Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest roept binnenkort wellicht een belangenconflict in. De Franstalige politici in het BHG zien het namelijk niet zitten dat de Vlaamse minister van Onderwijs inspecteurs zou sturen naar de Franstalige scholen in de faciliteiten gemeenten in de Vlaamse rand rond Brussel. Terwijl de andere Vlaamse partijen in het Brussels parlement aanvankelijk niet veel tegenwierpen, trok N-VA parlementslid Paul De Ridder onmiddellijk aan de alarmbel (http://www.brusselnieuws.be/artikels/politiek/de-ridder-hekelt-2018franstalige-bemoeizucht2019). Terecht, want bij het voornemen om een belangenconflict in te roepen kunnen toch wat vraagtekens geplaatst worden.

Ten eerste heeft De Ridder een punt wanneer hij aangeeft dat het Brussel Gewest helemaal niet bevoegd is voor onderwijs. In België zijn de gemeenschappen bevoegd voor onderwijs, Vlaanderen voor het Nederlandstalige en de Franse Gemeenschap voor het Franstalige onderwijs. Een Brusselse Gemeenschap bestaat niet, in Brussel zijn de Vlaamse en de Franse Gemeenschap actief voor het onderwijs in hun respectievelijke taal. Het is dus gek dat een gewest meent een belangenconflict te moeten inroepen tegen een bevoegdheid van een gemeenschap.

Ten tweede, en ook daar heeft De Ridder een punt, heeft het BHG territoriaal helemaal niks te zeggen over de faciliteitengemeenten. Het zou toch vanzelfsprekend moeten zijn dat het BHG de autonomie en het gezag van de Vlaamse Gemeenschap over haar eigen grondgebied respecteert.

Ten derde werden na Paul De Ridder ook de andere Vlaamse partijen wakker en ziet het er uiteindelijk naar uit dat het belangenconflict zal goedgekeurd worden in een stemming van Nederlandstaligen tegen Franstaligen. Dat gegeven heeft twee zeer nare bijsmaken:

Rare bijsmaak 1 is dat onze hoofdstad zich met deze daad vooral als de hoofdstad van de Franstalige Belgen lijkt te willen profileren. Jammer dat Brussel, waar België samenkomt, er niet in slaagt boven het gemeenschapsdenken uit te stijgen.

De tweede bijsmaak is zelfs nog vreemder. In het Koninkrijk België loopt sinds geruime tijd namelijk nog een ander belangenconflict: dat tegen de splitsing van het arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV). Een van de grote verontwaardigde geluiden die uit Franstalige politieke monden komt, is dat het geen pas is indien de Vlamingen hun numerieke meerderheid zouden gebruiken om iets door te drukken tegen de wil van de Franstaligen in. Elio Di Rupo dreigde zelfs met het einde van België indien de Vlamingen BHV bij gewone stemming en dus meerderheid zouden splitsen. Toch zien we dat in het BHG het de Franstaligen zelf zijn die niet te beroerd zijn om hun numerieke meerderheid uit te spelen om een beslissingen door te drukken tegen de wil van de Nederlandstaligen in: namelijk een belangenconflict inroepen tegen de schoolinspecteurs.

Het kan nog spannend worden hier in Brussel. Belangenconflicten dienen vooral om dingen uit te stellen. Elke deelregering kan er eentje inroepen, gek genoeg hoeven die dat in dit vreemde land niet allemaal tegelijk te doen, maar kunnen zij dat één na één. Op die manier werd de splitsing van BHV al enkele keren uitgesteld (eerlijksheidshalve voeg ik toe dat dat vaak op stiekemen vraag van enkele Nederlandstalige partijen gebeurde). Nu is het wellicht de beurt aan de Duitse Gemeenschap, ook al heeft die van BHV hoegenaamd geen last. Daarna is het liedje van de belangenconflicten echter uit. Alleen het BHG (en de Vlaamse regering, maar die zal geen inroepen) zal dan nog geen belangenconflict tegen de splitsing van BHV hebben ingeroepen. Niet toevallig blijft Brussel als laatste over, want een belangenconflict ingeroepen door Brussel zou de ironie ten top zijn. Het kan immers niet anders dan dat een Brussels belangenconflict tegen BHV opnieuw een stemming Franstaligen tegen Vlamingen zou worden, waarmee Brussel het wapen zou gebruiken dat het de Vlamingen verwijt. Ik ben benieuwd.

Eén ding stel ik evenwel andermaal vast, zowel wat de splitsing van BHV als het gedoe rond die schoolinspecteurs betreft: ondanks alle verwijten die Franstaligen en ook sommige Nederlandstaligen maken aan de Vlamingen als zouden ze slechte Belgen zijn, blijft het toch zoeken naar de eerste Franstalige politicus die zelf in de eerste plaats Belgisch denkt.