Joudun syömään sanojani ja poikkeamaan siitä menettelytavasta mitä lupasin loppujen Ankardojen suhteen. Piti kirjoittaa neljästä jäljelle jääneestä albumista oma erillinen juttunsa vielä tietyssä (käänteisessä) järjestyksessä, mutta aiemmin välistä jäänyt Pedon varjo (2006) tuli sitten väliin pakkaa sekoittamaan.

Pedon varjo on tyypillinen nyky-Ankardo. Maailma on eläinhahmojen kansoittama ja värimaailma on ankean harmaa ja steriili. Nyt on kumminkin vaikutteita haettu enemmänkin leffamaailmasta, sillä albumi tuntuu olevan kovinkin paljon velkaa Speed-leffalle. Belgialaiseen panimoon turistikierrokselle menevään bussiin pakkautuu kosolti populaa, mukaan lukien Garenni, mutta myös lihava sekoboltsi Ad joka uhkaa räjäyttää itsensä ja koko bussin siinä sivussa. Tarkastaja Ankardo hälytetään sitten lomaltaan Pina Coladoja hörppimästä ratkomaan syntynyt pattitilanne.

Albumilla on siis hyvät lähtökohdat olla hyvä psykologinen trilleri. Psykopaatti Adin hahmoa aletaan rakentamaan, mutta Ad jää jotenkin latteaksi hahmoksi. Tässä hahmossa ei ole mitään inhimillistä (edes ruoka- tai juomatavoissa), hän ei edes kommunikoi lyhyitä virkkeitä monimutkaisemmin joten tätä on helppo vihata. Hahmon taustoja ei juuri valoteta, kunhan vain todetaan tämän olevan aivan tolkuttoman tyhmä ja imeneen itseensä kaikenlaisia pahoja vaikutteita. Mitään syitä sille, miksi Adista on tullut sellainen kuin on, ei anneta. Ad ei toisaalta myöskään vaadi esimerkiksi isoja summia rahaa, poliittisten vankien vapauttamista tai mitään muutakaan vastaavaa, pelkästään ruokaa ja juomaa. Toisaalta myös muut hahmot jäävät statisteiksi, eikä lukija oikeastaan pahemmin järkyty Adin koristellessa bussin penkkejä muiden matkustajien verellä. Tästä merkittävästä puutteestaan huolimatta tässä albumissa on sitä jotain. Tilanteeseen sidottu piinaava tunnelma säilyy lähes koko albumin ajan. Onhan se loppuratkaisu selvä (Ankardo selviää, Ad kippaa) jo etukäteen, mutta siltikin tarina jättää varaa yllätyksille.

Pedon varjo on kevyesti yksi parhaista Ankardoista tämän vuosituhannen puolella, vaikka henkilökuvaustensa puolesta jääkin turhan pinnalliseksi. Albumi ei ole tyypillinen Ankardo-albumi, sillä poikkeaa muista Ankardoista jo panttivanki-asetelmansa takia, mutta myös sen takia että huumoria on muita osia vähemmän eikä Ankardo juopottele muulloin kuin lomallaan. Eikä niitä itsetunto-ongelmiakaan puida, vaan Ankardo vaikuttaa jopa poikkeuksellisen vahvalta persoonallisuudelta.

Aiheeseen liittyvää:
Usvahäät
Amerzonia, Valkoinen Cadillac
Hukkunut saari, Kauhujen kanava, Ei kuutamoa katuojaan
Hoitajan veriset kädet, Valkokaulusjuomari, Musta meri
Unelma horisontista, Salaisuuksien tunkio, Porvarisnaisen hillitön charmi

Nyt on päästy siihen tilanteeseen, jossa tarkastelen Tarkastaja Ankardon tutkimuksia albumi albumilta, mutta käänteisessä järjestyksessä, ehehe….

Vuonna 1984 Sokal sai tehtyä Usvahäät. Usvahäissä on eniten ihmishahmoja kuin muissa sarjan albumeissa. Sikäli hassua, sillä tämä oli myös viimeinen albumi missä niitä on. Toisesta albumista tuttu kissimirri Rasputin on pelastettu, mutta hänellä menee heikosti. Toisin kuin Rasputinin merkissä hän jää tavallaan sivuhahmoksi (kuten hän itsekin sen ilmaisee) oikean ihmishirviön, koko ajan itkevän ja yhden ilmeen naisen, Emilyn, hallitessa ruutuja. Rasputinin hahmossa ei ole myöskään sille sopivaa voimaa, hurjemmasta ulkonäöstään huolimatta se on jotenkin kesyyntynyt. Joo, kyllähän se tekee kaikkia kauheuksia mutta sehän on Emilyn manipuloitavana, eläinparka!

Ankardonkin hahmo jää edeltäneisiin albumeihin nähden turhan ohueksi. Ankardon maailma tosin syvenee hieman, hän on tässä albumissa ahdistuneimmillaan ja henkisesti syvimmässä jamassa kuin koskaan aiemmin. Suurin osa albumista kuluukin siihen kun Ankardo koettaa ryhdistäytyä, mutta sitten kun hän yrittää tehdä asioiden eteen jotain niin Emily pistää suunnitelmat läskiksi… Ankardosta toisaalta näkyy aivan uusi puoli, hänessä on hieman terveysintoilijankin vikaa. Viina ja tupakointikin väistyvät kuntoilun ja tomaattimehun tilalta ja vanhat paheet unohtuvat hetkeksi… mutta vain hetkeksi.

Albumissa on kumminkin joitakin muistettavia kohtauksia, kuten kohtaus jossa Ankardo ja Rasputin pelaavat venäläistä rulettia. Vanha sielunvihollinenkin käy morjenstamassa vanhaa tuttuaan Rapsutinta. Ihmisetkin katosivat sarjasta tämän jälkeen, niiden lähes hallitessa Usvahäitä. Tässä osassa ihmisten ja eläinten välinen suhde on tosin sarjan realistisin: ihmiset etsivät petoa, Rasputinia, ja ampuvat kaikkea mikä liikkuu. Kumminkin ihmishahmojen runsas käyttö syö albumilta tehoja ja mielestäni Usvahäät jää alkupään Ankardoista heikoimmaksi tekeleeksi. Lempeän kuoleman jälkeen tämä vain tuntui lässähtäneeltä. Miinusta tulee myös siitä, että Ankardon ja Rasputinin sopimaa varsinaista kaksintaistelua ei ole näkynyt tai kuulunut. Onhan Rasputin nähty sarjassa myöhemminkin, mutta tätä pienemmissä rooleissa.

Noin. Kohta on kaikki Ankardot käyty läpi. Nyt mennään 80-luvulle, tuolla vuosikymmenelle jolloin Sokal oli sarjakuvataiteilijana parhaimmillaan.

Amerzonia ilmestyi vuonna 1985. Se oli Ankardojen jatkumossa hyvinkin merkityksellinen, sillä viimeiset viitteet ihmisistä oli poistettu ja eläimet kansoittavat maailmaa. Alppari esitteli myös Väli- ja Etelä-Amerikan  valtioita satirisoivan Amerzonian, jossa vallankumouksia tapahtuu useammin kuin Piparnakkeli ehtii kalsareitaan vaihtaa. Albumissa nähdään myös Carmen ensimmäistä kertaa ja Klara nähdään jo toistamiseen (kun 70-luvun lyhytsarjoja ei oteta lukuun).

Mitä tarinassa sitten tapahtuu? Ankardo saapuu juuri vallankumouksen kokeneeseen Amerzoniaan hakemaan tohtori Valemboisin perheensä pariin, mutta päätyykin (vahingossa) tohtorin matkaan hörhöilemään sademetsiin ja etsimään valkoisia lintuja. Ankardo ei ihme kyllä ehdi juuri ryypätä, mutta hän ehtii kyllä olla kyyninen tapojensa mukaisesti. Näen albumin vedenjakajana ja pidän sitä yhtenä sarjan parhaimmista. Albumin ongelma onkin sen saatavuus, sillä se on Suomessa julkaistu vain kerran, vuonna 1989.

Kestikin neljä vuotta ennen Valkoisen Cadillacin ilmestymistä. Se jatkaa edeltäjänsä teemaa, Ankardon toimeksiannoksi kun lankeaa maanviljelijän tyttären hakeminen kotiin terroristien kynsistä viereisestä, nimettömäksi jääneestä naapurikaupungista. Kaupunki käy makaaberia sisällissotaa, siellä sota on lähinnä elämäntapa ja Ankardo yrittää luovia siellä mukaan tulleen toimittajan kanssa, viskin voimalla. Albumissa nähdään Carmen toistamiseen sekä ensimmäistä kertaa juoppo kirjailija Ballingway. Albumin sivuilla nähdään pikaisesti myös Klara, Rasputin ja Koiran paluu-albumin "sankari” Fernand. Ankardolla on allaan ensimmäistä kertaa auto (vaikka ajaakin sillä toistuvasti kännissä), albumin nimen mukaisesti valkoinen Cadillac. Kannessa onkin piirrettynä kaikki oleellinen: Sankari, hänen sidekickinsä, Cadillac ja viskipullo.

Albumi on kaikessa sotaa kritisoivassa makaaberiudessaan (mieleen jäi singon käyttöä kritisoiva ukko) hyvä, muttei enää läheskään yhtä hyvä kuin sitä edeltäneet albumit. Päätin taannoin että näistä edellisistä albumeista (joita on neljä jäljellä) kirjoitan jokaisesta erikseen.

Jopa 80% venäläisnaisista on tehnyt 2-10 aborttia.

Yllä olevaan lauseeseen rajoittuu tämän jutun tilastotiedot. Tarkastaja Ankardoa ei kiinnosta tilastot eikä hirveästi rikostenkaan ratkaisu ellei se auttaisi häntä merkittävästi pääsemään humalaan. Tällä kertaa olen lukenut kolme Ankardo-alpparia 90-luvun alusta.

Hukkunut saari (1991)-tarinassa Ankardo on päässyt lomamatkalle kalastamaan ja kiskomaan olutta saarelle, joka uhkaa vajota syvyyksiin. Ankardo onkin yksi pahanilmanlintu, sillä tietenkin hänen saapuessaan saarelle siellä alkaa tapahtumaan kummia. Porukkaa kuolee ja saaren vajoaminen asettaa mysteerin selvittämiselle tukalan aikarajan. Kaikista Ankardoista tässä oli suurin Sherlock Holmes-asetelma. Meininki on mallia “murhaaja on tässä huoneessa” ja mahdollisia kandinaatteja Vuoden murhamies/nainen/henkilö/ankka/siiseli-palkinnon saajaksi ei kovin hirveästi ole tarjolla.

Vuonna 1993 valmistui Kauhujen kanava. Ankardo meni ryyppäämään liikaa ja joutuu sen takia sairaalaan jossa on tietenkin outoja tekeillä… Tässä albumissa on mielestäni parhaimmat henkilöhahmot sitten 80-luvun parhaimpien tarinoiden, esimerkkinä mainittakoon suklaakonvehteja kaikille tarjoava, optimistinen Van Bollewinkel ja h erkästi itkua tihrustava sairaanhoitaja, myöskin komisario Garenni (=Puputti) nähdään ensimmäistä kertaa. Kauhujen kanava on sikäli samanlainen kuin edeltäjänsä, sillä tässäkin on selkeästi rajattu alue tapahtumille, saari vaan on vaihtunut sairaalaan. Ja jos nyt aivan välttämättä haluaa löytää näistä kahdesta linkkejä nykyhetkeen, niin sellaiset voisi vetää saaren ja ilmastonmuutoksen (tosin saari vajosi mereen) sekä baxtoplasmoosin ja H1N1:n välille.

Ei kuutamoa katuojaan (1995) ilmestyi vuonna 1995. Sokal oli ilmeisesti opetellut käyttämään tietokonetta, sillä sen käytön näkee albumista selkeästi. Piirrosjälki on jo selkeästi kliinisempää ja efektejä on käytetty. Tietyt efektit paistavat jopa silmään ja ne näyttävät melko tökeröiltä, ainakin kun on tottunut parempaan jälkeen. Tarina on kyllä hyvä, vaikka murhaajasta jäi loppujen lopuksi turhan pinnallinen kuva. Freddokin nähdään, jonka baari on siirtynyt paskaiselta m aaseudulta kaupunkiin. Itse albumin yleisilme on synkempi ja paskaisempi kuin kahden edeltäjänsä. Tämän alpparin jälkeen taso alkoi jo selvästi laskea, vaikka eivät ne tämän jälkeisetkään täysin perseestä ole.

1. Ensimmäiset, lyhyet, Suomessa Tapiirissa 80-luvulla ilmestyneet mutta jo 70-luvulla tehdyt Ankardot, joista en ole lukenut vielä ensimmäistäkään.
2. Sitten ensimmäiset albumit: Koiran paluu (1980) – Amerzonia (1985)
3. “Välivaiheen” Ankardot: Valkoinen Cadillac (1989) – Ei kuutamoa katuojaan (1995)
4. Uudet Ankardot: Unelma horisontista (1999) – ?

I enjoyed a lot playing and finishing the two Syberia tales. I went through the first one very nicely. The double (!) channel jet radio and the very stupid pendulum clock in Syberia II obliged me to look for walk through in internet. Except this, wonderful atmospheres, audios,  and playability. Let’s hope for a Syberia III with Kate Walker again, even if Microids accuses Sony of too bad marketing strategies to develop the third chapter of this wonderful saga. And, yes, I could play them on my eeePC

If you want to play it, DO NOT WATCH THE MOVIE ABOVE.

Vi har fått in det ganska sent till redaktionen. Men det får gå. Nästa spel på min recensionslista är i vilket fall “Last King of Africa” till NDS. Ni börjar se ett mönster här va? Tredje NDS-spelet på tre veckor.

Utvecklarna bakom spelet, White Birds, grundades för övrigt av Benoît Sokal som gjorde det klassiska äventyrsspelet Syberia. Jag spelade tvåan och gillade det skarpt.

Pusselspel är verkligen min grej och helst i kombination med äventyr. Därför har jag också höga förväntningar. Det blir en första titt på spelet i sängen efter Project Runway.

Här är en trailer ni kan kolla in!

Gen: Adventure de tip point and click 3rd person
Anul apariţiei: 2006

Când aud de studioul White Birds mă gândesc automat la Benoît Sokal. Când aud de Benoît Sokal mă gândesc automat la Syberia (I şi II). Ei bine, dacă tot mi-am zis că o să joc toate jocurile lui, pentru că îmi place imaginaţia lui bogată deşi nu sunt mereu de acord cum îşi pune ideile în practică, am ajuns la Paradise.

Fiind băiet la Africa visam.

De mic copil Benoît Sokal a fost fascinat de Africa şi de misterele ei. Auzea mereu poveşti despre acest continent numit sălbaticul Congo. Această fascinaţie nu s-a stins odată cu trecerea anilor şi s-a concretizat într-o nuvelă iar mai târziu în acest joc. Personajul principal al jocului este Ann Smith o studentă din Geneva. Aceasta află că tatăl ei, Rodon împăratul Mauraniei este foarte bolnav. Se hotăreşte să meargă pe tărămul african dar avionul ei este dărâmat de rebeli. Este salvată şi se trezeşte în palatul unui prinţ dar memoria îi este afectată şi nu-şi aminteşte nici cum o cheamă nici de ce a venit în Africa.

Vii la pescuit mâine? Cum unde ? La nisipuri.

Când am început jocul nu înţelegeam nimic, la fel ca şi Ann Smith. M-am trezit în acel palat, lumea nu prea era încântată de mine, mai ales femeile din harem care îşi cam dădeau aere şi nu aveau chef de întrebări. Când am zis “mine” m-am referit la personajul principal că eu aş fi făcut furori şi m-ar fi alergat ca pe Don Juan de Marco. Găsisem câteva personaje cu care să dialoghez dar nu m-au lămurit prea mult. Cel puţin la început. Apoi am găsit destule maşinării şi nu înţelegeam ce-i cu ele. Şi când să mă apuce nervii şi să cobor toţi sfinţii sau să urc toţi dracii neuronul meu mi-a tras nişte palme şi dacă putea să vorbească îmi zicea ceva de genul: “Eşti bou, sau ce ai ?”. Astfel mi-am adus aminte ce enervat am fost că în Sinking Island au cam lipsit puzzle-urile, şi m-am calmat. Uşor, uşor am început să înţeleg ce se întămplă, povesetea urmând să se contureze foarte frumos până la finalul jocului. Mi-a plăcut foarte mult că se creau şi momente de suspans şi nu de puţine ori s-a întâmplat să simţi că nu poţi avea încredere în nimeni.

Dacă tot am adus vorba de puzzle-uri trebuie să menţionez că se găsesc din abundenţă, la tot pasul. Şi pe lângă faptul că sunt multe nu simţi deloc, dar deloc nici o fărâmă de repetivitate. Cel puţin eu nu am simţit. Gradul de dificultate diferă de la foarte uşor, în sensul că ştii exact ce trebuie să faci şi ştii şi cum să faci, la mediu când eşti ajutat de diverse personaje şi ai habar ce ar trebui să faci până la ceva mai greu când nu prea ai habar ce trebuie să faci şi nu te ajută nimeni sau nu ai vreun manual de utilizare. De ce zic “ceva mai greu” pentru că nu mi s-au părut extrem de grele şi chiar când erau pe sistemul “uuuu, what this button do ?” am luat-o pe bâjbâitea şi m-am descurcat. B. Sokal şi-a lăsat imaginaţia să zboare şi găseşti de-a lungul jocului de la clasicele panouri de comandă, la traversarea unei bălţi sărind de pe nufăr pe nufăr sau pescuitul unor vieţuitoare în nisip. Poate nu ar fi trebuit să dau exemple dar nu m-am putut abţine.

Zi şi tu ceva !

Sistemul de dialog mi s-a părut puţin ciudat. Mă apucam să vorbesc cu cineva şi dintr-o dată ţipa la mine cu toate că îmi răspunsese la întrebări până atunci. Automat m-am gândit la bug-uri. Asta până am citit în manualul jocului despre sistemul de dialog. Sistemul de dialog din joc măsoară simpatia pe care o are un NPC (non-player characters) faţă de Ann Smith. Astfel dacă cineva e într-una din zilele acelea nu o să aibă chef să-ţi răspundă la întrebări şi va trebui să mai aştepţi până se va simţi mai bine. Sau să faci ceva care să-l/s-o binedispună. Cam asta scrie la carte. În realitate pare ceva mai haotic. Îţi apar cuvintele despre care poţi să întrebi interlocutorul. Dacă poţi să selectezi unul din cuvinte îţi răspunde, dacă nu atunci face urât. Dar am păţit ca atunci când nu puteam întreba ceva, după ce am adresat întrebări despre alte subiecte, am putut reveni la subiectul iniţial. Dar dialogurile nu sunt aşa importante, în sensul că nu trebuie să discuţi şapte ani ca să afli două lucruri. Ăsta este un lucru pe care l-am plăcut la joc, adică vorba lungă… plictisirea jucătorului (cum se întămplă în Sinking Island).

Mamăăă câta Maurania !

V-am zis că m-am trezit în palat. Apoi am reuşit să merg în gradina palatului, apoi în oraş, apoi în junglă şi într-un sat aerian şi credeţi-mă mi s-a întămplat nu de puţine ori să mă pierd. Şi asta e de bine. Adică există în joc locaţii multe şi diverse. Şi ce locaţii ! Încă de la începutul jocului afli că Maurania este situată în inima Africii fiind un tărâm izolat. Din acest motiv aici flora este ieşită din comun. La fel şi fauna. Poţi găsi diverse ciudăţenii cum ar fi porcul grădinar, broaşte care trăiesc în nisip sau struţo-cămile domesticite. Locaţiile din natură sunt minunate, chiar arată ca un paradis. În schimb unde este metal este automat şi rugină. Avand în vedere cătă rugină era în Syberia nu se puteau lipsi de ea nici în Paradise. Nu m-a deranjat, dar amintesc de ea pentru că mă mai opream din joc şi admiram texturile.La un moment dat îmi venea să fac poze la fiecare schimbare de cadru aşa de mult mi-a plăcut grafica din joc. Bineînţeles au fost şi lucruri care m-au deranjat. Uneori locaţiile arătau de parcă ar fi fost desenate cu creioane colorate. Ploaia era realistă mai puţin picurii care săreau din iarbă. Eu n-am văzut aşa ceva în viaţa mea, parcă erau licurici ţopăitori. Poate n-am fost eu prea atent dar cu prima ocazie o să privesc cum sar picurii de ploaie din iarba umedă.

Leopardul

Meniul principal arată ca o cuşcă. Cuşcă în care se află inchis un leopard negru, şi care face urât. Mi-a plăcut foarte multa ideea asta, leopardul este foarte bine realizat, la un moment dat ai impresia că iese din monitor şi te sperii de el. În joc el este un personaj foarte important care ajută la conturarea poveştii. B. Sokal s-a gândit să-l facă şi pe el vedetă. Astfel de fiecare dată când adoarme Ann sau îşi pierde conştiinţa, îl visează pe leopard şi te poţi juca cu el. Mi s-a părut ceva interesant până am observat că-i cam degeaba. Adică te plimbi de colo colo şi când te plictiseşti dai ESCAPE şi continui jocul. Odată mi-am zis să merg cu el să văd ce se întâmplă şi am ajuns până unde ar fi trebuit să se afle când continuam jocul. Adică ori dădeam ESCAPE şi continuam jocul iar leopardul se afla la locul lui, ori mă jucam cu el până îl duceam la locul lui. Ar fi putut dezvolta ideea asta de a te juca cu leopardul adică să facă şi el ceva nu numai să se plimbe. Ca să nu mai zic că deplasarea lui e cam greoaie.

A bug-ui sau a nu bug-ui.

Îmi aduc aminte de un epsiod de acum mai bine de 10 ani cănd am mers la un prieten care avea calculator (şi încă ce calculator – avea cd-rom cu viteză de citire 4x – rupere ce mai) şi m-am jucat puţin Lara Croft. Pardon, Tomb Raider, că uitasem cum îi zice jocului. Şi într-un nivel trebuia să dobori o acvilă. Nu mai ştiu ori am împuşcat-o ori ce i-oi fi făcut că a căzut lată cu aripile crăcănate. De fapt a căzut până a atins cu aripa o stăncă şi a rămas aşa în aer. Atunci am auzit pentru prima dată de noţiunea de “bug”. În revista Level pe care o citesc există o rubrică cu bug-uri şi majoritatea sunt grafice. Bug-urile grafice pentru mine sunt frecţie la piciorul de lemn. Adică e frumos să nu existe, deşi atunci n-ar mai avea unii de ce să râdă, dar sunt alte tipuri de bug-uri mult mai enervante. Şi să dau exemple la Paradise. Primul lucru de care m-am lovit a fost algoritmul de pathfinding – acel algoritm care ajută ca o chestie umblătoare din joc să ajungă din punctul A în punctul B ocolind orice obstacol întâlneşte în cale. Nu vreau să vorbesc de faptul că de multe ori Ann trecea pur şi simplu prin alte personaje, că nu asta m-a deranjat. Ci de faptul că de multe ori rămânea blocată. Mai ales când vroiam să fac trecerea dintr-o zonă în alta. Şi trebuia să o mut de acolo şi să încerc din nou să o deplasez. Şi chestia asta devenea din ce în ce mai enervantă mai ales când cunoşteai locaţia curentă destul de bine şi te grabeai să ajungi dintr-o zonă în alta trecănd prin mai multe zone. Alt lucru care m-a enervat foarte tare a fost că mi s-a întămplat la un moment dat să nu pot să accesez nimic din meniu. Am crezut că n-o să mai pot continua jocul. L-am restartat şi… la fel. Apoi am început să umblu cu pointerul şoarecelui peste fiecare obiect din meniu până când am găsit ca prin minune unul pe care puteam să-l iau şi şi-a dat drumul şi pentru celelalte obiecte. Pe lângă astea au mai fost diverse minore pe care le-am şi uitat.

Don’t cry for me, Maurania !

Mi-a plăcut jocul foarte mult, mă bucur că l-am jucat şi mi-a părut rău când s-a terminat. Jocul acesta este din punctul meu de vedere peste Sinking Island mai puţin calitatea graficii dar asta e de înţeles având în vedere ca Paradise e mai bătrân. Dacă vreţi să evadaţi într-o lume de vis vă recomand jocul cu căldură chiar dacă mai are scăpări. Poate au apărut patch-uri, eu am căutat dar n-am găsit pentru varianta în engleză.
Ptiu, acuma văd cât am scris. Dacă aţi avut răbdare să citiţi tot ce-am scris vă mulţumesc, dacă nu, pace şi prietenie între popoare

L’article a migré, pour le voir cliquez sur l’image. Vous irez directement sur notre nouveau site : LevelFive.fr

Cliquez sur l'image

Les recents notícies sobre el genoma dels mamuts em recorden que encara no us he parlat de Syberia, una ja mítica parella de videojocs.

Syberia és una aventura gràfica en tercera persona. Pels no aficionats: un joc en que manipules un personatge, fent que vagi cap a on tu vols, i en el que a base de trobar pistes i parlant amb d’altres personatges, avances en la trama i resols el problema que se’t planteja al començament.

De fet, el segon joc és la continuació del primer: mateixos personatges, mateix argument. Suposo que separar-los va ser una tàctica comercial per a cumplir dates, disminuir els riscos i augmentar els guanys. Per tant, si no heu resolt la primera part, no aconsello que comenceu la segona.

El guió literari està força bé, tot i que el final és decebedor, perquè queden alguns interrogants oberts, però hi ha una bona colla de personatges interessants i d’escenaris evocadors, que conviden a reflexionar sobre la decadència europea al llarg del segle XX, i sobre les nostres arrels culturals.

Syberia s’adscriu al gènere del steampunk, la qual cosa és hàbilment aprofitada per Benoît Sokal per treure-li tot el profit en el dibuix. I és que el gran atractiu de Syberia és el seu disseny gràfic. No podia ser d’altra manera venint d’un reputat autor de comics. El nivell de detall en els gràfics és sorprenent, i l’originalitat també molt elevada.

En canvi, la jugabilitat és discutible. Hi ha algunes vegades que per a complir objectius senzills cal realitzar un munt d’accions amb el ratolí, i alguns enigmes són només resolubles mitjançant el mètode de prova i error, la qual cosa és frustrant i fa que la resolució s’allargui molt. Per si de cas, a la web oficial es pot trobar la solució complerta.

Adient si us agrada més la forma que el fons. Contraindicat si aneu curts de paciència.

Salut i sort,
Ivan.

Fan al jocurilor adventure si al seriei Syberia in special, asteptam cu nerabdare ultima productie a lui Benoit Sokal, Sinking Island. Acu’ vreo cateva saptamani l-am gasit cu chiu, cu vai pe niste torrente de afara si l-am luat.

In primul rand instalarea mi-a facut figuri. Nu reuseam cu nici un chip sa fac crack-ul sa mearga, dar pana la urma i-am dat de cap. Ideea a fost ca pana la urma a trebuit sa dau jos antivirusul, pentru ca imi vedea executabilul ca fiind threat si-l muta in carantina. Habar n-am daca era pe bune, dar oricum cred ca ma paste o reinstalare de windows, asa ca am renuntat la precautii, numai sa fac jocul ala sa mearga.

Jocul propriu-zis e un adventure point-and-click clasic. Ai un cursor cu care te invarti prin ecran, cu acelasi mouse ghidezi personajul (la persoana a treia). Exista un inventar in care se strang diversele obiecte pe care le gasesti si un soi de PDA, asistentul politistului, unde se strang probe, delcaratii, amprente si se compara intre ele. Destul de intuitiva si de simpla.

Povestea e una politista. Esti ofiterul Norm, trimis pe o insula privata sa anchetezi moartea unui milionar batran, care tocmai isi invitase mostenitorii ca sa le comunica ca-i va lasa cu buzele umflate. Trebuie sa strangi probe, sa interoghezi martorii si in final, prin diverse deductii sa afli cine i-a copt-o individului. In tot timpul asta, insula si uriasul hotel al megalomanului decedat incep usor sa se scufunde in ocean. N-ar fi foarte rau scenariul, daca personajele n-ar avea o interpretare atat de slaba. Actorii citesc replicile fara chef si cu niste intonatii nepotrivite, iar intrebarile detectivului se repeta la nesfarsit. Astfel personajele se compun schematic si neplauzibil, facand actiunea fada si plictisitoare. Unul din personaje mai ales, fata proasta si nevinovata, pare complet retarda, amintindu-mi de Lucy din Dallas. Ancheta se desfasoara destul de logic si mi-a pus mintea la contributie. Din pacate sunt cateva situatii enervante de pixel-hunting, in care misti ca boul de cursor in speranta ca o sa gasesti un obiect sau un punct de interes pe care l-ai ratat, sa te salveze dintr-o impotmolire. Si de cateva ori n-am nimerit-o, asa ca am apelat la un walkthrough de pe net.

Actiunea este liniara, pentru a avansa trebuie sa faci anumite lucruri in ordinea stabilita de cei care au facut jocul. Singura portita care te scoate din monotonie este faptul ca poti sa lucrezi la mai multe parti ale puzzle-ului separat, in cazul in care te blochezi la una. Dar rezolvarea fiecareia este complet independenta.

Grafica este destul de OK. Cut-scene-urile insa lasa de dorit, iar uneori personajele se misca ne-natural. Compenseaza insa decorurile superbe desenate de batranul Sokal, hotelul gen art nouveau si atmosfera subra din cauza furtunii care biciuie neincetat insula, provocand scufundarea ei in ocean. Muzica nu e nici ea mare branza, n-am remarcat nimic deosebit.

Finalul jocului este dezamagitor, fara o rasturnare spectaculoasa si te lasa dorindu-ti mai mult. Rezolvarea e una deus-ex-machina, la propriu, oarecum caracteristica povestilor lui Sokal, dar slaba pentru un fan adevarat.Eu am jucat modul normal, dar exista si un time trial, care cred ca m-ar fi distrus cu nervii.

Per total nu recomand Sinking Island nici macar impatimitilor de jocuri adventure/quest. Este drept, nu ma atrag in mod deosebit anchetele politiste seci (nu mi-a placut seria Sherlock Holmes sau CSI), dar jocul este nimic altceva decat un exercitiu pentru creier, presarat cu hibe gen pixel hunting, replici slabe si personaje neconvingatoare. Sinking Island mi-a lasat un gust amar, si nu stiu ce naiba sa mai cred despre productiile Benoit Sokal/White Birds. Asa ca urmatorul joc pe care o sa-l iau de pe net cumpar de la Diverta o sa fie cu multe impuscaturi, sange si horrifying gore. Recomandari, ceva?

22 janvier 2006

Adventures … eine scheinbar vom Aussterben bedrohter Gamesart. Doch jedes Jahr erscheinen einige gute bis geniale Spiele … und jedes Jahr werden es mehr! Und so schaffte es auch ein kanadisch-/französisches Adventure auf den deutschsprachigen Spielemarkt: Syberia. Als Quasi-Nachfolger zum Game “Amerzone” versuchte das Spiel, den Gamer mit einer unglaublichen Grafik, einem attraktiven Hauptcharakter und einfach mit der Tatsache, dass es sich um ein Adventure handelt, vor den Bildschirm zu fesseln. Ob das den Entwicklern von Microids gelungen ist, beantworte ich dir in meiner heutigen Review!

From Kate with Love …

Du bist diesmal die junge Anwältin Kate Walker aus New York. Dein erster großer Auftrag, der dir von deiner Kanzlei auferlegt wurde, ist die Abwicklung des Verkaufs einer traditionsreichen Spielzeugfabrik in Europa. Jahrhundertelang war diese Firma im Besitz der Familie Voralberg (nicht zu verwechseln mit dem österreichischen Bundesland im Westen), doch durch die neuen, elektronischen Spielzeuge rentierte sich der Verkauf der dort hergestellten, mechanischen Spielzeuge und Automaten einfach nict mehr, und die letzte Lebende, Frau Anna Voralberg wollte die Firma an ein amerikanisches Unternehmen verkaufen. Und deswegen macht sich Kate auf den Weg nach Frankreich, in das verträumte kleine Städtchen Valadilene … eigentlich sollten dort nur Kaufverträge unterschrieben werden … doch …

Kurz nach der Ankunft unserer Hauptprotagonistin verstirbt Frau Voralberg und lüftet in einem Schriftstück, welches sie Kate hinterlegt hatte, ein jahrelang gehütetes Geheimnis. Sie war nämlich nicht die einzige Lebende Voralberg … da gab es noch Hans. Und genau diesen musste nun auch Kate aufsuchen … um die Kaufverträge entgültig abzuschließen. Und so macht sie sich auf, nach Osteuropa, zwischen die Alpen und nach Sibirien. Bis sie bemerkt, dass Hans Voralbergs Visionen von einer mechanischen Welt vielleicht schon Realität geworden sind: an einem geheimnisvollen Ort namens Syberia.

Wer sich von diesem Adventure Humor in Monkey Island – Manier erwartet, der wird sicherlich enttäuscht. Nein, natürlich ist das Spiel auch nicht todernst, den Humor haben die Entwickler aber in groteske Situation, und subtile Gespräche eingebaut. Irgendwie scheint mir das ein intelligenter Humor zu sein (wobei ich hier jetzt natürlich nicht behaupten möchte, dass der Ehestreit der Threepwoods nicht intelligent wäre .

Weiters ist Kate keine Person, von der man im Spiel so gut wie gar nichts erfährt … nein, nein … denn in Telefonaten, die sie mit ihrem Handy führt, telefoniert sie u.a. mit ihrer Mutter oder ihrem Freund. Und sie vollführt in diesem Spiel auch eine überzeugende, glaubwürdige Charakterwandlung.

Ein Comic-Adventure?

Naja, so könnte man fast meinen, aber, das Spiel wurde nur von einem bekannten französischen Grafik-Novelisten namens Benoît Sokal mitgestaltet. Die Hintergrundgrafiken, die Figuren, dies alles stammt aus seiner Feder.

Bekannt wurde er als Schöpfer des “Inspektor Canardo” … doch schon Ende der Neunziger brachte er sein erstes Spiel heraus, ebenfalls ein Adventure, nämlich Amerzone. Dann folgten eigentlich nach Syberia nur Syberia 2. Jetzt arbeitet er mit seiner eigenen Firma White Birds an einem grafisch ebenso überwältigendem Spiel namens Lost Paradise.

So, weil ich ja immer über die Grafik spreche … nun ja, was soll ich sagen: Klasse? Superduper? Oder einfach nur ausgezeichnet? Naja, sie gehört wirklich zum besten, was man als Adventurespieler überhaupt zu sehen bekommen hat. Die Hintergründe sind wunderschön gezeichnet, voll mit kleinen Details und die Charaktere sind ebenfalls detailliert, schön gezeichnet und passen wunderbar in die Umgebung. Übrigens benutzt dieses Spiel, wie auch Cold Blood oder Runaway die bekannte 2D / 3D – Kombination. Gezeichnete Hintergründe (2D) mit 3D-Charakteren. Denn nur dadurch konnten so viele Details in den Hintergrund hineingebaut werden.

Die vielen Videosequenzen sind einzigartig, schön gerendert, und wirklich von einem tollen “Regisseur” gemacht. Sie eröffnen dir die Welt von Syberia noch besser und du wirst schon nach kurzer Zeit die Geschichte, die Videos, Kate und das Spiel lieben!

Stets verwischt sich in diesem Spiel die Grenze zwischen Realität und Fiktion. Einerseits kann man in Syberia Anlehnungen an das 20. Jahrhundert bewundern. Darunter befinden sich direkte Referenzen wie der verfallene Industriekomplex Komkolzgrad, einstige Vorzeigefabrik eines kommunistischen Regimes, heute nur noch Symbol für dessen Versagen, oder weniger explizite Andeutungen wie eine Portion Fortschrittskritik, wenn es um den Verkauf der Traditionsmanufaktur der Voralbergs geht, oder das leise Beklagen der Umweltverschmutzung durch unverantwortlichen Umgang mit der Natur.

Andererseits haben alle Charaktere in diesem Spiel irgendetwas groteskes, Einsiedler-mäßiges an sich … jeder lebt in seiner eigenen Welt, abgeschlossen von der Außenwelt. Und Sokal hat sich auch daran gemacht, neue Tiere, Pflanzenarten oder gar Völker zu schaffen, ihnen Namen zu geben, doch dass ohne dabei die Fiktion offen darzulegen. Man fragt sich immer, was denn nun Fiktion und was Realität ist … den surrealistischen Einflüssen von Benoit Sokal konnte sich Syberia sicher nicht entziehen, und das ist auch gut so!

Ein Problem hat das Adventure aber doch. Anklickbar sind nur relevante Objekte, jene, die du auch für das Rätsel brauchst. So bleiben Gedanken über eine abgebrochene Messerklinge auch nur Gedanken, solange man es nicht für ein Rätsel braucht. Dadurch kann Kate natürlich mit viel weniger Objekten interagieren … und die Spielwelt ist auf einmal, ein klein bisschen weniger lebendig … schade.

Rätselmäßig kann sicherlich Syberia nicht eine so große Quantität bieten wie z.B. Tony Tough, Monkey Island oder Baphomets Fluch. Doch das Spiel lebt nicht von den Rätseln, sondern von der Geschichte, von den Charakteren, von Kate. Die Rätsel, die dir aber vorgesetzt werden, sind halbwegs fordernd, für Profis aber zu einfach. Durch die lineare Führung das Adventures wird das Inventar nie zu voll, meist findet man alle Dinge, die man für ein Rätsel braucht auch leicht und offensichtlich in der näheren Umgebung. Neben einigen Aufgaben wie das Betätigen von Hebeln und Schalten gibt es aber auch neue, interessante Rätsel, die auch wirklich klasse in das Spiel passen.

Musikalisch geht es in Syberia eher unspektakulär her, in den vier Spielewelten (mit den vielen verschiedenen Hintergründen) gibt es jeweils eine eigene Musik … die man am ehesten als klassisch einstufen kann. Doch auch Nicht-Fans müssen schon nach kurzer Zeit zugeben, dass die Musik zum Spiel, zur Umgebung super passt! Und in den Zwischensequenzen kann man z.B. auch mal eine Opernsängerin bewundern … eigentlich komisch für ein Adventure … doch Syberia schafft es, irgendwie einen eigenen Stil zu finden, in dem solche Dinge einfach dazugehören. Die Soundeffekte, wie das Rattern der Zahnräder, oder das Dampfen der Lokomotive sind super, glaubwürdig und präzise dosiert.

Point … Und dann hat es Klick gemacht.

Die Steuerung ist einfach, so wie man es sich von einem guten Adventure erwartet. Gesteuert wird nämlich mit der Maus, und dessen Mauszeiger verändert sich, je nachdem über was er gerade steht. Wenn er etwas benutzen kann, zeigt sich die Hand, wenn er etwas betrachten kann, eine Lupe und wenn er mit jemanden kommunizieren kann eine Sprechblase.

Mit der rechten Maustaste hingegen ruft man das Inventar auf, das sich in zwei Teile aufteilt. Der eine ist vielen schon bekannt, denn dort werden die Gegenstände gelagert, im anderen aber findest du Dokumente wie Tagebücher, Skizzen oder Fahrkarten. Vor allem dieser Teil wird bis zum Ende des Spiels voller.

Sprechen kann Kate auch. Und wenn sie sich mit einem dieser grotesken Charakter unterhält, kramt sie ihren Notizblock heraus, auf dem die für sie relevanten Themen stehen. Nachdem man dieses oder jenes Thema angeschnitten hat, wird es auch schon von der Liste gestrichen. Das ist zwar kein komplexes Dialogsystem, aber dadurch bleibt auch die Spannung erhalten.

Das Spiel ist übrigens vollkommen synchronisiert worden. Alle Texte wurden super ins Deutsche übersetzt, und selbst bei den fachsprachlichen Texten wie jene der Anwaltskanzlei wurde gezeigt, wie eine kompetenze Übersetzung aussieht. In wenigen Ausnahmen hat das Spiel aber mit Fehlern bei der Rechtschreibung, der falschen Interpunktion oder dem Satzbau zu kämpfen. Bei der Sprachausgabe hat Microids zwar vor allem bei Kate ins Schwarze getroffen, da sie eine angenehme Stimme hat, aber auch die meisten anderen Charaktere haben eine passende, gute Stimme verpasst bekommen. Jedoch gibt es einige, bei denen die Stimme irgendwie nicht zu ihrem Auftreten passen … aber darüber kann man doch hinwegsehen!

Die Systemanforderungen sind nicht allzuhoch: man braucht zumindest einen Pentium 2 mit 350 MHz, einen Arbeitsspeicher von 64 MB, eine 16 MB DirectX 8 kompatible Grafikkarte und 400 MB freien Speicherplatz … dann kann man das Spiel mit den minimalen Systemvorraussetzungen spielen. Empfohlen wurden aber ein Pentium 3 mit 500 MHz, 128 MB Arbeitsspeicher, eine 32 MB Grafikkarte und 1,1 GB freier Festplattenspeicherplatz.

Fazit: Zieh dich warm an … es geht in den hohen Norden Sibiriens …

Ich habe natürlich einige Tests über Syberia in Printmedien gelesen (GameStar, PC Games, ComputerBild-Spiele) und die waren ja alle nicht so begeistert von dem Spiel. Und deswegen kaufte ich es mir auch nicht … doch durch die PC Games Vollversion im November 2004 kam auch ich in den Genuss dieses Spiels. Und ich freue mich wieder einmal über die Heft-CDs.

Syberia ist ein Adventure wie ich es liebe: eine tolle Story, ein tolle Hauptcharakter, eine schöne Grafik (naja, die brauche ich in einem Adventure zwar nicht unbedingt), und eine super Musik … all das hat mich überzeugt. Kein anderes Adventure hat so viele schöne, einzigartige Hintergründe, so groteske Charaktere und eine so schöne Vermischung zwischen Realität und Fiktion. Einfach toll, so ein Spiel.

Naja, ich weiß noch nicht ob ich mir Syberia 2 kaufen werde … vielleicht in der Syberia-Collection, denn dann habe ich auch Syberia im Original und nicht auf einer Heft-CD. Naja, ich bin schon mal gespannt auf Lost Paradise, die Screenshots versprechen ja schon wieder eine Grafikpracht wie man sie nur von Benoit Sokal gewohnt ist. Die Syberia-Serie ist übrigens abgeschlossen, die Geschichte hat laut BS ein Ende gefunden.

Somit: Der Kaufvertrag muss unterschrieben werden!

7 von 10