Piękne zestawy kolorów – brąz, złoto, srebro, biel… Ciepła atmosfera… Nieco barokowe, choć nowoczesne wnętrza… Czy Wasze myśli też powoli zaczynają krążyć wokół tego magicznego sezonu, którego zwieńczenie następuje w Święta Bożego Narodzenia? I choć te aranżacje nie są z nim wprost związane, to jednak… Powoli, powoli… Ciepło, coraz cieplej…:)

1 {Selva} | 2 {this is glamorous} | 3 {Chris Everard via Sarah Kaye} | 4 {this is glamorous}

1 {this is glamorous} | 2 {Leverone Design} 

1 {Selva} | 2 {Riviera Maison}

Barok Giysi Giydirme 2 Oyunları Oyna

Vanmorgen heeft er een zware brand gewoed in de mooiste kerk van Antwerpen, de Carolus Borromeus-kerk:

Ze werd gebouwd (1615-21) in volle Contrareformatie, voor en door de jezuïeten. Peter Paul Rubens had als schilder-decorateur-architect een hand in de toren, de voorgevel, het hoogaltaar, het plafondstucwerk en de Houtappel- of Mariakapel. Dit is dé barokke en dé Rubenskerk in de Nederlanden, ook al vernielde een brand zijn 39 plafondschilderingen.

Bron: Monumentale kerken Antwerpen

Od kiedy pierwszy raz zobaczyłem ten film w pewnym małym studyjnym kinie, przy pięcioosobowej publiczności, zapamiętałem go jako ‘mój ulubiony film’. Pamiętałem piękną muzykę, niezwykłe, natchnione flamandzkim barokiem zdjęcia, oraz to dziwne uczucie, które sprawia, że serce wydaje się być ściskane przez czułe dłonie. Człowiek traci rytm oddechu, walczy ze wzruszeniem, dotkliwie odczuwa wyreżyserowany smutek i żal.

Dzisiaj w czasie projekcji, wrażenie było równie mocne, a może jeszcze dotkliwsze. Przecież film już znałem – przeczucia stawały się faktami, a bolesne wspomnienia, otwartymi ranami.

‘Wszystkie poranki świata’, to hołd złożony najsmutniejszemu z instrumentów – violi da gamba. Jest opowieścią o smutku w niej zaklętym, o jej płaczu. Muzyka, będąca głównym bohaterem filmu, roztacza nad nim żałobny tren. Tragiczna opowieść o jej poszukiwaniach, przypłaconych zresztą okrutną ofiarą, nie staje się tematem filmu, Pozostaje nim wciąż i wciąż muzyka.

Istnieje od zawsze i wszędzie, zdaje się wszechistniejąca. Staje się łkaniem, oddechem dziecka, odgłosem pędzla muskającego płótno. Wyraża każde uczucie, każdą miłość i zdradę, a wszystko okryte czarną krepą.

W nieskończoność można opowiadać – jaka jest. Nie można jej dotknąć, stwierdzić – czym jest.

————————————————————-

Dzisiaj fragment prawdziwej muzyki. Monsieur de Sainte Colombe…