You might be surprised to learn how much Italians love sparkling wine. Italy is one of the biggest export markets for Champagne and throughout the country, local producers make unique sparkling wines, from Erbaluce di Caluso in Piemonte to Aspirinio di Aversa in Campania; I’ve even tasted a bollicine from Toscana. Then of course, there are the wildly popular sparkling wines from Asti and Prosecco.

So it should come as no surprise that there is an area where local vintners have decided to focus on producing the finest sparkling wines, using the best varieties and sparing no cost with production methods. This sparkling wine is Franciacorta.

The Franciacorta zone is comprised of nineteen communes in the province of Brescia in eastern central Lombardia. Viticulture among the gentle rolling hills of this area date back more than five hundred years, but it was not until the 1960s that local producers transformed Franciacorta into an important territory for sparkling wines. Awarded DOC recognition in 1967, Franciacorta was elevated to DOCG status in 1995. Today there are over 75 producers of Franciacorta, ranging in size from small (100,000 bottles per year) to large (about one million bottles per year).

Only three varieties are allowed in the production of Franciacorta: Pinot Bianco and Chardonnay for white and Pinot Nero (Pinot Noir) for red. Aging is for several years and the final product cannot be released until 25 months after the vintage of the youngest wine in the cuvée (as with Champagne, the most common bottlings of Franciacorta are non-vintage – or multi-vintage, if you will – Brut.) While most producers age their wines solely in stainless steel, there are a few notable producers such as Bellavista and Enrico Gatti that age at least part of their cuvées in oak barrels.

Along with non-vintage Brut, there are bottlings of Rosé, which must contain a minimum of 15% Pinot Nero, although the finest examples are produced with 50% to 75% of this variety. There is also a type of Franciacorta known as Satèn that can be produced from only white varieties (originally Satèn was 100% Chardonnay, but today, Pinot Bianco is allowed in the cuvée; a few producers such as Bellavista with their Gran Cuvée Satèn still use only Chardonnay for this type of wine.) Also as with Champagne, there are special cuvées that represent the finest sparkling wine a producer can craft. Made from the best vineyards and aged longer on their own yeasts, these bottlings are released later then the regular Brut and other cuvées and can generally age longer than those wines. A few examples include the “Annamaria Clementi” from Ca’ del Bosco, the “Gran Cuvée Pas Operé” from Bellavista and the “Brut Cabochon” from Monte Rossa.

Among the finest producers of Franciacorta are:

• Bellavista
• Fratelli Berlucchi
• Guido Berlucchi
• Ca’ del Bosco
• Contadi Castaldi
• Ferghettina
• Enrico Gatti
• Il  Mosnel
• La Montina
• Lantieri
• Le Marchesine
• Mirabella
• Monte Rossa
• Quadra
• Ricci Curbastro
• Uberti

Perhaps the most important thing that should be noted about Franciacorta is the outstanding quality. The wines are made according to the classic (or Champagne) method, where the wines are aged on their own yeasts in the bottle before being disgorged after a lengthy aging period. This is a costly and time-consuming method, but it is a vital step in assuring complexity and quality. Clearly, the finest examples of Franciacorta can stand alongside the most famous bottlings of Champagne in terms of excellence.

One final note: Many producers of Franciacorta also make red and white table wines, produced from a number of varieties, including Chardonnay, Pinot Nero, Barbera and Cabernet Franc. These still wines are labeled with the Curtefranca designation.

ผลพวงของการประกาศอิสรภาพจากการจัดจำแนกสายพันธุ์อันจำเจอยู่เพียง”เรื่องแต่ง(narrative)” หรือ “สารคดี(documentary)” ปฏิบัติการดั้นด้นค้นหาพิภพใหม่ทางภาพยนตร์จึงเกิดขึ้น

การเลี่ยงไปใช้นิยามอื่นเช่น เรื่องจริง(reality)ก็ใช่ว่าจะถอดชนวนปัญหาได้ราบคาบ แม้ว่าการฉายความเป็นจริงด้วยอารมณ์พาซื่อพลั้งปากจะถือเป็นทีเด็ดของหนังเหล่านี้ ในเมื่อประเด็นที่อยากจะจับให้มั่นคั้นให้ตายแตะต้องได้เพียงการตั้งแง่เหล่เขม้น สาระสำคัญของหนังเหล่านี้จึงเป็นการเปรยออกมาเท่าที่ยลยิน เถรตรงและถ่องแท้ และก็ไม่ใช่เรื่องจริงผักชีโรยหน้า(pre-arranged nonfiction)อันชวนตะขิดตะขวงใจอย่าง Nanook of the North งานดึกดำบรรพ์เมื่อค.ศ.1922 ของโรเบิร์ต ฟลาเฮอร์ตี(Robert Flaherty)

ก็ถือเสียว่าความเป็นจริงนั้นไร้จุดมุ่งหมาย และในการสังเกตุการณ์สังคมตามหลักวิทยาศาสตร์ก็พึงสังวรณ์คติของไฮเซนเบิร์ก(the Heisenbergian notion)ที่ว่า การใดเป็นจริงได้ย่อมมาจากสังเกตการณ์ ผิดจากนี้ล้วนมีโอกาสปนเปื้อนอัตวิสัยอันแฝงด้วยเจตนาอย่างใดอย่างหนึ่งเสมอ สุญญากาศของภาพยนตร์กับอภาพยนตร์หรือกล่าวให้แคบเข้าคือพื้นที่รกร้างหลงหูหลงตาจากอาณัติข้อเท็จจริงอันหยาบกระด้างและเรื่องแต่งอันประณีตคือแหล่งซ่องสุมความเป็นไปได้บ้าบอคอแตกสารพัดขนาน

มาเริ่มต้นด้วยหัวหอกแห่งการปฏิวัติวงการ La Libertad งานค.ศ.2001 ของลิซานโดร อลอนโซ(Lisandro Alonso) เนื้อหาของหนังที่เป็นทั้งสารคดีและเล่าเรื่องของคนตัดฟืนชื่อมิซาเอล(Misael)พาคนดูมุดเข้าไปขลุกในหวอดลับแลแทรกอยู่ในภาวะคาบลูกคาบดอกในความเป็นหนัง

a scene from La Libertad

แนวโน้มดังกล่าวเป็นผลพลอยได้จากสำนึกเลยเถิด(hyperconsciousness)ร่วมต่อหนังและอิทธิพลของหนังและคนทำหนังก็เริ่มตระหนักว่าเล่ห์กลของพวกตนคงหลอกคนดูได้อีกไม่กี่น้ำ จึงต้องวิจิตรบรรจงเป็นพิเศษ

ไม่ว่า่จะเข้าท่าหรือรนหาที่ แม่บทการผลิตงานดังกล่าวก็ฉุดกระชากหนังไถลออกจากปริมณฑลของสารคดีไปเข้าทางงานแนวประโลมโลกย์ก่อนจะเหวี่ยงกลับเข้าที่เดิมอีกที ยกตัวอย่างเช่นงานในค.ศ.2007 ของโฆเซ  หลุยส์  ตอร์เรส  ลีวา(Jose  Luis Torres  Leiva)เรื่อง The Time That Rests(ต่อยอดงานของเฟรดริก  ไวส์แมน(Fredrick  Wiseman)ด้วยปณิธานกวี)   The Session Is Open(หนังว่าความหักหาญความรู้สึกที่ไม่มีพระ-นาง) งาน ค.ศ.2006 ของ วินเซ็นโซ  มาร์รา(Vincenzo  Marra) และ The Ghost of Cite Soleil งานค.ศ.2006 ของเอสเกอร์  เล็ธ(Asger  Leth) หนังสัจนิยมเพื่อสังคมแนวกำปั้นทุบดินแปลงร่างเป็นเศษหนังข่าวโฆษณาชวนเชื่อของไวคลิฟ  ฌ็อง(Wyclef  Jean)ในพริบตา ดาวโรจน์ในชั่วไม่กี่ปีหลังมานี้ต้องยกให้ภาพยนตร์ประเภทสรรหาและคลุกคลีอยู่กับกิจกรรม ณ พื้นผิวปฐพีของมนุษย์

หนึ่งในผลงานโดดเด่นเป็นหัวโจกของงานแนวนี้ย่อมต้องมี Elsewhere งานค.ศ.2004 ของผู้กำกับนิโคลอส กีราลเตอร์(Nikolaus Geyrhalter)รวมอยู่ด้วย หนังความยาว 4 ชั่วโมงเรื่องนี้เป็นบทบันทึกความเป็นไปในชั่ว 12 เดือนจาก 12 ภูมิภาค มีตั้งแต่ภาพกิจวัตรของชาวแลปไปจนถึงชาวหมู่เกาะไมโครนีเชีย สะท้อนให้เห็นความล้าหลังและรุดหน้า ประหนึ่งขาข้างหนึ่งของพวกเขาเหยียบย่างอยู่ในคริสตศตวรรษ 21 ขณะที่ขาอีกข้างหนึ่งยังหยั่งยืนอยู่ในคริสตศตวรรษ 12

a scene from Timber Gang

แต่งานของอุรุพงษ์ รักษาสัตย์ไปไกลกว่าใครในขบวนการนี้  Stories from the North งานค.ศ.2005 ของเขาเป็นการรวบรวมภาพแรงงานและสภาพชนบทแถบอีสานของไทยเจือกับท้องเรื่องและคาบการเล่าอันเกิดจากการจัดแจงอันอาจถือเป็นการลองมือก่อนสะบัดลวดลายเต็มคราบในชิ้นใหม่คือ Agrarian Utopia(สวรรค์บ้านนา) งานสุดล้ำชิ้นล่านี้เป็นทั้งภาพในอุดมคติ ชื่อหนังก็แดกดันแรงบันดาลใจ ปณิธาน และสภาพการณ์ของผู้กำกับสายนี้

แล้วหนังเหล่านี้ต้องการสะท้อนคุณค่าอันใด เป็นต้นว่าขณะที่ผู้กำกับ นักมานุษยวิทยาวัฒนธรรมผู้เจนจบ นักชาติพันธุวรรณาผู้ละเอียดละออ และช่างภาพติดตั้งอุปกรณ์บันทึกเสียงฝูงสัตว์อันเป็นประธานของฉากนั้น พวกเขาทำไปเพื่อเก็บสุ้มเสียงให้ใกล้เคียงความจริงกระนั้นหรือ แล้วจะจัดการกับสรรพสำเนียงจากแหล่งอื่น ๆ ซึ่งอยู่พ้นหางตาของกล้องออกไปนั้นเล่า จัดฉากรึเปล่าหรือจะนับว่าเป็นอีกหนึ่งรูปแบบการใช้เสียงในกระบวนการบริหารกองถ่ายงานสารคดี หรือจะให้ตีค่าเป็นอย่างอื่น

พิจารณาเฉพาะลูกเล่นการใช้เสียง ต้องยอมรับในความระห่ำของกระบวนท่าการเล่า Sweetgrass ของลูเชียน กัสแตง-เทย์เลอร์(Lucien Castaing-Taylor)ผู้กำักับประจำศูนย์ภาพยนตร์ศึกษาแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและห้องปฏิบัติการวัดค่าทางชาติพันธุวรรณาและอิลิซา บาร์บาช(Ilisa Barbash)ภัณฑารักษ์ประจำส่วนจัดแสดงผลงานทางมานุษยวิทยาในพิพิธภัณฑ์พีบอดี(Peabody)แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด  Sweetgrass บรรยายถึงกิจกรรมเพ้อพกฟุ้งฝันเบื้องหลังการถ่ายทำหนังว่าด้วยแกะและคนเลี้ยงแกะ ตลกไว้ลาย จากการที่คณะทำงานทุ่มสุดตัวโดยหมายจะฝากผลงานที่มีชนบทมอนทานาเป็นฉากหลังนี้ใว้เป็นอนุสรณ์   ในฐานะผลงานศิลปะทางมานุษยวิทยาชิ้นแรกและล้ำหน้าเกินใครหนังเรื่องนี้ไม่อาจถือได้ว่าเกิดจากการกำกับ

กัสแตง-เทย์เลอร์นิยามตนเองว่าเป็นนักบันทึก(recordist) อันเป็นการขยายขอบเขตภารกิจหรือเนื้อหาของหนังเหล่านี้ซึ่งรวมถึง Sweetgrass ด้วย ไปเข้าข่ายเป็นภาพตัวแทนและการสังเกตการณ์ ก่อนหน้างานของเจมส์ เบ็นนิง(James Benning)จะแจ้งเกิดร่วมทศวรรษ ศิลปินอย่างกีราลเตอร์รวมถึงผู้เจริญรอยตามชาวออสเตรียนปีเตอร์ ชไรน์เนอร์(Peter Schreiner)พยายามยกระดับหนังวิทยาศาสตร์และแปลงโฉมเสียใหม่ จะเห็นได้ว่าความเคลื่อนไหวของเครื่องจักรการเกษตรใน Our Daily Bread นั้นเหมือนการร่ายรำไม่มีผิด ขณะที่ชไรน์เนอร์พลิกโฉม Sappada เมืองในแถบอัลไพน์เป็นภูมิทัศน์สุดหลอนจิต เวลาพร้อมใจกันหยุดเคลื่อนไหวและไม่เหลือเค้าความทรงจำเดิม ๆ ต่อพื้นที่แห่งนี้ เมื่อปรากฏใน Bellavista งานค.ศ.2006 ของเขา

แม้แต่งานที่มีโครงสร้างการเล่ารัดกุมเช่น Anchorage ของซี ดับเบิลยู วินเตอร์(C.W. Winter)และแอนเดอร์ส เอ็ดสตรอม(Anders Edstrom) เจ้าของรางวัล The Filmmaker of the Present )ประจำค.ศ.2009 ของเทศกาลภาพยนตร์(Locarno film festival) หนังเก็บเหตุการณ์เฉพาะช่วงวันสำคัญ ๆ ในชีวิตของหญิงสาวชาวเกาะแห่งหนึ่งของสวีเดน กับการนับถอยหลังสู่การไปเผชิญหน้า้กับครอบครัวและคนแปลกหน้าผู้ลึกลับ

a scene from Bellavista

หนังยังมีกลิ่นของงานวิทยาศาตร์ภาคสนามราวกับเพิ่งพ้นอ้อมกอดของปรัมปราโบราณและฌ็อง เอ็ปชไตน์มาหยก ๆ

หนังเหล่านี้ทิ้งตัวจากวงโคจรของสารคดีสู่บ่วงแรงโน้มถ่วงที่อาจมีสรรพคุณเป็นเรื่องเล่าปลอดปม(a nonfiction feature) แต่การพะยี่ห้อดังเหมือนเกาไม่ถูกที่คัน เพราะกลับมีเรื่องแต่งแปลงโฉมมาในคราบเรื่องไม่แต่ง(อย่างที่เห็นมากต่อมากใน The Anchorage)และในทางผวน(เช่นใน Bellavista) การงัดข้อย้อนเกล็ดกับธรรมชาติถือเป็นรากฐานสำคัญประการหนึ่งของหนังแนวนี้ พูดไปทำไมมี การจำแนกหมวดหมู่ย่อมหมดความหมาย หากอะไรต่อมิอะไรล้วนจะแจ้งไร้ข้อกังขา

ในการจัดหมวดหมู่ตีตรา Sweetgrass ตามเว็บ บางครั้งการบรรยายสรรพคุณของหนังก็สร้างความครื้นเครงได้ไม่น้อย เห็นได้จากคุณสมบัติของหนังเรื่องนี้จากเว็บ ๆ หนึ่งที่ร่ายไว้เป็นบัญชีหางว่าวว่า เป็นหนังเกี่ยวกับ ภูมิทัศน์(landscape) สัจนิยม(realism) ศิลปะวิดิทัศน์(video art) งานจัดวาง(installation) ดิจิตอล(digital) แกะ(sheep) การกสิกรรม(farming) มานุษยวิทยา(Anthropology) ดูจากคุณสมบัติหนังเรื่องนี้จับฉ่ายและสำส่อนสิ้นดี อย่างไรก็ตาม การลงสรรพคุณไว้ยืดยาวเช่นนั้นอาจเท่ากับเป็นจุดเริ่มต้นของการอ่อนข้อให้กับคุณลักษณะพิเศษของ Sweetgrass ในบางมิติ รวมถึงเป็นการสารภาพกลาย ๆ ว่าแบบแผนการจำแนกเท่าที่มีอยู่นั้นคับแคบและอับจนปัญญาเกินกว่าจะจัดสรรพิกัดอันเหมาะสมกับงานประเภทนี้ได้ วงเสวนาที่เทศกาลนานาชาตินครเบอร์ลินเรียกขานหนังเรื่องนี้ว่า”หนังเลี้ยงแกะ”และวงการก็รู้จักหนังเรื่องนี้ด้วยสมัญญาดังกล่าวมาเป็นสาย นัยหนึ่งแสดงถึงการเป็นที่ยอมรับระดับหนึ่งของหนังแม้ดูเหมือนจะยังเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับมิติการเมืองของหนัง

กล่าวสำหรับ Sweetgrass ตลอดจน สวรรค์บ้านนา รวมถึง Los Herederos งานค.ศ.2006 ของยูจีนิโอ โพลกอฟสกี(Eugenio Polgovsky) พลังขับเคลื่อนของภาพตัวแทนกิจกรรม ณ พื้นผิวปฐพี คือความทุกข์เวทนาเหลือคณานับอันเกิดแก่กระบวนการล่มสลายและอวสานของสรรพสิ่ง เคียงขนาบด้วยนาฎกรรมน้ำท่วมปากของมนุษยชาติผู้ดักดานอยู่ในสังสารวัฏ

การเมืองในหนังนั้นหนักอึ้งด้วยความเคืองแค้้น และดุดัน เนื่องจากคนทำหนังผู้บันทึกถ่ายทอดเหล่า่นี้ปฏิเสธการระบายความเหลืออดด้วยวจนภาษา อุรุพงษ์กล้าเข้าประชิดแนวรบสมรภูมิเศรษฐกิจกว่าใครเพื่อน สวรรค์บ้านนาแรงตั้งแต่ออกตัว ด้วยประโยคแรกจากปากตัวละครชาวนาไร้ที่ดินทำกินที่รำพึงว่า เป็นหนี้นั้นเรื่องง่าย แต่ใช้หนี้นั้นไม่อยากคิด โดยทั่วไปภารกิจทางศีลธรรมของแนวคิดทางการเมืองหยุดอยู่แค่รับชมรับฟัง แต่อุรุพงษ์ทุ่มกับการเมืองสุดตัว ผ่านฉากเปิดเรื่องและบทส่งท้ายของสวรรค์บ้านนา

ภาพนักการเมืองบ้านนอกของไทยในสวรรค์บ้านนาเจนจัดอยู่ 2 เรื่อง หนึ่งคือสาดโคลนใ่ส่ฝ่ายตรงข้าม กับสองคือวาดวิมานในอากาศมอมเมาชาวบ้านไปเรื่อย สัมมะหาอันใดกับจิตวิญญาณกระดูกสันหลังของชาติ อุรุพงษ์ปวารณาหนังของเขาต่างผืนธรณีบ่มเพาะและฟูมฟักเมล็ดพันธุ์ความคิดรอการหยั่งรากและเบ่งบานเท่าที่ชั่วความยาวหนังหนึ่งเรื่องจะเอื้ออำนวย ก็อย่างที่ผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ นักการเมืองไม่ว่าจะในสหรัฐหรือทั้งโลกต่างเป็นนักขายฝันตัวยง พล่ามแต่ถ้อยคำหวานหูกล่อมเจ้าของบัตรเลือกตั้ง นักเลือกตั้งตามทัศนะจากกล้องและเครื่องบันทึกเสียงของอุรุพงษ์ไม่ได้บ้องตื้นขั้นรุนแรงเหมือนผู้มีส่วนได้เสียในระดับสาธารณะอันเป็นเดิมพันที่สาธารณชนพร้อมใจกันทุ่มเทสรรพกำลังเข้าร่วมสังฆกรรม

 

หนังหมกเม็ดวางยาตั้งแต่ไว้หัวเรื่องเช่นนั้น ก่อนเข้าเรื่องราวของบรรดาชายหนุ่มจากสถานประกอบการทันสมัยบ่ายหน้าสู่แปลงนาปลูกข้าวแบบดั้งเดิม ทั้งนี้เพื่อฉายภาพความต้อยต่ำสูงส่งของมนุษย์ ในถ้อยแถลงของอุรุพงษ์ เขาเทิดทูนงานกสิกรรมว่า”เป็นหนึ่งในอาชีพอันทรงเกียรติยิ่งของมวลมนุษยชาติ” แต่เหล่านักการเมืองก็ทำระยำตำบอนกับภาคเกษตรจนไม่เหลือดี (พ่อแม่เขาเป็นชาวนามาจนกระทั่งธนาคารมายึดที่ทำกินไปจนเกือบหมด)

ทว่า เรื่องก็กลับโอละพ่อ ประเด็นที่อุรุพงษ์คงขี้เกียจอธิบายแก่คนดูก็เป็นเรื่องที่ไม่แคล้วโดนพวกถือคัมภีร์ก่นด่าก็คือชาวนาในเรื่องนี้ สวมบทโดยนักแสดง ท้องที่เหตุการณ์อันแสนเจริญตาเจริญใจราวสวรรค์บนดินของหนังเบื้องหลังตัวละครเหล่านั้นก็ผ่านการเลือกเฟ้นมาเป็นอย่างดี กล่าวคือ เป็นแผ่นดินทองของภาคเหนือของไทยด้านที่ติดกับชายแดนลาว โอบประกบด้วยเทือกเขาด้านหนึ่งและวัดร้างอีกด้านหนึ่ง และด้วยเหตุที่การปลูกข้าวตามแบบแผนดั้งเดิมสูญหายไปจากดินแดนที่ได้ชื่อว่าอู่ข้าวอู่น้ำของเอเชียอาคเนย์แห่งนี้เสียแล้ว พอได้ฉากหลังตามที่หมายตาอุรุพงษ์จำเป็นต้องขอเช่าผืนนาที่หมายตาให้เป็นฉากหลังแปลงนั้นล่วงหน้าการถ่ายทำเป็นปี ตลอดจนการคัดตัวชาวบ้านแถบนั้นมาเล่นบทในเรื่อง ไล่ตั้งแต่ชาวนาลูกหนี้ ไปจนถึงเคี่ยวกรำให้รับบทเป็นเจ้าของที่ดินผู้ศรัทธาในวิถีธรรมชาติ และอินทรีย์ กับการปล่อยให้สรรพสิ่งเป็นตามยถากรรม

(ความ”แปลกปลอม”ของเรื่องโผล่แพลมมาเป็นระยะ ผู้แสดงที่เล่นเป็นชาวนามักจะหลุดปากเรียกเจ้าของที่ดินว่าศาสตราจารย์ อันเป็นสถานะทางวิชาชีพในโลกความจริงของผู้สวมบท หรือพวกเขาทำงานให้คนสติเฟื่อง แต่เท่าที่น้ำอดน้ำทนในการเฝ้าบันทึกของอุรุพงษ์จะเอื้ออำนวย การทำนาตามกรรมวิธีดั้งเดิมก็ดูเป็นมรรคผลไม่มากไปกว่าปัญญาของลูกชายชาวนาคนหนึ่งมี)

สวรรค์บ้านนาเต็มไปด้วยบทบันทึกในความหมายของกัสแตง-เทย์เลอร์ หากได้มีการรับชมทั้ง Sweetgrass และ Los Herederos ควบกัน(ตราบเท่าที่งานเทศกาลจะดึงมาฉายใกล้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นได้)ก็จะรู้แจ้งเห็นจริงว่ากิจกรรมการเก็บบันทึกนั้นถือเป็นอีกหนึ่งวิชาชีพอันทรงเกียรติของมวลมนุษย์ จำต้องกล่าวด้วยว่าการบันทึกในที่นี้ไม่ได้หมายถึงสักแต่เพียงการวางกล้องหรือติดตั้งอุปกรณ์ดูดซับเสียงตามที่วาดแผนการไว้และก็ไม่ใช่การกดปุ่มเปิด-ปิดเครื่องมือต่าง ๆ หากแต่หมายถึง การย่นระยะวิสัยทัศน์จากมุมมองหนึ่ง ๆ และจัดระเบียบด้วยกระบวนการถ่ายทำภาพยนตร์ผสมผสานด้วยสำนึกร่วมของตัวผู้สังเกตการณ์และขบคิดหาทางชักนำคนดูเข้าสู่โสตและเนตรวิถีของผู้บันทึก

กล้องเล่นกายกรรมให้ภาพแปลกตาอยู่ช่วงหนึ่งใน Sweetgrass มีการดึงภาพชะง่อนผาของเทือกเขา Absaroka-Beartooth เพื่อเก็บรายละเอียดซอกเขา แว่บแรกก็เลือนรางแยกแยะไม่ออก แล้วภาพทางเดินของแม่น้ำก็ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง แลเห็นคดเคี้ยวไปตามโตรกผา จากนั้นจึงรี่เข้าหาฝูงแกะ และเจาะเข้าเก็บรายละเอียดของแกะตัวแล้วตัวเล่าที่เดินผ่านแนวลาดชัน แถวแกะนั้นชักผ่านไปเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด นับเป็นการเก็บบันทึุกความเคลื่อนไหวของสัตว์อย่างแท้จริง รวมตลอดจนแทบทุกรายละเอียดของภูมิประเทศ ลูกเล่นการดึงภาพของกล้องฟ้องถึงธรรมชาติอันแปลกแยกของการสอดส่องความเป็นไปโดยกล้องต่อวัตถุอันเป็นเป้าความสนใจ(และในกรณีนี้ยังกินความไปถึงการตกเป็นเป้าหมายตาของนักล่าอีกด้วย)

แต่ฝีภาพนี้ก็เหมือนอีกหลายฝีภาพใน Sweetgrass กล่าวคือมีการเล่นแ่แปรธาตุรูปทรงขณะบันทึก เริ่มต้นด้วยภาพชวนตื่นตาจากมุมมองแผลง ๆ ไปยัง Absoraka-Beartooth เส้นสายลวดลายเหมือนงานประติมากรรมจากนั้นบ่ายหน้าไปเพ่งสำรวจรูปทรงฝูงแกะ แปลกตา ดิบเด่น เช่นเดียวกับแม่แบบในธรรมชาติอื่น ๆ จากเนินภูทรายทรุดไถลในเวิ้งยักษ์ สู่ขบวนอันเร่งรีบของฝูงมด ความสวยคลี่คลุมจอ การสังเกตการณ์ทางวิทยาศาสตร์แปลงโฉมมาเป็นผลงานทัศนศิลป์

ภาพเหตุการณ์ทำนองนี้มีให้เห็นเป็นปกติในหนังทั้ง 3 เรื่องนี้ ทว่าก็ส่งผลผิดแผกกันโดยสิ้นเชิง ช่วงต้นเรื่องระหว่างที่ศาสตราจารย์ตระเตรียมดครงการเพราะปลูก จะมีภาพชาวนาค่อย ๆ ปูไม้กระดานแผ่นทีละแผ่น ๆ จนเต็มพื้นที่ลานตากผลผลิต แล้วทะนานเมล็ดพืชก็โถมกระหน่ำเข้าท่วมก่อนกระจายตัวเกลี่ยราบไปกับพื้น อุรุพงษ์เก็บภาพความเคลื่อนไหวดังกล่าวราวกับการรังสรรค์งานจิตรกรรมหรือการร่ายรำ โพลกอฟสกีก็เช่นกันผิดกันเพียงตัวเขาเองกระโจนเข้าร่วมวงออกลีลาผสมโรงกับตัวเดินเรื่อง ช่วงค.ศ.2001 ถึง 2003 กัสแต็ง-เทย์เลอร์และบาร์บาชตระเวณเก็บภาพการเลี้ยงแกะของบ้านตระกูลอัลสตัดส์(Allestads)อเมริกันเชื้อสายนอร์วิเจียน รวมถึงการดำเนินกิจการปศุสัตว์บ้านอื่น ๆ ในมอนทานา (เช่นเดียวกับคนงานทำไม้ซุงก๊วนสุดท้ายใน Timber Gang ของยู(Yu) มีการระบุในรายการอ้างอิงท้ายเรื่องไว้ว่า พอถึงค.ศ.2003 การเลี้ยงแกะไล่ทุ่งก็หมดสิ้นไปจากดินแดนดังกล่าว) โพลกอฟสกีใช้เวลา 2 ปีรอนแรมไปตามชนบบทไกลปืนเที่ยง กันดารและข้นแค้น ตามรัฐต่าง ๆ ของเม็กซิโก เช่น Guerrero Nayarit Oaxaca Sinaloa Puebla และ Veracruz และเขาก็ประกอบวีรกรรมเช่นเดียวกับในผลงานชิ้นแรกคือ Tropic of Cancer เมื่อค.ศ.2004 ด้วยการเข้าไปคลุำกคลีตีโมงเก็บภาพความยากจนอนาถาในทุกหนแห่งที่ไปถึง

ในแง่นี้และเฉพาะในแง่นี้เท่านั้น เขากำลังสืบทอดหลักปฏิบัติของ cinema verite ปล่อยให้พฤติกรรมของคนต้นเรื่องเป็นเข็มทิศแก่โวหารภาพ(mise en scene) เหตุจากความใคร่รู้ของเขาเองที่ว่าเด็ก ๆ ในสังคมกสิกรรมชายขอบหาเลี้ยงชีพและดำรงชีวิตเช่นไร และเด็ก ๆ เหล่านี้ผสมผสานวิถีชีวิตเข้ากับการเลี้ยงชีพได้อย่างไร โพลกอฟสกีวิ่งและกระโดดโลดเต้นออกลิงออกค่างทั้งเบื้องหลังและเคียงข้างเด็ก ๆ  ฉันใดก็ฉันนั้น แกะดูเหมือนจะไม่เคยหยุดเคลื่อนไหว ต่างกันตรงที่ภายหลังผ่านกระบวนการทางห้องปฏิบัติการเสร็จสรรพหนังก็ถ่ายทอดออกมาด้วยอัตราเร็วเป็นห้าเท่าจากของจริง

แต่ที่ได้ผลน่าประหลาดกว่าใครในหมู่หนัง 3 เรื่องนี้ คือ Los Herederos หนังที่ไม่ต้องอาศัยการตีความให้วุ่นวายและมองเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากโจมตีสถานการณ์ทางการเมืองและสภาพเศรษฐกิจที่กระทำต่อกระดูกสันหลังของโลก ในรอบปฐมทัศน์โลกที่เทศกาลภาพยนตร์มอเรลเลียประจำปีค.ศ.2008 (2008 Morelia film festival) ทันทีที่แสงไฟในโรงฉายสว่างขึ้นหลังจากหนังเรื่องนี้จบลง คนดูทั้งโรงพร้อมใจกันตวัดสายตามายัง มาร์การิตา ซาวายา(Margarita Zavala)สตรีหมายเลขหนึ่งของเม็กซิโกเพื่อเป็นการประณาม อย่างไรก็ตามหนังเคลือบน้ำผึ้งแก่ใบมีดโกนด้วยความรื่นรมย์แทงใจดำ เด็ก ๆ สามารถเปลี่ยนสถานการณ์ต่าง ๆ นานาให้เป็นเรื่องสนุก และไม่มีอาการเดือดเนื้อร้อนใจให้เห็น

กลยุทธของโพลกอฟสกีนั้นแยบคาย เขาแยกแยะจินตนาการในหัวของตนออกจากกันได้ หลังกล้องเขาสรวลเสเฮฮาไปกับเด็ก ๆ กล้องของเขาเป็นทั้งของเล่นแก่เด็ก ๆ และเครื่องมือเรียกความสนใจอันทรงประสิทธิผล เขาสานต่อขนบนิยมว่าด้วยพันธกิจทางประวัติศาสตร์ต่อสังคมของภาพยนตร์ละตินอเมริกันซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีอุโฆษบุรุษอย่างเฟอร์นานโด โซลานาสคอยถือธงนำและสวมหมวกเป็นทั้งพยานและผู้บันทึก แล้วจึงกลั่นกรองด้วยความรู้สึกในฐานะผู้อยู่ร่วมในเหตุการณ์ใบแบบภาพยนตร์ส่วนตัว เมื่อดูจากความวูบวาบและสมบุกสมบันของภาพหนัง

การปะทะระหว่างอารมณ์ขึ้งโกรธและปวดร้าวฝ่ายหนึ่งและสนุกครึกครื้นฝ่ายหนึ่งเป็นลูกถนัดของเหล่าผู้กำกับสารคดีสัญชาติอเมริกันที่หวังกรุยทางเข้าฉายในเทศกาลซันแดนช์แต่พอปลูกถ่ายปลูกถ่ายหน่อเนื้อมายังสังเวียนอย่างสวรรค์บ้านนากลับไม่ชูช่อสะพรั่งเยี่ยงเคย ดังจะเห็นได้จากภาพเหตุการณ์การส่งกล้องเข้าไปวิ่งไล่จับตามดูลูกหลานชาวนาปาโคลนใ่ส่กัน แต่กลับได้ผลเกินคาดในฉากจบหักมุมของ Sweetgrass

กัสแต็ง-เทย์เลอร์และบาร์บาชหยอดภาพอันชวนตื่นตาของคนเลี้ยงแกะอเมริกันผู้ยึดมั่นกับวิถีชีวิตโคบาลยุคคริสตศตวรรษ 19 คนเหล่า่นี้ต้องหนักเอาเบาสู้สมบุกสมบันท่ามกลางสภาพแวดล้อมหฤโหด รวมถึงการกำจัดแกะอ่อนแอเพื่อรักษาฝูงไว้ กระทั่งพวกเขางัดวิทยุสื่อสารคลื่นสั้นหรือโทรศัพท์เคลื่อนที่ออกมาให้นั่นเองคนดูถึงได้เผ่นออกจากภวังค์กลับสู่ปัจจุบัน นับแต่บัดนั้นหนังก็หันมาเล่นกับอาการหลงยุคหลังสมัยอย่างเป็นล่ำเป็นสัน ฉากยอดเยี่ยมต้องยกให้ตอนฝูงแกะกรูกันไปตามเส้นทางสายหลักอันแห้งแล้งในกลางหมู่บ้าน ตามมาด้วยเหตุการณ์แสนหดหู่ กล้องยังคงเดินหน้าบันทึกเหตุการณ์ ระหว่างนั้นก็มีเสียงคุยโทรศัพท์มือถือดังขึ้น คนต้อนแกะต่อสายคุยกับแม่ของเขา แล้วเหตุการณ์สุดสะเทือนใจก็มาถึง ภาพลักษณ์กร้านแกร่งทรนงองอาจของโคบาลป่นปี้ในพริบตานั้น ขณะเจ้าตัวหลั่งน้ำตาตัดพ้อความอเน็จอนาถของชีวิต “มีเรื่องแย่ ๆ ล่ะแม่ ระยำแท้ ผมจะคลั่งตายอยู่แล้ว หมาของผมเท้าเละหมดแล้ว มันเดินต่อไม่ไหว เข่าผมระบมไปหมด ปวดหัวเข่า ไอ้ตูบมันไม่ยอมกระดิกตัวออกมาช่วยงานผมแล้ว ปล่อยให้ม้าตายนี่เรื่องใหญ่นะ เหมือนกับเฉือนเนื้อเลาะกระดูกตัวเองทิ้งไปเปล่า ๆ ปลี้ ๆ เลยละ ผมแค่ช่วยให้มันพ้นทุกข์ ทุกย่างก้าวของผม ตามมาด้วยเสียงลั่นกร๊อบ ทันไม่เจ็บหรอก แต่ก็อดสงสารมันไม่ได้ ปล่อยไว้ก็ทรมาน หุบเขานี่มันน่าจะให้ความเพลิดเพลินเจริญใจ กลับมีแต่เรื่องให้ฉุนขาด ไหงเป็นอย่างนี้ได้ ผมชักจะชังน้ำหน้ามันขึ้นมาแล้ว” ฉากหลักของ Sweetgrass หนักหนาสาหัสเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาเพราะถ้อยรำพันเชิงแดกดันดังกล่าวโดยแท้ เพราะอาการฟูมฟายของคนต้อนแกะนั้นมาพร้อมกับภาพสุดหรูหราอลังการโดยชม้ายหน้ากล้องจากขวาไปซ้ายเผยทิวทัศน์ปลายทางในฝันที่เหล่านักทัศนาจรที่มายังมอนทานายอมเอาชีวิตเข้าแลก

ไม่ว่าจะเป็นโพลกอฟสกีกับการลำดับภาพตามแนวคิดการสร้างความหลากหลาย โดยสร้างจังหวะแก่ Los Herederos ตามคติซิกา เวอร์ตอฟ(Dziga Vertov) ทั้งการใช้ประโยชน์จากบุคลิกชวนหัวตามธรรมชาติของแกะ การตัดต่อตามแม่ไม้ต่าง ๆ ของมองตาจ เรื่อยไปจนการยักย้ายส่ายกล้อง ตลอดจนการขัดแตะภาพฝันบ้าเที่ยวล่าสุดต่างกรรมต่างวาระในการหาทางหลุดพ้นจากกับดักหนี้สินอันเกิดจากรสนิยมการเสียดเย้ยของอุรุพงษ์ จะกลวิธีไหนก็ไม่อาจลดทอนความแร้นแค้นที่กระดูกสันหลังของสังคมเหล่านี้กำลังเผชิญ

a scene from Sweetgrass

คนเลี้ยงแกะก็ดี ชาวนาก็ดี และเด็ก ๆ ต่างดิ้นรนอยู่เบื้องหน้าภูมิทัศน์ตระการตางดงามเสียจนชวนให้เคลิ้มไปว่าเป็นสวรรค์บนดิน ผิดกันก็เพียงชีวิตที่ดำเนินอยู่ในนั้นมีแต่ต้องเผชิญความลำเค็ญเหมือนตกนรก ทว่าการชักแม่น้ำทั้งห้า้สาธยายความทุกข์ตรมแสนสะท้อนใจก็ไม่มีการตีอกชกหัว

สภาพการณ์ทางการเมืองอันเป็นปัจจัยกำหนดสภาพความเป็นไปของผู้ใช้แรงงานนั้นแตกต่างกันไป และก็นำมาซึ่งบทสรุปอันผิดแผก เช่นเดียวกันกับอีกหลายอาชีพ การเลี้ยงแกะค่อย ๆ หมดไปจากแผ่นดินสหรัฐ เด็ก ๆ ชาวเม็กซิกันจำนวนมากยังคงต้องรับช่วงเป็นคนงานเพาะปลูกในที่ดินซึ่งพวกตนไม่มีวันได้เป็นกรรมสิทธิ์ ผู้คนจากชนบทของไทยหลังเสร็จภารกิจสวมบทบาทเป็นชาวนาก็พากันมุ่งหน้ากลับเข้าไปแสวงโชคในเมืองกรุงอันปกคลุมด้วยมลพิษทางหูจากเสียงพล่ามของนักการเมือง

กระบวนการกดขี่ในโลกกลายเป็นเรื่องกินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง ช่องว่างระหว่างสังคมอุดมคติกับสภาพจริงคืออนิจลักษณ์อันเที่ยงแท้เหมือนฤดูกาลรอการหมุนเวียนกลับมาดังเดิมราวกับวงจรอุบาทว์

จบ

แปลจาก

Koehler, Robert. ‘Agrarian Utopias/Dystopias: The New Nonfiction’. http://cinema-scope.com/wordpress/?page_id=978

|CPN RADIO - 10 NOV| La municipalidad de Bellavista salió al frente de la denuncia que un vecino hizo a la Patrulla CPN sobre una presunta falta de limpieza en los alrededores del Parque de la Cultura.

En comunicación con nuestro equipo de reporteros motorizados, la jefa de imagen de esta comuna, Helga Valencia, negó que esta zona se encuentre descuidada. Remarcó que tanto el parque como las avenidas aledañas están en buen estado.

Indicó que todos los días a partir de las nueve de la noche un camión recolector recorre las avenidas San José y Los Cóndores recogiendo la basura. Además resaltó que hay una caseta de vigilancia y personal de serenazgo resguardando el lugar.

|CPN RADIO - 02 NOV| En un verdadero “muladar” se ha convertido el perímetro del Parque de la Cultura, ubicado cerca de la cuadra 18 de la avenida Faucett en Bellavista – Callao.

Según denuncian algunos vecinos que se acercaron a la Patrulla CPN, en el lugar abundan ratas, insectos y toda clase de desperdicios orgánicos.

Un vecino solicitó al alcalde Juan Sotomayor que tome las medidas correspondientes para solucionar este problema.

1. La Vega

Nowhere in Santiago feels more South American than La Vega. Wander the city centre streets with its uninspiring but earthquake-proof architecture and there’s a real feeling that you could be anywhere. Not in La Vega. Santiago’s main market, set in a shady part of town next to the murky Mapocho river is gloriously, chaotically Latin American.

Fruit and veg is piled high inside and out, sellers brag about the size of their plums, housewives are scolded for squeezing the fruit and flies buzz around the vats of olives and hunks of cheese. Foreigners may baulk at the pigs heads that look out dolefully from the butcher’s stalls but the stray cats and dogs look on longingly.

Chile grows some of the finest produce in the world and it’s all here. From creamy avocados to juicy lemons, La Vega is a cook’s dream. Dirty and oppressively busy at the weekend it may be, but I love it.

Photo by Juan Nosé

2. Lastarria

Barely more than a single street, Lastarria is home to a fine collection of bars and restaurants frequented by people who wear designer glasses and black polo necks. There’s also a decent art house cinema, a museum, a theatre, a tiny park, several boutiques and a book and antique market at the weekends. If you’re lucky, you’re also catch a glimpse of the man who sports a skirt and a headscarf and sells dolls heads from a blanket. However, I like it best first thing in the morning. When the sun glints off the cobblestones and the terracotta walls of the Veracruz church and the smell of fresh bread wafts along the street, it couldn’t be lovelier.

3. Tostaderia, Calle San Pablo (near the Central Fish Market)

I’ve got no idea what this place is called, but I fell in love the moment I saw it. In a city that serves and sells terrible coffee (we’re talking Nescafe), this little shop sells and grinds coffee beans from Brazil, Columbia and Costa Rica from behind a long wooden counter. It’s worth ordering some for the smell alone (Costa Rican is the best). Also on sale are herbs and spices, potions and powders, dried fruit and baking ingredients. Watch out for the old ladies with sharp elbows.

4. Bar El Ático, Irarrazaval 1060, Ñuñoa

Not only because it reminds me of home and plays the best music in the whole of the city, but because Bar El Ático is a sanctuary from reggaeton and Latin American pop. Indie as it comes, I found my people here. The Pixies, Radiohead, Clap Your Hands Say Yeah and the like sound all the better when you’ve not heard them played out for a while.

 5. The terrace of Emporio La Rosa, Calle Monjitas, Parque Forestal

Two minutes from home is one of Santiago’s most popular ice-cream parlours. It’s not my favourite (you can read where is here: http://natashayoung.wordpress.com/2009/06/01/ice-cream-heaven-we-know-where-it-is/), but the ice-cream is darn good and it’s in a great spot. By some weird quirk of weather or geography, the sun always seems to be shining here. Chocolate and Chilli Ice-cream, newspapers and sunshine is one hell of a mix.

6. The General Cemetery

7. Mimo’s Hairdressers, Mosqueto, Bellas Artes 

High on entertainment value, Mimo’s is an institution. Run by a crazy Argentinean named Miguel, this man really knows how to cut hair. Judging by his constant stream of conversation, he also seems to know about a lot of other things as well. He once spent many minutes telling me that the left side of my hair was like the sea and that the stubborn flick of hair above my right ear was the masculine part of my personality expressing itself. He once refused to continue cutting until I’d promised to start a daily mantra that would harness my inner winner. He offers disappears for minutes at a time, returning with a violent sniff and talking ten to the dozen.

The salon itself is full of delightful misfits, who smoke like chimneys and nod along to the deafening techno. They play songs that have lyrics in English like ‘suck me hard oh yeah’ and the resident Yorkshire terrier has a purple and green fringe. As you leave, they all shout out, ‘Mira! Que linnnnnnnnda! It really is the most marvellous place.

8. Bellavista

By night, Pio Nono in Bellavista is like an English wedding gone bad. Like us Brits, Chileans appear to have an amazing capacity for alcohol but no off switch. While Pio Nono (the street that runs through the centre of the neighbourhood) is full of lurching drunks sloping Escudo over each other, two minutes away on Constitución, civilised dining goes on in expensive restaurants. It’s as chaotic as Soho, with live folk venues fighting for space alongside neon lit clubs, hot dog joints and salsa hangouts. During the day, Bellavista is great for graffiti spotting. If you’re lucky, you might catch an old crooner singing ballads on the stage behind the Feria at the weekend.

9. Centro Arte Alameda

You just don’t get cinemas like this anymore in England. Independent films in a quirky space that often has design fairs, gigs and club nights too.

10. The Swimming pool on Cerro San Cristóbal

Stupidly expensive and only open for a few months of the year, but by god what a view. Surrounded by the Andes and jaw-dropping vistas of the city on clear days, I’d go every day if I could.

 So, those are mine. What are yours?

Now also published at Matador: http://matadortrips.com/my-10-favourite-places-in-santiago-de-chile/

Si vives en Santiago, estoy segura que me mentirías si dirías que nunca haz pasado por el parque forestal…. Nuestro famoso y connotadísimo parque…. Querido parque forestal. Su historia dice que nace oficialmente bajo el gobierno de Jorge Montt Álvarez –primer presidente de la república parlamentaria- el año 1894, pero en 1910 el arquitecto paisajista francés, Jorge Dubois, fue quien se encargó del diseño y de su ejecución.

En la actualidad son diversas las criticas, debates y polémicas que se han creado en torno al parque. La cantidad de actividades culturales, tales como; ferias libres, presentaciones de batucas, capoeiras, maquillaje infantil, entre otros se contraponen con la percepción de los vecinos del sector bellavista. Ellos comentan en diferentes paginas web, centros comunitarios lo horroroso que se torna el ambiente a la llegada de la noche en el forestal; lo sucio que queda, la gente borracha, hasta denuncian el haber visto a visitantes teniendo relaciones sexuales en plena vía pública.

No podemos obviar la opinión de los vecinos, pero analicemos la situación, plantearon cerrar el parque forestal. En este parque podemos encontrar hermosos jardines creados con el fin de fomentar la distracción en la gente de Chile, no de la gente solamente del Barrio Bellavista. Tratar de olvidar este altercado seria quizás lo mejor, pero ¿Qué podemos hacer para que todos estemos de acuerdo con los mismos puntos?… “Difícil, muy difícil”.

Seamos empáticos para que los vecinos y los visitantes del parque estemos contentos. Por una parte los que asistimos periódicamente “Al fore” debemos pasarlo bien sin sobrepasar los límites de la cordura y por otra parte los vecinos deberían ser un poco más abiertos de mente y tratar de aceptar la diversidad de cultura y tendencias.

En fin… Nuestro querido parque “No se va, no se va el parque no se va”. Por si alguno que lea esto no a vivido la experiencia de encontrase con este sendero, para acercarlos al camino… tomen el metro y luego se bajan en METRO BELLAS ARTES, tu tan solo preguntas y el que sea que te responda va a saber jajaja si!!

Greys A.

Thelonious Monk Quartet’s 1963 album on Columbia Records.

LAYIN’ DEAD

by Rachel Hoiem

Playing and Performance Style

Thelonious Monk is always mentioned with Charlie Parker and Dizzy Gillespie as a founder of modern jazz, but Monk’s style is not at all like the other musicians of his time. Unusual approaches to harmony, melody, and rhythm give Monk a particular asymmetry that continues to be a heavy influence on the music scene.

Many of Monk’s harmonic ideas were influenced by Art Tatum, whose chords were strengthened by the use of varied voicings, added notes, passing chords and substitutions. While Parker and Gillespie liked to hear these types of chord sequences as background for their solos, Monk seems to have taken Tatum’s approach to another level. By using uncommon substitutions and displacing the harmonic rhythm, Monk’s chords have a sense of deliberate conflict. Some people speculate that a reason for his sour harmonies are a result of early attempts at playing stride when his hands were still too small to hit a clean octave.

Monk’s artistic vision was very strong. He knew exactly what he wanted to play and how he wanted to play it. His playing was so unique and so self-contained that many jazz musicians and listeners didn’t  know what to make of it. Many bebop players of Monk’s time were playing fast, smooth rhythms, trying to fit in the maximum number of notes. Monk, in contrast, embraced space and simplicity in his playing and was able to outline his pieces with a minimal amount of notes. His playing sounded rough and angular in comparison to someone like his friend Bud Powell. It took nearly a generation for Monk’s more obscure pieces to become a regular part of jazz repertoire.

Monk was indeed eccentric, both in his playing and social habits. He made no distinction between seriousness and humor in his musical statements, and critics easily dismissed him. During interviews he seemed aloof and would often go for days without speaking to a soul. He was criticized for dressing unusually, wearing strange hats, eyeglasses and topcoats (even when indoors).

During gigs, Monk often got up and danced while the rest of the band was playing. “…he would rise from the piano to perform his Monkish dance. It is always the same. His feet stir in a soft shuffle, spinning him slowly in small circles. His head rolls back until hat brim meets collar, while with both hands he twists his goatee into a sharp black scabbard. His eyes are hooded with an abstract sleepiness, his lips are pursed in a meditative O,” describes Barry Farrell in his 1964 Time Magazine article.

Some suggest that Monk’s dancing was almost as great as his writing or playing. When asked about it, Monk replied, “I get tired of sitting at the piano. I can dig the rhythm better.” The media had a tendency to report on his bizarre habits more frequently than his musical endeavors.

Each of Monk’s compositions have a personality that can be difficult for a perfomer to bring out, despite their seemingly simple qualities. He was an absolute master of the AABA form. Some of his contributions include : ‘Ask Me Now’, ‘Little Rootie Tootie’, ‘Evidence’, ‘Rhythm-A-Ning’, and ‘Well You Needn’t’.

Monk didn’t give much instruction or direction to his band, and musicians sometimes had a hard time following. So complicated are some of Monk’s space-filled, harmonically advanced compositions that very few musicians are able to truly represent them. Orrin Keepnews, from an interview on NPR explains, “…the problem that musicians had, right along with me, is that this was incredibly difficult music and Monk was a man who I believe sincerely did not understand that it was difficult music.”

COMPOSITION ANALYSIS

‘ROUND MIDNIGHT (1947)

Monk composed this well-known jazz ballad when he was in his teens. The version I have included is based on his 1947 Blue Note recording, as transcribed by Lionel Grigson. He notes the following alterations from the recording:

“1) The overlapping alto sax and trumpet phrases of the recorded intro have been replaced by a single top line, above the piano part as played. Bars 7 and 8 of the intro a double bass break.

2) The theme, taken by piano, is given as played, but th harmony parts played by trumpet and sax have been omitted. As played by Monk, the theme soon turn into a paraphrase/improvisation. An ‘average’ version of the melody has been added as a top line above the piano part for comparison.

3) The recording finishes, oddly, with an 8-bar piano solo after the theme. Empty staves and chord symbols have been added to make up a full chorus.

4) This version is rounded off with the coda used in various non-Monk recordings of  ‘Round Midnight, e.g. those by Dizzy Gillespie, Charlie Parker, and Miles Davis. (This coda may be by Gillespie rather than Monk).”

Original Key: Eb minor

Form: AABA 32 bars (8+8+8+8) plus intro

Tonality: Primarily minor, with a parallel major tonic chord at the end of A2 and B.

Movement: A mixture of arpeggiation, leaps, and chromatic movement in both direction

Harmonic Analysis

Intro: Gm-Fm-Ebm descending progression.

There is a segment of the intro melody that bares a striking resemblance to Dizzy Gillespie’s solo in ‘I Can’t Get Started.’ (Ken Burns Jazz Series, track 4, 2:38). It’s possible that the melody was a common riff of the period, or perhaps it was borrowed from an even older song. Also interesting to note are the overall similariteies in the melodic contour and pacing of these two compositions. See index.

The initial harmonic progression is i – vi – ii7 – V7. The next two measures are unique; the progression leads to a brief key change to Ab (subdominant). This modulation provides some nice descending guide-tones. The progression is Bm7- E7 – Bbm7 – Eb7. The Bm7 and the E7 are upper embellishments of the V7 – I7 (V7 of IV).

The B-section sounds more confusing than it is. It’s based on a vi7(b5) – II7 – V7 progression. There is a tritone sub for the II7 so that the bass line can descend chromatically. This repeats twice then continues down.

On the ending of A2, Monk has condensed the harmonic rhythm, most likely so that he has room to resolve to Eb in measure 16. This play on compression and expansion is a common trait in his compositional style. It’s also evident in the melody of ‘Straight, No Chaser,’ and the rhythm in ‘Blue Monk.’

The resolution at the end of the B-section is an Eb major chord, or a “Picardy third” even though the previous theme has been minor. This is a common technique used in songwriting that dates back as far as the Renaissance. We see the Eb major again in measure 21, beats 3 & 4. In addition to making the end of the B-section sound more significant, it blurs the relationship between major and minor.

In measure 24, beats 3 & 4, the chords could be perceived as part of Eb major or Eb melodic minor, another example of Monk blurring major and minor.

Melodic Analysis

The melody in the first bar outlines a Bb-suspended chord.

Measure 3 outlines an Ebm7 with an added 6. The melodic contour of these two bars is the same, which is characteristic of Monk.

Measure 7, beats 1 & 2 make use of unstable tritones against the root note. In measure 8, things stabilize: the root and melody note are the same, emphasizing the resolution.

This whole pattern occurs again at the beginning of the B-section. The melody dances around the diminished 5th interval in measures 17 and 19. Both approach the root by [m7-3-R], but the second one descends to the root instead of going up. Monk likes to recycle melodic material.

The last 2 bars of A2 are different than than A1. Measures 15 &16 seem like inserted bonus material, delaying the measures we were expecting. The B-section then uses the missing end scraps from A2 as the beginning of the bridge, except that the first two beats have shifted rhythm.

The 32nd notes blooming in the accompaniment are most likely a result of Monk’s style and skill. His playing experience developed into a compositional tool.

Rhythmic Analysis

The rhythm in this piece is more song-like than the majority of Monk’s music. It utilizes repeated rhythmic fragments which gives the listener something predictable to grab onto. The rhythm seems to alternate between two contrasting feels: dreamy (due to the rolling triplets) and precise (because of the sixteenth notes on beat 2).

Another recurring pattern used is the long, lilting 32nd note runs to punctuate the phrase endings.

Monk plays incomplete triplets in measure 13, which makes it sound like the piano part is tripping over itself. The horn line, which doesn’t have a strong sense of downbeat itself, is further affected by the accompaniment. All this creates a floating, slightly disorienting feel, yet still maintains a consistent song structure. And then, as consistent with the pattern, the long descending runs slam into a heavy downbeat. (ex. measure 8).

WELL YOU NEEDN’T (1944)

Original Key: F major

Form: 8 measure phrases

Tonality: based on F6 riff

Movement:  ascending and descending chromatically

Harmonic Analysis

In contrast to ‘RoundMidnight,’ this song is based on half-steps.

A:      F6  Gb6  F6  Gb6  F6 Gb6  F6  F6

There is an alternate bridge in the version I have included and it’s worth comparing it to the original. B-alt. is mainly composed of tritone substitutions, but the harmonic direction changes a half measure earlier than in the original. While the original version repeats the little 2-beat fragment in six descending chromatic steps, the alternate version descends for seven chromatic steps.  What is the reason for this deliberate change? Monk might have started descending earlier in order to avoid playing an F (root) chord, which would not have had much contrast. Keeping the orignial pattern and continuing up to F would have worked fine spacially though.

B:          A7   Bb7   B7   Bb7   A7   Ab7   G7   Gb7

B-alt:     Eb7   E9   Eb9  D9   Db9  C9   B9    C7

Monk avoids playing an F; this keeps things fresh.

F9     E9    Eb9   D9  Db9   C9

This line shows B-alt. with all tritone subs, which would be more              predictable.

Melodic Analysis

The melody is is primarily based on chord tones. There is a two note riff that Monk moves up and down the keyboard. This piece is definitely performance based. The soloists dictate the feel. In a Columbia recording from February 1965, Monk’s solo sounds very earthy and primitive because of all the roots, thirds, and fifths he plays.

The re-harmonized B-section contains a lot of #7’s and b9’s.

Rhythmic Analysis

This tune has a repetitive phrase structure. There are three repetitions of the same rhythm, always starting on the upbeat of 2 or 4, followed by a short 2-bar turnaround after. The ‘answer’ section is carried on into the B-section. This creates  a looping effect, further enhanced as the repetitions get closer together.

EVIDENCE (1962)

“Evidence” was sometimes called “Evidence Just Evidence,” in reference to the song “Just You Just Me” from which the A-section chord sequence was derived. This demonstrates how displacing the harmonic rhythm can completely transform the same chord pattern.

Original Key: Eb

Form: AABA 32 bars

Tonality: Begins in Eb major, with temporary key changes

Movement: A section uses I-iii-VI-ii-V,  B section cycles II-V progression

Harmonic Analysis

The progression in the first 8 bars is quite standard : I – iii – VI – ii – V (no resolution here, half-cadence).

During the A-section, the ii – V progression shifts down chromatically. Monk ends the A-section on a V7/V chord, which projects the movement to the B-section beginning on  Bb minor. The F7 is therefore acting as a pivot chord.

The B-section consists of a series of descending II-V sequences. Although the quality of the chords don’t remain consistent with the key signature, the consistent perfect fourth root motion holds it together. Measure 19 is the first example of Monk changing the quality of the predicted ii-minor to a dominant chord. This occurs again in measure 23.

Melodic Analysis

The melody of the B-section is ascending chromatically. This could potentially sound quite atonal, but it doesn’t since it’s supported by ii-V harmonies. Another example of this is the simplicity of Johnny Griffin’s solo. He’s probably referring to the ‘Just You Just Me’ changes, whereas Monk is all over the map. Many players of the time would superimpose one melody over another, which engages the listener.

Rhythmic Analysis

In the A-section, there are many accented upbeats and tied notes. The downbeat seems to be intentionally hidden. In the B-section, the melody strikes on the upbeat of beat 4, which gives the tune a feeling of anticipation.

IN WALKED BUD (1948)

Monk copied Irving Berlin’s descending line on this tune, which is based on the changes of ‘Blue Skies.’

Original Key:  F minor

Form: AABA, 32-bar form

Tonality: F minor

Movement: A-section utilizes element from F natural and melodic minor, B-section follows typical minor blues turnaround (bVI-V)

Harmonic Analysis

Monk seems to be exploring the diatonic chords within F-melodic minor as well as F-natural minor in the A-section. Measures 1 and 3 are in natural minor, whereas measure 2 and 4 are in melodic minor:

Fm (I in natural minor) – Fm/M (I in melodic minor) – Fm7 (I in natural minor)

Bb7 (IV in melodic minor) Eb7 (IV7 in melodic minor) – Ab6 (III in natural minor/I in relative major)

Measures 6 and 7 are:

Bbm7 – Eb7 – Ab6  (ii – V – I in the relative major, Ab). The chord on Measure 8 on the first ending is Gm7b5, which occurs in natural minor.

Measure 8 and 9 are a ii-V-I turnaround in F-natural minor.

Use of  both types of minor scales continues in the B-section:

Fm7 (I in natural minor) — Db7 (VI in natural minor)

In measure 15 the Db7 leads to the C7 (V in F-minor), creating a turnaround back to the A- section.

Melodic Analysis

The first three measures of the A-section are simply 3-note riffs moving in oblique motion. Monk uses a lot of skips in this part. The first note descends by half-step while the top note remains a C.

In measure four, the top note starts to descend as well. Although the intervals are changing, the contour of the line stays the same.  The melody continues in a downward motion and contains many major and minor 6ths.

Section-B has a lot more stepwise motion. Monk seems to be emphasizing Cb. Not only is it the highest note in the line, but it is a conflicting non-chord tone used as an upper neighbor in measures 9, 10, 13 and 14.  In measure 11-12, the Cb appears again, but since it’s supported by a Db harmony, it’s a b7 which fits right in. The pattern repeats in measures 15-16.

Rhythmic Analysis

For a Monk tune, the rhythm here is considerably more straight-forward. The A-section has short, 3 note riffs consisting of eighth notes, beginning each bit with a staccato note. The harmonic rhythm speeds up and starts to move in half notes in measures 4-6.

In the B-section, the harmonic rhythm slows down and changes every 2 measures as the melodic rhythm becomes more active with quarters, eighths, and sets of triplets.

–Rachel Hoiem

Rachel Hoiem teaches children at Blue Bear School of Music. She received her BA in jazz piano at SF State University and plays keyboards in the band Bellavista.

!Hola! On our second day in Santiago, my mom and me went to visit Palacio Cousino. It is an old Chilean mansion that was turned into a museum. The house was incredibly gorgeous! It was built in 1818 and took 8 years to build. 5 years into the construction Sr. Cousino died and left his money (the family had more money than the Chilean government) and his children to his wife. The couple had 7 children though 1died a year after it was born. Each child had a sitting area, a bedroom, a bathroom and a walk-in closet. The mansion suffered a big fire in the 1900’s causing the second and third floors to be ruined. Visiting the house was very interesting and it was so beautiful to see!

In the afternoon we ate lunch in Bellavista, a cultural neighbourhood. We ate at a great Italian restaurant with very fresh homemade pasta. After lunch, we met my day around the area and then walked around and took the funicular up to Cerro San Cristobal. The funiculars in Valparaiso were nothing compared to this one! This funicular went so high up! It was really scary at times, but you could see a nice view of the city and the mountains. At the top of the hill we walked around and then sat down to enjoy a famous Chilean dessert. It’s called Mote con Huesillos and it is made up of corn and sun-dried peaches that are soaked in sugar water. Everyone around us was eating it and looking like they loved it! Personally, I hated it. After the not-so-great snack we headed back down to go to Pablo Neruda’s house “La Chascona”, but found out it was closed. We decided to stop for coffee.

After our coffee break, we walked around a bit and found that we were in the fashion district of Santiago. The clothes in Santiago are a bit strange and not very nice. There were a couple of shops here and there but for the fashion district, it was pretty bad. We then headed back to dinner in Bellavista. Our last day in Santiago was sad, but we were exited to go to Buenos Aires and we were coming back anyway to visit Pablo Neruda’s house and a little town called “El Pueblito”.

Truly,

Madison

Hola a todos

Al alcohólico anónimo no le interesan las buenas costumbres, odia la sobremesa y tiene solo en mente una cosa, beber hasta no poder más. Barrio Bellavista es el lugar de acogida para este personaje que se mueve entre la masa poco fina que frecuenta los más diversos bares a partir de las dos de la tarde en adelante, todos los días de la semana.

Pío Nono es la calle donde la ley no rige, una hilera de bares y discos con los precios más aptos para la población, que no busca decoraciones hermosas ni finas, se presentan ante la inmensidad de público que comienza a poblar en grandes cantidades la calle al esconderse el sol. Entre la fauna se hacen notar universitarios sedientos de cebada, Reggetoneros buscando los ritmos de Puerto Rico  y Punks sentados en la esquina  de Dardignac pidiendo monedas para comprar en la única botillería de esta calle, la renombrada Dichos y Refranes, abierta sólo hasta las 1 AM por orden municipal.

El alcohólico solo busca enjugar su boca con el preciado liquido, y para esto se dirigirá primero a los tres locales más baratos de Pío Nono: Aliens, Zona 3 y Locos por el Deporte que se ubican muy cercanos a Antonia López Bello, con una carta poco variada  destacando sus cervezas a 700 pesos, con  un ambiente viciado y apretujado por las mesas colindantes. Para la dieta culinaria, Donde Memo´s Comida se encuentra al medio de estos tres locales, con completos a $1.200 y chorrillanas de dudosa procedencia a $2.000, todo sea por lo barato. Unos pasos más adelante encontramos el Bar-Restaurant Venecia, destacado por su mechada de tomate, palta y la verdadera mayo hecha en casa por $2.000 pesos. Perfecto para el bajón de nuestro borracho.

Si nuestro amigo alcohólico anda con ganas de bailar y disfrutar de una noche para no  olvidar jamás, se dirigirá a la disco Tu Tu Tanga. Las paredes rojas del local, junto con el reggaeton de moda en las radios, hombres con buzos deportivos y zapatillas anchas, mujeres con tacos altos y poleras apretadas, provocan  un ambiente adecuado para la caza del día. La especialidad del lugar es la piscola que se vende como pan caliente a solo $1000. El ingreso es gratis y sólo se cobra el consumo.

Si nuestro ebrio se pone sentimental y empieza a recordar el pasado, se puede dirigir a la Disco que evoca la época clásica como es la Delphos, ubicada en Antonia López de Bello hacia el este. Una disco con estética griega que en su interior almacena una inmensa cantidad de jóvenes en su pista de baile. A los meseros les pagan diez mil pesos a la semana y el dueño es narcotraficante, el servicio puede ser cuestionado.

Siguiendo este camino nos encontramos con el espíritu de Bob Marley reencarnado en el Jaming Club. El alcohólico lograra ver su espíritu interior y la pachamama en esta disco donde lo ilícito esta permitido. El reggae y los rastafaris se pasean tranquilamente en un ambiente digno de club jamaiquino. Al oeste de Antonia López Bello, llegando a Constitución encontramos otra reliquia internacional, el Bar 2, connotado por sus persistentes tocatas tributo a diversos grupos argentinos, y donde  por las noches es común escuchar el Lamento Boliviano de Los Enanitos Verdes que retumba en toda la cuadra.

Si nuestro alcohólico esta lo bastante ebrio para probar nuevas experiencias, que no se alarme, ya que en Bellavista encontrara de seguro una disco gay de su agrado. A los pies del cerro, en la entrada del zoológico encontramos la discoteque Bokhara. Con un variado show de cantantes transformistas y bailes eróticos de hombres musculosos, que caldean el ambiente en el bar y lo hacen perfecto para coquetear con el mismo género.

El alcohólico ya no sabe donde está y decide cruzar los límites de lo barato, se dirige a la calle Constitución. El Muro de Berlín impuesto entre Pío Nono y Constitución se hace notorio en bares como el Dublín, Bar Constitución y Budapest, dedicado a un público extranjero o sencillamente con los recursos para pagar tragos arriba de tres mil pesos. Entre estas calles se encuentra el bueno, bonito pero carito, Paseo Bellavista que sigue la misma tónica que los anteriores bares. El alcohólico se frustra al no poder beber con clase y no pertenecer a los galanes de moda que se pasean frecuentemente por estos lados.

Cuando la velada esta en su apogeo y el alcohol ya ha invadido a toda la población que transita Bellavista, el peligro acecha. Aunque siempre existe un policía que te puede salvar de un apuro, ellos no están en todas partes, nuestro ebrio debe cuidar sus espaldas en especial en calles solitarias como lo son Purísima con Antonia López Bello y su esquina de la muerte, la calle Bombero Núñez y sus ebrios peligrosos en el que hay un alto porcentaje de asalto. Nunca es recomendable beber solo.

Cuando la resaca se avecina y la noche ha empezado a terminar no hay nada mejor que tomarse un delicioso y necesario antiácido para olvidar la caña. Para esto la única farmacia de Pío Nono, La Roesar, ubicada entre Dardignac y Antonia López  de Bello tiene los precios más bajos, no esta coludida. Abierta desde las 8 AM.

Si el alcohólico desea purgar sus pecados puede subir el San Cristóbal a pie o en teleférico y encontrarse cara a cara con la Virgen de la Inmaculada Concepción, conversar y rezar así nadie sentirá culpa por lo que ocurrió en la noche de copas del Barrio Bellavista.

Amanda y Tracey son las nuevas encargadas de hacerte sentir bien con tu cuerpo en el SPA de Bellavista.

Con tratamientos como la Reflexología, Aromaterapia, Masaje indio o Reiki es imposible que dejes de lado el stress acumulado.

Y si por lo contrario necesitas una pedicura o depilarte tambien puedes visitarlas ya que prestan estos servicios.

Recuerda pasarte antes por la recepción para hacerte con el voucher descuento de 10 % antes de lanzarte en el maravilloso mundo de la relajación.

Repetiras. Garantizado.

Info: 966 400 400

Barrio Patronato

Ver en Tamaño Completo

Entendemos por barrio:

“Un momento, un sector de la forma de la ciudad (…) constituído por partes y a su imagen (…) (que) está caracterizado por cierto paisaje urbano, cierto contenido social y una función propia; de dónde el cambio de uno de ésos elementos es suficiente para fijar el límite del barrio”

Aldo Rossi “La Arquitectura de la ciudad” p. 105

Todavía no era de mañana y escuchaba un golpeteo constante que hizo que despertara somnoliento. Algunas veces trataba de ubicar el sonido pero sabía que todavía estaba muy dormido para ubicarlo.

La molestia de haberme quitado el sueño, me dio a la tediosa tarea de levantarme y buscar el ruido,  como la molesta decisión de levantarse a matar un mosquito que está zumbando por tu oreja toda la noche.

Molesto mosquito al dormir

Me dirigí al cuarto de mis hermanas donde su ventana daba a la calle y cual fuera mi sorpresa estar cara a cara en la ventana con el hermano Gaeta, con una sonrisa de de oreja a oreja.

Di un salto hacia atrás y mi corazón comenzó a palpitar rápidamente por la impresión de ver alguien suspendido varios metros, ya que la habitación estaba en un segundo piso.

Suspendido en la calle

Voltee a ver las camas de mis hermanas y estaban vacías, y en ese momento mi reacción fue tambien mirar la palma de mis manos,  sabia y estaba conciente que seguía dormido y soñando.

Un ejercicio aprendido por un amigo sobre el control de tus sueños,  es tomar conciencia de que estas soñando. La posibilidad de recordar lo que soñaste dentro de los primeros 45 minutos de sueño es vital, ya que científicamente estos minutos el cerebro llega a un sueño total y profundo.

Entonces, comenzar a hacer ejercicios dentro de tu sueño es importante para lograr ese control.  Cuando era un niño deseaba con ansias quedar dormido porque quería soñar así es,  soñar y dejarme llevar por la aventura de mis sueños.

En ciertas ocasiones era despertado y de forma conciente decidía regresar a mi sueño de nuevo y continuar divirtiendo. Eso me dio la pauta para saber que podía tener el control de ellos.

Así pues, si queremos realizar algunos ejercicios es importante todas las mañanas al despertar recordar o sentir lo que soñamos, aunque sea un fragmento. Y lo mas importante de ese recuerdo sean detalles como, si era a colores, blanco y negro o tono sepia etc.

Para las personas que hablamos dos idiomas como español nativo e ingles aprendido posteriormente, recordar si nuestra conversación fue en el otro idioma.

Creo que una siguiente etapa  es lograr ver la palma de nuestras manos, con esto nos nos damos cuenta  que no somos un ente volando en el sueño, sino realmente nuestro físico este por completo está ahí.

Lo siguiente no lo he logrado pero se dice: Que puede uno darse cuenta en que momento estamos entrando en el sueño y comenzamos a soñar, ese limite es importante para el brinco a soñar y mantener conciencia de que está ocurriendo.

Y por último aunque creíble o no, es poder entrar en el sueño de otras personas y conversar con ellas. Y ya despiertos o en un plano real,  preguntarle a la persona si recuerda haber platicado con contigo en algun sueño.

En un instante me encontraba en el balcón de la casa, pero sentía que carecía de cuerpo y mi cabeza como un simple melón o maceta estaba posado sobre el balcón. Y de pronto volé; volé hacia el cerro rumbo al santuario. Veía debajo de mí pasar los estacionamientos, la calle Antillon, el Santuario y me dirigía hacia el cerro de Bellavista.

Volar en sueños

Baje por lo que conocemos la gente del barrio la denominada “La selvita”, que era un pequeño parque encima de la estación de bomberos en la calle Apolo; aunque veia a lo lejos el Parque Hidalgo di vuelta a mi derecha y mantenía mi vuelo por la calzada de Guadalupe.

Y ahí me detuve, estaba parado sobre unos cables y veía aves conmigo posados en los cables tambien.

No entiendo como en mi sueño sabia que el hermano Gaeta se mantenía conmigo, porque de alguna forma sentia su presencia.

Aves conmigo

De pronto: -PUM- Un disparo y cayo una lechuza. Un señor corrió hacia una esquina a ver que había caído, y era una mujer herida que sangraba del vientre o de un costado. La mujer le ofrecía una hoya con monedas de oro al hombre que se acerco, y este aceptaba la hoya con tal que la dejara ir.

De pronto llegaron mas personas corriendo y una de estas traía la escopeta y le gritaban a la persona que no hiciera caso. La mujer constantemente volteaba hacia la otra esquina,como tratando de pedirle a alguien que le ayudara y de igual manera volteaba hacia nosotros, como apenada de haber caído y haber sido presa fácil.

Así pues la mujer dio un gran salto, como si tuviera un cable amarrado y brinco casi 50 metros de altura, por encima de la cuadra y del centro medico tambien. El hombre dio un gran grito de terror al ver eso y cual fuera la sorpresa para mi ver que su cabeza comenzaba a ponerse blanca, es decir su cabello fue tomando una blancura canosa.

Todos volamos de repente al grito de las aves, pero ahora ya podía ver que mi cuerpo estaba completo.

Ahora corría por las calles del centro y llevaba una inercia que no podio a detener, entonces al llegar a una esquina di un salto pensando que iba a estrellarme con una pared y salí volando a baja altura, como si no hubiera gravedad.

Estaba todo fuera de control y en ese momento desperté.

La hora de la sonora Santanera había iniciado, mis papás escuchaban todas las mañanas en radio AM en su consola Stromberg-Carlson.

Estaba muy sensible al sueño, ya que todavía tenia la sensación de mis piernas en el vuelo.

En la noche decidí ir a visitar a mi amigo Ismael, que en ese entonces vendía papas fritas fuera de su casa por calzado de Guadalupe. El cazo michoacano  que tenia de casi 20 litros de aceite era usado para freír las papas que cortaba a buen detalle.

Esa noche el aceite no había salido bueno, ya que las papas salían muy correosas y no con la fritura que siempre se caracterizaba, así que no pude disfrutar de una papa inflada al freírse y acompañarla con salsa maga.

Su hermano Baltasar regreso de echar reja y se quedo a cotorrear con nosotros. No recuerdo como nos llevo la platica pero comento que su abuelo contaba historias de que arriba de la calzada, por calle Pablo de Anda había brujas, llegando a la esquina donde daba lo que llamábamos La Selvita, y que su abuelo junto con otras personas las casaban de noche, ya que siempre que veían una lechuza u otra ave diferente sabían que era una bruja.

Ya casi al llegar la hora para recoger su puesto de papas llegó el hermano Gaeta junto con otras chicas del grupo de misiones (que por cierto estaban muy feas), y llegaron a comprar papas.

Ismael comentó que el aceite estaba mal y que no saldría completamente fritas, el hermano dio vueltas en sentido contrario del reloj su dedo sobre el cazo y las papas comenzaron a salir fritas de nuevo.

Cuando mire al hermano, volví a recordar muchos de los detalles de mi sueño de la noche anterior y la sensación de mis piernas en el vuelo.

Photo by Matt Bostock

Good things often come in small packages. Take Vietnam Discovery in Bellavista. Barely more than a hole in the wall takeaway, with just one table for those eating in, this tiny restaurant is turning out some of the freshest, tastiest Asian food in the city.

If you’ve never tried Vietnamese cuisine before, you should. Much lighter than Chinese food, more varied than Japanese and generally less spicy than Thai, this is all about finding market-fresh, healthy ingredients and cooking them lightning-fast. Chef, writer, and TV presenter Anthony Bourdain is a huge fan. As he puts it in his article for the Financial Times, “you don’t have to go looking for great food in Vietnam. Great food finds you. It’s everywhere.”

Thanks to French/ Vietnamese couple Thomas Pignal and Thuy-Trinh Dominic Vo, and their Chilean business partner Mario Gonzalez, Vietnam’s great food is now available here too. As other diners shuffled up to make room for us, Pignal welcomed us with wooden bowls of ginger tea and explained how he and his wife had moved here two and a half years ago with the intention of working in tourism. It was only when they tried and failed to find authentic Vietnamese food in the city that the idea of opening a restaurant took shape. “We looked for somewhere in Las Condes at first”, he said, “but Bellavista just fitted better, and here we’re right next to La Vega and the fish market where we buy all our produce.”

Possibly perturbed by my growling stomach, staff and fellow diners shouted out suggestions as we looked at the menu. A group of switched on local office workers refused to leave until we’d promised to try the Nem. We were happy to oblige. Served as a starter, Nem are delicate rolls of batter, crammed with either pork or prawn meat which you wrap in fresh mint and lettuce leaves and dunk in fish sauce at the table. They were divine. We followed these with a small bowl of soup made from a clear stock, beef, vegetables and egg noodles. It wasn’t as tasty as the traditional herb-laden Phò I’d tried on my travels through Vietnam a few years ago, but it was delicious all the same and perfect for a chilly winter’s day.

Our main courses were even better. Bo Xào Rau (aka no. 20) was an aromatic mix of tender beef strips, crispy flash-fried veg and noodles served in just the right amount of soy and oyster sauce. It was out-shone only by the Camaron estilo Cân Tho (similar to Thailand’s national dish — Pad Thai) in which fat, juicy prawns, spring onions, beansprouts, crushed peanuts and lime wedges are piled high on a bed of fragrant Jasmine rice.

Everything was light, cleansing and satisfying; the culinary equivalent of spending the afternoon at a health spa. Supping yet more ginger tea, I asked co-owner and chef, Gonzalez, about Vietnamese food. “The key is using the very best ingredients and never over-cooking them” he said. “The flavours are much more defined than in South American cuisine and they attack the mouth and the nose as much as the stomach.”

Mains range from a very reasonable CP$2,600 – 4,800, while a plate of 12 Nem de Camarón to share will set you back CP$10,500. My only complaint would be that there are currently few options for vegetarians, which is a shame as it is a style of cooking that lends itself well to making the best use of the colours, tastes and textures of natural produce.

As we left, we admired the planned extension into the premises next door, scheduled to open at the end of July 2009. Even when it does, the place will still be small, with seating for just 17 in the new restaurant area (due to open August 2009 and which will be available for private hire).

However, as any honest woman will tell you, size really isn’t everything. And if it’s what you do with it that counts, then Vietnam Discovery are doing just fine.

Vietnam Discovery
Loreto 324, Bellavista
Open Monday to Saturday: 11am–11pm
Home Delivery: 11am–9pm (delivery charge depends on where you live; ask for prices when you order).
Staff speak English/Spanish/Vietnamese/German.
Tel: 2 737 20 37
www.vietnamdiscovery.cl

http://www.revolver-magazine.com/food-and-wine/37-food-and-wine/684-vietnam-discovery.html

And in Spanish:

http://www.revolver-magazine.com/en-espanol/60-en-espanol/758-restaurant-vietnam-discovery.html

La nueva piscina del distrito abre sus puertas y ofrece las actividades de julio gratis a los matriculados en agosto

Alejandro Castillero | Diario de Sevilla

El barrio de Bellavista vio ayer hecha realidad una de sus viejas reivindicaciones: la apertura de una piscina municipal en la zona, la primera en este distrito sevillano.

La piscina municipal Manuel Robles, como así se ha denominado a esta nueva instalación que fue inaugurada oficialmente por el alcalde de Sevilla el pasado día 14, abrió sus puertas ayer a los usuarios que ya disfrutan de numerosas actividades dentro del agua, desde natación libre a cursos de aprendizaje dirigidos a bebés, escolares y adultos; natación terapéutica o matronación, entre otras. “Se trata de una de las piscinas más avanzadas de la ciudad, junto con la recién estrenada en el barrio de San Jerónimo y la piscina de Los Mares que se abrirá en septiembre” informó el técnico auxiliar deportivo del Instituto Municipal de Deportes (IMD) de la instalación, Manuel Martínez Ollero. Estas tres piscinas cuentan con una pared móvil que facilita que el vaso de las mismas se divida en dos posibilitando el desarrollo de distintas actividades a la vez. Una de las usuarias, Ana Sánchez, que acudió ayer por primera vez a la piscina de Bellavista para realizar natación terapéutica afirmó a este periódico que “las instalaciones están muy bien y son muy modernas” y que se apuntó a esta actividad porque no se relajaba nunca y necesitaba realizar natación para conseguirlo. Otra de las vecinas de Bellavista que acudió ayer a su primera clase se mostró muy contenta por la reciente apertura de la piscina y expresó que “los cursillos de natación para niños son caros”.

El edificio municipal, que se encuentra paralelo al centro deportivo Bellavista, cuenta con cuatro vestuarios para adultos y menores, dos para monitores, un vestíbulo, una oficina de administración, aseos, almacenes, botiquín y aparcamientos, todo ello adaptado para personas con movilidad reducida. Según el coordinador de la piscina, Isaac García, “la actividad más demandada es la natación terapéutica, que ya se han cubierto prácticamente todas las plazas” e informó de que se han recibido unas 600 solicitudes desde la apertura de las mismas, con lo que se cubre ya el 70% de las plazas y que “quedan libres unas 300″ entre las distintas actividades que se realizan.

El técnico de la piscina destacó como anécdota el que algunas personas mayores acudiesen a la misma sin llevar los materiales necesarios y recordó que para realizar las actividades acuáticas es necesario llevar gorro obligatoriamente, así como conveniente el uso de gafas para nadar. Además, destacó que los usuarios que se hayan inscrito en alguna de las actividades para el mes de agosto podrán acudir a la piscina gratuitamente, presentando el recibo de pago hasta el 31 de julio. Para reservar una plaza, las solicitudes se pueden recoger en la misma piscina, en la calle Gaspar Calderos s/n, en horario de 9:00 a 20:00.

FRANCIACORTA DOCG
GRAN CUVÈE ROSÉ BRUT
BELLAVISTA

La Gran Cuvée Rosé Bellavista è una speciale cuvée che viene prodotta in quantità molto limitata (circa il 3% della produzione di Bellavista) e nasce dall’unione di almeno 20 delle più prestigiose selezioni dei nostri vigneti, alcune delle quali lavorate con la tecnologia delle piccole botti.

Il vino proveniente da frutto rosso è prodotto con il metodo della macerazione a cappello sommerso, che consiste nel lasciare il mosto a contatto con le bucce di Pinot Nero fino ai primi segnali di inizio fermentazione.

Questo per ottenere un colore delicato e costante, segno distintivo di un’opera d’arte.

Le uve utilizzate sono circa 52% Chardonnay e 48% Pinot Nero.

Spuma bianca ed esuberante; perlage a grana sottilissima, serrata e persistente.

Ha colore rosa tenue che assume nel tempo sfumature di buccia di cipolla.

Profumo intenso e suadente con piacevole fragranza di fragoline di bosco, agrume, mela golden e petali di rosa.

Sapore secco senza asperità, fresco e garbato, molto armonico con elegante fondo di ribes nero e mandorla dolce.

Lunga sensazione fruttata di piccoli frutti rossi.

Ha nerbo sostenuto in stoffa setosa e ottima razza.

Servire a 6 °C.

Scheda del Produttore

1 BT 0,75 LT disponibilità di 6 bottiglie

[Compralo QUI!!!]