Jaarlijks op 28 augustus viert Groningen ‘Bommen Berend’. Ondanks dat ik al jaren in deze stad woon kon ik niet vertellen wat we hier precies vieren. Voor mij was het altijd een feest met teveel dronken lui in het centrum en vuurwerk in het Stadspark. Iets waar ik nooit heenging omdat het me niet trok. Die naam alleen al… Omdat ik het dit jaar wat oneerlijk vond om Berend te beoordelen op basis van niks, heb ik eens uitgezocht wat die beste man nu precies voor geweldigs heeft gedaan dat hij de hele stad op zijn kop heeft weten te zetten.

Het schijnt dat er 337 jaar geleden een eind kwam aan het beleg van de stad Groningen. De belegeraar was de bisschop van Munster, ook wel Bommen Berend genoemd. Het leek hem wel wat om Groningen bij het toenmalige Munster te betrekken en uiteindelijk zou Groningen dan een Duitse stad zijn geweest. Maar dikke pech voor Berend. Ondanks de maandenlange belegering in 1672 is Berend niet erg succesvol geweest. En wat wil je ook! Moet je lezen wat hij allemaal liet gebeuren:

Bommen Berend breekt het beleg op als de helft van zijn 24.000 man tellend leger is gesneuveld (4.600 man), gevangen genomen, gedeserteerd (samen 5.500 man) of door ziekte niet meer in staat is te vechten (daarmee de kans lopend dat hen ‘een kogel wordt gegeven’).

Ook maakt hij de tactische fout de artilleriebatterijen te zwaar te laden (om ze een groter bereik te geven). Ze raken daardoor redelijk vaak onklaar. De loopgraven zijn door het aanhoudend slechte weer ondergelopen.

Zucht….het is dat ik niet van belegeren hou, anders kon ik met zekerheid zeggen dat ik dit klusje héél anders had aangepakt. Maargoed, verschil moet er wezen.

Dit blauwtje wil echter niet zeggen dat Berend van ophouden wist. Nee hoor, de triesteling gaat doodleuk verder met strijd voeren. Uiteindelijk wordt na heel wat geneuzel, waar ik voor het gemak maar even niet verder op in ga, in april 1674 vrede gesloten met Münster. En dat is reden voor een feestje! Het Groningens Ontzet is tot 1795 elk jaar gevierd. Na de Franse tijd wordt de herdenking in 1821 eenmalig weer opgevat. Sinds 1838 gaat Groningen weer helemaal los en dat doet ze tot vandaag de dag ieder jaar op 28 augustus.
Je zou dus denken: eind goed al goed.
Wrong! Die jongen heeft nog steeds een negatieve invloed op de stad. Als hij nog in leven was had hij daar natuurlijk keihard van genoten. Ik hoor hem bijna grinniken.
Mede dankzij Bommen Berend moet ik nu al de hele dag naar de Martinitoren luisteren die keihard zijn klokken laat luiden. Het werkt bijna hypnotiserend op je oren. En ik ben al zo brak.
Ook is er kermis op de Grote Markt. Met gillende breezers en stinkende hamburgertenten. Brrr…
Verder zit het programma wel erg leuk in elkaar, ik geef het direct toe. Door de hele stad zijn paardenkeuringen, Ontzettende Spelen, Leventege Standbeeldn’ (ik heb er al een paar gezien en ze zijn erg indrukwekkend [url=http://www.livingsculptures.com/living_sculptures] , overal muziek en groots vuurwerk op de Drafbaan. En dan heb ik nog maar een klein deel genoemd.

Tegelijk is Noorderzon nog gaande in het Noorderplantsoen (dit heeft trouwens niks te maken met Bommen Berend), dus ik vraag me af waar de meeste mensen naartoe zullen gaan. Waar ik zelf heen ga daar ben ik nog niet uit. Gezien mijn brakke toestand is de bank vanavond ook wel een erg lekker plekje om te vertoeven…
En mocht ik toch zin hebben, dan weet ik die Berend te vinden!

Gisteren was het zover. Een markante gebeurtenis.

Bevrijdingsfeest van Gronsveld en Rijkholt, Defilé op de Rijksweg van Rijkholt, 13-9-2009.

Deze foto heb ik letterlijk bij mij thuis op de stoep gemaakt. Soms hoef je de onderwerpen niet ver te zoeken.

In 2006 is mijn opa overleden, opa Ouwehand. Hij was een heel gelovig man. Ik hield echt van opa en hij betekende heel veel voor me. Ik begreep niet waarom God dit had gedaan, want als God zoveel van mij zou houden… waarom zou Hij dan opa laten sterven? Ik begreep dit niet en begon me steeds meer van God af te keren. Uiteindelijk ging dit zo ver dat de duivel in mijn leven kon komen. Hij begon mij stemmen te laten horen en beelden te laten zien. In die beelden zag ik bijvoorbeeld mensen die pijn leden. Soms werd ik in zo’n beeld geslagen, en als ik dan ‘wakker’ werd had ik de blauwe plekken op mijn lichaam staan. Die beelden werden steeds intenser en heftiger, totdat op een gegeven moment een evangelist bij mij op school kwam. Hij vertelde aan een meisje, terwijl ik half meeluisterde, dat als je je aangevallen voelde door de duivel, je bevrijding mag vragen in Jezus’ naam. Ik geloofde hem niet, en ik wist ook niet echt wat het betekende wat hij zei, dus maakte zijn woorden niet echt indruk op me. Toen ik die avond in bed lag zag ik weer een beeld voor me. Ik zag de hel, en allemaal demonen, dat zijn duivelse wezens die de duivel helpen. Plotseling begon een stem achter me te roepen om bevrijding in Jezus’ naam. Die stem bleef maar door roepen, en ik merkte dat de demonen bang werden. Er is geen naam op aarde of in de hemel die sterker is dan de naam van Jezus, want Jezus naam is de hoogste en de grootste naam. Daarom moesten die demonen gehoorzamen aan Jezus. Ze moesten uit dat beeld weg en ze moesten uit mijn leven weg. Plotseling kwamen er ook allemaal engelen dit beeld binnen, die tegen de demonen begonnen te vechten. De demonen werden verslagen, want Jezus naam is de grootste naam. Aan het einde van het gevecht kwam Jezus het beeld binnen. Jezus liep naar mij toe en stak zijn hand uit. Hij zei dat ik nu echt vrij was, en dat Hij van mij hield. Op dat moment heb ik mijn leven aan Jezus gegeven. Nu mag ik elke dag opnieuw met God leven. Elke dag leven vanuit zijn liefde, zijn vergeving en zijn genade.

Het is zo mooi dat ik nu gezien heb dat het enige dat mij echt vervulling in mijn leven kan geven Jezus is, en niets of niemand anders. Alleen Jezus kan ons geven waar we naar op zoek zijn. Dat vindt je niet in drank, seks, auto’s, geld, goede cijfers, magie, waarzeggerij, carrière, veel vrienden of wat dan ook. Die leegte in je hart kan alleen gevuld worden door een vriendschap met Jezus. Het mooiste is nog wel dat Jezus van iedereen houdt, ook van jou. Je hoeft niet geweldig goed, of juist superslecht te zijn om Jezus te kunnen leren kennen. Jezus vraagt ook jou om een vriendschap met Hem te beginnen. Dat is de boodschap van Pasen; Jezus kwam naar de aarde zodat jij weer een vriendschap met God kan hebben. Wat Hij van je vraagt is dat je toegeeft dat je fout zit… en dat je vergeving nodig hebt. Jezus kan en wil jou vergeven, daarom is Hij ook voor ons gestorven. Hij wil dat je Hem leert kennen, persoonlijk, als een vriend. Ik hoop dat dit verhaal je aan het denken heeft gezet, en dat God ook jou zal aanraken. God is groot! God houdt van jou…

“Wat de werkelijke waarde van de mens in de eerste plaats bepaalt,
is in welke mate, en in welke zin
hij bevrijding van het ‘ik’ heeft bereikt.”

Naast me op het station staat een man. Geen bijzonder type, halfgeschoren, sjekkie rokend typje, categorie ‘zelfs die midlife crisis hielp er niet meer aan’ zeg maar. En toch is ie nog quirker dan ik. Hij heeft namelijk geen schoenen aan. Op het station. En niet eens dat ie dan wel sokken aan heeft. Gewoon blote voeten. In een plasje. Op het station. Ik vraag me af of ie misschien ook krappe schoentjes aan heeft gehad maar zijn slippers vergeten is. Het rare is dat ie wél een paraplu bij zich had. Ja mensen, dát is het rare… Dus wat, hij houdt wel van natte voeten maar niet van een nat hoofd?

Hij staat er ook heel casual bij, alsof er niks aan de hand is. Iedereen om hem heen doet ook zo. Alsof hij niet Raar is. Ik vraag me af of ik soms de enige ben die het ziet. Ik krijg de neiging om een foto van hem te maken. Van zijn voeten dan. Niet omdat ie nou zulke mooie voeten heeft. Meer als bewijs dat ie er écht was. Maar ik durf niet. Je weet immers maar nooit met die geen-schoenen-dragende-mannen. Voor je het weet lok je een psychotische aanval bij ze uit of zo. Misschien zijn die blote voeten nog wel het enige dat hem aardt op dit moment. Ik vind bijna dat ik het zelf ook maar es moet proberen. Misschien is het wel heel bevrijdend.

Juist als ik mijn schoenen uit wil gaan trekken rolt de trein het station binnen. Ik volg de man een coupé in. Voor me op de grond spookachtige natte voetafdrukken. Ik wil bijna dààr dan maar een foto van maken. Maar dat durf ik ook niet. De trein zit vol en dan vinden mensen me vast Raar. Gaan ze thuis vertellen over de Man Met De Blote Voeten die steeds achtervolgd werd door het Meisje Dat Foto’s Van Zijn Afdrukken Maakte.

Ik voel me een watje. Maar ik ben tenminste niet de enige quirk.

Er wordt al genoeg gemopperd… Ik heb me daarom voorgenomen om de komende tijd onder het motto ‘Medicijn tegen cynisme’ af en toe wat bemoedigende, hoopgevende berichten te posten. In het donker kijk ik het liefst naar de lichtpuntjes. Ik zal steeds een foto plaatsen die gevoelsmatig past bij mijn verlangen om de strijd aan te binden met de duisternis, het cynisme en de wanhoop. Laat me weten wat je van dit initiatief vindt en als je een woord van bemoediging hebt: houd dat dan alsjeblieft niet voor jezelf!

Laten we zonder te wankelen datgene blijven belijden waarop we hopen, want hij die de belofte heeft gedaan is trouw. Laten we opmerkzaam blijven en elkaar ertoe aansporen lief te hebben en goed te doen, en in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, zoals sommigen doen, elkaar juist bemoedigen, en dat des te meer naarmate u de dag van zijn komst ziet naderen. Hebreeën 10:23-25

Klik één of twee keer op de foto voor grotere weergave.

Vandaag is het Hemelvaartsdag. Voor mij is dat meer dan een vrije dag, want ik geloof in Jezus. Ik heb Jezus helaas nooit in levenden lijve ontmoet, dus ik heb geen persoonlijke herinneringen aan zijn komst op aarde. Evenmin kan ik me zijn hemelvaart voor de geest halen. Maar ik ken de bijbelse ooggetuigenverlagen en houd ze voor waar. Ik geloof dat Jezus de Zoon van God is, dat hij onder ons geleefd heeft, voor ons gestorven is aan een kruis, opgestaan is uit de dood en teruggekeerd is naar het Vaderhuis (=de hemel) waar hij een plaats aan het maken is voor allen die in hem geloven. En ik geloof dat Jezus terug zal komen – precies zoals hij het beloofd heeft. Hemelvaart is voor mij dan ook vooral: verlangen naar het moment dat Jezus terugkeert. En ik geloof dat dit moment steeds dichterbij komt. Maar we mogen niet passief wachten op die dag – volgelingen van Jezus moeten aan de slag gaan om de verlossende boodschap van het Koninkrijk van God bekend te maken en voor te leven!

Een teken van hoop: International Justice Mission (IJM)

Er zijn organisaties die zich actief inzetten voor gerechtigheid, zoals IJM  (International Justice Mission). Deze organisatie werd in 1997 opgericht door Gary Haugen, een jurist die voor de Amerikaanse overheid en de VN werkte (als onderzoeksrechter naar de volkerenmoord in Ruanda). Tal van juristen die heel veel geld zouden kunnen verdienen met allerlei rechtszaken, zetten hun kennis en tijd nu in om mensen te bevrijden en onrecht te bestrijden. De organisatie heeft nu 300 mensen in dienst. Er wordt geïnfiltreerd op plaatsen waar mensenhandel en gedwongen prostitutie plaatsvinden. Slachtoffers worden bevrijd, misdadigers ontmaskerd en met alle juridische middelen aangepakt zodat zij gestraft en gestopt kunnen worden. Slachtoffers die geen rechtsbijstand kunnen betalen worden bijgestaan totdat hen recht gedaan is. Ik heb er het een en ander over gelezen en gezien en ik vind dit geweldig mooi werk. Dit is dus mijn medicijn tegen cynisme voor deze dag: er zijn mensen die actief werken aan recht en gerechtigheid – vaak uit humanistische en sociale overwegingen – en soms ook geïnspireerd door hun geloof (zoals bij IJM het geval is).

Dat is mooi, toch? En dit vind ik ook meer dan een mooi gebaar: een koffiemaatschappij genaamd Storyville organiseert speciale koffieconcerten om IJM promotioneel en financieel te ondersteunen. En de hele opbrengst van de maand mei wordt door Storyville overgemaakt aan IJM. En dat in een tijd waarin veel bedrijven moeten strijden om gezond te blijven! 

De komende tijd ga ik me wat meer bezighouden met het onderwerp mensenhandel en moderne slavernij. Ik wil graag meewerken om de verhalen bekend te maken en de organistaies te steunen die vechten tegen human trafficking, slavenhandel, gedwongen prostitutie en andere vormen van onrecht. Strijd je mee? Laat van je horen.

We zijn vrij om te zeggen wat op ons hart ligt. Laat hetgeen wat gezegd wordt alleen altijd streven naar vredigheid voor allen. Twee minuten voor vele jaren pijn zijn twee minuten van leerzaamheid. Elk jaar weer.

wat waren wij
geen twintig nog
mijn lief
wij gingen samen

het spoor bracht ons
tot aan maastricht
naar epen
met de fiets

onvoorbereid voor deze oogst
van velden vol met kruisen
margraten, akker van de dood
en wij wisten van niets

ik zag de namen
jongens nog
van ver over de plas
ik keek tot ik de
beelden zag

daar onder al dat gras
verdorde beenderenvallei
verkalkt hun leven kwijt

wij staan springlevend
nog versteld
en altijd
in het krijt