Im Zuge der Neugestaltung der Website der Big Band Vilseck (www.bigband-vilseck.de) habe ich mir überlegt, ein paar Videos einzubauen. Das wertet die Website gleich ein wenig auf und ermöglicht auch gleichzeitig das anhören der Stücke.

Na gut. Ein richtiges Video kann man das nicht wirklich nennen, da es nur aus einem Lied und der Tonsequenz besteht. Da es mein erstes Video ist, kann ich mich ja nur noch steigern- hoffe ich zumindest

Und hier das Video zum anschauen:

Kojarzycie Marylina Mansona? Tak. A Alice’a Coopera? Tego już może nie wszyscy, ale większość zapewne też. Poza tym: Ozzy Osbourne, GG Allin, połowa jakichś tam grup death metalowych. Co ich łączy? Są uważani za przedstawicieli tzw. shock rocka, co oznacza, że oprócz muzyki dają nam (mniej lub bardziej udany) show, który ma szokować (really?). Makijaż czarną kredką, odgryzanie głów nietoperkom, sikanie na scenie i takie tam. Generalnie rzecz biorąc przeważnie wychodzi im to dość kiczowato, ale taki też chyba jest (przynajmniej częściowo) ich zamysł. Niestety, o ile twórczość Ozzy’ego (przez pewien czas) była całkiem niezła, to już muzyka jaką prezentują/owali Marylin, GG czy Alice jest w najlepszym wypadku średnia (na współczesnym metalu się nie znam, więc tę kwestię pominę). Mamy jednak pewnego artystę, którzy dał nam dużą ilość fantastycznych nagrań i tak się składa, że oprócz tego… jest prekursorem całego tzw. gatunku shock rocka.

Jalacy Hawkins urodził się w 1929 roku. Początkowo chciał zostać śpiewakiem operowym i choć po pewnym czasie priorytety mu się zmieniły, to ten pierwiastek operowości słychać w niemal wszystkich jego nagraniach. Muzyki nie porzucił, umiał wszak grać już na pianinie oraz gitarze, a także całkiem nieźle śpiewać. Został więc muzykiem bluesowym. Grał także w obozach wojskowych, kiedy został wysłany na front w trakcie drugiej wojny światowej. Po powrocie do kraju zaczął rozwijać swój niezwykły styl będący połączeniem bluesa, muzyki big bandowej (coś w rodzaju Benny’ego Goodmana, Franka Sinatry) oraz Hawkinsowego nieokrzesania (na marginesie: Jay był mistrzem boksu stanu Alaska).

W 1956 roku Screamin’ Jak Hawkins (bo taki pseudonim przybrał Jalacy Hawkins) nagrał swój największy hit – “I Put a Spell on You”. W trakcie nagrywania cały zespół był pijany, a sam Jay w końcu zaliczył tak zwanego zgona i potem niczego nie pamiętał. A tak się składa, że w trakcie sesji dał naprawdę niezły popis – chrumkał, charczał, krzyczał, jęczał… Posłuchajcie tylko oryginalnego nagrania: LINK. Jako, że były to jeszcze czasy przed rewolucją obyczajową nagranie zostało zakazane przez wiele stacji radiowych jako zbyt obsceniczne i nawiązujące do seksualności.

Mniej więcej w tym samym pewien DJ zaproponował Screamin’ Jayowi, że zapłaci mu 300 dolarów, jeśli ten na początku koncertu wyłoni się z trumny. Nasz sympatyczny Murzynek przystał na tę propozycję, a potem cały pomysł znacznie rozwinął. Zaczął pojawiać się na scenie wyposażony w akcesoria voodoo, ubrany w skórę lamparta. Miał też swoją ulubioną laskę zakończoną czaszką paląca papierosa – nazwał ją Henry. Wszystko to połączone z jego unikalnym stylem wokalnym stworzyło legendarny, szokujący, ale zarazem komiczny i pastiszowy wizerunek Jaya, którego fragment możecie zobaczyć na znajdującym się poniżej koncertowym wykonaniu “I Put a Spell…”.

Hawkins nagrał jeszcze trochę popularnych kawałków (“Frenzy”, “Alligator Wine”, “Little Demon”, “Constipation Blues”), żaden jednak nie powtórzył sukcesu “Spell”. W latach 80tych i 90 tych koncertował on wspólnie chociażby z The Clash czy Nickiem Cavem, jego muzyka była szczególnie popularna w krajach europejskich. Niestety – 12 lutego 20 roku Jay zmarł w Paryżu po operacji tętniaka. Zostawił nam jednak swoją wspaniałą muzykę (na początek polecam płytę “Cow Fingers and Mosquito Pie”)… I przy okazji około 50-70 dzieci na całym świecie.

By Don Heckman

Full time big bands are in short supply these days.  True, the ghost bands, bearing the names of Swing Era leaders tour the arts centers of America.  And a few stable ensembles work to keep the instrumentation alive — some as institutional entities (the Jazz Orchestra of Lincoln Center, the Chicago Jazz Ensemble), some managing on their own (the Maria Schneider Orchestra, the Diva Jazz Orchestra)   More often, big jazz bands are ad hoc ensembles, based around a leader, a book of compositions (often arranged or composed by the leader) and an occasional gig.

But, hearing the performance by the Bob Mintzer Big Band Tuesday night at Vibrato Grill Jazz…etc., one couldn’t help but wish that the remarkable, large jazz ensemble instrumentation – the primary American musical collective of the 20^th century — could have a far more frequent presence in contemporary musical life.

Saxophonist Mintzer, perhaps most visible as a member of the Yellowjackets, is also a gifted composer arranger, whose charts are frequently played by collegiate and high school jazz ensembles around the country.  His Big Band, however – with its cadre of A-list L.A. players — is only a sometime thing, performing on the relatively rare occasions when a club such as Vibrato provides a forum.  And the setting for their performance was an impressive visual sight – with the sixteen members of the Band positioned on and off the stage, the four trumpeters on stools at the back of the platform, the four trombonists on chairs in front, and the five saxophonists seated on chairs placed on the floor in front of the stage.  Bass, drums and piano were clustered to the side of the full group.

What really mattered, of course, was the music.  Mintzer mostly chose original works, some inspired by personal history – “Original People” traced to a job he had at a Pequot Indian casino.  “New Rochelle” was a tribute to his home town.  He also offered his arrangements of Thad Jones’ ballad “Don’t Ever Leave” and the Billie Holiday classic “Easy Living,” which was done as a feature for Mintzer’s adventurous tenor saxophone.

His arranging style tended to juxtapose unison ensemble passage against each other – at times recalling the work of Bill Holman – while occasionally adding surprisingly dense harmonic passages and sudden, explosive, full band accents.  Substantial space was opened for soloists, with Mintzer, alto saxophonist Bob Sheppard, trumpeter John Daversa, pianist John Beasley and drummer Peter Erskine providing particularly impressive outings.

Playing with minimal rehearsal time, the Mintzer Band delivered a crisp, craftsman-like set of performances.  At its best, it was a convincing display of the full breadth of musical pleasures that can be produced by a first rate big jazz band.  Let’s hope they return to Vibrato soon.

Exclaim!’s December issue features its annual Year In Review in which each contributor writes about one release “that excited them most this year.”

David Ryshpan, contributor to the magazine’s Destination Out section, chose Darcy James Argue’s Infernal Machines (New Amsterdam Records).

“Vancouver-born, Brooklyn-based Argue has expanded the big band vocabulary,” he writes. “A protégé of masters Bob Brookmeyer and Maria Schneider, he bridges the gaps between new classical, indie rock and jazz. Argue’s masterful use of mutes and woodwind doubles, his harmonic sophistication, attention to form, and a secret weapon in guitarist Sebastian Noelle, place Infernal Machines at the forefront of 21st century jazz.”

Photo by Chad Batka for The New York Times

On Wednesday, November 25th, composer/conductor Darcy James Argue and his acclaimed big band, Secret Society, will make their first-ever appearance at New York’s Iridium Jazz Club.

The 18-piece ensemble, which released its highly regarded debut, Infernal Machines (New Amsterdam Records), in May, will play two sets, beginning at 8:30 and 10:30 p.m. For this performance, Argue and the band will welcome special guest drummer Kendrick Scott (Terence Blanchard, Jimmy Greene, Gretchen Parlato).

“Kendrick last played with Secret Society in November 2006 at the Bowery Poetry Club,” Argue explains, “and it’s a thrill to welcome him back into the fold. I’m a huge fan of his playing—he’s both highly inventive and sublimely grooving, and he’s an amazing listener. I’ve written a lot of music since he last played with us and I’m very excited to hear what Kendrick will bring to that material.”

He adds, “I’m pleased our first performance at a marquee NYC jazz club happens to be at the one that’s been open-minded enough to host performances by groups like Anthony Braxton’s 12+1tet and the Cecil Taylor Big Band.”

My father’s father, known as “Papas,” is a very cool guy despite an affinity for forwarding Republican chain emails to the family. Papas is a lifelong musician who played lead trombone in the US Air Force Band for 12 years, has played with the Benny Goodman Orchestra, and continues to play in jazz and big bands just for fun. He sings, too. It’s sad if he can’t make it to Thanksgiving or Christmas, but funny when grandpa’s  excuse is that he has a “gig.”

One day, Papas sent an email without any conservative bent or Obama joke. It contained a link to a video featuring a woman named Gunhild Carling. He commented in the message: “Do you think she has a standing gig Saturday nights?”

This woman is bananas.

Like my grandpa, Gunhild Carling is a trombonist and a singer. She dances. She also plays the flute. And the harmonica. And the harp. And the bagpipes. And the stand-up bass and the trumpet…at the same time. AND THREE TRUMPETS AT THE SAME TIME.

Carling is young too, born in 1975 in Sweden. She puts all of our American Idols to shame, but I’ll change my opinion the day I see Clay Aiken playing the saxophone while juggling. For more information, check out Carling’s website here.

Thanks for the tip, Papas!

Orchester Klangfarben stimmt weihnachtlich…

Bereits zum 3. Mal spielt das Jugendjazzorchester „Klangfarben“ Jonsdorf am Sonntag, den 06.12.2009 um 15.30 Uhr im Saal des Niederkretscham Waltersdorf. Es ist das letzte große Konzert vor dem Umbau des Niederkretscham zum Informations- und Besucherzentrum Narturpark Zittauer Gebirge im nächsten Jahr. Die jungen Musiker der Big Band unter der Leitung von Frank Hepper laden ein, zu einem Nachmittag voller musikalischer Sternzeichen in der Adventszeit. Swingen Sie mit und lassen Sie sich weihnachtlich einstimmen…

Karten gibt es in der Tourist-Information Groß
schönau / Erholungsort Waltersdorf, bei Schreibwaren Fiedler Großschönau sowie bei Heppy-Mode in Jonsdorf.

Tourist-Information Großschönau / Erholungsort Waltersdorf

Hauptstraße 28, OT Waltersdorf

Fon: 035841/2146

Email: touristinfo@grossschoenau.de

Orchester Klangfarben stimmt weihnachtlich…

Bereits zum 3. Mal spielt das Jugendjazzorchester „Klangfarben“ Jonsdorf am Sonntag, den 06.12.2009 um 15.30 Uhr im Saal des Niederkretscham Waltersdorf. Es ist das letzte große Konzert vor dem Umbau des Niederkretscham zum Informations- und Besucherzentrum Narturpark Zittauer Gebirge im nächsten Jahr. Die jungen Musiker der Big Band unter der Leitung von Frank Hepper laden ein, zu einem Nachmittag voller musikalischer Sternzeichen in der Adventszeit. Swingen Sie mit und lassen Sie sich weihnachtlich einstimmen…

Karten gibt es in der Tourist-Information Groß
schönau / Erholungsort Waltersdorf, bei Schreibwaren Fiedler Großschönau sowie bei Heppy-Mode in Jonsdorf.

Tourist-Information Großschönau / Erholungsort Waltersdorf

Hauptstraße 28, OT Waltersdorf

Fon: 035841/2146

Email: touristinfo@grossschoenau.de

Orchester Klangfarben stimmt weihnachtlich…

Bereits zum 3. Mal spielt das Jugendjazzorchester „Klangfarben“ Jonsdorf am Sonntag, den 06.12.2009 um 15.30 Uhr im Saal des Niederkretscham Waltersdorf. Es ist das letzte große Konzert vor dem Umbau des Niederkretscham zum Informations- und Besucherzentrum Narturpark Zittauer Gebirge im nächsten Jahr. Die jungen Musiker der Big Band unter der Leitung von Frank Hepper laden ein, zu einem Nachmittag voller musikalischer Sternzeichen in der Adventszeit. Swingen Sie mit und lassen Sie sich weihnachtlich einstimmen…

Karten gibt es in der Tourist-Information Groß
schönau / Erholungsort Waltersdorf, bei Schreibwaren Fiedler Großschönau sowie bei Heppy-Mode in Jonsdorf.

Tourist-Information Großschönau / Erholungsort Waltersdorf

Hauptstraße 28, OT Waltersdorf

Fon: 035841/2146

Email: touristinfo@grossschoenau.de

Orchester Klangfarben stimmt weihnachtlich…

Bereits zum 3. Mal spielt das Jugendjazzorchester „Klangfarben“ Jonsdorf am Sonntag, den 06.12.2009  um 15.30 Uhr im Saal des Niederkretscham Waltersdorf. Es ist das letzte große Konzert vor dem Umbau des Niederkretscham zum Informations- und Besucherzentrum Narturpark Zittauer Gebirge im nächsten Jahr. Die jungen Musiker der Big Band unter der Leitung von Frank Hepper laden ein, zu einem Nachmittag voller musikalischer Sternzeichen in der Adventszeit. Swingen Sie mit und lassen Sie sich weihnachtlich einstimmen…

Karten gibt es in der Tourist-Information Groß
schönau / Erholungsort Waltersdorf, bei Schreibwaren Fiedler Großschönau sowie bei Heppy-Mode in Jonsdorf.

Tourist-Information Großschönau / Erholungsort Waltersdorf

Hauptstraße 28, OT Waltersdorf

Fon: 035841/2146

Email: touristinfo@grossschoenau.de

Chick Webb was a jazz drummer with an incredible swinging band and spirit. At birth Webb battled congenital tuberculosis of the spine in order to become one of the most competitive drummers and bandleaders of the big band era. ..this left him in poor health for his entire life, Chick was a small, hunchback of a man who possessed an “incredible spirit” and an astounding musical talent. For many jazz fans, Chick remains arguably the greatest jazz drummer to have ever played the instrument. Yet it was only by a quirk of fate that Chick even came to play the drums. 

Chick Webb

The idea of playing the instrument was suggested to him by his doctor as a way to “loosen up” his stiffened limbs. By saving money earned through delivering papers, Chick soon secured a drum set. And by the age of seventeen, Chick was playing in New York nights clubs such as the Black Bottom and the Paddock Club. These early jobs were secured for him through the efforts of Duke Ellington who instantly recognized Chick’s talent. It was Ellington who encouraged Chick to form a quintet aptly called the “Harlem Stoppers.” The name was probably derived from Chick’s own hard driving style on the drums as the quintet’s leader. Later, this quintet would evolve into one of the most feared “swing” bands in New York — The Chick Webb Orchestra.

The Chick Webb Orchestra earned its fame after it became the house band of the legendary Savoy Ballroom in Harlem, New York. At the Savoy jazz bands made reputations for themselves by taking part in cuttin’ sessions usually against Chick Webb’s Orchestra. Count Bassie, Fletcher Henderson, Lloyd Scott and other, merely great, swing bands fell before the awesome power of Chick Webb’s spectacular playing. And, when the famous Benny Goodman Band came to Harlem to challenge the Chick Webb Orchestra at the Savoy, they too were left cut and bleeding after the encounter. Even the legendary Gene Krupa was said to have been shell-shocked by the power of Chick’s playing. But what else could Krupa expect from a bandleader and drummer whose moniker was “The King of the Savoy!”   

Chick Webb’s already mythical reputation was given even greater stature when he replaced his longtime vocalist Charles Linton with a then relatively unknown singer by the name of Ella Fitzgerald. Jazz legend has it that Ella “snuck” into Chick Webb’s dressing room in order to convince him to take her into his bed. But legends notwithstanding, Ella did become Chick’s lead vocalist. And Ella, called adoringly by fans and musicians, “The First Lady of Swing,” always acknowledged Chick Webb as her “first and foremost” influence.

Together, Chick and Ella, would electrify the Swing era of jazz with hits such as “A-Tisket a Tasket,” which was composed by Ella to cheer Chick up while he was ill. And while this and other great tunes recorded by these artists are well-known, Chick’s early work — some say his most impressive solos — was regrettably poorly captured by recording technology ill suited for Chick’s immense talent. But one of Chick’s hit tunes “Stompin’ at the Savoy” gives contemporary jazz fans some hint of the power of Chick Webb and his Orchestra.

In 1938, Chick Webb’s health began to fail him. This was mostly due to Chick’s chronic spinal condition and his insistence that he and his orchestra would only perform at the height of their talents for their fans. Often it was said that Chick played with such power that he was physically exhausted when he left the bandstand. 

In 1939, Chick returned to Baltimore for a major operation. Shortly afterwards, the little giant died on June 16, 1939 with his mother at his side. Chick’s funeral procession was said to have been composed of some eighty cars and the church where he was eulogized was said to be unable to hold all the mourners.

Amazon

รวบรวมเรียบเรียงแปล โดย สว อิเฎล
ห้ามนำไปใช้ใน Website อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต
หากต้องการสอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลงานวง ให้ถามที่ http://board.thaimisc.com/manson

อ่านหน้าอื่น ๆ : ประวัติ วง Marilyn Manson, ประวัติ นาย Marilyn Manson, ประวัติ Twiggy Ramirez, ประวัติ Madonna Wayne Gacy (Pogo), ประวัติ John 5, ประวัติ Zim Zum, ประวัติ Ginger Fish

Frank Kenny (Kenneth) Wilson เกิดวันที่ 28 กันยายน 1966 ใน Framingham ใกล้เมืองหลวง Boston ในรัฐ Massachusetts พ่อของเขาเป็นนักร้องผู้เข้าร่วมเหมือนกับ Frank Sinatra และ Paul Anka และแม่ของเขาเป็นนักเต้นให้ Warner Brothers (ท่านปลาขิงจึงคุ้นเคยกับคำว่า Warner)

Ginger Fish Sleep, Drawing by Sw Eden

ตอนที่ Frank ยังเป็นเด็กอยู่เขาชอบวง Rush และ Black Sabbath วง Neil Pert เป็นวงที่เขาคลั่งมากที่สุด Frank เริ่มตีกลองตั้งแต่อายุยังน้อย นั่นคือ grade 2-3 (ของอเมริกามี grade 1 ถึง 12 grade 1 ถึง grade 6 คือ ป.1 ถึง ป.6 และ grade 7 ถึง grade 12 คือ ม.1 ถึง ม.6) เมื่อเขาอยู่ grade 7 เขาก็เริ่มเล่นรวมวง และอยู่ในวงใหญ่ 3 ปี คาดว่าน่าจะเป็นวงดุริยางค์ หลังจากที่ครอบครัวของเขาย้ายไปที่ Las Vegas เขาก็เล่นในวงของวิทยาลัยแห่ง University of Nevada และ Nevada All-State Big Band Frank เล่นให้หลาย ๆ วงใน Las Vegas จนค่อนข้างเป็นที่รู้จัก และมีข่าวลือว่ามีบุคคล 2 คนคอยสนับสนุนเขาคือ Paul Anka และ Barry Manilow อยู่ประมาณ 2 สัปดาห์ อย่างไรก็ตามหลังจาก Frank สพน์โอกาศในการทำงานเล็ก ๆ เขาก็เริ่มทำงานที่ไม่ค่อยสุจริตนัก โดยเป็นพนักงานในงานเลี้ยงที่ Circus Circus Casino (การละเล่นใน casino อาทิเช่น slots roulette และ blackjack)

ต่อมาเมื่อความอดทนที่จะอยู่ใน casino ได้หมดลง Frank เดินทางไปที่ Orlando รัฐ Florida ในที่ที่พ่อแม่ของเขาได้ซื้อโรงละครไว้โรงหนึ่ง Frank เล่นกลองในการแสดงที่ชื่อ A Chorus Line กับ Jesus Christ Superstar หลังจากนั้นเขาก็ตกงานมาตลอดจนกระทั่ง Marilyn Manson มาชวนเขาไปเล่น Frank เปลี่ยนชื่อเป็น Ginger Fish หรือปลาขิง มาจากฆาตรกรตอนกลางคืนอย่าง Albert Fish และดาราสาวหน้าใหม่อย่าง Ginger Rogers ปีนี้คือปี 1995 ปลาขิงมาแทน Sara Lee Lucus มือกลองคนเก่า มันน่าแปลกมากที่ปลาขิงเคยทำงานเปลือกนอกเพื่อศาสนากลับมาทำงันกับคนบ้านอกศาสนา

พูดถึงการแสดงของ Manson เรา ๆ ก็รู้ เวลาจบงานทุกครั้งจะมีการทำลายข้าวของ Manson มักจะเหวี่ยวขาตั้งไมค์ไปโดน ปลาขิง และเขาก็เข้าโรงพยาบาลบ่อย จนปลาขิงมั่นใจว่าสักวันเขาต้องถูกฆ่าแน่ ๆ ปลาขิงบอกว่า ถ้า Manson ทำร้ายจนเขาทนไม่ได้แล้วเขาจะฆ่า Manson ทันที และเขาก็จะติดคุก แต่ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่เขาก็จะเล่นมันต่อไป เล่นทุก ๆ ที่ กับ Manson จนกว่าความตายจะพรากเราออกจากกัน และที่ที่เดียวที่ยังไม่ได้ไป และจะไม่ไปก็คือคุก (พวกเราคงรู้ว่าเด็กชายที่ไปร่วมห้องนอนกับปลาขิงสมัยอยู่ Las Vegas คือ Edsel Dope ผู้มักจะพูดถึงคุกบ่อย ๆ เช่นกัน ทั้งคู่ชอบคุกหรือใครชักจูงอีกคน ถึงอย่างไรก็ตาม Edsel Dope ได้อิจฉา Tripp Eisen ที่ได้เข้าคุกสำเร็จไปแล้ว) นอกจากนี้ปลาขิงผู้นิสัยดียังแก้ตัวให้ Manson ผู้ทำร้ายตนอีกว่า ทุกคนก็มีอารมณ์รุนแรงเหมือนกัน ตัวเขาเองก็มี เพราะทุกคนยังไม่โตพอที่จะควบคุมมันได้ เวลาหงุดหงิด รำคาญก็จะโยนของเป็นธรรมดา เขายังหวังว่าทุกคนจะโตขึ้น และเขาจะคอยดูการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้

ในฤดูร้อนปี 2000 วง Paradox ออกอลบัม SUMMER เอ้ย! ฤดูร้อนปี 1998 วง Manson มี tour ที่ Europe แต่ปลาขิงมีทำสัญญากับ Mono Nucleosis ไว้ ทำให้ต้องล้มเลิกการแสดงทั้งหมด มันก็เป็นอุปสรรคอย่างหนึ่ง แต่ภายหลัง Manson ก็ได้ สมใจนึกในสมัย Holy Wood (2000-2001)

Marilyn Manson and Twiggy, Drawing by Sw Eden

ไม่นาน ต่อมาในสมัย Mechanical Animals ประมาณ 1998-1999 มีหลาย ๆ อย่างเปลี่ยนแปลงไป Zimmy ที่น่ารักออกจากวงแล้วแทนด้วย John5 ทั้ง ๆ ที่เพลง Promote ของอลบัมเป็นผลงานของ ZimZum Twiggy และ Manson ร่วมกันแต่ง นอกจากนี้ Michael Beinhorn จาก Soundgarden และ Hole ยังถูก Manson จ้างให้มาเป็น producer คนใหม่ในวงอีก ปลาขิงต้องจำเชื่อฟังเขา เพราะนายคนนี้เคยไล่ Patty Schemel มือกลองคนเก่าของวง Hole ออกจากวง ปลาขิงมาบ่นว่าแต่เดิมก่อนมีไอ้นี่มาเขาทำงานเพื่อวง แต่ครานี้ต้องมาฟังคำสั่งไอ้นี่ Manson จ้างไอ้หมอนี่มาเพื่อทำให้เสียงดนตรีดีขึ้น แต่ทำไมต้องให้ไอ้นี่มาสั้งให้เขาปรับปรุงการเล่นกลองไม่รู้เท่าไร แทนที่จะให้มันลงมาเล่นเองอย่างที่มันชอบเสียเลย ที่ปลาขิงโกรธได้ขนาดนี้เพราะ Beinhorn ไม่เคยแสดงให้เขาดู หรือสอนเขา เอาแต่สั่งเขา เหมือนกับปลาขิงไม่เชื่อว่าไอ้นี่เก่งจริง แต่ในที่สุดเขาก็ล้มความคิดเขาซะ เมื่อเขาพบว่า Beinhorn เป็นคนเก่ง

ปลาขิงเป็นคนที่แปลกที่สุดในวง เพราะเขาไม่เสพ ไม่สูบ และไม่ดื่ม Manson บรรยายเขาว่า เขาเงียบที่สุดและจนดูน่ากลัวที่สุด เหมือนกับระเบิดเวลาที่รอการระเบิดครั้งใหญ่ Manson ยังให้ฉายาเขาอีกว่า “the strangest and quietest person in the band” (ที่จริงอาจจะเป็นคนปกติสุด แต่เทียบกับทุกคนในวงที่แปลก) นอกจากนี้ปลาขิงยังเป็นสมาชิกคนหนึ่งที่อยู่ในวง Marilyn Manson ได้นาน นาน นานมาก ๆ รองจาก Pogo (Gacy) (1989-ปัจจุบัน) ปัจจุบัน ปลาขิงทำ side project กับวง Martyr Plot หลังจากเข้าโรงพยาบาลเพราะตกเวที ทำให้ Chris Vrenna (ex-NIN) มาเล่นแทนชั่วคราว

Marilyn Manson in Court, Drawing by Sw Eden

Still looking for some Tuesday evening entertainment? Might I suggest the final UH Jazz Ensemble/Orchestra concert of the semester? It’s going to be a really good show, with some added surprises. Show begins at 7:30pm, for directions and ticket info, click here. Below is the full program. I hope to see a full house tonight!

Jazz Ensemble

Lightnin’, Bill Holman
Celebración, Sammy Nestico
Not to be Forgotten, arr. Bob Curnow
Straight Ahead, George Stone

Jazz Orchestra
Groovin’ Hard, Don Menza
The Best is Yet to Come, arr. Quincy Jones
Kickin’ and Screamin’, Chuck Owen
Tell Your Story, Bob Florence
The Art of Darkness, James Miley
Plain Brown Wrapper, Bill Holman

So, they found water on the Moon.
I wonder what’s next – maybe scotch on Mars?

—

A weekend is like a bottle
of your favourite drink…
…it hurts to let go.

—

—

You gotta love them ol’ big bands.

This one is so good I won’t even put up the usual links here. You do the diggin’ this time if you want; these players are very well worth it.

What are you doing this weekend? Well, I’ll tell you what you’re doing this Sunday evening! At 7:30pm, the University of Houston Jazz Orchestra will be backing Billy Stritch at Miller Outdoor Theater. The repertoire consists of all the tunes made famous by Frank Sinatra, Sammy Davis Jr., Nat ‘King’ Cole, etc… Best of all, it’s FREE and open to the public!!! Come out and bring the family (or a date, or the dog, or all of the above) for a great evening of classic big band music.

And if THAT isn’t enough for you, both the University of Houston Jazz Orchestra and Jazz Ensemble will be presenting their final concert of the semester on Tuesday, November 17. The concert begins at 7:30pm in the Moores Opera House.  Click here for ticket information and directions.

Yes, this is the man behind the likes of “Valley Girl,” and “Don’t Eat the Yellow Snow.”  Believe it or not, he’s even better at composing than writing off-color lyrics.  In fact, if I weren’t interested in keeping this blog interesting, there would probably be a good two or three Zappa songs a day.  Though it was written by a guy who was only ever recognized for his “comedy rock,” this may be my favorite jazz tune.

-Kevin

Website Joomla- Template

So, hab gerade für die Website der Big Band Vilseck (www.bigband-vilseck.de) ein neues Design aufgespielt. Schön an diesem Design ist vor allem die Slideshow, die im Header eingebaut ist und man selber die Bilder auswählen kann, die man hierfür haben möchte.

Nachteil ist aber, dass man nicht den kompletten Zoom abschalten kann, sondern nur einen kleinen Teil zurücknehmen kann. Ein sehr schönes und funktionierendes Template!

Das ganze Werk kann man auf der Homepage der Big Band Vilseck anschauen. Hier noch einmal der Link. www.bigband-vilseck.de

“Mosaicos – A Arte de Severino Araújo e Orquestra Tabajara” (2007), apresenta a trajetória de uma das principais formações instrumentais do Brasil e traz as participações de Nailor Azevedo (Proveta), Jaime Araújo, Spok e Zerró Santos Big Band Project.

PARTE 2 * PARTE 3

The French INA (Institut National de l’Audiovisuel) has opened its jazz vaults, which includes about one hundred hours of video and audio archives, and from there enjoy a snippet of the duke ellington Orchestra at Salle Pleyel from november 20, 1958.

Without doubt Jaimie Afro did not sing a Big Band song, so what was the point of the rule in the first place. Mr. C obviously can do what he likes (probably believed that his boy couldn’t pull off a big band song) but it spoils the sport of the show.

Pamiętam (ledwo, ale w moim wieku to coraz powszechniejsze podobno ), gdy dowiedziałem się, że Robbie Williams nagrywa płytę jazzową, która ma być hołdem oddanym Frankowi Sinatrze. Najpierw byłem zaciekawiony, ale po krótkiej refleksji stwierdziłem, że to się nie może udać i zapomniałem o całej sprawie. W końcu, czy możliwe jest, aby muzyk popowy był w stanie tak diametralnie zmienić swój styl i do tego podołać wyzwaniu, jakim niewątpliwie jest repertuar jazzowo-bigbandowo-sinatrowy? Nieeeeeee… To zdecydowanie nie mogło się udać.

I jak na złość się udało. Najpierw pojawił się singiel nagrany z Kylie Minogue, pt. “Something Stupid”. Moim zdaniem, najsłabszy na całym albumie. Nie znaczy to, że zły. Najsłabszy. Niemniej jednak na tyle interesujący, żeby przykuć moją uwagę i na nowo wzbudzić we mnie ciekawość albumem “Swing When Y0u’re Winning”. Wysupłałem kasę z kieszonkowego (hehe, to były czasy) i podreptałem do Empiku.

Wspominałem już w swoim blogu, że mam szczególny sentyment do jazzu. Uwielbiam ten gatunek. W każdej odmianie, choć nie ukrywam, że najbardziej pasują mi kompozycje nieskomplikowane, rytmiczne, powiedziałbym zrozumiałe. Mój drogi ojciec mówi o nich, że są grane “czysto, równo i po ludzku”. Takie właśnie utwory grały big-bandy i takie utwory śpiewał “Frankie”. Chwała Williamsowi za to, że idealnie oddał klimat czasów ich świetności. Nie spodziewałem się tego po nim, prawdę mówiąc.

Robbie przyznał, że jego celem było przede wszystkim oddanie hołdu Frankowi Sinatrze. Ba, w jednym z utworów mistrza (“It Was a Very Good Year”), dzięki nowoczesnej technice, obaj śpiewają razem. Poza tą piosenka na albumie znalazły się kompozycje Duke’a Ellingtona, Nata Kinga Cole’a, Kurta Weilla czy George’a Gershwina. Same wielkie nazwiska. A do tego wszystkiego, niejako na deser, Robbie na płycie umieścił również jedną swoją kompozycję “I Will Talk And Hollywood Will Listen”. Jest ona tak dobrze dopasowana klimatem do reszty, że mocno się zdziwiłem, gdy dowiedziałem się, kto jest jej kompozytorem.

Płyty słucha się niezwykle przyjemnie. Kołyszące rytmu basowe, do tego cała sekcja dęta – poezja. No i wokal Robbiego – pierwsza klasa.  Słychać również jak dużą frajdę miał on podczas nagrywania. Zaprosił do studia swoich przyjaciół – poza Minogue, również Ruperta Everetta i Jonathana Wilkesa. Każdy z nich wniósł coś ciekawego do albumu i do śpiewanych utworów (duet z Everettem – “They Can’t Take That Away From Me” oraz “Mr. Bojangles” to zdecydowanie moje ulubione utwory). Nie są to tylko znane nazwiska, wykorzystane do zwiększenia siły marketingowej płyty.

Nie wiem, jak ortodoksyjni fani Williamsa zareagowali na ten album. Dla mnie jednak jest to kawał świetnej muzyki i idealny hołd dla lat świetności jazzu i swingu. Jeżeli wcześniej nie mieliście tej płyty w rękach – marsz do sklepu. Nie sądzę, abyście poczuli się zawiedzeni!

A na koniec dwa utwory z płyty, na zachętę:

“They Can’t Take That Away From Me”

“Mr Bojangles”

P.S. To jest kolejny album, który wykopałem i przerzuciłem na MP3. Zachęcam Was do tego samego. Na pewno na płytach macie tony muzyki o której zapomnieliście, a która wciąż warta jest słuchania.

Big Band Week burst onto our screens this week, bringing with it all the glitz and glamour of a Las Vegas stage.  The judges were all present and correct too, as Louis was back on the panel.  So, with all the X Factor family back together, it was time to get the party started!

Olly Murs was up first singing ‘Bewitched’.  I was really impressed with Olly this week and thought the Big Band genre suited his style of singing.  It seems I wasn’t alone – Cheryl said: “It’s like you’re really coming into your own, each week you’re just growing that little bit more”.  So Olly might be 10 feet tall in next weeks show!

Little Lloyd Daniels sang ‘Fly Me To The Moon’ and threw in the added bonus of a backflip.  I thought Lloyd’s performance was a tad predictable (except for the backflip).  Simon’s critique of it was just genius, he said: “Doing a backflip and singing ’Fly Me To The Moon’ is like eating a sandwich while you’re swimming!”  Somebody give that man a comedy award!

Miss Frank were next, singing the song that made the judges want to put them together as a group at the auditions, ‘That’s Life’.  I enjoyed their performance, and thought the rap gave it a unique twist.  Dannii felt that the performance had put the girls ‘back in the race’ and the rest of the judges seemed to agree.

Rachel Adedeji seemed like she had been transformed this week when she came to the stage singing Beyonce’s version of ‘Proud Mary’.  With her new image and attitude, to me, Rachel seemed to be comfortable on the stage for the very first time.  Louis said: “I can’t understand why people don’t vote for you – you’re an amazing singer, you owned the stage, and I’m glad you got your confidence back”.  Me too!

Jamie Archer had a rather controversial song choice this week – ‘Angel Of Harlem’.  I was worried for Jamie when I heard that he’d only had 24 hours to learn the song because Simon wasn’t happy with the original choice, but I thought he pulled it off.  However, Louis thought that it was a bit of a cheat because the song isn’t usually played by a Big Band.  Cheryl also said that the performance didn’t excite her as much as last week’s.  Never mind, Jamie, at least they didn’t diss the fro!

Stacey Solomon was up next singing ‘When You Wish Upon A Star’.  As I’ve said before, I’m a big fan of Stacey’s, but I didn’t think this week’s performance was as good as her previous ones.  The tightness of her dress probably didn’t help!  Simon felt that she needs to learn some performance skills.  I agree, it would be nice to see Stacey move about a bit more but again, a loose fitting wardrobe would help with that!

Danyl Johnson sang ‘Feeling Good’ and I thought he was back on form this week.  The judges seemed to enjoy it too – Dannii thought his performance ‘was very good’.  So it’s straight to the top of the class for everyone’s favourite teacher.

Joe McElderry added a bit of Latin flavour to this week’s proceedings with Michael Buble’s version of ‘Sway’.  It was nice to see Joe having some fun on the stage and I liked his performance.  However, Simon gave it another one of his one line classics: “You’ve got about as much Latin flare as a dolphin”.  Where does he think these up?!

Lucie Jones was next singing Ella Fitzgerald’s ‘My Funny Valentine’.  I’d never really heard this song before, but thought that it showed off Lucie’s voice really well.  Louis said: “There was no tricks, there was no dancing, there was no dancers – you did the hardest thing, it was just you and the voice, and it was an incredible performance”.  So true, Louis.

Finally, bringing some more Latin flavour (if you can call it that) to the stage, were John and Edward who sang ‘She Bangs’.  I thought their performance was quite surreal, the audience seemed to think so too.  When referring to their singing, Simon said: “This is apalling”.  He obviously couldn’t think of a one liner for that one!

The Results

After stunning performances from Westlife…

…and Michael Buble…

…the results were in.  This week I thought it was the most shocking bottom two ever – Danyl Johnson and Miss Frank.  The judges couldn’t make a decision, so the vote went to deadlock and unfortunately, Miss Frank recieved the least votes from the public – a real shame.

It’s rock week next week gang and we have performaces from Bon Jovi and JLS to look forward too – so go and rip your jeans in preperation!

Ciao for now!

I’m a little too tired to blog about tonight’s show, so I’ll post it tomorrow. Lucie was great though, wasn’t she? And Rachel was good too, but I hope her odd post-performance behaviour hasn’t hurt her chances. Please vote Rachel…I don’t wanna see her in the bottom two again, she’ll be heartbroken.

Make sure you read tomorrow.

‘Night.

I’ve always been partial to the music of the big-band era, even though its heyday was a little before my time. I sometimes even feel a little envy for anyone who was around in those days to experience the music first hand, but I always have to remind myself that even today there are still some very good bands around.

A while back I reviewed a well-established one — the Count Basie Orchestra — but this time around my focus is on a new group put together by multi-talented trumpeter Eddie Allen, who is also a skilled composer and arranger. The band calls itself the Aggregation, and demonstrates with the release of its debut album, Groove’s Mood, that there is still room for innovation in today’s big-band music.

The Aggregation is a solidly professional 17-piece group that includes brass section stalwarts like Kevin Bryan, John Bailey, and Cecil Bridgewater, along with a reed section fortified by David Glasser, Howard Johnson, and Tia Fuller. There’s a lot of other talent here too, and even a genuine songbird in the person of vocalist LaTanya Hall on two tracks.

But even though the orchestra’s sound is reminiscent of the big-band era, most of the tracks on the album are a little more attuned to modern music fans. The one exception might be the old ballad, “Tenderly,” which is well worth a listen just for Allen’s trumpet solo. The rest of the album is mostly modern songs, along with a few new pieces by Allen.

Among the former are pop classics like Stevie Wonder’s “My Cherie Amour,” which showcases Hall’s vibrant vocal, and two versions of “You Are The Sunshine Of My Life.” One includes another nice vocal turn by Hall while the instrumental take includes a mellow trombone solo by Clifton Anderson. Also notable is Freddie Hubbard’s “Sky Dive,” which takes on added depth in this full band arrangement.

My favorite among Allen’s own compositions was probably “Brasilia,” which is a Samba-flavored treat led by Fuller’s alto sax work. I also found a lot to like about “The Black Coming,” Allen’s four-part orchestral suite dedicated to recognizing the struggle up from slavery. Each of the four movements are outstanding, but the best was probably “Jubilation,” which rockets along with a definite be-bop sound.

Overall, a solid collection of jazz, one that includes a little something for every type of music lover. Recommended.

.