Voor mijn werk reis ik nog al wat rond, en daarom breng ik nogal wat tijd door in hotels.

Nog niet zo lang geleden ontdekte ik via mijn ondeugende log dat in het hotel waar ik vaak voor mijn werk verbleef, iemand mijn logje las, dat zag ik namelijk aan het ip-adres en het adres via mijn statistieken.

Ondeugend mailde ik de man (ik wist niet zeker of het een man was) dat ik wel eens in het hotel logeerde vanaf waar hij (of zij) mijn log en verhalen las. Per ommegaande kreeg ik een mailtje terug, dat hij (het was inderdaad een man) genoot van mijn verhalen, maar zich niet bekend wilde maken, omdat het hem spannend leek dat als ik weer eens in het hotel logeerde het zo maar zou kunnen zijn dat iedereen die ik tegenkwam wist van mijn log.

Niet lang daarna moest ik weer in het hotel zijn dus ik mailde naar het bekende mailadres dat ik graag een mooie kamer wilde en dat ik geblinddoekt op hem zou wachten. Ik wist niet hoe hij eruit zag, maar het leek me wel opwindend om eens met een opgewonden meelezer wat leuke uurtjes in de hotelkamer door te brengen.

Ik kreeg al snel bericht dat mijn kamer geboekt was, wat ik niet wist was dat de man via via had geregeld dat ik de bruidssuite tot mijn beschikking had. In de kamer aangekomen keek ik vol verbazing naar al het luxe, dat had ik niet verwacht, maar het wond me wel op.
Inmiddels hadden de man en ik mobiele nummers uitgewisseld, dus ik mailde hem dat ik in kamer … op hem zat te wachten, geblinddoekt met mijn rug naar de deur met een keurig gesloten blouse en een rokje, wat er onder dat rokje en die blouse zit, wist ik alleen, maar niet voor lang, want ik wist dat ik niet lang gekleed zou blijven en naakt in zijn armen zou liggen, mijzelf overgevend aan een langdurig genot.
Hij weet immers na al die mailtjes die we uitgewisseld hebben precies wat ik lekker vind en wat me opwind.

Niet lang daarna hoor ik de deur open gaan en stapt er iemand naar binnen. Nerveus bonst mijn hart in mijn keel van de spanning die zich de hele dag in me heeft opgehoopt. Hoe zou hij eruit zien zou de spanning die zich tussen ons had opgebouwd zich uiten in een paar ontspannen heerlijke uurtjes met elkaar?

Ik heb de kamer bewust wat schemerig gelaten, de gordijnen zijn gesloten. Alleen een paar waxinelichtjes heb ik aangestoken.
De man blijft plagend even staan nadat hij deur heb gesloten. Hij hoort mijn ademhaling, te snel……… natuurlijk ben ik ook opgewonden? In spanning afwachtend wat er gaat gebeuren? We zeggen niets, ik beweeg nauwelijks. De man loopt naar het bed toe en kust me zwoel in mijn nek……… Nu moet er maar van komen wat er van komen gaat denk ik nog.

Ik wacht in spanning af wat voor vervolg hij in petto heeft. Hij gaat al zoenend van achter in mijn nek langzaam naar voren, met zijn hand draait hij mijn hoofd iets opzij en langs mijn kaaklijn zoen hij zich een weg naar mijn mond. Als onze lippen elkaar raken, raken onze tongen elkaar en voor we het weten zijn we direct verwikkeld in een langdurige geile tongzoen.

Ik kreun zachtjes als hij mijn gespannen schouders en rug teder masseert. Zonder mijn mond los te laten gaat hij op zoek naar de knoopjes van mijn blouse. Langzaam en sensueel knoopt hij knoopje voor knoopje open. Zijn handen strelen en kneden mijn schouders en trekken de bandjes van mijn sexy ¼ beha, waar mijn tepels al bovenuit steken weg, ik voel dat mijn lichaam reageert en dat mijn tepels hard worden.

Genietend leun ik tegen het warme lijf van de man aan, hij trekt voorzichtig aan mijn keiharde knopjes. Kreunend geef ik me over aan dit sensuele genot en laat alles maar gebeuren, zijn handen maken de sluiting van mijn beha los, en hij weegt mijn kleine maar nog steeds ferme borsten in zijn handen. Nog steeds zie ik niets, maar ik hoor dat hij zijn adem inhoud als hij mijn borsten ziet.

Steeds verder ontdoet de man mij van mijn kleding en ik laat alles gewillig toe. Ik wip zelfs een stukje op als hij de sluiting van mijn rokje opent en deze van me aftrekt. Ik heb nu alleen nog een stringetje aan en mijn zwarte holdups.

De man begint langs mijn holdups te strelen op weg naar het vochtige plekje tussen mijn benen. Ik leun wat achterover en spreid mijn benen lichtjes.
Ik denk dat de man nog steeds gekleed is, maar hoor af en toe wat geritsel waaruit ik opmaak dat hij zich tijdens het strelen van mijn benen ook van zijn kleding ontdoet.

Plotseling duwt hij mij achterover op bed en leunt over me heen. Zijn mond begint me overal op mijn lichaam te kussen. Hij zuigt mijn harde tepels naar binnen en likt ze gekmakend erotisch. Zijn vingers dwalen af naar mijn kale venusheuvel en er gaat een rilling door mijn lichaam als zijn duim zich gaat bemoeien met mijn klitje. Ik spreid mijn benen wijd voor hem en dat geeft hem de gelegenheid om met zijn mond af te dalen naar mijn venusheuvel. Zijn gezicht buigt zich over mijn kutje en diep snuift hij de geile muskusgeur op die uit mijn kutje omhoog komt. Zijn vingers spreiden mijn natte gezwollen lipjes en met zijn tong begint hij mijn klitje te likken. Ik tril van genot en smeek hem om je zijn diep in mijn hunkerende kutje te steken.

Hij bedelft mijn venusheuvel onder de zoenen en ziet het effect, glinsteringen tussen mijn schaamlippen. Hij plaagt me en blaast zachtjes wat adem over je vochtige lippen. Ik ril van genoegen. Daarna aait hij, me nauwelijks aanrakend, met zijn tong langs mijn dijen op weg naar mijn klitje. Hij zuigt mijn klit zachtjes in zijn mond en masseert het topje met zijn tong. Ik kan een kreun van genot niet meer onderdrukken.
Hij vraagt me om op mijn knieën te gaan zitten. Gewillig gehoorzaam ik.

Hij masseert met zijn handen van mijn nek via mijn ruggengraat, langs mijn dijen .over mijn ronde billen. Zijn handen grijpen mijn billen vast en openen mijn schaamlippen. Traag, zo diep mogelijk penetrerend, likt hij mij door mijn spleetje. Hij voelt hoe ik –ongewild- mijn lichaam begin mee te bewegen, hoe zijn vingers als bijna vanzelf door mijn natte kutje worden opgezogen. Hij hoort hoe mijn zware ademhaling overgaat in een waar gehijg, hij steekt zijn tong zo diep mogelijk in mijn natte kutje en begint vol overgave hard te zuigen en te likken. Zijn vinger zoekt mijn klitje en terwijl de gevoelens door mijn lijf heen stormen begin ik krampachtig te schokken. Hij neukt me met zijn mond en zijn vingers die zich een weg zoekt naar binnen. Steeds harder en harder beweeg ik tegen hem aan, tot ik een geweldig golvend orgasme beleef en uitgeput tegen hem aan val.

Voor nu moet ik even op adem komen, maar ik zal jullie niet lang laten wachten op een vervolg.

Een paar dagen gelegen kreeg ik via het contact formulier van mijn website een vraag .Na deze twee keer  gelezen te hebben en het even heb laten bezinken  ben ik ondanks dat het al laat was  toch gelijk gaan bellen.    Waar ging het hier om?   Het was een moeder van drie opgroeiende kinderen met een man die dialyse consument is maar MRSA positief.      Ze wilden zo graag met z’n alle op vakantie maar geen een centrum nam ze aan van wegen  de MRSA.     Dit gebeurt dus in 2009  iedere dialyse consument weet wat MRSA betekend maar er is toch in Nederland wel één kamertje wat geïsoleerd is van de rest van het centrum.     En wat als er een vaste klant terug komt uit het buitenland met MRSA?     Mensen ondanks alle kans op besmetting is er toch wel  een mogelijkheid voor deze familie om op vakantie te gaan.      Laat het me weten als U een centrum weet die  MRSA  positief wil dialyseren.    Vast bedank voor het helpen van een lotgenoot.

Al met al is het nog een hele klus om twee blogs aan de praat te houden.

Potpourri dat gaat over persoonlijke belevenissen (waaronder uiteraard jeu de boules) is afgelopen week de 20.000 bezoekers gepasseerd.

Omdat er niet elke week iets valt te melden op jeu de boules gebied gooi ik er af en toe ook maar wat commentaar op de landelijke politiek tussendoor.

Mijn andere blog, Prietpraat, gaat vrijwel uitsluitend over de locale politiek en dat laat zich iets makkelijker schrijven.

De bezoekers aantallen daar zijn verbijsteringwekkend. Begonnen op 1 oktober staan we nu al boven de 9000 bezoekers. Vrijwel zeker komen we in twee maanden boven de 12000 bezoekers uit.

Er moeten nodig wat nieuwe filmpjes geplaatst worden en ook het muziek aanbod moet worden uitgebreid.

Genoeg te doen dus en het begint dan ook al aardig op werk te lijken. Ik hoop maar dat ik het tot mijn 67ste kan volhouden.

Eindelijk lag hij in de bus. De brief van de Officier van Justitie. Hij had nog eens naar het dossier gekeken liet hij weten.

De kleine jokkebrok. Hij had eerder al laten weten dat de door mij aangedragen feiten hem worst waren, hij had immers bewijs in de vorm van een visuele waarneming.

Maar iemand op het kantongerecht had hem er waarschijnlijk op gewezen dat zijn bewijsvoering wel erg magertjes was vergeleken met hetgeen ik naar voren had gebracht en dus koos hij eieren voor zijn geld.

In officieel Nederlands, hij was bereid de aan mij opgelegd sanctie te vernietigen.

Ik zou mijn geld terug krijgen. Eind goed al goed.

Toch blijft er iets knagen. Het was in dit geval eenvoudig om aan te tonen dat ik de geconstateerde overtreding niet had gemaakt.

Maar als er morgen weer een brief in de bus valt met de mededeling dat ik in Maastricht ben waargenomen, (terwijl die dag de hele dag thuis ben geweest) hoe bewijs ik dan dat ik thuis ben geweest en niet in Maastricht.

Ik ben afgelopen vrijdagavond met Henk, Wieke, Jaap en mijn schoonvader naar het International Whisky Festival geweest. Dit werd gehouden in de Pieterskerk te Leiden.

Dit festival werd dit jaar al voor de tiende keer georganiseerd en voor de zevende keer in de Pieterskerk. Op het festival staan stands van fabrikanten en importeurs van Whisky. Verder staan er ook stands van verschillende slijters die ook Whisky verkopen. Ook staan er stands van bedrijven die boeken of eten en drinken met betrekking tot Whisky verkopen.

Op het festival is het niet mogelijk om Whisky te kopen, maar Whisky proeven kan in grote mate. Je betaalt een entreeprijs van EUR 40,00 en in die prijs is inbegrepen het gratis proeven van alle Whisky’s die per fles verkocht worden tot een bepaalde grens. Duurdere Whisky’s kun je ook proeven, maar dan onder bijbetaling van de festival munt. Dit concept maakt het festival een goede plaats om kennis te maken met voor jou onbekende Whisky’s.

Het was dit jaar al de derde keer dat ik het festival bezocht heb. In 2007 en in 2008 heb ik het festival al eerder bezocht. Ik moet zeggen dat het niet gaat vervelen. Elk jaar ontdek ik weer nieuwe Whisky’s. Zo ook dit jaar.

Een hele lekkere en bijzondere Whisky vond ik Sheep Dip Whisky. Deze Whisky is een blend van zestien verschillende soorten Whisky en dat maakt deze Whisky tot een hele bijzondere! Ik hou wel van een pittige Whisky en Sheep Dip Whisky is dat. Deze Whisky heeft een mooie stevige oranje kleur en een stevige geur en smaak waar iets van op turf gestookte Whisky in is terug te vinden. De eigenaar en bottelaar stond zelf achter de stand en vertelde met veel plezier over zijn Sheep Dip Whisky. Ik weet ook zeker dat ik deze Whisky nog een keer ga aanschaffen om thuis lekker van te genieten.

Ook weet ik nu al zeker dat ik volgend jaar weer naar het International Whisky Festival ga, al was het alleen maar om weer nieuwe Whisky’s te ontdekken.

In de herfstvakantie ben ik, voor de derde keer, een week naar Taizé geweest. Het was echt super! Heftig, leuk, mooi, inspirerend, gezellig… Om even kort uit te leggen wat ik er gedaan heb zal ik ons dagprogramma (Als je ander werk hebt, heb je vaak ook een ander dagprogramma) even vertellen:

8.15 Ochtendgebed, daarna ontbijt
10.00 Werken bij Point 5
12.20 Middaggebed
13.00 Lunch
15.15 Bijbelinleiding en gespreksgroep
17.15 Thee
19.00 Avondeten
20.30 Avondgebed, daarna nog naar Oyak of meteen naar bed

Om 7.30 ging onze wekker en sprong Anne uit bed, pakte haar spullen en ging tanden poetsen. Daarna stond Joukje op en deed het licht aan. Langzaamaan kwamen we dan allemaal uit bed om klaar te maken voor de kerk. (Ja zo ging het serieus elke ochtend.) Rond 7.55-8.00 zat ik altijd wel in de kerk (op de grond!), dagboekje schrijven, zachtjes praten met mensen, soms bijbellezen of gewoon voor me uit staren. Om 8.15 begon dus het gebed. Dat bestond uit zingen, Bijbellezing, stilte, nog meer zingen en ’s ochtends communie-uitreiking. Over die communie heb ik aardig wat zitten denken, ik heb serieus géén idee of ik in die Werkelijke Tegenwoordigheid geloof en ik vroeg me af of “ik wil Christus ontmoeten” voldoende intentie is om het te mogen ontvangen. Maar ik denk dat het zo goed is, uiteindelijk boeit het ook niet zoveel wat andere mensen van jouw intenties vinden, het gaat tussen jou persoonlijk en God.
Na het gebed liepen we naar buiten en gingen we in de rij staan voor het ontbijt, dat bestond uit een keihard wit pistoletje, twee reepjes pure chocolade, een klein pakje boter en een kommetje thee of chocolademelk. De chocolademelk is super waterig en echt niet te doen, de thee is een fenomeen op zich, misschien nog het beste te omschrijven als verwarmde ijsthee.
Na het ontbijt liepen we naar Point 5, ongeveer zes meter verderop. Het werk bij Point 5 is wc’s schoonmaken en dat is minder vreselijk dan het klinkt. Je mag een liedje zingen voordat je begint (dit liedje!), je krijgt thee als je klaar bent en bij het dweilen moet je een emmer met water vullen, sop erbij en over de vloer smijten. Daarbij is het super gezellig! Om een uur of 11 waren we meestal klaar en gingen we thee drinken. Daarna was er tijd om bij te praten met iedereen (voorzover je dat bij het ontbijt nog niet had gedaan) of een spelletje te doen. Rond een uur of 12 ging ik, met nog een paar anderen, weer in de kerk zitten. Dan middaggebed, en daarna lunch. Zowel de lunch als het avondeten was warm eten en het eten is eenvoudig, voedzaam en soms zelfs lekker. (Het eten van de foto was het minst smakelijk van de hele week, schrik niet! En het smaakt beter dan het eruit ziet.)
Na de lunch had je aardig wat vrije tijd en kon je een wandeling maken, naar het winkeltje, wat zitten praten, een spelletje doen, in het Romaanse dorpskerkje gaan zitten (Dat is een heel klein kerkje, echt heel mooi en waanzinnig stil, echt zo stil dat je de stilte kunt horen. Echt heel bijzonder!) of iets anders. Om 15.15 hadden we bijbelinleiding door broeder Jean-Patrick. Ik vond hem soms wel moeilijk te volgen. Daarna gingen we in een gespreksgroepje verder praten over de bijbeltekst. Mijn gespreksgroepje bestond uit twee jongens uit Franstalig België, vier Duitse meisjes, een Australiër, en Stijn (die ik eerst niet kende), Simon, Marlies (uit mijn groep) en ik uit Nederland. Marlies was de enige die geen Engels sprak, maar Simon (haar vriendje by the way) heeft alles voor haar vertaald en dat ging heel goed. De eerste dag was iedereen echt heel stil, maar later ging het beter. Donderdag was heel heftig, we hadden het over je zwakheden tonen en kwetsbaar zijn, en toen kwamen alle dramaverhalen (niet negatief bedoeld). Echt iedereen zat te huilen, of bijna te huilen.
Daarna was er (weer) thee en had je vrije tijd tot 19.00, dan was het avondeten. Maandag heb ik geholpen met eten uitdelen en dat is echt heel tof! Iedereen komt langs en krijgt van de eerste een dienblad en een bord, van de tweede een kom en een lepel, van de volgende een stukje brood, van die daarna een stuk fruit enzovoort. In een halve minuut heb je dan je eten. Het uitdelen is heel gezellig, hoe lopende-band-werk het ook lijkt. Na het eten gingen we weer naar de kerk voor het avondgebed. Na het avondgebed gingen we vaak nog naar Oyak, dat is zegmaar het café. Daar gingen we dan nog wat drinken, kletsen en liedjes zingen.
Je dag is dus aardig volgepland, maar je hebt nog wel ruim genoeg vrije tijd over, om een spelletje te doen, te wandelen, in stilte in de kerk te zitten, in de zon een boek te lezen, een heftig gesprek te voeren… (: Vrijdagmiddag ging ik met een paar mensen in de crypte zingen. Dat waren we al langer van plan, omdat we van één lied de melodie erg mooi vonden. Ik vond het echt een heerlijk moment, ik merkte dat ik het echt miste om muziek te maken om de muziek zegmaar. Ik zing eigenlijk nooit, in ieder geval nooit als “instrument”, omdat ik het gewoon niet echt kan. Maar eigenlijk ging het best goed, en het was super leuk! Dus nu ben ik even helemaal gemotiveerd haha.

Ik merkte op gegeven moment dat ik nogal tegen mezelf aanliep. Ehm… okee wacht ik ga hier echt mensen mee kwetsen, maar ik wil het wel vertellen. Als ik je hiermee kwets, SORRY, ik voel me er echt oprecht schuldig over. En dan bedoel ik niet alleen dat het jou kwetst, maar ik voel me schuldig dat ik dit deed/doe. Ik kan me namelijk echt ergeren aan “orthodoxen” die oordelen (“als je niet alles gelooft wat de Bijbel en/of de Kerk zegt, ben je geen echte christen/katholiek”) maar ik merkte op gegeven moment dat ik zelf, in al mijn vrijzinnigheid, precies hetzelfde doe! Ik oordeel net zo hard over hen! Het was een vrij schokkende en confronterende conclusie. Ik maar denken en vinden dat zij niet goed bezig zijn, en ondertussen ben ik net zo erg! Of eigenlijk erger, want ik denk dat ik beter ben. Nu schrik ik iedere keer van mijn eigen gedachten, als in: “WAT? Oordeel ik zó hard? En ik dacht dat ik dat niet deed?” Ik heb zo’n idee dat dit gevoel “zondebesef” heet. Wát een kl*tegevoel!
Verder heb ik zaterdagavond een heel heftige ervaring gehad. In Taizé volgt een week een beetje de Paasweek, met vrijdag gebed rond het kruis, en zaterdagavond gebed met kaarsjes als symbool van het Paaslicht. De Paaswake thuis raakt me altijd wel, ik sta op een of andere manier altijd met tranen in mijn ogen. Deze “paaswake” raakte me echt heel erg, ik zat keihard te janken! Dat licht, dat is echt heel indrukwekkend, dat het Licht overwint. Het Alleluia (sinds vorig jaar weet ik dat dat “let us praise the Lord” betekent) na de lezing (over het lege graf, Johannes 20, vers 1-10) kwam echt van ergens heel diep van binnen, en daarna… echt heel heftig, heel indrukwekkend. Het was reactie op alles van de hele week, geen afscheid willen nemen, en vooral dankbaarheid tegenover God voor de mooie week, voor alle lieve mensen, voor Jezus ook, dankbaar dat het Licht nog steeds kan overwinnen. Het was serieus wel een moment waarop ik kon zeggen: “ik geloof in Jezus”. Echt… wow. Zó zó mooi!
Tenslotte mag ik opnieuw gaan twijfelen aan de Bijbel. Ik dacht dat ik aardig idee had wat het was, maar de manier waarop Luuk (een Nederlander die ik daar heb leren kennen) met de Bijbel omging, vond ik heel inspirerend. Heel relaxt, heel open. Hij was tijdens een kerkdienst begonnen met Openbaring lezen, en hij had er een mooi stukje in gevonden dat hij wilde laten lezen. Toen stond ik dus in de lunchrij samen met iemand anders dat te lezen. Die momenten “Openbaring bij de lunch” zijn me erg bijgebleven. Mede dankzij hem kan ik opnieuw de Bijbel gaan ontdekken. Ik heb het idee dat ik de hand van God erin wat had onderschat. Voor mij blijft het after all waarschijnlijk wel een boek van mensen, maar ik kan hem alleen maar dankbaar zijn voor die nieuwe twijfel! Dus bij deze Luuk, als je dit leest en je herkent jezelf, dankjewel.

Okee woow dit is echt een lang verhaal geworden! Maar een week is ook aardig lang  Als je zin hebt gehad om er doorheen te ploegen, beschouw ik dat maar als compliment. Ik hou NU op!

liefs! Geneviève

Hij zou ’s avonds rond negen uur langskomen. Een onbekende man waarvan ik eigenlijk niet goed weet hoe hij er uit ziet, ik heb slechts een vaag beeld van hem, en hij van mij. We hadden gemaild, gechat en een aantal sms-berichten uitgewisseld. En natuurlijk even gebeld, een lekker stem, rustig, donker, sexy… Een stem die me nieuwsgierig maakte, waaruit een belofte sprak. Een stem waardoor ik me graag liet overhalen om ook echt een afspraak te maken.

En nu is het dan bijna zo ver, over een paar minuten staat hij voor mijn deur… Ik heb iets makkelijks aangetrokken, een trui en broek waar ik me lekker in voel en lingerie van Marlies Dekkers. Ik kijk in de spiegel, haal nog even mijn handen door mijn krullen. Het is rommelig in huis, maar ik ga ervan uit dat hij toch vooral naar mij zal kijken. Dat maakt me misschien nog wel zenuwachtiger…

De bel gaat, ik loop snel naar beneden. Als ik de deur open staat daar een lange, jongensachtige man met een verwachtingsvolle blik, een ondeugende glimlach en een stoute uitstraling. Het voelt even wat onwennig, dan geeft hij me zachtjes een voorzichtige kus op mijn lippen. We lopen naar binnen en terwijl hij om zich heen kijkt schenk ik de wijn in. Zijn vingers raken de mijne als ik hem het glas geef, het lijkt alsof er een vonk overspringt. We proosten op een goede avond en nemen een slok.

Dan zet hij het glas weer weg terwijl hij me diep in mijn ogen kijkt. Rustig buigt hij zich naar me toe en geeft me nog een kus. Iets brutaler dan de vorige. En als hij merkt dat ik het toelaat gaat hij nog iets verder en drukt hij stevig zijn lippen op de mijne. Zachtjes voel ik zijn tong die mijn lippen aftast. Hij legt zijn handen op mijn rug en trekt me naar zich toe. Het ijs is gebroken, we spreken met onze ogen, woorden zijn overbodig. Ik weet wat hij wil, hij weet waar ik naar verlang.

Het zoenen voelt goed, spannend, opwindend, gewoon heel erg lekker. Ik voel een rilling over mijn rug lopen en kan een zucht niet onderdrukken. Voor hem het teken om door te gaan, zijn handen gaan rustig onder mijn trui. Strelen mijn rug en vinden voorzichtig de zijkanten van mijn borsten, mijn tepels reageren direct en worden harder. Ik laat me meeslepen in het spel dat we spelen. Mijn zenuwen maken plaats voor een prettige spanning, mijn schuchterheid verdwijnt en maakt plaats voor een brandend verlangen naar meer. Ik wil zijn handen op mijn borsten, zijn tong in mijn mond, zijn lichaam dicht tegen het mijne, hem overal voelen…

We kijken elkaar lang aan, verdrinken in elkaars ogen, vergeten bijna adem te halen. Ik zie in zijn ogen de geilheid, en weet dat hij hetzelfde ziet in de mijne. Snel trekt hij mijn trui over mijn hoofd, zijn mond zoekt mijn tepels, zachtjes kreun ik. Ik laat me gaan op golven van verlangen. Voordat ik hem kan, of wil, tegenhouden trekt hij mijn broek naar beneden waarbij hij me plagend even aanraakt tussen mijn benen. Ik kan een zachte kreun van verlangen niet langer onderdrukken.

Daar sta ik dan, bijna naakt voor een nog steeds aangeklede, onbekende man. En ik geef me over aan mijn verlangen, aan zijn verlangen… ik geef me over aan hem. Ik wil dat hij me zoent, dat hij mijn tepels kust en bijt, dat hij me likt. Ik wil hem zoenen, zachtjes bijten, pijpen… en dan wil ik dat hij in me komt. Eerst zacht en voorzichtig, en dan hard en diep. Ik wil grondig door hem worden geneukt…..

Het is alsof hij mijn gedachten kunt lezen. Hij gromt, zegt dat ik me nu helemaal moet uitkleden. Trillend doe ik wat hij zegt. Ik zie de geilheid en de bewondering in zijn ogen. Hij glimlacht… speelt met zijn macht over mij. En nu naar boven… naakt loop ik de trap op waar het bed al staat te wachten. Hij volgt me, duwt me ruw op bed. En dan voel ik eindelijk zijn lippen op mijn borsten, zijn tong die mijn tepels zoekt, zijn tanden die zachtjes bijten. Zijn hand zoekt ondertussen zijn weg naar beneden en vindt mijn clit. Zijn gevoel voor ritme en weken van virtueel voorspel zorgen ervoor dat ik snel voor de eerste keer heftig klaar kom.

Triomfantelijk kijkt hij naar me, nog steeds aangekleed terwijl ik naakt voor hem lig te kronkelen. Dan duwt hij twee vingers bij me naar binnen. Ruw bewerkt hij me, waardoor ik spuitend klaar kom over zijn hand. Mijn gekreun smoort hij met zijn tong, terwijl hij geniet van de blik in mijn ogen. Ik voel me bijna van de wereld los komen en ik wil meer. Ik trek zijn shirt uit, maak zijn broek los en trek deze snel naar beneden. Zijn strakke boxer laat zien hoe opgewonden hij zelf is geworden. Ook deze moet nu snel uit. Zodat ik hem kan voelen en zijn pik in mijn mond kan nemen.

Ik proef het voorvocht op zijn eikel, lik hem, bijt hem voorzichtig waardoor ik hem laat kreunen. Lang houd ik het niet vol, ik wil hem in me voelen. Zijn pik diep in me opnemen, zachtjes en dan steeds harder. Terwijl ik hem achterover op het bed duw klim ik op hem en laat me rustig op zijn pik neer zakken. Plagerig rek ik het moment, beheers ik mezelf. Dan neem ik hem in een keer diep ik me op terwijl ik bijna verdrink in zijn geile ogen. Zijn harde pik vult me, hij zorgt ervoor dat ik me in elke vezel vrouw voel. Dat ik de wereld om me heen bijna vergeet.

We voeren het tempo op, de ruwheid neemt toe, nog nooit voelde ik me zo geil, zo buiten zinnen, nog een paar stoten en dan kom ik spuitend klaar op je. Even moet ik bij komen, hij gunt me echter nauwelijks de tijd om adem te halen. Voordat ik in de gaten heb wat er gebeurt lig ik op mijn knieën voor hem. Voel ik hem van achter bij me binnen dringen terwijl hij aan mijn haar trekt. In de spiegel zie ik zijn blik, zie ik zijn pik in me pompen. Zijn vingers legt hij op mijn klit waardoor ik bijna klaar kom. Dan voel ik dat hij zich niet langer kan inhouden, nog een keer stoot hij diep in me, ik hoor zijn ballen tegen mijn billen slaan. Dat is voldoende om mij het laatste zetje te geven, gelijktijdig komen we kreunend klaar. Daarna vallen we uitgeput op het bed. Met zijn armen om me heen voel ik me goed en kom ik langzaam weer tot rust. Tijd om nader kennis te maken… er is vast nog voldoende te ontdekken.

(Gelezen ergens anders, werd/word/ben nog steeds zalig geil  )

Erg veel ervaringen met ziekenhuizen heb ik niet. Op mijn 22ste heb ik er 5 weken in gelegen vanwege een bedrijfsongeval.

Geen goede herinneringen. Na een week was ik “lopend” patient, maar ik mocht niet weg. Er was van alles niets, het eten vreselijk en met 6 man op een zaal.

Hoe anders is dat vandaag.

1 of 2 persoonskamers. Telefoon, TV, radio en overal hotspots voor de broodnodige internetverbinding. Keuze menu en een elektrisch verstelbaar bed.

Het paradoxale is natuurlijk dat je vroeger vanwege het ongemak zo snel mogelijk weg wilde, maar de dokter dat niet toestond.

Nu zou je, vanwege het gemak nog best een dagje willen uitzieken, maar wekt de dokter de indruk dat hij ze zo snel mogelijk wil lozen.

Zo is er altijd wat.

Gisteren was ik in Amsterdam bij de lezing van Brandon Bays, bekend van haar eerste boek The Journey. Brandon is de pionier van een wereldwijd opererende organisatie die aan honderdduizenden mensen technieken verleend op het gebied van persoonlijke groei. Een internationaal gezelschap heeft zich in de Duif aan de Prinsengracht verzameld. Het lukt mij om door het hoge ‘marketing’–gehalte’ van de lezing van Brandon heen kijken, omdat haar uitgangspunt mij aanspreekt. Brandon geeft een antwoord op de huidige wereldcrises en op elke persoonlijke crisis. Zij stelt dat ieder mens deel uitmaakt van de co-creatieve dans van het leven en dat ons menselijk potentieel velen malen groter is dan wij kunnen bevatten. Terwijl onze ‘natuurlijke’ reactie op een crisis is dat we ons beschermen en afsluiten. Brandon en het alomverbreide Journeywork laten mensen beleven en ervaren wat leven in een bewuste gezonde overvloed kan teweegbrengen. En dat is veel! De lezing van Brandon was voor mij een bevestiging van de bijzondere waarde van onze programma’s Schatgraven en de Design Your Own Future Day. Samenspel in de co-creatieve dans van het leven. Swing it out!

Vanmorgen lees ik de nieuwsbrief uit Burundi van Jaap. Na zijn actieve carriere als sportdocent en volleybaltrainer is Jaap zijn kwaliteiten in gaan zetten in ontwikkelingslanden. Vanuit twee visies die mij aanspreken: ‘sport verbroedert’ en ‘kinderen hebben recht om te spelen’. Ontwikkelingssamenwerking kan soms zo’n ‘ver van m’n bed show’ blijven. Jaap brengt het dichtbij. Hij laat zien hoe, met injectie van de overheid en met enthousiasme en doorzettingsvermogen van tal van organisaties en mensen prachtige resultaten kunnen worden behaald. Resultaten op het gebied van verbondenheid, verbroedering, ontspanning en plezier en ook op het gebied van uitdaging, onderwijs, sportontwikkeling en toekomstperspectief. Jaap Akkerhuis deed door de jaren heen sportprojecten in Rwanda, Kenia en Gambia. Wanneer hij verhaalt van zijn belevenissen hoor ik de luchtigheid en het plezier die sport kunnen brengen gemixt met de realiteit van de onzekere staat van veiligheid, comfort, hygiëne en besluitvaardigheid. Wat Jaap en Rita beleven is intensief en intens, emotioneel en onvergetelijk. Respect voor allen die zich inzetten om de wereld een beetje mooier te kleuren……. Wie het leuk vindt kan meelezen met enkele van de berichten uit Burundi.

“Bij kaarslicht hebben Louis (voorzitter van de volleybalbond) en ik overleg gevoerd. We konden in de avond niet meer terug naar Bujumbura rijden, omdat dat nà half zes verboden is. In het donker is het niet veilig om te rijden. Politie houd je tegen en vaak is dat geen politie, maar zijn het bandieten. En zelfs, zo zei Louis, zitten onder het politiepersoneel zulke bandieten. Het deed me denken aan de eerste jaren dat we in Rwanda waren en we ook niet na een bepaalde tijd mochten rijden. In Rwanda is dat allang niet meer aan de orde, maar in buurland Burundi wel. Nederland heeft een belangrijk kapitaal geïnvesteerd om met name de politie in dit land goed op te leiden en samen met het leger het land veiliger en dus leefbaarder te maken. Bepaalde etnische groepen zijn licht ontvlambaar en dat is onplezierig voor de samenleving, met name op het platteland, zo meldde Louis. Vanmorgen een heel plezierig onderhoud gehad met de Minister van sport, jeugd en cultuur. In de periode dat ik met het project in Rwanda bezig was, was hij directeur van de sportacademie in Kigali. Hij was destijds erg enthousiast over het minivolleybal toen ik op zijn academie enkele gastlessen gaf. Toen hij naar zijn land werd geroepen om daar het ministersambt te komen vervullen was één van zijn wensen dat ik ook in Burundi het minivolleybal zou komen introduceren. Dat vertelde hij me vanmorgen. Het is mogelijk dat ik het ga doen met een Canadees. Dat werd in een gesprek met Right to Play geopperd. Dat lijkt me ontzettend leuk. Vanmiddag heeft de volleybalbond me meegenomen naar een middelbare school voor meisjes, waar de sterkste 12 meisjes tegen elkaar speelden. De wedstrijd was niet zo geweldig maar wel erg spannend qua scoreverloop. De directrice van de school zat naast me en die had het niet meer. Die leefde zo erg mee met de speelsters. Ze kon nauwelijks blijven zitten. Ze sprong regelmatig omhoog en gilde vaak van enthousiasme. Eigenlijk vond ik dat nog het aller-leukst om te zien. Gisteren op bezoek geweest bij de Nederlandse Ambassade hier in Bujumbura. We hadden een goed en verhelderend gesprek met Arthur Kibbelaar over het land Burundi en wij hebben uitgelegd wat we namens de Noorse organisaties kwamen doen. Zaterdag zijn Louis en ik met een chauffeur van Right to Play vroeg in de morgen 100 kilometer zuidwaarts gereden naar de plaats Kilemba. Daar werden we op een paar wedstrijden getrakteerd en zijn er besprekingen gevoerd met een paar mensen van de plaatselijke volleybalassociatie en de inspecteur van het regionale basisonderwijs aldaar. Louis was de avond ervoor op de televisie geweest en vertelde daar over het naderende sportproject. Na afloop van de wedstrijden heb ik de teams en begeleiding toegesproken. Louis had me ingefluisterd dat de spelers geïnspireerd zouden worden als ik iets zou zeggen waar ze op zouden moeten trainen in de nabije toekomst. Om het niet te gek te maken heb ik ze geprezen voor hun inzet en een paar dingen genoemd waar ze speciale aandacht aan zouden kunnen schenken. Wat een enthousiasme lees je dan van die gezichten! Dat doet me wel wat en dat inspireert mij weer enorm.”

Afgelopen week had ik een paar vrije dagen en het was stralend mooi weer. Ik was al lekker opgewonden ’s ochtends vroeg, dus besloot vroeg op pad te gaan mijn neus achterna. Veel mensen dachten hetzelfde, zodat het aardig druk was in de bossen. Een beetje té druk naar mijn zin en bovendien waren in dat bos veel kinderen te vinden, dus wat ik in gedachten had zou ik daar zeker niet kunnen uitvoeren.

Ik besloot daarom naar het Zwanenwater te gaan, enerzijds om mezelf op te geilen (ik was door enige smsjes al flink geil aan het worden) en anderzijds om wat herfstfoto’s te maken. Het Zwanenwater viel kwa fotogeniek zijn wat tegen, maar het wandelen daar was wel erg geil te noemen. Ik had mijn string ondeugend hoog opgetrokken tussen mijn gezwollen lipjes en bij elke stap schuurde de string tussen mijn lippen. Mmm. ik werd bij elke stap natter en natter en ook geiler. Ik besloot even in de zon te gaan zitten en omdat er niemand te zien was gleed mijn hand even in mijn string, daarbij voelend dat mijn string echt zeiknat was van opwinding. Eventjes liet ik mijn vinger in mijn string glijden en toen ik dat deed kon ik er niets aan doen maar ik kon mezelf niet meer beheersen. Ik moest en zou even in de buitenlucht klaarkomen, dan maar op mijn eigen vingers.

Er was niemand te zien dus ik trok mijn broek uit en vervolgens mijn string. Er liepen wel wat mensen dus ik trok mijn broek wel weer uit veiligheid aan voor het geval dát, maar mijn string stopte ik in mijn tas.

Terwijl ik weer ging zitten zogenaamd met mijn gezicht in de zon kon niemand me zien die eventueel langs me zou lopen, dus ik ritste de gulp van mijn broek open en niet veel later streek ik met 1 vinger langs mijn zeiknatte gezwollen lippen. Er ging een schok van genot door me heen en ondeugend liet ik mijn vinger in mijn kutje glijden. Ik voelde dat ik door het schuren van de string tussen mijn lippen al zo geil was geworden dat ik mij niet lang zou kunnen beheersen en dat hoefde ook niet, niemand kon zien wat ik aan het doen was áls er iemand voorbij liep, dus ik liet me volledig gaan.

Terwijl 1 vinger langzaam in mijn soppende kutje gleed streelde mijn andere hand even langs mijn behaloze borsten. Ik vind het altijd prettig om als ik vrij ben zonder beha te lopen, dan schuren mijn tepels altijd zo heerlijk langs mijn kleding en ben ik in een voortdurende staat van opwinding. Mijn tepel was keihard en genietend rolde ik deze even tussen mijn vingers. Ik ging even verzitten en stopte nog een vinger in mijn natte kutje. Het duurde nu niet lang meer of ik zou gaan klaarkomen. Niets kon me meer schelen dus ik begon mijzelf heftiger te vingeren. Soppend gleden mijn vingers in en uit mijn kutje, ik bewoog mijn heupen steeds wilder en niet veel later kwam ik schokkend klaar.

Ik hoorde iemand aan komen lopen, dus ik trok mijn druipende vingers snel uit mijn kutje en ritste snel mijn broek dicht. Ik deed net alsof ik met mijn ogen dicht van de zon genoot, met veel moeite kon ik mijn hevig orgastisch schokkende lichaam in bedwang houden.

Ik moet zeggen dat dit erg opwindend was, ik denk dat ik vaker in het Zwanenwater te vinden zal zijn. Wie gaat er mee??

Vanmorgen toen ik de ochtendkranten las dacht ik: Wat draait er eigenlijk niet om beleving? Ook deze dag staan de kranten er weer vol van. De storytelling van gedupeerde klanten van de DSB bank; de kleedkamertaferelen en risicobeleving van de voetballers van AZ.;de succesbeleving van de onheilsprofeten die het debacle al hadden voorspeld. Beleving alom. Vandaag leerde ik overigens een nieuw woord van Bartjens (de columnist van het FD). Zijn column las ik in 1 adem uit. Ik weet niet of het alleen met taalbeleving te maken had. Nadat ik de laatste tijd oud-minister Zalm al had horen quoten dat je stil moet zitten als je geschoren wordt, heb ik nu nog meer kappersjargon ontdekt. Ik zal eerdaags aan mijn kapster Chantal vragen waarom dat is. Terwijl de DSB Bank en Dick Scheringa geknipt en geschoren werden, zo begrijp ik nu, was toezichthouder DNB de haircut aan het bepalen. De haircut? Jawel! Het is het afslagpercentage door De Nederlandsche Bank vastgesteld, waarmee banken bij de Europese Centrale Bank geld kunnen lenen, met hun hypotheekportefeuille als onderpand. Meestal is deze haircut 12%, dat betekent dat je als bank 88% van je hypotheekportefeuille kunt lenen. Scheringa kreeg een haircut van 45% aan z’n broek. Dat betekende in plaats van 1.6 mrd. slechts 1 mrd lening, en dus was DSB al het afgelopen weekend door z’n onderpand heen. Wellicht dat hij al te lang in de kapperstoel zat? Of zat hij niet stil bij het scheren? In Scheringa’s beleving was DNB te streng geweest. In de beleving van de Wormer dorpsgemeenschap, zo lees ik, blijft Dickie de held. En sommige gedupeerden zien het liefst dat DS zijn prive-flappen als doekjes voor het bloeden aanbiedt. Beleving alom. Ik hoop maar dat ‘onze’ (want zo was het toch?) DSB-schaatsploeg zich kan blijven focussen op Olympisch goud!  Het besluit van DNB is discretionair, dat wil zeggen dat ze het waarom niet hoeven toe te lichten. Waren het slechts de harde feiten, of toch ook de merkbeleving? En ondertussen viert BILLY zijn jubileum. Deze tijdloze boekenkast is al 30 jaar de all-time-high succeshit van IKEA, en dat mag niet ongemerkt voorbijgaan. Dus zijn er drie speciale limited-editions op de markt gekomen en komt er een heus jubileumboek uit. Bovendien mag onze prinses Laurentien, de komende 2 weken van elke verkochte, en gegarandeerd niet met kinderarbeid geproduceerde, BILLY, twee euro op haar conto bijschrijven. Waarmee ik natuurlijk het conto van de breed maatschappelijk gewaardeerde analfabetisme bestrijdende stichting Lezen en Schrijven bedoel. Want wanneer IKEA een boost aan de merkbeleving wil geven dan doen ze het goed. BAVARIA is deze week een grote mediacampagne gestart. BAVARIA investeert tientallen miljoenen om de beleving van hun merk van ‘goedkoop biertje’ naar ‘premiumbier’ te krijgen. Zouden ze met een schuin oog naar IKEA hebben gekeken? Er is veel te doen over (merk)beleving. Vaak in termen van opvallen en onderscheiden door meer, hoger, verder, duurder, langer en steeds gekker. Valt het jou ook op dat het boekenkast ontwerp van Gillis Lundgren, dat werd vernoemd naar marketingmanager en opdrachtgever BILLY Liljedahl, eenvoudig, bescheiden, functioneel, stabiel, goedkoop en tijdloos is?

Het was een zwoele zomernacht en ik had moeite met in slaap komen. Ik had de video boven neergezet en wilde een geil filmpje gaan kijken. Tijdens de film lag ik een beetje te fantaseren en als vanzelf gleden mijn handen naar mijn gladde heuveltje.

Terwijl ik half wakker en half slapend met mezelf lig te spelen, hoor ik de trap kraken en ik weet dat er iemand in huis moest zijn. Ik richt me een beetje rechtop en kijk de donkere gang in. Opeens zie ik jou in de deuropening staan. “Nu kan ik eindelijk in het echt van je genieten”, hoor ik je mompelen.

Verbaasd kijk ik je aan terwijl je langzaam maar vastberaden naar mijn bed toeloopt. De gedachte dat ik met mezelf lig te spelen terwijl je weet dat ik daarbij van jou fantaseer doet je opgewonden besluiten dat je me hier en nu wilt.

Grijnzend ga ik voor je op mijn knieën zitten en zachtjes buig je je voorover om mij voorzichtig maar wel hartstochtelijk te kunnen zoenen. Onze tongen cirkelen langs elkaar in een woest erotische dans en mijn handen dwalen over je rug en je billen.

Voorzichtig begin ik de knopen van je broek los te maken. Ik trek je broek naar beneden en zie  al een flinke bobbel in je strakke boxer. “Zo dan, jij bent opgewonden” fluister ik zacht in je oor. “Ik loop al dagen over je te fantaseren en kan me niet meer beheersen ik moest en zou je vandaag nog zien, wat er ook gebeurd verder” zeg je.

Ik wil je nu ook wel eens in het echt voelen en proeven en mijn handen friemelen aan je ballen en langzaam laat ik één hand aan de bovenkant van de boxer naar binnen glijden. Ik voel een geil, nat plekje op de top van je eikel zitten en wrijf er zachtjes over met mijn duim en wijsvinger. Steeds verder glijd mijn hand in je boxer. Mijn vingers kriebelen je lekkere kale ballen en de rest van mijn hand glijd plagend langs je harde paal. Langzaam trek ik je boxer verder naar beneden en laat hem op de grond glijden.

“Nu ga ik je proeven”, mompel ik zachtjes. Ik buig me voorover om je natte eikel tussen mijn lippen te laten verdwijnen en ik proef je vocht. Mijn tong dwarrelt likkend en zuigend langs je eikel en mijn lippen zakken steeds verder om je harde paal.

Eindelijk buig jij je ook voorover en ik voel je handen op mijn billen. Ik draai een beetje met mijn kont en laat één hand tussen je benen glijden. Langzaam laat ik je paal dieper in mijn mondje zakken en ik begin je heerlijk te pijpen. Ik hoor je grommen van genot.

“Ik wil jou ook proeven” hoor ik je zeggen. Ik laat je pik los en laat me ruggelings op bed vallen en ik spreid mijn benen een beetje voor je. Je kruipt over me heen, er daarbij voor zorgend dat ik als ik dat wil gemakkelijk je paal in mijn mond kan zuigen. Ik voel je hete adem tegen mijn kale heuveltje en als vanzelf druk ik mijn schaamheuvel tegen je mond aan. Mijn handen strelen je billen en soms knijp ik er een beetje in. Ik voel hoe je met één vinger langs mijn lipjes streelt, je hete lippen vangen mijn inmiddels gezwollen klitje. Ik grom nu ook van genot. Ik glijd nu met mijn tong langs je paal en laat hem, voorzichtig, diep in mijn keel glijden. Dan voel ik dat je één vinger tegen mijn natte grotje aanzet en hem tergend langzaam naar binnen laat glijden. “Jezus wat ben je heerlijk geil” hoor ik je mompelen. Dan druk je je tong weer tegen mijn klitje aan.

Ik druk genietend mijn heupen dichter tegen je vingers aan en je tong glijd door mijn spleetje en langs mijn klitje. “Ik wil je diep in me voelen” kreun ik tegen je.

“Eerst wil ik je lekkere sappen proeven” plaag je me. Af en toe haal je je vingers uit mijn natte grotje, om je tong erin te steken. Met één hand streel ik je billen, de ander speelt met mijn eigen harde tepel. Zachtjes draai ik met duim en wijsvinger om mijn tepel, terwijl de andere wijsvinger door je bilnaad glijd.

Je tong in mijn grotje maakt me supergeil en ik wil echt geneukt worden. Ik begin me wellustig tegen je tong en vingers aan te bewegen maar ik wil ook nog even wachten en het genot wat je me schenkt uitstellen tot ik bijna explodeer

Ik glijd voorzichtig onder je vandaan en ik ga op mijn knieën zitten met mijn kontje naar je toe. ”Ik wil mijn lul diep in dat geile nauwe natte spleetje stoppen” zeg je geil. Ik buig gewillig voorover, mijn tepels glijden nu langs het bed en met 1 hand op mijn billen pak je me stevig vast.

Je zet je natte eikel tegen mijn gezwollen lipjes aan en ik voel hem langzaam, dieper naar binnen glijden. Eerst neuk je me nog in een rustig tempo, maar al snel voel ik dat je eikel steeds sneller langs mijn g-spot glijdt.

Ik voel je keiharde paal in mijn grotje, ik hoor je kreunen van genot. Dit alles beloofd een heerlijk orgasme te worden. Dan voel ik dat je je pik uit mijn grotje haalt en er zachtjes mee langs mijn klitje wrijft. “Je maakt me supergeil” grom ik tegen je. “Wil je me klaar beffen?” vraag ik je. “Maak me gek” hoor ik je zeggen en je zet je mond tegen mijn natte grotje aan. Ik voel je tong langs mijn spleetje glijden, op weg naar mijn klitje en je begint me heerlijk te vingeren met twee soepele vingers die me een heerlijk genot geven. “Ohh ja, heerlijk!!” kreun ik. Dan houd ik het niet langer ik kom schokkend op je vingers klaar.

Ik draai op mijn rug en doe mijn benen wijd voor je, je aangevend dat ik je diep in me wil voelen. Grommend laat je je eikel tussen mijn lipjes verdwijnen. Mijn benen steunen op je schouders en je begint me heerlijk te neuken. Je ziet je paal in mijn kutje verdwijnen. Glimmend van al het geil trek je hem er weer uit en plaagt mijn klitje ermee. Dan laat je hem weer in mijn kutje glijden en begint steeds harder en dieper te stoten. Ik geniet van je stoten en je keiharde lul en ik kom voor de 2e keer schokkend klaar. Jij houd het ook niet langer en je spuit je hete zaad tegen mijn klitje aan.

Terwijl je uitgeput boven op me valt, vinden onze monden en tongen elkaar weer in een volgende woest erotische zoen……….

En weet je …

Dit was maar zomaar mijn eerste belevenis met jou mijn heerlijke geile lieve minnaar, er volgen vast nog wel wat meer 

Zaterdagmorgen om 10 uur naar Schellinkhout vanwege de topper Schellinkhout E2 tegen Valken E1.

In mijn ogen een topper omdat mijn kleindochter als enige meisje in E1 van de Valken speelt.

Leuk knus veld met twee oubazen langs de lijn die je vriendelijk goedemorgen wensen als je het terrein op komt.

Dat is dan weer het leuke van zo’n dorp, daar wensen ze iedereen die ze tegen komen een goede morgen.

Leuke wedstrijd. De Valken kwamen met 4-0 voor, lieten het daarna een beetje lopen zodat Schellinkhout terug kon komen tot 4-3, maar uiteindelijk werd het toch weer 7-4 voor de Valken.

Bij het verlaten van het veld passeerde mijn kleindochter een van de oubazen.

“Goed gespeeld” zei hij, “als je zo doorgaat kom je nog wel bij AZ”.

Stiekem denk ik dat ook wel eens, maar het is goed dat ze het nu eens van een vreemde hoort.

 Weer iets wat dankzij de vakantie dialyse is veranderd. De laatste twee jaar gebruikte ik kunststof naalden voor het aanprikken wat na al die tijd toch wel wat gevoelig en blauw begon te worden. In Harderwijk gebruikte ze stalen naalden die korter en m.i. scherper zijn dus makkelijker in te brengen. Tijdens de vakantie was het blauw al aardig weg en na nog een week kunststof in mijn eigen vakantie centrum zijn we hier ook over gegaan op staal dus weer een verbetering dankzij de vakantiedialyse.

Ik ben ook gewoon zó slecht in blogs bijhouden! Dus bij deze een update na twee maanden. De afgelopen tijd is er best een hoop gebeurd:

• Ik heb alle Psalmen gelezen. Dat was de afgelopen tijd mijn bijbellees-project: alle Psalmen, gewoon van 1 tot 150. Het is écht écht een aanrader! Echt, die Psalmen zijn zó mooi! In reformatorische kerken worden alleen Psalmen gezongen, en inmiddels snap ik waarom: meer hoeft er eigenlijk niet aan toegevoegd. Een aantal Psalmen hebben wat meer indruk gemaakt dan andere. Eén daarvan is 42. Ik had toch bestwel een crisismomentje toen ik die las, en écht, die Psalm beschreef precies wat ik voelde! Ik had het zelf niet beter kunnen omschrijven. “Wat ben je bedroefd, mijn ziel, en onrustig in mij. Vestig je hoop op God, eens zal ik hem weer loven, mijn God die mij ziet en redt.”
• Ik ben aan mijn examenjaar begonnen. Tot nu toe is het best wel druk, met profielwerkstuk en allerlei opdrachten. Ook begint de examenvrees al op te komen: ik zie mezelf echt daar zitten met een blackout en een 1 halen voor Grieks (en dat is mijn slechtste vak, dus dat zou een ramp zijn).
• Ik heb in de vakantie twee weken schoonmaakwerk gedaan in het ziekenhuis. Het werk was niet echt boeiend, maar ik heb er wel veel gezien en beleefd. Eigenlijk moet ik daar nog een keer een blog over schrijven.
• Ik ben naar de mis op Maria ten Hemelopneming (15 augustus) geweest, en dat was heftig. Gemiddelde Provinciestad (waar ik woon) ligt in een meer protestants deel van het land, dus processies zijn hier niet echt gebruikelijk. Maar in onze parochie hadden een paar het onzalige idee gekregen om er toch een te organiseren, met aansluitend een mis met een bisschop. Het pastorale team, waar mijn moeder vanwege haar werk in zit, moest meelopen en “ook meisjes die als bruidje willen meelopen, zijn welkom.” Zo stond het letterlijk in het huis-aan-huiskrantje. Ik vond het hele idee sowieso al raar, een soort van “het Rijke Roomse Leven in de herkansing”. Samen met mijn vader ben ik op gegeven moment toch naar de mis gegaan, even naar mijn moeder kijken. Halverwege ben ik de kerk uitgelopen, ik werd er echt misselijk van. Maargoed, als mensen er oprecht in geloven en er oprecht steun aan hebben moet ik daar niet over oordelen.
• Ik heb een poging gedaan om 1 maand zonder God te leven, en ik heb gefaald. De link heeft het over 40 dagen zonder, maar daar had ik geen tijd voor, dus ik had er 1 maand van gemaakt. Na anderhalve week ben ik echter maar gestopt, aangezien het voor geen meter lukte. Mijn conclusies: 1. ik kan niet zonder Hem; 2. hoe minder ik God opzocht (door te bidden, dingen erover te lezen, enzovoort) hoe meer ik op een of andere manier Zijn nabijheid merkte. Vooral die laatste conclusie vind ik echt wonderlijk.
• Ik heb een muzikale ontdekking gedaan: Regina Spektor. Een Amerikaans-Russische zangeres, een vrij eigen stemgeluid en bijzondere stijl. Ik vind het echt heel toffe muziek! Youtube-voorbeelden zijn hier en hier.
• Ik heb me opgegeven voor een reis naar Taizé. Taizé is in het kort een klooster boven op een berg in Frankrijk. Er wonen ongeveer 100 broeders en zij ontvangen jongeren voor een week of langer. De jongeren volgen dan een programma van 3 kerkdiensten op een dag samen met de broeders, bijbelinleidingen, gespreksgroepen en werken. Ik ben er twee keer eerder een week geweest en ook al heel vaak een weekend. In die weekends gaan we altijd een van de broeders bezoeken, omdat mijn vader er ooit een jaar gewoond heeft is die een goede vriend van ons. De weekends vond ik altijd wel tof, maar sinds ik een week ga wordt het minder. Een week is écht veel toffer! In zo’n weekend is het een beetje alleen maar met zijn vieren (mijn ouders, mijn broertje en ik), je spreekt niet echt andere jongeren en je hebt niet echt de ervaring van een hele week. Komende herfstvakantie ga ik dus weer een hele week. Ik heb er echt super veel zin in!
• Sinds de zomervakantie speel ik met de gedachte om joods te worden. Heel raar misschien, maar terwijl ik Psalm 119 (hier en hier) aan het lezen was (die heb ik in stukjes gedaan, want het is een heel lange) kwam het bij me op. Ik heb het jodendom altijd al fascinerend gevonden, maar ik vind het een vreemd idee. Helemaal omdat ik altijd zoiets gehad heb van “He doesn’t stick to rules”. Misschien ga ik over een tijdje in het kader van een schoolopdracht een keer naar een dienst, dat lijkt me echt heel bijzonder.
• Vorig weekend ging ik oppassen, en daar zag ik een boekje liggen: “Oscar en oma Rozerood” van Eric-Emmanuel Schmitt. Ik ben een stukje begonnen, en het is echt helemaal fantastisch! Zoveel mooie, leuke, grappige, wonderlijke gedachten! Ik ga hem denk ik echt even kopen!
• Tot slot heb ik in de vakantie het boek “Van de kaart” van Boele Ytsma gelezen, en het is een indrukwekkend boek. Hij vertelt hoe zijn “kathedraal van zeker weten” instortte, wat hij overhield en wat hij ervoor terugkreeg. Het is pijnlijk herkenbaar soms, niet alleen qua twijfel, maar ook die kathedraal herken ik bij sommige mensen in mijn omgeving, en dat is pijnlijk. Maar het is wel een aanrader. Je moet hem dan wel kopen en niet van de bieb lenen, want dan kan je er aantekeningen in maken en het boek zo afentoe nog even doorbladeren. Voor mij was het wel inspirerend, het deed me beseffen dat geloven niet zozeer draait om de goede dingen geloven, maar om te doen wat Jezus zei en Hem te volgen en op die manier God te ontmoeten.

Ik zoek en twijfel voorlopig dus nog verder, en eigenlijk vind ik dat niet eens zo erg. Laatst, na een gesprek met twee op straat evangeliserende mevrouwen van een of andere evangelische kerk, besefte ik dat die twijfels mijn geloof levend maken. Zonder zou ik niets meer hebben om over na te denken en zou mijn geloof vastroesten. En dat zou jammer zijn. Dan heb ik toch liever die twijfels!

Liefs, Geneviève

Vandaag is de start van mijn Blog. Gezien mijn passie en werk ben ik blij met de titel ‘Beleving’.

In deze Blog lees je met regelmaat belevenissen die ik de moeite waard vind om te delen en interessante informatie, artikelen en nieuws over beleving. Voor meer informatie over mijn werk en boek verwijs ik je naar de websites van www.bosmatchworks.nl en www.5-wheeldrive.com

Het delen van informatie over beleving en van belevenissen is voor mij niet nieuw. Deze vorm is wel nieuw. Studenten en professionals weten mij al te vinden via mijn websites. Via deze Blog is reageren nog makkelijker geworden. Ik stel je reactie op prijs.

Het niet kunnen laten om te spelen op onze vakantie, wij Trudi en ik hadden afgesproken om geen gebruik te maken van deze baan op ons hotel terrein.

Maar zoals jullie zien is er wel gespeeld onder leiding van een lid van het animatieteam die een bijzondere manier van spelen had maar ja, je gooit een bal met andere gasten Engelsen en jawel een Fransman van een jaar of tachtig en die trof ik natuurlijk maar wel lekker fanatiek en zo hoort het ook.

Ik zal jullie maar niet vermoeien met uit slagen maar toch weer gespeeld dus kijk maar uit we zijn in bloed vorm.

Groetjes Dick Schekkerman oja daar heet ik Dirk met al die Engelsen om je heen.

Afgelopen maandag hebben hij en ik een heerlijke geile fantasie beleefd.

Hij moet op maandag altijd werken, ik ben op maandag altijd vrij en had een ondeugend plannetje bedacht. We hadden elkaar even gesproken via msn, maar ik had zin om met het mooie herfstweer even in het bos te gaan lopen. Natuurlijk was ik al geil geworden van ons korte maar hevige mailberichtjes. Ik stelde hem voor dat ik in het bos zou gaan lopen, terwijl ik ondeugend mijn op afstand bediende trileitjes in zou doen. Hij had de afstandsbediening en kon op elk moment de eitjes zachtjes of wat harder laten trillen.

Ik smste hem dat ik in het bos liep, als reactie voelde ik dat mijn ingebrachte eitjes heel licht begonnen te trillen. Hoewel heel licht voelde ik mijn lichaam reageren, mijn tepels werden al hard bij de gedachte dat hij vanaf die afstand de eitjes harder of zachter kon laten trillen, terwijl hij alleen op mijn smsjes moest afgaan hoe geil ik was.

Ik kon merken dat mijn antwoord hem opwond want even voelde ik de eitjes wat harder trillen, waarna ze weer afzwakten tot een gestadig maar uitermate geil getril. Ik ging op een bankje zitten en maakte een foto voor hem met mijn mobiel en stuurde die naar hem toe. Vlak nadat ik dat gedaan had, voelde ik dat de eitjes wat harder gingen trillen en ik moest me inhouden om niet zachtjes te gaan kreunen. Ik smste hem dat het niet lang zou duren voordat ik mijn eerste orgasme zou gaan beleven, maar dat was niet zijn bedoeling, hij wilde me helemaal gek van geilheid maken.

De eitjes stopten met trillen en ik smste hem smekend dat hij ze weer aan moest zetten. Natuurlijk plaagde hij me door ze eventjes voluit te laten trillen en vervolgens weer helemaal uit te zetten. Ik kon er niets aan doen, maar werd door zijn geplaag alleen maar geiler. Ik keek voorzichtig om me heen of er iemand langs zou kunnen komen, maar ik zag niemand, en trok stiekem mijn string uit, zodat ik af en toe aan mijn klitje kon voelen.

Terwijl ik mijn stringetje in mijn jaszak stopte zag ik een man aan komen lopen die me nogal strak aankeek. Terwijl ik terugkeek zag ik dat zijn hand naar zijn broek ging waar zich een enorme bobbel bevond.

Plotseling begonnen de eitjes in me weer zacht te trillen en ik kon een kreun van genot niet onderdrukken. De man stond voor me en keek geil naar me, ik keek geil terug, pakte mijn telefoon en smste naar hem dat er nu een man naar me stond te kijken. Ik voelde onmiddellijk dat mijn eitjes harder ging trillen maar zag ook dat de man naar zijn broek greep en zijn telefoon pakte om een sms te lezen.

Breed begon ik te grijnzen toen ik begreep dat de man voor me dezelfde man was die mijn trileitjes vanaf een afstand kon bedienen. Geil keek ik naar hem  toen hij de afstandsbediening voor mijn ogen liet bungelen, terwijl de eitjes steeds harder begonnen te trilen. De man stapte op me af, ik maakte zijn broek los, trok zijn broek naar beneden, en zoog in een keer zijn keiharde staaf diep in mijn mond.

De eitjes in me deden zijn werk en met een lange diepe kreun kwam ik klaar, terwijl ik de man bleef pijpen. Niet lang daarna voelde ik de harde lul van de man trillen in mijn mond en voelde ik een warme lading zaad in mijn keel spuiten. Netjes slikte ik alles door, likte zijn staaf schoon, knoopte zijn broek weer dicht, stond op en zei over mijn schouder dat ik even verder ging wandelen..

Tot vóór zaterdag beperkte mijn festivalervaring zich tot een avondje Cactusfestival in 2004. Ik herinner mij nog vaag dat ik toen Admiral Freebee en Patti Smith gezien heb. Het hele gebeuren deed mij echter bitter weinig en ik was zelfs content toen ik de volgende dag terug thuis was. De daaropvolgende jaren waren er maar weinig haren op mijn hoofd die eraan dachten nog eens een festival mee te pikken. Om grotendeels onverklaarbare redenen kwam daar deze zomer echter verandering in. Toen ik begon te beseffen dat ik Pukkelpop voor geen geld wou missen, was het al te laat natuurlijk. Daar ging mijn kans om Bill Callahan en vele anderen live aan het werk te zien. Als een geschenk uit de hemel was daar echter ineens de combinatie van een week verlof, Leffingeleuren en Ray Lamontagne. Als klap op de vuurpijl bood er zich zowaar iemand aan als mogelijke festivalpartner. En zo geschiedde…Linn ging naar Leffingeleuren. Een kort verslagje van de optredens die ik er zag.

Vrijdag 18 september

Na lang twijfelen liet ik vrijdagavond aan mij voorbijgaan.

Zaterdag 19 september

Alela Diane

Sympathieke Alela heeft haar lange haren ingeruild voor een korte coupe die ik haar bijzonder goed vind staan. De zangeres stond niet alleen op het podium maar werd begeleid door een band met daarin onder andere haar vader, een ongeïnteresseerd kijkende achtergrondzangeres en een langharige bassist die duidelijk nog onder invloed was van de alcohol van de avond ervoor. Alela’s volle stem en dromerige folknummers kwamen naar mijn mening niet echt tot hun recht in een nog niet half gevulde tent die ook heel wat ongeïnteresseerde babbelaars herbergde. Tja, dat zijn de nadelen van een festival tegenover een concert in een gewone zaal zeker? De meeste nummers die Alela bracht kwamen uit haar meest recente album To Be Still. Ik had stiekem gehooptwat meer nummers uit The Pirate’s Gospel te horen te krijgen maar al bij al was het meer dan een fijn concert.

Interview met Alela Diane op Leffingeleuren [klik]

J. Tillman

Joshua Tillman is de drummer van Fleet Foxes en dat alleen al zorgde ervoor dat er heel wat nieuwsgierigen waren afgezakt naar Zaal de Zwerver om de man aan het werk te zien. Ikzelf ben eerlijk gezegd (nog) niet zo bekend met de nummers van Fleet Foxes maar Tillman’s vijfde (!) plaat Vacilando Territory Blues heb ik de laatste weken zowat grijs gedraaid. Er waren enkele luisterbeurten nodig om het album te kunnen appreciëren maar ondertussen zit het meer dan goed tussen Vacilando Territory Blues en mij. Het optreden was op z’n zachtst gezegd de moeite waard. Tillman en zijn muzikanten lieten zich volledig gaan. De nummers klonken live ook veel krachtiger en intenser dan op het album. Ik zou niet durven zeggen dat ze beter klonken, maar in ieder geval wel anders. Hun set eindigde met het prachtige ‘New Imperial Grand Blues’, één van de ‘hardere’ nummers op Vacilando Territory Blues. Een waar muzikaal orgasme!

Interview met J. Tillman op Leffingeleuren [klik]

The Bony King of Nowhere

Het was via een blogpost van de heer Coudie dat ik The Bony King of Nowhere leerde kennen. Al van bij de eerste luisterbeurt van Alas My Love was ik verkocht. Met het optreden in Zaal De Zwerver was het net hetzelfde. Van zodra ze begonnen te spelen wisten ze mijn aandacht vast te houden en niet meer los te laten. Het deed mij iets om die talentvolle jonge mensen van eigen bodem aan het werk te zien. Bram Vanparys lijkt mij trouwens een uiterst charmante jongeman. De reacties van zowel vrouwelijke als mannelijke fans tijdens het concert maakten mij duidelijk dat ik niet de enige ben die deze mening is toegedaan.

Eilen Jewell

Joe Gideon & The Shark lieten het op het allerlaatste moment afweten waardoor Eilen Jewell in de zaal in plaats van het café mocht spelen. “Jewell vermengt op onnavolgbare wijze Amerikaanse folk met blues, country en vooral stokoude rockabilly,” staat er op de festivalsite van Leffingeleuren te lezen.  Ze wist met haar optreden een deel van het publiek zowaar aan het dansen te krijgen. Helaas werden de toeschouwers minder talrijk naarmate het concert van Daan in de tent dichterbij kwam. Mijn festivalpartner en ik bleven echter tot de laatste noot van Jewell’s set. We waren het erover eens dat haar swingende concert de ideale afsluiter was voor onze zaterdagavond op Leffingeleuren.

Zondag 20 september

Ray LaMontagne

Naar het optreden van Ray LaMontagne keek ik het meest van al uit. Ik leerde zijn muziek kennen via het album Till The Sun Turns Black en was op slag verliefd. Wat meteen opviel toen Ray en zijn band het podium betraden was dat hij niet in het midden van het podium maar helemaal rechts plaats nam. Al van bij de eerste noten van het nummer ‘Be Here Now’ was ik helemaal in de ban van die mysterieuze man met zijn hese stem. Het onophoudende geroezemoes in de tent zorgde er echter voor dat ik op geen enkel moment echt van het optreden heb kunnen genieten. Jammer. Het viel Ray trouwens ook op dat er veel lawaai was want in het midden van zijn set sprak hij zijn bandleden toe met de woorden “Anything that requires listening, we skip…”. Met nummers als ‘Meg White’ en ‘Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame)’ wist hij de aandacht van het publiek  opnieuw vast te houden. Na het laatste nummer richtte LaMontagne zich (uit)eindelijk tot zijn publiek met een welgemeende “Thank You”. Vraag me niet waarom maar deze man intrigeert mij.

Seasick Steve

Sinds Seasick Steve een aantal jaar geleden optrad bij Jools Holland ontstond er een ware hype rond deze 68 jaar oude bluesmuzikant. Ik had me niet verdiept in zijn muzikaal oeuvre  en wist bijgevolg totaal niet aan wat ik mij moest verwachten. Nu ik een optreden van de man meegemaakt heb, kan ik de hype volledig begrijpen. Seasick Steve maakte er een heerlijk feestje van daar in de tent in Leffinge. Aoooooooooh!

Interview met Seasick Steve op Leffingeleuren [klik]

Ik denk dat het vrij duidelijk is dat mijn uitstapje naar Leffinge mij enorm bevallen is. Voor herhaling vatbaar!

De fietsploeg

Zaterdagmorgen vertrokken 10 fietsers vanaf Rabo filiaal Bovenkarspel aan de 50 km. lange tocht door West-Friesland, richting Zwaagdijk waar de eerste stop was. Na de koffie richting Wervershoof,de molen  waar we ook nog moesten achterhalen wanneer de molen was gebouwd . Dit was één van de vragen die we meekregen om het saldo te verdubbellen als alle vragen goed zijn beantwoord,dus afwachten maar.

Vervolgens naar Andijk waar bij de kerk gestempeld moest worden, en een heuse file ontstond waar je die niet verwacht n.l Andijk. Via de verkaveling ging het richting Enkhuizen waar  weer even kon worden gerust en bij getankt kon worden. Via Bovenkarspel “De Kolk “waar Pieter van fiets moest wissellen omdat de accu uitgeput was,naar Venhuizen.  Echter als je gewend bent aan fietsen met een hulpje , viel het voor Pieter niet mee zonder deze elektrische hulp en moest helaas afhaken, Echter petje af voor Pieter hij heeft het toch maar mooi 40 km volgehouden voor de club!  Pieter bedankt.

Vervolgens richting  het oude raadshuis , waar we moesten  achterhalen welke vereniging zich hier huisvest  , n.l. De Historische vereniging  Suider Cogge “. en weer een stempel halen.

Op naar de laatste stop het vertrekpunt in Bovenkarspel weer door een open stuk waar de wind niet echt meewerkte , wat betekende dat er wel flink moest worden door getrapt.

Rond 14.30 uur was de tocht uitgereden. Terug kijkend op een geslaagde dag , en zeker voor herhaling vatbaar ( de 2e zaterdag in september ) goed weer en een goede teamgeest

tussenstop Enkhuizen

Met dank aan  Paula van Westen, Annie Koster, Elly de Vries, Patricia Doornaar, Pieter van Rossen, Erik Dekker, Rob van Westen ,Fred Stuyts, Dirk de Vries en Joop Doornaar.

Even terug komen op schrikken!!!! weet u wel het niet betalen van mijn vakantiedialyse.
Het is een fenomeen waar al mijn mede consumenten vroeg of laat mee te maken kunnen krijgen. Wat is er aan de hand. De politiek heeft de DBC ingesteld om alles makkelijker te maken dat zal wel maar niet voor de Vakantie dialyse centra’s. De zorgverzekeraars betalen per ziektegeval ( lees 3 x dialyse ) één prijs voor de totale zorg die wordt verleend aan een patiënt: de DBC.
De meeste consumenten dialyseren drie maal per week en dat kost tussen de 1300 en 1500 euro (de DBC) niets aan de hand zou je zeggen maar……….. Nu ga je fijn een weekje weg je dialyliseerd één maal in je eigen ziekenhuis kosten een DBC á 1300 euro daarna ga je naar vakantiecentrum Xxx voor de andere twee dialyses kosten een DBC á 1300,– euro (=2600 euro). En daar hebben sommige verzekeraars even geen zin in om dat te betalen.
Ik heb geen idee hoeveel verzekeraars hier moeilijk over doen maar de mijne wel.
Nog een praktijk geval: U gaat fijn op vakantie naar Turkije U vliegt op dinsdag en gaat maandag in uw eigen ziekenhuis dialyseren dat is dan een DBC á 1300 euro de andere twee dialyses doet u in het mooie Turkije en is dan een DBC á 1300 euro.
De rest mag U zelf verzinnen maar dat er iets mis is en ergens een hiaat zit is zeker. Er schijnt ondertussen een afspraak tussen wat ziekenhuizen te zijn om e.e.a. onderling te verrekenen.
Ik hoop dat mijn mede dialyse consumenten hiermee niet nog eens extra belast worden, vakantie regelen is al moeilijk genoeg voor ons.

• Sinds vorige week dinsdag ben ik full-time medewerker in een supermarkt die deel uitmaakt van de keten die in 1932 in Nederland werd opgericht onder het motto Door Eendrachtig Samenwerken Profiteren Allen Regelmatig.
• Ik kan mij geen supermarkt inbeelden waar het leuker werken is dan diegene waar ik tot voor kort op zondag als jobstudente werkte en waar ik vanaf heden wekelijks 38 uur zal doorbrengen. Vooral het feit dat het om een kleine supermarkt in een kleine stad gaat is een gigantisch pluspunt. In een dergelijke supermarkt is het nog mogelijk om een goed contact te hebben met zowel je – grotendeels vaste – klanten, je bazen als je collega’s.
• De voorbije twee zomers heb ik als jobstudent het bouwkundig erfgoed  van een Oost-Vlaamse gemeente in kaart gebracht. Een droom-vakantiejob voor de gemiddelde geschiedenisstudent maar ik deed het in ieder geval 10 000 keer minder graag dan in mijn favoriete supermarkt werken.
• Over geschiedenisstudenten gesproken: het zou kunnen dat ik er ook volgend academiejaar nog één zal zijn. Ik moet dat binnenkort definitief beslissen want om je in mijn situatie opnieuw in te schrijven moet een gigantische administratieve rompslomp doorlopen worden.
• Voor alle duidelijkheid: bovenstaande puntje betekent inderdaad dat ik er niet in geslaagd ben om het enige wat ik nog moet doen om mijn diploma te behalen af te werken
• Genoeg over werken en (af)studeren. Morgen start Pukkelpop. Ik ben allesbehalve een festivalganger maar enkele weken geleden kwam ik tot het besef dat het eigenlijk zonde is dat mijn festivalverleden zich beperkt tot één avondje Cactusfestival een jaar of zes geleden. Wegens werkverplichtingen (zowat al de jobstudenten gaan al naar Pukkelpop) zal ik er ook dit jaar opnieuw niet bijzijn. Voor het eerst vind ik dat bijzonder jammer. Vooral de optredens van Bill Callahan (ik hartje zijn laatste album), Bon Iver en Andrew Bird had ik voor geen geld willen missen. En dan zwijg ik nog over Soap&Skin, Moderat, Ellen Allien, Jon Hopkins, The Bony King of Nowhere, Fever Ray, Grizzly Bear, Hanne Hukkelberg en al die andere mensen die al die mooie klanken weten te produceren.
• Oei, ik zie dat het tijd is om mij klaar te maken. Binnen een veertigtal minuten word ik op mijn werk verwacht. Een mens kan zich – naast de kust – geen beter oord inbeelden om in deze tijden van hitte wat af te koelen.

Ook ik lees regelmatig Nier Nieuws de site om op de hoogte te blijven over alles wat met het lichaams onderdeel nieren te maken heeft.
Zo las ik met blijdschap de geboorte van een nieuwe rubriek ””Vakantie en dialyse”” en trots als ik ben op mijn website dacht ik heel brutaal er een mailtje aan te wagen om bij de redactie mijn website kenbaar te maken.
Wat schets mij verbazing dat ik binnen de kortste keren een heel positief mailtje retour kreeg.
Dus dialyse vakantie consumenten ( wat een woord ) we hebben er weer een positief naslagwerk bij en word de vakantie voor dialyse consumenten weer extra op de kaart gezet.
Nog even en de vakantie word ook voor ons nog eens een normale zaak. TOP.