<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>bergman &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/bergman/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "bergman"</description>
	<pubDate>Mon, 30 Nov 2009 02:39:37 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Clasicazo: Enigmas In Your Hand de Bergman]]></title>
<link>http://hedonista.wordpress.com/2009/11/29/clasicazo-enigmas-in-your-hand-de-bergman/</link>
<pubDate>Sun, 29 Nov 2009 09:43:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>hedonista</dc:creator>
<guid>http://hedonista.wordpress.com/2009/11/29/clasicazo-enigmas-in-your-hand-de-bergman/</guid>
<description><![CDATA[Ya que los domingos tengo cero ganas de pensar, me apunto al carro del look back y a partir de ahora]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Ya que los domingos tengo cero ganas de pensar, me apunto al carro del <em>look back </em>y a partir de ahora, habrá <em>post </em>de temazos electrónicos que han sido importantes en la vida de muchos,  por extensión de la mía también, y que se convirtieron en clásicos desde el día que salieron a la luz.</p>
<p>Hace nueve años tuve la suerte de asistir en el Sònar a uno de los únicos conciertos que el músico barcelonés Xavier Soler <em>aka </em><a href="http://www.xavierbergman.com/">Xavier Bergman</a> hizo con su proyecto Bergman, y la verdad es que aún me viene a la memoria la sorpresa que fue descubrir a un proyecto nacional casi desconocido y que finalmente firmó uno de los mejores discos de ambient/trip-hop de todos los tiempos. Bergman luego saltó un poco a la fama porqué cedió Movistar dos de sus temas para promociones, y porqué en aquel 2000 también, el NME le nombró como uno de los grupos de más calidad de toda Europa, aunque su discreción hiciera que promocionase poco los discos que vinieron después; editó dos más. El tema &#8220;Enigmas In Your Hand&#8221; está dentro de ese discazo que es &#8220;Inner&#8221;, fue cantado por <a href="http://www.myspace.com/xesca">Xesca Fort</a> y acompañado en la cuerda por la Sinfónica de Praga, lo que hace de él toda una maravilla.</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/pJpa16R0MRU&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/pJpa16R0MRU&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[191. voci dal passato (le lacrime di mio padre).]]></title>
<link>http://bortocal.wordpress.com/2009/11/27/191-voci-dal-passato/</link>
<pubDate>Fri, 27 Nov 2009 18:13:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>bortocal</dc:creator>
<guid>http://bortocal.wordpress.com/2009/11/27/191-voci-dal-passato/</guid>
<description><![CDATA[chiedo scusa ai lettori di questo blog che forse si aspettano altro, ma dietro un blogger c&#8217;è ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[chiedo scusa ai lettori di questo blog che forse si aspettano altro, ma dietro un blogger c&#8217;è ]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Barnkalas]]></title>
<link>http://anjocity.wordpress.com/2009/11/26/barnkalas/</link>
<pubDate>Thu, 26 Nov 2009 22:31:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>Anjo</dc:creator>
<guid>http://anjocity.wordpress.com/2009/11/26/barnkalas/</guid>
<description><![CDATA[I mitt kvarter bor realisten. Han bjöd in nejdens ungar på barnkalas och jag fick slinka med som med]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>I mitt kvarter bor realisten. Han bjöd in nejdens ungar på barnkalas och jag fick slinka med som medborgarvittne.</p>
<p>Först bjöd han på tårta och skar bort en stor bit som han proppade i sig själv. Barnen tittade storögt och sorgset på sina små tårtbitar.</p>
<p>&#8220;Det där gjorde jag enbart för att bevisa hur orättvist det blir om en för stor del av kakan går till den som redan har för mycket&#8221;, sa realisten. &#8220;Du fick kulturanslagen, Rickard och på Lisas tallrik hittar vi infrastruktursatsningarna i Västsverige.&#8221;</p>
<p>Efter tårtan var det en moloken skara ungar som lockades till att tävla. De sken upp, tills realisten sa att det var en poänglöspromenad utan några rätta svar. &#8220;Vad är det för mening med att vinna, ni är ju ändå en förlorad generation?&#8221;</p>
<p>Hela havet stormar hade kunnat pigga upp, men så slog realisten sönder alla stolarna och sa att så går det när klimatet hotas och naturen går till motattack. &#8220;Var inte rädda för flisor i arslet, om 50 år drunknar vi allihop.&#8221;</p>
<p>Därefter bjöds det på fiskedamm. Alla påsarna var tomma, eftersom havet, enligt realisten, var utfiskat.</p>
<p>När han sen slog på Sjunde inseglet och förklarade att det gav en mer trovärdig uppväxt än Svampbob, då började till och med jag skruva på mig.</p>
<p>När kalaset nästan var slut ringde det på dörren. Det var ett ensamkommande barn.</p>
<p>&#8220;Stick&#8221;, sa realisten och drämde igen dörren. &#8220;Okej, nu ska vi vaccinera oss mot svininfluensan och sen sätta knorren på den köpstoppade julskinkan.&#8221;</p>
<p>I det ögonblicket flydde vi alla. Längre ned i svalen stod två dörrar öppna.</p>
<p>&#8220;Ni vill nog inte komma på barnkalas&#8221;, sa pessimisten. &#8220;Min tigerkaka blir nog bara en ozelotkaka.&#8221;</p>
<p>&#8220;Välkommen in&#8221;, sa optimisten. &#8220;Jag har inget att bjuda på, men två bingolotter och en triss. Det kommer att lösa sig.&#8221;</p>
<p>Numera är det barnkalasförbud i Olskroken.</p>
<p>&#160;</p>
<p>&#160;</p>
<p>&#160;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Terra Incognita]]></title>
<link>http://dontdisturbmagazine.wordpress.com/2009/11/26/terra-incognita-2/</link>
<pubDate>Thu, 26 Nov 2009 08:13:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>dontdisturbmagazine</dc:creator>
<guid>http://dontdisturbmagazine.wordpress.com/2009/11/26/terra-incognita-2/</guid>
<description><![CDATA[¡VIVA BERLANGA! &#8220;Luis García Berlanga se ha definido a sí mismo como un anarquista burgués ind]]></description>
<content:encoded><![CDATA[¡VIVA BERLANGA! &#8220;Luis García Berlanga se ha definido a sí mismo como un anarquista burgués ind]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[More From the Vault]]></title>
<link>http://ehaugenboe.wordpress.com/2009/11/24/more-from-the-vault/</link>
<pubDate>Wed, 25 Nov 2009 01:49:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>Edward Boe</dc:creator>
<guid>http://ehaugenboe.wordpress.com/2009/11/24/more-from-the-vault/</guid>
<description><![CDATA[Every so often I&#8217;ve updated the list of films that I have already seen with brief reviews.  Ca]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Every so often I&#8217;ve updated the list of films that I have already seen with brief reviews.  Call it the complete-ist in me, but when I&#8217;m done with reviewing each of the films in the book, I&#8217;d like to have reviewed every single film in the book.</p>
<p>Anyhow, here&#8217;s another batch for you to read.</p>
<p>Enjoy!</p>
<p><strong></strong> </p>
<p><strong>Shichinin No Samurai AKA Seven Samurai (1954)</strong></p>
<p>The Seven Samurai is the first movie that I had the pleasure of seeing from the master director Akira Kurosawa, and it is also one of his most praised works. Without a wasted frame, the story takes place over the course of almost 3 hours. Kurosawa, as he does in each of his movies, explores more than just the action and injustice featured in the plot. He is a humanist first and foremost, training his lens on the interpersonal relationships of the characters, tracking growth across this epic. As good as this film is, I would have to say that Kurosawa has numerous films that are even better, check out Stray Dog, Rashomon, Yojimbo, Sanjuro, and my personal favorite High and Low.</p>
<p><strong>The Ladykillers (1955)</strong></p>
<p>Existing as a special combination of dark humor, and slapstick farce, The Ladykillers is exceptionally funny and unsettling. Alec Guinness stars as the leader of a group of criminals staying at the home of a hardy, vivacious older lady under the guise of being musicians. The plan is simple, rob a bank, and utilizing the trusting nature of the kindly old lady, and the remoteness of her home to their advantage, get away with it. Easily my favorite of Alec Guinness&#8217; films (thanks in part to the Star Wars prequels that is), The Ladykillers features a solid cast of great actors, including a very young Peter Sellers.</p>
<p><strong>Bob Le Flambeur AKA Bob the Gambler (1955)</strong></p>
<p>My introduction to the fantastic Jean-Pierre Melville, I was captivated immediately by the cool as ice gangster come gambler Bob. This film is filled with signature Melville-isms. Glorious post war street scenes in Paris. Trench-coats. Honor among thieves. And who could forget the caper. To talk too much about this film is to give too much away, and to do that is to ruin it for those who haven&#8217;t seen it. Other classics by Melville: Le Cercle Rouge, Le Samourai, and the recently released in the U.S. Army of Shadows. All are fantastic, and deserve to be in this book! Incidentally, Bob le Flambeur was recently re-made into The Good Thief starring Nick Nolte and directed by Neil Jordan, and while I&#8217;m not generally a fan of re-makes, I really, really liked this film. Not quite as good as the original, but it was one of my favorite films of 2002.</p>
<p><strong>Kiss Me Deadly (1955)</strong></p>
<p>The ultimate in hardboiled private eye crime stories, Kiss Me Deadly is a full on assault on decency. Kiss Me Deadly proudly presents itself as a grimy PI story, littered with bodies and intrigue. If you even have a passing interest in film noir, this should be your first stop. Violent, misogynist, brutish, and glorious, Kiss Me Deadly begs to be watched and dares you to look away. I myself, loved it!</p>
<p><strong>The Ten Commandments (1956)</strong></p>
<p>Apparently based on a book, The Ten Commandments is an epic in every sense of the word. Colored in bright explosive candy hues, and featuring huge sets, as well as a cast that number in the thousands, The Ten Commandments is more spectacle than great movie. Certainly not a waste of time, but not my first choice when choosing something light to throw in.</p>
<p><strong>Det Sjunde Inseglet AKA The Seventh Seal (1957)</strong></p>
<p>A classic, and well-loved film by Swedish auteur Ingmar Bergman, The Seventh Seal stars an extremely young Max von Sydow as a knight who faces Death at a game of chess to decide his fate. This film is filled with themes that find their way into each of Bergman&#8217;s works, ranging from courage in the face of death, religion, and humanity. The Seventh Seal still holds up to this day, with luminous black and white photography that, thanks to Criterion&#8217;s Blu-ray edition, has never looked better.</p>
<p>Note: Don&#8217;t be fooled by the similarly themed, but much worse, &#8220;Bill and Ted&#8217;s Bogus Journey&#8221;</p>
<p><strong>Kumonosu Jo AKA Throne of Blood (1957)</strong></p>
<p>Kurosawa&#8217;s retelling of Macbeth set in feudal Japan. Shakespeare has never looked better as it does in the stark black and white, twisting shadows and swirling mists as seen through Kurosawa&#8217;s camera. Toshiro Mifune doesn&#8217;t disappoint in the lead role, but the real stand out is Isuzu Yamada in the as Mifune&#8217;s opportunistic, poisonous wife. The plotting and scheming starts right from the get go, all the way up till the frenzied end of the film.</p>
<p><strong>Touch of Evil (1958)</strong></p>
<p>One of the many trouble spots on Orson Welles&#8217; resume due to studio interference, and financing issues, still Touch of Evil remains as possibly the best B-Movie ever made. Iconic (and sometimes hilarious) performances by Janet Leigh, Charlton Heston (as a Mexican) and Welles himself as the crooked cop willing to do almost anything to ensure justice prevails (just so long as it&#8217;s his justice). The movie is almost as famous for its long tracking shot opening as it is for any of the performances, featuring a nearly 4 minute shot done in one take which travels around cars, actors, and buildings. The film The Player, payed homage to it by mentioning it a few times during a similarly complex shot in that film.</p>
<p><strong>Vertigo (1958)</strong></p>
<p>Flopping on its initial release, Vertigo didn&#8217;t gain the acclaim it deserved until much later after it was released on video. Vertigo visits themes present in each of Hitchcock&#8217;s other works, including the obsession with blondes, innocence tainted with corruption, and the schlub who get in over his head. Jimmy Stewart plays the schlub, Kim Novak plays the blonde, and gloriously technicolored San Francisco plays the innocence and the corruption. Vertigo has a twisty convoluted story with elements of surrealism, an interesting watch.</p>
<p><strong>Mon Oncle AKA My Uncle (1958)</strong></p>
<p>My favorite of Jacques Tati&#8217;s Monsieur Hulot films, Mon Oncle was also the first of them that I had seen. Tati, playing Hulot, is a master of visual comedy, and not in the same way as the Three Stooges, or even Buster Keaton. Tati is an artist whose work is appreciated the longer you watch. The plot of the movie is not so much important to the film as it is simply a guide to get our characters into interesting situations so we can watch them get out. If you liked this film, check out other films featuring the bumbling Mr. Hulot, including Trafic, Playtime, and Les Vacances de Monsieur Hulot.</p>
<p><strong>Les Quatre Cents Coups AKA The 400 Blows (1959)</strong></p>
<p>My personal favorite of the French new wave movement was this small-scale film, personal piece from Francois Truffaut. Featuring the director&#8217;s alter ego, Antoine Doinel, The 400 Blows is the first in a series of movies, each about a different stage of life and the challenges that go along with them. The period from childhood to young adult is covered heart-breakingly here, following Antoine through the rough waters of his home life and his interaction with the outside world. Later chapters deal with finding love, getting married, having children, and growing old, but Les Quatres Cent Coups remains the directors most personal and his best.</p>
<p><strong>North by Northwest (1959)</strong></p>
<p>One of Hitchcock&#8217;s best, North by Northwest features Cary Grant, suave as ever, being mistaken for a government agent by a group of foreign spies. Just like in Hitchcock&#8217;s most famous works (of which this is one), the witty one-liners, suspense, and drama are heaped on generously. I can&#8217;t help but feel sad that a similarly themed, but better film featuring Cary Grant was left off this 1001 list. Charade, also featuring Audrey Hepburn, James Coburn, and Walter Matthau, is one of my favorite movies ever! Check out both Charade AND North by Northwest as a double feature! You won&#8217;t be sorry.</p>
<p><strong>Some Like it Hot (1959)</strong></p>
<p>Now this is an example of a classic, well-loved film, with actors that I really love (Jack Lemmon I&#8217;m looking at you), a premise that is more than suitable, yet the finished product never really caught me. It&#8217;s sort of like Hitchcock&#8217;s To Catch a Thief. I never really saw what all the hype was about. That being said, I didn&#8217;t hate it either. It never made fun of me when I had braces, or turned me down for a date, my affections and this film have just always been mutually exclusive. Perhaps it deserves another watch&#8230;then again maybe I should just watch The Last Boyscout again.</p>
<p><strong>A Bout De Souffle AKA Breathless (1959)</strong></p>
<p>Jean-Luc Godard is nothing if not a sacred cow of French cinema, and while I have loved some of his other films (Le Mepris, Bande A Part, and Masculin Femenine), Breathless or A Bout De Souffle never really did it for me. I can still rationalize why it was so revolutionary (use of jump cuts, editing, non-actors, and subscription to the aesthetic of the French new wave style), and see it&#8217;s importance, but I prefer other examples of New Wave cinema. If you are interested in seeing a Godard film, try Masculin Feminine, it is just as revolutionary and a bit more accessible.</p>
<p><strong>Psycho (1960)</strong></p>
<p>A prime example of Hitchcock in his prime. Psycho was so good, and so affecting that some of its actors were type cast just on the strength of this one film (Anthony Perkins, and Janet Leigh), so much so that without a little research it&#8217;s hard to think of what other films either of them has been in. Psycho may not be as visually shocking and gory as horror films of today, but it still manages to hold up over time and be just as unsettling as it was back in its day. Hitchcock has always excelled at making the comfortable un-comfortable (motels, birds, tea, dreams, the list goes on&#8230;), and the subtle touches in this film work perfectly. Consider for a moment that Perkin&#8217;s Bates is an amateur taxidermist of birds, and then that Janet Leigh&#8217;s name is Marion Crane a type of bird, or the fact before the crime Marion is wearing a white bra and a white purse, while after it she is wearing a black bra and purse. His attention to detail, and knack for foreshadowing is demonstrated in full force in Psycho and remains one of his best films. Despite all the uproar over the Gus Van Sant remake, I thought it actually did some justice to the original film and if nothing else brought it a little more deserved attention.</p>
<p>Note: This film also has the distinction of being the first American film to ever show a toilet flushing on-screen.</p>
<p><strong>Peeping Tom (1960)</strong></p>
<p>Released the same year as Psycho, and dealing with similar subject matter, Peeping Tom wasn&#8217;t received with the same acclaim and attention that the former was. On the contrary, Peeping Tom was seen as subversive, perverted, and generally too shocking. The story revolves more around the killer than the victim in this one, whereas Psycho is presented more from the victim&#8217;s point of view. Either way, Peeping Tom is a fine film, one worth watching, however it is so similar to Psycho that I&#8217;m not sure it needs to be on the list of 1001 films.</p>
<p><strong>The Apartment (1960)</strong></p>
<p>As far as light-hearted, touching movies about someone recovering from a bout of depression, this one is my favorite. Billy Wilder directs Shirley MacLaine and Jack Lemmon in a sweet touching comedy without losing any of his trademark cynicism or the pointedness of his dialogue. The Apartment is another chance for me to champion the somewhat maligned talents of Mr. Fred MacMurray as Lemmon&#8217;s boss. MacMurray plays a fantastic creep who really defines the term &#8220;heel&#8221;.</p>
<p><strong>Spartacus (1960)</strong></p>
<p>Containing almost none of the trademark elements that make up a Stanley Kubrick movie as we know it (Kubrick apparently dis-owned the film before it&#8217;s release), Spartacus remains an interesting movie that isn&#8217;t great. It is, however, another example of a film that enabled an up and coming filmmaker to gain his voice, and define himself later on in his career. If only for that reason, Spartacus is a great film, but luckily for the studio, it has some other things going for it. Kirk Douglas plays the title role of Spartacus, and despite all the lavish set production, and concentration on spectacle, brings some heart to the slave who defied Rome.</p>
<p><strong>Jules Et Jim AKA Jules and Jim (1962)</strong></p>
<p>One of director, Francois Truffaut&#8217;s most well thought of films, Jules and Jim may be the Lost In Translation, or Juno of its time. Viewed from a certain angle, the plot is a completely moving and emotional story that you believe, so much so, that you can see yourself and those around you in the roles that these characters embody. Viewed from another perspective, it can seem a little precious or purposefully manipulative. Depending on what is happening in your life (I&#8217;m mostly thinking about whether or not you are in a relationship, and if you are happy), this movie can preach the glory of love and the pain of rejection. On the flipside, if you have shaken free the angsty, teenager-esque feelings everyone has had in their youth, you may feel like you&#8217;re being talked down to.</p>
<p><strong>Cleo De 5 A 7 AKA Cleo from 5 to 7</strong></p>
<p>Taking place, as the title suggests, from 5 to 7, we get a slice of the life of Cleo played out before us. Sometimes we, along with Cleo herself, are a voyeurs into the lives of people around her, and other times we are focused on her as she roams around Paris. By and large Cleo lives a carefree, spoiled life, yet we still sympathize with her when times are hard, and cheer for her when they are good. This is a small film in a lot of ways, but that doesn&#8217;t mean that it isn&#8217;t impacting and beautiful.</p>
<p><strong>Lawrence of Arabia (1962)</strong></p>
<p>I have to admit.  I didn&#8217;t like Lawrence of Arabia that much.  Perhaps I was too young to appreciate the aesthetic beauty of Lean&#8217;s desert panorama camerawork, or just maybe it was the epic length that decided it for me.  One way or another, I didn&#8217;t appreciate it as much as everyone else seems to think I should. </p>
<p><strong>The Manchurian Candidate (1962)</strong></p>
<p>Overly reliant on gimmicks and quick editing techniques, The Manchurian Candidate doesn&#8217;t flesh out the story nearly&#8230;wait, no that was the terrible re-make that came out in 2004.  The original 1962 version, is just as taught, and well executed today as it was at its release.  While the story between the two versions remained virtually the same, the consistent building of tension and anxiety, combined with the pitch perfect acting of Lawrence Harvey, Frank Sinatra (yes&#8230;Frank Sinatra), and the devilish turn of Angela Lansbury as the Queen of Hearts, makes for a fantastic film.</p>
<p><strong>Lolita (1962)</strong></p>
<p>It took me forever to finally see Lolita.  I have known the basic story (older man, younger girl) but had just never gotten around to seeing it.  And while I&#8217;ve been told that the book is much better, I thought the film was pretty good.  Not great, mind you, but definitely solid.  The shocking and controversial nature of the relationship was toned down a bit for the screen, and maybe as a result doesn&#8217;t seem all that shocking in today&#8217;s day and age.  Memorable turns by Peter Sellers, and Shelley Winters, not to mention it&#8217;s an early film of Stanley Kubrick.</p>
<p><strong>The Birds (1963)</strong></p>
<p>Despite being one of Hitchcock&#8217;s most popular, I actually think that The Birds is one of his most over-rated.  I think I owe it to myself to give this one another look someday, but right now I feel that it was too heavily based on the gimmick that had to rely on special effects.  Though it is not necessarily the fault of the movie, but the special effects seemed particularly dated and old fashioned.  Worth a watch, but not my favorite by a long shot.</p>
<p><strong>8 1/2 (1963)</strong></p>
<p>Federico Fellini is, by most accounts, a master of cinema.  One, that I have always had a little trouble getting fired up over.  It&#8217;s not that I don&#8217;t like his films once I&#8217;ve seen them, the problem comes in when it comes to motivating myself to see them.  I couldn&#8217;t tell you why, but his films consistently get pushed off when they come up on my Netflix Queue or when I see the one or two I have on my shelf.  I shouldn&#8217;t feel this way, considering I really loved the moving poetry, and soul baring passion in 8 1/2, yet it still happens.  One very definite reason to watch this film is the man-crushable Marcello Mastroianni, swaggering through as the alter-ego of Fellini himself.  Dealing with all the reservations with women, making movies, childhood, and the future that the director very famously dealt with himself, Mastroianni embodies a certain cool, yet believable character that begs to be watched.  Combined with imagery that leaves the audience wanting more, 8 1/2 is a fantastic film.</p>
<p>Well, that&#8217;s it for this time.  Thanks for reading!</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[C'est la vie... part#01]]></title>
<link>http://surveillanceme.wordpress.com/2009/11/24/cest-la-vie-part01/</link>
<pubDate>Tue, 24 Nov 2009 22:31:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>surveillanceme</dc:creator>
<guid>http://surveillanceme.wordpress.com/2009/11/24/cest-la-vie-part01/</guid>
<description><![CDATA[sem tempo para blogs. minhas senhas foram hackeadas no inicio deste ano: minha vida re-trackeada. fa]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>sem tempo para blogs.</p>
<p>minhas senhas foram hackeadas no inicio deste ano: minha vida re-trackeada.</p>
<p>fazer o que!?&#8230; se assim eles querem: tornar-me publica entre eles. eles: os vigilantes da &#8220;vida dos outros&#8221;.</p>
<p>&#8230;</p>
<p>dei-lhe a chance de escolher o melhor para si. ela escolheu.</p>
<p>este velho blog jah dizia: surveillanceme. faz parte de nossa sociedade disciplinar.</p>
<p>meu corpo foi esquadrinhado, desarticulado e serah recomposto para continuar a servi-los, para melhor servir.</p>
<p>assim, quem disse q me tornarei docil?&#8230; tentei lhe dizer, menina: adentrei aa academia para ser disciplinada [continuar a ser disciplinada], no te acordas?!&#8230; nos disseram: &#8220;um diamante bruto a ser lapidado&#8221;&#8230; e mesmo assim: tornar-me-ei docil?!&#8230;</p>
<p>&#8230;</p>
<p>sei o q virah em dez anos [ou menos]. vcs tentam fazer memoria, ego-memoria. gostam de julgar os outros, invejar-nos, mas se esquecem de que nós os pagamos. É o trabalho de nosso povo neste brasil que sustenta a sua rebeldia e seu sonho de revolução!&#8230; queria poder te sustentar sim, pq queria acreditar q vcs farão um mundo melhor. mas nestes poucos ultimos anos, vcs tem mostrado cada vez mais um ego-inflado, uma luta por existir midiaticamente, uma guerra de vaidades! Todos querem ser artistas! aurea! ouro.</p>
<p>querida, sabemos quem somos.</p>
<p>As escolhas foram feitas. A guerra jah estah iniciada. Iniciam-se as mortes, as quedas, os desaparecimentos e as desmemorias.</p>
<p>C&#8217;est la vie&#8230;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[El himno. ]]></title>
<link>http://mediados.wordpress.com/2009/11/24/el-himno/</link>
<pubDate>Tue, 24 Nov 2009 19:26:07 +0000</pubDate>
<dc:creator>Florencia Pulla</dc:creator>
<guid>http://mediados.wordpress.com/2009/11/24/el-himno/</guid>
<description><![CDATA[Maria Eugenia era mi preceptora en el Secundario. Tenía 80 años y había dado clases en el Delta del ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div style="text-align:justify;">
<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" src="http://www.infobae.com/adjuntos/imagenes/01/0140154B.jpg" alt="" width="449" height="269" /></p>
<p>Maria Eugenia era mi preceptora en el Secundario. Tenía 80 años y había dado clases en el Delta del Tigre en los años 60, lo que significaba que cada mañana se tenía que subir a un botecito, con frío y con calor, para enseñarle a un grupo de chicos a leer y a escribir. Admirable, por donde se lo mire. Ella no se casó, no tuvo hijos, y tuvo que soportar- durante años- las burlas de generación tras generación de chicos que la creían anticuada e insoportable. Hablo de Maria Eugenia hoy- en realidad se merece un post aparte- porque cuando recuerdo las breves conversaciones que compartimos en Preceptoría, sólo puedo pensar en su patriotismo desmedido. María Eugenia era de esas mujeres que creían en La Patria, que los 25 de Mayo te regalaban escarapelas porque se negaban a vivir en un mundo en el que las nuevas generaciones no se enorgullecieran de ser argentinos.</p>
<p>El poder de los símbolos es fuerte. No sé si María Eugenia lo sabía entonces- tal vez sí, y por eso insistía tanto- pero lo único que une a una Nación son los símbolos comunes: el himno, sí, pero también la escarapela, la lengua, la historia, los mitos. No es casual: la Argentina de la Generación del 80, aquella que planteaba una revolución productiva de la mano de &#8220;trabajo, tierra y capital&#8221;, nació de esa necesidad de homogeneizar. ¿Qué hacemos con un hijo de tanos al que le enseñaron que Garibaldi es el único héroe posible? ¿Cómo logramos que el polaco hable bien castellano? La escuela pública fue la solución. A fuerza de cuadros de San Martín, juramentos a la bandera y actos escolares nos hicimos iguales. Por primera vez galeses y judíos, españoles e italianos, formaron parte del mismo todo; tuvieron un destino común.</p>
<p>Si los dirigentes de entonces usaban recursos para lograr la igualdad- a los cachetazos, a veces; a la fuerza, inclusive- entonces resulta contradictorio que se use al himno para resaltar las desigualdades que desarman a nuestro país 200 años después.  <a href="http://www.lanacion.com.ar/nota.asp?nota_id=1203310">Ayer el Rabino Sergio Bergman y el Padre Guillermo Marcó le pidieron &#8220;al país&#8221; que canten el himno</a>.  Fue una manera pacifica, dijeron de ellos, de alzar la voz contra la inseguridad. Rodeados de cientos de personas, con el calor de otro como nosotros al lado, ¿quién puede resistirse a la emoción de cantar &#8220;O juremos con gloria morir&#8221; y sentirlo en serio? Es que si algo conocen bien personas como Bergman y Marcó, es el poder de las multitudes y su relación con los símbolos.</p>
<p>Manifestarse es un derecho de todos- aunque inclusive el mismo Bergman tenga amnesia social y lo recuerde por temporadas. Lo realmente peligroso es hacer de todos una causa de algunos. La de Bergman, la de Marcó, no es la lucha por una menor desigualdad, la raíz de todos los males que critican. Es el oportunismo de siempre revestido de patriotismo: &#8220;Nosotros, los Argentinos de verdad, estamos acá, ¿vos dónde estás?&#8221;. Muchos de los que quedaron con la garganta ronca de tanto gritar, que usan escarapelas para aparentar, están muy lejos del patriotismo silencioso, pero real, de las Maria Eugenias del mundo. </p></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A Elegância de Woody Allen]]></title>
<link>http://raulla.wordpress.com/2009/11/22/a-elegancia-de-woody-allen/</link>
<pubDate>Sun, 22 Nov 2009 22:34:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>Raul Arthuso</dc:creator>
<guid>http://raulla.wordpress.com/2009/11/22/a-elegancia-de-woody-allen/</guid>
<description><![CDATA[Está acontecendo a mostra &#8220;A Elegância de Woody Allen&#8221; no CCBB e, com isso, dá para acom]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">Está acontecendo a mostra <a href="http://www.woodyallen.com.br/" target="_blank">&#8220;A Elegância de Woody Allen&#8221;</a> no CCBB e, com isso, dá para acompanhar em película todos os filmes desse profílico cineasta.</p>
<p style="text-align:justify;">Nunca vi tanto Allen quanto nesta semana. Resolvi acompanhar os que nunca vi e convenientemente rever outros que gosto muito ou que não lembro tanto.</p>
<p style="text-align:justify;">Apesar de ter estabelecido esse critério, já furei ao rever<em> O Sonho de Cassandra </em>que não está entre os preferidos e lembrava bem. É talvez o único filme de Woody Allen que dividiu a crítica. Entende-se: tem um pouco de repetição de coisas já abordadas em <em>Crimes e Pecados</em> e <em>Match Point</em>, a saber: a necessidade/inevitabilidade do crime, a questão da culpa e o lado patético de tentar tranquilizar a consciência; o impulso de misturar comédia e drama (talvez a grande questão do cinema de Allen), uma busca pela metafísica bergmaniana.</p>
<p style="text-align:justify;">Mas há algo sombrio na mistura do drama com comédia, principalmente quando aborda o impoderável que rodeia a vida do personagem de Colin Farrell. É um filme imperfeito e automático em alguns momentos. Ainda assim, é mais interessante que a maioria de seus filmes da virada do século.</p>
<p style="text-align:justify;">Vamos ao filmes:</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Poucas e Boas (Sweet and Lowdown, 1999)</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><img class="alignnone" title="sweet and lowdown" src="http://auteurs_production.s3.amazonaws.com/stills/7445/Sweet___Lowdown.jpg" alt="" width="322" height="182" /></p>
<p style="text-align:justify;">Woody Allen faz um conto sobre um mito. Um mito do jazz. Portanto, duas de suas paixões juntas. Talvez por isso haja uma alegria interessante, representada principalmente na fotografia: é o mais colorido dos filmes de Allen. Esta alegria se incorpora na forma do filme, para o bem de todos.</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Manhattan (1979)</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><img class="alignnone" title="manhattan" src="http://cinema.cornell.edu/earlyspring08/images/manhattan.jpg" alt="" width="324" height="167" /></p>
<p style="text-align:justify;">O amor pelo seu mundo. Um conto poético em P&#38;B e cinemascope. Há um humor melancólico, uma inocência perdida e uma tristeza inerente ao ser urbano. Um dos grandes filmes no qual os personagens e o meio se fundem na tela.</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>O Sonho de Cassandra (Cassandra&#8217;s Dream, 2007)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Crime, culpa, necessidade, inevitabilidade. Há a interessante presença do imponderável como elemento dramático. Mas tem a insuportável trilha de Philip Glass, colocando o filme um tom acima do que devia.</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Um Misterioso Assassinato em Manhattan (Manhattan Murder Mystery, 1993)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Cheio de câmeras na mão e boas idéias. Na parte final tem uma queda inexplicável e vertiginosa, com direito a uma piadinha discutivel ainda que bem realizada com <em>A Dama de Shangai</em> de Orson Welles.</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Bananas (1971)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Um dos primeiros filmes de Allen e pode surpreender quem não conhece sua primeira fase. Ele não perde a piada. Acaba ficando um filme de esquetes meio <em>a la</em> Monty Python. Seu humor aqui aposta no absurdo das situações e no lado físico. Não há descanso para o espectador: metralhadora de piadas em ação.</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Dirigindo no Escuro (Hollywood Ending, 2002)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">A premissa é ótima, mas o desenvolvimento é muito desigual e cai bastante perto do fim. Contudo, tem um happy end falso (ao qual o título original se refere) que é a grande piada de Allen no início desse século, talvez um dos grandes finais artificiais do cinema.</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Neblinas e Sombras (Shadows and Fog, 1992)</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><img class="alignnone" title="shadows and fog" src="http://www.cinematographers.nl/GreatDoPh/Films/ShadowsAndFog1.jpg" alt="" width="369" height="206" /></p>
<p style="text-align:justify;">Um homenagem a Kafka e ao expressionismo alemão. Grande trabalho plástico e de iluminação de Carlo di Palma com um roteiro que oscila muito. Talvez fosse o caso de apostar mais na incorporação do lado kafkaniano à dramaturgia e menos no rigor da fotografia, inegavelmente linda.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Woody Allen: Do Céu ao Inferno]]></title>
<link>http://socasando.com/2009/11/21/woody-allen-do-ceu-ao-inferno/</link>
<pubDate>Sat, 21 Nov 2009 21:45:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>Raul Arthuso</dc:creator>
<guid>http://socasando.com/2009/11/21/woody-allen-do-ceu-ao-inferno/</guid>
<description><![CDATA[Se tem um cineasta que conseguiu fazer filmes em todo o espectro de cotações de qualidade, esse cara]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">Se tem um cineasta que conseguiu fazer filmes em todo o espectro de cotações de qualidade, esse cara foi Woody Allen. Se as cotações fossem de zero a onze estrelas, talvez ele também conseguisse preeencher todas as gradações.</p>
<p style="text-align:justify;">São 40 filmes em 43 anos de carreira. Obviamente, muita bosta. Mas também  filmes regulares, bons, ótimos e por aí vai até obras-primas.</p>
<p style="text-align:justify;">Aproveitando o início da mostra <a href="http://www.woodyallen.com.br/" target="_blank">&#8220;A Elegância de Woody Allen&#8221;</a> no CCBB, eis uma lista do Céu e do Inferno de Woody Allen:<!--more--><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>CÉU (ou Os 5 filmes de Woody Allen que merecem um lugar no Paraíso):</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>1 &#8211; Manhattan (1979)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Fotografia em P&#38;B-scope de Gordon Willis, música de Gershwin, humor, drama e romance numa declaração de amor de Woody Allen à sua amada: Nova York.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/nwEGbMBwhdE&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/nwEGbMBwhdE&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>2 &#8211; Hannah e Suas Irmãs (1986)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Seu melhor trabalho dos anos 80. Allen faz barba e cabelo em sua descrença nas relações humanas.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/AxjngJpFPzc&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/AxjngJpFPzc&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>3 &#8211; Noivo Neurótico, Noiva Nervosa (1977)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">A partir desse filme, Woody Allen deixou de ser um comediante que faz filmes e virou cineasta. Allen passa a se arriscar mais na composicão da imagem e na encenação e busca temas mais profundos. Aqui, investiga a relação de um casal tão incomum quanto qualquer outro ser humano.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/OpIYz8tfGjY&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/OpIYz8tfGjY&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>4 &#8211; Crimes e Pecados (1989)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Maturidade do estilo. O primeiro encontro com Dostoiévski. Um beijo na bunda de Ingmar Bergman, sua obsessão.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/-lNWfGkHLcs&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/-lNWfGkHLcs&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>5 &#8211; Vicky Cristina Barcelona (2008)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Eu sei, é discutível. É? Woody Allen sempre perseguiu a conjunção drama-comédia e o pessimismo <em>a la</em> Bergman. Na singela opinião deste, aqui ele consegue os dois em boa medida. E ainda tem Penélope Cruz em estado de graça.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/39PuFOTjtk8&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/39PuFOTjtk8&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;">***</p>
<p style="text-align:justify;">Mas como nem tudo são flores, vamos ao&#8230;</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>INFERNO (ou Os 5 filmes de Woody Allen que merecem um lugar na Consolação):</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>1 &#8211; Melinda e Melinda (2004)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Como um cara que fez Annie Hall e Manhattan consegue fazer uma coisa tão disforme e preguiçosa como essa? Puxe a descarga.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/t6IPioPX760&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/t6IPioPX760&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>2 &#8211; O Escorpião de Jade (2001)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Olha seria covardia eu falar muito desse filmes porque&#8230; eu não consegui ver até o fim essa porcaria!</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/3PPGw4TrmPc&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/3PPGw4TrmPc&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>3 &#8211; Trapaceiros (2000)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Tem momentos um pouco engraçados, mas é outro filme que mostra a preguiça (ou seria o descuido?) de Woody Allen com alguns de seus filmes. Sério, pra que fazer uma comédia de duas horas com apenas 15 minutos de diversão?</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/5G-Rr5Lmvc0&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/5G-Rr5Lmvc0&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>4 &#8211; Interiores (1978)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Já disse que o Woody Allen persegue Bergman? Então, aqui ele tentou fazer uma releitura de <em>Gritos e Sussurros</em>, mas foi fundo, fundo, fundo, fuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuundo&#8230;.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/I-Toh9IS_Cc&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/I-Toh9IS_Cc&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>5 &#8211; Celebridades (1998)</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Grande elenco em uma visão pessimista de Woody Allen sobre a frugalidade do mundo do cinema. Nossa deve ser demais&#8230; NOT!</p>
<p style="text-align:justify;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/s10bPbd3X8c&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/s10bPbd3X8c&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:justify;">
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Lo intraducible]]></title>
<link>http://kleefeld.wordpress.com/2009/11/18/lo-intraducible/</link>
<pubDate>Wed, 18 Nov 2009 21:53:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>kleefeld</dc:creator>
<guid>http://kleefeld.wordpress.com/2009/11/18/lo-intraducible/</guid>
<description><![CDATA[Spivak concluye su ensayo “¿Puede hablar el subalterno?” respondiendo a esa misma pregunta: con una ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Spivak concluye su ensayo “¿Puede hablar el subalterno?” respondiendo a esa misma pregunta: con una ]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Mauern]]></title>
<link>http://skybar.wordpress.com/2009/11/15/mauern/</link>
<pubDate>Sun, 15 Nov 2009 15:06:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>_skywalker_</dc:creator>
<guid>http://skybar.wordpress.com/2009/11/15/mauern/</guid>
<description><![CDATA[Mauern, Grenzanlagen, Schutzzäune EU-Rat beschließt Ausbau von FRONTEX EU-Mauern wegzensiert _skywal]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><ul>
<li><span style="font-size:11pt;"><a href="http://www.rp-online.de/hps/client/opinio/public/pjsub/production_long.hbs?hxmain_object_id=PJSUB::ARTICLE::529735&#38;hxmain_category=::pjsub::opinio::/politik___gesellschaft/international/leben" target="_blank"><span style="color:#000000;">Mauern, Grenzanlagen, Schutzzäune</span></a></span></li>
</ul>
<ul>
<li><span style="font-size:11pt;"><a href="http://www.aktionbleiberecht.de/?p=582" target="_blank"><span style="color:#000000;">EU-Rat beschließt Ausbau von FRONTEX</span></a></span></li>
</ul>
<ul>
<li><span style="font-size:11pt;"><a href="http://www.jungewelt.de/2009/11-12/058.php" target="_blank"><span style="color:#000000;">EU-Mauern wegzensiert</span></a></span></li>
</ul>
<p><a href="http://twitter.com/_skywalker_" target="_blank">_skywalker_</a></p>
<p><span style="font-size:11pt;"><br />
</span><span style="font-size:11pt;"> </span><span style="font-size:11pt;">„Es gibt keine Grenzen. Nicht für den Gedanken, nicht für die Gefühle. Die Angst setzt die Grenzen.“</span></p>
<p style="text-align:right;"><span style="font-size:11pt;">Ingmar Bergman (1918 &#8211; 2007)</span></p>
<p><span style="font-size:11pt;"><br />
</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Scener ur ett äktenskap (1973)]]></title>
<link>http://hjarnanmjukavfilm.wordpress.com/2009/11/13/scener-ur-ett-aktenskap-1973/</link>
<pubDate>Fri, 13 Nov 2009 21:13:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>Maela</dc:creator>
<guid>http://hjarnanmjukavfilm.wordpress.com/2009/11/13/scener-ur-ett-aktenskap-1973/</guid>
<description><![CDATA[Du äcklar mig något så gränslöst. Eller hur det nu är de säger. Sjukt bra är det hursomhelst. Jag fa]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a title="Klicka för större bild" href="http://i141.photobucket.com/albums/r52/badideasinmyhead/311900.jpg" target="_blank"><img class="alignright" style="margin:0 0 10px 20px;" src="http://i141.photobucket.com/albums/r52/badideasinmyhead/311900.jpg" alt="" width="200" /></a>Du äcklar mig något så gränslöst. Eller hur det nu är de säger. Sjukt bra är det hursomhelst. Jag fattar att folk inte gillar Bergman. Absolut. Fick jag välja skulle jag väl inte vilja gilla Bergman, jag heller. Jag är övertygad om att livet vore bra mycket enklare om den bästa film jag någonsin sett var &#8220;Titanic&#8221; och den bästa bok jag någonsin läst &#8220;Alkemisten&#8221;. Men vadf*n skall jag göra då? Stoppa tillbaka katten i påsen? Maskarna i burken? Det man en gång sett kan man inte göra osett. Det finns liksom ingen väg tillbaka. &#8220;Scener ur ett äktenskap&#8221; är som ett enda stort öppet sår. Det varar sig och det luktar men du kan ändå inte sluta peta. Enorma skådespelare, enormt manus, enorm svartsyn. Nästan varje replik skulle kunna stå som ett citat för sig självt. Någon skrev &#8220;Död åt äktenskapet &#8211; leve kärleken&#8221;, och visst kan man se filmen så. Den dryper verkligen av förakt för den småborgerliga förljugenheten, inget snack om det. Men jag tror att det i mycket högre grad handlar om regissörens uppgörelse med sig själv och sina egna föreställningar om vad kärleken borde vara men istället blev. Gång på gång&#8230; Man får i sammanhanget dock inte glömma bort det nästan lyckliga slutet, samt det faktum att Bergmans femte och sista äktenskap faktiskt varade i hela 24 år. Det är inte kattskit precis.</p>
<p>+ <a href="http://www.imdb.com/title/tt0070644/" target="_blank">IMDb</a><br />
+ <a href="http://www.ingmarbergman.se/" target="_blank">Hemsida</a><br />
+ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=OEWZCTQxBhA" target="_blank">Trailer</a></p>
<p><strong>Betyg:</strong> 5/5</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A Primeira Noite de Tranquilidade (Valerio Zurlini, 1972)]]></title>
<link>http://cinecafe.wordpress.com/2009/11/09/a-primeira-noite-de-tranquilidade-valerio-zurlini-1972/</link>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 12:14:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>Luiz Carlos</dc:creator>
<guid>http://cinecafe.wordpress.com/2009/11/09/a-primeira-noite-de-tranquilidade-valerio-zurlini-1972/</guid>
<description><![CDATA[- por Luiz Carlos Freitas .&#8220;- Não foi sua beleza que me atraiu. Mas o desconforto que tem dent]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-full wp-image-1607" title="Prima-Notte.1" src="http://cinecafe.wordpress.com/files/2009/11/prima-notte-11.jpg" alt="Prima-Notte.1" width="495" height="289" /></p>
<p>- por <em>Luiz Carlos Freitas</em></p>
<p><em><span style="color:#ffffff;">.</span></em><em>&#8220;- Não foi sua beleza que me atraiu. Mas o desconforto que tem dentro de si, sua melancolia sem fim, não posso suportá-la.&#8221;</em></p>
<p>É assim que Dominici (Alain Delon) define, mesmo que inconscientemente, seus sentimentos por Vanina (Sonia Petrovna), sentimentos estes que, além de um ‘amor’ (no conceito mais reducionista da palavra), representavam o encerramento de um ciclo em sua vida. Aliás, esta mesma analogia pode ser feita, comparando o filme à carreira do diretor: <em>A Primeira Noite de Tranquilidade</em>, lançado em 1972, era o penúltimo trabalho da curta filmografia de Valerio Zurlini, falecido em 1982, aos 55 anos &#8211; e com apenas oito longas. E, de modo um tanto quanto irônico, pode ser considerado o ‘encerramento’ de sua filmografia, um apanhado primoroso de todos os elementos presentes até então em seus filmes e que o concederam o título de “Poeta da Melancolia”.</p>
<p>Assim como Bergman e Antonioni, os filmes de Zurlini eram carregados de um forte teor existencialista. Todavia, diferente dos seus contemporâneos, não teve o devido reconhecimento à época (não que hoje suas obras alcancem muito mais que poucas dúzias de críticos e estudiosos da sétima arte). Sua obra fugia da busca pela inovação encontrada em seus conterrâneos, ao mesmo tempo flertando com o melodrama, partindo de tramas simples e novelescas e se apoiando em referências à literatura existencialista (os conceitos de Heidegger sobre a questão do Ser são constantes), tudo isso exposto em tela com um incrível cuidado estético e visual, fazendo de cenários pontos primordiais para desenvolvimento de seus personagens e compreensão de suas motivações, além de seu incrível domínio das set-pieces como elementos narrativos.</p>
<p>Seu segundo filme, <em>Verão Violento</em>, de 1959, pode ser considerado o responsável por instituir as bases de sua obra. Ao contar a história de um amor aparentemente impossível entre um jovem rapaz e uma mulher mais velha e amargurada, o diretor dava o pontapé inicial, como um ensaio para o filme desta crítica. Desde então, situações e personagens seriam reprisados, como no ano seguinte, ao lançar <em>A Moça com a Valise</em>, onde mais uma vez um jovem rapaz nutria um amor impossível por uma mulher mais velha. Além do plot, ambos compartilham do mesmo senso de fatalismo, representado pela figura da mulher de mais idade e desesperançosa, contraposto ao otimismo e idealismo (e, até certo ponto, pureza) de seus jovens amantes. Há também uma mesma situação onde uma ‘dança’ evidencia a impossibilidade de consumação desses amores, além do uso de planos diferenciados para dispor o casal como modo de retratar e evidenciar essa condição de distanciamento entre eles.</p>
<p>Aqui, Zurlini condensa as duas tramas e as ‘amadurece’.  Alain Delon é Daniele Dominici, um professor de literatura que se apaixona por Vanina Abati, sua aluna. Argumento simples e que já foi explorada várias vezes por muitos ‘Manoel Carlos da vida’.  Mas o diretor vai além, fugindo das saídas fáceis e abordagens rasas, a começar por sua proposta: ele inverte os personagens dos dois filmes acima citados, com o homem fazendo as vezes do lado maduro do par. Porém, diferente da viúva vivida por Eleonora Rossi Drago em <em>Verão Violento</em> e da jovem cantora interpretada por Claudia Cardinale em <em>A Moça com a Valise</em>, a parte mais velha arrisca tudo em prol desse sentimento, enquanto a desesperança e hesitação advém da jovem Vanina.</p>
<p>O personagem de Delon caminha sempre a passos curtos e rápidos, com a cabeça baixa, olhar reto ao chão e mãos no bolso de seu velho e surrado sobretudo; seu apartamento, simples e bagunçado é o reflexo de sua conduta que, se não é assumidamente auto-destrutiva, denota o quão pouco ele se importa consigo mesmo (em praticamente todas as cenas ele está com um cigarro na boca). Tem um casamento arruinado com a adúltera Monica (Lea Massari &#8211; a jovem que desaparece em <em>A Aventura</em>, de Antonioni), sustentado à base das incessantes ameaças de suicídio da mulher.</p>
<p>Emblemático, logo na primeira cena do filme, num cais silencioso, caminha com rumo tão misterioso a si quanto a nós. Percebemos então seu significado dentro da obra: ele é o arqueótipo do homem existencialista de Jean-Paul Sartre: seu passado era desconhecido e suas possibilidades de futuro ignoradas. E daí surge a inevitável identificação com Vanina, esta que é definida por outra personagem central da trama mais à frente como <em>“uma moça de muito passado, pouco presente e nenhum futuro!”</em>.</p>
<p>Traçando um paralelo entre as três obras, Dominici seria uma versão amadurecida e amargurada dos personagens de Jean-Louis Trintignant e Jacques Perrin. Os jovens, que conduziram seus sentimentos pelo veio do otimismo, agora estariam ‘calejados’ com o passar dos anos e das sucessivas decepções, outra influência gritante do Existencialismo, que colocava a vida como fruto de nossas escolhas, estas quase sempre tendendo ao fracasso. Mas o sentimento que surgia pela jovem moça era como uma retomada dessa esperança perdida, mesmo tendo noção das conseqüências de se envolver com a namorada de um dos homens mais influentes daquela cidade.</p>
<p>Porém, o jogo de conquista é característico de seu autor. Não vemos frases feitas ou diretas, explícitas. Zurlini comanda diálogos impecáveis, fazendo de cada fala uma descoberta, tudo isso do modo mais sutil e, ao mesmo tempo, impactante possível. Em dado momento do filme Dominici a leva para um passeio num parque aquático onde, ao ver uma foca numa apresentação, Vanina diz: <em>“Não suporto ver os animais presos. Se pudesse, devolveria todos ao mar!”</em>. Dominici responde olhando-a nos olhos: <em>“Ele não saberia o que fazer após chegar em alto mar. Pode não saber, mas está feliz aqui nesta prisão”</em>. A indireta é evidente e o flerte toma uma proporção cada vez maior, mais intensa, seguindo à embasbacante sequência onde Dominici e Vanina descrevem um quadro em uma velha capela, ambos filmados em planos tão opostos quanto seus pontos de vista e culminando no encontro no carro e no diálogo citado nas primeiras linhas desse texto.</p>
<p>Óbvio que o envolvimento dos dois não fará bem a nenhum deles. Cena após cena, em cada uma das conversas, o sofrimento de ambos apenas cresce. A cena da boate, um dos pontos mais intensos e tristes do filme (e &#8211; sem medo de cair em exageros &#8211; da história do cinema), consegue ‘destruir’ mais a quem assiste do que ao casal envolvido. Novamente, uma dança separa o casal. A cena é praticamente uma recriação da dança em <em>A Moça com a Valise</em>. Porém, esteta de talento ímpar, Zurlini usa das cores para maximizar toda a dor que não havia conseguido (ou pretendido) passar no filme em P&#38;B. O jogo de luzes de cores alternadas conduz olhares, abraços, lágrimas, ranger de dentes. Cada flash é como um soco na face dos dois amantes e do espectador (que por essas tantas já sente-se até mesmo pior que o próprio Dominici). A música cessa, mas nada muda. O ‘vídeo’ no apartamento de Marcelo (Renato Salvatore) finaliza aquela que provavelmente foi uma das piores noites de suas vidas. Apesar de ainda não ser o grande clímax do filme, é seu momento mais importante. As faces do casal de protagonistas sintetizam a essência da obra de Zurlini: diferente do que seria esperado em tal tipo de situação, não há lágrimas. Nem mesmo uma sequer.</p>
<p>Essa é a dor que o italiano compartilhava conosco e que abre um abismo entre a tristeza simplesmente e a mais pura melancolia. Dizem que “ao chorar, lava-se a alma”. Mas quando as lágrimas não saem, a dor fica presa, lá dentro, e crescendo mais e mais a cada momento, nos deixando cada vez mais sufocados e atordoados. Aos poucos vamos sendo devorados por ela e, após certo ponto, destruídos por completo e de um modo terrivelmente irreversível, tal como Dominici e Vanina. Assim Zurlini não só retratava a dor em tela, mas nos arremessava para dentro dela, deixando-nos com um tamanho desconforto que nos agarra e não larga mesmo por tempos após.</p>
<p>Para tanto, alguns pontos eram primordiais. Antes de tudo, suas tramas e a construção das personagens. Elas se distanciavam das grandes tragédias românticas e tomavam uma proporção menor, mas não menos devastadora, limitando-se a fatos cotidianos aos quais qualquer um de nós estaria sujeito. Dominici tinha um emprego regular, dívidas, vícios, um carro velho o qual regulava o combustível, tal como grande parte das pessoas “normais”. E assim como ele, qualquer um de nós pode se envolver com alguém no trabalho ou na vizinhança, por exemplo. Essa identificação chega a ser assustadora e inevitável, contrariando o que alguns detratores da obra do diretor defendem, que “o filme é muito bom apenas para quem está depressivo”, afinal não há necessidade de experiências pessoais para tecer comparativos, uma vez que o mais desolador é a simples possibilidade de que isso possa acontecer algum dia mesmo ao indivíduo mais feliz e realizado.</p>
<p>Outro constante era o caráter intimista empregado em suas obras. Declarado amante das artes, fazia questão de referenciar os que mais admirava em suas obras. Assim como a música ‘Aida’, de Verdi, é um ponto de virada na trama de <em>A Moça com a Valise</em>, sendo a trilha responsável pela dança que desencadeia a primeira troca de olhares entre o jovem apaixonado Jaques Perrin e a personagem de Cardinale (também chamada Ainda), o livro ‘Vanina Vanini’ de Stendhal é a partida da relação professor-aluno para um caso entre amantes.  Convicções políticas também se fazem presentes. Em dado momento, ao ser questionado sobre por um aluno, o personagem de Alain Delon responde: <em>“Para mim, fascistas e socialistas são iguais. Só que os fascistas são mais cretinos”</em>. Essa fala é praticamente igual a do jovem tenente Martino (Tomas Millian), em <em>Mulheres no Front</em> (outra obra-prima do diretor, lançada sete anos antes): <em>“Tanto faz. Para mim fascistas e socialistas são iguais.”</em>.</p>
<p>É imprescindível citar o incrível apuro estético do diretor. Absolutamente inegável seu talento para construir e retratar situações por meio dos elementos em cena. Assim como Antonioni, os cenários interagiam com seus personagens. Porém, diferente de seu conterrâneo, que usava das paisagens (naturais ou não) para externalizar sentimentos (poucos diálogos representariam tanto um estado de fúria e confusão mental quanto a Plongée de Monica Vitti à beira do mar violento quebrando nas pedras em <em>A Aventura</em>), Zurlini deixava que o ambiente conduzisse seus personagens.</p>
<p>A neblina incessante da pequena cidade costeira de Rimini ganha vida própria, entretanto, diferente de quando embalou a belíssima dança das crianças em <em>Amarcord</em>, de Fellini, esta agora sufocava Dominici. Cada passeio para “arejar a cabeça” parecia atordoá-lo mais ainda. Quanto mais ele era envolto pela névoa, mais aprisionados seus sentimentos ficavam. O mesmo na já citada sequência da boate, completamente claustrofóbica e com lampejos luminosos extremamente torturantes. Zurlini foi um dos seletos diretores a conseguir fundir com maestria os cenários aos personagens, transformando os elementos em cena em um todo orgânico e autodestrutivo. Tudo isso embalado por excruciantes notas de sax jogadas de modo breve e em volume máximo que, literalmente, rasgam as cenas.</p>
<p>Necessário também dizer que esse é o maior papel de Alain Delon. A bem da verdade, ele &#8220;é&#8221; o filme. O ator, com suas expressões mortas, as olheiras, o andar cansado de um corpo evidentemente fora de forma, acaba ofuscando qualquer presença (até mesmo a beleza incrível de Sonia Petrovna), obrigando que tudo e todos se voltem a ele. Não há “presença” em cena, mas sim uma perfeita simbiose com o que está seu redor, não escapando nada. Melville que me perdoe, mas Delon nasceu para interpretar para Zurlini (mesmo que numa única vez).</p>
<p>E se tem alguém nesse elenco (todo maravilhoso, por sinal) que merece menção além da dupla de protagonistas, é Giancarlo Giannini, que interpreta o desconfiado Spider. Ele que, inicialmente, não se mostra mais que um simples coadjuvante, “duela” com o protagonista em alguns dos momentos mais importantes da trama, sendo o grande responsável por apresentar a nós as origens misteriosas de Dominici.</p>
<p>O primeiro é na conversa na velha casa abandonada, onde os conflitos religiosos e traumas do passado do protagonista vêm à tona. Num belíssimo diálogo, Spider começa a recitar um trecho da Bíblia e Dominici o acompanha. Após declamar o texto completo, ele o questiona: <em>“Boa memória! Não sabia que era tão Cristão.”</em>. Dominici o responde: <em>“Sou ateu!”</em>. As ruínas do antigo casarão trouxeram à tona os destroços de seu passado (os existencialistas eram ateus &#8211; Dominici teria sido um cristão nesse seu passado e que, por algum motivo, perdeu sua fé). Spider inicia daí uma “busca” por respostas sobre Dominici que finda algumas cenas após, no diálogo durante uma festa, onde descobrimos sobre os mistérios de Dominici e seu passado. Giannini e Delon compartilham as falas parafraseando a obra de Goethe que, bem além da origem do título do filme, sintetizam todo fatalismo ao qual Danielle estava fadado:</p>
<p><em>“- Por que a morte é a primeira noite de tranqüilidade?</em><br />
<em>- Porque finalmente se dorme sem sonhos!”</em></p>
<p>Para Heidegger, a morte faz parte da existência do indivíduo. Vive-se em função dela e do medo de sua aproximação, mudando apenas o modo como isso é encarado (com resignação ou resiliência). Dominici já havia perdido qualquer forma de esperança até conhecer Vanina. A morte era uma constante em sua vida e isso é referenciado em sua última conversa com Spider, quando este o indaga sobre um livro que escrevera no passado:<em> </em></p>
<p><em>&#8220;- Quem era Lívia?</em><br />
<em>- A Livia era uma jovem prima. Morreu com 16 anos. Depois escrevi estes poemas.</em><br />
<em>- E por que escreveu &#8216;Gesto altivo de maldade ou coragem&#8217;?</em><br />
<em>- Porque ela se suicidou.</em><br />
<em>- E esta outra &#8216;Recebo uma cartade verdes campos ingleses&#8217;?</em><br />
<em>- Meu pai. Morreu na guerra, na África. Medalha de Ouro! &#8230; Deus! Como a vida de um homem está repleta de mortos.&#8221;</em></p>
<p><em></em>Fica evidente que, a Danielle, que já não via mais sentido em sua existência, só restava aguardar pelo dia de sua morte, quando, finalmente, viria a sua (já esquecida há tempos) “tranqüilidade”. É uma cena breve, porém de grande impacto. Mas qual é mesmo a importância de citar Heidegger e Cia?</p>
<p>A questão nem é apenas os conceitos, mas o modo como são inseridos dentro da trama, como nos são passados. Transmitir sensações tão fortes com tamanha sutileza não é tarefa fácil. Zurlini tece um grande retalho de idéias e princípios filosóficos de maneira acessível e próxima, fugindo da idéia de ‘compreensão’ e abraçando de vez a ‘sinergia’. A ele não interessa que saibamos as razões do sofrimento de seus personagens, mas sim que (como já dito antes) possamos sentir no peito as mesmas dores e angústias que eles. E seu intento é alcançado com louvor, uma vez que até mesmo quem não tem o menor conhecimento sobre as teorias existencialistas sente-se tocado por toda aquela dor em cena.</p>
<p>Dessa forma, ao fim, resta-nos dizer que Valerio Zurlini se mostra aqui um verdadeiro mestre em pleno exercício de sua capacidade de despertar reflexão sem recorrer aos didatismos, fazendo-o de forma completamente sensorial. E também que <em>A Primeira Noite de Tranquilidade</em> é uma obra-prima perfeita, na concepção mais plena e sincera que esse termo possa vir a ter. É também o trabalho mais completo deste diretor tão genial quanto subestimado. Aliás, gostaria de poder dizer que “o tempo o fará justiça”, mas já se passaram quase quatro décadas desde o seu lançamento e ainda nada, o que me faz lamentar muito e, ao mesmo tempo, ficar extremamente agradecido por ter tido essa oportunidade que poucos tiveram de conhecer e se apaixonar por seu trabalho.</p>
<p>5/5</p>
<p><em>Ficha técnica: A Primeira Noite de Tranqüilidade (La Prima Notte di Quiete) Itália, 1972 &#8211; Dir: Valerio Zurlini &#8211; Elenco: Alain Delon, Sonia Petrovna, Giancarlo Giannini, Renato Salvatori.</em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[God or Science?]]></title>
<link>http://deepapples.wordpress.com/2009/11/09/god-or-science/</link>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 04:05:54 +0000</pubDate>
<dc:creator>Cory</dc:creator>
<guid>http://deepapples.wordpress.com/2009/11/09/god-or-science/</guid>
<description><![CDATA[This is in response to another student&#8217;s response on line to the writing of Robert Pennok. The]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>This is in response to another student&#8217;s response on line to the writing of Robert Pennok.</strong></p>
<p>The position that &#8220;anything that we don&#8217;t understand we can just say &#8216;God did it&#8217;&#8221; is sometimes referred to as a &#8216;God of the gaps&#8217; position. Any gap in scientific knowledge can be filled by a liberal application of a sort of divine caulking. (The opposite, a &#8216;non-God of the non-gaps&#8217;, where anything science can explain is assumed to happen completely free of God&#8217;s control, is equally insufficient.)</p>
<p>I do not think it is rational to discard completely any explanation on the grounds that it &#8216;is too easy&#8217;. The explanation may, in fact, be incorrect, but ease is not a grounds for dismissal. Great thinkers from Ockham to Sherlock Holmes have suggested in fact just the opposite: the simplest explanation is often the best.</p>
<p>In my personal opinion, true believers in both camps, the theists and the scientists, do themselves, their explorations, and their conversations great harm by delegitimizing the worldview of the other. A man of God who cannot accept any of the discoveries of science &#8211; a spherical earth, medical advances, Hubble pictures of the rest of our universe- misses so much about the power and character and love of God. In the same way, a man of science who cannot accept the existence of any sort of explanation beyond his own reach is equally close minded, stunted, and arrogant.</p>
<p>In this week&#8217;s readings Howard-Snyder and Bergmann make an elegant point: &#8220;&#8230;future ignorance implies present ignorance&#8230;&#8221; It seems an incredibly arrogant and debilitating position to take, as Mr. Simmons describes Pennok of suggesting, that something could be &#8220;irrational because it exceeds our mental capacity.&#8221; This world would be bleak if it only contained things I understand, or have the capacity to understand. Science undertaken as an act of worship, a quest for connection with your creator seems to me like a much more alluring quest than the science of an atheist, a fearful scrabbling to learn as much about this planet as he can before something -telomeres, radiation, cancer, lightning &#8211; that he couldn&#8217;t quite conquer eventually does him in.</p>
<p>Faith makes science worthwhile, while science expands faith, suggesting new facets of God&#8217;s incredible taste for beauty, elegance of design, desire for connection, attention to detail, or sheer unknowableness at which to marvel daily. Shutting out the discoveries of rational inquiry OR an openness to a fully different and greater being makes as much sense as closing one eye to see better.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Saliendo del cine lo pienso 2]]></title>
<link>http://murcia23.wordpress.com/2009/11/09/saliendo-del-cine-lo-pienso-2/</link>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 02:39:17 +0000</pubDate>
<dc:creator>murcia23</dc:creator>
<guid>http://murcia23.wordpress.com/2009/11/09/saliendo-del-cine-lo-pienso-2/</guid>
<description><![CDATA[Hace una semana vi Julie &amp; Julia, la nueva película de Nora Ephron y que además es la primera “m]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><P>Hace una semana vi <EM>Julie &#38; Julia</EM>, la nueva película de Nora Ephron y que además es la primera “major motion picture” que gira en torno a un blog. </P><br />
<P>Lo primero que hice, naturalmente, fue recomendársela a quienes habitan y dan forma al espacio murciano y que por esta condición (que puede pasar por gratuita o inofensiva y que en realidad es todo lo contrario) nos hemos hecho muchas de las preguntas que el personaje de Amy Adams se hace con respecto a la labor de dar vida y alimentar un blog: la necesidad, la realidad, el compromiso. Estas preguntas, hay que decirlo, no tienen respuesta. Pero esta falta de salidas (o de salidas fáciles) no afecta a la película que, contra todos los pronósticos, se logra sostener y cerrar después de haberse abierto como cola de globo. Lo que quiero decir es que la película ni sale volando ni se escurre. Más bien como que se congela. Y creo que ésa es su mayor virtud: evitar el hervidero. El entusiasmo que me provocó esa muestra de contención o profesionalidad narrativa me llevó a calificar la dirección de Ephron como “precisa” y al guión como “intimidante”. Ahora, es evidente que exagero. </P><br />
<P>Lo que es cierto es que la película de Ephron revela una forma muy particular, que además me gusta mucho, de hacer cine y coloca definitivamente a Ephron en el equipo de Spielberg. Es una forma que recuerda más a un campo de refugiados o a un campamento de sobrevivientes o a un grupo de soldados rasos que se juntaba en la noche a contar historias mientras esperaban el amanecer y que, al final, terminaron hablando en un código que fue producto del aislamiento. Un día estos sobrevivientes regresaron a sus países y fueron recibidos como héroes y la reintegración fue feliz. Entre ellos están o Giuseppe Tornatore o Billy Wilder o Guy Ritchie, y es ahí en donde Spielberg es la gran ballena blanca y en donde Scorsese se mueve como un submarino y en donde David Fincher es un buzo a la deriva y en donde Christopher Nolan o Jean-Pierre Jeunet amenazan con convertirse en huracán. También aquí está Alfonso Cuarón. No hay tiburones. </P><br />
<P>Por otra parte, están los directores que siguen en el campo de batalla. Ellos, salvo algunas excepciones, nunca saldrán de ahí. Tampoco tienen un código sino que aprendieron a vivir en soledad. Unos viven huyendo constantemente. Otros, como Fellini, se revuelven y saltan en el lodo frente al enemigo porque saben que son inmortales. Lars von Trier, en cambio, está herido y sus últimas fuerzas están destinadas a acribillar a quien se acerque, ya sea por traidor o por cobarde o porque sí. Hitchcock entendió el secreto de esta guerra eterna y Kubrick lo reformó. Kurosawa fue un suicida nato. Lo que más hay son fantasmas, pero con una particularidad: estos fantasmas primero fueron fantasmas y después, a fuerza del horror, se convirtieron en personas (o en algo que simulaba personas; nunca lograron perder su calidad espectral). Entre ellos están Bergman, Welles o Jean Renoir. </P><br />
<P>Todo esto, claro, es a grandes rasgos y no es verdad. </P><br />
<P><STRONG></STRONG>&#160;</P><br />
<P><STRONG>Dom Mingo</STRONG></P></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tarkovsky and Bergman]]></title>
<link>http://notesfromaroom.com/2009/11/08/tarkovsky-and-bergman/</link>
<pubDate>Sun, 08 Nov 2009 19:21:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>notesfromaroom</dc:creator>
<guid>http://notesfromaroom.com/2009/11/08/tarkovsky-and-bergman/</guid>
<description><![CDATA[A. The pressure Rublev is subject to is not an exception. An artist never works under ideal conditio]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote><p>A. The pressure Rublev is subject to is not an exception. An artist never works under ideal conditions. If they existed, his work wouldn’t exist, for the artist doesn’t live in a vacuum. Some sort of pressure must exist; the artist exists because the world is not perfect. Art would be useless if the world were perfect, as man wouldn’t look for harmony but would simply live in it. Art is born out of an ill-designed world. This is the issue in Andrei Rublev; the search for harmonic relationships among men, between art and life, between time and history. That’s what my film is all about.</p>
<p>Q. What is art?</p>
<p>A. Before defining art or any concept we must answer a far broader question. What’s the meaning of man’s life on earth? Maybe we are here to enhance ourselves spiritually. If our life tends to this spiritual enrichment, then art is a means to get there. This is in accordance with my definition of life. Art should help man in this process. Some say that art helps man to know the world like any other intellectual activity. I don’t believe in this possibility of knowing; I am almost an agnostic. Knowledge distracts us from our main purpose in life. The more we know the less we know; getting deeper, our horizon becomes narrower. Art enriches man’s own spiritual capabilities and he can then rise above himself to use what we call ‘free will’.</p>
<p>&#8211; <a href="http://vimeo.com/2963155" target="_blank">Tarkovsky</a></p>
<p style="text-align:center;">*</p>
<p>When film is not a document, it is dream. That is why Tarkovsky is the greatest of them all. He moves with such naturalness in the room of dreams. He doesn’t explain. What should he explain anyhow? He is a spectator, capable of staging his visions in the most unwieldy but, in a way, the most willing of media. All my life I have hammered on the doors of the rooms in which he moves so naturally. Only a few times have I managed to creep inside. Most of my conscious efforts have ended in embarrassing failure.</p>
<p>&#8211; Bergman, <em>Laterna Magica</em></p></blockquote>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A Fita Branca]]></title>
<link>http://cositasmas.wordpress.com/2009/11/08/a-fita-branca/</link>
<pubDate>Sun, 08 Nov 2009 14:51:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>Mariana Costa</dc:creator>
<guid>http://cositasmas.wordpress.com/2009/11/08/a-fita-branca/</guid>
<description><![CDATA[Michael Haneke é o tipo de roteirista que não gosta de entregar o filme prontinho, fechadinho e com ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone" title="a fita branca" src="http://www.filmofilia.com/wp-content/uploads/2009/10/the_white_ribbon_poster.jpg" alt="" width="499" height="705" /></p>
<p><a href="http://www.imdb.com/name/nm0359734/">Michael Haneke</a> é o tipo de roteirista que não gosta de entregar o filme prontinho, fechadinho e com um lacinho em volta para o espectador. E isso não é feito de uma forma desleixada e forçada. Há todo um pensamento envolvido.<br />
<a href="http://dasweisseband.x-verleih.de/" target="_blank">&#8220;A Fita Branca&#8221;</a> (<em>Dass Weisse Band, 2009</em>) é o filme austríaco que  ganhou a Palma de Ouro esse ano. Honestamente, não sei se merecia ganhar, pois não vi os outros, mas o filme de Haneke é belíssimo. A influência de Bergman é muito perceptível. Uma história sobre o nascimento do ódio, sobre pais e filhos e como a forma de criar a prole dificilmente muda de geração para geração, a não ser que aconteça algo, como uma Guerra pra onde todos os homens do vilarejo fatalmente irão e só sobrarão as mulheres. O que será feito desse tipo de criação?<br />
O filme se passa num vilarejo alemão pouco antes da I Guerra Mundial. Estranhos eventos começam a acontecer na cidadela. Estes incidentes isolados vão tomando forma de um ritual de punição. O professor da cidade investiga o caso, tentando achar os culpados.<br />
&#8220;A Fita Branca&#8221; dividiu opiniões do público em Cannes. Alguns alegaram que a quantidade de personagens confunde o espectador. Outros disseram que a fotografia de tão bela toma conta do filme e atrapalha no entendimento da história. Mas, na minha opinião, o filme austríaco é uma aula de sutileza. Um filme violentíssimo que não mostra nenhuma cena de violência, isso é admirável. A fotografia, em preto e branco, fez Haneke se aproximar ainda mais de Bergman. O gelo, o olhar das crianças, a religião, o ódio, a repressão, a criação severa, a repulsa e a crueldade, esses são alguns dos aspectos tratados na película. A fotografia só atrapalha aos maravilhados, sem ela o filme não causaria o impacto que causou, sem ela não teria como sair tão satisfeito dali. Cinema é música da luz e essa foi uma sinfonia de Beethoven, nesse quesito.<br />
É certo que o filme tem seus problemas, ele parece mais longo do que é, por causa da tamanha densidade da história. A narração torna-se repetitiva, a partir de um certo momento. A necessidade de tornar o professor um pouco mais importante na história cria uma historinha em paralelo que não faz diferença alguma. Porém, apesar dos pesares, &#8220;A Fita Branca&#8221; é um filme belíssimo, com alguns diálogos primorosos.<br />
Um amigo, logo depois que a sessão terminou disse &#8220;Isso aproxima-se à literatura. Aproxima-se tanto que eu precisaria de mais tempo para ver esse filme.&#8221; De fato, isso não agrada a todos, mas não há como negar a beleza do filme e a sutileza de Haneke. O filme deve estrear no Brasil no ano que vem. Quando isso acontecer, não deixem de ver, de forma alguma.</p>
<p>Trailer:<br />
<span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/BE_ByB2ocVk&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/BE_ByB2ocVk&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Piccoli Nazisti crescono]]></title>
<link>http://dylandave.wordpress.com/2009/11/07/piccoli-nazisti-crescono/</link>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2009 18:55:36 +0000</pubDate>
<dc:creator>dylandave</dc:creator>
<guid>http://dylandave.wordpress.com/2009/11/07/piccoli-nazisti-crescono/</guid>
<description><![CDATA[- Il Nastro Bianco &#8211; 2009 &#8211; ♥♥♥♥ - di Michael Haneke Una voce fuori campo narra l&#8217;]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" title="Locandina Il Nastro Bianco" src="http://www.mymovies.it/filmclub/2009/04/197/locandina.jpg" alt="" width="294" height="414" /></p>
<p style="text-align:center;"><strong><span style="color:#333300;">- Il Nastro Bianco &#8211; 2009 &#8211; ♥♥♥♥ -</span></strong></p>
<p style="text-align:center;"><strong><span style="color:#333300;">di</span></strong></p>
<p style="text-align:center;"><strong><span style="color:#333300;">Michael Haneke</span></strong></p>
<p style="text-align:left;">Una voce fuori campo narra l&#8217; intero film. E&#8217; quella di un anziano maestro di scuola che racconta i fatti avvenuti tra il 1913 e il 1924 in un piccollo villaggio tedesco, quando lo stesso narratore aveva 31 anni. Ma i veri protagonisti sono i bambini del villaggio: impenetrabili e silenziosi, abituati ad ubbidire in silenzio al potere autoritario delle tre più importanti figure del villaggio (il dottore, il pastore e il barone). <em>Haneke</em>, da sempre interessato alla perversione umana (il regista è inoltre studioso di psicologia e filosofia) dà vita ad un film che attraverso un bianco e nero composto mette in scena una sequenza di strani fatti che hanno un crescendo in orrore quanto in mistero e inspiegabilità. E quanto più misteriosi restano i fatti ai quali assistiamo tanto più lucida è invece la riflessione su una società nella quale niente è come appare. Nulla di tutto quello che è apparentemente sostenuto dal sistema politico o religioso di quel villaggio è in realtà idilliaco, ma è solo l&#8217; inizio di un processo psicologico che culminerà in Germania vent&#8217; anni più tardi con le atrocità del nazismo. Ed è lento il film di<em> Haneke</em>, forse troppo freddo e gelido per il comune spettatore medio che non potrà evitare nel finale di essere insofferente alla scelta di lasciare irrisolti i misteri di quel villaggio. Ma se si vuole capire <strong>Il Nastro Bianco</strong> occorrerà guardarlo per la sua riflessione, per il suo lento documento che meticolosamente ci lascia osservare la nascita di piccole personalità fredde e impassibili. Bambini che in nome della tanto decantata innocenza che rappresenta il nastro bianco (simbolo che sono obbligati a portare al braccio) ubbidiscono senza batter ciglio alle umilianti punizioni che i loro &#8220;educatori&#8221; infliggon loro. La macchina da presa di <em>Haneke</em> si muove tra le vicende sottraendo allo spettatore la verità. Riesce ad angosciare e inquietare i suoi spettatori con un orrore che non si vede che è sempre in penombra ma che è sempre lì nell&#8217; aria per tutta la durata della pellicola. Come una fotografia, che ricorda tanto le opere di <em>Bergman</em>, <em>Haneke</em> analizza in maniera psicoanalitica un pezzo di Germania che è sull&#8217; orlo della catastrofe che dagli anni 30 fino alla fine della Seconda Guerra Mondiale porterà la suddetta nazione europea a mutare radicalmente il suo destino. I dialoghi sono tutti pervasi da una lucida freddezza e lentezza che tiene col fiato sospeso ogni spettatore. Ogni spiegazione data ai bambini dalle loro figure educative di una punizione o di qualcosa che riguarda il mondo adulto è autoritaria e piena di quella rigidità che spesso ha anche contraddistinto il fondamentalismo religioso. Vince la Palma d&#8217; Oro a Cannes sostenuto dal senso di angoscia che trasmette. Silenzioso (non vi è traccia di colonna sonora). Lento ma attento nell&#8217; analizzare origini psicologiche del male. Analitico soprattutto in quel lungo campo finale nel quale non si scopre nulla di nuovo e i personaggi si limitano a muoversi sul campo d&#8217;azione.</p>
<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" src="http://images.movieplayer.it/2009/05/08/una-scena-del-film-il-nastro-bianco-diretto-da-michael-haneke-116090.jpg" alt="" width="480" height="271" /></p>
<pre style="text-align:center;"><em>( L' Obbligo di portare quel segno di purezza)</em></pre>
<pre style="text-align:center;"><em><img class="aligncenter" src="http://images.movieplayer.it/2009/05/21/una-sequenza-de-il-nastro-bianco-das-weisse-band-di-haneke-117606.jpg" alt="" width="480" height="271" />
</em></pre>
<pre style="text-align:center;"><em>( E Obblighi di rigida reverenza)</em></pre>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Two-Faced Woman]]></title>
<link>http://aproapeeste.wordpress.com/2009/11/07/two-faced-woman/</link>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2009 00:11:31 +0000</pubDate>
<dc:creator>M.</dc:creator>
<guid>http://aproapeeste.wordpress.com/2009/11/07/two-faced-woman/</guid>
<description><![CDATA[Bergman povesteste, in Lanterna magica, intalnirea sa cu Greta Garbo, in Stockholm (probabil undeva ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Bergman povesteste, in <em>Lanterna magica</em>, intalnirea sa cu Greta Garbo, in Stockholm (probabil undeva prin anii &#8216;60) &#8211; aproape poti vedea contururile lucrurilor, lumina si umbrele: <span style="color:#800000;"><em>&#8220;Camera era ingusta, cu un birou, un scaun si o sofa uzata. Eu stateam la birou, Greta Garbo pe sofa, veioza de birou era aprinsa.&#8221;</em></span></p>
<p>Dupa o scurta discutie despre Mauritz Stiller:<em><span style="color:#800000;">&#8220;Deodata si-a scos uriasii sai ochelari de soare, care ii acopereau in buna parte fata:  Iata cum arat, domnule Bergman, mi-a spus ea cu un zambet scurt, tulburator si ironic.</span></em></p>
<p><em><span style="color:#800000;"><img class="alignright size-medium wp-image-235" title="garbo" src="http://aproapeeste.wordpress.com/files/2009/11/garbo.jpg?w=300" alt="garbo" width="300" height="270" />Este greu de spus daca marile mituri continua sa-si exercite magia pentru ca sunt mituri sau daca magia lor nu-i decat o iluzie creata de noi, de cei care le receptam. In acel moment nu exista nici o indoiala. In semi-intunericul camerei stramte, frumusetea ei parea nepieritoare. Daca as fi intalnit un inger dintr-o evanghelie, as fi spus ca frumusetea ei il aureola. Era un fel de vitalitate in spatele trasaturilor nobile ale fetei, ale fruntii, in linia ochilor, in barbia ei delicat conturata, in sensibilitatea narilor. Ea a inregistrat imediat reactia mea, a devenit joviala si a inceput sa povesteasca de colaborarea ei la<span style="color:#800000;"> </span></span><span style="color:#800000;"><em>«</em>Povestea lui Gösta Berlings<em>»</em></span></em><em><span style="color:#800000;"><span style="color:#800000;">.</span>&#8220;</span></em></p>
<p>Scena continua dupa o scurta plimbare, in aceeasi camera:</p>
<p><em><span style="color:#800000;">&#8220;</span></em><em><span style="color:#800000;"><span style="color:#800000;">S</span>-a aplecat in fata, spre birou, astfel incat partea de jos a fetei i-a fost luminata de veioza.</span></em></p>
<p><em><span style="color:#800000;">Am observat atunci ceva ce nu observasem mai inainte! Gura ii era urata: o taietura palida, inconjurata de riduri transversale. Era ciudat si revoltator. Atata frumusete si in mijlocul acestei frumuseti un acord disonant.(&#8230;)</span></em></p>
<p><em><span style="color:#800000;">Am studiat-o in ultimul ei film. Avea treizeci si sase de ani. Fata ii era frumoasa dar incordata, gura aspra, privirea, mai tot timpul lipsita de concentrare si trista, in pofida situatiilor comice. Poate ca publicul ei a banuit ceva pe care ea deja il aflase de la oglinda ei de machiaj.&#8221;</span></em></p>
<p style="text-align:center;">*</p>
<p style="text-align:left;">In 1960, o adolescenta bogata isi petrece verile pe riviera franceza, pe iahturile lui Stavros Niarchos sau Onassis.</p>
<p style="text-align:left;"><span style="color:#800000;"><em><img class="alignright size-medium wp-image-239" title="Greta-Garbo-on-the-Onassi-005" src="http://aproapeeste.wordpress.com/files/2009/11/greta-garbo-on-the-onassi-005.jpg?w=219" alt="Greta-Garbo-on-the-Onassi-005" width="219" height="300" /></em></span><span style="color:#800000;"><em><em>&#8220;</em>Un matin, alors que nous sommes dans la baie de Villefranche, je vois une femme, grande, avec beaucoup d’allure, monter à bord. Tina et Aristote me disent : « Voilà Greta Garbo. » Je me rends très vite compte qu’elle n’a vraiment rien de la star. Elle n’est ni autoritaire ni capricieuse. Elle arrive tout juste de Rome où elle vient de rencontrer Luchino Visconti. J’apprendrai plus tard qu’il avait le projet de tourner « A la recherche du temps perdu », et rêvait que Garbo soit sa duchesse de Guermantes.</em></span><em><span style="color:#800000;"><em> (&#8230;)</em></span></em></p>
<p style="text-align:left;"><span style="color:#800000;"><em>C’est là que je prends avec mon Leica des photos de Garbo sautant dans la piscine. Je la photographie le plus naturellement du monde sans aucun artifice. Je me rends compte très vite, malgré mon jeune âge, que c’est une femme foncièrement timide. Elle a besoin d’un ou deux petits verres de vodka pour se mettre en train, et puis hop elle se déchaîne. Justement, un soir que nous dînons chez Tétou sur la plage de Golfe-Juan, Garbo, tout à coup, soulève son chemisier et nous montre ses seins nus. Elle rit aux éclats. Sans pruderie, sans provocation. A 55 ans, elle a encore un corps magnifique. La scène m’a marquée. La divine, la mystérieuse soudain si charnelle, si accessible.&#8221;</em></span></p>
<p>Povestea completa a Mariei Cicogna &#8211; in <a href="http://www.parismatch.com/People-Match/Cinema/Actu/Garbo-a-montre-ses-seins-en-plein-diner.-Par-Marina-Cicogna-67768/" target="_blank">Paris Match</a>, mai multe fotografii ale ei, in <a href="http://www.guardian.co.uk/culture/gallery/2009/oct/25/photography-exhibition?lightbox=1" target="_blank">Guardian</a>.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[CUANDO HUYE EL DÍA,  DE INGMAR BERGMAN ]]></title>
<link>http://filmfestival2009.wordpress.com/2009/11/06/cuando-huye-el-dia-de-ingmar-bergman/</link>
<pubDate>Fri, 06 Nov 2009 19:59:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>filmfestival2009</dc:creator>
<guid>http://filmfestival2009.wordpress.com/2009/11/06/cuando-huye-el-dia-de-ingmar-bergman/</guid>
<description><![CDATA[PROYECCION: CUANDO HUYE EL DÍA,  DE INGMAR BERGMAN Proyección de la primera película ganadora del pr]]></description>
<content:encoded><![CDATA[PROYECCION: CUANDO HUYE EL DÍA,  DE INGMAR BERGMAN Proyección de la primera película ganadora del pr]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O Sétimo Selo (1957) - Dir: Ingmar Bergman - Suécia]]></title>
<link>http://cineclubek.wordpress.com/2009/11/06/o-setimo-selo-1957-dir-ingmar-bergman-suecia/</link>
<pubDate>Fri, 06 Nov 2009 19:02:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>cineclubek</dc:creator>
<guid>http://cineclubek.wordpress.com/2009/11/06/o-setimo-selo-1957-dir-ingmar-bergman-suecia/</guid>
<description><![CDATA[SINOPSE: Após dez anos, um cavaleiro (Max Von Sydow) retorna das Cruzadas e encontra o país devastad]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="aligncenter size-full wp-image-3" title="O Sétimo Selo" src="http://cineclubek.wordpress.com/files/2009/11/setimo-selo.jpg" alt="O Sétimo Selo" width="305" height="400" /></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>SINOPSE:</strong> <span style="color:#ffffff;"><span style="font-family:Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif;font-size:x-small;">Após dez anos, um cavaleiro (Max Von Sydow) retorna das Cruzadas e encontra o país devastado pela peste negra. Sua fé em Deus é sensivelmente abalada e enquanto reflete sobre o significado da vida, a Morte (Bengt Ekerot) surge à sua frente querendo levá-lo, pois chegou sua hora. Objetivando ganhar tempo, convida-a para um jogo de xadrez que decidirá se ele parte com a Morte ou não. Tudo depende da sua vitória no jogo e a Morte concorda com o desafio, já que não perde nunca.</span></span></p>
<p style="text-align:left;"><span style="font-family:Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif;color:#24395b;font-size:x-small;"><strong><span style="color:#ffffff;">Página no IMDB:</span> </strong></span>http://www.imdb.com/title/tt0050976/<span style="font-family:Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif;color:#24395b;font-size:x-small;"><br />
</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Un mondo di marionette]]></title>
<link>http://elayl.wordpress.com/2009/11/06/un-mondo-di-marionette/</link>
<pubDate>Fri, 06 Nov 2009 17:22:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>Ė-Layl</dc:creator>
<guid>http://elayl.wordpress.com/2009/11/06/un-mondo-di-marionette/</guid>
<description><![CDATA[* &#8230;Puoi aiutarmi forse? ma esiste un aiuto poi? Vivrò ancora molto &#8230;ma vivrò veramente? ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="aligncenter size-full wp-image-94" title="G. Klimt, Danae" src="http://elayl.wordpress.com/files/2009/11/klimt-danae.jpg" alt="G. Klimt, Danae" width="600" height="557" /></p>
<p style="text-align:center;">*</p>
<p style="text-align:center;">
<p style="text-align:center;"><span style="color:#333333;">&#8230;Puoi aiutarmi forse?<br />
ma esiste un aiuto poi?<br />
Vivrò ancora molto<br />
&#8230;ma vivrò veramente?<br />
Oppure il sogno come si è realizzato<br />
era il mio unico fugace e breve momento di vita<br />
di realtà veramente vissuta e conquistata&#8230;</span></p>
<p><span style="color:#333333;"><br />
</span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#333333;">&#8230;Con grande stupore io guardo indietro alla nostra vita<br />
alla nostra realtà precedente<br />
e dico a me stessa &#8230;abbiamo forse sognato?&#8230; Recitato?<br />
&#8230;O cos&#8217;altro diavolo abbiamo fatto mai?..<br />
</span><span style="color:#333333;">È</span><span style="color:#333333;"> questa la vera realtà ed è insopportabile..<br />
Io parlo, rispondo, rifletto, mi vesto, dormo e mangio<br />
e un quotidiano costringimento,<br />
un&#8217;esteriorità strana e insensibile..<br />
Ma dietro questa maschera io piango continuamente..<br />
Piango continuamente per me stessa per non poter</span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#333333;"> essere mai più come prima..<br />
Ciò che è stato non tornerà mai più è finito per sempre<br />
distrutto come un sogno..</span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#333333;"><span style="color:#808080;">(I. Bergman, <em>Un mondo di marionette</em>)</span><br />
</span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#333333;">*</span></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#333333;"><img class="aligncenter size-full wp-image-96" title="V. van Gogh, Sorrow" src="http://elayl.wordpress.com/files/2009/11/f_0929a.jpg" alt="V. van Gogh, Sorrow" width="385" height="660" /><br />
</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Telewizja to czy kino?]]></title>
<link>http://tvlh.wordpress.com/2009/11/04/telewizja-czy-kino/</link>
<pubDate>Wed, 04 Nov 2009 14:22:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>Agnieszka Galas</dc:creator>
<guid>http://tvlh.wordpress.com/2009/11/04/telewizja-czy-kino/</guid>
<description><![CDATA[Pierwsze skojarzenie: to telewizory; wiszące telewizory. Dopiero później pomyślałam, że może to kino]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Pierwsze skojarzenie: to telewizory; wiszące telewizory. Dopiero później pomyślałam, że może to kino? Tak naprawdę ani jedno, ani drugie. Na razie powiedzmy, że to instalacja &#8211; prezentowana w czerwcu 2009 w holu londyńskiego <a href="http://www.barbican.org.uk/" target="_blank">Barbicanu</a>, stworzona przy wsparciu szwedzkiego ośrodka kultury. W przestrzeni ograniczonej parawanami (czarno-biała panorama morza) stała ażurowa kolumna. Z niej, jak palmowe liście, łukowato rozchodziło się pięć metalowych pałąków podtrzymujących płachty pięciu ekranów. Na ekranach wyświetlane były filmy Bergmana i o Bergmanie.</p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-466" title="tvlh-uk-good-31" src="http://tvlh.wordpress.com/files/2009/09/tvlh-uk-good-31.jpg" alt="tvlh-uk-good-31" width="450" height="305" /></p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-470" title="tvlh-uk-good-35" src="http://tvlh.wordpress.com/files/2009/09/tvlh-uk-good-35.jpg" alt="tvlh-uk-good-35" width="450" height="320" /></p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-472" title="tvlh-uk-good-37" src="http://tvlh.wordpress.com/files/2009/09/tvlh-uk-good-37.jpg" alt="tvlh-uk-good-37" width="450" height="300" /></p>
<p>Jeśli medium konstytuują równocześnie: treść i forma, to tu mamy do czynienia z medium nowym. Kształt ekranu, pozioma orientacja i osobisty odbiór (mimo miejsca o charakterze publicznie dostępnym) są cechami telewizyjnymi. Z kolei ekrany i wyświetlane na nich filmy nawiązują do medium kinowego. Kształt instalacji, konfrontacyjność, wymuszanie patrzenia face-to-face i odbiór wielu filmów jednocześnie, na stojąco, w ograniczonej quasi-panoramicznym ekranem przestrzeni są natomiast cechami tego specyficznego medium. Medium niepowtarzalnego i nie nazwanego.</p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-469" title="tvlh-uk-good-34" src="http://tvlh.wordpress.com/files/2009/09/tvlh-uk-good-34.jpg" alt="tvlh-uk-good-34" width="450" height="335" /></p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-468" title="tvlh-uk-good-33" src="http://tvlh.wordpress.com/files/2009/09/tvlh-uk-good-33.jpg" alt="tvlh-uk-good-33" width="450" height="300" /></p>
<p><img class="alignnone size-full wp-image-467" title="tvlh-uk-good-32" src="http://tvlh.wordpress.com/files/2009/09/tvlh-uk-good-32.jpg" alt="tvlh-uk-good-32" width="450" height="306" /></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Novedades Videoclub Noviembre 09]]></title>
<link>http://ciclic.wordpress.com/2009/11/04/novedades-videoclub-noviembre-09/</link>
<pubDate>Wed, 04 Nov 2009 00:22:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>ciclic</dc:creator>
<guid>http://ciclic.wordpress.com/2009/11/04/novedades-videoclub-noviembre-09/</guid>
<description><![CDATA[Let´s Get Lost&#8230; Chet Baker, el hombre que cantaba como su trompeta. HBO los nuevos Dealer que ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Let´s Get Lost&#8230; Chet Baker, el hombre que cantaba como su trompeta. HBO los nuevos Dealer que ]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
