Red Borscht Ukrainian Style

Actually in Polish it is not borscht, it is: Barshch – “sh” like in shame and “ch” like in chocolate or Chekhov

Starting my blog with something different from beetroot? No, I cannot imagine.

Beets are common vegetables not only in Poland but also in the whole Eastern or Central Europe. The climate suits them here or rather there (at the moment I am in Brazil, Sao Paulo). They grow wonderfully and you can store them in the cold winter months without any severe problems, thus they are year round veggies and here I must admit  – personally, I like them a lot. While walking in the Thursday Bio-market in Sao Paulo I can very often hear them asking: take us, take us… I cannot resist, we have beetroot at least once a week.

In Poland, but especially in my family beets are very quickly associated with:

- Winter and Christmas, since Barszcz czerwony z uszkami (a clear beetroot soup without or with small mushroom dumplings similar in shape to tortellini not to ravioli like many sources name them) is one of the typical Polish Christmas Eve dishes, however not in every family since it is the family and region dependent
- An early Spring and Eastern with its Ćwikła z chrzanem (beetroot with horseradish) served to charcuterie and boiled eggs.
- Typical Polish side dishes to the meat courses – cold Buraczki z cebulką (beetroot with onion) or hot Buraczki zasmażane (stewed beetroot)
- Salads, especially with herrings
- Spring – imagining Botwinka (the young beetroot with their greens soup)
- Summer while thinking about Chłodnik litewski (the cold Lithuanian beetroot soup) or Barszcz zabielany z ziemniakami (the beetroot soup with sour cream and potatoes)
- Autumn, where Barszcz Ukraiński (Ukrainian Borscht) or Barszcz Wołyński, the rich versions of the beetroot soup with cabbage, tomatoes and beans, takes its lead.

More or less similar dishes you can find in our neighboring countries, too. Very often some dishes originate from those countries, thus their names: Chłodnik litewski (Lithuanian) or Barszcz Ukraiński (Ukrainian). Nowadays however, probably Lithuanians or Ukrainians would argue that we (Polish) have no idea how to cook their dishes and probably they would be right since what we call Lithuanian or Ukrainian is, let’s say, our Polish interpretation of probably, the ancient original recipes adjusted to our tastes and liking. And frankly speaking this is something fascinating about it, in the culinary creations – adjustments. Adjustments that allow dishes evolve, turn and take different forms.

This time I give you one of my interpretations of Barszcz Ukraiński (Ukrainian Borscht) since its final form and taste often depends on what I feel to eat or what I have in my staple. It would be nice to hear how Ukrainians are preparing it nowadays

Ingredients:
3 beetroot, rather big (wrapped in Al-foil and baked in the oven for around 1 h in 180 C)
3l of water
ca. 200g smoked pork ribs (you can use as well beef, it would be even better – smoked or not, just for flavour, you can use more meat if you want it to be more essential or strong but you can as well omit it completely)
2 carrots
1 parsley root (or half of a bunch of parsley stalks with leaves)
5 parsley stalks, leaves picked, for garnish
¼ of small to medium celery bulb (or 1-2 celery stalks with leaves)
1 onion (halved and baked on the dry pan or gas oven – on the fire)
3-5 dried mushrooms (ceps – porcini or similar
1-2 bay leaves
2-3 allspice seeds
1-2 garlic cloves
ca. 500 ml beetroot leaven*
Salt, black pepper, sugar, lemon juice or eventually vinegar to taste
½ of small to medium Savoy or white cabbage (shredded, salted and cooked separately until soft but yet crunchy)
1 glass white beans (soaked overnight and cooked or ready from the can)

* Beetroot leaven (kwas buraczany)
It is necessary to prepare it at least few days earlier so you need more beetroot for that, but you can also omit it and use lemon juice or vinegar or if you are lucky, living in Poland, beetroot concentrate but then please not 500ml! just a bit to your liking. However, if you like to prepare your own beet leaven, just go ahead, it is simple: Put about 5-6 cleaned, peeled and sliced beetroot into a big jar, you can add 1-2 garlic cloves, a tiny bit of salt, pour lukewarm water to cover everything and if you have put as well on top the slice of sourdough bread or a bit sourdough starter. Cover with the clean cloth and set aside in the warm corner of your kitchen. After day or two, remove the bread with the formed foam, cover again and keep few more days to ferment. Strain it and pour into the bottles, close and keep refrigerated. It can last few months. If you use only beetroot and water, the fermentation process will take longer – maybe seven days depending as well on the temperature.

Preparation:
1. Bake the beetroot, peel it, cut into bars, put aside.
2. Put the meat into the cold  water and cook until boiling, add the whole, peeled vegetables, mushrooms and spices apart beets, cabbage, beans and garlic; decrease the heat to the small-medium and cook until carrot is almost cooked but still quite firm.
3. Take the cooked vegetables from the pot, cut them (those you can, the rest discard) into bars or slices and return them to the pot.
4. Add the beetroot, cabbage and beans, cook few minutes on the very low heat, do not boil it, you like to have a soup of a proper colour.
5. Add the beetroot leaven, heat again but do not boil it not to lose the deep colour of the soup.
6. Add finely shredded garlic, if necessary more salt, black pepper and sugar to taste and lemon juice or red wine.
7. Serve alone, with bread or cooked potatoes (you can cook potatoes in the soup too). Usually the next day it tastes even better so enjoy it.

As a further part of the lead-in, a survey was also completed in each of the four countries and in the United Kingdom and an overview of the results was presented. And finally, an interactive guide is shown giving information on all EU countries and how they compare in the areas of population, life expectancy, education levels, personal technology ownerships levels, and financial indicators such as cost of living and savings levels.

During the past week of Monday April 4th to Saturday April 9th, there have been many articles related to Poland specifically and they can all be found in the Poland sub-section of the New Europe featured area 0n the Guardian website. The majority of the articles also appeared in the print versions of the newspaper during the week. Below is a quick summary of some of the main articles and highlights from the week covering Poland.

Current Affairs, Politics and History

This section covers some of the articles covering topics such as:

A Jewish renaissance – which highlights efforts by Krakows Jewish Centre in particular in raising awareness.

The giant Swiebodzin Jesus – which of course raises a debate on religion and the Church’s influence in Poland.

Poland gets to grips with being normal – which of course raises a debate on religion and the Church’s influence in Poland.

Feminism in Poland – where the author gives some interesting examples of experiences with industry colleagues being condescending bordering on sexist.

Culture, Sport, the Arts & Entertainment

This section looks at how Poland is developing in terms of culture and other such areas.

Guardian Readers Tips – these include suggestions for cultural options and other highlights, including parts of Poland to visit outside of the urban areas.

How football hooliganism still haunts Poland – While this article does present the spectre of hooligans arranging ‘ustawki’ fights, there are also some other articles highlighting positives that Euro 2012 will bring such as stadium building, infrastructure redevelopment and a podcast from Jonathan Wilson with interviews with Grzegorz Lato and Lech Wałęsa where the hope is that hosting Euro 2012 will help to increase Polands self-confidence as a country.

Seamus Heaney on Czesław Miłosz – with the poem ‘The World’ written in 1943 being a personal favourite of his

Travel & Tourism

This section highlights some of the features presenting Poland cities and other locations and what is worth seeing, including

Top ten Warsaw hotels to consider – these range from Le Meridien Bristol and the Rialto, to a hotel not even yet open – the Old Embassy – which is based in the former Soviet Embassy and not scheduled to open until September.

The locals guide to Kraków and Warsaw – with tips on places that you won’t necessarily find in the regular guide books

Kraków vs. Warsaw – a few more shots are fired in the never-ending debate of which of Polands two main cities can claim to be the best. With a notable appearance from our own Jamie Stokes (also representing the Krakow Post), as he battles with Dana Dramowicz of the Warsaw Life publication. They verbally spar to win the hearts and minds of those not yet decided on the subject.

Top trips in Poland – including Lancut castle, walking in the Karkonosze mountains and taking a steam train in Wolsztyn.

Food and Drink

This culinary section aims to present a taste of Poland, notably:

Guardian Readers Tips – these include suggestions for cafés, restaurants and bars in the main cities in Poland

How to cook perfect borscht (barszcz) – which also includes some free geo-political comments as a discussion builds over who has the best claim to ‘own’ the recipe

A pierogi recipe – or Polish ravioli as it is described on the webpage.

A recipe for roast duck with apples – with a suggestion to try with a dry red wine.

A gołąbki recipe – Suggested as being similar to the recipe of the babcia of the author

Summary

To summarise, the series overall is aimed at increasing knowledge of other European powers for British readers. The series (and articles on Poland) work fairly well in that regard as many pieces of information are presented that would not be known without regular exposure to Poland or Polish culture. However a disappointing recurrence was how the majority of articles were not written by Poles. This lead to some inaccuracies in information presented (often quickly pointed out) and also lead to a ‘parachute’ feeling – where it felt like the author was dropped into Poland for a few days – the article on the Polish family even mentioned how the author just landed with them for a few days, as opposed to presenting the views directly from the family.

Another feature seemed to be some articles being presented (perhaps deliberately) in a way to induce as many comments as possible on the web version of the article. The pieces on ‘Debunking Myths’ in particular seemed to rouse those commenters who shout loudest to say “Poles go home”, “Poles are lazy” and “Dey tuk ar jabs”. Ironically it seemed that bringing out these elements went against the Guardian’s message of getting to know the other countries and cultures.

Overall, it was a good series, but a suggestion for improvement would have been to have less articles (perhaps 20 or 25 instead of the 67 Poland-related ones) which could go into more detail and ensure accuracy of information and present more real views. Some articles felt too short to provide anything more than a discussion starting device which tended to decend into extremer viewpoints being aired.

All images are from the Guardian interactive guide to the EU countries with the original source data coming from the Economist.

prezentować kuchnię całego Królestwa Sis, czyli całej północnej Mazji (Azji) i Wschodniego, Północnego oraz Południowego  Lądu (Europy). Zainteresowanych dlaczego Ląd i Mazję tak właśnie nazywamy odsyłam do Księgi Ruty w dziale Starosłowiańskiej Świątyni Światła Świata,

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Babka zwyczajna

Będziemy tutaj także prezentować różne obrazki z ziołami po to byście mogli im się bardzo dokładnie przyjrzeć, żeby potem łatwiej wam było je w przyrodzie rozpoznać i bezbłędnie wsadzić na talerz.

Będą się tutaj pojawiać dania przede wszystkim wykorzystujące miejscowe zioła i warzywa oraz dania z miejscowej zwierzyny doprawiane przy użyciu miejscowych przypraw – a więc dania przyrodzone, z tego co występuje w najbliższym naszym otoczeniu, w Przyrodzie bliskiej.

Jako że sami mieszkamy w Sercu (Sredcu) i na Wschodzie Lądu, na nim skupimy swoją uwagę poświęcając najwięcej miejsca lokalnym – polsko-białorusko-ukraińskim – możliwościom obfitego zastawienia stołu, z wykorzystaniem tego co na naszej rodzimej ziemi rośnie.

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Babka lancentowata

Opowiem wam krótką historię o naszym wuju Władysławie Olszowskim, który od 60 lat odżywia się w specjalny sposób, bo to fajna i pouczająca opowiastka.

Wuj Władek Olszowski pojawia się rzadko na rodzinnych zjazdach i jeśli nie musi nie opuszcza swojej pracowni introligatorskiej w Czyżynach, czyli dzielnicy gdzie kiedyś było lotnisko, a dzisiaj jest Muzeum Lotnictwa, obok którego niedaleko wuj mieszka w swoim skromnym domku.

Pierwszy raz spotkałem go na naszym ślubie a więc 37 lat temu – na tym ślubie cywilnym, formalnym , bo na słowiański go nie zapraszaliśmy, nie było na nim nikogo poza najbardziej bliskimi przyjaciółmi.

A więc 1 października 1973 roku jako chrzestny mojej żony pojawił się na oficjalnym ślubie. Miał wtedy  już 51-52 lata (muszę go dopytać kiedy dokładnie się urodził w 1922 czy 1921), ale był szczupły wysportowany, nienagannie prosty, o czarnych falujących włosach i czystym błękitnookim spojrzeniu. Zapytałem żony jak on to robi, dla mnie wtedy 50-cio latek to był człowiek chylący się ku grobowi. Zapamiętałem z dzieciństwa osoby po 60-tce jako zgarbione, kruche i pomarszczone, staruszeczków delikatnych niczym skórka chleba.

Żona powiedziała mi że wujek już 30 lat ćwiczy jogę i odżywia się jak hinduscy mnichowie. My jako hippisi dopiero wprowadzaliśmy do Polski jakieś nowinki wegetariańskie podczas gdy on to robił od przedwojny (potem się okazało iż nie bez powodu bo znał się blisko z ludźmi ze Szczepu Rogate Serce, a niektórzy z nich też to robili).Uchodził w rodzinie za dziwaka różniącego się od jej “normalnych” członków, którym tradycja rodu Olszowskich nakazywała chodzić w krochmalonych kołnierzykach i krawatach oraz pracować wyłącznie w banku tak jak to robił dziadek Piotr Olszowski.

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

ktoś , kiedyś, w jakimś filmie powiedział “Nie jedzcie stokrotek”…

Potem widywałem go wyłącznie przy okazji kolejnych pogrzebów “normalnych” członków owej rodziny, którzy odżywiali się “normalnie” i niczego nie ćwiczyli.

Najpierw przy okazji śmierci jego młodszego brata Zbyszka (po drugim wylewie), gdzieś w dwadzieścia lat po naszym ślubie – Nic a nic się nie zmienił.

Potem na pogrzebie po śmierci żony Zbyszka, czyli kilkanaście lat później, bo ona była dosyć długowieczna i o wiele lat przeżyła męża. Patrzę na niego, a on dalej ten sam – nawet nie przybyło mu specjalnie zmarszczek.

Ostatnio na kolejnym rodzinnym pogrzebie – tragicznie zmarłego kuzyna mojej żony, w sierpniu tego roku, a więc jako 87 latka zobaczyłem znowu dziarskiego faceta, tylko trochę bardziej wysuszonego i pomarszczonego, ale prostego jak struna, a włosy teraz dopiero przyprószyła mu siwizna i to z lekka.

Już od żony wiedziałem, że jego szczególny sposób jedzenia polega na typowym jogistycznym oddzielaniu i nie mieszaniu pokarmów – zielenina osobno pół godziny przerwy, mleko osobno, co najwyżej z serami, mięso osobno – broń boże z ziemniakami  itd.

Mnie było stać na takie rygory tylko przez trzy lata, miedzy 1977 a 1980 i odpuściłem sobie kiedy przestałem sam ćwiczyć jogę. Ale on trzymał to całe życie i całe życie do dzisiaj ćwiczy jogę.

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Stokrotka tymczasem może być smaczna, także ta polna

[dygresja: ktoś zapytał mnie na jakimś spotkaniu autorskim  jak można godzić jogę, I Cing i buddyzm ze słowiańskością i Wiarą Przyrody. Odpowiedziałem że można bo Wedy to wiara przyrody a Budda (Budta - Będący) był tylko modyfikatorem i reformatorem pewnych aspektów tej wiary. I czing też nie jest nam obcy bo był znany Koszanom-Kuszanom, Guniom-Hunom, Harom Toka, Harom Orolskim, Spisom i Panom z Uralu (Góralu-Gór Kamiennych, którzy przenieśli sie w Góry Harów - Kharpaty-Karpaty na Spisz i w Pieniny-Paniny). Był on przenoszony jako system wróżebny w sposób ciągły przez wieki - tak samo jak obyczaj picia czaju (to nieprawda, że herbata do Słowian dotarła z Aglii w XVII wieku czy później, znamy ją od tysiącleci i mamy od Czajników- z Chin (Czajna), I czing był przenoszony w różnej formie pomiędzy Skołotami i Słowianami, a polegał na wróżbie przez burtowanie - który to zwyczaj znamy z dziejowych zapisów jako praktyki znacznie przecież późniejszego pogańskiego króla Polski - Jagiełły - Jogaiłły (czyż to miano króla nie jest barzo bliskie imieniu Gunia-Huny - kagana Chatiłły-Hatylli- zwanego przez zachód Atyllą?). A więc można spokojnie - bo to jest Wiara Przyrody, tak wedaizm, jak i hinduizm - z całym ich przepychem i kolorytem wielobóstwowości ucieleśniającej mnogie siły przyrody.]

wracając do tematu

Podchodzę do niego i pytam:

- Wujku, a co właściwie wujek takiego jada, że się tak dobrze trzyma?

- Ziółka synku, ziółka… – mówi do mnie – Nasze, tylko nasze.

-A skąd je wujek bierze?

- A z ogródka – mówi – to jest to, co rośnie w moim ogródku i na łące za domem. Od wiosny do pierwszego śniegu

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Macierzanka – wspaniała przyprawa i składnik sałatek

Przytaczam tę historię byście wiedzieli, że to ma jednak znaczenie co jemy dla naszego późniejszego zdrowego i długiego żywota. Ja sam jadam namiętnie ziółka dlatego, że lubię urozmaicenie kuchni jakie nam dają – do tego jestem smakoszem. Nie gardzę i nie stronię od schabowego czy pieczonego kurczaka, ale podstawą są nasze rodzime rośliny, w tym zioła i przyprawy znane naszym dziadom.

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Kwitnie rukiew wodna – skorzystaj z tego

Poza przepisami na skonsumowanie ziół i roślin z naszej ziemi znajdziecie tutaj przepisy na dania z Mazji:

i to

od Siewierzy – czyli Syberii

przez Ziemie Bajanii (Bajkału) i Bujanii (Bałchaszu),

od Kamczatki, Czukotki i Kurylów oraz Halaski (dziś Alaski)

przez Kazachstan czyli z dawnego Orolu (Harów czyli znad Jeziora Aral)

z Gór Kamiennych – Uralu

i z Gór Złotych Taj (Załataju dzisiaj znanego jako Ałtaj)  oraz z pustynnej Tokharii – znad rzek Tarym oraz Czerczen dzisiaj w Kitaju-Kutaju-Czytaju-Czingu-Czajnie-Chinach (zwanej dawniej Harią Toka Wielkiego), z krainy Mężogątów (znanych jako Massagetowie) i Koszanów (Kuszanów) znad Morza Kosza (Koszpijskiego)

przez Kaukaz i Morze Czarne po obu jego stronach: gdzie Hruszja (Gruzja) – ze Złotą Gruszą Spora i Złotym Runem, Oroja Kauków (Armenia), Osja-Ojca i Ozerja (Osetia i Azeria-Asyria-Ozeria), Swanetja i dalej na północy kraj Wojnów- Wojnachów – Czeczenia, gdzie na południowym brzegu morza kiedyś ciągnęła się Bytynia i Tynia, Cieplenica-Pątja, Orzawa-Orawa, Karia i Lędia, Mynżja-Mężja  nad Morzem Mora, Kąpodachja i Pawiolęgonia oraz wiele innych wspaniałych skołockich krain,aż po kuchnię z Widłuży-Trójny Skołotów znanej jako Troja.

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Kwiat Lebiodki czyli Białej Komosy

Kuchnia nasza obejmie także krainy i ziemie Lądu (Europy) od dawnych Ziem Budynów i Nurów-Nurusów oraz Mazów i Mazonek nad Morzem Mazowskim, Dnieprem i Prypecią po zimie Wędów i Lęgów  a więc po rzekę Ryn- Grań-Granicę zwaną dzisiaj Renem i Radęcę oraz Mień (Men) aż w  Góry Białych Kauków – czyli Kaukaz Biały (znany dzisiaj jako Alpy), a także po morze południowe znane Sistanom jako Morze Sporów, a dzisiaj Śródziemne, gdzie osiedli przodkowie dzisiejszych Chorwatów i Czarnogórców, Serbów i Bośniaków -  ale nie tylko – bo także Tajgątowie znani dzisiaj jako Macedończycy, czy Dawowie-Drakowie-Gątowie (Dakhowie-Trakowie-Getowie) nad Dunajem, jak również Skrytowie na wyspie Skrycie i Półwyspie Pięciopalcym (Palopącie znanym dzisiaj jako Peloponez)

oraz na północy nad morzem Bałtyckim po kuchnie  ziem Istów, Kurów i Czudziów oraz Wesiów Weńskich (bo Wenowie-Fenowie także królestwo Sis niegdyś współtworzyli razem z Ugorami znanymi dzisiaj jako Węgrzy)

i po dania z kuchni dawnych Luciców, Wielotów i Drzewianów za wyspą Rują położonych wzdłuż rzeki Lędy-Łabędy czyli dzisiejszej Łaby-Alby – najśrodkowszej ze środkowych rzek Lądu – tej nad którą po ucieczce ze Skryty księżniczka Lęda zamieszkała.

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Macierzanka

Na początek oddamy cześć Wojnachom – walecznemu ludowi z którego kuchni pochodzi danie dnia:

Barszcz -Nie Biały, nie Czerwony, ale prawdziwy

Barszcz Zielony, Czeczeński – Barszcz Wojnów

1,5 litra wywwaru mięsnego

2-4 ziemniaki

1 marchewka

50 g zielonej cebulki

1 cebula

30 g zielonej pietruszki

300 g zielonej, młodej pokrzywy

1 jajko

300 g kwaśnej śmietany

Do gotującego się wywaru z mięsa dodajemy ziemniaki i gotujemy aż będą miękkie, dodajemy podduszoną, szklistą cebulę, do tego posiekane na małe kawałki gotowane na twardo jajko i startą na tarce marchew, następnie siekamy zieloną cebulkę, pietruszkę i koperek oraz pokrzywy i wszystko wrzucamy do zupy. Gotujemy 4-5 minut i dodajemy kwaśną śmietanę. podajemy do stołu.

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

pokrzywka młoda

inne barszcze zielone pokrzywowe polskie

(ze strony

http://survival.strefa.pl/

- znajdziecie tam dokładne opisy ziół i wiele, wiele przepisów

młode pokrzywy (Pokrzywa Żegawka)

Zupa z młodych pokrzyw – 2 duże garście młodych pokrzyw, 1 cebula, 1 marchew, 1 łyżka mąki (np. krupczatki), 1 łyżka masła, 1,5 l wywaru z mięsa lub kostki bulionowej, 2-3 ziemniaki, sól, pieprz, 1 żółtko, 2 łyżki śmietany, 1 łyżka soku cytrynowego.
Drobno posiekaną cebulę zeszklić na maśle, zasypać mąką i sporządzić jasną zasmażkę. Dodać do niej wypłukane, drobno posiekane pokrzywy i utartą marchew, wymieszać i zalać wywarem. Dodać obrane, pokrojone w kostkę ziemniaki i ugotować do miękkości. Zupę przyprawić solą i pieprzem, “uszlachetnić” żółtkiem zmieszanym ze śmietaną i zakwasić sokiem cytrynowym. Wariant – ziemniaki ugotować osobno i dodać do zupy na koniec.

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Piękna, dorodna pokrzywa

Zupa pokrzywowa ze słoniną – Salaterka młodych pokrzyw, 1 łyżka oleju, 2 łyżki mąki, 50 g bekonu, 1,5 l wywaru, sól, pieprz, szklanka kwaśnej śmietany, 50 g żółtego sera.
Na oleju podsmażyć drobno pokrojoną słoninę. Gdy zżółknie, posypać ją mąką i ciągle mieszając rumienić Zasmażkę zalać wywarem, dobrze mieszać i gotować. Dodać umyte, drobno posiekane pokrzywy i gotować jeszcze przez 10 min. Do zupy wlać śmietanę, przyprawić i podawać posypaną utartym serem.

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

bardzo młode pokrzywy

Barszcz z Barszczu

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

mój ulubiony barszcz to barszcz z prawdziwego Zwyczajnego Barszczu (na zdjęciu)

Barszcz jest zapomnianym warzywem niegdyś powszechnie używanym od Europy po Kamczatkę. Gotowane młode liście i łodygi (wiosna-lato) dają smaczną zupę tzw. barszcz przypominający wg Rosjan rosół z kury. Starsze są już mniej smaczne. Można ich używać również jako dodatku do potraw i innych ziół. Z delikatnych liści po ugotowaniu w osolonej wodzie można robić sałatki. Surowe pędy można jeść również na surowo, ale są już mniej smaczne. Na wschodzie z ogonków liściowych przyrządzano delikates: wiązano w ciasne pęczki i suszono na słońcu aż zrobiły się żółte a na ich powierzchni krystalizowała się cukrowata substancja. Korzenie barszczu są jadalne po ugotowaniu (jak okopowe).

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Barszczu zwyczajnego nie wolno pomylić z mocno parzącym i nie bezpiecznym barszczem Sosnowskiego – poniżej:

[zdj.http://survival.strefa.pl/]

Barszcz Sosnowskiego jest dużo okazalszy dorasta do 3-4 metrów wysokości, ale młody na wiosnę może być trudniejszy do odróżnienia

Jedno z dań Łukasza Łuczaja – którego kuchnię gorąco polecam, a którego niedawno rozreklamował TVN

Odsyłam WAS chętnie na jego stronę ale nie do jego kuchni, lecz do święconych bukietów, które przekazują nam bezcenną wciąż wiedzę o świętych roślinach Słowian. Zobaczcie co tam za rośliny święcą: http://www.luczaj.com/zielna.htm

łopiany nie mogą mieć łodyg dłuższych niż 20 cm

A teraz korzeń łopianu, rzekłbym nie po japońsku, a po kamczacku:

KINPIRA GOBO – czyli korzeń łopianu po japońsku!

Porcja dla czterech osób do podawania jako przystawka. Przygotowanie 30 minut, plus doba moczenia łopianu.

200 g. korzeni łopianu

100 g. marchwi

1 ostra papryczka

2 łyżeczki białego sezamu

2 łyżki cukru

woda

1 i 1/2 łyżki sosu sojowego

1 łyżka oleju

Uwaga! Korzenie zbieramy wiosną lub jesienią wykopując rośliny średniej wielkości (o liściach długości 20-30 cm). Większe rośliny mają korzenie, które, choć duże, są twarde i łykowate.

Korzenie łopianu

Stare łykowate łopiany, a mogą być nawet 3 metrowe

Korzeń łopianu oczyścić, oskrobać (obieranie niszczy najbardziej aromatyczną część korzenia). Korzeń dzielimy na cieniusieńkie paseczki (grubości zapałki, długości 4 cm), tak jakbyśmy strugali ołówek, (moczyć przez dobę w zimnej wodzie z odrobiną octu, zmieniając ją kilkakrotnie – zbiera substancje niesmaczne i niezdrowe), zalać na krótko wrzątkiem i odcedzić. Wysuszyć na ściereczce. Łopian można mieszać z marchwią pociętą w ten sam sposób (można też użyć samej marchwi). Na patelni uprażyć ziarno sezamu, aż zacznie wydzielać zapach. Na łyżce oleju usmażyć pokrojoną na małe kawałeczki ostrą papryczkę. Na tym samym tłuszczu usmażyć równomiernie korzeń łopianu. Dodać marchew, dalej smażyć, aż będzie elastyczna, a olej się wchłonie. Wlać na to sos sojowy, dodać cukier i 2 łyżki wody. Dalej gotować razem, mieszając, aż się sos sojowy dobrze wchłonie. Można też dodać odrobinę sake. Wsypać ziarno sezamowe, gotować do całkowitego odparowania wody.

Dziś kategoria “najbardziej poszukiwane przepisy internetowe”. Siła rzeczy za wcześnie jeszcze na tegoroczne wyniki poszukiwań, bo taki ranking sporządzić będzie można dopiero po Wigilii. Poniższy ranking oparty został na danych z lat ubiegłych.

W odsyłaczach przepisy na tradycyjne wigilijne potrawy, których najbardziej poszukiwali internauci. Oto przepisy wigilijne cieszące się największą popularnością.

Podajemy przepisy na dania wigilijne tylko z renomowanych blogów kulinarnych.

1. Karp w galarecie (lub inna ryba)
2. Kutia
3. Karp pieczony – w tym przepisie należy oczywiście podmienić rybkę na karpia – polecamy to najlepszy tekst o tym, jak zapiec rybę
4. Karp po żydowsku – czyli przepis na szczupaka, który można zaadaptować do innej ryby
5. kapusta z grzybami
6. pierogi z grzybami i kapustą – oraz kminkiem dla złagodzenia działania kapusty.
7. krokiety – podajemy oczywiście przepis na krokiety jarskie do barszczu.
8. barszcz czysty – oto świetny przepis na autentyczny barszcz, jaki jedli nasi dziadkowie (i pradziadkowie) w Wigilię roku 1900.
9. barszcz wigilijny
10. barszczyk czerwony – wszystkie powyższe trzy określenia tak naprawdę dotyczą tej samej potrawy!
11. uszka wigilijne do barszczu
12. śląskie makówki

Personally, I’m a huge fan of the white stuff which is very similar to a good żurek and in my limited experience comes as the liquid with floating bits of white kielbasa (and possibly egg?). I’m certain the recipe varies from place to place. If I recall correctly, Easter is the main occasion for white barszcz so not long to wait.

As for the red stuff, I can take it or leave it. For me, doing anything to a beetroot other than pickling it is to take it well outside its comfort zone and to heat it up is, well, strange. So this is a difficult country for me when hot beetroot is served up so often either as czerwony barszcz or as a hot vegetable with many meat-based meals. All the more difficult when everyone around me is waxing lyrical about whether the beets served up today are good, bad, indifferent and showing great interest in the recipes. The best thing you can do with red barszcz is to nuke it with as many spices and floaty bits as you can get away with without annoying the barszcz-police such that it becomes as far away from beetroots+water+heat as you can get. I think the sour cream helps a lot but I’ve not often had that served up with it here. It is often served here with uszka, dumplings (more or less), floating in it. Alternatively, you can get a cup of it and drink this while munching on a krokiet, sort of pastry-like thing.

Almost forgot. What is nice, in the summer, is the cold beetroot soup who’s name escapes me in Polish but it begins with “L”, I think? (EDIT – Thanks to Darth – the name is chłodnik – not an L in sight!). Poland’s own gazpacho. I have very little idea how this is made but it uses the green parts of the beet as well as the tuber. It resembles muddy pond water after a herd of buffalo have marched through leaving grassy bits floating around but it tastes really good. Most Poles I know, don’t like it. According to Wiki article linked to above, this is “Mostly Lithuanian”, well, it was all the same commonwealth once upon a time.