Photographed by eelke dekker

Nu er een pakje sneeuw is gevallen gebruiken studenten van de TU Delft hun pauze om op dienbladen en allerlei ander sleemateriaal van de helling van de Universiteitsbieb te sleeen.

– License

Blogkermis: Welke criteria hanteren bibliobloggers voor kwaliteit van hun eigen informatie?

Jeetje, wat een vraag. Zeker omdat ik op mijn blog niet echt het goede voorbeeld geef wat betreft controle van bronnen denk ik. De meeste blogs die ik schrijf verschijnen onder de noemer “Hersenspinsels”. Ik typ, publiceer en denk er niet meer over na. Dit komt ook door de snelheid van dit medium. Je kunt heel snel dingen kwijt die je, als je er een nieuwsbrief van zou moeten maken, er allang uitgegooid zou hebben. Ik moet wel toegeven dat ik niet zo heel veel werkgerelateerd schrijf, en het meeste daarvan ook nog over eigen ervaringen hiermee gaat. Hierbij ben ik zelf mijn belangrijkste bron.

Gelukkig ken ik mezelf goed en ben ik niet bang om toe te geven dat ik een heel onbetrouwbare bron ben. Snel overtuigd van mijn gelijk, maar achteraf ook niet te beroerd om mijn ongelijk toe te geven, zie ook mijn bericht over beukenootjes. Behalve alle keren dat ik gewoon negeer dat ik ongelijk had. Of negeer dat iemand anders gelijk heeft. Negeren is dan de beste oplossing, gewoon doen of het nooit gebeurd is. Ook is afdwalen een groot probleem bij mij. Ik vind het moeilijk om mijn aandacht bij 1 onderwerp te houden.

Het lijkt mij overigens dat de meeste bibliobloggers toch wel zo ingeburgerd zijn in het controleren van bronnen tijdens het dagelijks werk dat het in principe geen probleem zou moeten zijn om dit ook tijdens het bloggen te doen. Misschien blog ik te weinig bibliotheek-gerelateerd om er al echt mee te maken te hebben gehad…

Overigens vind ik blogkermis wel een grappig ding. Had er nog niet eerder van gehoord…
Goede uitleg hierover inderdaad te vinden in de volgende bron: http://nlbiblioblogs.pbworks.com/Blogkermis#view=page

Begin van de kermis:
http://fmglibrary.blogspot.com/2009/11/blogkermis-welke-criteria-hanteren.html

Zo, dan heb ik meteen weer een hogere notering voor deze berichten geregeld bij Google door er naar te linken :)

Vanmiddag heb ik de onbemande bibliotheek van Ewijk bezocht en het minisym-posium dat daar omheen was georganiseerd door Bibliotheek  Gelderland Zuid. Het symposium gaf een leuk beeld van hoe het zo gekomen was en wat de gedachten achter de onbemande bibliotheek waren. Informatief en zonder veel omhaal of mooie woorden.

De onbemande bibliotheek vervangt de bibliobus die twee keer per week in het dorp stopte. De collectie bestaat uit ongeveer 4000 banden, ongeveer evenveel als in de bibliobus dus. Als de multifunctionele accommodatie waar de bibliotheek in zit open is (en dat is veel: 80 uur per week) kun je met je pasje ook de bibliotheek binnen gaan.

De onbemande bibliotheek is overigens geen onbemenste bibliotheek: alle sprekers maakten duidelijk dat er wel degelijk mensen nodig zijn om de boel draaiende te houden. Deze bibliotheek is 10 uur per week bemand, een hele bewuste keuze omdat ze anders een te grote groep gebruikers zouden afstoten.     

De initiatiefnemer had een aantal bruikbare aanbevelingen voor eventele navolgers:

- het lijkt op dit moment alleen mogelijk in een kleine kern (tot maximaal 10.000 inwoners)

- het kan alleen in samenwerking met andere partijen want je hebt wel iemand nodig die kan inspringen en de boel in de gaten kan houden

- de bibliotheek moet mooi, volwaardig en herkenbaar zijn

- er moet een directe lijn zijn met een centrale vestiging. Vanuit de centrale wordt (via bewakingscamera’s) een oogje in het zeil gehouden maar kunnen leners ook via een webcam vragen stellen aan medewerkers op de centrale (de Cybrarian).

De vertegenwoordiger van Nedap benadrukte dat er niet zoiets bestaat als een standaardoplossing: je moet steeds per situatie een oplossing verzinnen. Je moet keuzes maken die afhankelijk zijn van wat je wil zijn als bibliotheek en wat de plaatselijke situatie is. En dat is precies wat ze in Ewijk gedaan hebben. Ze hebben een heel mooi bibliotheekje ingericht en de bevolking daar optimaal toegang tot gegeven. Het onbemande is hier geen bezuiniging maar een bewuste keuze: de bibliotheek is nieuw en er was maar budget voor 10 uur personeel. Door daarnaast ook onbemand open te gaan bieden ze juist iets extra’s. En dat is altijd leuk.

Sommige raadsels lossen zichzelf op.  Je loopt er al een hele tijd mee in je hoofd, en het raakt maar niet opgelost.  Je probeert het te vergeten, maar geregeld moet je er toch aan denken en frustreert het je dat je de oplossing niet vindt.  En dan, plots, komt het antwoord in je hoofd.  Doe je een rondedansje rond jezelf. En blog je erover.

Restjesman is een oude bekende. Al vier jaar tobde ik op zijn persoon. Wie is hij? Wat doet hij? maar vooral: waarom eet hij de restjes van de borden in het studentenrestaurant?  Ik leerde hem kennen toen ik zat te studeren in de boekentoren.  Ik zat er elke dag. Hij ook.  Telkens kwam hij rond de middag toe, meestal in dezelfde kleren.  Hij las er de kranten.  De Morgen, De Standaard, De Volkskrant en het NRC Handelsblad, aan de andere waagde hij zich niet.

Ook op straat kwam ik hem tegen.  In de delhaize op de kouter, aan de watersportbaan, aan ‘t zuid.  hij was altijd te herkennen aan zijn verkleurde Eastpak-rugzak.  Vaak had hij ook De Morgen in de zak van zijn zwart velouren jasje zitten.  Dat vonden we raar.  Hij las de kranten toch gratis in de boekentoren?  Toen dachten we nog dat hij een zwerver was, of een dakloze.  Omdat hij altijd dezelfde kleren droeg.  Er zat een gat in zijn pull. Maar plots had hij dan een hele nieuwe tenue, en moesten we een andere denkpiste zoeken.  Later dachten we dat hij voor de uitdaging alles gratis probeerde te doen in zijn leven.  Maar dan zag ik hem een pot yoghurt kopen in de delhaize.

Uren hebben we over hem nagedacht, daar in die bibliotheek.  Maar we zagen hem ook in het studentenrestaurant.  Daar wandelde hij subtiel via de uitgang naar binnen en installeerde zich in een onopvallend hoekje.  Vervolgens ging hij op zoek naar een plateau van iemand die zijn bord niet had leeggegeten, en wandelde daarmee naar zijn plaats, alsof hij het juist had betaald aan de kassa.  Zo deed hij dat een paar keer per maaltijd, tot hij genoeg gegeten had.  Hoe subtiel hij ook was, bij de vaste klanten was hij een fenomeen geworden.  Sommigen probeerden hem te plagen door restjes eten met heel veel peper achter te laten, of briefjes “aan restjesman”.  Soms zagen we hem daar elke dag, soms maanden niet.

We vatten het plan op hem te achtervolgen, tot er duidelijkheid zou komen in de kwestie, hem vervolgens aan te spreken, en te confronteren met de feiten, à la “we weten wel waar je mee bezig bent hoor!”  Nu ben ik blij dat we dat niet hebben gedaan.  Het mysterie zou te hard en te plots zijn ontkracht.

Daarnet bedacht ik, vanuit het niets, een heel nieuwe theorie over restjesman. Elk detail lijkt te kloppen, dus deze is misschien wel de echte. Na vier jaar observatie kan dat toch wel tellen.

tromgeroffel….

Restjesman is een freelance journalist.  Misschien zelfs een Nederlandse reporter in België. Zo kan alles logisch worden verklaard.

- Hij leest elke dag de kranten omdat hij natuurlijk mee moet zijn met de actualiteit

- Hij moet overdag niet werken, want doet dat wanneer hij wil, gezien hij zelfstandig is

- Soms heeft hij niets te eten, omdat er geen werk is, anders wel en koopt hij yoghurt

- Soms heeft hij geen geld voor kleren, en heeft hij een gat in zijn pull, dan schrijft hij een heel erg goed artikel en kan hij een hele nieuwe tenue kopen.

- Hij leest de Volkskrant en het NRC Handelsblad omdat hij uit Nederland komt.

Ik heb Gent een paar maanden geleden geruild voor Brussel, en zit dus niet meer elke dag in de boekentoren zoals vroeger.  Ik begin hem stilaan te missen, en vraag me af of hij mijn afwezigheid ook al heeft opgemerkt.  Wat ik nu zou willen, is dat hij weet dat hij Restjesman heet, vervolgens die term googelt, hier terechtkomt en een reactie achterlaat en eindelijk laat weten of het waar is of niet.  kan je dat voor me doen restjesman? Asjeblieft?

Een paar dagen geleden was ik in Zwolle, voor Museum De Fundatie. Mooie tentoonstelling gezien, leuke stadswandeling gemaakt, kopje thee gedronken, heel gezellig allemaal. Maar ik vond dat een bezoek aan Zwolle niet compleet was zonder een bezoekje aan filiaal Zwolle-zuid, vrije dag of niet. Ik was erg nieuwsgierig, want het idee om bibliotheken op een aantrekkelijkere manier in te richten juich ik zeer toe, maar de foto’s die ik er tot nu toe van gezien heb riepen een ondefinieerbaar onbehagen in me op. ProBiblio is betrokken bij de landelijke retail-pilot dus er was ook nog eens sprake van beroepsmatige belangstelling.

Ik was die dag op stap met een architect annex projectontwikkelaar en die is gelukkig gemakkelijk te overreden om nog een gebouw te bekijken dus togen wij opgewekt naar Zwolle-Zuid.  De bibliotheek was makkelijk te herkennen in het winkelcentrum, alleen al omdat er boekenkasten voor de ramen stonden zodat je tegen de binnenkant van aan aantal boeken aankeek. Herkenbaar maar niet aantrekkelijk. Eenmaal binnen was hij herkenbaar omdat ik de meeste onderdelen kende van de vele foto’s in de vakpers.

Mijn eerste indruk was druk. Druk in de zin van veel indrukken tegelijkertijd, veel verschillende vormen, kleuren en beweging en weinig overzicht. Daarnaast was het ook druk qua mensen. We zijn 20 minuten binnen geweest en ik schat dat er in die tijd zeker 60 mensen in de bibliotheek zijn geweest en dat is veel voor zo’n klein filiaal. Dus wat voor kritiek ik ook heb op de inrichting, het publiek laat zich er niet door afschrikken, integendeel. 

Mijn tweede indruk was weer dat gemengde gevoel van “goh wat leuk verzonnen” dat elke keer weer werd overstemd door “is dit alles?”. Meteen bij de ingang (in de sectie beleving)  stond een display vol met glimmend nieuwe reisgidsen. Heel aantrekkelijk opgesteld, zeer uitnodigend en vrolijk maar ik vroeg me af hoe snel je daar de ANWBgids voor de Ardeche tussen vindt. Dat is een hele ouderwetse bibliothecarissen-vraag, daar ben ik me van bewust, maar ik stelde hem mezelf toch maar. Veel planken met frontale opstelling en daarop lagen de titels twee- of driedubbel zodat er weinig kans op lege planken is en mensen verrast worden door verse titels. Slim.

Terwijl ik daar zo rondliep werd mijn gevoel van onbehagen alsmaar groter en ik kon er maar geen vinger opleggen waar dat nou aan lag.  Later, in de auto vroeg ik aan mijn vriend wat hij er van vond en hij oordeelde genadeloos: “Veel te goedkoop!” oordeelde hij. Ik probeerde nog uit te leggen dat “we” echt wel professionals hadden ingeschakeld bij de inrichting maar hij bleef erbij dat hij vond dat er voor een veel te goedkope uitstraling was gekozen. Volgens hem is dit een concept zoals dat ook voor een Zeeman of een Aldi gebruikt wordt.  ”Dit is een hele laagwaardige materialisatie, een eenvoudig vloertje en dat samen met die goedkope formica blokken’. Die blokken waren inderdaad nu (twee maanden na de opening) al op sommige plekken beschadigd. Het opvallendst was volgens hem het lichtplan: het licht is overal in de bibliotheek hetzelfde:  ”het heeft een te hoog verlichtingsniveau, zo doen ze dat bij de Zeeman of de Aldi ook, die willen dat je van buiten ziet dat de spullen goedkoop zijn. De Bijenkorf pakt dat heel anders aan. Ik begrijp het concept maar de uitvoering is te laagwaardig. Dit is een bibliotheek waar je even snel in en uit vliegt en ik heb bij een bibliotheek een ander idee. Dat deden ze in Leidschenveen veel beter.”

Een pittig oordeel, maar ik geloof dat hij wel gelijk heeft. Volgens mij verwoordt hij hiermee mijn gevoel van onbehagen beter dan ik het zelf zou kunnen doen. Interessante poging maar voordat ”we” dit landelijk gaan uitrollen moeten we toch nog maar eens kritisch naar het kwaliteitsniveau kijken, wat mij betreft. En ons afvragen wat we als bibliotheek willen zijn. Ik kan me voorstellen dat je soms, of op sommige plekken, best een Aldi wil zijn maar dat die uitstraling niet past bij de bibliotheek als instituut. Dat vind ik tenminste niet.

In grootsteden moet men zelfs als klant in vele restaurants,  in bioscopen, in stations en andere openbare plaatsen betalen aan de wc-dame om eens naar het toilet te gaan. Gelukkig loopt het nog niet zo vlot in Hasselt.

De plaatsen waar we moeten betalen voor een wc-bezoekje zijn hier nog beperkt. Waar we zeker een retributie in het potje van de wc-madam moeten werpen – zover we weten – is in de Kinepolis, in de Ethias Arena en Grenslandhallen, in de Versuz en in de 2 Lunch Gardens van de Carrefour.

Gelukkig zijn er nog geen wc-dames in het cultuurcentrum, het station, de Provinciale en Gemeentelijke Bibliotheken, in het Resto in Kuringen. Hoe het zit in de Hasseltse horecazaken, hebben we geen duidelijk beeld op.

Kennen jullie nog plaatsen in Hasselt waar jullie stoten op een toiletdame bij een hoogdringend bezoek aan het toilet? Laat het ons weten.

Post gevonden op een blog tegen censuur (Blog of the National Coalition Against Censorship)

Two library employees were fired at the Jessamine County Public Library for violating library policy. Deciding that the graphic novel The League of Extraordinary Gentlemen, Volume IV: The Black Dossier was inappropriate for young patrons, they conspired to keeping the book on permanent “checked-out” status and removed a “hold” one young patron placed on the book so that she would not be able to access it. Library director Dr. Critchfield acted with both principle and courage when he dismissed the employees who decided that their personal views were more important than the library’s policy of serving the entire community and allowing library patrons to make their own decisions about what they, and their children, should read. By essentially stealing the graphic novel that they believed was inappropriate for minors, the two employees engaged in censorship and potentially exposed the library to legal liability for violating its constitutional obligations. Like adults, minors have First Amendment rights, and the only people who should be making decisions about what they read are their parents. There was a time in this country when librarians censored what their patrons, both children and adults, could read. In the early 20th century, librarians actually hid trashy novels in the stacks in the hope that no one would find them. But in 1939 the American Library Association adopted the Library Bill of Rights, which provides that “libraries should provide information and materials presenting all points of view” and that “material should not be proscribed or removed because of partisan or doctrinal approval.” This was an historic step forward for free speech because it committed libraries to the purchase of a wide range of books and magazines and committed librarians to defending their selections from efforts to censor them. If every library employee followed their example and restricted access to books that express views they oppose, what books would be left on the shelves? Libraries would contain only the least objectionable material, instead of places where people can explore ideas, even those considered offensive by others. The book in question, like many books, may not be right for every user of the Jessamine County Public Library. Individual library users have the right to voice their concerns and select different materials for themselves and their own children. However, the First Amendment protects the right of those who wish to read the book and even to give it to their children. Parents who are worried about what their children read should supervise their library selections, not expect the library to act as censor or babysitter. We urge the library board to support Dr. Critchfield by upholding its strong policies guaranteeing a broad choice of reading material and protecting the freedom to read.

(By Blog of the National Coalition Against Censorship)

Gisteren trok ik -zoals velen onder ons doen- naar de boekenbeurs. Het jaarlijks boekenfestijn lokt ook mij daar elk jaar naartoe. Met 140 standen en een slordige 60 000 boeken is iedereen wel een tijdje zoet. Een waar paleis dus.

Ik zag veel boeken die me interessant leken. Maar boeken zijn voor een student jammer genoeg ook duur. Met de skireis voor de deur en met mijn bankkaart die ik bewust of onbewust minder en minder wil uithalen voor mijn toekomstige reflexcamera was er een stemmetje in mijn hoofd dat zei “boeken kun je lenen in de bib, bib, bib, bib, …”. En gelijk heeft dat stemmetje.

Ik kwam met niet met rijk gevulde zakken aan boeken thuis, maar met een lijstje met boeken die ik zeker eens wil gelezen hebben.

Maar ik ben niet triestig hoor. In het leven moet je beslissingen nemen, en zo van die goede oude geurende boeken van de bib hebben stiekem ook nog iets.

Het is gelukt!

Alle vragen zijn opgelost. Ik weet nu meer over “moon trees” dan ooit. Jammer dat ik niet zelf het antwoord heb gevonden, maar gelukkig is het gevonden. Zo zie je maar. Behalve leuk is de krakercompetitie ook nog eens leerzaam.

Nu op naar ronde 2 waar we wederom verrast zullen worden met 7 vragen die waanzinnig omslachtig gesteld worden. Goed lezen is een must…

Heb je ook zin gekregen? Probeer dan deze voorbeeldkraker eens…

Voorbeeld krakervraag
“Waarom zou de bliksem niet twee keer op dezelfde plaats kunnen inslaan?” aldus bondscoach Otto Rehhagel, EK Voetbal 2008. Niet alleen op dezelfde plaats, maar ook op de dezelfde persoon. Een dubieus record staat op naam van een man die zelf diverse keren door de bliksem getroffen is en het overleefde. Zijn verhaal is onder andere terug te vinden in een boek over de geschiedenis van de bliksem uit 2008.
Vraag: Wat is de naam van de begraafplaats waar hij is begraven?

Mail je antwoord naar… Nee hoor, grapje. Maar als je deze vraag kunt oplossen kun je zelf ook meedoen met de krakercompetitie.

PS. Weet je wat nou ook wel grappig is om te vermelden? Dat mensen ook gewoon intypen in hun zoekmachine: antwoorden kraker competitie
Hahaha. Vanuit daar worden zij doorgelinkd naar mijn webolg, waar geen antwoord te vinden is. Maar omdat ik het woord antwoord in combinatie met kraker gebruik in mijn tekst, wordt men wel hiernaar doorverwezen! Zie hieronder de gebruikte zoektermen

En het weekend is weer voorbij!

Wat gaat de tijd toch ongelovelijk snel tegenwoordig, het lijkt of ik nog maar net terug ben van mijn vakantie in Spanje, maar in de werkelijkheid is dat alweer 2 maanden geleden en is het alweer kerst over 7 weken, en over 8 weken zitten we alweer in een compleet nieuw jaar. Het gaat echt snel!

Goed, mijn weekend was best simpel. Ik heb zaterdagmorgen na het schrijven van mijn blog over This is It de bus gepakt richting het winkelcentrum en heb eindelijk mijn bibliotheek abbonoment laten verlengen, heb ook meteen een aantal boeken meegenomen 0.a. Twilight -de film heb ik al 20x gezien maar heb het boek tot nu toe nog niet gelezen- en ben toen nog even richting de Kruidvat gelopen en heb besloten om toch mezelf weer eens aan foundation te wagen (allemaal te lezen in de voorgaande post) en voor de rest heb ik echt alleen maar lopen luieren. S’avonds samen met mams naar de remake van Halloween gekeken -wat soms nog best creepy scenes bevatte- en toen lekker gaan slapen.

Zondagmorgen richting de sportschool gegaan en heb het daar maar een uurtje uit kunnen houden, toen ik thuiskwam ben ik mijn kamer grondig schoon gaan maken en helemaal opgeruimd, toen ben ik uitgebreid gaan douchen en heb ik nog een paar uurtjes op bed gelegen. De rest van mijn avond heb ik volgemaakt door te lezen in Twilight.

En vandaag is het alweer maandag, een nieuw begin van een nieuwe week. Ik moet vandaag om 11:00 beginnen op mijn werk. Ik hoop dat het een beetje druk word, want dan gaat de tijd tenminste snel!

Iedereen een hele fijne maandag!

Het is zover. De Krakerscompetitie is begonnen. Een aantal flink pittige vragen is het resultaat van ronde 1. Ik ben begonnen met zoeken maar nog niet echt ver geraakt. We zien het wel. Vanavond heb ik geen tijd om te zoeken, we gaan uit eten met oma, maar vannacht misschien…

Nog een paar dagen en dan is het zo ver. Dan kunnen we allemaal weer met goede moed beginnen aan de Krakercompetitie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet heel veel vertrouwen heb in mijn eigen kunnen als kraker, maar ons team is zeker goed . Ook dit jaar doen we weer mee. De Waterkrakers.

Ik hoop op heel veel zoek-geluk dit jaar, en geen ruzie thuis over de vele interneturen die ik zal maken…

For the public library in Hoorn, i created a new corporate identity. They wanted to be more youthfull, to attract more people to the library. But they didn’t wanted to loose there current customers/members.
They also wanted to show that they aren’t the library like all the others.., old and far from modern. So i created a logo with symbols in it, which will show that they are more than only a library with some old and dusty books in it. This library will lend you everything from books, CD’s, DVD’s (music and audio), listening books, eBooks, games. But they also have seminars, readings, and interviews, game-days and informational evenings. And of course an internet corner for all you’re interactive media.
So when you’re young or old, the public library in Hoorn has everything you are looking for or need….

In de Van Baerlestraat in Amsterdam zit (tegenover het Stedelijk Museum) al sinds jaar en dag een kledingzaak. Geen erg opvallende zaak: keurige kleding, erg keurig want dit is Amsterdam Oud-Zuid.

Sinds een klein jaar profileert Linhard zich met zijn T-shirt bibliotheek. Toen ik dat voor het eerst ergens las leek het niet erg serieus: in de winkel verzamelden ze T-shirts en dat was interessant want elk T-shirt vertelde een verhaal. Op hun website las ik er later meer over maar het bleef nog steeds erg vaag: een bibliotheek was natuurlijk ook duurzaam en zo, maar het leek meer een gimmick dan iets anders.

Laatst zag ik vanuit de tram dat ze hun bibliotheek nu echt in de winkel presenteren: tijd voor een fotootje en een blogje. Maar inmiddels is hun site aangepast: de bibliotheek staat er prominent op maar er wordt geen toelichting meer gegeven. Zag wel dat ze hun eigen Hyves hebben, maar die lijkt te zijn gemaakt rondom de heropening van de winkel.

Dus nou weet ik nog steeds niet wat ze nou precies bedoelen met een T-shirt bibliotheek. Ze profileren zich er wel mee want het staat nu op hun etalages maar ze leggen niet uit wat het is. Zouden ze de afdeling waar ze T-shirts verkopen gewoon een andere naam hebben gegeven? Want ik neem aan dat ze de T-shirts niet uitlenen, maar gewoon verkopen. En gebruiken ze de term bibliotheek dan alleen om de winkel een beetje op te leuken?

Of zouden ze daar oude t-shirts verzamelen en bewaren? Gedocumen-teerd en gecatalogiseerd en bewaard voor de eeuwigheid? En welke T-shirts dan? Kan iedereen daar een oud T-shirt naar toe brengen of mag je alleen iets inleveren als je er ook iets koopt? En krijg je korting als je een T-shirt inlevert? Als ze echt de verhalen willen bewaren die bij de T-shirts horen, hoe doen ze dat dan? En worden die verhalen dan ook ergens beschikbaar gesteld?

Of is het toch meer een zaak van duurzaamheid? Maar hoezo dan duurzaam? Worden ze toch uitgeleend? Of worden ze hergebruikt? Maar hoe dan? Gaan ze retour naar de textielindustrie? Of naar de kringloopwinkel? Vast niet, want dan zouden ze zich geen bibliotheek noemen.

Veel vragen maar geen antwoorden. Hoe langer ik erover nadenk hoe intrigerender het wordt. Wat ik nog het interessantst vindt is dat een commercieel bedrijf de term bibliotheek zo interessant vindt dat ze zich eraan verbinden. Dus met ons imago valt het misschien nog wel mee.

Naschrift: Schrijverdezes wees me op een artikel in Het Parool waarin wordt uitgelegd dat ze geen T-shirts uitlenen en waar het volgende wordt gezegd: Maar het idee van bibliotheek uit zich meer in de oneindige keuze: die heb je in een bieb ook. Wij hebben oneindig veel kleuren, modellen, materialen. Ze willen ook een stukje geschiedenis in de winkel brengen met boeken en tijdschriften die over geschiedenis gaan. Ja, ja…

“BOOKFACING” door fotografe Julie Feyaerts,
zie ook haar Picasa-pagina, !!

He, he: de gemeente Utrecht heeft een beslissing genomen over de nieuwbouw van de bibliotheek. Het ontwerp van Rapp + Rapp wordt alsnog uitgevoerd.

Het lijkt me de enige juiste beslissing, dat schreef ik al eerder. Niet omdat dit ontwerp nou zoveel beter is dan dat van de andere bureaus, dat kan ik niet zo goed beoordelen maar omdat het procedureel correct is.  Wat voor soort gebouw het wordt weet ik niet: Rapp + Rapp heeft een schattige maquette gemaakt maar verder is hun toelichting op het ontwerp even vaag als dat van de andere architecten.

Er is trouwens nog geen echt ontwerp, dit zijn nog maar eerste schetsen. Want dat is de bedoeling van zo’n wedstrijd: 7 architecten laten zien wat zij in gedachten hebben en de winnaar mag zijn idee uitwerken.

Ben heel benieuwd wat het wordt. Ik ben ook heel benieuwd of de opdrachtgever intussen het programma nog gaat aanpassen, want de opmerking dat de bibliotheek een plek voor informatie, verdieping, ontspanning en ontmoeting is was in 2007 nog heel actueel maar nu alweer wat minder en als de bibliotheek in 2013 opengaat is die vast alweer achterhaald. En als je nou toch zo’n mooie kans krijgt moet je ook actueel  blijven.

Maar goed, de nieuwbouw gaat door en dat is goed nieuws.

Edwin Mijnsbergen, de man achter van Bibliotheek 2.0 en het weblog ZB Digitaal, is de eerste winnaar van de BibliotheekInitiatiefPrijs. Edwin is een inspirator en vraagbaak voor velen (niet in het minst voor mij), ook -ver- buiten de bibliotheeksector. Ans ter Woerds, secretaris van het Victorine van Schaickfonds NVB dat de prijs dit jaar voor het eerst heeft toegekend, verwoordde het als volgt:

“Dit voor al je initiatieven op 2.0 gebied en je zeer actieve inbreng daarin, hetgeen zeer vernieuwend is en een grote beweging op gang brengt binnen de bibliotheek- en informatiewereld.”

Ik wil Edwin graag namens mezelf en namens Erfgoed 2.0 van harte feliciteren met deze zeer terecht verdiende prijs!

Het bestuur van het Victorine van Schaickfonds NVB looft met ingang van 2009 de BibliotheekInitiatiefPrijs uit ter grootte van € 1000 aan een persoon, een groep van personen of een organisatie die op eigen initiatief een vernieuwende activiteit heeft ontplooid waardoor het bibliotheekvak in beweging is gekomen.

Met het instellen van deze prijs beoogt het VvSF NVB creatieve impulsen in het bibliotheekvak te stimuleren, ook en juist wanneer het om een of enkele personen gaat die een idee of ingeving op eigen gelegenheid, al dan niet buiten werktijd, in de praktijk hebben gebracht. Het idee hierachter is dat het in het digitale tijdperk vaak op het eerste gezicht kleine innovaties kunnen zijn die op termijn grote gevolgen kunnen hebben. Digitale initiatieven behoren zeker tot de kanshebbers, maar ook niet-digitale stimulansen voor het bibliotheekwerk.