Det var så godt å få helg i går. Fy søren… Det har vært en slitsom uke, så å ta helt fri kjentes bare nydelig.. I grunnen burde jeg nok sittet og jobbet i dag og, men jeg må innrømme at jeg verken har lest eller skrevet et eneste ord. Uken har riktignok vært både interessant og motiverende, men jeg trengte sårt en pause. Skuldrene verker og nakken er ikke i form til å holde hodet oppe, så jeg vinner garantert mer enn jeg taper på å ta en dag fri

Vi var ikke akkurat sene i seng i går, trøtte som vi begge var, så i dag kom vi oss faktisk opp heller tidlig! Vel, i hvertfall sammenlignet med hvordan det pleier være… Etter en kort samtale over morgenkaffen ble vi enige om hvilke av helgens gjøremål som burde gjøre først (eller hvile som kunne utsettes til i morgen om du vil), og etter nok en kaffekopp, litt surfing og tilslutt en lekker frokost bar det ut! (I pøsregnet…)

De delte ut store, økologiske epler på Magasinet!

Shoppingmotivasjonen var dårlig, så jeg fikk ikke gjort noe av det jeg skulle (haha, hørt den før?), men etter en kjøretur og en Hi-Fi-prat over en kopp god kaffe ble humøret betraktelig bedre!

Det var faktisk så bra at vi havnet på Ikea På en LØRDAG

Heldigvis hadde vi handlelisten klar, og da er det ikke så ille, selv midt i helgerushet. Vi overlevde altså både parkeringshus (kaos), markedshallen (kaos) og kø-ståing (…) med såpasse mye energi og inspirajson igjen at det også ble en shoppingrunde i matbutikken. Yeah!

Herlig brødblanding!

Litt unyttigheter må man også ha

For de som lurer stod følgende på handlelisten;

Benno DVD-søyle.

Punktum.

Vi har nemlig hentet cd’er hjemmefra begge to, og dvd-samlingen vokser også ut over det Benno #1 takler. Angående maten fikk vi også med oss “Ikea-pakken” med kjøttboller osv.. greit å ha litt kjapp mat liggende

Et av helgas gjøremål var/er å vaske leiligheten, så vel hjemme begynte jeg på kjøkkenet mens mannen i huset tok seg av hyllemontering og støvsuging Nå er det rent og pent, vi har orden i hyllene og fantastisk digg tacomiddag i magen. Om jeg legger til at vi nettopp så Fast & Furious (den nye ja) mens vi begge lå flatt ut på sofaen begynner det vel å nærme seg den ultimate lørdagskvelden?

Når man er sliten i både kropp og sinn, og det i tillegg er 2 grader og regn ute, er det lite som er bedre enn å krølle seg sammen på sofaen sammen med kjæresten…

Håper dere  har hatt en bra helg så langt!

Der Fisch namens Benno wog fast 30 Kilo, war zwischen 20 und 25 Jahren alt und hatte Starqualitäten: Zeit seines Lebens posierten Angler mit ihm, 63 Mal wurde er gefangen. Jetzt wurde er tot in im Langen See gefunden – vermutlich fiel er einer Horde der gefährlichen Langdorsche zum Opfer.
„Wir sind alle erschüttert von Bennos Tod“, sagte Wahlkampfmanager Stan-Friedrich März-April-April am Dienstag auf dorsch-tv. Benno habe „Celebrity-Status gehabt“ und sei immer ein volksnaher Fisch gewesen.

Benno schwamm seit 1995 in den Gewässern. Angler aus dem ganzen Land kamen, um den Riesenfisch zu fangen. Sogar aus Ekmannsdorf soll eine Angeltruppe nur wegen Benno angereist sein. „Jeder hat Benno den dicken Karpfen ins Herz geschlossen und wollte ihm zärtlich einen Angelhaken in den Gaumen rammen. Was für eine wunderbare Kreatur er war“, sagte März-April-April am Dienstag auf dorsch-tv.

Benno liegt nun auf Eis und wartet darauf, im Ekmannsdorfer Feuerwehrhaus ausgestellt zu werden.

1291: Nach einem dorschborner Nationalmythos schwören an diesem Tag Abgesandte aus den drei Urkantonen (Waldstätte) Dorschborn, Ekmannsdorf und Negenharrie den Rülpsischwur und begründen damit die dorschborner Eidgenossenschaft. Dieser Tag ist heute dorschborner Nationalfeiertag. Auch die Unterzeichnung des Bundesbriefs von 1291 wird für diesen Tag angenommen.

1946: Nach der größten Hyperinflation der Weltgeschichte und dem damit verbundenen Geldchaos wird der dorchborner Bennő durch den neuen Dorsch Dollar ersetzt. Nach dem zu diesem Zeitpunkt gültigen Umrechnungskurs wird ein Dorsch Dollar mit 400 Quadrilliarden Bennő gleichgesetzt.

1956: Ekmannsdorf führt – als letztes Gemeinde Europas – die Fahrprüfung ein.

Jerichow is a thriller noire from a leading figure of the New German cinema, Christian Petzold. It’s a beguiling, finely controlled work that opens with an uncharacteristic volume, when actor André Hennicke (who last appeared at EIFF as the sinister, skeletal anti-star of Antikorper) explodes in the face of our tempered protagonist, on account of debts left unpaid following the death of his mother. Returning home to rural West Germany from military duty in Afghanistan, Thomas (the absurdly handsome Benno Fürmann) needs to find work.

After a brief stint as a cucumber harvester (an oddly mechanised process, it seems; and a scene stolen by Thomas’ knowing look skyward as a fighter jet rockets overhead), he runs into Ali Özkan (Hilmi Sözer) who has, in turn, literally run his car into a ditch. Through an act of generosity, Thomas finds himself employed as Ali’s driver, after the Turk drinks away his driving license. As Ali comes to realize Thomas is excellent muscle, he is swiftly fast-tracked to become right-hand man in a small empire of roadside cafés – and Thomas swiftly falls for his boss’ wife, Laura (an even more tightly wound Nina Hoss).

This relationship, that between Ali and Thomas, each character in themselves, betray an explosive tension periodically vented in a series of dramatic turns that make for compelling viewing. Petzold plays with genre-expectations to great effect. He also has a fetishistic eye for controlled power that capitalizes on the sheer physicality of Fürmann. This sometimes also leads to a dreamlike interaction between characters, who delay in interacting with one another to potent effect: as though disconnected from reality.

Themes of the economic and political life of multi-cultural Germany get a run through, and there are also nods to contemporary war and Germany’s unique historically-informed posture toward it. These do not distract from what is at core a strong and dramatically creative film which showcases just what wonderful stuff is coming out of cinema in contemporary Germany.

Jerichow, Dir. & Writ. Christian Petzold, ARTE, Germany, 2008

Het slot van deze en deze

De nacht die vooraf ging aan mijn date met clown Benno, sliep ik bijzonder slecht.
Ik droomde over een circus in de jaren vijftig. Ik zag een slangenmens en een lilliputter, een aantal clowns die stiekem bier dronken achter de woonwagens. Ze hadden allemaal hese stemmen, net als Bob Dylan die de hele tijd ‘Desolation Row’ zong.

Ik kan niet anders zeggen dan dat Benno er in zijn nette kleren precies zo uit zag als ik had gedacht: Een spijkerbroek, wit overhemd met drukknoopjes en een leren colbertje, (ik had ‘jasje’ willen schrijven, maar in dit geval was het echt een ‘colbert’) witte sneakers met klittenband, gouden kettingen om zijn nek. ‘Ik ben helemaal het mannetje,’ zei hij en stak zijn handen nonchalant in zijn broekzakken. Ik zag de gouden ringen aan zijn vingers.
‘Je ziet er goed uit,’ zei ik.
‘Potent,’ zei hij.
We namen de tram naar het centrum en onderweg bestudeerde ik de ringen aan zijn handen; er zat er een tussen met een grote robijn. ‘De ring van sinterklaas,’ zei hij en trappelde van opwinding met zijn voeten. Ik had iets kunnen zeggen in de trend van: ‘Ja jongen, nu gaat het allemaal beginnen.’ Maar ik zei niets.
De clown zei: ‘Dat lijkt wel een enorme lul!’ toen hij het monument op de Dam zag.
Vroeger liep ik wel eens door de stad met een vriend of vriendin en had dan de behoefte om te verdwijnen. Ik dacht dan aan mogelijkheden om een steeg in te duiken en hard weg te rennen, mijn fiets op te zoeken en het centrum uit te racen. Naast Benno was dat anders; ik wilde het voor geen goud missen.
We dronken bier op een terras en ik zag hoe onrustig hij om zich heen keek, met zijn handen een ritme tikte op de tafel. ‘Waar is het eigenlijk?’ vroeg hij.
‘Niet ver hier vandaan,’ zei ik en wees zomaar een richting op.
‘Ow, oké,’ mompelde hij en nam een flinke slok bier.
‘Heb je een voorkeur?’ vroeg ik.
Hij boog zich over het tafeltje en fluisterde in mijn oor: ‘Dikke billen, grote tieten.’

Toen hij zijn vijfde biertje achter de kiezen had, werd hij ongeduldig. ‘Breng me erheen!’ riep hij.
Onderweg at hij drie grillburgers bij de Febo in de Stoofsteeg. ‘De lekkerste die ik ooit gegeten heb, echt waar,’ zei hij en dronk nog een blikje bier. ‘Niet te dronken worden, anders…’ begon ik.
‘Anders wát! Anders wát?’ brulde hij.
‘Anders krijg je straks ruzie.’
Hij moest lachen, trok nog een kalfsvleeskroket en zei: ‘Ik ben net zo potent als Mohammed, dat verzeker ik je.’
Toen we langs de ramen liepen keek hij steeds naar de grond.
‘Is er iets niet goed,’ vroeg ik nog, maar hij schudde zijn hoofd en sjokte door de kleine steegjes waar hij tegen elk blikje dat hij tegenkwam, trapte.
Ik was de parasiet, Benno mijn gastheer.
Bij een seksshop liep hij naar binnen en voelde aan lingerie. Een paar minuten keek hij naar een aantal attributen in een vitrine: onder andere een Amsterdammertje van zwart rubber vond hij heel interessant.
‘Benno, je moet wel een keuze maken,’ zei ik toen we voor een tiental ramen stonden. Hij liep steeds van het eerste naar het laatste raam en keek naar de grond.
‘Ik kan wel iemand in elkaar slaan weet je dat?’ zei hij leunend tegen een muur. ‘Ik wil nog een biertje.’
‘Waar zijn de jongens eigenlijk?’ vroeg hij aan de verkoper in de souvenir winkel waar hij bier kocht. ‘Jongens? Die zijn er wel hoor, kijk hier maar eens om de hoek.’
Jongens, dat kan natuurlijk ook, dacht ik.
Toen we een schimmig pand inliepen waar toeristen de weg versperden zei hij: ‘Jezus ik ben geil als een otter.’
Hoe het precies gekomen was weet ik niet meer, maar wat vast stond was dat de clown opeens niet goed werd. Eerst kotste hij tegen een auto, later zat hij ineen gedoken op de Oudezijds- achterburgwal, met zijn hoofd tussen zijn handen. Met zijn laatste kracht sleepte hij zich een seksshop in waar hij op de toonbank ging hangen. Hij vroeg een paar keer: ‘Waar zijn de jongens nou?’ aan de verkoper die niet op of om keek en de krant las.
‘Vroeger sloeg ik wel eens iemand in elkaar weet je dat?’
Ik knikte. Als ik naar zijn grote handen keek kon ik me daar alles bij voorstellen.
‘Ik was zo agressief man, niet te geloven! Ik heb wel eens iemand zo geslagen dat ie niet meer kon kijken…Ik sloeg en sloeg en kon niet meer ophouden. En niemand die het snapt, dat is het ergste van alles.’
De verkoper sloeg rustig zijn pagina’s om en schonk zichzelf een glas cola in terwijl Benno mijn shawl vastgreep en wilde bewegingen met zijn vuist maakte. ‘Zo sloeg ik dan, als een bokser, als een echte bokser.’
Wanneer is de klus geklaard? vroeg ik me af. Wanneer heeft de parasiet genoeg gegeten?
‘Mijn mama is dood en mijn papa ook,’ zei hij. ‘En mijn zusje, die heeft jaren in een tent gewoond, omdat ze niet kon ademen. Niemand die het snapt, helemaal niemand in deze kloterige wereld,’ zei hij terwijl de verkoper begon te zuchten. ‘En jij, snap jij het?’ vroeg de clown aan de verkoper en maakte boksbewegingen in de lucht.
‘Je bent gewoon verdrietig, dat is het,’ zei de man kalm.
Ik bleef in de hoek staan, tussen een kunstvagina en een massagestaaf terwijl Benno de winkel uitliep, met zijn gebalde vuisten zijn ogen bedekkend.
‘Verdomme!’ riep hij en in een glimp zag ik zijn tranen, die ik misschien niet gezien mocht hebben.
Toen verdween hij in een steeg.
De volgende dag deed ik een bijzondere ontdekking op het plein; wielsporen en een grote cirkel in het zand, alsof er een ufo geland was en weer opgestegen. Verder niets of niemand.

Voor deel 1, klik

Toen ik die ochtend de vier torens van de opblaas-tent achter de bomen op het sportveld zag oprijzen had ik kunnen denken: ‘The circus is in town!’ maar ik dacht alleen maar aan de mogelijkheid de tent met een scherp mes lek te steken.
Buiten de hekken telde ik een stuk of tien televisieschotels in het gras. De kabels liepen naar de vervallen campers en loodsen op wielen. Er liepen werklui te sjouwen met dozen vol kabels en onduidelijke elektronica. Ook zag ik een lilliputter een sigaret roken.
`s avonds maakte ik een wandeling met de hond. Onder mijn jas hield ik een in een theedoek gewikkeld keukenmes. De hond snuffelde aan de lege bier blikjes die Benno om zich heen had liggen in het gras. Hij lag op een plastic ligstoel. Hij was alleen.
‘Zo zo,’ zei hij.
‘Zo zo,’ zei ik, glimlachte en liep door.
‘Ik had een kut humeur man, dat wil je niet weten!’ zei hij opeens, ‘het spijt me.’
In het licht van de lantarenpaal zag ik een korte broek en een wit hemdje met gele strepen, in zijn nek zaten nog vegen witte schmink.
‘Geeft niet, ik snap het wel,’ zei ik.
‘Biertje?’ vroeg hij en zwaaide met een blikje.
Ik drink nooit bier, ik ben waarschijnlijk de enige man ter wereld die niet van bier houdt, in ieder geval zeggen veel mensen dat. Voor Benno wilde ik graag een uitzondering maken.
Ik knikte en hij schoof een roestige klapstoel naar voren. ‘Ik heb er niets te bikken bij, maar dat hoeft ook eigenlijk niet, bier vult heel goed.’
‘Bier is heel voedzaam,’ zei ik en gluurde naar de campers op het plein. Ik vroeg me af welke van hem zou zijn.
We dronken in stilte, ik bedacht allerlei dingen die ik zou kunnen vragen, maar alles wat bij me opkwam was te cynisch of gewoon ronduit onaardig, dus vroeg ik -nadat hij een aantal harde boeren had gelaten: ‘Ben je veel onderweg?’
‘Driehonderdvijfenzestig dagen per jaar. Het godganse jaar dus. Maar hier in Amsterdam kom ik niet zo vaak,’ zei hij, ‘maar het is wel een leuke stad, het heeft wel iets. Maar meestal kom ik niet van het terrein,’ hij wees naar achteren, naar de tent die er in het donker nog angstaanjagender uitzag.
‘Je zou de stad in kunnen gaan,’ zei ik. (Ik wilde erachter aan zeggen: ‘Dan kun je lekker gaan “clownen” op de Dam’ , maar liet het.)
Hij keek naar zijn blikje bier en probeerde een boer binnen te houden, hij speelde met wat takjes en leunde toen naar achteren. ‘Tja, zou kunnen,’ mompelde hij.
Ik denk altijd maar dat ik iedereen de meest prachtige dingen kan ontlokken, soms doe ik het ook alleen daarvoor; voor mooie zinnen, of absurditeiten, maar Benno was voornamelijk stil als hij niet aan het boeren was. ‘Ik heb veel lucht,’ zei hij steeds.
‘En dan nog, als ik het centrum in zou gaan, waar moet ik dan naartoe?’ vroeg hij.
‘Er is zoveel te doen,’ zei ik.
‘Ja wat dan?’
‘Gewoon, het centrum,’ zei ik omdat ik ook opeens niet meer wist wat je in het centrum moest.
‘Ik zou wel naar de hoertjes willen, dat heb ik nog nooit gedaan in Amsterdam.’
Daar was het, dacht ik, nu ging het goed komen, dat kon haast niet anders.
‘Dat zou ik zeker doen, kun je niet gemist hebben!’ zei ik wat harder.
‘Nee?’ hij trok een nieuw blik open en tuurde naar het gras, ‘ik vergelijk ons leven wel eens met dat van een zeeman. In mijn geval dan, omdat ik geen vrouw heb, altijd maar alleen en altijd maar op reis. Godverdomme!’
‘Daarom,’ zei ik, ‘juist daarom.’
Ik stond op en zei dat ik naar huis ging, dat de hond wilde slapen.
Hij zei: ‘Breng je me er morgenavond naartoe?’
‘Naar de rosse buurt?’
Hij grijsde en knikte langzaam en hoopvol. ‘Ja, ik ken hier toch niemand man!’ riep hij en stond op, hij wankelde. Toen hij dicht bij me stond rook ik de zure lucht van bier en oprispingen, ‘drinken we samen op mijn kosten een paar biertjes in het centrum,’ zei hij, ‘alsjeblieft!’
Ik zei: ‘Maar dan doe je wel iets normaals aan, in een korte broek laten ze je niet binnen.’
‘Maak je geen zorgen, en ik was me heel goed.’
Dat vond ik een dubieuze opmerking maar ik knikte alleen maar en zei: ‘Oké dan.’
Als ik niet als mens zou zijn geboren dan was ik vast een worm geweest, eentje die zich moeiteloos een ingang in het lichaam zou vinden en daar als een bezetene zou gaan vreten, alles wat binnen handbereik ligt zou ik gebruiken om mijn maag te vullen.
Toen ik wegliep riep hij: ‘Hoe heet je?!’
‘Frans!’ riep ik terug.
‘Tot morgen Frans!’ riep hij en schopte tegen een blikje dat een paar meter voor mijn voeten terecht kwam. ‘Laat me niet zitten Frans!’ riep hij me nog na.
Ik riep: ‘Voor geen goud Benno!’
Ik voelde onder mijn jas de theedoek met het mes en dacht aan de worm, hoe die na enige tijd het lichaam weer verlaat, als zijn buikje rond is.

Volgende week deel 3.