Sabah annem tarafından uyandırıldığımda kendimi 23.700TL borçlu olarak buldum. Oysa ki daha bir gece önce, hayallerimi, hedeflerimi intizamlı bir şekilde düzenlemiş, borcum olmadığı için ne kadar şanslı olduğumu düşünmüş öyle uyumuştum. Bir gece önce neler yaşamıştım önce onu hatırlamalıydım. Yine çok içip kredi kartının limitini kendi param sandığım bir dönem mi yaşamıştım? Mümkün değil çünkü içkiyi bırakalı 20 sene olmuş, kredi kartım hiç olmamıştı. Peki bu 23.700TL?

Annem genelde sabahları halsiz bir ruhiyet-i halvet içerisinde güne başlar. Hele bir telefonla uyandırılmak kendisince bir işgence, eziyet, bir çeşit “hiç kimse beni sevmiyor” psikolojisi. Borç tek kalem değildi. Ancak profosyonel bir muhasebe bilgisi de gerektirmiyordu. ilk telefon bir avukattan.

/yazar burda bir telefon görüşmesinden değil bir çok telefon görüşmesinden bahsedeceğini ima ediyor!/

Annem sabah sabah küfredecek gücü bulamadığını düşünerek konuşmanın tam küfürlük kısmında beni uyandırma gereği görmüş. Telefonun diğer ucundaki avukat bizim ona olan 3.000 TL lik bir borçtan ve ödemediğimiz için terbiyesiz, kırıcı, ezici, üç kağıtçı olduğumuzu anlatıyordu. Benim gibi bir adamsanız ve sabahın ilk saatlerinde böyle bir telefon alıyorsanız hiçbir hakarete kulak asmayıp, gerçekten önemli biri olduğunuzu hissediyorsunuz. Çünkü hayatım boyunca 40TL yi geçen bir borcum olmamıştı ve bu beni aslında çok da sallanacak birisi olmadığıma dair tahrik ediyordu. Önemli biri olduğum düşüncesi beni bir anda şımartmış, adama bir tek teşekkür etmediğim kalmıştı. Peki bu borç ne borcuydu? Borcu açıklamasını istediğimde avukat, “işinize gelmediğinde anlamazsınız!” gibisinden bir cümle kurdu.

/afyon patlamamış olduğundan hatırlanamadı tam olarak!/

Bende ona bir cümle kurdum.

/ama burada yazamayacağım!/

Cümlemi çok net bir şekilde anlayan avukat hemen açıklamayı yapıverdi;

Bizim devletle olan bir alışverişimiz vardı zamanın teeeee zamanında bizde dilekçe verdik şuna bi bakın sanki bir yanlışlık var, olurlarınıza arzederiz diyerek. Devlet baba da olayı inanılmaz önemli gördüğünden hemen kendi kendine bi dava açmış; “ne b.k yiyoruz lan biz!” davası. Bizim yerimize avukat neyim tutmuş, davayı kazanmışız paramızı almışız. Biz sorunun çözümüne A4 kağıdına gelişi güzel yazılmış bir dilekçenin hikmeti olarak bakıyorduk. Dava olaylarından haberimiz yok.

/-ki neden olsun? nasıl olsun?/

Avukat davayı kazanınca “eee bizim para nolcak!” diye o da bir dilekçe vermiş, devlet baba da muhatap olarak avukat amcaya benim soy kütüğümü vermiş. Avukat amcada, benim bilgimin olmadığından biligisi olmayarak “paramı niye ödemiyorsun laağğn!” telefonu açmış evime. Durumlar izah olundu, anlaşıldı, öpüşüldü, barışıldı, hallolundu.

Yatağa tekrar yatış pozisonumu aldım hadi neyse hallederiz diyerek ama o sabah tüm kankalar anlaşmış bir kere, annem yeniden kapının önünde belirdi, banka arıyordu. Banka 11.200TL borcumu ne zaman yatıracağımı soruyor, ben telefonun önünde kuyruğuna basılmış rakun sesi çıkarıyordum.

/ziiiyuuuuvvvppp! ziiiyuuuuvvvppp!/

Telefonunu bırakıp kaçasım geliyor ama bir yandan da aile fertlerinin ağzı açık beni izlediğini görünce bu kaçışı başaramıyordum. Yine konunun özetle anlatılmasını istedim. Şu özet;

“Senin senedin bize ciro edildi. Ödeme de namını görelim!”

Ne senedi yua! Manyak mısınız! diye çıkışıyorum, karşıdaki; sen kabakulak değil misin diyor, zort oluyorum. Hadi diyorum şu feysbuktandır. Ama onu da kullanmıyorum. WordPressi öğrenene kadar neler çekmişim ne feysbuku! Teyzecim kim ciro etmiş diyorum. Dediğim anda zurnanın “zırt” sesini duyuyorum. Ev aldığımız inşaat firması! “hemen dönüyorum!” diye kapatıp inşaat firmasını arıyorum. O mekanın en godoşuyla konuşmak istediğimi belirtiyor, akabinde en godoşu telefonun karşı ucunda buluyorum. Godoşum ne iş diyorum. El Cavaben; Benim daha önce

/4 ay öncesi!/

verdiğim çekin karşılıksız çıktığını söylüyor. Çek bana başka bir inşaat firması tarafından verilmişti. Hemen ona da dönüyorum diye fantezik bir cevap veriyor, diğer inşaat şirketini arıyorum. Karşıdan bir telesekreter;

“aradığınız inşaat firması b.ku yemiştir. Alacağınız var ise ve hala yapmadıysanız üstüne bir bardak su içiniz; for ingiliş press zero!” diye dilimi damağımı birbirine yapıştırıyor. Sabah sabah uykumun bu denli açılacağına ihtimal vermezdim doğrusu.

Tekrar godoşumu arıyorum. “Godoşum durum buymuş ama godoşluğunda bu kadarı ultra godoşluktur. 1. günden insana haber vermeden özelimizi neden bankayla paylaşıyorsun!” diyorum, godoşum, “ticaret” diyor! Telefonla konuştuğum sırada da kapı çalıyor, postacı bir zarf bırakıp gidiyor.

Bankayı arayıp durumu en baştan anlatıyorum; “bak teyze sıcak bir yaz günü, Batman’ ın bilmem ne kasabasında doğdum..” filan. Banka durumun tamamını dinliyor ama pek eyvallah demeden telefonu kapatıyor.

Ben, ulan şimdi ne b.k yiyecem psikosuna tam giriyordum ki aklıma postacının getirdiği zarf geliyor. Daha zarfı açmadan başlığını görünce olayı anlıyorum zaten. Başlık şu; “Kredili Yurtlar Kurumu!” Yani devlet o kadar yedin şimdi biraz da öde diyordu. Sırf borcumun merakından zarfı açtım; düz hesap 9.500 borcun var, “öde de nasıl ödersen öde, ha çok delikanlıysan ödeme ama biz daha delikanlıyız!” der gibi mektup, altında borç kağıdı yapmış amcalar.

Hayata bir sabah verdiğim bir selam sonrası açıkçası bu kadar borçlanacağım aklıma gelmezdi. İşte de tam kafama göre takılırım düşüncesi öncesi, bi halt yiyemezsin, akıllı ol duşu olmuştu.

/ve hala öyle…!/

23.700TL borcu öderim. Ama bu borcu ödedikten sora bu kadar acımasız insan içinde aynı merhametim kalır mı? onu bilemem!

Média bohužel věnovala jen malou pozornost skutečně děsivé zprávě přicházející z Evropské komise. Tato ve středu schválila jako závazný předpis pro všechny členské země EU novou regulaci hypotéčních úvěrů.

Nově by banky dle tohoto zákonu směly poskytnout hypotéku jen na 40% tržní ceny nemovitosti. Taková podmínka zcela diskvalifikuje mladé lidi. Ti touto podmínkou ztratí možnost na vlastní bydlení v domě či bytě. Bez značných úspor (60% ceny) nebude možné hypotéční úvěr získat.

Předpis je ospravedlněn potřebou chránit zdraví bankovních ústavů. Jde však o jednoznačné lobby pronajímatelů. Takovýto zákon drasticky změní poměr mezi bydlením ve vlastním a bydlením v pronajatém.

Aby zákon vstoupil v platnost, musí být přijat všemi členy EU. Pokud bude schválena Lisabonská smlouva, bude ke schválení stačit souhlas čtyř největších zemí. Snad možná právě na tomto zákonu učiníme prvou zkušenost s touto klíčovou smlouvu.

Tento nový předpis je zcela zásadním momentem ovlivňující obor výstavby rodinných domů a bytů. Jde o velmi nepříznivý vliv, který dramaticky sníží dostupnost domů a bytů mladým lidem.

(Článek byl zveřejněný 15.10.2009 na http://www.ekonomicke-stavby.cz/esp/inf_akc.php)

Guaranty Trust aj National City Bank mali zástupcov v Rusku v čase revolúcie. Frederick M. Corse, z pobočky National City banky v Petrohrade, sa pripojil k americkej misii Červeného kríža, o ktorej veľkom biznise si povieme. Guaranty Trust bol zastúpený Henrym C. Emerym. Emery bol dočasne zadržaný Nemcami v roku 1918 a potom sa presunul na zastupovanie Guaranty Trust v Číne.
Až približne do roku 1915 najvplyvnejšou osobou v americkom Červenom kríži, národné ústredie vo Washingtone, DC, bola slečna Mabel Boardmanová. Aktívna a energická organizátorka, slečna Boardmanová bola hybnou silou spoločnosti Červeného kríža, aj keď jeho dotácie pochádzali od bohatých a prominentných osôb vrátane JP Morgan, pani EH Harrimanová, Cleveland H. Dodge a pani Russell Sageová. Kampaň, v 1910, na 2 milióny dolárov, napríklad, bola úspešná len preto, že bola podporená týmito bohatými obyvateľmi New Yorku. V skutočnosti väčšina týchto peňazí pochádzala z New Yorku. JP Morgan sám prispel 100.000 dolárov a sedem ďalších prispievateľov v New Yorku zaznamenali 300.000 dolárov. Iba jedna osoba mimo New York City prispela viac ako 10.000 amerických dolárov a to bol William J. Boardman, otec slečny Boardmanovej. Henry S. Davison bol v roku 1910 predsedom výboru New Yorkského Fondu Červného kríža a neskôr sa stal predsedom vo Vojnovej rade, amerického, Červeného kríža. Inými slovami povedané: v prvej svetovej vojne činnosť Červeného kríža ťažko závisela na Wall Streete, a najmä na firme Morgan. Červený kríž bol schopný vyrovnať sa s požiadavkami prvej svetovej vojny v podstate len s pomocou bankárov z New Yorku. Podľa Johna F. Dullesa, títo podnikatelia sa: “dívali na americký Červený kríž ako virtuálne rameno vlády, majúc v úmysle prispieť k víťazstvu vo vojne,” čím zosmiešnili motto Červeného kríža: neutralita a humanita. Výmenou za získavanie finančných prostriedkov Wall Street požiadal Vojnovú radu Červeného kríža, na základe odporúčania Clevelanda H. Dodgea, jedného z finančných podporovateľov Woodrowa Wilsona, aby Henry S. Davison, partner spoločnosti JP Morgan, sa stal predsedom.
Zoznam správcov Červeného kríža začal naberať vzhľad New Yorkského Adresára. Réžia: John D. Ryan- predseda Anaconda Copper Company, George W. Hill- prezident American Tobacco Company; Grayson MP Murphy- vicepresident pre Guaranty Trust Company, a Ivy Lee- Rockefellerov poradca pre styk s verejnosťou. Harry Hopkins, ktorý neskôr dosiahol slávu za prezidenta Roosevelta, sa stal asistentom generálneho manažéra Červeného kríža vo Washingtone, DC. Otázka na misiu Červeného kríža do Ruska prišla na pretras na treťom stretnutím tejto rekonštruovanej Vojnovej rady, ktorá sa konala v budove Červeného kríža vo Washingtone, DC, v piatok 29.maja 1917 o 11:00. Predseda Davison bol delegovaný preskúmať myšlienku s Alexandrom Leggeom z Medzinárodnej Harvester spoločnosti. Následne Medzinárodná Harvester, ktorá mala veľké záujmy v Rusku, poskytla 200.000 dolárov na pomoc a financovanie ruskej misie. Na najbližšom zasadnutí bolo dané na vedomie, že William Boyce Thompson, riaditeľ Federálnej rezervnej banky v New Yorku, “ponúkol úhradu všetkých nákladov misie.” Táto ponuka bola prijatá v telegrame: “Vaše prianie platiť výdavky misie v Rusku je veľmi cenné a z nášho pohľadu veľmi dôležité.” Členovia misie nemali žiadne náklady. Všetky náklady hradil William Boyce Thompson a 200.000 dolárov od Medzinárodnej Harvester boli zrejme použité v Rusku na politické dotácie. Zo súborov z amerického veľvyslanectva v Petrohrade vieme, že americký Červený kríž daroval 4000 rubľov princovi Lvoffovi, predsedovi Rady ministrov, na “zmiernenie ťarchy revolucionárov” a 10.000 rubľov v dvoch platbách Kerenskému na “úľavu pre politických utečencov.”
V auguste 1917 bola vyslaná misia amerického Červeného kríža do Ruska,ktorá mala len formálne vzťahy na americký Červený kríž, a bola to naozaj veľmi nezvyčajná misia v historií Červeného kríža. Všetky výdavky, vrátane členov v uniformách – členovia boli plukovníci, kapitáni, alebo poručíci, boli vyplatené z vrecka Williama B. Thompsona. Nemenovaný pozorovateľ nazval plne dôstojnícku skupinu “Haitská armáda”. Misia nemala žiadne jasne definované poslanie, ako môžeme zistiť. V skutočnosti guvernér Francis pred časom povedal, že naliehal aby nechodili, pretože tam bolo už príliš veľa misií z rôznych krajín spojencov Ruska.
Misiu v skutočnosti tvorilo len dvadsaťštyri členov s hodnosťami od podplukovníka po poručíka a bola doplnená o troch sanitárov, dvoch kameramanov- fotografov a dvaja tlmočníci bez hodnosti. Len piati boli lekármi a dvaja lekárskymi výskumníkmi.
Misia prišli vlakom cez Sibír do Petrohradu v auguste 1917. Päť lekárov a sanitár zostali jeden mesiac a vrátili sa do Spojených štátov 11. septembra. Dr. Frank Billings, formálne vedúci misie, profesor medicíny na univerzite v Chicagu, bol znechutený z politických aktivít väčšiny misie. Ostatní lekari: William S. Thayer, profesor medicíny na Johns Hopkins University, DJ McCarthy z Phipps Ústavu pre štúdium a prevenciu tuberkulózy vo Philadelphii, Henry C. Sherman, profesor chémie potravín na Kolumbijskej univerzite, CEA Winslow , profesor bakteriológie a hygieny na Yale Medical School, Wilbur E. Post, profesor medicíny na Rush Medical College, Dr Malcolm Grow, z Lekárskeho rezervného zboru dôstojníkov americkej armády, a Orrin Wightman, profesor klinickej medicíny na New York Hospital. George C. Whipple bol zapísaný ako profesor sanitárnej techniky na Harvardskej univerzite, ale v skutočnosti bol partner New Yorskej firmy Hazen, Whipple & Fuller inžinierstvo. To je dôležité, pretože Malcolm Pirnie bol neskôr zapísaný ako asistent hygienického inžiniera a pracoval ako inžinier v Hazen, Whipple & Fuller. Väčšina misie bola tvorená právnikmi, finančníkmi a ich asistentmi z newyorskej finančnej štvrte. Misiu financoval William B. Thompson, komisár a obchodný riaditeľ Federálnej Reservnej Banky v New Yorku. Thompsona so sebou priniesol Cornelius Kelleher, opísal ho ako atašé. V skutočnosti sekretár Thompson mal rovnakú adresu – 14 Wall Street, New York City ako Alan Wardwell, viceprezident, sekretár, predseda a právnik v správe firmy Stetson, Jennings & Russell na 15 Broad Street, New York City a HB Redfield bol zákonným sekretárom Wardwella. Major Wardwell bol synom Williama T. Wardwella, dlhodobého pokladníkom Standard Oil v New Jersey a Standard Oil v New Yorku. Starší Wardwell bol jedným z najznámejších signatárov Dohody o dôvere a Standard Oil, ako člen výboru Červeného kríža organizoval aktivity v španielsko-americkej vojne, a bol riaditeľom Greenwichskej sporiteľne.

Jeho syn Alan bol riaditeľom nielen sporiteľne Greenwich, ale aj Bank of New York & Trust Co. a gruzínskej Mangánovej spoločnosti (spolu s W. A. Harrimanom, riaditeľom GuarantyTrust). V roku 1917 Alan Wardwell bol spojený s Stetson, Jennings & Russell neskôr vstúpil do Davis, Polk, Wardwell, Gardner & Read (Frank L. Polk úradoval ako štátny tajomník v období boľševickej revolúcie). Senátny Overmanov výbor poznamenal, že Wardwell bolo naklonený pre sovietsky režim, keď Poole, predstaviteľ amerického ministerstva zahraničia uviedol, že “hlavne Wardwell má zo všetkých Američanov najširšie osobné znalosti o červenom terore” . V roku 1920 sa stal Wardwell aktívnym v rusko-americkej obchodnej komore a podporoval sovietské obchodné ciele. Pokladník misie bol James W. Andrews, audítor v Liggett & Myers Tobacco Company v St Louis. Robert I. Barr, ďalší člen, bol uvedený ako zástupca komisára, bol viceprezidentom Chase Corporation pre obchody s cennými papiermi spoločnosti a Chase Národnej Banky. Uvedený na zozname ako agent pre reklamu bol William Cochran, 61 Broadway, New York City. Raymond Robins, promotér banskej ťažby, bol zahrnutý ako zástupca komisára a opísal sa ako “sociálny ekonóm.” Napokon, boli v misii aj dvaja členovia Swift & Company z únie Stockyards v Chicagu. Swift bola spomenutá v spojení s nemeckou špionážou v Spojených štátoch počas prvej svetovej vojny. Harold H. Swift, zástupca komisára, bol asistentom vicepresidenta pre Swift & Company, William G. Nicholson bol tiež zo Swift & Company Union Stockyards.

Dve osoby boli neoficiálne pridaný do misie po jeho príchode do Petrohradu: Frederick M. Corse, zástupcu National City Bank v Petrohrade a Herbert A. Magnuson, ktorý bol veľmi vysoko odporúčaný Johnom W. Finchom, dôverným agentom v Číne pre plukovníka Williama B. Thompsona.
Misia amerického Červeného kríža, skôr by sme mali hovoriť misia Wall Streetu, takisto zamestnávala troch tlmočníkov:Kapitán Ilovaisky, ruský boľševik, Boris Reinstein, ruso-američan, neskôr tajomník Lenina a vedúci úradu Karla Radka pre medzinárodnú revolučnú propagandu, kde taktiež pracovali John Reed, Albert Rhys Williams a Alexander Gumberg, alias Berg, reálne meno Michael Gruzenberg, ktorý bol bratom ministra Zorina. Gumberg bol tiež hlavným boľševickým agentom v Škandinávii. Neskôr sa stal asistentom u Floyd Odlum Atlas Corporation v Spojených štátoch, ako aj poradca Reeve Schleua, viceprezidenta v Chase banke.
Na okraj sa opýtajme, ako spoľahlivé boli preklady týchto prekladateľov? 13. septembra 1918 HA Doolittle, americký vicekonzul v Štokholme, oboznámil ministra zahraničia o rozhovore s kapitánom Ilovaiskym, ktorý bol blízkym osobným priateľom plukovníka Robinsa z misie Červeného kríža, o stretnutí sovietov a spojencov v Murmansku. Otázka vylodenia spojencov v Murmansku bola na pretrase počas rozhovorov medzi sovietmi a majorom Thacherom z misie Červeného kríža, ktorý zastupoval spojencov. Ilovaisky prekladal Thacherove slova sovietskej delegácií: “Ilovaisky hovoril dĺhší čas v ruštine, údajne prekladal Thacherove slova, ale v skutočnosti pre …. Trockého” v tom zmysle, že “Spojené štáty sa nezúčastnia na vylodení a naliehal na urýchlené uznanie Sovietov a ich politiku.” Zrejme mal Thacher podozrenie, že bol nesprávne preložený a vyjadril svoje rozhorčenie. Avšak, “Ilovaisky okamžite telegrafovl správu do bolševického ústredia a prostredníctvom tlačových kancelárií prezentovali správu v novinách, ako vyplýva z poznámok majora Thachera, ako všeobecný názor všetkých akreditovaných amerických zástupcov.

Takto vyzerala misia amerického Červeného kríža v Rusku v roku 1917.

Urývok z knihy: Anthony C. Sutton: Wall street and the bolshevik revolution

Krátený preklad.

Značaj Ivana Šimonovića za konkurentnost hrvatskog gospodarstva

U ponedjeljak, 9 rujna u hotelu Regent Esplanade održan je u organizaciji britansko-hrvatske poslovne mreže okrugli stol o konkurentnosti u Hrvatskoj.

Uvodnu riječ, koju je napisao britanski veleposlanik u Hrvatskoj David Blunt, pročitala je Helen Tanner, iz gospodarskog odjela Veleposlanstva, jer je veleposlanik slomljen gripom, a zahvaljujući ljubaznosti veleposlanstva portal www.banka.hr taj je govor prenio u cijelosti.

Nakon pročitanog govora veleposlanika Blunta o hrvatskoj konkurentnosti diskutirali su predsjednik RH Stjepan Mesić, te “uobičajeni sumnjivci” – Damir Kuštrak, predsjednik HUP-a, Ljubo Jurčić, predsjednik Društva ekonomista i Goran Radman, dekan Veleučilišta Vern.

Predsjednik Mesić iznio je teze o situaciji u Hrvatskoj koje će, kako je rekao, cjelovitije obraditi na skorašnjem godišnjem skupu ekonomista u Opatiji. Mediji su već prenijeli da je kritizirao politiku Hrvatske narodne banke koja je, prema njegovom sudu, zapostavila brigu za vanjsku likvidnost Hrvatske.

Goran Radman, govorio je o važnosti obrazovanja, Ljubo Jurčić o proizvodnji proizvoda s višom dodanom vrijednošću, a Damir Kuštrak o širenju tržišta.

Uobičajeni sumnjivci iznijeli su dakle već davno poznate ideje. Gle čuda, dekan Verna rekao je da je obrazovanje važno, predsjednik Društva ekonomista zapazio je da složeniji proizvodi donose veću zaradu, a član uprave Agrokora zadužen za vanjska tržišta govorio je o pristupu tržištima. Ni fokus predsjednika Mesića na Narodnu banku nije ništa novo.

Nema nikakve dvojbe da tečaj, obrazovanje, složenost proizvoda i pristup tržištima utječu na konkurentnost. Ipak, govornici kao da uopće nisu govorili o hrvatskoj konkurentnosti.

Prije svega, nijedan od njih ni jednom se jedinom riječi, ni u aluziji (koliko sam zapazio) nije osvrnuo na teze veleposlanika Blunta.

Ne tvrdim da je to neki veliki i važan govor koji otvara nove vidike. Ipak, veleposlanik Blunt na hrvatsku je konkurentost gledao očima izvan ekonomske politike, što je i sam naglasio. Istaknuo je bitku za pravnu državu i u tom kontekstu naglasio imenom jednu jedinu osobu – ministra Šimonovića.

Analitičari bi rekli da je to znakovito, i vjerojatno jest znakovito, ali bi samo vrlo slobodna interpretacija veleposlanikova govora mogla dati konkretan sadržaj toj znakovitosti. No veleposlanik Blunt vjerojatno zna zašto je istaknuo baš to ime.

Možda to zna i ministar Šimonović i još poneko tko treba znati, no sudionici okruglog stola se ni na taj aspekt, ni na bilo koji drugi aspekt uvodnog govora nisu ni osvrnuli.

Možda je i to znakovito, a možda i nije. Izgledalo je kao da su na okrugli stol svi došli sa svojim unaprijed definiranim idejama.

Poduzetnika koji je sjedio do mene pitao sam kome oni to govore. Rekao je da ne zna, da to sluša već desetljećima, da to čuje na televiziji u Otvorenom, da i sam sa svojim kolegama o tome razgovara, vjerojatno čak i konkretnije. Novinari su poslije okruglog stola predsjednika Mesića pitali o – Podravki, ili nečem sličnom.

Čini se da u toj komunikaciji nešto nije u redu. U ukupnoj hrvatskoj društvenoj komunikaciji.

Okrugli stol organizirala je Britansko-hrvatska poslovna mreža, a navodno su – rekli su predstavnici organizatora – u publici stvarno sjedili neki britanski poduzetnici. U govoru veleposlanika Blunta oni su i spomenuti. Nisam međutim uspio zapaziti da im se ijedan od hrvatskih predstavnika obratio čak i posredno. Čak su se i iz publike javljali Hrvati i postavljali pitanja na koja odgovor ne treba biti domišljat.

Već je spomenuto kome su upućene poruke predsjednika Mesića. Čini mi se da se Goran Radman upustio u diskusiju o sektorima i strategiji, ali netko vještiji od mene i upućeniji u hrvatski javni život svakako bi uspješnije identificirao kome su svoje poruke upućivali ostali uobičajeni sumnjivci.

Nadam se svakako da su organizatori ispunili svoj cilj – članovima su omogućili da razmjene posjetnice s drugima, potencijalno važnim ljudima, iako mi se čini da se tamo svi već znaju.

I razmjena posjetnica također može pomoći podizanju hrvatske konkurentnosti. Ne želim ovaj prikaz okruglog stola završiti patetično, no čini mi se da bi uz već pripremljene ideje bilo zgodno kad bi govornici barem slušali jedni druge. Za početak.

Možda bi onda svima bilo jasnije zašto je Ivan Šimonović važan za konkurentnost hrvatskog gospodarstva.

Tvrdnje da je kapitalizam u usporedbi sa sovjetskim tipom komunizma ’surov’ zapazio sam u američkim medijima već početkom devedesetih. Primjeri te američke socijal-nostalgije se, vjerovali ili ne, sve u šesnaest recikliraju i ovih dana

Mám kreditní kartu od ČSOB. Běžně jí nepoužívám, dostal jsem jí zadarmo k účtu. Zrovna se mi zkombinovalo několik výdajů, výplata dorazí až za pár dní, tak mě napadla myšlenka vybrat si peníze z kreditní karty. Našel jsem si informace o kreditní kartě na webu ČSOB a přečetl níže uvedené:

Více jsem nehledal, řekl jsem si, je to bez úroku, dobrý … Jaké bylo mé překvapení, když na výpisu najednou vidím položku „Čerpání úvěru“ a u ní třícifernou částku. O chybu nejde, jen jsem si nepřečetl pořádně sazebník, ten mluví jasně.

Výběr z bankomatu ČSOB v ČR – MasterCard – 6 Kč + 1,5% z vybírané částky

Pěkně jsem naletěl. Kdybych to byl býval věděl, volil bych jiné řešení, ale znáte to. Lidská blbost (v (tomto případě moje) se opět projevila. Bezúročné období mám, ale poplatek za výběr mě přišel na stejné prachy jako desítky výběrů z debetní karty. Nemohu si ale pomoci, tohle je taková malá pastička na klienty a proto o ní také píšu sem. Třeba někomu zachráním pár chechtáků

Piyasalar hızlı açıldı: İşte ilk rakamlar
İstanbul Menkul Kıymetler Borsası Ulusal 100 Endeksi, 561 puan artışla 47 bin 531 puandan açıldı. Açılış itibari ile hisse senetleri ortalama yüzde 1.20 oranında değer kazandı.

Açılış itinbari ile 47 bin 500 seviyesini geçen endeksin bugün pozitif bir seyir izlemesi bekleniyor.

Dış piyasalarda iyimser bir hava ve yükseliş yönünde hareketler gözleniyor. Diğer yandan yurtiçinde faizde ve dövizde gevşemenin yeniden başlaması hisse senedi piyasalarını destekleyecek gelişmeler olarak öne çıkıyor.

Uzmanlar, piyasaya yönelik olumlu görüşlerini sürdürüyor. Bununla birlikte, genel olarak piyasa eğilimlerinde kırılma yaratabilecek bir oluşum henüz görülmüyor. Endeksin 45 bin 800 seviyesinin üzerinde kaldığı müddetçe 48 bin 600 seviyelerini test edebileceği belirtiliyor.

Bugün yurtiçi tarafından Merkez Bankası beklenti Anketi ve saat 10:00’da Eylül ayı Sanayi Üretimi verileri takip edilecek. Yurtdışı tarafından önemli bir veri bulunmuyor.

İMKB açısından bu hafta, dokuz aylık bilançoların yayınlanmasında son hafta olması ve 165 şirketin bilançosunun açıklanacak olması sebebiyle de hisse bazında hareketlilikler bekleniyor. Banka bilançolarındaki yüksek karlılığın sürecek olmasına karşılık bu durumun piyasalardaki havaya da bağlı olarak kar satışı şeklinde değerlendirilebileceği öngörülüyor.

kaynak mynet

Heylani Kebir aşiretinin eski reisi Hasan Ali Bayrak’ın oğlu Sait Ali Bayrak, basın toplantısı düzenleyerek, babasının İsviçre’deki Credit Suisse’te bulunan parasının getirilmesini istedi
Elazığlı Heylani Kebir aşireti, bölgelerindeki kan davalarını bitirme
konusunda gösterdiği çabaların yanı sıra şimdi de yurt dışındaki milyon
dolarlık servetlerini Türkiye’ye getirememeleriyle gündeme geldi. Aşiretin eski reisi Hasan Bayrak tarafından 12 Eylül 1980 darbesinin hemen öncesinde bir İsviçre bankasına yatırılan Osmanlı altınları ve değerli ziynet eşyalarından oluşan 630 milyon dolar değerindeki servet, bankanın izin vermemesi nedeniyle Türkiye’ye getirilemiyor. Hasan Bayrak’ın oğlu Sait Ali Bayrak, uluslararası hukuk skandalına dönüşen olayla ilgili İsviçre hükümeti de dahil çalmadık kapı bırakmadı. Aile, miraslarının geri getirilmesi için Hükümet’ten de destek istedi.

4 YILDIR HUKUK MÜCADELESİ VERİYOR

Ağustos 2005’te hukuk mücadelesi başlatan Sait Bayrak, önce resmi
yazışmaları yaptı. Ardından da bizzat kasada bulunan altın ve eşyaları görmek için İsviçre’ye gitti. Credit Suisse isimli bankanın önce mirasçılık için gerekli
belgeleri istediğini belirten Bayrak, önce altın ve ziynet eşyalarını kendilerini
vermek istemediğini, ardından da bunun çok uzun bir süreç alabileceğini
söylediklerini dile getirdi.

‘VARLIK BARIŞI İÇİN DE BAŞVURDUK’

İstanbul Ramada Otel’de düzenlediği basın toplantısıyla gazetecileri bilgilendiren Bayrak, bankanın parayı ödeme sürecinin 15 yılı bulabileceği
uyarısında bulunduğunu anlattı. Benzer durumda olan Yahudilerin de birikimlerini benzer sürelerde alabildikleri uyarısını dile getiren bankayı
suçlayan Bayrak, bankanın kendisine, paranın İsviçre dışına
çıkarılmama şartı ile daha erken ödenebileceğini sözü verdiğinibelirtti. Bu
teklife tepki gösteren Bayrak ve hukuk danışmanları çareyi Türk Hükümeti’ne ulaşmakta buldu. Maliye Bakanlığı ve BDDK’ya başvuran Bayrak, “Hükümetin
çıkardığı Varlık Barışı ile ilgili yasa da bizim için önemli bir aşama oldu. Bu
sayede biz de bu yasayı kullanarak bu girişimi yaptık” dedi.

800 bin Osmanlı altını var

Elazığ’da yaşayan Heylani Kebir aşireti reisinin eski lideri Hasan Bayrak, 12 Eylül askeri darbesinin hemen öncesinde ailesinin bütün birikimini İsviçre’deki Credit Suisse Bankası’na yatırdı. Bankanın kiralık kasalarından birini kiralayan Bayrak, 800 bin Osmanlı altını ve çok değerli
ziynet eşyalarıyla birlikte bazı belge ve kitapları da buraya bıraktı. Eşine de vasiyette bulunan Bayrak, kendi oğlunun 40’lı yaşlara gelene kadar bu
servetten haberdar olmasını istemediğini söyledi. Dönemin askeri yönetimi nedeniyle bütün mirasını kaybedeceği endişesiyle bu şekilde davranan
Bayrak, 1999’da hayatını kaybetti.

İsviçre: “Nereden buldun?” Aşiret: “Aile mirasımız”

Sait Bayrak, aile mirası olarak İsviçre bankasına yatırılan altınların kaynağının tam olarak kayıt altında olmaması nedeniyle bankanın zorluk çıkarabileceğini düşünüyor. Bayrak, ancak kendisinin de aile büyüklerinin bu serveti nasıl ve
nerelerden elde ettiğini detaylı olarak bilmediğini anlattı. Babasının Turgut Özal döneminde bankaya başvurarak altınları almak istemesine rağmen o dönemde bile altınların geri verilmediğini hatırlattı. “İsviçre bankalarında 100
milyar dolarlık Türklere ait para var. Bu sadece benim meselem değil. Aynı zamanda milli bir mesele. O paranın Türkiye’ye getirilmesini
istiyoruz” diyen Bayrak, “Benim ailem 12 Eylül darbesinin en önde gelen mağdurlarından birisidir” şeklinde konuştu.

Bu gazeteler beni çıldırtacak birgün. Tarafsız olup sadece ve sadece gerçekleri iletmelerini zaten beklemiyorum da baş sayfada verilen özetle haberin aslının en azından tutarlı olmasını beklemek te mi çok acaba?

Son haber Milliyet‘ten -en çok okuduğum gazete olduğundan herhalde en çok Milliyet’te hata buluyorum-. Baş sayfada şöyle bir başlık ve özet var

“Bankada hesabı olanlar bu haberi okusun!
Kendisinden alınan hesap işletim ücreti nedeniyle bankaya dava açtı, ödediğinin 10 katını geri aldı. Nasıl mı?”

Bunu okuyunca aklınıza ilk ne geliyor? Benim açgözlülükle bankaya verdiğim işletim ücretini nasıl 10 katı şeklinde alabileceğim geldi. Fena fikir değil hani. Oysa içerideki metin aynen şöyle

“…..
daha sonra yargı merciinin kararına rağmen parayı iade etmemekte direnen banka icraya verilmiştir. Ankara 32. İcra Dairesi;ne 2009/16340 Esas numarası ile açılan icra dosyasındaki 21 TL esas alacak, 2,75 TL faizi, 160 TL vekalet ücreti ve harçları ile birlikte toplam 210 TL olarak belirlenen dosya alacağı İcra Müdürlüğü tarafından bankadan tahsil edilmiştir(vurgu benim eklemem).”

Yani kimse kimseye verdiği paranın 10 katını vermiyor. Vermesini beklemek te mantıksız zaten. 210 liranın sadece 23.75 lirası şikayetçiye gidiyor. Ancak haberin başlığı kesinlikle yanıltıcı acaba Tüketici Hakem Heyetine başvursam Milliyet gazetesinden yanıltıcı bilgi vermek yüzünden gazeteye verdiğim parayı geri alabilir miyim? Hoş haberi internetten okudum ama .

Marijana Ivanov

Ukoliko je financijski sustav razvijeniji i više diversificiran utoliko je gospodarstvo djelotvornije, jer je širem krugu osoba pružena prilika u efikasnoj upotrebi oskudnih resursa. Iako u Hrvatskoj djeluju raznovrsne nebankarske financijske institucije, financijski sustav je i dalje bankocentričan. U strukturi štednje dominiraju depoziti, a u strukturi plasmana krediti. Osim državnih vrijednosnica imovina banaka neznatno uključuje dionice i obveznice poduzeća, dok s druge strane bilježi koncentraciju kredita, posebice onih stanovništvu.

 

Depozitno-kreditna aktivnost banaka direktna je konkurencija razvoju instrumenata i institucija tržišta kapitala, a ona je i tim veća uzmemo li u obzir vlasničku povezanost banaka s institucijama tržišta kapitala, uključujući mirovinske i investicijske fondove.

Osim razvoja tržišta državnih obveznica u proteklom smo razdoblju malo učinili za razvoj tržišta ostalih vrijednosnica. Umjesto toga razvili smo sustav u kojemu se poduzeća kratkoročno zadužuju kod domaćih banaka, a dugoročno u inozemstvu. U isto vrijeme država crpi, trenutačno ionako smanjen, kreditni potencijal banaka.

Domaća štednja je niska, a građani općenito neskloni “rizičnim“ i novim instrumentima, kakve su za nas još uvijek dionice ili obveznice. U strukturi njihove imovine dominiraju devizni depoziti te “zaleđeni“ kapital u stambenim i drugim nekretninama.

Kratko vrijeme tijekom 2006. i 2007. godine pokušali su biti aktivni sudionici tržišta kapitala. Po uzoru na profesionalne ulagače stekli su odvažnost i hrabrost za ulaganje u nešto što ne razumiju, ali što pruža mogućnost visoke zarade. Popularizaciji dioničke kulture pridonio je tadašnji rast cijena dionica te visoki prinosi fondova.

Tijekom 2007. tome su pridonijele i javne ponude, medijska popraćenost zbivanja na tržištu kapitala te optimistična kretanja u gospodarskoj sferi.

Naglo buđenje 2008. te sve očitiji globalni karakter postojeće krize prekinuli su tek započeti razvoj hrvatskog tržišta kapitala, a euforiju optimizma zamijenio pesimizam. U začaranom krugu gdje pad cijena dionica uzrokuje povlačenje udjela, a povlačenje udjela i pad likvidnosti još više obaraju cijene na tržištu, neto imovina dioničkih fondova bitno je smanjena. Glavne institucije na tržištu kapitala postali su obvezni mirovinski fondovi, koji su zajedno s bankama najveći ulagači u državne obveznice te vrlo značajni ulagači u domaće dionice. Istodobno je njihova ulagačka aktivnost popraćena špekulacijama ostalih sudionika o uvrštavanju dionica na Službeno tržište te o visini tržišne kapitalizacije za pojedine dionice koje oni mogu kupovati ili ih moraju prodavati.

Govoriti o mogućnostima razvoja tržišta dionica vrlo je teško jer su cijene sad daleko ispod tržišne vrijednosti iz 2007., a odvažnih i hrabrih ulagača danas je vrlo malo, unatoč u povijesti već više puta dokazanom obrascu isplativosti kupovanja dionica na kraju recesije. Domaći investicijski fondovi trenutačno su zaokupljeni ulaganjima na inozemnim tržištima te su u nezavidnom položaju s aspekta mogućnosti povećanja udjela. Iščekuje se “čudo“ koje bi na domaće tržište eventualno donio strani kapital. S druge strane, unatoč optimističnim vijestima iz SAD-a i Japana, na domaćoj sceni ostaju neriješeni problemi kumulirani iz ranijih godina. Niske ocjene kreditnog rejtinga, kao i ekonomski pokazatelji stavljaju pod znak upitnika izjave o skorom oporavku hrvatskog tržišta kapitala.

Istodobno korporacijski skandali, otkrivene prijevare, novi porezni nameti te gospodarsko-politička nesigurnost dodatno smanjuju povjerenje i zanimanje potencijalnih ulagača.

Dionice zauzimaju 80 % vrijednosnica na domaćem tržištu, ali je promet bitno smanjen i preskroman, a uz nekoliko izuzetaka likvidnost dionica je općenito mala. Prema strukturi imatelja 43 % vrijednosnica nalazi se u vlasništvu domaćih pravnih osoba, 10 % u vlasništvu fizičkih, a 29 % pripada stranim osobama. Potencijalno prelijevanje likvidnosti sa stranih na domaće tržište može promijeniti sliku zamrlog tržišta kapitala, ali i povećati strukturne neravnoteže vezane uz inozemni dug. Pozitivan učinak moguć je preusmjeravanjem štednje građana iz depozita u instrumente i institucije tržišta kapitala. Budući da financijski potencijal investicijskih i mirovinskih fondova nije velik, banke su institucije koje bi mogle pridonijeti oživljavanju tržišta kapitala, ali njihov interes za ulaganje je, osim supervizijskim i monetarnim ograničenjima, determiniran i općom slikom rizičnosti i isplativosti ulaganja.

Uostalom, time bi poticale vlastitu konkurenciju, odnosno alternativni oblik financiranja.

Gledati crno nije perspektivno jer se u razdoblju krize razvijaju šanse, a one će biti zasigurno veće ako izgradimo pravni sustav koji omogućuje primjereno rješavanje dužničko-vjerovničkih odnosa i sankcionira gospodarski kriminal te ako stvorimo stabilno ekonomsko, socijalno i političko okruženje za rast produktivnosti rada i ekonomičnosti poslovanja.

*Autorica teksta je pročelnica katedre za financije Ekonomskog fakulteta u Zagrebu

Željko Ivanković

U posljednju godinu prošlog stoljeća Hrvatska je ušla euforično. Nakon izbora 3. siječnja 2000. javna je propaganda širila uvjerenje da će sve biti drukčije. Da će isti ljudi, iste institucije i firme, isto društvo odjednom postati drukčiji. Ponajviše zato što je način na koji su dotad funkcionirali, bio mučan i neproduktivan.

Unatoč tome, ljudi nisu izdržali. Promjena im se pokazala skupljom nego obrasci ponašanja i navike ustaljeni desetljećima.

U ožujku 2000. godine časopis Banka objavio je uvodnik “Pravo preuzimanje vlasti” koji je bio gotovo cijeli posvećen promjenama Uprave u Podravci, ulozi tadašnjeg ministra gospodarstva Goranka Fižulića, ulozi tadašnjeg predsjednika Fonda za privatizaciju Hrvoja Vojkovića i PIF-ova koje je predstavljao Darko Ostoja.

Danas, u 2009. godini posve je jasno da je riječ o izgubljenom desetljeću. Nesposobnost da se mijenja čak i kad mu ide loše najžalosnija je karakteristika hrvatskog društva.

Stvarnost sasvim drukčija

Najmučnije u devedesetima bilo je to što se govorilo jedno, a svima je bilo jasno – i neizdrživo – da je stvarnost sasvim drukčija.

Uprava Podravke je 2. ožujka 2008. godine objavila priopćenje koje je još dostupno na stranicama Zagrebačke burze. Citiramo:

“Uprava Podravke ne dogovara, ne pregovara, niti pomaže bilo kome u prodaji ili kupovini dionica kompanije, jer to nije njezin posao niti ona ima takve ovlasti”, – izjavio je Darko Marinac, predsjednik Uprave Podravke.

Uprava kompanije… u redovitim kontaktima sa svim svojim dioničarima razgovara i raspravlja jedino o poslovanju i ostvarivanju poslovih planova. Tako je to bila i tema sastanka predsjednika Uprave Podravke Darka Marinca sa suradnicima i predsjednika Uprave Fime iz Varaždina Milana Horvata, održanog protekle srijede u Koprivnici na inicijativu Fime.

“Na sastanku nisu vođeni nikakvi razgovori ili dogovori oko promjena vlasničke strukture kompanije, jer to niti nije u ovlasti Uprave Podravke”, – ističe Darko Marinac i dodaje: “Dionice Podravke listane su na Službenom tržištu Zagrebačke burze i dostupne su svim ulagačima pod jednakim uvjetima. Podravka je do sada na burzi kupovala kompanijske dionice za potrebe vlastita trezora, u skladu s odlukom Skupštine dioničara.” I tako dalje, I tako dalje.

Karaktere ljudi a ni društva ne može se mijenjati. Ali se može mijenjati vlasnička struktura Podravke. I to tako da je se prepusti (transparentnom) tržištu.

Ironično je i gorko pozivati se u Hrvatskoj na službene podatke. Glasine su uvijek točnije. Ipak, prema posljednjem godišnjem izvješću, u vlasničkoj strukturi Podravke dominiraju državne institucije: Hrvatski fond za privatizaciju, Hrvatski zavod za mirovinsko osiguranje i Kapitalni fond također u vlasništvu Mirovinskog (a pod upravljanjem HMID-a).

Taj Kapitalni fond, na primjer, također je slika nacije. Prema škrtim službenim obavijestima u njemu se upravlja s više od milijardu kuna (i to nakon strmoglavljivanja burze), ali od kojih umirovljenici nisu vidjeli ni kune (tko jest?). Uobičajeno minimalna dobit, tek da ne zapinje za oko, uobičajeno se raspoređuje u rezerve.

Provincijske procedure

Podravka je počela kao tipična srednjoeuropska komunalna firma. Takvih je kompanija cijeli jedan niz, kako u Sloveniji tako i sjevernije. Samoupravna se faza na to nastavila, uspješno. Podravka je rasla i nadrasla komunalne okvire, ali je – pokazuju to devedesete – ostala pod dominantnim komunalnim utjecajem.

U tekstu Franičevića i Siseka iz 2001. godine, o otporu tzv. stakeholdera tranzicijskim promjenama, Podravkina pobuna protiv Agrokora, u kojoj su uz radnike sudjelovali branitelji i lokalne vlasti, Podravka je dio internacionalog fenomena.

Taj oblik uzimanja stvari u svoje ruke nije Podravki donio boljitak. Deklarativno, Marinac je Podravku trbao modernizirati. U tom sklopu spominjalo se sve što je bilo trendy: govorilo se o izlasku na međunarodnu burzu, o akvizicijama na sjever, istok i jug, o organizacijskom preustroju.

Rutine, procedure, ostale su komitetske, ili – ako hoćete – provincijske. Naravno, može se živjeti provincijski, i to također može biti lijep i ugodan život, s povremenim svađama, sklapanjima i razvrgavanjima saveza, a u radikalnijoj varijanti netko ode i u zatvor. Ali, i Srednja Europa se promijenila. Uspješne firme više nisu komunalne. Ni u Sloveniji.

Prodaja – razumna opcija

Da ne dužimo, uz neproduktivno zapetljavanje pri podjeli interesnih sfera kroz Upravu i Nadzorni odbor i sklapanje neprincipijelnih koalicija, prodaja državnog udjela u Podravci sljedeća je – razumna – opcija.

Dosad, takvo što kao da nikome nije palo na um. Dapače, oslanjajući se na sugestivnost fraze o svjetlu i tunelu, država je reagirala slijedeći tradicionalnu inerciju: predložila je svojeg – novog – čovjeka na čelo Nadzornog odbora, da on, Ljubo Jurčić, učini nešto novo.

Uz sve poštovanje prema profesoru Jurčiću i njegovim industrijskim idejama zacijelo je i sam svjestan da su mu glavna prepreka upravo procedure koje podupiru njegovu novu moguću novu ulogu stratega Podravke.

Podravka je izlistana na burzi. Vlasništvo košta. Prodaja nije lak posao. Umjesto u Veroni, o tome treba donijeti javnu odluku, opisati ciljeve, slijediti procedure kojima će se i za državu i za Podravku postići maksimum.

Kandidata očito ima, kako u inozemstvu, o čemu su govorili donedavni manageri Podravke, tako i u zemlji, o čemu svjedoče mirovinski fondovi koji se ne mire s dosadašnjim načinom upravljanja Podravkom.

Prodaje državnih udjela u tvrtkama nisu posljednjih godina bile uspješne. Ili je država svoj dio iznijela na tržište ispod cijene, pa su se dužnosnici radovali kad je cijena letila u nebo, javno su se dakle radovali vlastitom (oportunitetnom) gubitku; ili su firme erodirale nakon devastirajuće kompeticije za većinski udjel; ili se dogodila brodogradnja – potpuni promašaj.

Upravo zato što prodaja nije lak posao, utoliko bi upravo taj čin označio da je Vlada Jadranke Kosor voljna učiniti zaokret, ne samo politički nego i stručni. Sistematičnom pripremom iznošenja državnog udjela u Podravci na tržište iskušava se, ne samo politička i ekonomska odlučnost, nego i kompetentnost administracije i njezina vjerodostojnost koja u javnosti nije bila baš visoka.

Želi li, dakle, dobiti bodove, Vlada Jadranke Kosor u slučaju Podravke dobila je priliku, a ne uteg. Pitanje je, naravno, ima li gđa Kosor mandat za to, mandat da se dokaže, da pokaže da se razlikuje od prevladavajućeg provincijalnog mentaliteta.

.ewb uzantılı dosyalar ve bazı projeler için duzenlenmiş ayrıntılı raporları, resimleri, dokumanlari vs buradan indirebilirsiniz… Ancak dosyaları derleyip duzenleyemedim biraz karısık olabilir.

• 2 sayının alu da toplanması.estetik.ewb
• banka otomasyon devresi tasarımı
• kayan yazı tasarımları
• çeşitli led animasyon tasarimlar
• flipflop.ewb
• ALU.ewb
• 2 sayının alu da toplanması.ewb
• full adder.ewb
• half adder.ewb
• olcay kronometre.ewb
• multiplex 8 to 1 .ewb
• dimultiplex 1 to 8 .ewb
• 74154.ewb
• dimultiplex 1 to 8 .ewb
• multiplex 8 to 1 .ewb
• 7 segment.ewb
• 4 bitlik sayi topla halfadder.ewb
• 4 bitlik 2 sayı topla.ewb
• cıkarma devresi.ewb
• decoder.ewb
• shiftregister74194.ewb

ve cok daha fazlası…..

Tokratni blog entry se nanaša na zadevo, katero pravniki poimenujejo hipoteka, ekonomisti hipoteko imenujejo “dolgoročna obveznost, ki pa ti nudi osnovno sredstvo-nepremičnino, s katero lahko ustvarjaš denarni tok, da obveznosti dolgoročnega financiranja lahko izpolnjuješ J” , bankirji pa tej zadevi rečejo “kreditna pogodba zavarovana z nepremičnino” J … človeku, ki ni iz katere od teh strok zveni to učeno, priznam, ampak ta ekonomsko pravni besednjak ima svoj namen. Namreč da čim manj ljudi sploh hoče vedeti, kaj sistemsko in v naravi to dejansko pomeni za vaše življenje. Govoril bom tudi o obrestni meri na hipotekarne kredite, ter o sodnem primeru Jerome Daly proti First national bank of Montgomery decembra 1968 leta, kjer se je dokazalo, da kreditne pogodbe v takem sistemu(kjer ni zlate podlage) niso v skladu s pravnim redom.

Pa začnimo po vrsti. Veliko od Vas se je, se ali pa se bo nahajala v življenju v situaciji, ko bo iz takšnih ali drugačnih razlogov potrebno kupovati nepremičnino. Za ljudi iz kvadranta zaposlenih to predstavlja še posebej velik izziv, saj nimajo svojih podjetij, s katerimi bi ustvarjali toliko dobička, da bi lahko brez pomoči banke zagotovili te vsote. Tako se slej ko prej znajdete v kaki notarski pisarni, kjer Vam notar bere vsebino notarskega zapisa o črpanju kredita za nakup nepremičnine, zraven pa sedi še kak mlad Yapi, ki zastopa banko in pazi, da so vse pikice in vejice na svojih mestih(ter seveda da so vitalni interesi banke zavarovani ). Tako podpišete šop papirjev, na osnovi katerih Vam banka izda glavnico za nakup. Ker pa so seveda v bankah bolj finančno šibki(?), Vam zaračunavajo na glavnico še obresti, da si pokrijejo stroške proizvodnje denarja J. Na dan 18.10.2009 je v Sloveniji običajna praksa, da se zagotovi cca 30% lastnih sredstev ter cca.6.-7.5% obrestna mera, pri katerikoli komercialni banki. Tako sedite pri notarju poslušate, nakoncu podpišete…No potem pa bančni referent-Yapi vzame overjen notarski zapis kreditne pogodbe in oddirka na banko. V roku 24-48 ur ima prodajalec nepremičnine ta znesek na računu(s katerim potem operira naprej, kar je zelo pomembno za money supply ), vi pa imate v zemljiški knjigi vpisano lastninsko pravico ter v razdleku hipoteke “na podlagi neposredno izvršljivega notarskega zapisa se na podlagi notarskega zapisa o kreditni pogodbi vpiše hipoteka v višini XY EUR z obrestno mero ZF %” . Vam zgoraj omenjeni postopek zveni znano? No pa poglejmo sedaj tole malce širše, z zdravo pametjo.

Sestavni del vsake pogodbe po anglo saksonškem pravu je načelo “quid pro quo”, kar bi v grobem pomenilo, da “jaz obljubim da bom naredil X, ti pa v zameno obljubi, da boš naredil Y”, angleški izraz je bojda “consideration”. Se opravičujem, če je kak pretirano napiflan pravnik med bralci tokratnega bloga, spodaj imaš možnost pošiljanja komentarjev in kaka bolj “slovensko prijazna” razlaga “quid pro quo” načela bi bila pravzaprav dobrodošla J. Torej jaz obljubim, da bom z obrestmi vred vračal kredit, banka pa mi zato, ker imam dobro službo in veliko plačo to verjame. Vendar ko pridemo do tehtanja vložka pogodbenih strani pride do določenih pomislekov. Predvsem se tukaj pojavlja dejstvo, ki se mu reče tiskanje denarja. Torej, vi kupite nepremičnino, v kateri si ustvarite svoj dom, pisarno ali ga dajete v najem, z sredstvom, ki je bilo ustvarjeno zgolj kot komercialen bančni zapis. Američani bi temu rekli “book keeping entry” torej računovodski vnos – knjiženje. Si lahko mislite kakšen sistem? Nepremičnina, ki je sestavni del zemeljskega površja, je bila kupljena, oziroma je bila prodana, zgolj z računovodskim vnosom na list papirja. No morda bi se moralo omeniti še dejstvo, da ima kredit ročnost, ponavadi med 15-30 leti(vsaj stanovanjski). Kar praktično pomeni, da če je družina nastanjena v nepremičnini, ki je obremenjena s hipoteko, potem je lastnik bolj ali manj prisiljen delati tako, kot mu sistem veli, da lahko odplačuje ta kredit. Ampak življenja teh ljudi niso pomembna, pomemben je računovodski vnos ter dejstvo, da iz 100.000eur hipotekarnega kredita banka s sistemom “fractional reserve lending” ustvari še za 900.000eur novih komercialnih, kratkoročnih posojil (ki imajo vsa obrestno mero ampak o tem kasneje). Ter seveda ne bomo govorili o tem, da so hipotekarne pogodbe dostikrat sestavni del ekostičnih finančnih inštrumentov, ki se prodajajo na nereguliranih trgih derivatov.

Jerome Daly vs. First National Bank of Montgomery USA

December 1968

http://www.angelfire.com/ut2/lrtopham/courtcase/creditriver.html

Ta sodni primer, ki je med drugim omenjen tudi v kultnem filmu Zeitgeist II: Addendum, bi lahko spravil na kolena celoten finančni sector, če bi mu bilo namenjeno dovolj pozornosti. Osnovno jedro spora je bilo v dejstvu, da banka, v primerjavi z nepremičnino, ni v kreditni pogodbi ponudila ničesar enako vrednega, kot je sama nepremičnina. Predvsem dejstvo, da se denar ne ustvari oziroma ni lastnina banke, dokler ni v banki notarskega zapisa o kreditni pogodbi je pretehtalo jeziček sodnih tehtnic na stran Jerome Daly-a. Predsednik banke je pod zaprisego izjavil stavke kot naprimer:

”  Mr. Morgan admitted that all of the money or credit which was used as a consideration was created upon their books, that this was standard banking practice exercised by their bank in combination with the Federal Reserve Bank of Minneapolis, another private Bank, further that he knew of no United States Statute or Law that gave the Plaintiff the authority to do this. Plaintiff further claimed that Defendant by using the ledger book created credit and by paying on the Note and Mortgage waived any right to complain about the Consideration and that the Defendant was estopped from doing so.”

“Plaintiff admitted that it, in combination with the federal Reserve Bank of Minneapolis, which are for all practical purposes, because of their interlocking activity and practices, and both being Banking Institutions Incorporated under the Laws of the United States, are in the Law to be treated as one and the same Bank, did create the entire $14,000.00 in oney or credit upon its own books by bookkeeping entry. That this was the Consideration used to support the Note dated May 8, 1964 and the Mortgage of the same date. The money and credit first came into existence when they created it. Mr. Morgan admitted that no United States Law Statute existed which gave him the right to do this. A lawful consideration must exist and be tendered to support the Note. See Ansheuser-Busch Brewing Company v. Emma Mason, 44 Minn. 318, 46 N.W. 558.”
“The Jury found that there was no consideration and I agree. Only God can create something of value out of nothing. Even if Defendant could be charged with waiver or estoppel as a matter of Law this is no defense to the Plaintiff. The Law leaves wrongdoers where it finds them. See sections 50, 51 and 52 of Am Jur 2nd “Actions” on page 584 – “no action will lie to recover on a claim based upon, or in any manner depending upon, a fraudulent, illegal, or immoral transaction or contract to which Plaintiff was a party.”

“Plaintiff’s act of creating credit is not authorized by the Constitution and Laws of the United States, is unconstitutional and void, and is not a lawful consideration in the eyes of the Law to support any thing or upon which any lawful right can be built.”

MODERN MONEY MECHANICS

http://www.rayservers.com/images/ModernMoneyMechanics.pdf

To je neke vrste kuharica za kuhanje denarja in vsakemu normalnemu odraslemu, ki zna angleško, bi toplo priporočal branje tega priročnika. V njem piše recimo tudi to, da “ko banka dela posojilo banka sprejema obljube v zameno za kredit. Rezerve banke se ne spreminjajo skozi transakcije s posojili, depoziti kreditov pa ustvarjajo nove rezerve v celotnem bančnem sistemu”

Kar je recimo zanimivo, saj je navedeno v bistvu to, da bančno poslovanje ni oškodovano niti za 1 cent, če nekdo hipoteke ne odplačuje, lastnik nepremičnine pa lahko ostane brez strehe nad glavo. Socialni davek, ki se zgodi sistemu v primeru takih življenjskih situacij je zaradi multiplikativnega učinka bistveno večji, kot pa če bi se preprosto podržavilo tiskanje denarja. Tako bi zakonodajni, sodni, izvršilni dodali še monetarno vejo oblasti, v kateri nebi bili zaposleni strokovnjaki za dobičke, ampak strokovnjaki za stabilne finančne trge, ki posledično omogočajo normalen razvoj človeških družin. Stabilen finančen sistem omogoča transparentno trgovanje, v realnem sektorju pa je socialni mir,  ker imajo ljudje zagotovljene vse življenjsko potrebne materialne stvari.. Zakaj pa to ni možno v trenutni obliki monetarnega sistema, pa v naslednjem odstavku.

OBRESTI

Finančen sistem, kot ga poznamo v Evropi in Ameriki, ter povsod drugje, kjer je način poslovanja primerljiv, ima vgrajeno obrestno mero. Kar v bistvu enostavno povedano pomeni, da boste v nekem časovnem obdobju vrnili še več, kot ste si sposodili. V realnem sektorju pa se to izkazuje kot zelo obremenjujoč dejavnik na blagostanje družbe.

Centralna banka določa obrestno mero, v Evropi EURIBOR, Švica LIBOR, Amerika central interest rate, itd…To je neka kvazi obrestna mera, po kateri si komercialne banke sposojajo “sveži denar”. Nato pa komercialne banke dodajo še medbančni pribitek in voila, ste mimogrede na 6.4% obrestni meri. Če imate obdobje kreditiranja 240 mesecev, znesek 100.000eur in anuiteto okoli 739eur/mesec, pomeni, da boste prinesli nazaj v banko cca. 177.528,00eur (vir je online izračun stanovanjskega posojila na dan 19.10.2009  www.skb.si kjer vzamemo zavarovanje kredita s hipoteko). To pomeni, da morate 77.528eur pobrati nekje v vračilni dobi kredita. To pomeni, da morate mesečno zbrati cca. 323eur za obresti, zbirate pa denar v kroženju v danem časovnem preseku. Tako mislim da so stečaji podjetij, nizke plače in visoki osnovni življenjski stroški, visoka brezposlenost(v oktobru 2009 mislim da smo na cca 115.000 nezaposlenih) v Sloveniji tudi posledica tega dejstva, da v sistemu ni dovolj denarja v kroženju. Kar je zaradi dejstva, da smo v ERMII območju EU, pravzaprav čudno z občutnim padcem slovenskega izvoza pa zadeva lahko postane resna. Ampak to ni današnja tema blogginga

Ko vzamete posojilo, dobite glavnico nakazano na vaš račun. Vendar imajo vse kreditne pogodbe obrestno mero, katero je potrebno odplačevati in Vam zneska obresti banka ne nakaže zraven glavnice. Kot je bilo v prejšnjem odstavku razloženo, se ves denar v obtoku ustvari iz glavnice kredita, ki omogoči nadaljne depozite itd…Tako avtomatično v sistemu ob določenem časovnem preseku niti v teoriji ni dovolj denarja za poplačilo vseh obresti, ki izhajajo iz naslova najetih kreditov. Zaradi tega mora biti večen dotok novega denarja ter kontinuirana potrošnja. Tako imamo v sistemu vedno tekmo med gospodarskimi subjekti(za tržne deleže) in med posamezniki(za delovna mesta), ki se v praksi izražajo v stečajih, brezposlenosti itd itd itd. In to vse iz preprostega naslova da “v kroženju ni nikoli dovolj denarja, ki bi lahko poplačal vse obveznosti”.

Glavnico kredita dostavi v sistem centralna banka. V bistvu ni popolnoma nič važno, pri kateri komercialni banki ste komitent, saj vsa mreža vodi direktno v centralno banko Evrope.  Ves znesek kredita, ki ga najamete, gre v obliki nakazila na TRR prodajalcu nepremičnine recimo. Tako recimo kredit v višini 100.000eur pri NLB postane depozit v višini 50.000eur pri Unicredit-u, 20.000eur ostane na TRRju kakega avtosalona, 2x po 15.000eur pa ostane na TRRju prodajalca in njegove žene. Iz tega depozita pa lahko banka naredi za cca. 450.000eur novih posojil…zanimivo kajne?

Jebenti kapitalizem in bančni sistem v taki obliki. Zagovarjam ustanovitev monetarne veje oblasti, ki bo poleg zakonodajne, sodne in izvršilne skrbela za stabilen finančne sistem, ki ne bo v privatnih rokah z namenom maksimizacije dobička za ceno človeških življenj v zameno za “računovodski vnos”. Če smo v demokraciji, kjer se življenje poudarja kot neko sveto zadevo, naj to velja tudi v monetarnem sistemu, ne samo, ko se je treba po televiziji slikati s kakimi gasilci, reševalci ali policisti, ki so rešili kako osebo iz kake zagate. Da nekdo ostane brez službe, strehe nad glavo ali pa naredi samomor zaradi finančnih zadev, pa se nam zdi popolnoma vsakdanje, potihem vemo vsi, da nas boli k* *** za sodržavljane, ampak potem se nehajmo vsaj pretvarjat, da se imamo radi in da smo socialna družba, kjer bo boljše tako…saj vsi radi lažemo sami sebi ampak…..nekje je meja….

]]> http://oyunlar44.wordpress.com/2009/10/17/banka-zamani-oyunlari/ Sat, 17 Oct 2009 12:06:10 +0000 oyunlar44 http://oyunlar44.wordpress.com/2009/10/17/banka-zamani-oyunlari/

Banka Zamanı Oyunları Oyna

Münir Özkul’un kızı Güner Özkul, sperm bankasından hamile kalarak cumartesi günü dünyaya getirdiği kızının ismini Süreyya koydu.

43 yaşındaki Özkul, Leyla Bilginel’den sonra sperm bankasından hamile kalan ikinci ünlü isim olmuştu. Vatan’a konuşan Özkul “Eski isimleri sevdiğimden kızımın ismini Süreyya koydum. Süreyya kumral, aynı bana benziyor” diye konuştu.

İş Bankası Personel Alım Sınav Soruları ve Cevapları

İş Bankası’nın 5 aralık 2009 Müfettişlik Yardımcılığı ve Memur alım sınavı sorularını sınav bittiğinde bu yazıda bulabilirsiniz.Sınav hakkında daha detaylı bilgi vermek gerekirse.

Sınav 5 Aralık 2009 tarihinde gerçekleştirilecek. Yazılı bilim sınavında başarılı olan adaylar, diğer aşamalara davet edilecektir. Sınava başvurular 5.10.2009 – 16.11.2009 tarihleri arasında kabul edilecek.
Sınava başvuru koşulları ve Sınav hakkındaki bilgilere Kariyer Fırsatları sayfasında yer alan Pozisyonlar/Müfettiş Yardımcısı bağlantısından ulaşılabilmektedir. Yani burdan ulaşabilirler.Adaylar, bu bağlantıda yer alan “Sıkça Sorulan Sorular” bölümünde bulunmayan hususlar hakkındaki bilgi taleplerini ve sorularını “mys@isbank.com.tr” e-posta adresine iletebileceklerdir.

İş Bankası Memur Alımı

İş Bankası Türkiye genelindeki ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla 24 Ekim 2009 Cumartesi günü Memur Alım Sınavı düzenlenecektir. Sınava başvurular, en son 16 Ekim 2009 tarihi saat 09:00’a kadar kabul edilecektir. Sınav ve başvuru koşulları hakkındaki bilgilere Kariyer Fırsatları sayfasında yer alan Pozisyonlar/ Memur bağlantısından ulaşabilirsiniz.Burdan

Çağrı Merkezi Elemanı Sınavı
İş Bankası Çağrı Merkezi Elemanı pozisyonu için sınavla eleman alınacaktır. Genel yetenek testi, Telefon mülakatı, Ölçme Değerlendirme Merkezi Uygulamaları, Banka Mülakatı, Belge Değerlendirmesinden oluşan aşamaların ilki 18 Ekim 2009 tarihinde gerçekleşecektir. İlk aşamada başarılı olan adaylar diğer aşamalara davet edilecektir. Sınava başvurular 29 Eylül-12 Ekim (saat 9:30 a kadar) tarihleri arasında kabul edilecektir. Sınav ve başvuru koşulları hakkındaki bilgilere Kariyer Fırsatları sayfasında yer alan Pozisyonlar/Çağrı Merkezi Elemanı bağlantısından ulaşabilirsiniz.Burdan

Sorular ve Cevapları Açıklandığında Bu sayfada bulabilirsiniz.Ayrıca Gelişmelerden haberdar olmak için tıklayın: RSS

kaynak: domatessuyu

Vai tiešām šajā elektroniskajā laikmetā reklāma pie klienta nonāk ar gandrīz 1.5 mēnešu novēlošanos.
Līdz šim pat veikalā biju saskāries ar nepatīkamu lietu, ka reklāma izlikta pirms laika, un nopērkot akcijas preci vai iepērkoties pa konkrētu summu, beigās nākās konstatēt, ka viss pa velti
(kurš tad skatās tos datumus, kas uzdrukāti ar maziem burtiņiem)
Parasti reklāmas tiek skandinātas jau pirms visa veida akcijām…
Taču šodien sanāca viss mazliet savādāk
Atsūtīja man spam meilu, ka redz no 1.09.2009 – 30.11.2009 ir pieejamas priekšrocības
Sanāk, ka pusi (vai par 2/3, jo oktobris jau arī sen sācies) priekšrocību jau esmu palaidis garām…
Vai tiešām šajos laikos var atļauties šitā izrīkoties
Tad jau varēja vispār nesūtīt…
Vai varbūt sūtīja ar domu, ka labāk vēlāk nekā nekad?
(kāds atgriezās no atvaļinājuma un secināja, ka aizmirsis to izsūtīt pirms )
P.S. Par laimi es jau pa šito visu uzzināju laicīgi

Salasījos rakstus internetā, ka visi bēg prom Swedbank’as, jo izmaksu dēļ ir gatavi mainīt banku.

Arī man bija tāda doma, taču ir daži faktori, kas vēl mani aizkavē…
Arī depozītu procentu likmes ir ļoti zemas salīdzinot ar citām bankām (pat vairāk kā 2x zemākas atsevišķos periodos)
Bet neskatoties uz to, es tomēr naudu tur noguldīju…
Iemesls ir pavisam vienkāršs – kārtējā loterija
Kurā noteikumi ir līdzīgi iepriekšējai.
Vispār jau loterijās man neveicās un neko tajās neesmu laimējis jau nezcik gadu, taču, kas neriskē, tas nedzer šampānieti…
P.S.Arī iepriekšējā loterijā neko nelaimēju

Biz pek görmesek de, bugünlerde bankalar yine ellerini ovuşturuyorlar.

Neden mi?

Cevap Ortak ATM Sistemi adını verdikleri yeni sistemde gizli.

Sistemin amacı ne peki?

Yeni sistem ile banka kartı sahipleri, tüm bankaların ATM’lerinden para çekebilecek ve bakiye sorgulama yapabilecek. Doğru, yapabileceğiz. Bunu niye bu kadar reklam ettiklerini düşünürken sebep Ortak ATM Sistemi ‘nin devreye girdiği ilk günlerde ortaya çıktı. Çünkü her zaman olduğu gibi, tüketici YİNE eksik bilgilendiriliyor.

Sistem hakkında pek dile getirilmeyen bir gerçek (komisyon) yazının devamında…

İşte konu ile ilgili İş Bankası’ndan dün gelen bilgilendirme duyurusu:

Duyuruya hızlıca göz atan bir müşteri önümüzdeki günlerde hemen ilk gördüğü bankanın ATM’sine gidip işlem yapacak. Oysa duyuruya biraz daha dikkatli bakın. Ama okuyamadınız değil mi? İsterseniz resme tıklayp bana gelen tam boy haline bakın. Tam boy halinde sizin dikkatini çekmesi için kırmızı içine aldığım yeri gördünüz mü? İşte o bölüm aşağıda:

Yine de okunmuyor değil mi?

Gerçek: Diğer ATM’lerde İşlem Yapınca Ne Kadar Komisyon Ödeyeceğiz?

İşte okunması neredeyse mümkün olmayan o bölümde yazanlar:

     Komisyon Tutarı (Diğer banka ATM’lerinde)

     Bakiye sorma       0.25 TL

     Nakit çekme         İşlem tutarı üzerinden %1 + 1.70 TL.

Kısacası, siz kendi çalıştığınız banka yerine diğer bir bankanın ATM’sini kullanarak 10 TL nakit çekerseniz 1.80 TL, 50 TL çekim için 2.20 TL, 100 TL çekim için 2.70 TL komisyon ödemek zorundasınız.

Bu komisyondan haberi olmayıp maaş hesabındaki 500 – 600 TL’yi çekecek emekli ise 7 – 8 TL komisyon ödeyecek.

Komisyonun Boyutu

Olayı neden bu kadar büyütüyorsun; birkaç TL ne olacak diyeceksiniz. Haklısınız belki ama benim takıldığım nokta bu küçük yazılar ve biz tüketicilere söylenmeyen gerçekler. Açık açık deseler ki, diğer bankanın ATM’sine bağlanmak tabii ki masraf gerektiriyor; bu nedenle biz de şu kadar TL komisyon almak zorundayız; bence sorun yok.

O zaman, bu komisyondan rahatsız olan yada o komisyonu ödeyecek gücü olmayan kendi bankasının ATM’sini arar yine. Önemsemeyen de istediği ATM’den çeker.

Ama bu bize söylenmiyor; çünkü her çekimden ortalama 2 – 3 TL kazanmak toplamda komisyonun boyutunun nerelere varabileceği konusunda fikir verebilir sanırım.

.::: Şefaflık diyoruz ya; biz de şeffaflık anlayışı bankaların camlarına asılan yada internetten bize gelen bu duyurular hazırlanırken kullanılan Photoshop hilelerinde kalıyor sadece sanırım.

Not: Ben İş Bankası ile çalıştığım için bu yazıda bu bankayı örnek verdim; elbette konu sadece tek ir bankayla ilgili değil. Ki İş Bankası çok okunamasa da duyurusuna komisyon konusunda bir bilgilendirme eklemiş.

Bankaları biraraya getiren “ortak ATM” hizmeti 1 Ekim’den itibaren başladı.
26 bankanın 23 bin ATM’sini biraraya getiren “ortak ATM” hizmeti 1 Ekim’den itibaren başladı. 23 bin ATM’nin ortak kullanımı ile bankacılık sektörüne 300 milyon dolarlık tasarruf sağlanırken bu konuda kafası karışan yine tüketiciler oldu.

BKM Genel Müdürü Sertaç Özinal’ın bu sistemde bankaların bu hizmeti fiyatlandırma konusunda serbest olacaklarını söylemesi ile birlikte tüketici dernekleri tüketicinin haksız bir uygulamaya maruz kaldığını belirterek uygulamadan komisyon alınmasını eleştirdiler.

Ancak, uygulama şu anda devam ediyor. Tüketicilerin pek çoğu komisyon uygulamasından habersiz olarak ATM’leri kullanıyorlar. Tüketici örgütleri uygulamanın başlamasından itibaren bankaların tüketicileri bilgilendirilmesi konusundan özellikle kaçındıklarını da ifade ediyorlar.

Bankaların 600 milyar dolar yatırımla kurdukları ortak ATM Paylaşım Sistemi’nin 23 bin ATM’den 35 bin adet ATM verimi alınabileceğini söyleniyor.
Tüketici dernekleri tüketicileri bankaların ortak ATM komisyonlarına karşı uyarıyor ve “Kart sahibi olduğunuz banka dışında başka bir bankanın ATM’sini bakiye görüntüleme ya da para çekme için kullanmayınız” diyorlar.

İlk kez 1987 yılında kullanımlaya başlayan ATM’ler 1993′te 3 bankanın katılımı ile ATM’lerin hem kredi kartları hem de banka kartları için ortak kullanma kararı ile Altın Nokta ATM paylaşım grubu kuruldu.

1998 mart ayında ise 16 bankanın katılımı ile Ortak Nokta oluşturuldu. Türkiye ATM adetsel büyümesinde Avrupa’da birinci ve Türkiye’de 44 milyon kartı ve 61 milyon banka kartı bulunuyor. Son 5 yılda 3.6 milyar kez ATM’den işlem yapılmış ve her bir milyon kişiye düşen ATM sayısı 264, işlem başına nakit çekim miktarı ise ortalam 19 lira .

BAZI BANKALARIN ORTAK ATM KOMİSYONLARI

Yapı Kredi Bankası
Bakiye Görüntüleme 0,50 kuruş
Para Çekme Komisyonu 3.5 Lira

İş Bankası
Bakiye Görüntüleme 0,25 kuruş
Para Çekme 1 lira 70 kuruş

Akbank
Bakiye Görüntüleme 0,50 kuruş
Para Çekme 4 lira

Ziraat Bankası
Bakiye Görüntüleme 0,20 kuruş
Para Çekme çekilen miktarın yüzde 1 + 75 kuruş

Garanti Bankası
Bakiye Görüntüleme 0,50 kuruş
Para Çekme 4lira

Citibank
Bankanın ATM’lerinden işlem yapılabiliyor ancak banka ilgililerine komisyon miktarı bilgisi gelmemiş.

Fortis
Bakiye Görüntüleme 2 lira
Para Çekme 4 lira

Yazmayayım dedim, dayanamadım. IMF’nin ve Dünya Bankası’nın gelmesiyle otobüs durakları ve reklam panolarının İngilizce banka reklamlarıyla dolduğunu bir ben fark etmedim değil mi?