Riprende anche per quest’anno il prestigioso Concorso di Poesia organizzato e promosso dal Circolo Culturale Larocca di Campi Bisenzio. Di seguito ripropongo il bando di concorso comprensivo di tutti i dettagli informativi, eventuali richieste possono essere rivolte direttamente a Rosanna, Stefania o Silvia ai numeri riportati in fondo al post.

Possono partecipare al concorso poeti e scrittori italiani e stranieri (con traduzioni in italiano). Le opere partecipanti dovranno essere inviate al Circolo Culturale “Larocca” – Via Colombina, 80 – 50013 Campi Bisenzio (Fi) entro e non oltre il 31 gennaio 2010. Farà fede il timbro postale.
REGOLAMENTO:
Il Premio si articola nelle seguenti Sezioni:
“SEZIONE A” – Poesia singola a tema libero. I concorrenti potranno inviare fino a 3 poesie, edite o inedite, a tema libero, in 6 copie, di cui solo una dovrà recare i dati relativi all’autore: nome, cognome, indirizzo, recapito telefonico ed eventuale indirizzo e-mail.
“SEZIONE B” – Poesia singola a tema libero. Riservata a studenti delle Scuole Elementari, Medie Inferiori. I concorrenti potranno inviare fino a 3 poesie, edite o inedite, a tema libero in 6 copie, di cui solo una recante le generalità, l’età, la Scuola e la classe, l’indirizzo ed il recapito telefonico dell’autore. La mancata indicazione della classe e scuola frequentata sarà motivo di esclusione.
“SEZIONE C” – Premio “GABRIELE BELLUCCI”, Poesia singola a tema libero. Riservata ai giovani di età compresa fra i 15 ed i 25 anni. I concorrenti potranno inviare fino a 3 poesie, edite o inedite, a tema libero in 6 copie, di cui solo una recante le generalità, l’età, l’indirizzo ed il recapito telefonico dell’autore.
“SEZIONE D” – Narrativa, “Racconto Fantasy”. I concorrenti dovranno inviare un massimo di tre racconti del genere Fantasy (epico, umoristico, gotico, ecc.). Ogni racconto dovrà essere dattiloscritto e non superare le 5 cartelle (max 30 righe per pagina). I racconti dovranno pervenire in sei copie, delle quali solo la prima firmata e recante i dati relativi all’autore: nome, cognome, indirizzo, recapito telefonico ed eventuale indirizzo e-mail.
E’ richiesto un contributo di partecipazione di 20,00 euro per le Sezioni A e D da inviare in contanti o a mezzo versamento sul conto corrente postale n. 42764092 intestato al Circolo Culturale Larocca. Nessun contributo è dovuto per le Sezioni B e C.
In caso di versamento sul conto corrente postale, nella busta contenente le poesie deve essere allegata – pena l’esclusione dal concorso – ricevuta in originale o in fotocopia del suddetto versamento.
E’ prevista la realizzazione di una Antologia del Premio, in cui saranno inserite le poesie ritenute meritevoli dalla Giuria del Premio.
Gli autori, per il fatto stesso di partecipare al concorso, cedono il diritto di pubblicazione nell’Antologia del Premio senza aver nulla a pretendere come diritto d’autore, il giudizio della Giuria è insindacabile, gli elaborati non saranno restituiti, i  premi non verranno spediti e dovranno essere ritirati dai vincitori, o da loro delegati, nel corso della premiazione.
La partecipazione al premio implica la completa accettazione del presente Regolamento.
Ai sensi del Decreto Legislativo 196/03 tutti i dati personali dei quali il Circolo Culturale Larocca entrerà in possesso, saranno utilizzati solo per quanto attiene il concorso di poesia e le attività collegate. I dati raccolti non verranno in alcun modo comunicati o diffusi a terzi per finalità diverse da quelle del Concorso. Sono in ogni caso garantiti i diritti sanciti dagli artt. 7 e 8 del suddetto dlgs e potranno essere fatti valere dall’interessato scrivendo a: Circolo Culturale Larocca – Via Colombina, 80 – 50013 Campi Bisenzio (Fi).
La premiazione avrà luogo presso VILLA MONTALVO a Campi Bisenzio sabato 17 Aprile 2010 alle ore 16. Seguirà rinfresco.
I vincitori di ciascuna Sezione saranno preventivamente avvisati.
PREMI:
“SEZIONE A”
1° classificato euro 250,00 – 2° classificato medaglia d’oro – 3° classificato oggetto in argento
“SEZIONE B”
1° classificato macchina fotografica digitale – 2° classificato coppa – 3° classificato coppa
“SEZIONE C”
1° classificato oggetto in argento lavorato – 2° classificato oggetto in argento – 3° classificato targa
“SEZIONE D”
1° classificato oggetto in argento lavorato – 2° classificato medaglia d’oro – 3° classificato oggetto in argento
La Giuria potrà decidere per la segnalazione di opere meritevoli alle quali verranno conferiti diplomi, medaglie, prodotti di artigianato locale.
Per informazioni telefonare ai seguenti numeri: 055/8964019 (Rosanna), 340/7374345 (Stefania), 333/6242772 (Silvia)

rochus batte bellucci 76(4) 46 63.lo vista in diretta da sky ed è stata veramente molto combattuta ma alla fine ha avuto la meglio rochus perchè ha lottato fino alla fine senza mai mollare e senza farsi sorprendere dall’avversario.ora rochus è giunto in finale ed affronterà baghdatis che ha battuto soderling a causa del suo ritiro.

spero che la vinca baghdatis la finale….

L’appello arriva dalla Misericordia di San Piero a Ponti, ma vale anche per la Misericordia di Campi Bisenzio che la gestisce. Non si tratta di un problema grave perchè i volontari ci sono, ma non ci sono volontari per coprire le fasce orarie in cui è necessario effettuare servizi, come quelli sociali, le dialisi e le trasferte ospedaliere. Soprattutto alla mattina e nel primo pomeriggio dove solo i pensionati sono disponibili. Alcuni volontari saranno in piazza della chiesa di San Cresci con uno stand in occasione della festa che si chiude domenica 25 ottobre, per partecipare alla ricorrenza. La sede della Misericordia di San Piero a Ponti si trova fisicamente nel borgo di San Cresci, nata nel 1973 in via Nazzario Sauro oggi si trova da 10 anni nel nuovo immobile in via Generale Dalla Chiesa assieme al circolo MCL “Don Renzo Paoli” ed il gruppo Fratres, con 150 volontari a servizio distribuiti soprattutto nei turni serali, nella sede di Campi dove opera il 118.
A proposito del 118, spiega il presidente della sezione, Bellucci, abbiamo organizzato una iniziativa aperta ai volontari di Campi. Giovedì 29 ottobre alle ore 21,15 a San Piero verrà il Dott. Claudio Becorpi, esponente del 118 di Firenze che illustrerà le novità nell’attuale assetto organizzativo del servizio e delle modalità di svolgimento, per comprendere meglio aderire o meno per una associazione a questo protocollo, per dare risposte ai dubbi più volte sollevati dai volontari e sui cambiamenti nell’attuale modo di espletare il primo soccorso.

Monica Bellucci

Monica Anna Maria Bellucci (born 30 September 1964) is an Italian actress and fashion model.

Bellucci’s film career began in the early 1990s. In 1992, she made her first appearance in a major English-language film as one of Dracula’s brides in Bram Stoker’s Dracula. She became known and popular with worldwide audiences, following her roles in Malèna (2000), Brotherhood of the Wolf(2001), and Irréversible (2002), though is perhaps best known for her role as Persephone in The Matrix Reloaded (2003) and The Matrix Revolutions (2003), followed by her portrayal of Mary Magdelene in The Passion of the Christ (2004).

In 2003, Bellucci starred in Tears of the Sun as a doctor in Nigeria being rescued by the U.S., and in 2005 in the fantasy film The Brothers Grimm as a beautiful evil queen. Her latest films are The Stone Council (2006) by Guillaume Nicloux, and Manuale d’amore 2 (2007), where she portrays a physiotherapist, who is the object of the desire of her patient. She was supposed to be seen portraying Indian politician Sonia Gandhi in the biopic Sonia, originally planned for release in 2007, but now shelved. September 2007 saw the release of Shoot ‘Em Up, where she plays a prostitute, opposite Clive Owen. She dubbed her own voice for the French and Italian releases of the film.

She filmed Le deuxième souffle (2006), with Daniel Auteuil, Michel Blanc and Eric Cantona.Bellucci also voiced Kaileena in the video game Prince of Persia: Warrior Within, and the French voice of Cappy for the French version of the 2005 animated film Robots.In 2007, she appeared in Heartango (2007), a film for Intimissimi, with José Fidalgo and directed by Gabriele Muccino.

Trivia:

She appeared in a black & white TV commercial for Dolce & Gabbana. The director was Giuseppe Tornatore, who also directed her in the movie Malèna (2000).

Measurements: 35C-24-35 (Source: Celebrity Sleuth magazine.)

Fluent in Italian, English, French and Spanish.

Daughter-in-law of Jean-Pierre Cassel.

Made a nude calendar for the Italian magazine Max in 1998 and another one for the Italian magazine GQ in 2000.

Was originally cast as Mina Harker in The League of Extraordinary Gentlemen (2003) but had to drop out due to a scheduling conflict. The part then went to Peta Wilson.

Wears a size 10 shoe.

Studied jurisprudence for a short time.

Daughter, Deva Cassel (b. 12 September 2004 in Rome, Italy).

Engaged to actor Nicola Farron from 1990 to 1995.

She was elected the most beautiful woman in the world by French viewers on a TV show “La Plus belle femme du monde” on 8th November 2004.

One of the world’s top fashion models.

Favourite poem is “A Silvia” by Giacomo Leopardi.

Has her look-alike puppet in the French show “Les guignols de l’info” (1988).

She ranked #6 in Maxim’s ‘50 Sexiest Women’ (1999).

She ranked #9 in Maxim’s ‘100 Sexiest Women’ (2002).

She ranked #1 in Askmen’s ‘Most Desirable Woman’ (2002).

Italian citizen.

Shares birthday with Marion Cotillard, Deborah Kerr and Angie Dickinson.

Favorite movie is Una giornata particolare (1977) by Ettore Scola.

Her role as Chantal in “Under suspicion” was held by Romy Schneider in the original film:”Garde à vue”.

Owns an apartment in London.

Doesn’t always live with her husband Vincent Cassel, for avoiding routine the two live in separate apartments; she lives most of the time in London and he lives in Paris.

Bellucci is a typical surname from center Italy, it comes from the Latin word “Bellutus”, and has the same root as surnames like Belluto, Belluti, Belluzzo, Belluccio, or the aristocratic surname of Belluzzi.

Monica Bellucci in The Sorcerer's Apprentice

She speaks to her daughter Deva Cassel in Italian.

She has said in an interview that Sophia Loren and Claudia Cardinale have inspired her acting career.

Ranked as #89 in FHM’s “100 Sexiest Women in the World 2005″ special supplement. (2005)

Member of the jury at the Cannes Film Festival in 2006

Supports the Italian football team.

Has a wax statue in the Grevin Museum in Paris.

Her parents are Pasquale Bellucci (the owner of a trucking company) and Brunella (a painter).She’s an only child.

Good friends with Guillaume Canet.

Ranked #5 on E! Entertainment Networks list of “101 Sexiest Celebrity Bodies” list of 2006.

Attended University of Perugia.

Mother is painter Maria Gustinelli.

Chosen by Empire magazine as one of the 100 Sexiest Stars in film history (#35). [2007].

Her best friend is Ilaria D’Amico.

Ci siamo,  scatta l’ora del concorso fotografico! I Primi due biglietti messi in palio se li aggiudicherà, il primo di voi ad indovinare la foto misteriosa.

I biglietti questa settimana sono davvero molto ambiti, visto che il film in questione è Baaria.

Film che vede andare in scena, sotto la regia di Giuseppe Tornatore un cast d’eccezione: Francesco Scianna, Margareth Madè, Monica Bellucci, Enrico Lo Verso, Luigi Lo Cascio, Raoul Bova, Laura Chiatti, Nino Frassica, Beppe Fiorello, Vincenzo Salemme, Leo Gullotta, Giorgio Faletti, Aldo Baglio, Salvo Ficarra e i due Misilmeresi Valentino Picone e Vincenzo Saitta.

Vi rinfreschiamo le regole fondamentali del concorso: è obbligatorio firmare il commento con nome e cognome, e lasciare la propria e-mail personale che naturalmente non sarà pubblicata, tutto ciò, è una garanzia di trasparenza nei confronti di tutti i nostri lettori. I vincitori delle scorse edizioni possono partecipare, azzeriamo tutto e rientrate tutti in gioco. Un’altra cosa importante, ognuno di voi ha solo tre tentativi a disposizione per provare ad indovinare.

Noi interverremo dopo 30 minuti, per comunicarvi l’eventuale vincitore o per darvi alcuni suggerimenti. Buon divertimento.

Dov’è stata scattata questa foto? Risposta esatta di Remo Stadarelli.

E’ un particolare della madonna del Carmelo sita all’interno del santuario di Gibilrossa.

Ci sarà anche lei tra gli altri artisti e personaggi del mondo dello spettacolo e della politica italiana, con radici irpine, al grande evento “Green Highlights” che si terrà mercoledì 23 settembre 2009 al Paladelmauro per presentare la Air Avellino, vanto nazionale del basket.
Lei è Ada Perotti, definita dalla stampa artista teo-con, attrice cantante e cantautrice.
E proprio in questa grande kermesse, diretta da Sonia Aquino, presenterà ufficialmente il suo quarto lavoro discografico, il singolo “Pupazzi” (Universo/GhiroRecords) che prossimamente sarà in distribuzione su Itunes e sui maggiori digital store.
Una canzone che preannuncia l’uscita dell’album “Io sono io” e per la quale si sta girando un video con la regia di Sergio Puglia.
Lo scorso anno era alla Mostra del cinema di Venezia come una dei protagonisti del film di Pupi Avati “Il papà di Giovanna” premiato con la coppa Volpi, e proprio a Venezia fu definita la nuova Bellucci.
E sul fronte cinematografico è in uscita nelle sale ancora una volta con il grande regista Pupi Avati , nel film “Il figlio più piccolo”.
Come cantante ha iniziato all’età di due anni, a 11 era già soprano lirico.
Da anni si esibisce in Vaticano, nella sala Nervi, in cori gospel , ma il suo più grande sogno è quello di cantare l’Ave Maria di Schubert davanti al Papa Benedetto XVI.
La sua prima esperienza discografica risale al 2003 , il singolo “Lost” inciso e prodotto negli Stati Uniti.
L’anno successivo un nuovo singolo , “Nuova gente”, prodotto da Mogol.
Lo scorso anno è stata la volta di “Con una Favola “ , bellissimo pezzo firmato da Angelo Anastasio e prodotto da Universo.
E ora “Pupazzi”, il suo quarto lavoro discografico, un brano pop di Daniele Conti che racconta una metafora della vita: gli uomini possono fare grandi cose, arrivare al successo, diventare ricchi e famosi, ma sono sempre come tanti pupazzi appesi a un filo manovrato da chi non si sa.
Mercoledì 23 Settembre alle ore 21:00 al “Green High Lights” presso il Paladelmauro di Avellino.

www.myspace.com/perottiada

Lu @ 1.91 - Update – LOSS – T Bellucci (BRA) d Y Lu (TPE) 64 62 63

Lu has won their only encounter in straight sets at the Australian Open this year. Bellucci had to come through qualifying to get into the US Open so will be in some form, but Lu played well at New Haven last week where he clobbered GGL and should’ve come through against Seppi as he was up a break in the last set. Bellucci is more of a claycourter where as Lu pretty much lives on the hard stuff, he should come through in this one.

Será a Armada brasileira, rsrsrs.

Por: Globo.com

O sonho de Thomaz Bellucci de chegar ao Grand Slam dos Estados Unidos se torna cada vez mais real. Nesta quinta-feira, o paulista conseguiu uma importante vitória diante do búlgaro Grigor Dimitrov e precisa agora derrotar Scoville Jenkins ou Michael Maclune por uma vaga na chave principal do US Open.

Contra a revelação búlgara, o brasileiro esteve bem. Em apenas 1h21m, ele salvou quatro break points de nove que o adversário teve a seu favor. No primeiro set, vitória por 6/4, e no segundo, 6/3. Bellucci acertou 74% das bolas que sacou no primeiro serviço, contra 64% de Dimitrov.

 - Joguei bem, mas foi duro. Quali de Grand Slam é sempre difícil, mas estou seguro e tranquilo para buscar uma vaga na chave – disse Bellucci.

 Mais dois brasileiros estão muito perto de entrar na chave principal do US Open. Ricardo Mello superou o francês Adrian Mannarino por 6/2 e 6/3, abrindo 5 a 0 logo no primeiro set com duas quebras. Na final, ele enfrentará o turco Marsel Ilhan. Já Julio Silva passou pelo dominicano Victor Estrella (6/3 e 6/2) e disputará a vaga no Grand Slam contra o francês Josselin Ouanna.

 A baixa brasileira ficou por conta de Daniel Silva. Ele não resistiu ao austríaco Stefan Koubek e perdeu pelo mesmo placar que Bellucci venceu: 6/3 e 6/4. Koubek foi bem no saque, encaixando quatro aces, contra apenas um do brasileiro. A partida durou apenas 1h22m.

Por: uol

O brasileiro Thomaz Bellucci deu um enorme salto no Ranking da ATP (Associação dos Tenistas Profissionais) após sua fantástica vitória no domingo no torneio de Gstaad, na Suíça.

Bellucci venceu o alemão Andreas Beck por 2 sets a 0, com parciais de 6-4 e 7-6 (7-2) e subiu 53 posições, saindo da 119ª para a 66ª colocação na tabela, com 823 pontos.

Este foi o primeiro título do paulista em um torneio da ATP. De quebra, o feito também representou o fim do jejum de conquistas do Brasil neste tipo de campeonato. O último triunfo havia sido com Ricardo Mello, em Delray Beach, no ano de 2004.

Além disso, Bellucci é o primeiro sul-americano a vencer em Gstaad desde o argentino Gastón Gaudio, campeão em 2005. Por pouco, o torneio de Gstaad não viu uma final brasileira, já que Beck foi o algoz do gaúcho Marcos Daniel na semifinal.

Um dos pontos altos de Bellucci no torneio foi a vitória surpreendente sobre o suíço Stanislas Wawrinka, número 24 do mundo, nas oitavas-de-final. Na rodada seguinte, o paulista contou com o abandono do alemão Nicolas Kiefer, sexto favorito, que deixou a partida com uma lesão em um pé.
Já a vaga na decisão veio com uma boa vitória sobre o russo Igor Andreev na semifinal. Marcos Daniel não conseguiu fazer a sua tão sonhada primeira final de um torneio da ATP, mas conseguiu ganhar 15 posições no ranking e agora é o brasileiro melhor colocado, na 58ª posição (900 pontos).

O outro brasileiro no top 100 da ATP, Thiago Alves, caiu seis posições e agora está na 94ª colocação, com 670 pontos. Entre os primeiros, Federer e Nadal se mantêm no primeiro e segundo posto, respectivamente.

É muito bom ver o Bellucci voltando a jogar bem.

Por: Gobo

O Brasil teve que esperar cinco anos até voltar a ver um tenista erguer uma taça de um torneio da ATP. Neste domingo, Thomaz Bellucci, de 21 anos, só precisou de talento e paciência para esperar a chuva passar. Depois de uma interrupção, ele voltou à quadra de saibro do torneio de Gstaad, venceu o alemão Andréas Beck por 6/4 e 7/6 (7/2), em 1h40m, e conquistou o primeiro título de sua carreira. O primeiro do tênis verde e amarelo desde 2004, quando Ricardo Mello, no piso sintético, levou o troféu em Delray Beach.

Bellucci tinha vencido o primeiro set por 6 a 4. No segundo, perdia por 4 a 3 quando São Pedro resolveu dar uma ajuda lá na Suíça. Beck, carrasco de Marcos Daniel nas semifinais, sucumbiu após 40 minutos.

 - Foi uma semana incrível e especial, a mais importante da minha vida. Pude mostrar esta semana que posso jogar em um nível mais alto, mas sempre mantendo os pés no chão - comemorou Bellucci, emocionado.

Com o título em Gstaad, o brasileiro ganhou 250 pontos, o que resultará em grande salto no ranking mundial. Na lista, que será divulgada nesta segunda-feira pela ATP (Associação dos Tenistas Profissionais), ele deverá pular da 119ª posição para a 65ª (sua melhor colocação na carreira até agora foi o 63º lugar).

 - Tivemos semanas muito duras até pouco tempo atrás, onde as coisas não estavam dando certo. Apesar de eu não estar jogando mal, as vitórias não vinham. Nesse período, eu e o João (Zwestch, técnico) nunca desistimos e seguimos trabalhando duro e acreditando. O resultado está aí. A sensação de ser campeão é extraordinária, mas sei que temos muito a trabalhar e melhorar para seguir entre os tops, que é o nosso principal objetivo – afirmou.

 Fora do Brasil desde o final de junho para uma temporada de saibro na Europa, onde jogou os challengers de Turim, San Benedetto, Rimini (foi campeão) e Recanati na Itália, além do ATP de Gstaad, Bellucci e o técnico João Zwestch retornam ao país início desta semana. O tenista treinará em São Paulo para o qualifying do US Open, no final de agosto.

I keep rockin’, I keep rollin’… congrats to Thomaz Bellucci, who ranked at 119 and the age of 21, won his first ever ATP title as a qualifier! What a week! The win was over Andreas Beck who was likewise going for his first title.

The other sinificant story of this tourney is the trophy. This land is my land, this land is your trophy. Which also happens to have a golden tennis ball in it. Makes for a great fire place mantle piece though I suppose. Look for it to compete in the Top 10 WTF Trophy Awards ceremony at the end of the year.

Congrats to Vera Dushbag, who won her first ever WTA title! After Bepa got knocked out, I was hoping she’d win it, so I’m happy to see it. This pic confuses me though, I don’t get why Hradecka is holding her smaller trophy just as high. She got thrashed 60 61 in 41 MINUTES LOLOLOL WAT? Try on these stats. Dush won 85% of the points on both her serves, and Hradactle served at 44% and won 16% of the points on her second serve, and 32% of points on her serve overall. Dush also never faced a break point. Um, woah.

A fil di rete

Bellucci e D’Alema: fisiognomica della tv

La prima intervistata dal Vincenzo Mollica, il secondo da Lucia Annunziata

Tanto Monica Bellucci (intervistata da Vincenzo Mollica per lo «Speciale» del Tg1) si sente bella, e lo ribadisce più volte, così Massimo D’Alema (in­tervistato da Lucia Annunziata per la sua rubrica «In 1/2 ora», Raitre, domenica, ore 14.30) si sente intelligente, e lo ribadisce più volte. Ci sarebbe anche da ap­profondire il parallelismo tra Mollica e l’Annunziata, ma que­sto è un altro discorso. Qui si parla di tv, non di politica.

Di fisiognomica virtuale, non di scontri fra partiti. Colle­gato da Otranto (per obblighi di campagna elettorale, ha subi­to precisato l’illustre intervista­to, caso mai qualcuno pensasse alla barca vela), D’Alema ha su­bito impresso il suo sigillo alla trasmissione: che è quello del­l’ironia, dello sprezzo, dell’altez­zosità. La tv non è ancora lo strumento decisivo per vincere le elezioni politiche ma è sicura­mente la via obbligata (la politi­ca è ormai un sistema autorefe­renziale, non più speculazione sulla realtà ma realtà essa stes­sa, dove i segni vivono di mobi­lità perpetua, disancorati da ogni referente, prigionieri dei sondaggi) per fare politica, e magari diventare un leader.

D’Alema, per rubare un’espressione messa in circola­zione da Renzo Arbore, è «il re della cazzimma», termine napo­letano che sta a significare un atto di sottile perfidia nei con­fronti del prossimo. Con malce­lata modestia, si descrive come grande uomo di stato e politico di fama internazionale. Eppure gli manca la «scossa», che non è l’accenno a qualche misterio­so complotto in grado di rovesciare l’attuale maggioranza, ma la capacità di affascinare dal video. Tra l’altro, nel corso dell’intervista, guardava sempre a destra della telecamera creando nel telespettatore una sorta di inquietudine conti­nua: chi guarda? e perché? È talmente conscio della sua man­canza di carisma che teorizza per il centrosinistra (senza trat­tino, precisa) la evitabilità di cercare un messia. Il messia è già lui, ma senza messianesimo mediatico.

Aldo Grasso
16 giugno 2009

come dire  “ha da venì Baffino”

Aquí os traemos un completo reportaje con las mejores imágenes de la 62ª edición del festival de cine de Cannes. Por la ciudad francesa han desfilado estrellas de todo el mundo, entre las que han vuelto a destacar habituales como Michelle Yeoh o Hofit Golan, pero tambien otras que no lo son tanto entre las que resaltaremos la presencia de Elizabeth Banks. En la serie fotográfica se recogen las diferentes alfombras rojas que hemos podido ver durante estos días, pero también se cubren las increíbles fiestas que han rodeado al festival.

Natacha Amal

Michelle Yeoh

Georgina Chapman

Elizabeth Banks

Michelle Yeoh

Princesa Clotilde de Saboya

Devon Aoki

Alessandra Martines

Aishwarya Rai

Eva Longoria

Chiara Caselli

Elizabeth Hurley

Barbara Mori

Hofit Golan

Kerry Washington

Devon Aoki

Michelle Yeoh

Ivana Trump

Abbie Cornish

Diane Kruger

Donatella Versace

Dita Von Teese

Michelle Yeoh

Elizabeth Banks

Michelle Yeoh

Monica Bellucci

Peaches Geldof

Valeria Marini

Asia Argento

Caroline Gruosi-Scheufele

Hofit Golan

Hilary Swank

Julia Voth

Dita Von Teese

Kerry Washington

Afef Jnifen

Peaches Geldof

Hofit Golan

Elizabeth Banks

Dita Von Teese

Laura Morante

Juliette Binoche

Kerry Washington

Sophie Marceau

Hofit Golan

Phoebe Price

Isabelle Huppert

Hofit Golan

Elizabeth Banks

Sarah Marshall

Robin Wright Penn

Elizabeth Banks

Natasha Poly

Hofit Golan

Eva Herzigova

Robin Wright Penn

Hayden Panettiere

Inge Theron

Rachel Weisz

Valeria Marini

Tamara Beckwith

Martina Stella

Anna Mouglalis

Victoria Silvstedt

Evangeline Lilly

Malin Akerman

Tiziana Rocca

Michelle Yeoh

Tiziana Rocca

Joss Stone

Στον απόηχο των βραβείων του 62ου Φεστιβάλ των Καννών σας παρουσιάζουμε 4 συνεντεύξεις βραβευμένων στο Φεστιβάλ, που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στον Ελληνικό τύπο.

-2 συνεντεύξεις του “χρυσού” Μίκαελ Χάνεκε, στην “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” και στην “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”

-Συνέντευξη με τη βραβευμένη για την ερμηνεία της στον “Αντίχριστο” Σαρλότ Γκενσμπούργκ, στην “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”

-Μια παλιότερη συνέντευξη του Γιώργου Λάνθιμου, βραβευμένου για τον “Κυνόδοντα”, στην “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”

Σας παρουσιάζουμε ακόμη μια συνέντευξη από τις Κάννες της Μόνικα Μπελούτσι, στην “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” κι αυτή.

Τα παιδικά χρόνια του φασισμού

Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ

Δύο φορές βραβευμένος στο παρελθόν στο Φεστιβάλ των Καννών, με το βραβείο σκηνοθεσίας για την ταινία του «Η δασκάλα του πιάνου» και το Ειδικό Βραβείο της επιτροπής για το «Κρυμμένος», ο αυστριακός σκηνοθέτης Μίκαελ Χάνεκε κατάφερε τελικά φέτος να κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα με την ταινία του «Η λευκή κορδέλα».

Ταινία που καταπιάνεται με την τρομοκρατία και τον φασισμό, εξερευνώντας ταυτόχρονα τις ρίζες του κακού μέσα από την ιστορία των μαθητών και των κατοίκων ενός μικρού χωριού στη βόρεια Γερμανία, το 1913. Μια κλειστή, υποκριτική κοινωνία, που σιωπά και κρύβει τα εγκλήματα των μελών της, κοινωνία στην οποία εκκολάπτεται η γενιά εκείνη που θα στηρίξει τον ναζισμό.

Με μαυρόασπρη φωτογραφία και μια προσέγγιση αποστασιοποιημένη, ο Χάνεκε έφτιαξε μιαν από τις καλύτερες και πιο δυνατές ταινίες του. Συναντήσαμε τον 67χρονο σκηνοθέτη στις Κάνες και μας μίλησε γι’ αυτή.

- Θελήσατε να φτιάξετε μια ταινία διαφορετική από τις προηγούμενές σας;

«Κάθε φορά που φτιάχνεις μια ταινία, πρέπει να βρεις τη μορφή που της ταιριάζει. Οι τελευταίες ταινίες που γύρισα πριν από αυτή σχολίαζαν τα μίντια, ενώ στην περίπτωση της “Λευκής κορδέλας” θέλησα να φτιάξω μια κλασικού τύπου ταινία. Γι’ αυτό και το διαφορετικό στιλ».

-Για την ιστορία αυτή εμπνευστήκατε από φωτογραφίες την εποχής, ιδιαίτερα του Ογκουστ Ζέντερς. Γι’ αυτό επιλέξατε να χρησιμοποιήσετε μαυρόασπρο φιλμ;

«Ολα τα ντοκουμέντα που έχουμε για εκείνη την περίοδο είναι μαυρόασπρα. Οταν σκέφτεσαι μια ταινία αυτής εποχής, συνήθως σκέφτεσαι μαυρόασπρα. Δεν είναι το ίδιο με περιόδους όπως ο 18ος αιώνα, αυτές τις δίνουμε σε χρώμα γιατί τότε εμπνεόμαστε από πίνακες ζωγραφικής που οι περισσότεροι είναι σε χρώμα.

Μια διαφορετική τρομοκρατία

»Ενώ στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, όταν άρχισε να αναπτύσσεται η φωτογραφία και να γυρίζονται φιλμ, τότε όλα είναι δοσμένα μαυρόασπρα. Βέβαια, κοίταξα τις φωτογραφίες του Ογκουστ Ζέντερς και τις έδειξα και στον διευθυντή φωτογραφίας και τους υπεύθυνους για τα ντεκόρ και τα κοστούμια για να εμπνευστούν από αυτές. Μας χρησίμευσαν ακόμη και στην επιλογή των προσώπων. Είναι κι ένας ακόμη λόγος που επέλεξα το μαυρόασπρο φιλμ: γιατί η ταινία δεν είναι νατουραλιστική αλλά είναι αφαιρετική, κι αυτό με βοήθησε να δημιουργήσω μιαν απόσταση από όσα συμβαίνουν».

-Γιατί επιλέξατε το 1913; Αναφέρεται σε κάποιο είδος φασισμού και τρομοκρατίας;

«Η τρομοκρατία που υπάρχει σήμερα είναι διαφορετική από την τρομοκρατία που υπήρχε τότε. Αλλά είναι αλήθεια πως επέλεξα εκείνη την περίοδο γιατί μου επέτρεπε να κάνω ένα σχόλιο πάνω στην τρομοκρατία γενικότερα. Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Γερμανία, πρόκειται για μια περίοδο στην Ιστορία που δεν είναι γνωστή γενικότερα αλλά που επηρέασε όλα όσα ακολούθησαν. Θα μπορούσε, βέβαια, κανείς να γυρίσει μιαν άλλη ταινία, που να είναι βασισμένη στην τρομοκρατία της άκρας αριστεράς, ή στον ισλαμικό κόσμο που θα είχε άλλα στοιχεία αλλά θα καταπιανόταν με το ίδιο θέμα.

»Οταν μια ιδέα μετατρέπεται σε ιδεολογία, ο κίνδυνος είναι οι εκπρόσωποί της να θεωρήσουν τους εαυτούς τους ως κριτές των άλλων ανθρώπων και να αισθανθούν πως μπορούν να τους μεταχειριστούν όπως αυτοί θέλουν, ακόμη και να τους εξαφανίσουν. Οι καταστάσεις που οδηγούν στην τρομοκρατία είναι διαφορετικές σε κάθε περίπτωση. Αλλά εδώ βρίσκεται όλη η ρίζα του κακού».

-Καταπιάνεστε μ’ ένα θέμα παγκόσμιο, γιατί δεν είναι μόνο ο φασισμός που στηλιτεύεται εδώ, αλλά και κάθε ολοκληρωτικό σύστημα. Σ’ όλες τις ταινίες σας, από το «Funny Games» μέχρι σήμερα, καταπιάνεστε με το κακό, την ωμότητα και τη βία. Μοιάζει να σας έχει γίνει έμμονη ιδέα…

«Δεν είναι έμμονη ιδέα (γελά)… Είναι, βέβαια, για μένα ένα πολύ σημαντικό θέμα. Υπάρχουν σκηνοθέτες που θέλουν να ψυχαγωγήσουν το κοινό και να το κάνουν να ξεχάσει τα προβλήματα που μας κατατρύχουν. Δεν έχω τίποτα εναντίον τους. Ξέρετε, 90-95% των ταινιών που γυρίζονται είναι απλή ψυχαγωγία. Εμένα μ’ ενδιαφέρει η κοινωνία και τι συμβαίνει σ’ αυτήν. Είναι πολύ υγιές για μια κοινωνία να υπάρχει κι αυτό το 10% που να κάνει κάτι το διαφορετικό, να καταπιάνεται με κοινωνικά προβλήματα. Θέλω να δείξω στο κοινό αυτά που συμβαίνουν, να το αφυπνίσω αν μπορώ. Δεν θέλω βέβαια να κάνω κάποιο δίδαγμα, απλώς θέλω να του δείξω τι συμβαίνει και ν’ αφήσω τον ίδιο να σκεφτεί, ν’ αποφασίσει».

-Οταν γυρίσατε το «Funny Games», είχατε κατηγορηθεί πως παρουσιάζετε το απόλυτο κακό χωρίς να το αναλύσετε. Ενώ, σ’ αυτήν εδώ την ταινία, κάνετε μια, πιστεύω, σε βάθος ανάλυση.

«Δεν σκόπευα να δώσω μια συνέχεια στο “Funny Games”. Αλλά αν του δίνετε αυτή την εξήγηση, πάει καλά. Οσες περισσότερες εξηγήσεις, τόσο το καλύτερο για μια ταινία. Αυτό δεν μπορεί να το ελέγξει ο καλλιτέχνης. Εξαρτάται από το κοινό και από τους κριτικούς».

Εξάρτηση από τα στούντιο

-Γυρίσατε σε ριμέικ το «Funny Games» στην Αμερική. Πώς ήταν η νέα σας αυτή εμπειρία εκεί;

«Ηταν πολύ δύσκολο γιατί δεν μιλούσα αγγλικά, μόνο γερμανικά. Ευτυχώς, όμως, με προστάτευε το συμβόλαιο που είχα υπογράψει με την αμερικανική εταιρεία κι έτσι μπόρεσα να γυρίσω την ταινία με την ίδια ελευθερία που τη γύρισα και στη Γερμανία. Μερικοί προσπάθησαν να με επηρεάσουν και να επέμβουν, αλλά δεν το κατάφεραν. Αλλά, όπως ξέρετε, στις ΗΠΑ τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσο στην Ευρώπη. Τα στούντιο επεμβαίνουν, κι αν τους δώσεις το δικαίωμα μπορούν να αλλάξουν την ταινία σου… Εγώ, πάντως, δεν τους έδωσα την ευκαιρία. Με ικανοποίησε το γύρισμα, αλλά όχι η εμπορική αποτυχία του. Δυστυχώς, η διανομή της ταινίας είναι ένα άλλο, πολύ μεγάλο, πρόβλημα. Οταν τα στούντιο δεν πιστεύουν στη δουλειά σου, τότε χάθηκες».

-Σ’ αυτή την ταινία σας υπάρχουν κάποιες δύσκολες σκηνές που σας κάνουν να αισθάνεστε περήφανος, και για ποιο λόγο;

«Οι σκηνές που με προβλημάτιζαν, πριν αρχίσω το γύρισμα, ήταν οι σκηνές με τα παιδιά. Γιατί δεν είναι εύκολο να βρεις τόσο πολλά παιδιά για μια τόσο μεγάλη ταινία. Αλλά ήμουν τυχερός. Πιστεύω πως η παιδική ηλικία είναι η πιο σημαντική περίοδος στην ανάπτυξη του χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Είναι ένα γεγονός, δεν είναι απλώς μια άποψη».

-Πώς ήταν η δική σας παιδική ηλικία;

«Ημουν πολύ προστατευμένος ως παιδί».

-Η ταινία σας ήταν από τις καλύτερες και, επιπλέον, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ήταν μια πρωταγωνίστριά σας, η Ιζαμπέλ Ιπέρ. Δεν πρέπει να σας εκπλήσσει ο Χρυσός Φοίνικας…

«Δεν ξέρω αν τα πράματα είναι έτσι. Πάντως, το να κερδίσεις ένα τέτοιο βραβείο είναι σημαντικό. Είναι μια αναγνώριση που σε ενθαρρύνει να συνεχίσεις ένα έργο στο οποίο πιστεύεις. Παρ’ όλα τα λάθη που μπορείς να κάνεις. Και όλοι μας κάνουμε λάθη».

Συλλογικό μίσος σε άσπρο-μαύρο

Ο Μίκαελ Χάνεκε, νικητής του 62ου Φεστιβάλ των Καννών, μιλάει για την ταινία του και τη θρησκευτική τρομοκρατία

Συνέντευξη στον Παναγιωτη Παναγοπουλο

Ο νικητής του Χρυσού Φοίνικα του 62ου Φεστιβάλ των Καννών ερχόταν στη φετινή διοργάνωση με τη σιγουριά ότι θα κερδίσει κάτι μεγάλο. Οχι μόνον επειδή ο Μίκαελ Χάνεκε μετράει μια μακρά φιλία και συνεργασία με την πρόεδρο της κριτικής επιτροπής, Ιζαμπέλ Ιπέρ, αλλά και επειδή γνώριζε ότι το θέμα της «Λευκής κορδέλας», της ταινίας του που κέρδισε το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ, είναι από εκείνα που βρίσκουν ανταπόκριση στα μέλη μιας κριτικής επιτροπής.

Η ιστορία της ταινίας, που διαδραματίζεται σε ένα χωριό της Βόρειας Γερμανίας, τις παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι μια άσκηση του Χάνεκε για το πώς χτίζεται το συλλογικό μίσος, η καχυποψία και η βία. Με τον συντηρητισμό και την αυστηρότητα που επιβάλλει η θρησκεία, ο Χάνεκε προσπαθεί να πει ότι η γενιά που μεγάλωσε σε αυτό το περιβάλλον είναι εκείνα τα παιδιά, τα οποία στη συνέχεια κατέστρεψαν την Ευρώπη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και καθώς αυτά τα χαρακτηριστικά δεν έχουν εκλείψει, συνεχίζονται παρόμοιες καταστροφές σε άλλες περιόδους της Ιστορίας.

Η σιγουριά του Χάνεκε ότι η διάρκειας 2,5 ωρών ασπρόμαυρη ταινία του είναι από τους σοβαρούς διεκδικητές του Χρυσού Φοίνικα (για το οποίο υπήρξε υποψήφιος τέσσερις ακόμη φορές στο παρελθόν), τον έκανε μάλλον περισσότερο προσιτό κατά τη συνάντησή μας στις Κάννες, δύο ημέρες πριν απονεμηθούν τα βραβεία. Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου Majestic, όπου συναντηθήκαμε, ήταν ευγενής, χαμογελαστός και αναλυτικός στις απαντήσεις του, διαψεύδοντας με την παρουσία του τη φήμη του δύσκολου και του απόμακρου, που τον ακολουθούσε από τις προηγούμενες συμμετοχές του στο φεστιβάλ. Οπως είπε για τα βραβεία, «όποιος έρχεται σε διαγωνιστικό τμήμα, ελπίζει να κερδίσει. Ετσι, θα ελπίζω και θα περιμένω ή, όπως λένε οι Γάλλοι, θα αφήσω τον εαυτό μου να ζήσει την έκπληξη». Που τελικά δεν ήταν και πολύ μεγάλη…

Στα σύνορα του φασισμού

- Πώς έφτασε αυτό το σενάριο στον κινηματογράφο; Απ’ ό,τι γνωρίζουμε, η πρόθεσή σας ήταν να το κάνετε μίνι σειρά εδώ και πάνω από δέκα χρόνια.

- Είναι πολύ απλό. Ηταν ένα πολύ ακριβό σενάριο για να γυριστεί για την τηλεόραση. Ετσι, όπως συμβαίνει με πολλά από τα σενάριά μου, το είχα βάλει στο συρτάρι. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και με την «Ωρα του λύκου». Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι πρέπει να γυριστεί για τον κινηματογράφο, το συντόμευσα και το προσάρμοσα.

- Πιστεύετε ότι ο αυταρχισμός και οι απόλυτες συμπεριφορές, τις οποίες αναφέρετε την ταινία, έκαναν πιο «επείγον» το γύρισμά της αυτή την περίοδο;

- Δεν ήταν μια τόσο συνειδητή απόφαση να κάνω την ταινία ώστε να τη συνδυάσω με συγκεκριμένα σημερινά γεγονότα, όμως με δεδομένη τη θρησκευτική τρομοκρατία που επικρατεί στον σύγχρονο κόσμο, δύσκολα μπορεί κανείς να βρει πιο ταιριαστό παραλληλισμό. Εχει φυσικά σχέση και με τον ισλαμικό φανατισμό, όπως τον έχει ζήσει ο κόσμος τα τελευταία χρόνια, περισσότερο όμως πιστεύω ότι η ταινία αναφέρεται στις ρίζες της τρομοκρατίας με κάθε πιθανή της έκφραση. Κι αυτό έχει να κάνει με τον φασισμό και των δεξιών και των αριστερών άκρων. Κάθε φορά που μια ιδέα εξελίσσεται στο επίπεδο της ιδεολογίας και από κάποιους επιχειρείται να επιβληθεί στο σύνολο, βρισκόμαστε στα σύνορα του φασισμού, κάτι που έχουμε δει και στα δεξιά και στα αριστερά άκρα, και στη χριστιανική και σε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία.

- Νομίζετε όμως ότι, όπως υπονοείται στην ταινία, ο κόσμος σήμερα οδηγείται σε ένα ακόμη πιο βίαιο ξέσπασμα;

- Δεν είμαι προφήτης! Ομως, η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι αισιόδοξος για την πορεία του κόσμου.

- Πώς μπαίνει στην ταινία η χριστιανική ενοχή, που εκφράζεται με το πρόσωπο του αυστηρού πάστορα;

- Η ενοχή είναι ένα βασικό σημείο της χριστιανικής πίστης, για την οποία μπορώ να μιλήσω καλύτερα, επειδή αυτή γνωρίζω. Ομως, θεωρώ ότι ισχύει και σε κάθε άλλη θρησκεία. Η ενοχή βέβαια δεν είναι μόνο θρησκευτικό ζήτημα, είναι και φιλοσοφικό και δεν μπορείς να την αποφύγεις όταν βλέπεις τον κόσμο και προσπαθείς να υπάρχεις μέσα σ’ αυτόν με υπευθυνότητα. Πάντως, δεν βλέπω το ζήτημα της ενοχής μόνο ως κάτι αρνητικό. Το αίσθημα της ενοχής πιστεύω ότι μπορεί να μας κάνει να προσπαθούμε να βελτιωθούμε και να αντιμετωπίζουμε τους άλλους με περισσότερη ανθρωπιά.

- Σε ό,τι αφορά το αισθητικό μέρος της «Λευκής κορδέλας», έχετε συνειδητές αναφορές σε άλλες ταινίες και σκηνοθέτες;

- Οπως κάθε άλλος σκηνοθέτης, έχω επηρεαστεί από τη δουλειά πολλών άλλων δημιουργών. Πιστεύω όμως ότι έχω πια καταφέρει να διαμορφώσω τη δική μου γλώσσα. Υπάρχουν πολλές επιρροές, αλλά είναι πολυποίκιλες και διαφορετικές ώστε να τις απομονώσω και να πω ότι είναι το ένα ή το άλλο. Κάθε δημιουργός επηρεάζεται, χωρίς απαραίτητα και να μπορεί να ξεχωρίσει τι είναι αυτό που τον επηρεάζει.

Η εμπειρία της αποτυχίας

- Είναι η πρώτη ταινία που κάνετε έπειτα από το ριμέικ του δικού σας «Funny games», που γυρίσατε στην Αμερική. Πώς ήταν εκείνη η εμπειρία; Θεωρείτε ότι έχετε περισσότερο έλεγχο της δουλειάς σας στην Ευρώπη;

- Δεν είναι θέμα ελέγχου. Τον έλεγχο τον είχα και στην Αμερική. Το συμβόλαιό μου ανέφερε ρητά ότι θα ήταν ένα ριμέικ πλάνο προς πλάνο και δεν υπήρχε τρόπος να αλλάξουν πράγματα στην ταινία, αν και φυσικά προσπάθησαν πολύ για να γίνει αυτό! Είχα την εντύπωση πως δεν είχαν δει αρκετοί θεατές στην Αμερική την πρώτη ταινία και ήθελα να κάνω μια προσπάθεια ώστε να γίνει πιο γνωστή και περισσότερο προσιτή. Οταν βγήκε το ριμέικ όμως, φάνηκε ότι τελικά την είχαν δει πολύ περισσότεροι απ’ ό,τι πίστευα. Ηταν βέβαια μια εισπρακτική αποτυχία, αλλά για μένα ήταν μια πολύ καλή εμπειρία, καθώς είχα την ευκαιρία να δουλέψω με εξαιρετικούς ηθοποιούς.

- Μπορείτε να μιλήσετε και για τη σχέση σας με την όπερα; Εχετε σκηνοθετήσει όπερες στο παρελθόν και ετοιμάζετε νέες παραγωγές.

- Απλώς αγαπώ τη μουσική. Ηθελα πάντα να ασχοληθώ περισσότερο. Ηθελα να γίνω πιανίστας, αλλά δεν είχα αρκετό ταλέντο. Αγαπώ πραγματικά πολύ τη μουσική, αλλά έχω πάψει να παίζω και να ασχολούμαι περισσότερο ο ίδιος. Ο πατριός μου, που ήταν συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας, μου έλεγε ότι δεν είχα αρκετό ταλέντο για να γίνω μουσικός.

- Οπως λέτε, αγαπάτε πάρα πολύ τη μουσική, όμως οι ταινίες σας δεν έχουν ποτέ μουσική.

- Ναι, γιατί την αγαπώ πάρα πολύ για να τη χρησιμοποιώ προκειμένου να καλύπτω τις αδυναμίες μου…

Δέκα χιλιάδες αποχρώσεις του γκρίζου

- Γιατί επιλέξατε να γυρίσετε σε ασπρόμαυρο;

- Ολες οι εικόνες που έχουμε από αυτή την περίοδο είναι σε ασπρόμαυρο. Αν γύριζα μια ταινία για τον 18ο αιώνα, για παράδειγμα, θα την έκανα έγχρωμη, επειδή οι εικόνες που έχουμε από αυτή την περίοδο, είναι από πίνακες με χρώμα. Ομως, στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα υπήρχε η φωτογραφία και είχε αρχίσει να αναπτύσσεται ο κινηματογράφος. Σε ασπρόμαυρο φιλμ. Οταν σκεφτόμαστε λοιπόν εκείνη την εποχή, τη σκεφτόμαστε σε ασπρόμαυρο. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αγαπώ πολύ το ασπρόμαυρο. Εχω γυρίσει δύο ταινίες για την τηλεόραση σε ασπρόμαυρο και δεν χάνω την ευκαιρία να το χρησιμοποιώ όποτε μπορώ. Υπάρχει και ένας τρίτος λόγος, και αυτός έχει να κάνει με την αφήγηση. Το ασπρόμαυρο με κάνει να μπορώ να έχω μια αποστασιοποίηση από την ιστορία, με την μπρεχτική έννοια.

- Εχει να κάνει και με το γεγονός ότι οι χαρακτήρες της ταινίας είναι απόλυτοι και βλέπουν τα πράγματα άσπρα ή μαύρα;

- Οι χαρακτήρες μπορεί να χαρακτηρίζονται από ασπρόμαυρες αντιλήψεις, ελπίζω όμως ότι η ταινία, αν και ασπρόμαυρη, προσπαθεί να τους αποτυπώσει με αποχρώσεις ανάμεσα στα άκρα. Υπάρχουν περίπου δέκα χιλιάδες αποχρώσεις του γκρίζου, κι αυτές τις βρίσκω πολύ πιο ενδιαφέρουσες.

«Εφτασα στα άκρα και το απόλαυσα»

Του ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΙΚΑ

Η ερμηνεία της Σαρλότ Γκενσμπούργκ στον προκλητικό «Αντίχριστο» του Λαρς φον Τρίερ, που της εξασφάλισε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας φέτος στις Κάνες, είναι φτιαγμένη από δάκρυα και αίμα.

Στο ακραίο και ανελέητο στην εικονογράφησή του θρίλερ, η 38χρονη γαλλίδα ηθοποιός αναλαμβάνει να υποδυθεί μια μητέρα τραυματισμένη από τον χαμό του μικρού της παιδιού, η οποία ταξιδεύει με τον ψυχίατρο σύζυγό της στο απομονωμένο εξοχικό τους, στην καρδιά ενός ομιχλώδους δάσους, γυρεύοντας εκεί λίγη ηρεμία.

Μόνο που οι δαίμονες της ηρωίδας του προβοκάτορα δανού σκηνοθέτη επιστρέφουν για να ξεσπάσουν επάνω στην ίδια και στον ανυποψίαστο άντρα της, πυροδοτώντας μια μέχρις εσχάτων μάχη μεταξύ των δύο, η οποία μεταφράζεται σε τολμηρό σεξ, σαδιστική βία και μερικές σκηνές που τραυμάτισαν την ευαισθησία πολλών θεατών του φετινού φεστιβάλ των Κανών.

Ανάμεσα σε αυτές βρίσκονται και τα διαβόητα πλέον πλάνα στα οποία η Σαρλότ εκτός εαυτού επιδίδεται σε πραγματικό αυνανισμό επί οθόνης, πληγώνει τα γεννητικά όργανα του συζύγου της με μια πέτρα και κόβει την κλειτορίδα της με ένα ψαλίδι.

«Με τρόμαξε το σενάριο»

Αδυνατώντας να βγάλω τις εικόνες αυτές από το μυαλό μου, πηγαίνω δυο μέρες μετά την προβολή της ταινίας να συναντήσω την ηθοποιό, σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο της Κυανής Ακτής. Καθισμένη σε μια ψάθινη πολυθρόνα, απολαμβάνοντας την υπέροχη θέα της θάλασσας και γεμίζοντας διαρκώς το φλιτζάνι της με χαλαρωτικό τσάι, η ήρεμη και χαμογελαστή Σαρλότ μοιάζει έτη φωτός μακριά από τη δαιμονική και αυτοκαταστροφική ηρωίδα της στο φιλμ:

-Θα μου πείτε, εντελώς ειλικρινά, αν σας άρεσε ο εαυτός σας στην ταινία;

«Οχι, δεν μου άρεσε. Για καθετί καλό και σωστό που διέκρινα, υπήρξαν ένα σωρό άλλα πράγματα τα οποία δεν μου άρεσαν καθόλου. Μερικοί ηθοποιοί παρατηρούν τον εαυτό τους με σκοπό να μάθουν από τα λάθη τους και να γίνουν καλύτεροι. Ενας από αυτούς είμαι κι εγώ».

-Πολλά σημεία στην ταινία παραμένουν μέχρι τέλους πεισματικά αόριστα και αινιγματικά. Θα μπορούσατε να τα αποκρυπτογραφήσετε;

«Ακόμη κι αν είχα μια σαφή και ξεκάθαρη άποψη, θα δυσκολευόμουν να την εκφράσω γιατί υπήρξα κομμάτι του φιλμ. Πιστεύω πως οποιοσδήποτε θεατής το δει θα μπορέσει να αποκτήσει μια πιο ξεκάθαρη άποψη από μένα. Δεν μπορώ, επίσης, να σας πω τι αποκόμισα από τις συζητήσεις μου με τον Τρίερ πάνω στην ταινία, διότι στάθηκε αδύνατο να εκμαιεύσω κάτι από αυτόν. Του έκανα τόσο πολλές ερωτήσεις κατά καιρούς, από τις οποίες μονίμως ξεγλιστρούσε, ώστε αποφάσισα κάποια στιγμή να πάψω να ρωτάω».

-Πώς αντιδράσατε όταν διαβάσατε πρώτη φορά το σενάριο;

«Με τρόμαξε πολύ, το τι θα απαιτούσε από εμένα να κάνω. Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσω τους ενδοιασμούς μου να με εμποδίσουν από το να δουλέψω με έναν σκηνοθέτη του οποίου τις ταινίες εκτιμούσα τόσο. Βέβαια, στην αρχή ο Λαρς φον Τρίερ φάνηκε πολύ διστακτικός απέναντί μου».

-Για ποιον λόγο;

«Ηταν παράξενο. Ταξίδεψα μέχρι τη Δανία για να τον συναντήσω. Μπήκα στο σπίτι του και ήταν σχεδόν βουβός. Μιλούσε ελάχιστα, έτρεμε συνεχώς και με έφερε σε τρομερά δύσκολη θέση, επειδή δεν περίμενα καθόλου ότι θα συναντούσα έναν άνθρωπο σε τέτοια κατάσταση. Του ζήτησα κάποιες διευκρινίσεις σχετικά με πράγματα που μου προκάλεσαν απορία στο σενάριο κι εκείνος δεν μου μιλούσε καθόλου. Χωρίς να χάσω την ψυχραιμία μου, συνέχισα να τον αντιμετωπίζω φυσιολογικά και να ελπίζω για κάποιο είδος επαφής μεταξύ μας, μέχρι που η ώρα κύλησε και έφυγα. Μια εβδομάδα αργότερα, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι ήθελε να παίξω τον ρόλο. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα ποτέ για ποιον λόγο με επέλεξε να γίνω πρωταγωνίστριά του και δεν βρήκα το θάρρος να τον ρωτήσω. Από το ξεκίνημα των γυρισμάτων, όμως, αισθάνθηκα ότι έπρεπε να φανώ αντάξια αυτού που προσδοκούσε από εμένα. Κατά κάποιον τρόπο ένιωθα ότι υποδυόμουν εκείνον. Εκείνος ήταν η γυναίκα την οποία ερμήνευα στο φιλμ».

-Στη συνέντευξη τύπου που έδωσε, πάντως, ο σκηνοθέτης δήλωσε πως εσείς η ίδια τον οδηγήσατε να σπρώξει την ταινία του στα άκρα.

«Ημουν απλώς διατεθειμένη να φτάσω μέχρι εκείνο το σημείο που ήθελε να φτάσω. Να κάνω τον εαυτό μου εύθραυστο και διαθέσιμο σε αυτόν, γιατί τον εμπιστευόμουν απολύτως. Προσπάθησα λοιπόν να αφεθώ όσο μπορούσα, γνωρίζοντας ότι θα βρισκόταν εκεί να με πιάσει, αν πηδούσα στο κενό. Παρ’ όλο που το γύρισμα ήταν συχνά οδυνηρό, δεν υπήρξε η παραμικρή σκληρότητα ή σαδισμός από μέρους του. Αισθανόμουν ασφαλής και προστατευμένη. Πρέπει να σας πω, βέβαια, ότι, ακόμη και την πιο συμβατική σκηνή να γυρίζει, ο Τρίερ επιμένει να σε σπρώχνει διαρκώς στα άκρα. Δεν έβαζε ποτέ τελεία, γιατί ήθελε εμένα και τον συμπρωταγωνιστή μου, τον Γουίλεμ Νταφόου, να ξεπεράσουμε τα όρια. Ελεγε “Μην ανησυχείτε αν στο τέλος της μέρας αισθάνεστε άσχημα ή σας πιάνει απελπισία. Είναι φυσιολογικό, συμβαίνει με όλους μου τους ηθοποιούς αυτό!” (γέλια)».

Τρόμος και υπερβολή

-Δηλώσατε πρόσφατα ότι η ταινία σάς βοήθησε να εξερευνήσετε μια μαζοχιστική πτυχή του εαυτού σας, στην οποία δεν είχατε ποτέ άλλοτε εμβαθύνει. Δεν είναι αλήθεια, όμως, ότι όλοι οι ηθοποιοί αρέσκονται κατά κάποιον τρόπο να υποφέρουν στα χέρια κάποιου σκηνοθέτη;

«Η όλη διαδικασία άσκησε επάνω μου μια νοσηρή μορφή απόλαυσης. Απολάμβανα τον σωματικό πόνο, το κλάμα, τα ουρλιαχτά, τη σωματική και συναισθηματική μου έκθεση. Ηταν όλα τόσο εξεζητημένα και έντονα και τρομαχτικά και υπερβολικά, ένας περίεργος συνδυασμός πόνου και χαράς, τον οποίο όμως βρήκα συναρπαστικό. Δεν είμαι παρά ένα υλικό, όπως είναι ο πηλός στα χέρια κάποιου γλύπτη. Ο Λαρς έπλασε από μένα κάτι που δεν περίμενα ποτέ».

-Μια και η ταινία χρησίμευσε σε μεγάλο βαθμό ως μια εξωτερίκευση της κατάθλιψης στην οποία βρισκόταν τα τελευταία δύο χρόνια ο Λαρς φον Τρίερ, σας δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσετε μαζί του την ψυχολογική του κατάσταση;

«Δεν κάναμε απευθείας συζητήσεις. Μου προκαλούσαν όμως μεγάλη νευρικότητα και αμηχανία οι κρίσεις πανικού που πάθαινε στη διάρκεια κάποιων γυρισμάτων. Κάθε φορά που άρχιζε να τρέμει και να τραυλίζει, δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Ομως, αμέσως μετά εκείνος είχε τη γενναιοδωρία να μου εκμυστηρευθεί τους φόβους του».

-Νιώσατε καθόλου την ανάγκη να συμβουλευθείτε τη μητέρα σας, την Τζέιν Μπίρκιν;

«Η μητέρα μου υπήρξε η σπουδαία εξομολόγος μου. Της έστελνα μηνύματα συνέχεια και στο τέλος κάθε μέρας μιλούσαμε στο τηλέφωνο για τη βία και τα αίματα, τις σκηνές σεξ και τον αυνανισμό -ξέρετε όλα τα απλά καθημερινά πράγματα που περνούσα στο γύρισμα (γέλια). Κι εκείνη με άκουγε και με καθησύχαζε. Για έναν μάλλον σαχλό λόγο, ωστόσο, είχα την εντύπωση ότι το γεγονός ότι είχε και εκείνη υπάρξει στα νιάτα της σκανδαλώδης, μαζί με τον πατέρα μου, σήμαινε ότι θα μπορούσα κι εγώ τώρα να αποβάλω τις αναστολές μου».

-Πίσω από όλη τη μυθολογία για εκείνη και τον πατέρα σας υπάρχει κάτι που να ανταποκρίνεται στους γονείς που γνωρίσατε εσείς;

«Οπως είπατε κι εσείς ο ίδιος, μιλάμε πρωτίστως για μυθολογίες. Και στις μυθολογίες δεν υπάρχει τίποτα που να πλησιάζει έστω και ελάχιστα την αλήθεια. Ο Σερζ Γκενσμπούργκ και η Τζέιν Μπίρκιν που κουβαλώ εγώ μέσα μου είναι δυο διαφορετικοί άνθρωποι από αυτούς για τους οποίους έχετε ακούσει και διαβάσει»

Μόνοι στο σπίτι

Μια οικογένεια μεγαλώνει τα παιδιά της εντελώς απομονωμένα από τον έξω κόσμο. Ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου, που θα συμμετάσχει στο «Ενα κάποιο βλέμμα» των Κανών, είναι μια περίεργη ταινία. Εκεί βρίσκεται, όμως, και η γοητεία της

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Είναι πάντα ευχάριστη είδηση όταν μια ελληνική ταινία ταξιδεύει στις Κάνες.

Πόσο μάλλον όταν ο σκηνοθέτης της είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους δημιουργούς της νέας γενιάς, ο Γιώργος Λάνθιμος. Η ταινία του «Κυνόδοντας» θα προβληθεί στο τμήμα «Ενα κάποιο βλέμμα» του Φεστιβάλ των Κανών (13-24 Μαΐου). Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, η πειραματική «Κινέττα» (2005), είχε προβληθεί στα Φεστιβάλ του Βερολίνου (Φόρουμ) και του Τορόντο.

Το «περίεργο» στόρι είναι το εξής: Μια οικογένεια ζει σε μια μονοκατοικία. Ενας ψηλός φράχτης οριοθετεί τον κόσμο των παιδιών (2 κορίτσια κι ένα αγόρι), τα οποία δεν έχουν βγει ποτέ έξω από αυτόν. Οι γονείς τα ανατρέφουν με μια αυτοσχέδια πειραματική μέθοδο. Τα παιδιά πιστεύουν πως τα αεροπλάνα που πετάνε είναι παιχνίδια και ότι τα ζόμπι είναι μικρά κίτρινα λουλούδια. Ο μόνος άνθρωπος που μπαίνει στο σπίτι είναι η Χριστίνα, για να κατευνάζει τις σεξουαλικές ορμές του γιού. Αυτή, όμως, είναι που τους φέρνει σε επαφή με την πραγματικότητα, κάτι που δεν θα γίνει χωρίς συνέπειες…

Δεν πρόκειται απαραίτητα για μια ταινία-σχόλιο πάνω στην οικογένεια ούτε κάνει λόγο για νέες συμπεριφορές, όπως ίσως συμπεραίνει κανείς. «Δεν είχα σκοπό να σχολιάσω το στερεότυπο της οικογένειας. Θα μπορούσε η συνθήκη της ιστορίας να ισχύει και σε άλλες ομάδες, ακόμα και μικρότερες, όπως σε ένα ζευγάρι. Οταν κάνω μια ταινία δεν σκέφτομαι τον στόχο της. Τη συνθέτουν μεμονωμένες σκέψεις. Στο τελικό αποτέλεσμα μπορεί ο καθένας να έχει τη δική του ερμηνεία», μας λέει ο 35χρονος σκηνοθέτης.

Μήπως θέλει να κάνει ένα σχόλιο πάνω στην ελευθερία σε μια εποχή που ίσως ζούμε την ασυδοσία της; «Η ελευθερία δεν είναι μονόπλευρη έννοια. Υπάρχει και η ψευδαίσθηση των ελευθεριών», λέει.

Γ. Λάνθιμος: Ο «Κυνόδοντας» δεν είναι κλειστοφοβική ταινία, έχει και χιούμορ» Γ. Λάνθιμος: Ο «Κυνόδοντας» δεν είναι κλειστοφοβική ταινία, έχει και χιούμορ» Σίγουρα όμως, μια «πρώτη ύλη» κρύβεται πίσω από το σενάριο, που συνυπογράφει με τον Ευθύμη Φιλίππου. «Παίζουν ρόλο αυτά που προσλαμβάνεις και από άσχετα πράγματα ή από συζητήσεις για το πώς είναι η οικογένεια και πώς διατηρούνται οι σχέσεις μέσα σ’ αυτήν. Καμιά φορά, επίσης, ανακαλύπτουμε ότι έχουμε λάθος εντύπωση για τα πράγματα, που οφείλεται στις εμπειρίες, τη μόρφωση, το περιβάλλον μας», εξηγεί.

Η γραμμική εξέλιξη της ιστορίας δεν μπαίνει απαραίτητα σε πρώτο πλάνο για τον Γιώργο Λανθιμο. Στον «Κυνόδοντα» έχει μεγαλύτερη σημασία «το αποτέλεσμα της συνθήκης που έχουν επιβάλει οι γονείς στα παιδιά, τι τελικά αυτά πιστεύουν και ποια είναι η καθημερινότητα τους».

Οσο για τη σχέση του κοφτερού κυνόδοντα με τον τίτλο της ταινίας, έχει να κάνει με μία από τις ιστορίες που λένε οι γονείς στα παιδιά τους. «Δεν πρόκειται για ιστορίες τρόμου», διευκρινίζει ο Γιώργος Λάνθιμος. «Δεν φοβίζουν τα παιδιά για να μη βγουν έξω. Είναι δεδομένο το ότι πρέπει να μένουν μέσα στο σπίτι. Εχει όλες τις ανέσεις, κήπο και πισίνα γιατί είναι εύπορη οικογένεια. Δεν είναι κλεισμένοι σε κανά υπόγειο», λέει. Ούτε πρόκειται για κλειστοφοβική ταινία, έχει χιούμορ, βεβαιώνει ο σκηνοθέτης της.

Κι αν είναι μόλις η δεύτερη ταινία του, ο Γιώργος Λάνθιμος έχει μεγάλη θητεία πίσω από την κάμερα. Εχει σκηνοθετήσει πολλά βιντεοκλίπ (Χαρούλα Αλεξίου, Σάκη Ρουβά κ.ά.). «Το έκανα παλιότερα ως χόμπι γιατί ήθελα να κάνω κάτι πιο ελεύθερο και ενδιαφέρον. Αλλά αυτές οι παραγωγές δεν έχουν χρήματα. Το μπάτζετ των βιντεοκλίπ είναι… για να τραβήξεις γάμο», λέει.

Η υπογραφή του επιπλέον βρίσκεται σε αμέτρητες διαφημίσεις. Ούτε χαμένος χρόνος είναι («η διαφήμιση με έχει βοηθήσει φοβερά στο τεχνικό κομμάτι), ούτε ενοχή τού δημιουργεί. «Είναι ένας κομπλεξισμός που δεν νομίζω ότι χρειάζεται. Ενας σκηνοθέτης που κάνει σινεμά δεν ζει σ’ αυτό τον κόσμο μόνιμα. Βλέπει τηλεόραση, ακούει μουσική, κάνει αθλητισμό, βόλτες», λέει.

Αν κρίνουμε από τη μινιμαλιστική και ατμοσφαιρική «Κινέττα», ίσως είναι περίεργο πώς ένας σκηνοθέτης, γαλουχημένος στη διαφήμιση, μπορεί να αφήνει πίσω τη λογική της, που στηρίζεται συχνά στο εφέ και τον εντυπωσιασμό. Ο σκηνοθέτης δίνει την απάντηση: «Τα έχω κάνει τόσο πολύ ώστε ούτε με εντυπωσιάζουν ούτε με γοητεύουν. Οταν είσαι μέσα σε όλο αυτό και έρθει η ώρα να γυρίσεις δική σου ταινία, καταλαβαίνεις καλύτερα τι θέλεις να κάνεις. Εχεις και ένα ακόμη αβαντάζ, την ευκολία να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες. Ετσι, δεν ασχολείσαι με τα τεχνικά ζητήματα και επικεντρώνεις στην ουσία».

Στον «Κυνόδοντα» παίζουν: Χρήστος Στέργιογλου, Μισέλ Βάλεϊ, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Μαίρη Τσώνη, Αννα Καλαϊτζίδου.

Monica Bellucci

«Εχω κι εγώ πρόβλημα ταυτότητας, όπως όλοι»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ (ninos@enet.gr)

Με αφορμή τη νέα της ταινία, συναντήσαμε την ιταλίδα ηθοποιό στις Κάννες. Μας μίλησε για την ιδιαιτερότητα του καινούργιου ρόλου της, για τη σχέση της με τη συμπρωταγωνίστριά της Σοφί Μαρσό, για την ενήλικη και την παιδική ζωή της, αλλά απέκρυψε τα μελλοντικά της σχέδια. Δεν μπόρεσε, όμως, να κρύψει το πόσο όμορφη και σέξι παραμένει, παρά τα 44 της χρόνια.

Εδώ και περίπου δέκα πέντε χρόνια, ξεκινώντας μια νέα καριέρα στον κινηματογράφο, η Μόνικα Μπελούτσι, από τα πιο διάσημα μοντέλα στον κόσμο, έδειξε πως εκτός από σέξι και έξυπνη είναι και ταλαντούχα ηθοποιός, γυρίζοντας ταινίες στην Ιταλία («Μαλένα» του Τζιουζέπε Τορνατόρε), στη Γαλλία («Το διαμέρισμα», «Η δεύτερη πνοή» του Κορνό) και στην Αμερική («Δράκουλας» του Κόπολα, «Οι αδερφοί Γκριμ», «Μάτριξ» κ.ά.). Ταινίες συχνά επίμαχες, όπως το «Μη αναστρέψιμος», που περιείχε μερικές από τις πιο τολμηρές ερωτικές σκηνές. Στη νέα της ταινία «Μην κοιτάς πίσω», της γαλλίδας Μαρίνα ντε Βαν, την οποία είδαμε στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών, η Μπελούτσι ερμηνεύει, μαζί με τη γαλλίδα ηθοποιό Σοφί Μαρσό, μια γυναίκα με διχασμένη προσωπικότητα: μια δημοσιογράφο, παντρεμένη, με δυο παιδιά, που ξαφνικά αρχίζει να βλέπει να της συμβαίνουν διάφορα παράξενα (συχνά βίαια) πράγματα που έχουν τη ρίζα τους στην παιδική της ηλικία.

Τι ήταν αυτό που σας άρεσε σ’ αυτήν την ταινία; «Μου αρέσει να εργάζομαι με καθιερωμένους σκηνοθέτες, αλλά και με νέους, που μόλις ξεκινάνε κι έχουν κάτι ενδιαφέρον να πουν. Η Μαρίνα ντε Βαν είναι μία ταλαντούχα σκηνοθέτις. Ξέρει τι θέλει και όταν διάβασα το σενάριο και είδα την πρώτη της ταινία, μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Επίσης, μου άρεσε η ιδέα να δουλέψω μαζί με τη Σοφί Μαρσό, επειδή με εμπνέει ως γυναίκα και ως ηθοποιός. Στην ταινία ερμηνεύουμε τις δυο διαφορετικές πλευρές του ίδιου χαρακτήρα. Πρόκειται για μια γυναίκα που έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, με το σπίτι της, τη δουλειά της, τον άντρα της, ακόμη και με τα παιδιά της».

Στην ταινία υπάρχουν και αρκετά ειδικά εφέ. «Ναι, τα ειδικά εφέ χρησιμοποιούνται για να δείξουν την εσωτερική μας πάλη, την αγωνία, το μαρτύριό μας. Ερμηνεύουμε τις δύο διαφορετικές πλευρές του ίδιου ατόμου. Η Σοφί κι εγώ είμαστε πολύ διαφορετικές στην πραγματική ζωή μας. Η Μαρίνα ήθελε να τονίσει αυτές τις διαφορές μας κι έτσι εγώ τόνισα, περισσότερο από το συνηθισμένο, τη μεσογειακή πλευρά μου. Στο τέλος, είναι εκπληκτικό να βλέπει κανείς τη συνοχή που υπάρχει ανάμεσά μας. Γιατί, αν κοιτάξεις το πρόσωπό μου, θα δεις σ’ αυτό κάτι από τη Σοφί. Πρέπει, μάλιστα, να τονίσω πως σ’ αυτό δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου ειδικά εφέ. Βέβαια, αυτό οφείλεται στον τρόπο σκηνοθεσίας, αλλά και στο παίξιμό μας. Φυσικά, υπήρχε και κάτι μαγικό ανάμεσα σ’ εμένα και τη Σοφί, κι έτσι καταφέραμε να δημιουργήσουμε αυτού του είδους το συναίσθημα».

Υπάρχουν στοιχεία στην προσωπικότητα της Σοφί Μαρσό που θα θέλετε να είχατε κι εσείς; «Οχι… (γελάει). Την αγαπώ όπως είναι, αλλά δεν θέλω να γίνω η Σοφί. Γι’ αυτό μ’ αρέσει η Σοφί κι αρέσω σ’ αυτήν. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε. Σεβόμαστε τις διαφορές μας. Μου αρέσει στη Σοφί το γεγονός ότι, εκτός από καλή ηθοποιός, είναι και μια προσγειωμένη γυναίκα και πολύ δυνατός χαρακτήρας. Ισως με άλλη ηθοποιό να μην κατάφερνα να εκφραστώ όπως εκφράστηκα σ’ αυτήν την ταινία. Πρόκειται για μια ταινία που έχει ως θέμα την ταυτότητα ενός ατόμου στην παιδική ηλικία. Τα παιδιά είναι πολύ ευάλωτα, γιατί βρίσκονται στο έλεος των ενηλίκων, βασίζονται αποκλειστικά σ’ αυτούς. Κι αυτό μπορεί να είναι τρομακτικό, γιατί μπορεί πολύ εύκολα κάτι να πάει στραβά».

Στην ταινία η μητέρα παίζει σημαντικό ρόλο. Είναι μια μητέρα που απογοητεύει το παιδί της. Πώς ήταν η δική σας σχέση με τη μητέρα σας; «Η δική μου σχέση με τη μητέρα μου ήταν πολύ καλή. Οι γονείς μου ήταν καλοί μαζί μου, μ’ αγαπούσαν πάρα πολύ. Αν και προσωπικά πρέπει να πω ότι δεν μου άρεσε να είμαι παιδί. Δεν μου άρεσε η ιδέα πως κάποιος θα μου έλεγε τι να κάνω, τι να φάω. Η μητέρα μου ήταν πολύ μητρική ενώ εγώ ήθελα πάντα, από παιδί, να είμαι ανεξάρτητη».

Πριν από μερικά χρόνια ήσασταν εδώ με την πολύ επίμαχη ταινία «Μη αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ, ο οποίος βρίσκεται στις Κάννες και φέτος με άλλη ταινία. Πώς βλέπετε σήμερα τα πράγματα; Θα γυρίζατε τέτοιες επίμαχες ταινίες σαν κι εκείνη; «Μα γύρισα κι άλλες επίμαχες ταινίες. Τη “Μαλένα”, για παράδειγμα. “Τα πάθη του Χριστού”, επίσης. Κι αυτή εδώ η ταινία είναι επίμαχη. Σε μερικούς άρεσε, σε άλλους δεν άρεσε. Αλλοι την κατάλαβαν και άλλοι όχι. Αυτό δεν την κάνει επίμαχη; Γυρίζω σκοτεινές ταινίες, διότι αναζητώ τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου – έχω και εγώ πρόβλημα ταυτότητας, όπως όλοι μας».

Θα θέλατε να γυρίσετε ξανά ταινία με το σύζυγό σας Βενσάν Κασέλ; «Εχουμε ένα νέο σχέδιο μαζί, αλλά δεν μπορώ να πω τίποτε ακόμη».

Ποια είναι η εντύπωσή σας όταν βλέπετε τον εαυτό σας στη νέα ταινία; «Εχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος, όταν αρχίζει να τρελαίνεται και προσπαθεί να βρει απαντήσεις σε όλα της τα προβλήματα στο παρελθόν της. Εδώ είναι που μπερδεύομαι με τη Σοφί. Ξέρεις, η Σοφί μού έλεγε πως είδε μια φωτογραφία μου και για μια στιγμή νόμισε πως ήταν εκείνη στη φωτογραφία».

Το περίεργο είναι ότι εδώ έχουμε δύο όμορφες γυναίκες, οι οποίες -όταν μπερδεύονται η μία με την άλλη- δεν είναι τόσο όμορφες… «Το όμορφο, όμως, είναι πως στη διάρκεια της ταινίας άλλοτε ήμασταν όμορφες και άλλοτε όχι. Είναι ένα περίεργο αίσθημα. Εχει να κάνει με τον εαυτό σου, μ’ αυτό που αισθάνεσαι. Αλλοτε αισθάνεσαι ωραία και είσαι όμορφη κι άλλοτε αισθάνεσαι άσκημα και είσαι άσκημη. Η πραγματικότητα δεν είναι κάτι το αόριστο, είναι το πώς τη βλέπεις εσύ».

Πριν απ’ αυτήν την ταινία παίξατε έναν σχετικά μικρό ρόλο στην ταινία «Ιδιωτικές ζωές της Πίπα Λι» της Ρεμπέκα Μίλερ, που είδαμε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Τι σας έκανε να παίξετε σ’ εκεί- νη την ταινία; «Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι να υποδυθώ έναν χαρακτήρα· δεν με νοιάζει πόσα λεπτά θα διαρκέσει ο χαρακτήρας στην οθόνη. Οταν μου τηλεφώνησε η Ρεμπέκα και μου έστειλε το σενάριο, είπα αμέσως ναι. Γιατί, παρόλο που ο ρόλος ήταν σύντομος, ήταν ένας πολύ δυνατός ρόλος».

Και εκείνη η ταινία, όπως και αυτή εδώ, σκηνοθετήθηκε από γυναίκες. «Δεν υπάρχουν, ξέρετε, πολλές σκηνοθέτιδες. Οπως δεν υπάρχουν πολλές γυναίκες και σε άλλα επαγγέλματα. Εδώ, σ’ αυτήν την ταινία, έχουμε να κάνουμε με τη σχιζοφρένεια και τη σεξουαλικότητα. Και μου αρέσει που μια γυναίκα καταπιάστηκε μ’ αυτά».

Σας αρέσει να αλλάζετε την εμφάνισή σας; «Σ’ αυτήν την ταινία έχασα 20 κιλά, έκοψα τα μαλλιά μου… Αλλά η κόρη μου δεν βλέπει τίποτα, όσο και αν αλλάξω. Τα παιδιά, ξέρετε, δεν σε βλέπουν απ’ έξω. Κοιτάνε μέσα σου».

bueno  mi segundo dia  no fue mas raro que el primero la verdad

se pasa raro sabiendo que uno de tus gustos  ( se por que para mi tengo que reconocer  es un gusto la comida)

a si de resumen , os dire que el desayuno es el mismo

3rebanadas de pan de molde con un poco de aceite , una taza de leche semidesnatada ( la semi , tiene los nutrientes de la entera y no engorda como la desnatada)

y   un zumo de naranja o una gelatina ( cuando me apetesca cada cosa)

la comida la verdad fue lo mejor del dia , la dieta esta tiene unos pocos de platos son variados , como la de ayer  , pimientos rojos con huevo duro  y unas albondigas de pollo y de postre  4 rodajitas de piña mini

la tarde lo bueno es que trabajando en el tayer , entre  el curro y las risas que me echo con mi colega antonio  pos se me hace ameno la verdad y  me olvido del susodicho problema

despues del curro me fui a andar unos 35 minutos ante de llega a casa

despues la cena , un triste pescaito a la plancha con zanahorias  rayadas bañadas en limon  y un poco de queso

bueno a dia de hoy e perdido desde que empeze un kilo 400 gramos pesado hoy mismo

esta noche saldre y con el tema del alcohol y demas pos seguro que al final  algo cojere, pero bueno a ver el dia de hoy que lleva  con sigo

un saludo a todos

bueno pos nada , para esto serviria el blog no?

anuncio desde hoy  mi propio plan bellucci  ( un dia explicare que es)

pero se basa en una cosa , adelgazar  solo eso , y por aqui os contare mis  cositas de la dieta , lo que ago , lo que no , ya sabeis esas cosas que pasan durante estos dias

explicare lo q peso , la dieta , mi meta , esas cosas pooco a poco , q hay dias jejejjee

saludos amigos

y  desearme suerte

I just finished a new collection of sculpted high heels – the BELLUCCI Collection. The high heels have classy crossed-over shoe straps, wooden heels and nifty insides. There are 12 different coloured pairs (incl. resize script) available so far at my mainstore: gold, walnut, silver, black/red, vine, red, purple, blue, hazelnut, beige, black and white.

for a closer look:

If you’re interested in seeing the other colours, just visit my Flickr accessories set or come and have a look at them at  my mainstore.

Yours, Jamie Holmer

Afiche oficial de Shoot 'Em Up

Shoot ‘Em Up es una película de acción del año 2007.  Estaba en mi carpeta de películas hace mucho tiempo y hoy, gracias a mi hermano que quiso verla, me senté frente al monitor y la vi. ¿Que les puedo decir?

Es genial.

No se destaca por sus actuaciones, no se destaca por su fotografía (no tengo ni la menor idea de lo que hablo cuando digo de la fotografía, pero suena lindo ) , sino por ser tan AWESOME. Es así de simple.

La película comienza mostrando la imagen de los ojos de Clive Owen. La cámara se aleja para mostrar su rostro casi por completo y lo vemos comer una zanahoria. La cámara se aleja aún más, y vemos que está sentado en un banco, en una calle desierta. Luego de unos segundos aparece una mujer embarazada caminando por la calle, y pasa frente a Clive. De golpe un auto a toda velocidad dobla la esquina, golpea a un coche que está estacionado y retoma su camino. (Mientras tanto vemos como Clive revuelve su bebida con la zanahoria) El tipo que está dentro del auto le grita a la mujer (para ser más precisos le dice “¡Date por muerta!”) y se baja a perseguirla. Cuando pasa frente a Clive le dice “¿Que demonios estás mirando?”, se acerca a un callejón y ve a la mujer entrar a una fábrica. Mira a Clive, desenfunda su pistola y se mete por el callejón. Cuando enfocan de nuevo a Clive lo vemos poner cara de “Otra vez…bueno, que se le va a hacer” y se levanta del banco y se dirige al callejón. Vemos como el hombre del auto acorrala a la mujer embarazada, la cual atina a sacar un arma pero erra su único disparo. El tipo se acerca, le dice “Se te acabó la suerte hermosa, te haré tu cesárea…” En ese momento es interrumpido por Clive, el cual agarra al tipo, y le clava la zanahoria en la boca, para luego de un golpe…hacer que atraviese su cabeza, hasta la nuca.

"Come tus vegetales" - Clive Owen

No voy a decir nada más, solamente tienen que verla. Si les gustan las escenas de acción y las frases idiotas al final de cada una, es la película para ustedes. Simplemente es una película muy entretenida, que te hace reír de lo bizarra que es. Es Shoot ‘Em Up.

Según mi hermano es el mismo estilo bizarro de Crank.

Nota mental: Mirar Crank. Lo más pronto posible.

]]>