks and laughs. I want one really bad. One of those toys that you’ve just gotta laugh at. There was some consumption of alcohol involved (eh-hem). And some stress relief from spending time with the parental units. But I think the monkey was a highlight (or was it the appletinis, bulldogs and wine?).

Mom has forgotten the Scottish grace* that she said at every gathering; she is pretty helpless in transferring from her wheelchair to the car. I don’t think I can do it alone anymore. I sure needed help tonight (pre-alcohol). I think she has forgotten how to push with her feet. We took them both out for TCBY and to see the Christmas lights in town. Then Keith and I sang to them and with them. Dad was so sweet, kind of humming along. I really want to get back to playing the guitar. I have no calluses now so it will have to hurt to start. But it really makes it easier to spend time with them, having something to do, something distracting. Mom demanded that we sing songs they knew so we sang some Christmas carols. Thank goodness Keith can pick out the chords pretty quickly. I was never good at just figuring out a song by ear on the guitar. I need the chords, man. Dad is diggin’ his new motorized chair but it seems he also needs more help with transfers. It almost seems it would be better not to have it but it hurts so much for him to move it would be cruel. There just comes a time when the body starts breaking down and there’s nothing anyone can do but try to ease the pain.

I have not been so loaded in a while. I hope I don’t feel bad tomorrow since I can’t take any NSAID-type drug (ibuprofen, naproxen or aspirin) for 2 weeks before my surgery and I PROMISED everyone I would show up for choir.

Sally and I sat outside smoking for a time and talked about the old days. Her family moved in next door when I was in about 5th grade. I practically lived at their house (next door) summers. All four sisters taking care of little Cha and the house. We hung out watching soaps and they did the washing and ironing and fixing dinner for the family. I just hung around. They were a second family for me, a haven from my own crazy household. Both of their parents worked. My mom didn’t, but she was a little nuts so we all (me and my sibs) avoided her and left her alone as much as possible.

It was so much fun seeing everyone cut loose tonight. Life has been so full of stress for all of us. I know my folks’ condition really gets to my brother. He comes down every few months and the changes in that time are pretty drastic. It’s so hard to watch. Even for Marty and me who are right here. Baby Boomers, how do you handle the slow demise of your parents? It would be far better for them to fall asleep one night and just not wake up. Since I don’t believe death is the end of a person, I don’t have a problem with it. I DO have a problem with physical suffering. I wish Rog and Mag were here. Then our family would be complete. We are rarely altogether anymore. And who can tell how much longer Mom and Dad will be with us?

I also dream of getting up to NY sometime in 2010. I miss my life in the Hudson Valley, I lived there longer than I lived anywhere. My friends there are my true family. I talked to Wiley and Eliza yesterday and they are so full of life and enthusiasm and brilliance and light. Kate and Leslie called me on T-day and that was great too. It makes me feel good to have contact with them and learn about what they are doing now. I also miss my friends and family in Niagara. When I next travel north I will have to travel from one end of the state to the other to see everyone. Guess I better get busy and get some sort of job where I can work anywhere on my laptop.

It seems amazing to me that in my short 3 1/3 years down here I have also formed some really close bonds. Keith commented on it today, saying “You are really good socially. The first time we had a party at Marty’s house when I was down here they were all your friends except one of Marty’s.” It’s true. My sister likes to spend a lot of time alone. And I love people. I love getting to know them, listening to their stories, finding connections. The only reason we had the party at her house was because I was still living with Mom and Dad. This time we spent most of our time at her house too. I mentioned it to Keith and he shrugged. I guess she would rather just stay home. Plus her neighbors came over and her house is bigger anyway. I have a little bitty kitchen table and not much room around it. It’s too cold to hang out on the porch. Tonight we were a little too rowdy for my neighborhood anyway.

Next post I want to go into the Alien part of my title: I was an alien in my family and I was a teenage alien. And now I have a really cool pin: a flying saucer with 3 dancing aliens dangling from the bottom. How can I put pictures in my blogs?

*Mom’s Scottish grace by Robbie Burns: “Some ha’e meat and canna eat, some hae none and want it, but we ha’e meat and we can eat so let the Lord be thank-ed”. She said something like ” some ha’ meat and some ha’ none” and then just kinda foundered off, mumbling. We all helped her say it. But later that night we talked about it and laughed hysterically. Is that wrong? Sometimes you just gotta laugh!!! Life is too short and too absurd to be taken seriously (I should listen to my own words.)
(c) Linda Baker

     Today I met another kind of single senior. I’m staying with friends and their cousin visited overnight. He’s just a little older than me, but not anchored in today. Not that he has dementia. He’s just living in the past. He spoke about a month in Oxford as if it were a few years ago. He went in the 1970’s. I am loquacious enough to make conversation with a wall. But he had me stumped. At first I thought he was hard of hearing. When he did respond to a prompt, it was with a nonsequiter. Was he for real or a character cut out of Seinfeld? He did want to date but couldn’t find anyone in “his group.” I finally gathered that meant an Eastern European Jew, kind of a small pool when you’re already an odd person. He joined groups to meet people. He wondered why whenever he became friendly with a woman she disappeared or told him she was married. Even though he was very hard to be with, it was touching that he still wanted a special someone. And sad. What are the chances that such a person will meet a special someone? Most of the normal people I know have had a hard time doing that.

I survived my first CAT Scan with my body full of barium and a hot dye injection. I felt kind of spacey afterwards. Now I have to wait 24 to 48 hours for the results. It’s a little scary since I never expected cancer to begin with. I begin to wonder if my optimism is ill-founded. But I’m not gonna obsess over it. It wouldn’t be so bad if I died anyway. This life is tiring and hard (you know, life sucks and then you die). I don’t mean to be a downer, but I’m less afraid of dying than I am of living in pain or being disabled in some way or working another shitty job where I am not appreciated or able to be myself.
To reward myself for my courage I high-tailed it over to a bookstore with my 30% off coupon and bought 2 hilarious DVDs. “Juno” (I figure it is a business expense because the writing, especially the dialog is so excellent, it may inspire me to add more humor to this blog) and “Shawn of the Dead” (my second favorite horror flick after “American Werewolf in London”).
On returning to my car I was dismayed to see a long deep dent in the driver’s side door until I realized it wasn’t my car. I never had so much trouble locating my car in a parking lot until I got this silver one. I bet 50% of the cars in Florida are silver. It’s not a color I would have chosen myself but I’ve only purchased one car where I got to choose the color. That was my brand new Camry wagon back in 1990something. It was a beautiful dark forest green. I finally had to sell it at about 250,000 miles and buy a used car (dark gray) just before I graduated from college and my spousal support ran out (Beau had agreed to support me until I got my degree). That gray camry let me down at only 105,000 miles by throwing a rod just a couple of months ago. I’m lucky I had the means (credit) to go out and buy another used camry the same day. Hope this one lasts more like the Green Wagon.
That wagon went all over the country with me (it took me to Roswell) and also carried a lot of joyously noisy children around in it. It had a third seat which faced backward and the kids that got to sit there would alert me if I was being followed. We would ride around making noises like “Rotten Island” one of William Steig’s wonderful children’s books. We sounded like an overcrowded jungle. Then Sascha would sing in a high sweet melodious voice , “Faaaarrt yoooourr heeeaaad offff” over and over, a song she had written herself.
Well, no kids ride around in this silver job, but I play Ozomatli at top volume and love to ride with the sunroof wide open on cool days. This is my first sunroof and my first keyless entry car though I always use the key anyway. I don’t like to get too dependent on electronic gadgetry. Besides, I keep setting off one button or another when the keys are in my pocket. Tonight it was the panic button. Monica and I were hanging out talking and I hear a car horn honking. I said, “Is that your car?” and she laughed, “no, it’s yours!”. Yep, keys in my pocket.
Today I dared to tell Monica “Come on over and we’ll see if I can figure out this fax thing on my printer.” It involved removing a LOT of papers from the kitchen table, moving the printer into the kitchen (the only phone jack in the house) and hooking it all up. I feel very good that it was successful. Now I know I can send faxes if I want to and if I’m willing to cart the printer out of the studio and hook it up in the kitchen. I wonder how long phone cords come? Maybe I could get one that would reach and just hook it up when I need it. I also called Charlotte today. She called back but got my voicemail so we’re officially playing phone tag now. I just left her another vm. Okay, goodnight.
(c) Linda R. Baker

Nightowl Ruminations-11/10/09  first blog entry

It just occurred to me, does that word, ruminations come from the work of 13th century poet, Rumi?  He was way ahead of his time.  Or maybe things never really change.  At least on this physical plane.  Here’s an example as translated by Coleman Barks–one of my Rumi favorites:

“This being human is a guest house. Every morning a new arrival.

A joy, a depression, a meanness, some momentary awareness comes as an unexpected visitor.

Welcome and attend them all!  Even if they’re a crowd of sorrows, who violently sweep your house empty of its furniture, still, treat each guest honorably.  He may be clearing you out for some new delight.

The dark thought, the shame, the malice, meet them at the door laughing, and invite them in.

Be grateful for whoever comes, because each has been sent as a guide from beyond.

Welcome difficulty.  Learn the alchemy True Human Beings know:  the moment you accept what troubles you’ve been given, the door opens.

Welcome difficulty as a familiar comrade. Joke with torment brought by the Friend.

Sorrows are the rags of old clothes and jackets that serve to cover and then are taken off.  That undressing, and the beautiful naked body underneath is the sweetness that comes after grief.”

(Man, I am looking for that sweetness.  I am looking for the courage to welcome my difficulty, accept my troubles and dive through that open door. I’ve done it before–the mistake is thinking that that’s the end of it.  But the cycle goes round and round. Look, here it comes again!)

I used to read that poem every morning when I woke up during the break up of my marriage.  It kept me going.  Of late I have forgotten the truths in that passage.  It’s felt like too many tough “guests” have been arriving lately:  elderly parents both dying slow, painful deaths; losing my job; my car blowing up; getting older and “having nothing to show for it”; feeling immobilized.

Shit, I’m a writer and a painter.  I have talent and intelligence and I am letting this stuff beat me down.  It’s time for a change.  It’s time to meet this crap laughing.  Sometimes it is all so absurd I HAVE to laugh.  My life seems to be ruled by Murphy’s Law.

I hereby declare this my year of new beginnings.  Of rediscovering myself. of taking risks and getting my work, my wisdom, my gifts out into the world.  365 days and undoing 56 years of conditioning.  Can she do it?  It’s a tall order but over the years I have made some inroads into the mire that is my subconscious control center (read “The Biology of Belief” for more on that-great book!).  Coming back into the family fold, leaving my life and friends in New York, although I was doing the right thing, helping my parents and my sister, was not a healthy move for me.

So here I am, sharing my bed with a laptop and contemplating my future.  Better than last week when I was contemplating my death.  Heath Ledger inspired me to consider massive amounts of alcohol and a bottle of oxycontin to send me off to my next stage.  Only the thought of how pissed my sister would be at having to deal with all my junk and my house (she wouldn’t even appreciate getting my car), kept me from taking the plunge.  Well, and the friends who banged on my door, called a state rep to set a fire under unemployment (14 weeks and no payments), and dragged me out places.

I guess I should write more often because I am feeling blessed right now, reading over this.  What is more important in life than people you love and who love you?  I am rich in that department, if only I didn’t hide out so much.

Well, I got a good book waiting to put me to sleep, that’s all for now. L. (c) Linda R. Baker

Observatrix citeert een titel van NRC boven een artikel over de Marienburgvereniging, die op hervormingsdag (sic) haar congres hield. Helaas werkt de link naar het NRC artikel niet, maar de titel zegt, voor wie het wereldje kent, meer dan genoeg: “De kritische katholieken sterven uit”.

Dat de generatie uit wie de “hervormers” voortkwamen langzaamaan aan het uitsterven is, mag geen nieuws heten. De Acht Mei Beweging is al sinds 2003 opgehouden te bestaan wegens totale desinteresse van katholieken uit jongere generaties. De verwante Marienburgvereniging kan evenmin bogen op enig jeugdig enthousiasme. Het “progressief katholieke” blad Bazuin ging samen met de protestantse versie op in VolZin.

Het uitsterven van deze groep is dus geen nieuws. Wat wel nieuws is, is dat nieuwe en oudere generaties katholieken meer en meer ontdekken dat die groep “hervormers” wat minder kritisch was dan ze zelf zo graag wilde geloven. Wat deze groep was, was niet “kritisch katholiek” maar simpelweg “kerkverlatend”, “voormalig katholiek” tot zelfs fel “anti-katholiek”. Kritische katholieken zijn er ook. Een bekend voorbeeld uit deze groep is priester Bodar, of blogger Observatrix. Deze groep is rijk gevarieerd, maar is overduidelijk zowel kritisch als katholiek.

De “hervormers” sterven uit. Iedereen met enige interesse weet dat inmiddels, de “hervormers” zelf voorop. Bij monde van prof. Jurgens of em. abt Baeten klinkt de verbittering, de verzuurdheid, messcherp. Dit is de harteloze variant in de katholieke Kerk in Nederland vandaag de dag. Een generatie die een richting heeft gekozen, die merkt dat zij daarin niet wordt gevolgd, en die dan op uiterst persoonlijke en kwetsende wijze tekeer gaat tegen diegenen die verkozen katholiek te blijven. Wie de teksten van Jurgens of Baeten goed tot zich door laat dringen lopen de koude rillingen over de rug.

(Geheel terzijde: als Mgr De Korte wordt aangesproken op de hypocrisie van een bisschop die fulmineert tegen legaal (!!) gebruik van fiscale regelgeving maar die tegelijk de indruk wekt zaken te doen met mensen die regelrecht misbruik maken van fiscale regelgeving, dan is degene die hem aanspreekt verzuurd en verbitterd. Maar kan iemand me aan een citaat helpen waaruit blijkt dat hij ook in de bres springt als het niet om zijn persoonlijke positie gaat, maar om de hemeltergende teksten van Jurgens of Baeten? Ik hou me aanbevolen!)

Zoals de Marcel van Dams van deze wereld met prachtige teksten over solidariteit feitelijk hebben gewerkt aan het leegroven van de welvaartsstaat en tot op de dag van vandaag zich willen wentelen in de voordeeltjes die zij zichzelf hebben toegeëigend over de ruggen van generaties voor en na hen, zo is ook in de Kerk een groep uit diezelfde babyboom-generatie te vinden die met prachtige teksten over “bij de tijd brengen” feitelijk heeft gewerkt aan de vernietiging van de katholieke Kerk en tot op de dag van vandaag meent haar dictaat op te mogen en kunnen leggen aan diegenen die gewoon katholiek willen zijn.

Toch past het niet de werkelijk kinderachtige teksten vol gif van enkele vertegenwoordigers van deze groep als basis voor een oordeel over de gehele groep te hanteren. Willen we inzicht krijgen in de werkelijke betekenis van deze groep, dan zou het goed zijn te kijken naar iets dat zijzelf als succes presenteert. Wat voor goeds heeft deze groep ons gebracht?

Nu Kerk & Ambt geen enkel zichtbaar vervolg krijgt, moet het succes, lijkt mij, gevonden worden in de oecumene. In een recente verklaring van de Marienburgvereniging, in reactie op de oproep van Bodar om een katholiekendag te organiseren, maakt deze vereniging helder waar zij staat:

De kleine orthodoxe kerk waar Bodar zijn heil in zoekt, is geen optie. De kerk ontwikkelt zich in de toekomst wereldwijd tot een oecumenisch netwerk van gelovigen en geloofsgemeenschappen. De nieuwe kerk wordt geïnspireerd door evangelische waarden en staat open voor de levensvragen van mensen. De nieuwe kerk heeft tegen die achtergrond een open oog voor maatschappelijke vraagstukken en voor nieuwe bronnen van spiritualiteit.

Dat de Marienburgvereniging het salpeterzuur dat vanuit eigen geledingen wordt uitgestort over eenieder die er voor gekozen heeft wel katholiek te blijven negeert en het bestaat te zeggen

Die dialoog vindt op dit moment in het geheel niet plaats, mede als gevolg van laatdunkende uitspraken, zoals die uit de hoek van Antoine Bodar, over mensen die met hem van mening verschillen.

 

is tekenend voor de dialoog zoals deze groep het graag ziet. Dialoog betekent: de hervormers spreken, en anderen stemmen daarmee in of zwijgen. Het is een patroon dat zich steeds herhaalt. Op een site als rk-kerkplein bestaat de mogelijkheid te reageren op artikelen. Praktijkervaring leert echter dat deze reacties simpelweg genegeerd worden. Wie op een forum als Rorate probeert een gesprek te voeren met een “hervormer” ontdekt dat ieder inhoudelijk gesprek ontweken wordt en met persoonlijke aanvallen en discussietrucjes wordt beantwoord.

Maar zou het niet over de oecumene moeten gaan? Jawel, daar gaat het al een tijdje over. Want wat deze hervormers onder oecumene verstaan, is niets anders dan “iedereen dient zich aan ons aan te passen, en dan is er oecumene”. Jaargang na jaargang VolZin doorspitten levert dit inzicht op: oecumene is uitsluitend mogelijk als de katholieke Kerk stopt katholiek te zijn. Uitingen van Acht Mei Beweging, Marienburgvereniging, en individuele “hervormers” wijzen steeds in die richting: orthodoxe katholieken zijn welkom, mits ze stoppen orthodoxe katholieken te zijn.

In die zin passen de “hervormers” uitstekend bij de echte hervormers, de protestanten. Ook daar valt met regelmaat te beluisteren dat de oecumene prachtig is, maar natuurlijk uitsluitend mogelijk is als katholieken gewoon protestant worden. Tekenend was de brief van Jan van Drie, emeritus predikant PKN te Oss, in VolZin 20. Ik citeer voor de volledigheid maar de hele brief:

Volgens Hans Potman uit Utrecht wordt een hostie niet gewijd maar door Christus zelf veranderd in zijn lichaam.
Dat is een misverstand. Volgens de rooms-katholieke leer doet de priester dat als plaatsvervanger van Christus als hij de consecratiewoorden uitspreekt: “Dit is mijn lichaam.” Op dat moment verandert de hostie in het lichaam van Christus en even later de wijn in het bloed van Christus.
De priester brengt de verandering tot stand en niet Christus zelf. Dat heeft Hij toen niet gedaan en hoe zou Hij dat nu moeten doen?
Maar afgedacht daarvan blijft de verandering van brood en wijn in het lichaam en bloed van Christus nog steeds na het concilie van Trente (1545-1563) de vigerende leer alsof daarna de ontwikkeling heeft stil gestaan en stilstand is achteruitgang. Blijkbaar geldt nog steeds: Rome heeft gesproken, de kous is af. Wanneer komt daarin toch eens en voor goed  een verandering? In de oecumene zou er dan heel veel veranderen.

Ziedaar oecumene in de visie van hervormden en “hervormers”: zodra katholieken nu maar stoppen katholiek te zijn, komt het wel goed met de oecumene.

God dank, letterlijk, God dank, dat de kritische katholieken niet uitsterven, maar weer terug keren op het toneel. Als het aan de “hervormers” zou zijn, zouden zij met graagte de katholieke Kerk definitief vernietigen, en afmaken waar de reformatie eeuwen geleden mee begonnen is. Liever negeren zij de lasterlijke kletspraatjes van dit soort predikanten, stemmen er zelfs mee in dat zij als katholieken belachelijk worden gemaakt, dan dat zij zich iets aantrekken van het geloof dat ze in naam nog dragen.

Kan er ooit oecumene zijn zoals de Marienburgvereniging, Jurgens, Baeten of deze predikant Van Drie voorstaan? Natuurlijk niet. En daarvoor hebben we Trente niet nodig, maar het concilie dat door de “hervormers” zo graag genoemd wordt zonder ooit eens naar de inhoud te kijken.

De Kerk van Christus, aldus Vaticanum II, wordt gevonden in de katholieke Kerk. Wie vormen de katholieke Kerk?

Volledig lid van de Kerkgemeenschap zijn zij, die in het bezit van de Geest van Christus haar gehele ordening en al de heilsmiddelen, die zij krachtens instelling heeft, aanvaarden, en in haar zichtbaar organisme met Christus, die haar bestuurt door de paus en de bisschoppen, zijn verbonden, nl. door de banden van de geloofdbelijdenis, van de sacramenten en van het kerkelijk bestuur en de kerkelijke gemeenschap. (Lumen Gentium 14)

In Unitatis Redintegratio, het document van Vaticanum II over de oecumene, heet het

Jezus Christus wil zijn volk doen groeien door de getrouwe prediking van het Evangelie, de bediening van de Sacramenten en de liefdevolle leiding van de apostelen en hun opvolgers, de bisschoppen, met de opvolger van Petrus aan hun hoofd, onder de werking van de Heilige Geest, en Hij vervolmaakt de gemeenschap van zijn volk in de eenheid: in de belijdenis van eenzelfde geloof, in de gemeenschappelijke viering van de goddelijke eredienst en in de broederlijke eendracht van ‘Gods gezin. (UR 2)

en

Maar de van ons gescheiden broeders, hetzij individueel, hetzij collectief in hun gemeenschappen en Kerken, bezitten toch niet de eenheid, door Jezus Christus geschonken aan allen, die Hij heeft doen herboren wor.den en gezamenlijk tot leven heeft gewekt voor één lichaam en voor een nieuw leven, de eenheid, waarvan de heilige Schrift en de eerbiedwaardige overlevering van de Kerk getuigen. Want alleen door de katholieke Kerk van Christus, die het algemeen heilsmiddel is, kan men deelachtig worden aan heel de volheid van de heilsmiddelen. Wij geloven nl., dat de Heer alle goederen van het nieuwe Verbond alleen aan het apostelcollege, met Petrus als hoofd, heeft toevertrouwd, en wel om op aarde het éne Lichaam van Christus te vormen, waarin allen, die reeds op enigerlei wijze deel uitmaken van het volk Gods, volledig moeten worden ingelijfd (UR 3)

Oecumene, naar katholiek verstaan betekent dat de Kerk vooral katholieker moet worden. De lauwheid van katholieken wordt als groot risico voor de oecumene gezien. Vervolgens moeten katholieken het goede in de afgescheiden gemeenschappen zien en waarderen. Maar het kan nooit zo zijn dat de Kerk iets van de waarheid inlevert ten dienste van de oecumene. Aldus het onder “hervormers” zo populaire concilie Vaticanum II.

Wat we na pakweg 40 a 50 jaar “hervomers” mogen constateren, is dat de opdracht van Vaticanum II op verschillende manieren is opgepakt. Enerzijds zijn de orthodoxen voort gegaan op de weg van het concilie: zij beijveren zich gehoor te geven aan de oproep tot vurig katholicisme:

Want al bezit de katholieke Kerk heel de door God geopenbaarde waarheid en alle genademiddelen, toch leven haar leden daaruit niet met de vurigheid, die zij moesten hebben. Daaraan is het te wijten, dat het gelaat van de Kerk niet zijn volle glans vertoont voor de van ons gescheiden broeders en de gehele wereld, en dat de uitbreiding van het Koninkrijk Gods wordt vertraagd. (UR 4)

Of die aanpak op veel waardering van de christenbroeders en -zusters in de afgescheiden gemeenschappen kan rekenen is de vraag. Het is wel de aanpak die tot toenadering aanleiding geeft tussen orthodoxe katholieken en orthodoxe protestanten. Deze “oecumene over rechts” gaat moeizaam, omdat ze compromisloos is en in zich de basis van de verwijdering draagt.

Anderzijds zien we de “hervormers”, de nu uitstervende groep die zichzelf zo graag zag als kritische katholieken. Deze aanpak zoekt eenheid door verloochening van eigen afkomst, door minachting van protestantse zijde te verstaan als broederlijke uitnodiging en door per saldo de Kerk te vernietigen, en de eenheid te beperken tot een wereldse benadering, waarin God een onbegrijpelijk licht wordt dat ons aanstoot in de morgen, afstandelijk, onpersoonlijk, een ietsistische inspiratie in plaats van een persoonlijke God die voor ons mens is geworden en zich tot offer heeft gemaakt.

Conclusie

Ja, de hervormers hebben grote stappen gezet in de oecumene, naar hun visie. Het feit dat een protestants en een katholiek blad zijn samen gegaan tot VolZin, het feit dat je je tegenwoordig als bisschop “orthodox” kan noemen, terwijl je minimaal de volstrekte protestantisering of zelfs secularisering in je bisdom negeert, mogelijk zelfs aanmoedigt en nastreeft, dat het zich katholiek noemende Katholiek Nieuwsblad een orthodoxe katholiek als Bodar buiten werkt, en de naar ietsisme neigende protestant Knevel binnen haalt, dat de Katholieke Radio Omroep als enig doel lijkt te hebben zo niet-katholiek mogelijk in beeld te komen, kortom, het ten onder doen gaan van de katholieke zuil, mag als een regelrecht succes worden gezien.

De “hervormers” hebben veel bereikt, en wie zich daar thuis bij voelt mag daar dankbaar voor zijn. Maar wie dat als “kritisch katholicisme” aanduidt, liegt simpelweg. Het is evenmin kritisch als katholiek.

The town-hall-style meetings that took place this summer have become iconic; the mere phrase “town hall” now evokes images of citizens, many of them seniors, rising up in protest against a proposed socialized overhaul of the health care system. Now, Starbucks is trying to convert the town-hall turmoil into buzz for its new brand of instant coffee, called Via. And the ad campaign itself is causing a backlash. In a new commercial, part of Starbucks’s attempt to grab a piece of the $21-billion global market for instant coffee, a narrator says that all kinds of people cannot taste the difference between the chain’s fresh brewed and its instant coffee — from nurses to Civil War re-enactors to “people who yell at town-hall meetings.” At that point, the ad shows an older man at a meeting shouting, “I can’t taste the difference!”
The ad clearly is mocking people who have strong reservations about the health care overhaul while insulting potential customers. Wouldn’t you think a company who charges an outrageous price for a cup of instant coffee would know better than to mock their customers? I predict a significant drop in sales because of this insult to the senior/baby-boom generation.

Is er iets ergers dan twee personen van boven de 60 die normaliter nooit reizen, maar besluiten weer eens een dagje met de trein te gaan?

Jawel, zes personen van boven de 60 die normaliter nooit reizen en besluiten weer eens een dagje uit met de trein te gaan.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben – vind ik zelf – de meest vriendelijke persoon tegen ouderen. Ik laat ze dan ook altijd voorgaan, ik sta ervoor op in trein/bus/metro en als ik ze kan helpen met bagage in te laden, waar dan ook, dan doe ik dat.

 Hoe dan ook, ongeacht of de rest van de wereld wel of niet dezelfde fidele acties als ik erop nahoudt, er zijn nog wel regels in de trein waar iedereen zich aan dient te houden. Regel 1 is gewoon dat je netjes wacht bij instappen tot de rest is uitgestapt.

De zes senioren die vorige week gezellig voor een dagje dierentuin de trein namen leken van die regel nooit gehoord te hebben. (Om hier nu een grapje te maken over dat ze vroeger helemaal geen uitstappende mensen hadden lijkt me te makkelijk).

Nu is het voor de beeldvorming even belangrijk om te weten dat ik -wanneer ik op een trein sta te wachten die stopt - heel vaak het geluk heb dat ik exact voor de deur uitkom (soms van 1^e klas, dat wel, maar daar klaag ik ook niet over). Dit keer had ik ook dat geluk, maar vanwege de vele mensen in de trein, deed ik een stapje opzij.

Een vrouw van ongeveer 160 (in cm én leeftijd) die zich in eerste instantie achter mij bevond, vond dat mijn stap opzij kennelijk niet ver genoeg was. Ik kreeg een ferme por dichterbij mijn testikels dan bij mijn adamsappel en daar wilde ik de details dan ook bij laten.

Ik dacht toen nog (domme ik) dat zij juist vond dat ik alsnog teveel in de weg stond voor de uitstappende menigte. Een luid “kom maar jongens, we kunnen” zorgde dan ook voor een verbaasde indruk op mijn gezicht.

Als bonus kreeg ik een woeste blik van haar én van 3 van haar 5 reisgenoten.

Eens in de zoveel tijd zeg ik in bepaalde situaties dingen die ik achteraf liever op zijn minst anders had gebracht. Het semi-Rotterdams, semi-Brabants

“Sjo, gaattie lekker, vrouwke”

viel namelijk niet in goede aarde.

Laat ik heel open en eerlijk zijn, het zou best kunnen dat ik in bepaalde onwetendheid ervoor al iets verkeerds heb gedaan, maar de associaliteit van dwars door de mensen heen stappen onder het mom “de jeugd heeft geen respect meer voor de ouderen” gaat mij een stapje te ver. Dit laatste werd mij dan ook clichématig voor de voeten geworpen.

Dat zette mij aan het denken:

Zou er ooit een tijd zijn geweest waarin de jeugd wél respect heeft gehad voor de ouderen? Ik bedoel ik vind het hoogst hypocriet als een babyboomer mij ervan zou betichten niet hetzelfde respect voor ouderen te hebben als zij hadden in hun tijd. Sterker nog ik heb begrepen dat zelfs Erasmus al in zijn tijd een boekje heeft geschreven over het respect voor de ouderen. Dus ik vraag me sterk af wanneer die tijd is geweest.

Eenmaal binnen zie ik de vrouw even praten met de conducteur. Ze wijst op mij en hij loopt linea recta op mij af (noem me schyzofreen, maar ik leg daar een verband tussen). Ineens stond ik oog in oog met “der Zugführer“. (Denk dus ook niet dat op het ‘hokje’ waarin hij/zij zich meestal bevindt vertalingen staan: dit zijn de verschillende facetten van het beroep conducteur.)

Hij vroeg om mijn kaartje. Rebels zei ik dat ik deze niet had. Na een korte pauze waar we beiden de lol wel van in kon zien gaf ik hem mijn OV. Hij pakte deze over, keek me aan, keek nog heel even naar het groepje ouderen, gaf me een knipoog en liep door. Babyboomers; geen spat veranderd.

You may have seen this video already on YouTube, but I thought it contained some amazing statistics about social media that I wanted to share here too.  Read carefully!  I’m convinced that social media is here to stay, and businesses need to pay attention to leverage it for their success.

By Rev Ed Hird+

The story is told of two men, Harry and Stan, who have known each other for some time.  Harry has fallen upon hard times and has come to his old friend asking for some help.

 ”Why come to me?”, Stan asks.  “Why should I help you out?  What have you ever done for me?”

 ”What have I ever done for you?”, Harry gasps.  “Why, don’t you remember when your house burned down several years ago, and you and your family moved in with me?”

 ”Yes, I remember.  But…”

 ”And what about the time your child was in danger of drowning and I jumped into the lake to rescue him?”

 ”Yes, but…”

 ”And how about the time that you lost your job and I gave you all that money?  Don’t you remember?  I’ve done lots for you through the years!”

 ”Everything you say is true enough”, Stan says.  “But what have you done for me lately?”

Most of us on the North Shore have many things to be grateful for: employment, children, family, food on the table, a roof over our head, the forest, the mountains, the beaches, the sunshine.  All these things are wonderful gifts from God.  Prayer is simply a way of saying “Thank you” for all these wonderful gifts.  It  is so easy to grumble and complain.  It takes work to be grateful and thankful for what we have.  When we make the decision to say “thank you”, things begin to change in our lives.  When we make the decision to acknowledge our “Higher Power”, more peace and contentment can enter our personal lives.  Prayer really changes things, but first it changes us!

Sociological Prayer

Dr. Reginald Bibby, the famous Canadian sociologist, has done some very interesting statistical research on the prayer habits and beliefs of Canadians.  He found that 75% of Canadians pray privately at least once in a while, 30% pray daily, and 28% say grace before meals at least once a week.  Close to 50% of Canadians acknowledge the possibility of having experienced God’s presence in their daily lives.  Bibby also notes that more than 40% of the nation’s 15 to 19 year olds believe that they have experienced God.  Clearly prayer is still a meaningful activity for the vast majority of Canadians.  But Canadians, especially the Baby-boomers, are wanting prayer to be much more experiential and informal than in the past.

The Last Taboo

Even though Canadians are people of prayer, they are also very private about their prayer lives.  Often even their spouses, or their closest friends don’t know about the extent of their prayer lives.  In previous decades, the taboo subjects were sex, death, and politics.  In our “liberated” age, the one topic that people still feel embarrassed to mention in polite conversation is their prayer lives.  Yet studies, referred to in Newsweek, show that spouses who can pray together report greater degrees of marital satisfaction and greater sexual intimacy.  One study showed that while up to 1 in 2 marriages break up, only 1 in 20 marriages break up where both of the couple regularly attend church.  More significantly, the study showed that only 1 in 200 couples break up where both couples go to church regularly and pray together on a regular basis.  It is encouraging to see research confirm the historic belief that “the family that prays together stays together.”  Prayer, it seems, really changes things.

Scientific Prayer

Even medical science is beginning to confirm that prayer really makes a difference in the health and recovery of individuals.  In an experiment at San Francisco General Hospital, reported in the Southern Medical Journal,  a researcher asked outsiders to pray for a group of cardiac patients.  Even though the patients weren’t told that prayers were being said for them, the study found that they recovered faster than those in an otherwise identical control group.  Studies by Harvard Cardiologist Dr. Herbert Benson showed that patients that prayed were more successful at lowering metabolic rates, slowing the heart rate and reducing other symptoms of stress.  Even science is showing that prayer really changes things.

My prayer is that more and more of us will be able to break the taboos around prayer, and begin to discover for ourselves that prayer really changes things.

The Reverend Ed Hird

Rector, St. Simon’s  Church  North Vancouver

Anglican Coalition in Canada

http://www3.telus.net/st_simons

-author of the award-winning book ‘Battle for the Soul of Canada’

http://www.battleforthesoulofcanada.blogspot.com

-previously published in the Deep Cove Crier

LOCAL RECORDING ARTISTS “ON THESE AIRWAVES” RELEASE DEBUT CD

On These Airwaves Band from Myrtle Beach

MYRTLE BEACH, SC:  The Myrtle Beach music scene receives another boost as locally based On These Airwaves release their first studio recording “Sunset Provisions” on Saturday, July 11, with a free concert on the main stage at Broadway at the Beach’s Celebrity Square.   Tom Yoder, guitar legend, recording artist and former local resident, will open for On These Airwaves, taking the stage at 8:00 p.m.  

Band founder Eric Long, calls the project, “A realization of the entire band’s dream to put together a ‘thinking man’s album’.  All of us are long-time musicians, playing for the love of playing, but also wanting to ‘scratch the recording itch’.  We want to be at the vanguard of promoting independent artists along the coast of South Carolina.  Top quality talent, production, technology and opportunities are right here in our own back yard”. 

The band’s website http://ontheseairwaves.com describes their signature sound as, “a musical brew consisting of vintage spices – Beatles and Byrds; classic herbs – Floyd and REM; and modern garnish – Radiohead and Elbow.  Lush harmonies mask a deeper, sometimes introspective musical theme.  OTA’s “Sunset Provisions” is a record of life.  From the joy and fear of childhood to the fear and joy of being an adult,”

 “The bands website is to the right under Myrtle Beach.  I believe these guys have got it!!!!”  I hope to make it to the concert………

ma 22 jun 2009,

MELBOURNE -  De man die eerder de Japanse recessie uit de jaren negentig en de huidige economische crisis juist voorspelde, de Amerikaanse schrijver Harry S. Dent, zei maandag dat de wereld de komende twee jaar een crisis tegemoet gaat die nog veel erger is dan de huidige.

Dent doet geluiden dat het ergste leed al geleden is, af als onzin. Volgens hem gaat de generatie van de babyboomers minder geld uitgeven wat zowel de aandelen- als de huizenmarkt in een neerwaartse spiraal drijft.

“We zitten nu in een rally in een dalende markt”, zei Dent in een interview met de Australische televisie. Volgens de ’goeroe’ zullen de aandelenkoersen de komende maanden nog omhoog gaan, maar zullen de beurzen aan het eind van het jaar weer inzakken als gevolg van een nieuwe ineenstorting van de bankensector.

De na-oorlogse babyboomers in de Westerse wereld zullen volgens Dent minder gaan spenderen naarmate ze ouder worden, zoals in de jaren negentig in Japan gebeurde.

bron: www.telegraaf.nl

I can remember when I moved to Myrtle Beach from Columbia in 1972; and, shortly, thereafter, one of my friends started to work at WKZQ FM radio.  FM radio station was a new thing.  But definitely better than an AM station.  Well, look what’s happened…… QRockRadio, the clock has turned back.  If you can remember the 70s, 80s in Myrtle Beach, you’ll remember this group of guys…. http://qrockradio.com/  

I’ve decided to add this to my Myrtle Beach links.  So check in anytime to listen and to see what’s happening in Myrtle Beach BabyBoomer World!

My friend later hired me to work for their AM station WTGR “Tiger” radio.  My friend now is the publisher for “Sassy” Magazine and many other local publications.

Americans spent nearly $12 billion on cosmetic procedures to look good good last year – much of it on breast implants, surgical face-lifts and Botox injections – a medical practice feeding frenzy that has touched everyone from young professionals to aging baby-boomers. 

Saving face doesn’t mean one has to go under the knife.  From hyaluronic acid injections to fractional resurfacing, nonsurgical options are an essential part of facial rejuvenation techniques. 

What started with Botox now includes a host of Restylane, Puragen, Sculptra and Evolence remedies. 

Dr. Paul Lorenc of New York believes cosmetic surgery has become more popular today because it’s much easier to perform, there’s less downtime for recovery and it’s more exposed in the media, saying, “What we are doing 10 years ago was archaic. We have progressed tremendously in the name of patient benefits and safety.” 

The No. 1 surgical procedure nationwide in 2008, according to the American Society for Aesthetic Plastic Surgery, was breast augmentation.  The average cost is $3,885 for silicone gel implants and $3,603 for saline implants. 

The top nonsurgical procedure in the nation was Botox injections ($2.46 million) at an average cost of $443 each. 

Face-lifts are still the main component of cosmetic treatments, with 132,000 procedures performed in 2008 at an average cost of $6,728. 

Since 1997, the number of cosmetic procedures nationally has increased 457 percent to 11.7 million surgical and nonsurgical procedures annually.  Women have 10.6 million, or 91 percent, of the procedures.

A ventanni dalla loro nascita e con 18 stagioni alle spalle i Simpsons fanno finalmente il loro debutto cinematografico. Negli ultimi anni sono state  molte le serie televisive adattate al grande schermo, Hazzard, Starsky e Hutch, Miami Vice. A differenza però di questi telefilm la famiglia più strampalata d’oltreoceano non è solo un ricordo dei Babyboomers, il loro pubblico è vasto e il film non ha deluso le tante aspettative. Soprattutto se paragonato a molte puntate delle ultime stagioni. Perché pagare per uno spettacolo che posso vedere gratis tutte le sere a casa davanti alla TV?
Forse per confermare quello che si è sempre detto riguardo a questa serie TV. Piace a tutti , sia ai bambini che agli adulti, sia ai bulli che ai secchioni. Purtroppo gli anni passano per tutti , spesso guardando delle repliche trasmesse in TV mi chiedo come possano piacere ai bambini, che cosa li affascini. Guardando il film al cinema ho avuto la fortuna di poter sentire ridere fino alle lacrime dei ragazzini, quelle risate cosi ingenue che ti emozionano. Noi adulti possiamo ridere per lo stesso motivo, come nella scena di Bart che corre nudo per la città sullo skate, ma può anche capitare che assistendo alla stessa scena si possa ridere per motivi diversi. Ad esempio nella scena in cui, impauriti per la catastrofe imminente i fedeli della Chiesa corrono a rifugiarsi nel Pub mentre i clienti di questo locale si recano proprio nella Chiesa a fianco. Una banale gag ma allo stesso tempo una pungente riflessione sulla fede nelle sue varie forme. Tipica della serie televisiva la citazione-omaggio ai film Disney con uccellini, topolini e cerbiatti che spogliano i coniugi Simpson fischiettando una melodia tipicamente disneyana, a cui segue il dissacrante attacco di Bart a Topolino, definito la “mascotte di una pessima multinazionale”. La parte iniziale del film, con il tragicomico- citando Titanic – concerto dei Green Day e una popolazione colpevolmente e volutamente ignorante sui temi che Lisa e il suo amichetto irlandese diffondono porta a porta, ha un chiaro stampo ambientalista.
Questa chiave di lettura del film appare chiaramente quella a più buon mercato, dato che il personaggio di Lisa così come la querelle sull’ambiente sfumano progressivamente. C’è la catastrofe ambientale come oggetto, c’è la citazione dal mo-cumentario di Al Gore (uscito poco più di un anno prima), c’è il maialino dell’apocalisse al quale oggi attribuire un che di profetico. Ci sono il presidente burattino, c’è la corporation produttrice della cupola che decide al suo posto e c’è Tom Hanks, deliziosamente “simpsonizzato” e asservito alla propaganda colpevole. Vedo però nell’intero film qualcosa, appena sottopelle,  a ricordarci che siamo in famiglia: il motivo per cui ci sentiamo tutti più Simpson che Flanders. Non so se fra le finalità del film ci fosse la divulgazione del “Simpsonesimo” ai profani, impresa a mio parere non riuscita o perlomeno, riuscita solo in parte in quanto molti personaggi chiave della serie (Marge su tutti, ma anche Moe, Apu, Skinner, Krusty) qui rimangono nell’ombra laddove non sono completamente sacrificati. La linea di demarcazione fra chi “ama” i Simpson e chi “guarda” i Simpson è Homer. Se ti infastidisce con la sua ottusità, se il suo senso di irresponsabilità ti dà i nervi, se pensi che sia un pessimo padre allora continuate a “guardare” i Simpson. Forse col tempo imparerete ad amarlo, a riconoscervi in quella aberrante sequenza di  figuracce e se arrivate al punto di schierarvi con lui due volte su tre allora forse sarete uno di loro: sarete parte della famiglia. La famiglia è il vero tema del film “I Simpson”: contenuto e contenitore insieme. Siamo tutti Homer, ad un certo punto nella vita. Ci troviamo di fianco un vicino più ordinato, programmato e con dei figli più bravi dei nostri. Quando però è ora di fare il bilancio, di tirare davvero le somme delle nostre catastrofi personali avviene il miracolo: proprio un attimo prima che una vita di errori, irresponsabilità, vere e proprie idiozie talvolta, ci travolga portandoci via quello che amiamo di più ecco che si sveglia Homer: causa e al tempo stesso soluzione del problema. L’Homer che scaricando i residui del suo Spider Pork nel lago decreta la morte ecologica e sociale di Springfield, l’Homer che non si accorge di trascurare suo figlio mentre Ned Flanders gli prepara una cioccolata alla panna, lo stesso Homer che fugge vigliaccamente dai propri errori verso l’Alaska si trasforma nell’uomo della provvidenza. Pieno di coraggio, animato solo dalla voglia di riabbracciare la sua famiglia si lancia eroicamente al centro della cupola sotto la quale Springfield è stata relegata. Si riprende suo figlio proponendogli di lanciare la bomba, mostrando all’affettato Flanders di essere l’unico al mondo a conoscerlo veramente e salva tutta Springfield – che poco prima era pronta a linciarlo – dall’ormai certa distruzione. E’ Homer l’assoluto protagonista della storia, ricca come sempre di gag, citazioni ed esilaranti caricature tipicamente simpsoniane dell’essere americani. Homer è il vero nucleo della storia: il suo nervo principale, l’unico personaggio in grado di emozionarci realmente. E’ il fallimento colossale e impietoso di ognuno di noi, con dentro l’incoscienza di essere e di avere la soluzione inespressa ad ogni problema. Grazie Homer per averci ancora una volta dato prova di cosa siamo capaci.

 Bart: Questo è il giorno peggiore della mia vita!
 Homer: Questo è il giorno peggiore della tua vita… finora!

La recensione è stata scritta  a 4 mani con Fabio Marangon

Questo sono io in versione “Gialla”

De onrust over pensioen is er, blijft en zal de komende 10 jaar ook niet weggaan!

De baby-boomers (geboren na 1950) gaan vanaf 2010 met steeds grotere getale met pensioen. Vanaf 2015 vervalt dus niet voor niets de AOW-toeslag en zal de pensioenleeftijd verhoogd zijn tot 67 jaar. Pas vanaf 2020 wordt er meer pensioengeld uitgekeerd dan bespaard. Dat betekent dat de aanslag bij met name pensioenfondsen op de indexatie-capaciteit nog veel groter gaat worden. Nu wordt slechts 20 miljard euro per jaar aan pensioen uitgekeerd, op een vermogen van ongeveer 600 miljard. In 2020 zal het pensioenvermogen naar circa 1000 miljard zijn gestegen en wordt er per jaar circa 100 miljard uitgekeerd, het 5-voudige dus ten opzicht van nu. Een stijging van maar liefst 3% naar 10% per jaar van het pensioenvermogen!

Nu veel pensioenfondsen een dekkingsgraad hebben die lager is dan 100% mogen ze niet meewerken aan waardeoverdracht. Juist in een tijd dat er veel ontslagen zullen zijn. Het recht op waardeoverdracht van een werknemer vervalt hierdoor niet, maar wordt slechts opgeschort. Dat betekent dat er een soort ‘stuwmeer’ ontstaat van potentiele waardeoverdrachten. Stel een werkgever neemt de komende 2 jaar 5 nieuwe werknemers in dienst. Zelfs als het alleen maar vervanging is van werknemers die met pensioen gaat speelt het al. In 2013 hebben dan zowel het oude en/of nieuwe pensioenfonds weer een dekkingsgraad boven de 100%. Dan loopt de werkgever het risico dat hij niet voor 1 werknemer duizenden (ja, zelfs tienduizenden euro’s) moet bijbetalen, maar zelfs 5x! Hoe voorkomt een werkgever dat? Door over te stappen van een salaris/diensttijd-regeling (middelloon) naar een beschikbare premieregeling (waarbij hij dus alleen en premie ter beschikking stelt). Is dat erg voor een werknemer? Nee, dat hoeft niet .Als er maar voldoende premie ter beschikking wordt gesteld en het geld goed beheerd wordt. Dat kan namelijk heel goed ook op collectieve basis waardoor de beheerkosten beperkt blijven.

Hoe gaat het vervolgens met de pensioenuitkeringen van alle mensen die voor hun pensioendatum gescheiden zijn. Klopt het allemaal wel? En hoe gaat het dan met de rechten nadat er waarde is overgedragen als gevolg van een nieuwe baan? Het nabestaandenpensioen blijft namelijk altijd achter bij de oude werkgever (dus een overlijden, na een echtscheiding, na een waardoverdracht is driedubbel complex en vereist veel verificatie van de juistheid van gegevens).

Werkgevers willen vervolgens echt niet meer tot de dood verantwoordelijk blijven voor al deze pensioenzaken voor een werknemer die ooit een paar jaar bij hem heeft gewerkt. Echt niet! Leest u het rapport van alle werkgeversorganisaties: Naar een modern en betaalbaar pensioen er maar eens op na. Als ik eerlijk ben durf ik ze eigenlijk ook geen ongelijk te geven.

Tot slot wordt per 2011 het Nationaal Pensioenregister geopend. Een site waar alle pensioenrechten o vermeld staan. Dan heeft de Nederlander eindelijk overzicht en kan zich zetten aan een ‘stukje’ financiele planning. Voldoende kennis van zaken is daarbij onontbeerlijk.

Kortom, de komende 10 jaar zal pensioen pas echt een dynamisch veld blijken te zijn.

What every babyboomer should know about their Health.

The way you live your life impacts your health more then anything else. If you choose to continue abusing it with bad habits it is going to wear out faster and put you in a position of being more and more dependent on a medical system that is great on covering up the symptoms, but not working on the underlying causes that are triggering the symptoms. You are the one in daily control of your life not Western or Alternative medicine. You alone are the one that can make lifestyle changes that improve your mental and physical health. It is no one elses job to do this.

There is a way of living that is healthy and no other way is going to save you if you don’t learn how to do it. Western Medicine and Alternative Medicine do agree in two important areas of your health however, exercise and diet. If you are not exercising at least 4 days a week you could be in for big troubles down the road of life. I never exericised on a regular basis myself until I noticed that my blood pressure was going up and up. I am not into taking drugs to control my blood pressure so I researched the ways to reduce blood pressure naturally. I found that exercising for ten minutes for 3 or 4 times in a two hour period does wonders! I exercise for ten minutes, play on the computer for a few minutes, exercise for ten minutes, play for few minutes, exercise for ten minutes and I am done. On the days where I have more time I do this four times. I have successfully reduced my blood pressure from 170 / 90 to 128 / 74 in six months. I know there are cases where this does not work and you should see your western doctor immediately if you blood pressure is high and you can not get it under control as your heart is serious business and no laughing matter. Get your blood pressure under control with the drugs if there is no other way but continue to exercise to keep that ticker going and healthy. I know several other babyboomers that have started exercising and they have all have been able to get some positive results by exercising without drugs and even while taking their drugs.

Diet is also one of the four things that you should start paying more attention to for good health. I have seen people eat themselves to death. What causes one to do this themselves? Most of the people I have know that has done this to themselves are unhappy. That’s right “UNHAPPY”. They have lost the ability to control their emotions to the part where eating the “sweet” or “salty” or other wrong foods is the only way they can be happy for the “moment” and afterwards fall back into a even more unhappy mental state because they feel guilty about eating.

What about bailouts for boomers. Are we the forgotten people? Illegal aliens receive help as well as banks and corporations. Not even a small bonus for us? What is Obama thinking about? We are retiring or have retired, and in serious need of extra dollars. Instead we are hit with rising prices in gas, food, electricity etc. There has to be some relief in site…Anyone have any ideas?

Hi! I’ve been busy on FB, Twitter, promoting my events, meetings, writing curriculum and networking.
I’ve been ignoring my blog, exercising and visiting Mom in her nursing home. This AM I acknowledged this is all temporary, and did some EFT and I “tapped” on being totally attentive to my current priorities, not cutting any corners, and vowed that I will get into more of a routine in a few days. I called Mom on my way to a professional meeting/seminar this morning; she thankfully understood and was not needy at all. And a beautiful spring like day here, too! (I would’ve taken her out for some air if I’d visited). Later, after a very productive meeting, I went on to meet more people, walked with my cell to ear around parking lots, and went on with the understanding I was to attend a LI chamber of commerce meeting this eve. Then… it turned out my connection thought our meeting is to be tomarrow, along with the evening venue. Well!! I was given a gift; and in less than a minute a was thinking should I visit Mom and go for a great boardwalk walk or to the gym. Or go directly home, do not pass go or boardwalk, and continue where I left off in my office, including answering calls, and grateful to have this gift of time! And that is exactly what I’m doing now.

Sunday, February 1, 2009
A Baby Boomer Offers Her Views on Tom Brokaw’s Book “Boom!”

Eileen Lichtenstein was asked to discuss Tom Brokaw’s bestselling book, “Boom!: Talking About the Sixties: What Happened, How It Shaped Today, Lessons for Tomorrow” along with her own thoughts about being a Baby Boomer.

Not only is Boom! a terrific read, we thought Eileen’s perspective about what it is like being a baby boomer was particularly interesting and insightful.

Here’s her interview:
1. What made you decide to read Boom!?
EL: “I’m involved with this generation on many personal and professional levels. A Boomer myself, a child of the 60’s, I often reference this time personally.. I’ve always been a fan of Tom Brokaw’s reporting and sensitivity to complex issues and was interested in reading his “take” on the times. And, a large percentage of the people I coach and work with professionally are Baby Boomers.”
2. Overall, what did you think of the book And what did you find most interested in it (positive or negative)?
EL: “I commend Tom Brokaw on combining the subjective with the objectivity of a reporter to make this book a joy to read, and an effective “refresher course” on the era. I like how he divided the chapters and I didn’t always read it in sequence! I find it comforting that a mainstream, respected journalist can be so honest in talking about his own involvement in the 60’s and 70’s and finds no conclusive judgment on the era is necessary~ we each take with us our own perspective and add it to today’s mix.”
3. What are some of your personal memories of The Sixties, perhaps one or two instances in particular that best sum up your experience?
EL: “I was a “hippie”: tear gassed in anti-war protest marches while I attended SUNY Buffalo, the “Berkeley” of the East, with both SDS and ROTC on campus. I graduated with a BS in Education in 1970 and then lived and worked in NYC with my boyfriend from college, soon to become husband (we recently celebrated our 38 anniversary with our daughters 28 and 30, each visiting from Europe!) Steve and I saved every penny, had lots of cats and no furniture… after one year we packed up and traveled in Europe and North Africa for 9 months, with backpacks, sleeping bags and eventually bicycles. Mostly wonderful memories!”
4. Now that Baby Boomers are nearing retirement age, what effects do you think The Sixties will have on them – in terms of health, spirituality, finances and emotional well being?
EL: “We have seen the best and worst of times..personally and politically, no matter what we did and what our belief systems may be. We want to be fulfilled, have fun and to “give back” in our relationships, with our families, work, hobbies, volunteerism and philanthropic venues. We want to continue the trend of longevity that our parents’ generation has begun. In a sustained state of wellness, we want to enjoy ourselves and our families..and for the world and its people to live well.”
6. What is your age?
EL: “59.”
7. In what town do you live?
EL: “Baldwin, NY.”
8. What is your occupation?
EL: “Personal Performance Coach/Professional Speaker.”
9. Is there anything else you care to add?
EL: “I coach and work with many Baby Boomers. We are continuing to transition and metamorphisize in unchartered territory. We are pioneers and trendsetters..then and now~ and need to work in harmony with generation x and y for the world to keep spinning and be productive!”