เชน: ครั้งที่แล้วเราจบกันตรงที่ขึ้นเครื่องจากหาดใหญ่สู่ กทม. มาดูกันต่อว่าหลังจากออกเดินทางกลับจากหาดใหญ่แล้วลงเครื่องที่ดอนเมืองแล้วมีเหตุการณ์อะไรต่อบ้าง ^___^ ขณะที่เครื่องกำลังลงจอด ณ. ท่ากาศยานดอนเมือง เมื้อล้อเริ่มแตะรันเวย์อย่างมั่นคง เราก็เปิดมือถือทันทีกะว่าเดินออกไปพ้นตัวเครื่องเมื่อไหร่จะโทรหาป้าปุ้ยทันที แต่ทันทีที่มือถือเริ่มมีสัญญาณ ก็มีสายเรียกเข้าทันที แค่กดรับสายเท่านั้นก็มาชุดใหญ่ทันที “อยู่ไหนเนี่ย เครื่องลงตั้งนานแล้วยังไม่ออกมาอีก” เราตอบไปว่า “เครื่องยังไม่จอดเลย ล้อเพิ่งแตะรันเวย์เองนะ” แล้วปุ้ยก็ตอบกลับมา “เอ้า! ก็เนี่ยเ่ขาประกาศว่าเครื่องลงแล้วตั้งแต่ 20.17 แล้ว” เครื่องเราตรงเวลานะ ไฟลท์กลับไม่ดีเลย์เลย วันนี้เราโดนคนมารับบ่นทั้งไป ทั้งกลับเลยล่ะเนี่ย? เค้าเสียใจ! T__T (ปุ้ย: ช้าไม่ได้ต้องเป๊ะ Flight เชนกับ Flight วินห่างกันหนึ่งชั่วโมงกับห้านาทีเอง)

ปุ้ย: ออกมาเจอกันก็ไม่ต้องคุยอะไรกันเยอะเพราะเราก็บ่นตามสายไปแล้ว มิชชั่นต่อไปเริ่มแล้ว จากสนามบินดอนเมือง มุ่งสู่สนามบินสุวรรณภูมิ วันนี้เชนได้เจอวินไปแล้วแต่เรายังไม่ได้เจอเลย ดังนั้นไม่ต้องแปลกใจทำไม่ป้าปุ้ยโหดซะ ก็ถ้าพลาดล็อตนี้ไม่รู้จะได้เจออีกเมื่อไรนะ เราประเมินเวลาไม่ถูกว่าควรจะต้องใช้ประมาณเท่าไร แต่ก็พออุ่นใจตรงที่มีทางด่วนนี่ล่ะ ระหว่างนั่งไปเชนก็ได้เล่าบรรยากาศอีเว้นท์เมื่อช่วงบ่ายให้ฟัง สลับกับเราถามทางตลอดเอาให้ชัวร์ พร้อมกับกำชับเชนในฐานนะที่แม่นเส้นทางนี้กว่าเรา เรากลัวพลาดช่วงแยกเข้าสนามบินเท่านั้นล่ะ ขับไปก็เช็คเวลาตลอดกี่โมงแล้ว เรามีตารางเครื่องลงของทั้งเชนและของวินติดมาด้วย เชนก็ต้องนั่งเทียบเวลาไปล่ะ ไปถึงก็ไปเจอคิวย๊าว ยาว เข้าลานจอดรถอีก แต่ในที่สุดเราสองคนก็มาถึงสนามบินสุวรรณภูมิก่อนเวลาเครื่องลงได้ ป้าปุ้ยก็ดีใจ เชนบอกฟินาเล่! \^_____^/

TG238 เที่ยวบินจากหาดใหญ่มาถึงแล้วจ้า

21.30 น. เราสองคนก็มายืนอยู่ตรงประตูทางออกผู้โดยสารขาเข้าในประเทศเรียบร้อยแล้ว เครื่องยังไม่ลงดีใจจริงๆ เที่ยวบิน TG238 HATYAI LANDED 21.42 น. ช้าไปสองนาที พอมีประกาศว่าเครื่องลงแล้ว ก็ย้ายไปแถวยืนด้านหน้าประตูเลย ระหว่างรอเชนก็เล่าให้ฟังล่ะว่าวันนี้ขากลับวินแต่งชุดอะไร ก็เลยยืนเล็งเลย อ่ะนั่นไงเจอแล้วเดินอยู่กับพี่อ๋าไกลๆ แล้วเดินไปไหนอ่ะประตูอยู่นี่ อ๋อไปเอากระเป๋า ฮุ ฮุ สักพักวินกับพี่อ๋าก็เดินออกมาก็สี่ทุ่มแล้วล่ะตอนนั้น พอถึงประดูก็ได้รอยยิ้มจากธาวิน แล้วพอเจอกันวินยกมือไหว้ รับไหว้โดยเร็วบุญรักษาจ๊ะ น่ารักดีอ่ะเราเจอวินเมื่อไรวินมีไหว้นำมาตลอดเลย แล้วบรรยากาศการสนทนาก็เริ่มขึ้น ปกติเราคุยกับวินทางทวีตล่ะ อีเว้นท์ถ้าคนเยอะก็ไม่ได้คุยหรอก ก็มีจากสองสามครั้งล่าสุดนี้ล่ะที่ได้มีโอกาสคุยเยอะหน่อย นานๆได้เจอทีประเด็นมันเยอะ ว่าแล้วก็เริ่มการสนทนาภาษาแฟนคลับกันเลย เริ่มเนี้ยเชนก็โดนวินถามก่อนเลย

วิน: อ้าว ทำไม มาถึงเร็วจัง มาสายการบินไหน?
เชน: มานกแอร์ค่ะ
วิน: เครื่องมาลงที่นี่เหรอ?
เชน: ป่าวค่ะ ลงดอนเมืองแหละ แต่บ้านอยู่แถวนี้

เราว่าวินคงเข้าใจว่าเชนกลับพร้อมกับแฟนคลับที่บอร์ดใหญ่ล่ะถึงสงสัยทำไมมาถึงเร็ว เห็นวินบอกอยากไปขึ้นเครื่องที่ดอนเมืองบ้างใกล้บ้าน เราก็ขอเก็บภาพนะ วินก็โอเคเลยหล่อพร้อม แล้วเราก็เลยบอกวินไปว่าวันนี้พี่เชนยังไม่ได้ถ่ายรูปกับวินเลย วินก็ยืนแบบถ่ายได้เลยพร้อม เราก็แซวต่อว่าแต่วินอย่าโอบพี่เชนนะเดี๋ยวพี่เชนเป็นลมพี่ปุ้ยจะลำบากเอาตัวกลับบ้าน ฮุ ฮุ วินก็ฮาเลยน่ารักดี ที่เห็นฮายิ้มเขินในภาพก็เพราะประเด็นนี้ล่ะ วินก็บอกล่ะว่าทำไมถึงโอบตอนถ่ายรูปกับแฟนๆ ที่อีเว้นท์ อืมมีเหตุมีผล เราก็บอกวันนี้ไม่ได้ไปติดสอบ วินก็ถามทำได้ไหมครับ ทำได้สุดๆ วินบอกงั้นก็ดีซิครับ (พี่ปุ้ย: ไม่เอา D นะ กะเก็บ A เอาไว้ไปแลกรูปธาวินนะ ฮุ ฮุ) แล้ววินบอกยังไม่ได้ไปเที่ยวเกษตรแฟร์เลย งานเลิกไปหรือยังครับ งานเลิกแล้วครับธาวินงานเลิกไปเมื่อกลางสัปดาห์ที่ผ่านมา ก็มีถามเราว่าแล้วเรียนอยู่เคยเจอพี่ต้าร์ไหม เราก็ไม่เคยเจอนะ อยู่คนละตึกก่อนหน้านี้ไม่ได้เรียนตึกตรงนี้เพิ่งย้ายมา ก่อนนี้เรียนอยู่… พิมพ์ไปเดี๋ยวเขารู้หมดว่าเรียนอะไรเซ็นเซอร์ ฮุ ฮุ

ยิ้มได้จัดเต็มดีมาก กำลังฮาอยู่ตอนนี้ ยิ้มแย้มแจ่มใสดีมาก

เชนเก็บมาได้หนึ่งใบ กล้องเปิดแฟลชเชนก็เลยเลิกเก็บภาพเลย

โพสท่าให้พี่ปุ้ยเก็บภาพบ้าง เก็บไปสามรอบแล้วก็บอกวินไปว่า พี่ว่ามันเบลออ่ะ

หันไปยิ้ม นี่หันหน้ากลับมาเลยไม่ต้องไปแอบหัวเราะนะ จะเก็บภาพต่อแล้ว

โห้วินตั้งใจโพสมากอ่ะ ชัดแล้ว อย่ายิ้มนะเดี๋ยวตากล้องตกใจเบลอนะจะบอกให้

ระหว่างนั้นก็ขอเก็บภาพไปด้วยคุยไปด้วย เราก็ถามต่อเป็นไงบ้างงานวันนี้ วินก็เล่าบรรยากาศให้ฟัง แล้วก็เลยถามไปว่าไปดำน้ำมาทำไมไม่อัปรูบล่ะรอดูอยู่ แล้วธาวินก็ตอบมาว่าไม่ได้ไปพายุเข้า เราก็โห้วินพี่ทวีตไปประมาณห้าสิบได้นะไม่ไปก็ไม่บอก คราวนี้นี่ก็หัวเราะใหญ่เลย มีหันไปหาแนวร่วม พายุเข้าเนอะพี่อ๋า อดเลยคืนตั๋วไม่ได้ด้วย (วินเสียดายไม่ได้ไปดำน้ำ ป้าปุ้ยก็เสียดายป้าปุ้ยอดดูรูป) ช่วงนี้เชนเงียบไปไม่ใช่อะไรหรอกนะ คือกล้องที่เชนถือแฟลชมันขึ้นตอนถ่ายรูปวิน เชนก็กำลังหาทางปิดแฟลชอยู่ พร้อมกับทดสอบถ่ายรูปพื้นแอร์พอร์ตมาให้เราหลายใบเลย (เชน:เพราะว่าเห็นแสงแฟลชโดนเข้าหน้าวินเต็มๆ เลยแอบเกรงใจ เดี๋ยวน้องจะหน้ามืดเพราะแสงแฟลชจากเรา) สักพักพี่อ๋าก็ชวนเดินไปคุยไปละกัน จอดชั้นไหนกัน เราก็อืมชั้นไหนนะจำไม่ได้ แต่เดี๋ยวเดินไปด้วยนะไปส่ง ก็เลยเดินไปคุยไป

พี่ปุ้ย: แล้ววันนี้วินไปถึงกี่โมง
วิน: ไปตอนสิบโมง ถึงก็ไปกินข้าวกันก่อน (คงจะเป็น Flight นี้นะที่ลองเช็คดู TG233 10.05 Bangkok-11.35 Hat Yai)
พี่ปุ้ย: ทำไมวันนี้ ไม่ลากกระเป๋าเอง ให้พี่อ๋าลากให้ล่ะ
วิน: พี่อ๋าเค้าอยากเป็นแอร์โฮสเตสเลยให้ลากกระเป๋า มันมีขายนะพี่อ๋า ของนกแอร์
พี่อ๋า: (เดินยิ้มไป)
เชน: (!_ _) แอบคิดในใจ อารมณ์ดีจริงๆ วันนี้ มีแอบแซวพี่อ๋าระยะประชิดด้วย

เราก็ฟังไปก็ฮาไปกับคำตอบของวินคิดได้ไงเนี้ย นี่จะหากระเป๋าไว้ให้พี่อ๋าเดินลากให้เหมือนกับแอร์โอสเตสเลยใช่ป่ะ ระหว่างที่เดินข้ามไปยังที่จอดรถ ก็มีคุยประเด็นสำคัญอีกหลายเรื่องก็ขอลงบางส่วนละกันนะ คำถามภาคบังคับเตรียมมาเป็นอย่างดี นี่ไม่ใช่การขอครั้งแรกหรอก เราขอมาหลายรอบแล้วล่ะ วันนั้นสถานที่ก็ใช่แล้วเจ้าตัวก็อยู่ตรงนี้ว่าแล้วก็ขออีกรอบ

พี่ปุ้ย: ครั้งนี้มาซ้อมนะ มาซ้อมส่งวิน วันที่เดินทางไปเรียนต่อจริงๆ ขอมาส่งนะ
วิน: อยากมาส่งเหรอ (พร้อมๆ กับมีรอยยิ้มประกอบ)
พี่ปุ้ย: อยากมา (ยิ้มแก้มปริเลยแหละ) อีกตั้งนานกว่าจะได้เจอ ตื่นเช้าวันเดียวสบายมาก
เชน: พยักหน้าหงึกหงัก พร้อมด้วยแววตาเหมือนลูกหมาดีใจสุดพลัง เวลาเจอเจ้าของ และบอกว่า “มาได้ๆๆๆ พี่ไม่ลำบาก บ้านพี่อยู่แถวนี้” (เชน: วันนั้นวินอาจจะไม่เห็นสีหน้าว่าพี่ดีใจแค่ไหน ที่วินถามว่าอยากมาส่งเหรอ? คือจับสังเกตุจากรอยยิ้มวินอ่ะ ว่าน่าจะพอใจอ่อนยอมให้พวกเรามาส่งได้บ้างแล้ว)

สำหรับคำตอบแบบอมยิ้มเนี้ยพี่ปุ้ยกับพี่เชนได้หารือกันเรียบร้อยแล้วมันแปลว่าโอเคนะวิน ถัดจากนันก็ได้คุยกันในประเด็นเกี่ยวกับเรื่องเรียน เรื่องการเตรียมตัวเดินทาง แล้วก็ปิดท้ายด้วยเรื่องน่ารักชวนให้ยิ้ม วินบอกจะเรียนทำอาหาร ว๊าว ว๊าว

วิน: เมืองนี้วินไม่เคยไปด้วย
เชน: แล้วไปอยู่คนเดียวน่ะ หัดทำอาหารไว้บ้างรึยัง
วิน: กำลังให้พี่เกดสอนทำอาหารอยู่
เชน: งั้นทำแล้วทวีตรูปให้ดูบ้างนะ
วิน: เดี๋ยวทำแล้วจะทวีตให้ดู (เชน: พร้อมกับแจกรอยยิ้มมาอีกแล้ว จะตายเพราะรอยยิ้ม ก่อนได้ดูรูปมั้ยเนี่ย)

แล้วก็เดินมาถึงที่รถ เราก็เหลือบเห็นสติกเกอร์ที่ติดอยู่หน้ากระจกรถก็ถามอีกแระป้าปุ้ยขึ้สงสัย ทำไมมีสติกเกอร์นี้ด้วยล่ะ วินก็ตอบนะว่าเป็นมาไง ก็ได้แต่ยิ้มกับคำตอบของเขาล่ะ พี่ว่าน่าจะได้สิทธิ์จอดรถพิเศษนะสติ๊กเกอร์นี้ แล้วก็ได้โอกาสขอเก็บภาพคู่กันตรงนี้ล่ะ ก็มีคุยเรื่องกล้องวินมีแนะนำกล้องให้ด้วยนะ วินบอกเดี๋ยวนี้เขาเล่นกล้องเล็กกันแล้ว แต่ป้าก็ดูอีกรุ่นไว้อ่ะ ไว้จะไปดูรุ่นที่วินบอกด้วย แต่ป้าก็อยากได้กล้องตัวใหญ่ขึ้นนะ เผื่ออะไรๆจะดีขึ้น ฮุ ฮุ แต่นายแบบไม่อยู่จะถ่ายรูปใครล่ะคราวนี้ วินก็ถามว่าทำไมมันเบลอ เราก็อธิบายว่าน่าจะเป็นที่ปริมาณแสงนะ (ความไวแสงอ่ะ/อีกอันคงเป็นเพราะรูปที่ได้จะเอามาซูมเฉพาะวินด้วยล่ะ) วินบอกงั้นเมื่อตอนกลางวันคงจะชัดมาก (ตอนแรกเราก็ไม่เข้าใจนะว่าหมายความว่าไง แล้วก็อ๋อตอนทำภาพนี่ล่ะ รูปชัดชัดมากเพราะว่าแสงเยอะ เชนบอกว่าเวทีอยู่กลางแจ้ง) แล้วก็เริ่มเก็บภาพกัน เราเก็บภาพคู่ให้เชนก่อนเข้าไปก่อนเลย แชะ แชะ แชะ กดไปสามกันพลาด ถึงคราวเราแล้วเชนถ่ายให้หน่อย แชะไปหนึ่งเชนหยุด หืมไม่กันพลาดเลยเราก็ขอเพิ่มอีกหนึ่ง วินก็มีแซวเชนด้วยนะอันนี้ให้เชนเล่า

ภาพคู่เชนปิดท้ายเราเก็บไปสามใช้ได้สอง เบลอหนึ่งรับประกันผลงาน ฮุ ฮุ

ภาพคู่เราเองแหละ เว้นช่องไฟเยอะเป็นปกติ ฮุ ฮุ

ภาพคู่ของเราอีกใบ(คู่เหรอเนี้ย = =) ก่อนเก็บภาพมีแซวพี่เชนนด้วยนะ ชัดเลย ฮุ ฮุ

วิน: เบลออีกป่าวเนี่ย?
เชน: ไม่นะ วันนี้ก็ใช้กล้องตัวนี้ถ่ายรูปวินทั้งวันเลยนะ (แอบเถียง)
วิน: ไม่พูด แต่แจกรอยยิ้มแทน ^____^  หลังกดชัตเตอร์ไป 1 รูป รีบบอกทันที
เชน: เห็นมั้ย ไม่เบลอ (ยังคงไม่ยอมแพ้)
พี่ปุ้ย: ขออีกหนึ่งรูป กันเหนียว

ก่อนจากวินก็บอก “ขอบคุณที่มานะครับ” ยินดีที่สุดเลยจ้า โห้ยเราอยากไปทุกที่ที่มาธาวินละจ๊ะ อีกหนึ่งคำถามปิดท้าย จะได้เจออีกไหมก่อนไปขอได้เจออีกนะ วินให้ถามพี่อ๋า หันไปพร้อมกันในทันที พี่อ๋าบอกว่าไว้มีแล้วจะบอกจ้า ส่งวินขึ้นรถเรียบร้อยแล้วเรากับเชนก็เตรียมตัวกลับกัน ตกลงรถจอดอยู่คนละชั้นเราจอดอยู่ชั้น5 ขาไปเราก็เร่งเต็มที่ขากกลับหวานเย็นมาก ฟิวประมาณขี่จักรยานล่ะ แล้วก็แวะหาอะไรกินกันก่อน ก่อนส่งเชนถึงบ้าน ก็เป็นครั้งแรกของเรากับเชนที่ได้ไปรับวินที่สนามบิน ถือเป็นซ้อมใหญ่ของเรา เราตั้งใจมากวันวินไปเรียนเราจะไปส่ง งานนี้เชนพลาดกับวินที่สนามบินหาดใหญ่ทั้งขาไปขากลับ ก็ถือว่ามารับที่สนามบินสุวรรณภูมิพร้อมกับเราเป็นการชดเชยละกันนะ เชนบอกว่าพี่อ๋าบอกเจอกันที่สนามบิน แต่ไม่บอกว่าสนามบินไหน อืม… พี่อ๋าคงหมายถึงสนามบินหาดใหญ่ ส่วนเชนได้ตีความว่าสนามบินสุวรรณภูมิ เรียบร้อยแล้ว ฮุ ฮุ

…ขอบคุณเชนมากๆ ที่ช่วยส่งรายงานมาแล้วโดนเราโมหมดเลย ปกติถ้าไม่ติดอะไรเราจะลงเลยแต่ถ้าติดเราจะโทร ช่วงต้นเชนละเอียดมาก ถ้าเราใช้อัตราเท่ากันมันจะยาวมาก ก็เลยต้องปรับให้สมดุล เวลาที่เขียนแบบมีบทสนทนามันยาก มันต้องจำได้ว่าคุยอะไรกัน วันนั้นก็คุยเยอะด้วยซิ ถามว่าเราจำได้ไหมว่าคุยอะไร ก็จำได้ล่ะ แต่ขอลงเฉพาะบางประเด็นละกันนะ อีกเรื่องคือจำได้ว่าเคยมีน้องแฟนคลับคนหนึ่งถามประมาณว่า พี่วินจะมาสนามบินสุวรรณภูมิบ้างไหม ตอนนั้นเราตอบไปแบบไม่รู้ยังไม่เคยไปรับเหมือนกัน ตอนนี้ก็ถ้าคิวสะดวกก็จะแปะไว้ให้นะ แต่ตอนนี้ธาวินโปรดทราบ หมดแล้วทั้งรูปทั้งรีพอร์ต อยากเจออีกแล้วจ้า ^____^

ในที่สุดเราก็จับแยก แบบว่าสามสิบใบเอาไว้ด้วยกันกว่าจะโหลดหมด เหนื่อยเลยคือลองโหลดผ่านมือถือแล้วโห้กว่าจะถึงใบสุดท้าย แล้วจะช้าอยู่ใยแยกเลยมาอยู่ล็อตนี้ปิดท้ายภาพจากอีเว้นท์ เดี๋ยวคืนวันศุกร์ต่อเสาร์เนี้ยจะลงรีพอร์ตให้อ่านกัน ปิดท้ายปลายเดือน ตอนนี้เรามาดูภาพบรรยากาศอีเว้นท์ที่เชนเก็บมาฝากกันต่อดีกว่า มีภาพแบบที่เราไม่ได้เจอหลายมุมเลย ช่วงที่บันทึกภาพเป็นช่วงถัดจากที่รับของที่ระลึกจากผู้บริหารของ K&K และรับผลิตภัณฑ์บีไนซ์จากทาง BIO Consumer ก็มีเก็บภาพร่วมกับแฟนๆ อันนั้นเราลงไปแล้วเป็นเซ็ตแรกเลย ภาพช่วงนี้ก็เป็นช่วงท้ายอีเว้นท์เลยล่ะ ธาวินก็พักก่อนนิดนึงก่อนจะเริ่มเข้าสู่กิจกรรมถัดไป ไปชมกันเลยจ้า

Pic No.01: วินก็หิวน้ำอ่ะครับ วินก็พักกินน้ำ พี่เชนก็ยังเก็บภาพต่อไป

Pic No.02: อ่ะโพสท่าดืมน้ำให้เก็บภาพ เก็บซะให้สมใจ ดืมน้ำก็ยิ้มด้วยนะ โห้ยอยากจะดืมน้ำขึ้นมาในทันที

Pic No.03: พอได้น้ำก็สดชื่น สู้ตายเลยทีเีดียว โพสซะน่ารักเีีชียวนะ

Pic No.04: อ่ะนิ่งๆ ให้ได้เก็บภาพกันให้เต็มที่

Pic No.05: กิจกรรมถัดไปมอบโชคให้กับคุณลูกค้าของ K&K

Pic No.06: ระหว่างรอทีมงานเซ็ตกิจกรรมถัดไป ก็ยืนให้ได้เก็บภาพกันเต็มที่เลย

Pic No.07: เช็ตตรงนี้เชนเก็บภาพมาได้หลายใบติดๆ กันเลย

Pic No.08: ทีมงานยังเตรียมการอยู่ ธาวินก็จะโดนเก็บภาพต่อไป ตาแป๋วดีอ่ะ

Pic No.09: โห้โพสนี้ชอบอ่ะ เท่เชียวนะ

Pic No.10: วินจะมอบโชคให้กับ ลูกค้าผู้โชคดีละนะ ล้วง ล้วง

Pic No.11: อืมชื่ออะไรอะ ใครหนอเป็นผู้โชคดี

Pic No.12: ดูท่ายืนรอ ทำสมาธิมากไปนะ ฮุ ฮุ

Pic No.13: ยืนรอผู้โชคดีขึ้นมารับรางวัลบนเวที

Pic No.14: มาแล้วผู้โชคดีมาถึงแล้ว

Pic No.15: มอบรางวัลเสร็จก็ลงไปพร้อมกับผู้โชคดีเลยนะ

หมดแล้ววิน รูปอีเว้นท์นี้หมดแล้ว อยากเจอวินอีกแล้วนะ ^___^

ดูรูปกันอีกดีกว่า จะหมดเดือนมิถุนายนแล้วยังแปะรูปไม่หมดเลย หมดเซ็ตนี้ยังเหลืออีกเซ็ตนึงปิดท้ายนะจ๊ะ แล้วก็ยังมีเซ็ตที่สนามบินสุวรรณภูมิอีกหนึ่ง ความจริงก็ไม่อยากจะลงหมดหรอกนะ กลัวหมดเฮอ เฮอ แต่ไม่ได้ลงหมดแล้วเราจะได้ไปบ่นคนในรูปได้ไง ว่าไม่มีรูปลงแล้วอยากเจออีก อยากเจออีก อะไรแบบนี้มันช่างเป็นเหตุเป็นผลดีจริงๆ เลยเนอะ ฮุ ฮุ สำหรับเซ็ตนี้บรรยายตามภาพเลยล่ะนะแบบว่าไม่ได้อยู่ไหนเหตุการณ์ ก็คงจะเล่าเรื่องราวได้ไม่มาก เอาแบบเห็นรูปนี้แล้วคิดงี้อะไรแบบนี้ล่ะกันนะ ขอบคุณเชนสำหรับภาพเที่เก็บมาฝากกัน เชนเก็บภาพมาได้เยอะมากเยี่ยมเลย ว่าแล้วก็มาชมภาพกันเลยจ้า ^___^

Pic No.01: สีภาพเข้มเนอะ เป็นกล้องอีกตัวอ่ะ วันนั้นเชนใช้กล้องสองตัว

Pic No.02: เป็นช่วงต้นๆ ของอีเว้นท์ล่ะ มีล้วงกระเป๋าด้วยนะ ในกระเป๋ามีอะไรธาวิน 

Pic No.03: ได้ข่าวว่าวันนั้นร้อนมาก ดูจากภาพนี้ก็คงจริงดังว่า 

Pic No.04: หัวเราะดับร้อนจากธาวิน เห็นแล้วโลกสดใสในทันที รูปนี้น่ารักอ่ะ

Pic No.05: ยืนฟังบ้าง ตอนนี้ไม่รู้ว่าใครพูดเรื่องอะไรเหมือนกัน 

Pic No.06: มีภาพหลายมุมดีเนอะ ยิ้มๆ หน้าตรงกันบ้าง

Pic No.7: ชอบรูปนี้อ่ะ ดูทำตาแบบอยากตอบบ้าง ท่าถือไมค์เนี้ยสองมือเลยนะ 

Pic No.8: ตัดมาสู่ช่วงรับช่อดอกไม้จากทางผู้บริหาร K&K กันบ้าง ช่อโตสวยเชียวล่ะ

Pic No.9: ถ่ายภาพร่วมกันสักหน่อย เหมือนได้รับตำแหน่งอะไรสักอย่างเลยเนอะ ฮุ ฮุ 

Pic No.10: นานๆ จะเห็นวินกับช่อดอกไม้ แข่งกันสดใส 

Pic No.11: ส่วนนี่รับผลิตภัณฑ์บีไนซ์เป็นที่ระลึก จากทางใบโอคอนซูเมอร์

Pic No.12: ถ่ายภาพเป็นที่ระลึกร่วมกันสักหน่อย ตีมจะออกฟ้าๆ สมๆ เนอะเหมือนเสื้อวินเลยฟ้าส้ม

Pic No.13: อ่ะโพสเยี่ยมพร้อมๆ กันทุกคนนะ หนึ่ง สอง เียี่ยม!!! 

Pic No.14: จบจาำภาพหมู่แล้วอ่ะวินพูดอะไรหน่อยไหม 

Pic No.15: วินก็ขอขอบคุณนะครับ ชอบอ่ะมีไหว้ตลอดเลยรายนี้

หมดช่วงเปลี่ยนสีกรอบภาพนะจ๊ะ ความจริงเป็นแยกล็อตไว้ล่ะ แต่แบบเอาลงพร้อมกันเลยครั้งเดียวเลยดีกว่า แล้วก็เปลี่ยนใจแยกดีกว่า เพราะไม่งั้นโหลดยากมากหน้านี้เพราะว่ามันยาว ย้ายแล้วจ้า ย้ายแล้วเซ็ตตอไป อยู่ล็อต 4 นะจ๊ะ

มาแล้วรายงานกิจกรรมประจำเดือนมิถุนายน เดือนนี้วินมีอีเว้นท์ BeNice B-a-Sis at Songkla ให้แฟนๆ ได้ไปกรี๊ดกันเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา งานนี้เชนได้ตามลงไปเก็บบรรยากาศกิจกรรมและกลับมาเล่าเรื่องราวสนุกสนานตื่นเด้น กับการฉายเดี่ยวในครั้งนี้ให้ได้อ่านกัน สำหรับรายงานกิจกรรมแฟนๆ ที่อยู่ในงานท่านไหนอยากจะมาร่วมแชร์ความรู้สึกก็เขียนส่งมาเล่าเรื่องราวกันได้นะ บล็อกนี้ก็คุยทุกเรื่องราวที่เกี่ยวกับธาวินล่ะ มาเล่าสู่กันฟังไงสนุกดี ว่าแล้วเราก็มาอ่านเรื่องราววันนั้นจากเชนกันดีว่า

บันทึกการเดินทางแสนพิเศษ

ในที่สุดวันนี้ที่รอคอยก็มาถึง โห… นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เดินทางออกนอกพื้นที่ไปหาวินที่งาน Event ต่างจังหวัด ปกติเราประจำการอยู่ กทม. ตลอด เราเตรียมตัวล่วงหน้ามาพอสมควรกล้องคนพร้อมงานนี้ไปแบบฉายเดี่ยว T__T แอบวิตกไปเหมือนกันว่าจัดเต็มคนเดียวจะเอาอยู่มั้ย? ทั้งถ่ายภาพ ถ่ายคลิป เก็บบรรยากาศและรายละเอียดในงานมาเล่าสู่กันอ่านเช้าวันอาทิตย์รถไม่ติด เราถึงสนามบินดอนเมือง Check In เสร็จเรียบร้อยก็ 8.00 น. พอดี เลยเดินออกมานั่งรอเวลาที่ร้านกาแฟ ก็มีสายเข้าจากกลุ่มพี่น้องแฟนคลับของวินโทรเข้ามาถามว่า “น้องเชนไปกับใคร?” เอ่อ… ตอนแรกแอบงงค่ะ ว่าพี่เค้ารู้ไงว่าเราไปไหน เพราะไม่ได้คุยกับใครเรื่องนี้เลยนอกจากบล็อกเกอร์ หันไปหันมา อ้าว! พี่เค้านั่งอยู่อีกฝั่งนึง เลยถามว่าไปไฟลท์กี่โมง? Oh! ช่างโชคดีอะไรเยี่ยงนี้เราบินไฟลท์เดียวกันเลย การเดินทางล่าช้าไปราวๆ 30 นาที เพราะเครื่องบินดีเลย์ กว่าจะถึงสนามบินหาดใหญ่ พอเครื่องลง ยังไม่ทันจอดสนิทดี เราก็เปิดมือถือ Oh! Message ขึ้นว่ามมีสายเรียกเข้าเพียบเลย ยังไม่ทันได้ดูอะไรมากมาย ก็มีสายเข้าทันทีพร้อมกับฟังเสียงบ่น เราติดต่อเพื่อนร่วมรุ่นสมัยเรียน ที่อยู่ที่หาดใหญ่ไว้ล่วงหน้าก่อนเดินทางมา เพื่อนเลยอาสามาเป็นสารถีขับรถพากิน พาเที่ยวและมารับ-ส่งตลอดทั้งวัน

ก่อนไปที่อีเว้นท์ ก็ขอแวะไปไซท์งานเพื่อนก่อน ถือว่านั่งรถชมเมืองหาดใหญ่ไปละกัน หลังจากเพื่อนจัดการงานเสร็จ เราก็ไปกินข้าวกัน พาข้ามไปถึงสงขลาบอกว่าเป็นร้านอร่อยที่ควรมา แถมด้วยบรรยากาศดีๆ ติดริมทะเล แต่… เมื่อก้มลงดูนาฬิกาก็เห็นว่าใกล้จะถึงเวลางานเข้าไปทุกที O_O” My God ! นาทีนั้นเริ่มกินอย่างไม่เป็นสุขแล้ว แม้ว่าอาหารจะอร่อยขนาดไหนก็ตาม เนื่องจากเป็นห่วงว่าจะมาไม่ทันงานเริ่ม ไว้คราวหน้าจะกลับไปกินให้สะใจเลย จากนั้นเราก็กดดันเพื่อนสุดชีวิต เรารีบมีนัดตอน 14.00 น. เพื่อนบอกว่าจากที่นี่ไป K&K อย่างมากก็เลทแค่ 10 นาที (กรี๊ดดดดด!!! 10 นาทีเลยเหรอ? แอบกรีดร้องในใจ) รีบหันไปส่งสายตาพิฆาตกับเพื่อนแล้วบอกเพื่อนไปว่า “คุณเราเลทไม่ได้นะ ไม่งั้นจะข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่ออะไร” และแล้วก็จริงดังคาด 14.10 น. พอดีที่เรามาถึง K&K กระโดดลงจากรถเพื่อนแล้วบอกว่า เดี๋ยวเสร็จงานแล้วเราโทรหานะ จากนั้นก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาที่งานทันที เป็นอะไรที่โชคดีมากที่งานยังไม่เริ่ม (…นี่ถ้างานเริ่มแล้ว เชนมาไม่ทัน เชนต้องโดนเราสังหารแน่นอน ฮึ ฮึ ฮึ หัวเราะแบบโหดร้าย)

เราโทรหาพี่แฟนคลับที่เดินทางมาพร้อมกันตอนเช้า ว่าอยู่ที่ไหนกันปรากฎว่าเค้านั่งรอกันอยู่ด้านใน เหมือนเป็นส่วนรับแขก หรือสำหรับผู้มาติดต่อ เราก็เลยเดินตามไปสมทบ พี่เค้าบอกว่าน้องวินมาถึงแล้ว ขึ้นไปแต่งตัวอยู่ข้างบน เราก็เลยนั่งรอกันอยู่แถวๆ นั้นก่อน ระหว่างนั้นเราก็เตรียมกล้องถ่ายรูปไว้ กะว่าเผื่อวินลงมาจะได้ถ่ายรูปเก็บไว้บ้าง ไม่นานวินก็เดินลงมาโดยมีพี่อ๋าเดินนำหน้า พอลงมาเห็นแฟนคลับวินก็ยิ้มแย้ม โดยเรากับวินมักทักททายกันด้วยสายตาเป็นประจำ

วิน: “มากันยังไง”
เชน: “มาเครื่องบินค่ะ บังเอิญเจอกันที่สนามบิน มาไฟลท์เดียวกันเลย”
วิน: “มาสายการบินไหน?”
เชน: “มานกแอร์ค่ะ”
วิน: “มานกแอร์ก็ขึ้นที่ดอนเมืองน่ะสิ วินอยากขึ้นที่ดอนเมืองบ้างจะได้ใกล้ๆ บ้าน มาสุวรรณภูมิไกลบ้าน ค่าที่จอดรถก็แพง”

แต่พี่อยากขึ้นที่สุวรรณภูมิมากกว่า ทางนั้นมันใกล้บ้านพี่มากกว่า เส้นทางการบินเราสลับกันเนอะ วิน – -” หลังจากทักทายกันนิดหน่อย ก็มีเจ้าหน้าที่ของ K&K มาขอถ่ายรูปคู่กับวินกันไปหลายคน รวมถึงขอให้วินถ่ายรูปรวมกับกลุ่มแฟนคลับด้วย กลุ่มแฟนคลับถามว่าวันนี้วินร้องกี่เพลง วินบอกว่า 2 เพลง จากนั้นวินก็ต้องเตรียมตัวไปขึ้นเวที แฟนคลับทั้งหมดเลยย้ายไปที่ด้านหน้าเวที จับจองตำแหน่งที่ถนัดและสะดวกต่อการเก็บภาพ เราก็เดินหาทำเลอยู่ซักครู่ ก็ได้ทำเลด้านหน้าเวที ประมาณกลางๆ เวทีเลย แต่อยู่ด้านหลังสุด เพราะบริเวณด้านหน้าเวที ถูกจับจองพื้นที่ด้วยพี่น้องชาวหาดใหญ่ไปหมดแล้ว

จากนั้น MC สาวสวยของงาน ก็ขอเสียงกรี๊ดให้กับวิน ก่อนที่วินจะขึ้นมาร้องเพลงแรก เสียงกรี๊ดจบลง วินก็เดินขึ้นเวทีมาพร้อมกับร้องเพลงแรก “มันคงเป็นความรัก” โห….. วันนี้วินจัดเต็มมากๆ ร้องเพลงด้วย ลงไปนั่งขอบเวทีให้แฟนได้ใกล้ชิด ทั้งถ่ายรูปทั้งจับมืออากาศร้อนแค่ไหน ใจก็เย็นได้เพราะความบันเทิงที่วินจัดมาให้อย่างเต็มที่ ส่วนเราก็มีหน้าที่เก็บรูป และถ่ายคลิป เพลงแรกจบไป ก็เป็นการคั่นรายการด้วยเล่นเกม มีวินเป็นกรรมการตัดสิน โดยให้ผู้ร่วมงานขึ้นมาเล่นเกมด้วยการส่งขวดผลิตภัณฑ์ต่อๆ กัน ประกอบกับเพลงที่เปิด เพลงหยุดแล้วขวดผลิตภัณฑ์อยู่ที่ใคร คนนั้นแพ้ ซึ่งน้องที่มาร่วมสนุกเล่นเกมนั้น มีบางส่วนที่แต่ง Cosplay สำหรับการประกวดซึ่งเป็นอีก 1 กิจจกรรมในงานนี้ พอน้องๆ เดินขึ้นเวทีมาด้วยชุด Cosplay วินแซวน้องว่าแต่งเป็นผีจีนมาด้วย ^^ ส่วนน้องอีกคนที่แต่ง Cosplay มา วินก็ถามว่าแต่งเป็นอะไร น้องตอบมาว่าแต่งเป็น J-Rock พี่วินงงค่ะ “อะไรครับ อะไรคือ J-Rock ครับ พี่ไม่ทันแล้ว” (“- -) (…เราว่าต้องบอกเป็นชื่อวงนะวินอาจจะเก็ต แบบ  X Japan,  L’ Arc~en~Ciel อะไรแบบนี้หรือเปล่าไม่งั้นต้อง wikipedia)

เกมแรกจบลง ตามด้วยการขึ้นมาร้องเพลงอีกครั้งของวิน โดย MC สาวสุดสวยคนเดิมขอเสียงกรี๊ดดังๆ จากแฟนๆ ผู้มาร่วมงาน แต่เสียงคงยังดังไม่พอ สาว MC เลยขออีกรอบพร้อมกับมีเสียงของวินดังอยู่ข้างเวทีประมาณว่า ถ้าเสียงดังไม่พอวินจะไม่ขึ้นมา เท่านั้นเองเสียงกรี๊ดดังขึ้นกว่าเดิมมาทันที จากนั้นวินก็โชว์เพลงที่สอง “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหัวใจ” ลีลาไม่ตกลงไปเลย วินยังคงจัดเต็มให้แฟนๆ ชาวหาดใหญ่หลังจากร้องเพลงจบก็มีการเล่นเกมอีกครั้ง โดยครั้งนี้เกมที่เล่นคือการวัดความกล้าแสงออก โดยให้ถือขวดผลิตภัณฑ์พร้อมกับเต้นไปด้วย ใครกล้าแสดงออก และออกเสต็ปเต็มที่ก็ชนะไป น้องคนนึงออก step เต็มที่ ส่วนน้องอีกคนนึงยังกล้าๆ กลัวๆ อายๆ อยู่ พี่วินก็ Cheer Up เต็มที่ บอกว่า “เป็นแฟนคลับพี่ อุตส่าห์ไปรับพี่ถึงสนามบินฯ” น้องคงยังเขินๆ พี่วินอยู่เลยไม่กล้าออก Step เท่าไหร่ หลังเกมที่ 2 จบลง กิจกรรมถัดมาคือจับรางวัลของทางห้าง K&K โดยรางวัลใหญ่เป็น TV สี จอแบน เครื่องใหญ่ (ซึ่งวินบอกว่าอยากได้บ้าง) ทาง MC ให้วินช่วยจับรายชื่อผู้โชคดีให้ พร้อมกับอ่านรายชื่อผู้โชคดีให้ขึ้นมารับรางวัล มีรายชื่อนึงที่เห็นว่าวินพยายามอ่านอยู่นานก็ไม่สามารถ จนกระทั่ง MC สาวสวยก็มาช่วยอ่าน แต่ไม่สำเร็จ

กิจกรรมปิดท้ายถ่ายภาพร่วมกับวินสำหรับผู้ที่ซื้อผลิตภัณฑ์ของ B-Nice และผู้ชนะที่ร่วมเล่นเกมกับวิน นาทีนี้เป็นอะไรที่สุดยอดมากๆ ใครซื้อผลิตภัณฑ์ B-Nice ที่ได้ถ่ายรูปร่วมกับวิน วินจัดเต็มให้กับทุกคนเลยค่ะ MC บอกว่า “กอดได้ กอดเลย โอบได้โอบเลย แต่ขอสงวนสิทธิ์แก้มพี่วินไว้นิดนึงนะคะ” ทุกท่านที่ขึ้นมาถ่ายรูปก็ครีเอทท่าทางกันมาสุดฤทธิ์เรียกได้ว่า ใครขอขอท่าไหนมา วินจัดให้หมด ทั้งท่าหัวใจ ทั้งโอบไหล่ บางรายก็ประกบมือเป็นรูปหัวใจคู่กับวิน ปกติเราจะไม่เคยเห็น act แบบนี้ ยิ่งถ้าใครมีเด็กเล็กๆ มาด้วย พี่วินอุ้มน้องขึ้นมาถ่ายรูปด้วยเลย จน MC อดแซวไม่ได้ว่า “เหมือนถ่ายรูปครอบครัว พ่อ–แม่–ลูก เลย เห็นแล้วอยากจะมีลูกบ้าง อะไรบ้าง จะได้มาถ่ายคู่กับพี่วิน ไปมีลูกตอนนี้จะทันมั้ยเนี่ย?” อย่าว่าแต่คุณ MC เลยค่ะ ตากล้องอย่างเราเห็นแล้วยังอยากจะคว้าเด็กๆ แถวนั้นให้ขึ้นไปบ้าง ในที่สุด MC สาวสวยของงานก็เอ่ยปากขอถ่ายรูปคู่กับวินบ้างหลังจากงานเสร็จ

จากนั้นก็มาสัมภาษณ์กันเล็กน้อย MC ถามว่าจะเจอะเจอวินได้จากที่ไหนบ้าง? วินบอกว่า “ก็คงได้เจอกันตามงานอย่างนี้ ถ้าเป็นละครยังคงต้องติดตามกันต่อไป” แล้ว MC ก็ถามอีกหนึ่งคำถามเด็ดปิดท้ายว่า จะได้เจอพี่วินอีกมั้ย? วินตอบได้น่ารักมากค่ะ ประมาณนี้แหละ “ถ้าเรามีพรหมลิขิต ก็คงได้เจอกันอีก” โห… กรี๊ดกันมั้ยล่ะคะ จากนั้นก็เชิญผู้บริหารของ B-Nice และ K&K มาร่วมถ่ายรูปกับวินพร้อมมอบของที่ระลึก ก็เป็นอันจบกิจกรรมบนเวที

แล้วเราก็ย้ายไปนั่งรอด้านในอีกครั้ง รอวินที่ขึ้นไปเปลี่ยนชุด สักครู่เดียววินก็ลงมาได้พูดคุยกันเล็กน้อย จังหวะนั้นเราควานหากล้องในกระเป๋าที่เก็บลงไปแล้วอีกครั้ง จากนั้นก็เอามือถือขึ้นมาเล็งโฟกัสเตรียมถ่ายรูปวินต่อไป ก็มีน้องคนนึงในกลุ่มแฟนคลับถามว่า “พี่วินจำได้มั้ย ว่าใครชื่ออะไรบ้าง?” วินก็ยังคงน่ารักเสมอกับแฟนคลับ ทายว่าตัวเองจำใครได้บ้าง ซึ่งในตอนนั้นเรายืนอยู่ริมสุด และยังคงสนใจกับการถ่ายรูปต่อไป และแล้วก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อ “เชน” พร้อมกับชี้มือมาทางเรา หา!!! O_o” อะไรนะ? เมื่อกี๊วินเรียกชื่อเราเหรอ? ด้วยความตกใจนิ้วก็กดลงไปที่ชัตเตอร์พอดี แง้… รูปเบลอเลย ดีใจอ่ะวินเรียกชื่อ ครั้งแรกในชีวิตเลยอ่ะที่ได้ยินวินเรียกชื่อ ใจสั่นไปเลย จากนั้นแทบจะจำไม่ได้ว่าวินทายชื่อใครผิด–ถูกไปอีกบ้าง หลังจากทายชื่อกันเสร็จเรียบร้อย พี่อ๋ากับวินก็ขอตัวกลับก่อนคาดว่าอาจจะมีธุระที่ต้องไปทำต่อ

เราก็เลยเดินออกมาโทรหาเพื่อนให้มารับ ระหว่างนั้นก็เห็นรถตู้ที่รับวินกับพี่อ๋าแล่นผ่านหน้าไป เห็นวินในรถตู้ด้วยแหละ จากนั้นก็แยกย้ายกันกับกลุ่มแฟนคลับ เรารอเพื่อนมารับสักพักเพื่อนก็มา ตอนเช้าคุยกันว่าไหนๆ ก็มาถึงหาดใหญ่แล้วจะพาไปเดินเที่ยวที่ตลาดกิมหยงซะหน่อยหลังเสร็จงาน แต่ดูเวลาแล้วเพื่อนบอกว่าไปไม่ทันแล้ว เลยต้องเปลี่ยนแผนไปหาอะไรใส่ท้องกันนิดหน่อยที่ “ตลาดน้ำคลองแห” ซึ่งเป็นทางผ่านไปสนามบินฯ อยู่แล้ว อิ่มหนำกันเรียบร้อย เพื่อนก็มาส่งเราที่สนามบินฯ เข้าไป Check In เรียบร้อย ก็เกือบได้เวลาเครื่องออกแล้ว ร่ำลาเพื่อนเล็กน้อยก่อนเข้า Gate พอเข้ามายังแอบมองซาย ขวา หน้า หลัง อีกนิดหน่อย เผื่อว่าจะได้เจอวินอีก แต่ก็ไม่เจอ ขึ้นเครื่อง เดินทางกลับกรุงเทพฯ ก่อนละกันน๊า บ๊ายบาย หาดใหญ่ จบแล้วจ้า

สำหรับการเดินทางที่แสนพิเศษในครั้งนี้ เป็นอะไรที่เป็นครั้งแรก เยอะมากๆ ทั้งการเดินทางไปหาดใหญ่ครั้งแรกในชีวิตเลย ครั้งแรกที่ได้มาขึ้นเครื่องที่ดอนเมือง ครั้งแรกที่ได้ไปเจอกับวินที่ event ต่างจังหวัด ครั้งแรกที่ได้ยินวินเรียกชื่อเราเต็ม 2 หูเลย โห….ครั้งนี้เป็นอะไรที่ประทับใจมากจริงๆ ต้องขอบคุณ Mr. A & Miss A (นามสมมุติ) เพื่อนร่วมรุ่นสมัยเรียนมหาลัย ที่มีถิ่นฐานอยู่หาดใหญ่ให้เราพึ่งพาอาศัยตลอดวัน รวมถึงน้องสาวของเพื่อนเราที่แนะนำร้านอร่อยและพาไปกินอาหารพื้นมืองและ seafood สุดอร่อย สัญญาว่าคราวหน้าจะกลับมารบกวนอีกหลายๆ วันเลย ^___^ ขอบคุณกลุ่มแฟนคลับของวินที่บังเอิญมาเจอกันที่สนามบินและบังเอิญเดินทางไฟลท์เดียวกัน ทำให้เราไม่ต้องเดินทางอย่างโดดเดี่ยว ขอบคุณ Blogger ที่ถึงแม้ว่าจะมีสอบแต่ก็ยังมารับเราที่ดอนเมือง เพราะอะไร ติดตามกันต่อไปที่ Part สนามบินสุวรรณภูมินะจ๊ะ Part นี้ใช้พื้นที่ไปเยอะแล้ว เดี๋ยวไปเล่าต่อว่า หลังจากลงเครื่องที่ดอนเมืองแล้วมีเหตุการณ์อะไรอีก ขอบคุณที่อดทนอ่านกันจนจบนะจ๊ะ ^____^

บันทึกการเดินทางแสนพิเศษ by : season_chen
10 มิถุนายน 2555 ณ. หาดใหญ่

…นี้ก็เป็นทำเนียมไปแล้วเจอวินที่ไหนรายงานมาแบ่งกันอ่าน เก็บบันทึกเป็นความรู้สึกดีๆ ไว้อ่านร่วมกัน วันนั้นเชนไปคนเดียวถึงจะรู้ว่าโตกันแล้วก็มีห่วงบ้างแต่พอเห็นไปพร้อมเพื่อนๆ กลุ่มแฟนคลับแล้วก็เพื่อนเชนที่หาดใหญ่มารับก็สบายใจ ขอบคุณเชนและ Mr.A&MissA อีกครั้ง สำหรับภาพและบรรยากาศกิจกรรมและรายงานที่เก็บมาฝากกัน เชนต้องขึ้นมากรุงเทพเร็ว ก็เลยอดเจอวินที่สนามบินที่หาดใหญ่ในขากลับ แต่ไม่เป็นไรป้าปุ้ยก็อยากเจอน้องวินเหมือนกัน สอบเสร็จก็เลยอยู่แถวนั้นรอรับเชนจากสนามบินดอนเมือง แล้วมุ่งหน้าไปสนามบินสุวรรณภูมิ แล้วรายงานพาร์ทสนามบินจะตามมาเร็วๆ นี้ใช่ไหมเชน ^___^

มาแล้วจ้ารออยู่หลายวันเลยเนอะโทษทีนะ แบบว่านั่งทำแล้วก็เลือกมาสักพักแบบว่าล็อตไหนก่อนดี ว่าแล้วก็เรียงลำดับเหตุการณ์ดีกว่าเริ่มตั้งแต่ช่วงร้องเพลงแรกบนเวที ทำเสร็จแล้วไปเช็คเวลาที่ับันทึกภาพแล้วถึงเห็นว่า อ้าวเชนเก็บภาพสองกล้อง ดังนั้นภาพที่เห็นเนี้ยความจริงเป็นการร้องสองเพลงเลยนะ เวลาก็เลยจะดูยาวๆ หน่อย อีกกล้องเรายังไม่ได้ทำชมเซ็ตนี้กันไปก่อนนะ เราชอบเซ็ตที่เชนเก็บมานะแบบว่ามีวินในแบบที่เราไม่เคยเห็นหลายมุมเลย ที่เห็นเนี้ยเชนเก็บภาพได้นิ่งกว่าเราเยอะเลย เราครั้งที่แล้วใช้ขาตั้งกล้องนะภาพถึงนิ่งได้ ว่าแล้วก็มาดูรูปธาวินเพิ่มความสุขให้กับวันศุกร์ของแฟนๆ ดีกว่า ^_____^

Pic No.01: กลับมาเจอแฟนๆ ชาวสงขลาอีกครั้งหลังจากไม่ได้มาซะนานทักทายกันหน่อย

Pic No.02: วินร้องเพลงให้ฟังแก้คิดถึงละกันนะคร๊าบ รูปเต็มตัวได้มาเยอะเลย 

Pic No.03: ปกติรูปเคลื่อนไหวเนี้ยเก็บยากเพราะกล้องเราไม่เร็ว แต่เชนเก็บมาได้เยี่ยมเลย 

Pic No.04: กรี๊ดโพสอย่างนี้นานๆ จะมี รักทุกคนนะคร๊าบ… เลิฟยูเหมือนกันนะ โฮ๊ะ โฮ๊ะ

Pic No.05: บอลลูนวันนี้เห็นน้อย สงสัยแหล่งกำเนิดอยู่ไกล

Pic No.06: นี่กำลังร้องเพลงนะ สงสัยเป็นท่อนซึ้งๆ  

Pic No.07: หัวเราะสะใจอะไรเนี้ย นี่ก็โพสให้แฟนๆ ด้านหน้าเวทีได้เก็บภาพล่ะ

Pic No.08: ฟังเพลงเพราะๆ จากธาวินกันไปวันนั้นคงหายร้อน 

Pic No.09: โพสนี้เก๋เชียวนะ บิดอีกนิดมองกล้องอีกหน่อยจะส่งเข้าประกวดแระ เฮอ เฮอ

Pic No.10: มีหลายโพสให้คุณแฟนๆ ได้เลือกเก็บไปสะสม 

Pic No.11: เชนบอกวันนี้วินใส่เข็มขัด Paul Smith ส่วนเสื้อเราว่า Thomas Pink ดูอะไรกันเนี้ย ^  ^’

Pic No.12: เชนก็ได้มุมเอียงๆ มาฝากด้วย ชัดแจ่มดีมากจ๊ะ นายแบบยิ้มสวย 

Pic No.13: จะเก็บภาพวินเหรอ ได้ งั้นเดี๋ยววินจัดให้หนึ่งยิ้มพร้อมยัง 

Pic No.14: ยิ้มละนะ เก็บมาได้เป็นเรื่องเป็นราว รูปนี้น่ารักอ่ะ  

Pic No.15: ช่วงนี้จะมีแฟนๆ ขึ้นมาเล่นกิจกรรมบนเวที วินก็ยืนยิ้มเป็นกำลังใจละกันนะคร๊าบ

Pic No.16: โห้ภาพมุมข้างเชนเก็บมาได้ถูกใจจริงๆ

Pic No.17: คิ คิ คิ ภาพนี้วินคงไม่อยากให้แปะแต่เราชอบ เชนเก็บมาได้ไงอ่ะ 

Pic No.18: ยิ้มได้สดใสดีจริงเลยคนนี้  

Pic No.19: เห็นรูปนี้แล้วนึกถึงหนังแวมไพร์ ฮา ฮา 

Pic No.20: มองไกลบาง อีเว้นท์นี้แสงเยอะใช้ได้เลยนะเนี้ย เชนเก็บภาพอิโมชั่นได้ดีนะ

Pic No.21: เอ๋นี่อ่านว่าอะไรหนอ ทำไงดีวินอ่านลายมือไม่ออก

Pic No.22: อ่ะใครมาช่วยวินอ่านหน่อยวินอ่านไม่ออก 

Pic No.23: สุดท้่ายแล้วก็ต้องประกาศผู้โชคดีด้วยหมายเลขโทรศัพท์แทน ฮุ ฮุ

Pic No.24: อู้ยใครดูภาพเซ็ตนี้แล้วงงเหมือนวินมั่ง เรียงถูกไหมเนี้ย คิดว่าถูกแล้วนะ ฮุ ฮุ

เสร็จแล้ว งืด งืด มึนงงไปเลย สงสัยจะทำตอนง่วงมีข้ามบางช่วงพอมาทำแล้วก็เรียงผิดเรียงถูก ถ้าใครเก็บภาพตามno.ของภาพจะไม่เรียงตามเวลาที่ถูกต้อง แต่ที่เห็นด้านบนเนี้ยเรียงถูกแล้วนะ  งงไหมอ่ะ รูปสุดท้ายบ่งบอกว่ามึนงงมากป้าปุ้ย วินถึงกับปาดเหงือ อย่าโทษป้าปุ้ยไปโทษป้าเชนเลยถ่ายสองกล้องในเวลาเดียวกันก็ไม่บอกทำเสร็จแล้ว อ้าวทำไมเวลาไม่ต่อกัน ว่าแล้วก็เนี้ยนแอบข้ามเลย เฮอ เฮอ

สวัสดีชาวสงขลาครับ นานแล้วนะไม่ได้มาเยือน

เห็นท่าอุ้มเด็กของวินแล้ว เฮอ เฮอ กลัวทำน้องหล่นจริงๆ

เซ็ตนี้มีทั้งภาพเดี่ยวภาพกลุ่มเลย เราก็จัดรวมให้เลย

ชอบเซ็ตภาพหมู่ นานๆ จะมีโอกาสได้ดูภาพร่วมกับแฟนๆ แนวครอบครัว ฮุ ฮุ

เซ็ตนี้น่าจะเป็นพาร์ทเนอร์ของทาง K&K ดูเป็นทางการนะเซ็ตนี้

ชอบโพสของน้องสองคนนี้มากอ่ะ แบบโหยสนุกสนานกันเต็มที่ น่ารักดี

มาแบบเดี่ยวๆ กันบ้าง เย้ยินดีที่ได้รู้จักแฟนๆ ณ สงขลานะ

คิดว่าน้องสองคนนี้น่าจะเป็นเพื่อนกัน ว่าแล้วก็จับไว้ด้วยกันเลย

เยี่ยมไปเลย ได้มาเจอแฟนๆ แบบนี้วินชอบ ฮุ ฮุ

ขอบคุณ เคแอนด์เคซุปเปอร์ค้าส่งและใบโอคอนซูเมอร์ นะค้า

เริ่มต้นสัปดาห์ด้วยภาพที่เห็นแล้วยิ้มอย่างนี้กันก่อนเลย แล้วภาพเซ็ตต่อไปก็จะตามมาเร็วๆ นี้จ้า จะได้ดูไปยิ้มไปให้ได้หายคิดถึงกันนะ ^_____^

สวัสดีครับ เจอกันใหม่โอกาสหน้าครับ

มากันเป็นหมู่คณะค่ะ น่ารักดีบรรยากาศดีมากๆ

มาเดี่ยวก็มีนะจ๊ะ วินเริ่มครีเอทท่าใหม่บ้างแล้ว

แฟนคลับที่เป็นชายหนุ่มก็มีนะจ๊ะ ชอบภาพที่หัวเราะนั่นจัง

เซ็ตนี้จัดมาอีกหลายคู่ คือช่วงหลังเนี้ยจะครีเอทท่ากันแบบ เห็นแล้วกรี๊ดมากๆ อ่ะ

สองสาวหน้าตากล้ายกันมาก แฟนคลับรุ่นเยาว์เยอะเหมือนกันนะเนี้ย

คู่นี้เตรียมตัวมาดีมาก มาถึงก็ประกบซ้ายขวาเลย วินก็เลยจัดให้อีกหนึ่งโพส กรี๊ดกันกระจาย

เซ็ตก่อนว่ากรี๊ดกระจายแล้ว เจอเซ็ตนี้เข้าไป ตากล้องแบบอร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย…

แล้วไปฟังคลิปเสียงที่บันทึกมาเนี้ย ฮาตัวเองมาก คือเธอถ่ายรูปไปกรี๊ดไป มีเสียงตลอดเวลา วินจัดเต็มมากๆ ไม่เคยเก็บภาพอะไรอย่างนี้เลย แบบถ้าเราได้ถ่ายแบบนี้ ถ่ายรูปเสร็จก็คงกลับบ้านไม่ถูกแล้วล่ะ ฮา ฮา คาดว่าทำได้แค่ถ่ายคู่ยื่นข้างๆ เท่านั้นแหละ แค่นั้นก็ปลื้มแล้วละจ้า เอ้าชาวสงขลาว่าจะไม่อินโทรแล้วนะว่าบรรยากาศหรรษากันขนาดไหน กลัวชาวสงขลาจะจัดหนัก ฮุ ฮุ

เหลืออีกแค่สามวันแฟนๆ ชาวสงขลาก็จะได้เจอกับ “ธาวิน” แล้วโอ้ยอิจฉาล่วงหน้า แล้วตอนนี้ธาวินก็หายตัวไปเลย ยิ่งทำให้เราอยากเจอมั๊กมาก หายไปไหนไม่รู้เนี้ยไปดำน้ำแล้วไม่ยอมกลับขึ้นมาหรือเปล่าเนี้ย โห้งี้ยิ่งทำให้อยากมีโอกาสได้ไปเจอที่อีเว้นท์ที่สงขลาหนักกว่าเดิม สำหรับกิจกรรมนี้เราก็มีแฟนคลับใจดีเชนนั่นเอง จะลงไปเก็บภาพบรรยากาศมาฝาก สำหรับแฟนคลับในพื้นที่ ใครไปแวะมาเล่าบรรยากาศให้ฟังบ้างนะ ขอบอกว่า 30 ผู้โชคดีเนี้ย น่าอิจฉามากๆ เลยนะไว้จะนำภาพชวนกรี๊ดจากยโสธรมาฝาก อูยอยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ ก็อวยพรเชนล่วงหน้าเลยให้เก็บยิ้ม ยิ้ม ของวินมาฝากได้เยอะๆ นะจ๊ะ

คิ คิ แอบปลื้ม ขอบคุณที่ใช้ภาพนี้นะค้า คนทำปลื้มค่ะ

สวนภาพประกอบเนี้ยทำเราให้ยิ้มปลื้ม ก็ที่เพจของ “เคแอนด์เค” เขาแชร์ข้อมูลไปที่เพสให้ด้วย ดีใจแล้วก็ขอบคุณมากๆ นะค้า ฝากเก็บภาพธาวินจากอีเว้นท์ด้วยนะคะ รอชมภาพจากทั้งในเฟสและในเว็บของเคแอนด์เค นะค้า ^____^

ปล.ที่เฟสของบีไนซ์เดือนก่อนเขาก็แชร์ภาพจากอีเว้นท์ที่ยโสธรให้เหมือนกันนะ เราก็ดีใจเซฟเก็บไว้เป็นที่ระลึก

รายงานกิจกรรมปิดท้ายปลายเดือนจ้า ตอนแรกก็คิดว่าไม่เยอะ พิมพ์ไปพิมพ์มาโอ้เยอะได้อีก ช่วงนี้สำหรับเราไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมอะไรเราก็เก็บมาปลื้มอกปลื้มใจไปหมดล่ะ เล็กๆน้อยๆ ก็แฮปปี้มีความสุข สำหรับอีเว้นท์บีไนซ์เนี้ยก็ความประทับใจเยอะจริงๆ นี่ไม่ใช่อีเว้นท์แรกในต่างจังหวัดที่เราไปหรอกนะ ที่เคยไปออกไปนอกโซนกรุงเทพเนี้ยก็มีเกือบทุกปีนะ ปีแรก 2551 งานนั้นที่นครราชสีมา, ปีต่อมา 2552 แข่งเรลลี่กรุงเทพ-ตราด,  2553 ไกลสุดคงที่กองถ่ายละครเทพบุตรมายาฯ นครปฐม, ปี่ที่แล้ว 2554 ไกลสุดไปได้แค่ที่นครนายก ส่วนปีนี้ไปมาแล้วนั่นก็คือ “ยโสธร” ที่เห็นไปได้ไกลเนี้ย เพราะเราก็จัดอยู่ในแฟนคลับที่อาวุโสสูงนะจ๊ะ เห็นฮาๆ อย่างนี้ไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไปไหนมาไหนเนี้ยรับผิดชอบได้อะไรแบบนี้อ่ะจ๊ะ

สำหรับช่วงนี้วินไปไหนถ้าไม่ติดอะไรเราเก็บหมดอ่ะ เป็นช่วงสะสมความสุขไว้ใช้งานยามขาดแคลนอ่ะนะ ว่าแล้วเราก็มาอ่านเรื่องราวประทับใจที่เก็บมาฝากกันดีกว่า เริ่มรายงานแรกเป็นช่วงที่สนามบิน ทั้งขาไปและขากลับเลยจ้า

FD 3320 BKK to UBP เที่ยวบินแห่งความทรงจำ

วันนั้นต้องตื่นแต่เช้าเพราะว่าเครื่องออกตั้งแต่ 7.25 น. เราก็เลยไปสนามบินแต่เช้ากลัวตกเครื่อง Print Boarding Pass ไปเสร็จสรรพระหว่างนั่งรอขึ้นเครื่องก็ทวีตหาวินซะหน่อยดีกว่า ตามแผนเราตั้งใจจะไปรอที่อุบลไปเที่ยวเล่นกับน้องสาก่อนแล้วค่อยแวะมารอรับวินที่สนามบินช่วงสายๆ แล้วค่อยไปอีเว้นท์ยโสธรกัน อันนี้ที่นัดกับน้องสาไว้ ช่วงที่นั่งรออยู่บนเครื่องเราก็นั่งมองผ่านหน้าต่าง ดูผู้โดยสารล็อตที่สองที่รถบัสเพิ่งมาส่ง ผู้ชายคนนั้นคุ้นๆ นะกรี๊ดเลยค่ะ ธาวิน!!!! ไม่อยากจะเชื่อเลยเรากำลังจะได้บินเที่ยวเดียวกับวินเหรอะนี้ย อ๊ากกกกทำไงดีทำตัวไม่ถูกเลย ตื่นเต้นมากเลยนะแต่ไม่กล้าแสดงออก เราไม่รู้มาก่อนว่าวินจะไปเที่ยวเช้า คิดว่าไปเที่ยวสาย เธอก็นั่งบิดไปบิดมาอยู่นั่นแหละ ยิ้มซะเมื่อยแก้มเริ่มต้นได้เลิศอย่างนี้วันนี้คงแฮปปี้สุดๆ แน่นอน

ตอนนั้นก็นั่งแปะหน้าต่างเครื่องบินดูธาวินเดินขึ้นเครื่อง ตอนนี้ข้างๆ เราว่างหนึ่งที่แล้วก็มีผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่แล้ว ดังนั้นไม่ใช่ตรงนี้แน่ ตรงข้ามก็มีคนนั่งอยู่แล้ว ข้างหลังซ้ายขวาก็มีแล้ว โอ้ยวินจะนั่งตรงไหนลุ้นซิลุ้น แล้วพี่อ๋ากับวินก็เดินผ่านเราไป เราคงตัวเล็กมากไม่มีใครมองเห็นเราเลยอ่ะ ^  ^’ ก็มีเรียกพี่อ๋าไปเบาๆ ก็ไม่ได้ยิน แล้วก็มองตามไปนั่งตรงไหนหนอ โห้ยแจ๊คพ็อตวินนั่งถัดจากเราไปแถวเดียวเอง แถวที่วินนั่งมีชาวต่างชาตินั่งปิดริมทางเดิน โหยอยากจะไปเสนอที่นั่งดีๆ ไม่มีใครเบียดให้จริงๆ คิ คิ

เช้านั้นวินใส่เสื้อคอวีสีเทา สะพายกระเป๋าเป้คู่ใจ ใส่แว่นดำ นุ่งกางเกงยีนส์ ชุดเหมือนตอนไปเปาเลาเลยนี่คงจะเป็นชุดเดินทาง ฮุ ฮุ เพราะนั่งห่างกันแค่แถวเดียวเราก็เลยจะได้ยินเสียงวินกับพี่อ๋าบ้าง มีแอบมองไปตามซอกเก้าอี้ที่นั่งดูว่าทำไรอยู่ หลับไปแล้วหรือยัง แต่ก็กลัวหันมาเจอนะ แต่เราไม่ผิดนะเราซื้อตั๋วก่อน แล้วของวินเนี้ยเข้าใจว่าทางลูกค้าเขาเตรียมไว้ให้ ถือเป็นความโชคดีของเราเลยล่ะ นั่งไปก็ลุ้นว่าธาวินจะสั่งอะไรไหม จะซื้อของที่ระลึกป่่าว ก็คงไม่หรอกแต่เราอยากได้ยินเสียงอ่ะ ในใจก็คิดน้องสาจะมารับที่สนามบินไหมนะ ถ้ามาก็ได้เจอวินด้วย เครื่องลงที่อุบลแล้วเราก็แบบเมื่อไรวินกับพี่อ๋าลุกเนี้ย ตามอุปนิสัยแล้วนั้นเราว่าวินต้องลงแบบปิดท้ายแน่นอน เมื่อไม่มีวี่แวว ว่าแล้วเราลุกหนีไปก่อนดีกว่า

ลุกขึ้นมาแล้วก็หันไปทักพี่อ๋า ก็อยู่ไกลกันก็ทักตรงที่นั่งเรานั่นแหละ ไม่ได้ทักวินก่อนเราก็ไม่กล้าอ่ะ เพราะว่าถ้าเราทักว่าวินคนก็จะหันมาใช่ป่ะ ดังนั้งทักพี่อ๋าดีกว่าแล้วบอกว่าแล้วเจอกันนะ แล้วเธอก็เดินลิ่วลงไปเลย ตรงนั้นยังไม่มีสัญญาณมือถือ ก็อยากจะโทรบอกสาให้มาด่วน ต้องเดินเข้ามาในอาคารสนามบินถึงสามารถโทรได้ เปิดเครื่องปั๊บโทรเลยสามาด่วนพี่ถึงแล้ววินมาเที่่ยวเดียวกันด้วย ตอนนี้เราได้กระจายความตื่นเต้นไปให้น้องสาบ้าง ฮา ฮา สาก็คงตื่นเต้นไม่แพ้เราหรอก เราออกมารออยู่ข้างนอก ก็สงสัยทำไมวินไม่ออกมายืนรออะไรอยู่นะ แล้วก็ถึงบางอ้อเพราะว่าวินมีกระเป๋าอีกใบนี่เอง เห็นแล้วรู้เลยล่ะว่ากระเป่าใบนี้ของธาวินแน่นอนมีติดสติกเกอร์ Scubajam ด้วย วินกับพี่อ๋าออกมาเราก็ทักทายด้วยรอยยิ้มกันไป ถนัดสุดแล้ววิธีนี้ก็ได้คุยกันนิดหน่อยแบบเบลอๆ วินรอรถที่โรงแรมมารับ เราก็บอกว่าเรารอน้องสา สาอยู่ที่นี่วินเคยเจอเล้ว เดี๋ยวจะตามไปที่โน่นด้วยกัน ไม่คิดว่าจะมาเที่ยวเดียวกันผิดแผนหมดเลย ตั้งใจว่าจะมารอรับกันที่นี่ เราก็ไม่กล้าขอถ่ายรูปมันตื่นเต้นอ่ะ แล้วเก็บบันทึกภาพด้วยสองตาแทนละกันนะ ระหว่างที่เรายืนคุยกับวินพี่อ๋าก็โทรเช็ครถที่จะมารับ แบบอยู่ไหนเนี้ย แล้วก็ฮามากเพราะมันคือคันที่จอดอยู่ตรงหน้าพี่อ๋านั่นแหละ แล้วเราก็มารอน้องสาอยู่ด้านใน จะไปยืนรอส่งขึ้นรถก็ไงอยู่ กลัววิ่งตามเฮอ เฮอ ก็เข้ามาแอบดูอยู่ข้างในต่อ เฮอ เฮอ

แล้วสักพักวินก็ขึ้นรถตู้ออกจากสนามบินไป ตอนนั้นก็โทรหาน้องสาแบบวินไปแล้วอ่ะ น้องสาก็เลยอดเจอวินที่สนามบินเลยวันนั้นสามาลุคสาวน้อยผมสั้นมาเลยนะ มีแอบเคืองเราว่าไมไม่โทรมาบอกตั้งแต่กรุงเทพว่ามาเที่ยวเดียวกัน อ่ะก็คิดว่าสาน่าจะมารับพี่ปุ้ยนี่นา ไม่ได้ขึ้นเครื่องบ่อยๆ ก็ทำตามกฏเคร่งครัดให้ปิดเครื่องก็ปิดอ่ะนะ แล้วสองสาวก็เปลี่ยนแผน ออกเดินทางจากสนามบินอุบลมุ่งหน้าสู่ยโสธรกันจ้า…. นี่ก็เป็นความประทับใจแรกจากสนามบินในช่วงเช้า เว้นช่วงอีเว้นท์ไปก่อนมาเก็บอีกความประทับใจจากสนามบินในช่วงค่ำขากลับกรุงเทพกันต่อเลยจ้า

ฉลองครบรอบการเจอกันครบหนึ่งปี เรากับน้องสา ณ สนามบินอุบล

…เรากับน้องสากลับมาที่สนามบินอุบลทันทีหลังจากอีเว้นท์ที่ยโสธรจบ ก็เย็นเลยระหว่างเดินทางออกมาจากที่โน่นฝนตกเป็นช่วงๆ ฟ้าร้อง ฟ้าผ่าเป็นระยะ ทำเอาต้องปิดมือถือไปตามๆ กัน มาถึงก็หิวกันจัด เดินสำรวจสนามบินกัน หาอะไรอร่อยร้อนๆ ทานกันดีกว่า ร้านต้องทำเลดีด้วยนะ ต้องมองเห็นรถที่วิ่งเข้ามาด้วย นั่งทานไปก็รอดูรถตู้คันที่วินขึ้นว่าเมื่อไรจะมา เรานะจำรถไม่ได้หรอกแต่น้องสาจำได้แม่นเลย วันนั้นลูกค้าพาวินไปเลี้ยงข้าวต่อหลังจากอีเว้นท์เลิก เราก็เลยมารอก่อนที่สนามบิน ขากลับเนี้ยเรากลับคนละเที่ยวบินกับวินแล้วล่ะ เรามาจากสุวรรณภูมิ แต่กลับดอนเมือง ส่วนวินกับพี่อ๋ากลับพร้อมกับลูกค้า เครื่องลงที่สุวรรณภูมิ แล้วเครื่องเราออกก่อนด้วยก็เลยลุ้นว่าเมื่อไรวินจะมาเสียที ก็คุยกับน้องสาว่าถ้าวินมานะคิดว่าวินตั้องนั่งในจุดที่มีคนน้อยที่สุด ก็เดาว่าน่าจะเป็นร้านกาแฟที่อยู่ด้านซ้ายในสุดฝั่งขาออก

แล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง สาจำรถได้แม่นยำจริงๆ ก็เห็นวินลงจากรถตู้มา พร้อมกับขนข้าวของมายัดลงกระเป๋าเพิ่มเติม คิดว่าน่าจะเป็นพวกของฝากของที่ระลึกอะไรแบบนี้อ่ะนะ แล้วก็ไปยืนรอที่ประตูดีกว่า ทำตัวเป็นนพนักงานสนามบินฮุ ฮุ แล้วซีนสุดฮาก็มาถึง คุณอ๋าเอาเจ้าหมอนสามเหลียมใบโตที่ได้มาเป็นที่ระลึกฟาดไปที่วินหนึ่งเสียงดังเชียวล่ะ แล้วก็หัวเราะกันใหญ่ เราก็ยืนฮาอยู่กับน้องสา แบบท่าทางจะอารมณ์ดี เข้ามาก็เจอเราสองคนยืนยิ้มแป้น มีทีมงานบีไนซ์เข้ามาพร้อมๆ กันด้วยก็คงจะคุ้นหน้าล่ะ สองคนนี้หน้าเวทีตลอด แฟนคลับธาวินเองอยู่ทุกที่ที่มีวิน ฮุ ฮุ ไม่ได้บอกออกไปหรอกนะคิดในใจ

แล้วก็มีได้คุยกับวินก็แซวว่าเนี้ยไปทำน้องที่เล่นกิจกรรมร้องให้เลยนะ วินก็บอกให้ฟังดัวยล่ะว่าเพราะอะไรถึงเลือกน้องคนนั้น โห้มีหลักมีเกณฑ์ในการคัดเลือกด้วยนะ ระหว่างนั้นก็เดินไปด้วยเตรียมไปเช็คอิน ก็บอกว่าเนี้ยเมื่อกี้เห็นด้วยนะ ที่เอาหมอนฝาดกันอ่ะแล้วเราก็ฮาไป สักพักแล้วเราก็นึกขึ้นได้ เรายังไม่ได้ทำอะไรบางอย่าง ยังเช็คอินไม่ได้คือเรามีผลิตภัณฑ์บีไนซ์ที่ซื้อเพื่อที่จะได้ร่วมกิจกรรมเมื่อช่วงบ่ายมาหลายขวด ก็อยากจะเอาอันนี้ละเป็นที่ระลึกไปฝากแต่ละคน ก็เลยต้องขอให้วินเซ็นให้หน่อยเรียกว่าลงอาคม คือแล้วผลิตภัณฑ์ครีมอาบน้ำก็จะไม่ได้มีไว้อาบแต่มีไว้เก็บแทน ฮุ ฮุ เราก็เลยต้องยกเลิกการเช็คอินไปรอขอให้วินเซ็นให้ก่อน พอหันกลับไปก็เจอการล้างแค้นจากธาวิน ฝาดเจ้าหมอนสามเหลี่ยมใบโตกลับไปที่พี่อ๋า ป๊าบ!!!! เสียงดังมิใช่น้อย โดนพี่อ๋าเอ็ดเลย ฮา ฮา ฮาดีอ่ะปกติไม่เคยเห็นเล่นกัน เห็นแบบทำงานกันจริงจัง วันนั้นก็เลยได้ภาพประทับใจแบบใหม่

วินเช็คอินเสร็จแล้วเราก็ขอให้เซ็นให้หน่อย วินก็ถามล่ะเอาไปทำไม เอาไปฝากพี่เชน ไปฝากน้องมุก เราก็จะชอบอะไรแบบเนี้ยอ่ะนะ ถ้ามีอะไรที่จะเก็บเป็นความทรงจำได้ก็จะเก็บมาฝากกัน แล้วอีกส่วนก็ให้น้องสาไว้เป็นที่ระลึกเช่นกัน ก็มีเก็บภาพเป็นที่ระลึกให้น้องสาด้วย เจอกันหลายรอบแต่ถ่ายคู่เนี้ยสาเคยไปสองครั้งเอง วันนั้นเป็นการเริ่มต้นปีที่สองของการเจอกันระหว่างเรากับน้องสา คือเราเจอน้องสาครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2554 เป็นอีเว้นท์วินที่เดอะมอลล์บางกะปิ มันช่างลงตัวจริงๆที่ได้มาเจอกันอีกครั้งเหมือนเป็นการฉลองการเจอกันครบหนึ่งปีเลย ก็เลยขอเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกบ้าง ช่วงแรกที่เริ่มเก็บภาพเนี้ยก็ยังไม่มีคนเท่าไร สักพักก็จะเริ่มจำได้แล้วล่ะ ก็เริ่มมีขอถ่ายรูปกันแล้วคนก็เริ่มเยอะขึ้น เยอะขึ้นอีก เริ่มไม่ใช่รูปคู่แล้วล่ะกลายเป็นรูปหมู่ไปแล้ว

หลังจากเก็บภาพกับแฟนๆที่สนามบินเสร็จวินก็ขอตัวไปเดินไปโซนฝั่งซ้ายอ่ะคนเยอะ ย้ายไปฝั่งขวาก็ได้ยืนคุยกันต่อในอีกฝั่งนึงของสนามบิน สักพักสไตล์ธาวินเขาล่ะ ตามหาโซนคนน้อย สถานที่ลี้ลับของสามบินหลังจากเดินสำรวจไปรอบสนามบินแล้ว สุดท้ายก็ไปจบในโซนที่คนน้อยสุดๆ เพราะมันคือโซนผู้โดยสารขาเข้าซึ่งตอนนี้ปลอดผู้คน อยู่ในมุมร้านกาแฟที่แบบเข้าไปได้คนเดียวด้วยนะ มันคือมุมที่เราแอบดูจากด้านในสนามบินเมื่อตอนเช้าเลยอ่ะ  เราต้องเตรียมขึ้นเครื่องแล้วก็เลยแวะไปบ๊าย บ๊าย วินก่อนวินก็มีอวยพรให้ร้านน้องสามมีลูกค้าเยอะๆ (ใช่ไหมนะสามาแก้ให้ทีนะถูกหรือเปล่า) เราก็ขอตัวไปพร้อมกันเลยไว้เจอกันที่กรุงเทพนะ เครื่องเราขึ้นก่อนก็เลยต้องไปเตรียมตัวก่อนล่ะ โห้ยไม่อยากจะไปก่อนเลยน้า รู้งี้สายการบินเดียวทั้งไปและกลับเลยก็ดี วินก็ถามเหมือนกันล่ะว่าทำไมกลับคนละสายการบินกับขามา ใกล้กว่าเหรอ ระยะทางก็พอกันล่ะประมาณ 15 กิโลเมตรเท่ากันเลย แต่เลือกอันนี้โปรดีกว่า เฮอ เฮอ ก่อนกลับก็บอกวินไปอีกรอบ อีเว้นท์สงขลาพี่เชนไปนะจ๊ะ

เราเข้าไปนั่งรอโซนด้านในโห้ยทำไมคนเยอะงี้ คือยังไม่มีเครื่องออกเลย คนก็มากองกันแน่นเอียด แล้วก็มีประกาศว่าสายการบินที่วินจะขึ้นกลับมาถึงแล้ว เฮอ เฮอ แล้วก็ได้เจอกันอีกรอบในห้องผู้โดยสารขาออก ก็อยากจะทวีตบอกเหมือนกันละว่าอย่าเพิ่งเข้ามาห้องนี้คนเยอะมาก เป็นไงละมาแล้วก็ไม่มีที่นั่ง ระหว่างพี่อ๋าหาที่นั่ง วินก็เดินมาทัก “เครื่องดีเลย์เหรอครับ” ใช่แล้วตอนนี้ดีเลย์อีกก็ดีนะ ฮุ ฮุ ก็อยากจะให้ที่นั่งข้างๆ ว่างสองที่จริงๆ เลยจะได้ชวนมานั่งด้วยกัน แต่ไม่ทันแระเครื่องเราก็จะออกแล้ว ก็เลยต้องขอลาไปก่อน พร้อมกับทวีตข้อความส่งท้ายเจอกันที่กรุงเทพ ปิดท้าย ยิ้ม ยิ้ม ของข้อความนั้นก็ได้มาจากเพลงบนเครื่องบินนั่นล่ะ เฮอ เฮอ สนามบินกับความทรงจำครั้งหนึ่งของเรา จบแล้วจ้ายาวจริงๆ เขียนมาหลายวันแล้วเนี้ยเพิ่งเสร็จ ใครรออ่านก็ขอบคุณนะ ใครไม่ได้รอก็ไม่รู้ล่ะต้องอ่าน ฮุ ฮุ

ปล.เพราะว่ามันย๊าว ยาว นี่ล่ะเลยต้องรอให้ปิดเทอมถึงจะเหมาะกับการเขียน คิดถึงแล้วก็ ยิ้ม ยิ้ม

แนะนำกันล่วงหน้าสำหรับแฟนๆ ได้เตรียมตัวนะจ๊ะ BeNice Road Show ครั้งนี้ลงไปที่ภาคใต้กันแล้วหลังจากตะลุยภาคตะวันออกเฉียงเหนือกันมาแล้ว วันอาทิตย์ที่ 10 มิุถุนายน 2555 แฟนๆ ชาวสงขลาและจังหวัดใกล้เคียงอย่าพลาดพบกับ “วิน ธาวิน” ได้ตั้งแต่เวลา 14.00 น. เป็นต้นไป ครั้งนี้อีเว้นท์ฺจัดช่วงเดียวกับ งานเชื่อมโยงธุรกิจเคแอนด์เคซุปเปอร์ค้าส่ง งานจัดที่ศูนย์กระจายสินค้าเคแอนด์เค จ.สงขลา ที่ค้นข้อมูลคร่าวๆ เคแอนด์เค ถือเป็นผู้เล่นในพื้นที่รายใหญ่ของธุรกิจค้าปลีกค้าส่งในจังหวัดสงขลาเลยนะ มีหลายสาขาและมีที่เป็นมิสเตอร์เคมินิมาร์ทด้วยนะ เราก็เลยเห็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ ลงไปจัดกิจกรรมร่วมอยู่บ่อยๆ งานนี้อีกเช่นกันบีไนซ์จัดให้แฟนๆ ก็อย่าพลาดไปร่วมกิจกรรมนี้กันนะจ๊ะ

ส่วนนี่เพิ่มเติมแผนที่สำหรับการเดินทาง เตรียมมาให้เพิ่มสำหรับเชนโดยเฉพาะผู้ใจดีที่จะเดินทางไปเก็บภาพบรรยากาศมาฝากแฟนๆ เราเสียดายมากไม่มีเรียนเลยนะช่วงนั้นแต่มีสอบแล้วเป็นวันอาทิตย์ด้วยซิ ว่างทุกวันยกเว้นวันอาทิตย์อาจารย์ช่างใจร้าย งานนี้ฝากเชนเก็บรอยยิ้มธาวินมาฝากด้วยนะ เก็บมาเยอะๆ นะเชน ดูแผนที่ศูนย์กระจายสินค้าเคแอนด์เคคลิกที่นี่เลยจ้า link

อุ่นเครื่องกันอีกรอบจ้า ได้เวลาชมภาพล็อตสามเริ่มใกล้วันอีเว้นท์ที่สงขลา ภาพและบรรยากาศจากกิจกรรมที่ยโสธรก็จะเยอะขึ้นเรื่อยๆ นะ เป็นการอุ่นเครื่องไง ถัดจากภาพเซ็ตนี้ก็ยังมีรายงานและคลิปบรรยากาศอีเว้นท์ที่จะมีให้ชมกันแบบหนำใจ ปิดทายด้วยบรรยากาศแบบเบลอๆ เอ๋อๆ ของบล็อกเกอร์และน้องสาที่สนามบินอ่ะนะ เป็นอีกหนึ่งอีเว้นท์ในใจนานๆ ทีเราจะมีโอกาสตามไปเก็บภาพบรรยากาศที่งานต่างจังหวัด ถ้าได้ไปก็จะจัดแบบเต็มที่ เอาให้สมกับที่ได้มีโอกาสไปกันเลย วันนี้ก็มาชมภาพล็อตสามกันก่อนยังมีอีกยังไม่หมดชมกันสะใจไปเลย ตากล้องก็ลำเอียงเป็นปกติ บนเวทีจะมีใครมากมายเธอไม่สน เธอเก็บมาแต่ภาพธาวิน แบบถ้าจะเห็นบรรยากาศเต็มๆ ก็รอชมที่คลิปจากน้องสานะจ๊ะ

Pic No.01: วันนั้นอากาศร้อนมาก แต่คนบนเวทียั้งยิ้มได้ ก็เลยได้รอยยิ้มมาดับร้อน ฮุ ฮุ 

Pic No.02: ชมกันอีกรอบกับรอยยิ้มนี้ เป็นโหมดที่ติดตาตรึงใจจริงๆ 

Pic No.03: คิ คิ คิ เห็นรูปนี้แล้วยิ้มตามทันที จะอารมณ์ดีไปไหนธาวิน

Pic No.04: รูปนี้เหมือนกำลังอาบน้ำอยู่บนเวทีเลยนะ ความจริงนั้นคือการอาบเหงือต่างน้ำ

Pic No.05: เจ้าฟองอากาศที่ลอยๆ อยู่เนี้ย ทำให้ภาพดูสนุกสนานดีนะ

Pic No. 06: ชมผู้ร่วมกิจกรรมแดนซ์ไปหลายท่าน พักถามกรรมการมั่งดีกว่า

Pic No.07: ยิ้มกรุมกริ่มงี้ กรรมการมีผู้ชนะเลิศในใจหรือยังเีนี้ย

Pic No.08: โอ้ยยิ้มเยอะจริง ไม่สงสารตากล้องมั่งเลย เบลอขึ้นมาทันที

Pic No.09: ใครยิ้มตามมาตั้งแต่รูปแรก แก้มคงจะปริเพราะวินก็ยังยิ้มอยู่ไม่มีพักอ่ะ

Pic No.10: ยิ้มเฉยๆ ไม่พอแระหัวเราะเลยคราวนี้ ภาพนี้ฟิวสนุกสนานดีเนอะ

Pic No.11: เจ้าบอลลูนนี่ก็เยอะมาก ฟิวเหมือนอยู่ในอ่างอาบน้ำแล้วตอนนี้ ฮุ ฮุ

Pic No.12: มีโหมดให้พักแก้มบ้าง ดูท่าถือไมค์ซะก่อน ต่างจากที่เคยเห็น

Pic No.13: เราไม่ได้เลือกมาเฉพาะภาพที่วินยิ้มหรอกนะ แต่ภาพยิ้มมันเยอะจริงๆ

Pic No.14: เวลาวินใส่เสื้อเชิ้ตเนี้ยเท่ดีนะ พับแขนอีกโห้ยตรงใจเราเลย

Pic No.15: โหมดยืนดูบ้างระหว่างรอผู้ร่วมกิจกรรมท่านถัดไป แสงไฟทำให้สีภาพเปลี่ยนไป

Pic No.16: อ่ะยืนฟัง แต่ตาเนี้ยจ้องไรอยู่ ใครจะกล้าสบตาแป๋วๆ ล่ะคงละลาย 

Pic No.17: พอน้องๆ เขาเริ่่มแดนซ์คนนี้ก็เอาใจช่วยด้วยรอยยิ้มนี่ล่ะ

Pic No.18: ชอบลูกโป่งนี่จังแม้นหลายสิ่งเคลื่อนไหวแต่มีสิ่งที่ชัดในสายตาเรา คิ คิ น้ำเน่ายุงชุมอีกแระบล็อกเกอร์

Pic No.19: ธาวินยืนเอียงอย่างนี้ตากล้องปรับกล้องไม่ได้นะ เก็บภาพไงดีเนี้ย

Pic No.20: ดูแบบเอียงๆ ไปล่ะกันะ จะมุมไหนก็ชวนกรี๊ดได้เสมอ

จัดไปให้เต็มอื่มสมกับเป็นวันหยุด กับรอยยิ้มทั้งยี่สิบใบ เราตั้งใจว่าถ้าลงภาพครบทุกเซ็ต ถัดจากนั้นรีพอร์ตแบบละเอียดยิบสไตล์เราก็จะส่งมาให้อ่านกัน แน่นอนทุกอย่างจะได้ชมก่อนอีเว้นท์วันที่ 10 มิถุนายน ที่สงขลาแน่นอนแฟนท่านไหนอยู่สงขลาและใกล้เคียงอยากจะไปเก็บบรรยากาศยิ้มๆ จากธาวินด้วยตัวเองก็อย่าพลาดนะจ๊ะ วันนี้ปุ้มปุ้ยปลายิ้มขอลาไปก่อน ฮุ ฮุ ^_____^

ได้เวลาชมภาพกันแล้วจ้าเป็นภาพจากอีเว้นท์ที่ยโสธร ล็อตนี้จะมีให้ชมทั้งเดือนอ่ะ จนกว่าจะถึงอีเว้นท์ต้นเดือนหน้าที่สงขลาโน่นเลย ก็ตั้งใจจะลงตั้งแต่วันศุกร์ก็ขยับมาเรื่อย จนถึงวันอาทิตย์นี่ล่ะ ถ้าแปะแล้วไม่บรรยายมันก็ไม่รู้ว่าเป็นไงใช่ป่ะ เราก็เลยมีบรรยายภาพประกอบตลอดไงเซ็ตนี้เราเก็บมาเยอะ ไม่พูดไม่จาเก็บภาพอย่างเดียวเลย ถ้าเห็นซีนที่ดูคล้ายกันบ้างไม่ต้องแปลกใจ คืออยากจะเก็บทุกเสื้ยววินาทีเลยล่ะตอนนี้เก็บไว้ให้หมด วันนี้ยังมีโอกาสได้เจอได้เก็บภาพ เราจะต้องจัดเต็มไม่มีออมมือ โฮ๊ะ โฮ๊ะ

Pic No.01: รางวัลที่หนึ่งวินจับขึ้นมาแล้วใครจะได้ทีวีไปครอบครอง

Pic No.02: เตรียมอ่านชื่อ ได้รู้ก่อนใครเลยนะว่าใครได้รางวัล

สำหรับผู้โชคดีได้รับรางวัลที่หนึ่ง ไม่อยู่ในที่จัดงาน ณ ขณะนั้นจึงไม่มีการมอบรางวัลทางร้านนานาภัณฑ์จะติดต่อผู้โชคดีให้มารับภายหลัง ลำดับถัดจากนั้นเป็นการประกาศทีมที่ชนะเลิศการแข่งขันประกวดเต้น ซึ่งมีผู้จัดการผลิตภัณฑ์บีไนซ์ขึ้นมามอบรางวัลและถ่ายรูปเป็นทีระลึก ตอนนี้เราก็เก็บภาพมาแ่ต่ส่วนใหญ่เป็นภาพหมู่ก็เลยข้ามไปละกันนะ เน้นภาพที่เห็นวินเดี่ยวๆ ละกัน

Pic No.03: เห็นหันหน้าอย่างนี้แล้วอยากรู้เนอะว่ามองอะไร

Pic No.04: กำลังมองป้ายรางวัลที่จะมามอบให้ทีมผู้ชนะกิจกรรมเต้น

Pic No.05: ยืนฟังน้องที่ได้รับรางวัลพูดความรู้สึกที่ได้ร่วมกิจกรรม

Pic No. 06: มีผู้จัดการผลิตภัณฑ์บีไนซ์ มาร่วมอบรางวัลบนเวที

Pic No.07: ที่เห็นกระดาษอยู่ในมือเข้าใจว่าเป็นรายชื่อทีมที่ได้รับรางวัลนะ

Pic No.08: ยืนรอคิวประกาศรางวัลลำดับถัดไป

Pic No.09: ยิ้มอีกแระ น่ารักอีกแล้ว ทำรูปทุกล็อตจะมียิ้มหวานจากธาวินติดมาตลอด

Pic No.10: ตอนนี้วินก็รู้แล้วว่าทีมไหนชนะเลิศการประกวดเต้น 

Pic No.11: เชิญทีมผู้ชนะขึ้นมาบนเวทีเพื่อรับรางวัลและเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก

ถัดจากช่วงมอบรางวัลก็เป็นช่วง ที่เชิญแฟนๆ ขึ้นมาร่วมเล่นเกมส์บนเวทีเป็นเกมส์ที่สอง โดยเกมส์ที่เล่นคือการเต้นตามน้องพริตตี้ งานนี้มีแฟนๆ 4  ท่านเข้าร่วมกิจกรรม ก่อนเริ่มเล่นเกมส์ก็มีทักทายบ้าง กล้องเราก็จับภาพที่วินเป็นหลัก ซูมอีกต่างหากก็เลยไม่รู้เลยใครเต้นท่าไหน ดูแต่หน้าธาวิน

Pic No.12: วินย้ายไปยืนฝั่งขวา เราก็อัตโนมัติย้ายไปอยู่ฝั่งซ้ายทันที

Pic No.13: หัวเราะไปกับการแนะนำตัวของน้องๆ 

Pic No.14: วินบอกว่าลำดับการเล่นเกมศืให้เรียงตามลำดับไหล่ …โอ้คิดได้ไงเนี้ย

Pic No.15: ยืนฟังบรีฟกติกาไปพร้อมกับผู้เข้าแข่งขันท่านอื่นๆ 

แล้วการแข่งขันจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ในล็อตถัดไปจ้า วันนี้จัดไปอีกหนึ่งเซ็ต 15 ใบ สำหรับเซ็ตนี้ทำตั้งแต่เมื่อกลางวีคกว่าจะได้ลงวันอาทิตย์เลย อีเว้นท์นี้เราเก็บจนการ์ดเต็มอ่ะต้องยืมการ์ดน้องสามาเพิ่ม คาดว่าต้องไปซื้ออันใหม่ที่ความจุเยอะๆ แล้วล่ะจะได้เก็บทุกเสี้ยววินาที ถัดจากล็อตนี้น่าจะแทรกคลิปจากอีเว้นท์ TDEX2012 คลิปปาเลาเน้น ฮุ ฮุ

ดูภาพจากกล้องเราไปแล้ววันนี้มาดูภาพจากกล้องท่านอื่นบ้างดีกว่า เซ็ตนี้เป็นภาพจาก BeNice Sensation FB เขาลงไว้ตั้งแต่คืนวันที่ 12 พ.ค. ที่ผ่านมาเลยนะ ลงเร็วมากเร็วกว่าที่บล็อกอีก เราก็เซฟเก็บซิคะ รูปธาวินอยู่ที่ไหนเราก็เก็บหมดล่ะ ฮุ ฮุ แต่เขาลงน้อยจังเราเห็นตากล้องมีกล้องใหญ่ตั้งสองตัว ลงให้ดูแค่ 6 ภาพเองอ่ะ แต่อาจจะเป็นกล้องคนละตัวก็ได้นะเพราะว่าเห็นมีกล้องกันแทบทุกคน เราก็อยากดูเยอะๆ นะ ภาพมุมที่เก็บภาพคู่กับผู้ร่วมสนุกกิจกรรม น่าจะเป็นมุมหน้าตรงที่หลายคนชอบ ยังไม่มีเลยอ่ะหรือว่าเขายังเตรียมภาพไม่เสร็จนะ ภาพเซ็ตนี้เป็นช่วงต้นๆ ของอีเว้นท์ หลังร้องเพลงแรกแล้วเริ่มเล่นกิจกรรมที่หนึ่ง ก็เป็นช่วงเดียวกับภาพเซ็ตแรกจากกล้องเราที่ลงให้ดูเมื่อวาน ภาพเขาจะเก็บองค์ประกอบมาหมดเลยเนอะ เราเก็บมาแต่ธาวิน ฮุ ฮุ

ภาพเอามาไม่หมดนะ ความจริงก็เกือบหมดแล้วล่ะขาดใบเีดียว ก็จะได้แวะไปชมภาพที่เฟสด้วยไง รอชมเซ็ตที่สงขลาด้วย เราก็อยากชมจากหลายๆ มุมกล้อง เขามีหยิบภาพจากที่บล็อกไปด้วย ดีใจ คิ คิ สำหรับภาพที่บล็อกเนี้ยที่เอาลงก็หมายถึงชมตามอัธยาศัยได้เลยนะ เราตั้งใจเอามาฝากแบ่งกันดูอยู่แล้ว ที่ติดเครดิตไว้ก็แค่เผื่ออยากดูรูปอื่นเพิ่มเติมจะได้มาถูก ถาม Google พิมพ์แค่ winfanblog ก็มาถูกแล้วล่ะมีที่เดียวในโลกไม่มีหลงแน่นอน วันนี้ชมภาพจากกล้องอื่นเดี๋ยววันพรุ่งนี้มาชมภาพจากกล้องเราในช่วงอื่นๆ กันต่อจ้า

ได้เวลาชมภาพหรรษาล็อตแรกแล้วจ้า เวลาชมภาพก่อนอ่านรีพอร์ตเนี้ยมันทำให้เรามึนงงกับการบรรยายจริงๆ เราว่าคงต้องรีพอร์ตก่อนชมภาพละมั้งถึงจะไม่ซ้ำซ้อน แต่ว่ารีพอร์ตยังไม่เสร็จเนี้ยสิ งั้นชมภาพก่อนละกันนะสำหรับกิจกรรมนี้เราตามไปเก็บภาพกันถึง “ยโสธร” กันเลยกับกิจกรรม BeNice Road Show ไม่ได้ไปคนเดียวด้วยนัดแนะกับน้องสาแล้วก็ตะลุยกันตั้งแต่เช้า งานเริ่มตั้งแต่เช้าแล้วล่ะเราไปถึงที่นั่นประมาณ 10.30 น. งานก็เริ่มไปแล้วมีทีมงานจัดเตรียมเวทีไว้เรียบร้อย สำหรับเล่นกิจกรรมอุ่นเครื่องกันก่อน ตามตารางกิจกรรมเราจะได้เจอวินช่วงประมาณ 14.00 น. วันนั้นที่นั่นอากาศร้อนมากช่วงบ่ายโมงก็มีฝนตกลงมาล็อตใหญ่ รออยู่ก็หวั่นว่าจะตกอีกรอบไหมเนี้ย แล้วก็ได้ยินเสียงพิธีกรประกาศว่า “ธาวิน” มาแล้วแต่ยังไม่ให้เจอ ตื่นเต้นขึ้นมาเลยอยู่ไหนอ่ะ ถ้ามาแล้วก็น่าจะอยู่โซนลานจอดรถในรถตู้ล่ะเราว่านะ ก็ไปเตรียมยืนรอกันแถวเวที เราได้เจอวินเร็วกว่าตารางคือประมาณ 13.30 น.วินก็ขึ้นเวทีพร้อมกับหนึ่งเพลง “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหัวใจ” ช่วงนั้นก็เก็บภาพแบบเอียงมาก เวลาร้องเพลงเนี้ยเก็บภาพยากอ่ะ ก็เลยข้ามนะจะให้ดูเป็นคลิปแทน เรามาเริ่มชมภาพช่วงเริ่มกิจกรรมแรกบนเวทีละกันนะ

ช่วงแรกเนี้ยกิจกรรมคือสำหรับสาวๆ ที่ใส่เสื้อส้มเชิญมาร่วมกิจกรรมบนเวทีเพื่อลุ้นรรับของที่ระลึก ชนะเลิศได้เก็บภาพคู่กับ “ธาวิน” ด้วยจ้า ระหว่างพิธีกรอธิบายธาวินก็แจกยิ้มแบบเออทำเอาตากล้องอยากเล่นเกมส์บ้าง แต่นี่ยังเล็กน้อยเพราะยิ่งช่วงท้ายงานเนี้ย ทำเอาเราไม่อยากเก็บภาพแล้วอยากจะร่วมกิจกรรมบ้าง ฮา ฮา ก็วันนี้วินจัดให้แบบสุดคุ้มอ่ะ เอาให้สมกับการได้มาเจอกันครั้งแรกกับแฟนๆ ชาวยโสธรกันเลย มาดูภาพบรรยากาศกันดีกว่า

Pic No.01: งานนี้ยิ้มหวานแบบนี้จัดมาเยอะมากนะจ๊ะ

Pic No.02: แฟนๆ ด้านหน้าเวทีเรียกก็หันไปจัดยิ้มให้อย่างนี้เลย หายร้อนกันทันที

Pic No.03: ยืนนิ่งๆ ให้ได้เก็บภาพกันบ้าง ด้านหน้าเวทีเนี้ยมีกล้องทุกคนอ่ะ 

Pic No.04: เริ่มต้นกิจกรรมที่หนึ่ง ยืนฟังพิธีกรอธิบายรายละเอียดเกมส์

Pic No.05: ใกล้เริ่มเล่นแล้ว โห้ตื่นเต้นแทนน้องๆ บนเวที

Pic No.06: ยืนฮากระจายกับการความสามารถ ในการหมุนตัวของผู้ร่วมกิจกรรม

Pic No.07: เข้าสู่รอบที่สองมีบางท่านตกรอบไปแล้ว เป็นเกมส์ส่งต่อผลิตภัณฑ์ BeNice

Pic No. 08: ที่เห็นแสงจ้าเนี้ยไม่ใช่พระอาทิตย์หรอกนะ ไฟส่องบนเวทีร้อนมากอ่ะ

Pic No.09: เต็มตัวสักใบ วันนี้แต่งตัวได้โดนใจป้ามาก ชอบชุดนี้

หลังจากจบกิจกรรมที่หนึ่งวินก็ลงไปพักก่อน แล้วกลับขึ้นมากอีครั้งหลังจากกิจกรรมประกวดเต้นจบ วินขึ้นมาพร้อมกับเพลงเพราะอีกหนึ่งเพลง “มันคงเป็นความรัก” อันนี้แปะคลิปให้แล้วนะความจริงมีภาพนิ่งด้วยล่ะ แต่มันก็จะโฟกัสได้ไม่ดีงั้นไม่ต้องแปะละกันเนอะ ไว้ดูในรีพอร์ตอีกรอบละกัน หลังจากร้องเสร็จก็มีการมอบรางวัลให้กับผู้โชคดีที่ส่งคูปองร่วมชิงรางวัล ทีวีจอแบนและพัดลม พัดลมเนี้ยอยากได้จริงๆ เพราะว่าร้อนมากวันนั้น เราก็มีน้องสาเป็นผู้ร่วมสนุกส่งคูปองร่วมลุ้นในกิจกรรมนี้ สาถามว่าถ้าได้ทีวีทำไง อ่ะนะเหมือนส่งคนเดียวเลยเนอะ ได้ก็ขนกลับบ้านไง ตกลงได้อะไรไหม ก็ไม่ได้นะซี้ เฮอ เฮอ

Pic No.10: ยืนเอียงคอรอลุ้นคนที่จะขึ้นมาบนเวทีคนต่อไป ใครกันนะ

Pic No.11: เริ่มกิจกรรมที่สองวินก็ได้อยากได้ พัดลม ทีวี ใครโชคดีแล้วไม่อยู่ธาวินจะยึดนะ 

Pic No.12: ธาวินต้องไปหาคูปองมาก่อนแล้วมาลุ้นรางวัลนะ อดแล้ว ดูมองเดี๋ยวเขายกให้หรอก  

Pic No.13: ช่วงนี้มีผู้บริหารจากห้างสรรพสินค้านานาภัณฑ์มาร่วมมอบรางวัล

Pic No.14: เห็นหน้างี้กำลังอึ้งกับผู้โชคดีท่านต่อไป โอ้วววว์ หนูน้อยเลยทีเดียว

Pic No.15: ก็เลยต้องย่อตัวลงมาเก็บภาพกับผู้โชคดีอย่างนี้ หนู่น้อยผู้โชคดี

ภาพสุดท้ายเนี้ยอย่างฮาอ่ะ พิธีกรแซวว่าดูไปก็คล้ายการถ่ายภาพครอบครัว โห้กรี๊ดกระจาย ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ยอม ไม่ยอม เฮอ เฮอ อ่ะค้างไว้ที่การมอบโชคจากคูปองนะจ๊ะ เดี๋ยวจะมาลงให้อีกวันนี้ขอลี้ไปก่อนละจ้า

มีภาพความประทับใจมาฝาก จากอีเว้นท์เมื่อช่วงบ่าย รูปจัดเต็มจัดหนักขอเป็นวันพรุ่งนี้เย็นนะจ๊ะ วันนี้วินน่ารักมากอ่ะโอ้ยประทับใจ แฟนๆที่ยโสธรยิ้มปลื้มกันเต็มที่ บางท่านกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เลย น่ารักอ่ะเราว่ามันเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ นำมาฝากให้ได้หายคิดถึงกันก่อน แทนหลายๆ ความรู้สึกที่ำได้รับในวันนี้ ยังมีอีกเยอะ ปลื้มอ่ะเดี๋ยวจะจัดเต็มให้นะ

วินเป็นกรรมการกิจกรรมนี้ ใครชนะได้เก็บภาพเป็นที่ระลึกร่วมกับธาวิน

แล้วดูกรรมการยิ้มซิ สังหารมากเป็นการตัดกำลังผู้เข้าแข่งขันชัดๆ

วินเลือกน้องมินเป็นผู้ชนะ น้องเขาร้องไห้เลยเดินน้ำตาไหลลงเวทีไปเลย

ปล.โห้น้องมินทำเราเกือบร้องตามเลยอ่ะ หลายคนมีโอกาสได้เจอวินบ่อยๆ แต่อีกหลายคนได้เจอเป็นครั้งแรกและไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจออีก ความลึกซึ้งมันก็แตกต่างกัน เก็บความรู้สึกครั้งแรกไว้นะ เก็บไว้ให้นาน

วันที่สุดแสนจะอารมณ์ดีอย่างวันที่ 5 เดือน 5 ปี 55 เมื่อถึงเวลา 5:55 น. กิจกรรมเสริมสร้างร้อยยิ้มของแฟนๆ ก็จะปรากฏขึ้น ฮา ฮา แหมวันเลขสวยแสนฮาขนาดนี้เราก็ต้องมีอะไรแปะบ้าง ว่าแล้วก็นำรายละเอียดอีเว้นท์ที่ยโสธรวันเสาร์หน้ามาแจ้งเพิ่มเติม สำหรับแฟนๆ “ธาวิน ณ ยโสธร” และจังหวัดใกล้เคียงจะได้เตรียมตัวก่อนใคร ในงานมีกิจกรรมประกวดเต้นแล้วก็มีสิทธิพิเศษสำหรับผู้ที่ซื้อผลิตภัณฑ์ สะสมยอดซื้อสูงสุด 30 ท่านแรก จะได้ร่วมถ่ายภาพเป็นที่ระลึกร่วมกับวินด้วยนะ งานนี้เรานัดแนะนัดหมายกับน้องสาเรียบร้อย เราจะไปตะลุย “ยโสธร” ด้วยกันใครไปที่งานก็ทักทายกันได้นะ ไว้จะเก็บภาพบรรยากาศมาฝากเยอะๆ นะ ^____^

ปล. เดี๋ยวเดือนหน้าจะมาแปะรายละเอียดอีเว้นท์ที่สงขลาให้นะ งานนั้นเราก็มีเชนพร้อมรายงานกิจกรรมด้วยเช่นกัน ว๊าว ว๊าว

ภาพเซ็ตนี้เป็นช่วงหลังจากที่น้องที่ชนะกิจกรรมถ่ายภาพร่วมกับวิน ที่เราลงเป็นภาพความประทับใจเซ็ตแรกเลยจำได้ไหม ถัดจากนั้นน้องเขาก็ลงเวทีไป ซึ่งน้องร้องให้พิธีกรก็อ่ะน้องร้องให้แล้ว วินก็ทำหน้าไม่ถูกเลย ถัดจากนั้นก็เป็นช่วงมอบของที่ระลึกจากนานาภัณฑ์ให้กับวิน และทางบีไนซ์มอบของที่ระลึกให้กับตัวแทนของนานาภัณฑ์ มาชมภาพเซ็ตนี้กันแล้วก็รอชมภาพเซ็ตถัดไปจากเชนจากอีเว้นท์ที่สงขลากัน โอ้ยไม่ได้เจอหน้าธาวินมาเป็นเดือนแล้วนะเนี้ย อยากเจอหน้าจริงๆ ฝากชาวสงขลาเก็บความประทับใจเผื่อแฟนๆ ที่ห่างไกลด้วยนะ

Pic No.01: วินก็มองตามน้องมินที่เดินลงเวทีไป วินไปทำอะไรน้องเขาห๊า 

Pic No.02: หน้าซีเรียสขึ้นมาเชียว เสร็จแน่ธาวิน น้องเขามากับคุณแม่ด้วยนะ ฮุ ฮุ  

Pic No.03: คิ คิ คิ อ่ะยิ้มได้แระ พิธีกรก็แซว 

Pic No.04: ช่วงนี้มีสัมภาษณ์เล็กน้อยระหว่างรอกิจกรรมถัดไป วินก็ฝากให้ติดตามผลงาน

Pic No.05: เอ๋คืออะไรนะ ดูสายตาธาวินซะก่อน เจออะไรถูกใจละเนี้ย จ้องใหญ่เลย

Pic No. 06: อ่ะมองตามกันเลยทีเดียว คืออะไรอยากรู้หรือเปล่า 

Pic No.07: เฉลยนั่นก็คือวลีเด็ดบนเสื้อของพี่ที่ขึ้นมา วินมีแซว ไม่ได้หยิ่งนะครับ ไม่ได้หยิ่ง เฮอ เฮอ

Pic No.08: รับมอบของที่ระลึกจากนานาภัณฑ์ เป็นหมอนอิงสามเหลี่ยมของฝากประจำจังหวัดยโสธรเลยนะ 

Pic No.09: ผู้จัดการผลิตภัณฑ์ภัณฑ์บีไนซ์ มอบของที่ระลึก ให้กับตัวแทนนานาภัณฑ์ และถ่ายภาพหมู่ร่วมกัน 

Pic No.10: ถ่ายร่วมกันอีกใบอีกท่านที่เพิ่มเป็นผู้จัดการผลิตภัณฑ์บีไนซ์ชันแคร์ 

Pic No.11: อะซูมธาวินอีกหนึ่งใบล็อตนี้มีภาพไม่เยอะ

Pic No.12: วินพูดถึงความประทับใจที่ได้มาร่วมกิจกรรมในวันนั้น

ช่วงสุดท้ายพิธีกรก็ถามความรู้สึกวิน ว่ารู้สึกอย่างไรบ้างกับกิจกรรมที่ยโสธรในวันนั้น มาอ่านกันวินตอบว่าไง

วิน: “ก็สนุกมากๆ นะครับ ก็รู้สึกดีใจยินดีที่ได้มาเยี่ยมนานาภันฑ์ พี่น้องทุกคนจังหวัดยโสธร ขอบคุณที่ให้การตอนรับอย่างอบอุ่น ขอบคุณบีไนซ์ ขอบคุณใบโอคอนซูเมอร์ ที่ให้โอกาสวินได้มาที่นี่ ได้มาพบปะพี่น้องชาวยโสธรที่นี่ ก็หวังว่าจะมีโอกาสได้มาอีกนะครับ ก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยขอบคุณครับ”

หลังจากช่วงนี้ผู้โชคดีที่ร่วมกิจกรรมกับบีไนซ์ 30 ท่าน ที่ร่วมกิจกรรมไว้ตั้งแต่ช่วงต้นก็ขึ้นไปบนเวทีเพื่อถ่ายรูปเป็นที่ระลึกร่วมกับวิน เราก็มีน้องสาเป็นหนึ่งใน 30 ผู้โชคดีด้วยนะ แล้วกล้องเราเมมโมรี่การ์ดเต็มไปเรียบร้อย น่าเสียดายจริงๆ มีช็อตเด็ดที่พลาดไปเยอะเลย ว่าแล้วก็หยิบกล้องน้องสามาเก็บภาพต่อ ช่วงนี้เป็นช่วงที่น่าอิจฉาสุดๆ เลยนะ เดี๋ยวจะเอามาอินโทรให้ชาวสงขลาได้เตรียมเนื้อเตรียมตัว ฮุ ฮุ ประทับใจวินจริงๆ วินเซอร์วิสสุดๆ น่ารักมากอ่ะ จัดเต็มมากๆ อิจฉาผู้โชคดีทั้ง 30 ท่านจริงๆ

ปล. เห็นถอดคำพูดวินมาได้ครบทั้งประโยคไม่ต้องคิดว่าความจำดีนะ กิจกรรมช่วงท้ายเนี้ยเราบันทึกเสียงมาจ๊ะ