Hi everyone, this is 5betshove for teamconnardo.com, how are you guys doing ?

Dernière session du mois :

AA<JJ
KKK < AT
Straight turn < Full river
AK < TT

De quoi compenser les 2k d'ev que j'avais en trop sur le mois et de repartir les compteurs à zéro en décembre.

BILAN Novembre.

Si on s’en tient à la nl400 et au fait que c’était mon premier mois à cette limite, c’est correct et ça me va. C’est clairement + chaud que la 200 quand on reste entre regs. Maintenant ya encore pas mal de fishs. Le passage en 400 est donc profitable dans le sens ou je ne me sens pas dépassé.

Le problème de ce mois-ci c’est que j’ai fais la fofolle en nl5k après une session en 400 catastrophique en milieu de mois. Un AA<KK en 1k aussi ou j'avais repere 2 monstro fishs de 400.
Bref je suis qd meme even sur le mois ou à peine positif malgre un cashout de 3.2k$ (2000€ sick), Je reste à 23.5k de BR donc.

Question technique, j'essaie de monter mon % de raise au flop question d'être moins passif et lisible … pas simple.
Je me rends compte tous les jours un peu plus qu'un jeu abc est juste pas suffisant pour monter et esperer qque chose. Peu de regs gagnants en 400, bcp de regfishs ou juste even et qques tueurs seulement qui trustent les gains et les mois a +10k. Ceux-la ont qque chose en plus et c'est postflop que ca se passe.

Que dire d'autre ? Pas vraiment d'objectif en décembre si ce n'est continuer à évoluer et être positif serait vraiment cool.
En fait j'aimerais vraiment péter les compteurs et faire un mois à +10k (sans rb) mais bon … c'est facile à dire.

J'aimeris aussi (l'un ne va pas sans l'autre) runner good ou au moins normal. J'espere chaque mois recuperer l'ev paumee du mois precedent mais ca semble utopique chaque fois.

Ciaooo les connardos ^^

Ok me revoila, alors c’est parti pour les objectifs de Novembre

[ ] Dernier mois en 200 (pour aller en 400 hein)

[ ] 40k hands

[ ] 6k dont RB / 25k de bankroll fin novembre

Tenable, motivé, ready to go. On continue ce soir pour une grosse session. A demain donc :]

[ ] 60k mains minimum –> 25k environ. Même pas la moitié quoi. Bon ca reste convenable.

[ ] 10k$ gains dont RB minimum –> LOL. Je voulais dire “-10 caves dont RB”. Hum.

[ ] Outplay davantage mes adversaires. Jouer aggro aussi bien en attaque qu’en défense. M’en tenir à mes reads. Faire coucher de meilleures mains que les miennes beaucoup plus souvent. –> Bon bah ca, c’est pas propre au mois en cours mais bon. Heu … “en attaque qu’en défense”. What ?

Ultra motivé. Et vous en êtes témoins : en octobre, les connardos vont faire des broke. –> Wahou, j’étais inspiré ce jour là.

[ ] Arrêter de bédave. Après 8 ans de bons et loyaux services, j’en ai marre d’être défoncé tous les soirs. J’ai besoin de travailler ma mémoire et les erreurs sont de moins en moins permises, surtout si je veux en faire mon métier. Je finis la croquette qu’il me reste, c’est à dire ce week end et plus d’achat ni de fumette avant/pendant que je joue. –> Haha. J’suis une merde.

Bon bah, de rien.

Salut les Connardos,

Je récapitule, pour ceux qui ne suivent pas, mes bonnes intentions du début du mois :

[ ]60k mains nl200
[ ]10k$ / atteindre 30k de BR
[ ]Arrêter de me faire des session de déglingos parfois, à savoir passer 2h a remonter mon spew de début de session.
[ ] Allez jouer dépouiller les retards de l’ACF avec Val
[ ] Jouer au squash avec Ben

Nice month, isn’it  ?

Le seul objectif réussi c’est d’avoir grindé comme un porc … comme un taff devrais-je dire. C’est pas le + dur et c’est pas le moyen le + sûr vers la gloire non plus. Bref rien ne sert de grinder jour et nuit, il faut juste être un joueur gagnant.

Bon sinon que dire ? Ce fut un mois extrêmement pénible … du début à la fin en fait! Dès le 6 octobre, je postais déjà ici mon raz le bol et un badrun qui n’allait plus me quitter du mois. Difficile dans ces conditions de jouer son A-game tout le temps et de pas se sentir terriblement frustré et poissard.

Parlons chiffres & bankroll :

onGame : 6.5k de pertes, 4.5k de rakeback => BR : 16.9k
3200$ d’all-in luck missing => bad luck totale.
Le reste des pertes ? un jeu pourri, du spew assaisonné d’une pincée de tilt, de setups et de boards pourris. Enfin une envie de grinder la nl200 très limitée également vers la fin.

Pokerstars : 5k de gain, BR : 7.1k

Au total une BR de 24.000$ qui me fait venir aux objectifs de novembre :

[ ] Installation en nl400
[ ] Gagnant en nl400
[ ] Faire un tour en cercle

J’arrête et cashout tout de Pokerstars btw. Ca m’a bien fait marrer un moment, passer de 50$ à 7000$ en 7000 mains et 30 jours. Mais :

• No rakeback sur PS, ils s’en mettent plein les poches c’est juste affolant et tout le monde de jouer dessus car ils ont le meilleur soft. Clairement le meilleur plan business du poker online …
• En HeadsUp, que des gros reg NIT en 200+. Et puis le HU c’est hypra tiltant, j’ai run good comme un porc en 30 jours, je connais mes limites, go cashout Vinz.

Donc concentration et recentrage autours de onGame et de la 400 comme prévu ya un moment déjà.

BILAN : Mois de merde pour les nerfs mais finalement quand même positif (+4000), je ne sais même pas comment d’ailleurs. Enfin si merci au rakeback, merci à tower et merci à Pokerstars de m’avoir fait planer sur un goodrun sans fin.

Fin juillet : +700$
Fin aout : +6000$
Fin septembre : +18.000$
Fin octobre : +24.000$
Fin novembre : … ??

On s’etait fixé avec Val de passer en 400 durant le mois de novembre ya de ça quelque temps déjà, objectif réussi pour ma part. J’ai commencé la 400 ce matin. Maintenant les dés sont jetés … à nous de nous améliorer encore et encore et de continuer cette belle progression … sachant que le rakeback m’a bien aidé jusqu’à présent mais qu’il sera de mois en moins apte à combler un badrun et des lacunes.

@ bientôt.

Salut les musclés,

C’est dans la douleur que j’écris ces quelques lignes : comment ne pas passer pour un con quand votre teamate affiche autant de réussite et garder un minimum de crédibilité ?

Bien que je l’ai déjà dit, je tenais encore une fois à le féliciter d’avoir littéralement crushé la 200 ce mois-ci. C’est tout simplement énorme de dégager autant de revenus sur un mois à cette limite. Je ne sais pas si c’est parce qu’on runne bien, si c’est parce qu’on fait une bonne table selection ou encore si c’est parce on est meilleurs que la plupart du field mais quoiqu’il en soit, ce mois de septembre a été une pleine réussite, surtout pour Vincent. Keep the good work up sir : )

Bon on va cesser de se palucher comme à une cérémonie d’ouverture des Oscars et puis vous avez déjà eu droit à une imitation de Nikos “huilos grekos” Aliagas hier, faudrait pas vous habituer aux bonnes choses.

*Tousse*

Passons aux objectifs. (“Et le prix du meilleur film est attribué à …”)

Le mois d’octobre sera très chargé pokeristiquement parlant. Je compte en finir avec cette NL200 et profiter d’un bon gros rakeback pour grinder comme un porc (“Ca c’est original connard”).

Si l’on prend en compte que ce mois-ci, Betsafe propose une race 100% cash et que je veux attaquer la NL 400 dès le mois de novembre, autant faire ca bien et jouer comme un connardo tout le long du mois. Et la raison est simple : je compte quitter mon entreprise d’ici les prochains mois, si tout se passe comme prévu et passer “pro”. Je me suis longtemps dit que ce serait peut être une erreur, que c’était une prise de risque évidente.

Quand j’ai quitté mon précédent taff en janvier pour maintes raisons qui ne sont aucunement liées  au poker, j’arrivais en NL100 et je pensais déjà à l’époque que le temps de trouver une nouvelle boite (celle où je suis actuellement quoi), je pourrais grinder et voir comment ca se passerait. Cruelle désillusion et gros flip de ne pas retrouver du taff un mois après et de badrunner en même temps. Je m’en voulais d’avoir quitté ce confort, ces horaires fixes, ce salaire régulier (bien que modeste, surtout en étant sur Paris) qui permettait tout simplement de vivre le coeur léger. Et je m’en étais beaucoup voulu à l’époque car même si cette boite était à chier, dirigée par des putains de voleurs (un mec avec 60% de steal à côté c’est l’abbé Pierre), je l’avais, ce confort et cette sérénité. Une pensée par la même occasion pour certains d’entre vous qui vivraient de près ou de loin cette situation. (“C’est pas toi qui riait des politesses mielleuses des Césars ?”)

Bien qu’ayant fait un bon bout de chemin depuis, il est hors de question de refaire la même erreur. Surtout que c’est un privilège de travailler là où je suis. Equipe super sympa, boulot pas prise de tête (la preuve j’écris de là) et j’en passe. Juste une question de passion et d’argent. Ne pas se planter, ne pas prendre de risques.

J’en reviens donc à ce mois d’octobre : il fera office de test. Voir combien je peux générer, même en NL200, avec une race sympa mais sans plus, un bon rakeback et deux fois plus de mains que le mois précédent.

Si tout se passe correctement, le mois prochain, je passe en NL400. On pourrait déjà le faire sachant qu’on dispose chacun de plus de 50 caves pour cette dernière mais comme l’a dit Vince, on consolide, on prend notre temps.

Si les mois suivants sont aussi bons que ceux connus dernièrement alors ouais, je me lancerai. Je me donne 6/12 mois pour démissionner mais à la reflexion, quand je pense que j’avais 3k de bankroll en février, ce sera peut être avant. Je vous tiens au courant comme d’hab

Concretement sinon, ca donne :

[ ] 60k mains minimum

[ ] 10k$ gains dont RB minimum

[ ] Outplay davantage mes adversaires. Jouer aggro aussi bien en attaque qu’en défense. M’en tenir à mes reads. Faire coucher de meilleures mains que les miennes beaucoup plus souvent.

[ ] Arrêter de bédave. Après 8 ans de bons et loyaux services, j’en ai marre d’être défoncé tous les soirs. J’ai besoin de travailler ma mémoire et les erreurs sont de moins en moins permises, surtout si je veux en faire mon métier. Je finis la croquette qu’il me reste, c’est à dire ce week end et plus d’achat ni de fumette avant/pendant que je joue.

Ultra motivé. Et vous en êtes témoins : en octobre, les connardos vont faire des broke.

Znowu pięć. I w zasadzie chyba nie mam żadnego sensownego komentarza na otwarcie tej notki.

Wrzesień 2009:

Frank Herbert, Diuna

Skończyłam! Skończyłam to cegłowate ustrojstwo, nareszcie, nareszcie. Diuna męczyła mnie tak długo, jak naprawdę chyba nigdy żadna książka – mam na myśli to, że ciągle mnie coś od niej odrywało i nie mogłam tej kobyły zamknąć. W końcu jednak dałam radę i muszę przyznać, że jestem bardzo przyjemnie Diuną zamruczana. Świat, postacie, sposób opisu niektórych rzeczy, wszystko pięknie. Fabuła, która się plącze pięć razy, różne punkty widzenia na jedną i tę samą sytuację… taki jakiś klimat, który człowieka kupuje od razu. No i pamiętam, że siadając nad tą kobyłą jak obuchem uderzyła mnie jedna rzecz – że dawno nie czytałam książki, która byłaby jednocześnie dobra i tak wciągająca. Wciągająca to dobre słowo na Diunę. Po prostu trzyma przy pysku i nie daje o sobie zapomnieć.

Arturo Reverte-Perez, Królowa Południa

Tę książkę odkryłam przez kompletny przypadek. Przede wszystkim dlatego, że leżałam z kiepskim humorem i zerową ochotą do robienia czegokolwiek; poczytałabym, ale nie chce mi się nawet ślepić w literki. Weszłam więc na stronę z jakimś archiwum audiobooków i uznałam, że skoro mnie się nie chce, niech ktoś opowie mi bajkę na dobranoc. Nie wiem, czemu akurat tę książkę zassałam, ale od samego początku, muszę przyznać, byłam tak pozytywnie zaskoczona jak tylko mogłam być. Chwilę zajęło mi przyzwyczajenie się do formy audiobooka, głosu lektora (który ma problemy z wypowiedzeniem całego mnóstwa nazw własnych i skomplikowanych, hiszpańsko brzmiących nazwisk) i tego, że sama przeczytałabym to pięć razy szybciej. Jednak historia Teresy Mendozy okazała się być po pierwsze opowiedziana w świetnym stylu, po drugie, sama w sobie była wciągająca. Szczególnie drobne uwagi, sposób formułowania zdań, czy opisywania ludzi mnie zauroczyły. I to, że kończąc lekturę ma się łeb jak sklep i jakby się uprzeć, wie się zdecydowanie więcej niż to przypuszczalne o handlu narkotykami, lukach prawnych, mechanizmach społecznych czy nawet o budowie motorówki. Gorąco polecam absolutnie wszystkim.

Maja Lidia Kossakowska, Upiór Południa – Pamięć umarłych

Drugi tom opowiadań wydawanych comiesięcznie przez Kossakowską mnie tak głęboko rozczarował jak tylko mógł. Moim zdaniem to najgorsze, co wyszło dotychczas spod pióra tej pani i pierwsze, do którego czytania musiałam się zmusić. Po pierwsze dlatego, że Fabryczna polityka zbijania kasy na ludziach jest denerwująca – jeśli autorka miała ochotę napisać opowiadanie, świetnie, niech pisze. Jednak jeśli planujesz wydawać to jako osobne twory a nie wrzucić do jakiejś antologii, opowiadanie niestety musi być odpowiednio długie. Tym sposobem historia, która mogłaby być opowiedziana na około trzydziestu stronach, stron ma sto z haczykiem. Wypełnień wrzucanych na siłę jest tak dużo, że w końcu całe opowiadanie robi się od tego wodolejstwa płynne i nawet, jeśli jakiś pomysł był dobry, tonie w tym potoku pustosłowia. Niestety. Drugie, co skreśliło dla mnie to opowiadanie, to upał. Pomysł z powiązaniem czterech opowiadań motywem upału brzmi ciekawie. Znając Kossakowską, mogło wyjść z tego coś kapitalnego lub przynajmniej dobrego, jak w Czerni, choćby. Tymczasem w Pamięci umarłych upał jest tylko dodatkiem, o którym należy wspomnieć raz na kilka akapitów, a z którym nikt w ogóle się nie liczy. Nikt go nie zauważa. To, co miało być uciążliwe, męczące i, co najważniejsze, miało przewodzić całej historii, zostało zepchnięte na tor tak daleki, że nikomu się nie chce doszukiwać nawet jakiejkolwiek wzmianki. Trzecim elementem jest już kompletnie subiektywna sprawa – Dziki Zachód. Jak ja nie cierpię Dzikiego Zachodu. Tego, że wszyscy nazywają się tak samo. Atmosfery saloonów, rewolwerów, burmistrzów, piachu i desek. No nie była to książka dla mnie.
Naprawdę mam nadzieję, że Burzowe kocię będzie lepsze. Niech uratuje reputację.

Aleksander Dumas (syn), Dama kameliowa

W zasadzie nie zauważyłam, kiedy tę książkę skończyłam. Nic rewelacyjnego, w zasadzie muszę się bardzo wysilić, żeby w ogóle skojarzyć o czym to było. Albo mnie wybitnie nie porwało, albo byłam jakaś śnięta. Nie wiem.

Mateusz Zaród, Graj fabułą

To się nawet nie powinno do bilansu liczyć. I tak odpuściłam sobie podręczniki do Neuro. Nieważne.
Graj fabułą w zasadzie też nie jest niczym nowym. Trzewiczek jak to Trzewiczek, pieprzy trzy po trzy na każdym kroku wspominając swoją absolutną zajebistość. Zaród faktycznie miał kilka dobrych pomysłów, jednak dla osoby, która była na choć jednej dobrej sesji, te wszystkie rzeczy są oczywiste. Kilka zdań, które autorzy widocznie mieli za rewolucyjne, wcale nie są takie odkrywcze. Niemniej jak ktoś chce poczytać oczywistości przez jakieś pół godziny, zapraszam, bo nie jest złe.

Teraz czeka mnie Kossakowska, druga część Diuny, mam nadzieję zacząć wreszcie tego Larssona i Sztukę wojny. Zobaczymy.

Bilan de septembre :

Si on s’en tient au chiffres, septembre est un bon cru :

• +8000$ en CG sur onGame
• +4000$ de RB (60k mains de nl200)
• +2500$ sur Pokerstars en HU

D’où prés de 14,500$ de gagné sur le mois. Ça me parait juste énorme en fait dit comme ça.

Cela dit, comme Val je suis en complète consolidation de bankroll et pas un seul $ ne finira sa course sur mon compte en banque. Pour être tout a fait honnête j’étais broke fin juillet suite a un pétage de boulon. Je suis reparti de zéro ou presque (de 700$ a vrai dire) pour finir a 6000$ fin aout et 18,000$ maintenant sur onGame. 2500$ également sur Pokerstars où je joue spécialement en HU sans me prendre la tête.

Donc oui un bon mois. Je pense que clairement notre association avec Val me fait du bien moralement. C’est clairement motivant de savoir que quelqu’un s’intéresse et suit votre parcours avec attention, ca permet aussi de relativiser les mauvaises passes. Jouer tout seul dans son coin sans vraiment d’autre but que grinder, faire du rake et monter sa bankroll n’est pas des plus motivants au bout d’un moment, on a vite fait de s’enliser dans une routine détestable. Vous allez me dire “faire de l’argent” c’est pas motivant comme but bordel  ? Certes mais encore faut-il considérer sa bankroll comme de l’argent et pas comme un score de shoot’em up. “Oulaa il a un gros problème mental ce connardo …” Pas faux peut-être d’où ce pacse cette association avec Val qui me permet de me motiver, de penser long-terme plutôt que court-terme et d’essayer de faire en sorte qu’on monte tous les deux les échelons ensemble en même temps ou presque … blablabla.

Bref tout ça pour dire au cas ou je n’ai peut-être pas été clair : le mental au poker c’est 80% du truc donc autant mettre tous les atouts de son coté.

Objectifs pour octobre :

[ ]60k mains nl200

[ ]10k$ / atteindre 30k de BR

[ ]Arrêter de me faire des session de déglingos parfois, à savoir passer 2h a remonter mon spew de début de session.

[ ]Commencer mes sessions sérieusement (tight) pour m’imprégner de la dynamique de la table avant de loosifier pourquoi pas … mais pas l’inverse hein. (lol@moi). Jouer semi loose voir carrément loose dès le début d’une session sans aucune info sur la dynamique des games … et se foutre dans plein de situations délicates (oop obv) après 10 3 minutes a peine devant son PC c’est pas génial.

[ ] Une belle courbe a poster dans 31 jours ici même ?

[ ] Allez jouer dépouiller les retards de l’ACF avec Val

[ ] Jouer au squash avec Ben

——————-

Réponse dans 1 mois … ciao

Ca y est, le mois de septembre est déjà fini et c’est l’heure du bilan. Est-ce que les objectifs du mois ont ils été atteints ? Suspense … bon ok y’a que ce connard de Nikos Aliagas pour aimer ca.

[x] 4k dont RB (6-7k en fait)

[x] Diamond/VIP

[x] Développer mon jeu aggro et jouer 25/22/3 avec 10% de 3bet. Disons que c’est pas systématique bien que j’y ai beaucoup travaillé mais c’est pas encore 100% de mes sessions. Objectif rempli tout de même car j’ai encore progressé ce mois-ci.

[ ] Faire vomir Vincent à notre soirée live poker. La prochaine fois dude, même si j’ai l’impression que comme un lapin, tu peux pas dégueuler.

Je posterai mes objectifs pour octobre mais ce sera un mois très chargé niveau poker. Bah ouais, faut bien profiter de mon nouveau statut Diamond et essayer de faire 40% de RB purs (:

Cyu soon !

J’ai fete officiellement mardi dernier mes 2 mois de présence ici. Alors à ceux qui se demandent (et je sais que vous etes nombreux haha) c’est quoi ma vie, 2 mois après (ben oui, c’est MON blog sur MON aventure, alors je parle de MOI – encore que je ferais bien un billet sur Jean-Pierre Mader un jour), voici quelques éléments de réponse.

Constatation classique, 2 mois c’est peu et beaucoup à la fois. Peu parce que c’est juste comme des vacances (bon ok, des vacances scolaires) et que au bout de cette periode je rentrai deja de Chine l’ete dernier. Mais c’est aussi beaucoup, quand je mesure ce que j’ai pu voir ici et l’evolution du quotidien.

Ainsi, nous sommes maintenant 4 dans la maison, suite à l’arrivée d’une australienne la semaine derniere. Petit hic, elle a 19 ans et ce qu’on pourrait appelé le décalage generationnel est flagrant. Je me fais vieux faut croire… Mais elle est tres bien intentionnée, je ne critique pas. Mais parfois j’ai besoin de ma tranquilité, de mes moments off (des trucs de vieux, donc). Et là, c’est pas gagné.

Bref, cette grande et froide maison devient vivante en tout cas ! J’ai mes petits rituels de cuisine et menage bien installés, tout comme mes moments avec ma coloc Kenyane. Je loue beaucoup de DVD et on s’en regarde peut etre 3 à la semaine. Je passe aussi beaucoup de temps à l’emmerder, j’aime trop ca

Je sors un peu moins en boite et privilegie la ville en elle même. J’ai fait quelques house party de memorables à evitables, et occupe davantage mon temps à passer des moments simples avec les potes d’Oslo ou des collegues de la fac. A ce sujet, le travail a vraiment commencé pour les cours avec les premiers “assignments” à rendre.

Les notes ici vont de 0 à 100 avec plusieurs mentions : Fail (0 à 50), Pass (51 à 60), Credit (61 à 70), Distinction (71 à 80) et High Distinction (81 à 100).

Pour le moment un seul résultat, celui de mon projet d’entreprise en Leading & Change Management, ou j’ai eu HD avec 81 ! Très content. En gros, c’etait un rapport de présentation du projet en 2500 mots. La difference locale, c’est qu’une des parties est la liste des references (bouquins, theories, articles) sur lesquelles on dit qu’on va s’appuyer. En gros, impossible de taper le rapport à sa sauce, sans appui theorique à tous les coins de pages. Vous l’aurez compris, la principale différence est là : des heures et des heures de recherche/lecture/analyse avant de taper la moindre page.

J’ai aussi fait une présentation en Business Strategy avec mon groupe de travail (2 francaises, une chinoise, 1 indonesien et 1 singapourien je crois). Bref, pas encore de note, mais c’est la premiere fois de ma vie qu’un mec de la classe intervient à la fin pour dire que c’est la meilleure prestation qu’il ait vu jusqu’ici … Hehe, oui je me fais mousser, mais on a vraiment ete tres bons !

J’ai donc beaucoup de taf a venir : 6 assignements d’ici la mi octobre. Mais la motivation est là et comme les premiers resultats sont positifs, je vais cravacher.

Pour le reste, je vis un peu plus à l’heure australienne. L’anglais est vraiment un reflexe et je me surprends à ponctuer mes phrases des “no worries” caracteristiques des australiens ou de leurs phrases toutes faites qui sortent sans y penser. Peut etre reviendrais-je avec des mots australiens francisés, un peu à la maniere des “arax, kala, ‘ndaxi, xener” (comprenne qui pourra !) qu’on a ramené de Grèce…

Le parallele avec Athenes est d’ailleurs flagrant dans mon esprit. Comme la grece, il fait bon vivre ici, comme les grecs les gens sont cools (+ encore, et jamais stressés)… Le sentiment d’apaisement et de serenité est semblable. Avec le bonus que je maitrise ici vraiment la lanque…

Je cherche aussi davantage le contact avec des gens d’ici. Je ne sais pas si c’est triste ou plutot sympa, mais je dois dire qu’en dehors des gens (et mon chat, et ma clio, mon piano, ma takamine, ma maison), mon pays ne me manque pas.

Je suis integre socialement et maintenant que j’ai mes lunettes, ma carte de secu, mon compte en banque et que je peux circuler dans Perth les yeux fermés, je suis comme à la maison… Allez, plus que le job etudiant a trouver (un peu de retard suite au passage d’olivier et au boulot à l’ecole) d’ici la fin septembre et ce sera vraiment le bonheur.

A vous !

P.S: Pour ceux qui ne le savent pas, un certain John Butler a grandi dans le coin et s’est fait connaitre en jouant des impros sur une guitare 11 cordes dans les rues de Fremantle, le port au sud de Perth… Le morceau s’intitule Ocean. Laissez passer l’intro, et embarquez pour 9 minutes de bonheur !

Enfin, 1 mois à Perth plutot ! Et d’ailleurs, presque 1 mois et une semaine. Mais bon, j’aime bien ce titre alors soyez indulgents, merci.

Il est vrai que j’ai hâte de partir dans tous les sens et d’explorer ce pays a priori incroyable, surtout pour faire des photos et enerver mes lecteurs.

Mais bon, je suis plutot du genre à avancer etapes par etapes, arrivée-logement-rentrée-contacts-sorties-job etudiant-arrivée du printemps-voyages, en sachant que sur 1 an j’aurai le temps de voir du pays

En revanche, un bon ami à moi, un de ceux qui a tenté l’aventure cote Melbourne va se joindre à mes activités perthiennes dans quelques semaines, donc je vais devoir retravailler mon français.. Parce qu’a force d’apprendre des insultes dans 14 langues differentes et de parler anglais toute la journée, on se retrouve à oublier le mot “rideaux” ou à bafouiller “passecrole” au lieu de casserole…

Ca se sent que j’ai rien à dire ? Haha, plus serieusement, j’ai peur de devenir redondant à ecrire trop souvent. Et puis j’ai pas trop eu le temps non plus, ce qui est bon signe (si l’objectif est de découvrir une autre vie, pas de rester devant un PC)

Mais pour feter ce premier anniversaire, je vais vous poser une question… Ceux qui souhaitent y repondre ce sera la bienvenue, quand aux autres, le simple fait d’etre passé par la suffira à mon bonheur.

Si vous deviez partir 1 an dans un pays lointain, ou si vous l’avez deja fait, vous recherchiez quoi vraiment ?

Je veux dire, en dehors du cote etude/stage/boulot parce que ca c’est ecrit sur les formulaires. Mais au fond de vous c’est quoi ? Un bilan de santé mentale ? De belles photos ? Un test ? Fuire quelqu’un (Jeremy Mazon, Gerald Dubourg ?) ? Un coup de frime ? Besoin de vivre autre chose, de voir autre chose ? Un “ouh pinaise c’est ptet la derniere fois de ma vie que j’aurai cette opportunité” ? Un pari perdu lors d’une cuite de nouvel an ?

Je vous demande parce que pour moi, a un ou 2 pres, c’est un peu tout ca. De savoir qu’on est là pour longtemps ca change les choses. Tout vient plus doucement, plus tranquillement (passer la premiere semaine de mega stress hehe).

On joue pas un contre-la-montre, on fait plutot une balade un soir d’ete. D’ailleurs, Perth, même en hiver sous la tempete, a des relans d’ete permanent. Le vent qui plie legerement les palmiers le long des avenues, les pluies aussi subites que violentes, le soleil tres brutal des qu’il perce… La verdure en plus (c’est une region tres tres verte à cette saison), la chaleur en moins.

Enfin, un endroit suffisamment different du quotidien en France pour faire avancer le shmilblick mental et assouvir sa soif de nouveauté, mais suffisamment familier pour s’y sentir bien une fois la peur des premiers jours dissipée.

Apres 1 mois donc, vous l’aurez compris : je ne regrette pas du tout, et j’ai hate de voir tout le reste !

Un petit message ou je ne parle ni de Fac, ni de cours, ni de norvegiens, ni de boite, ni de guitare… Ca vous va ?

A vous !

P.S Merci infiniment pour les visites, commentaires, les membres et tout le reste. Je suis super touché ! Grâce aux stages et aux voyages, j’ai des gens qui me lisent de Paris, New York, Athenes, Shanghai, Eastern Australia, Limoges (oui Silvain, je t’ai vu !)… Et ça, c’est quand même vachement plus classe que de s’habiller chez Yohji Yamamoto (Private Joke Inside).

Wróciłam po burzliwym okresie zawirowań towarzyskich. Lara też wraca z Marsylii. Obie zwycięskie i wykończone. Cóż, kto by pomyślał, że realizacja drobnych przyjemności potrafi tak dać w kość.

Bilans na sierpień wypada bardzo blado: tylko pięć książek, w dodatku fatum Diuny wisi nade mną i zaczyna mnie poważnie, POWAŻNIE denerwować. Następnym razem jak ktoś wręczy mi taką kobyłę do czytania, zamknę się w pokoju na dwa dni, odetnę telefon i internet i każę spadać, bo świadomośc nieprzeczytanego tomiszcza prawie gotowa jest mnie ścigać po nocach.
Ale nieważne. Więc omówienie.

Sierpień:

Barbara N.Łopieńska, Męka twórcza – z życia psychosomatycznego intelektualistów
Kupiona tak sobie, w ostatni dzień pobytu nad morzem książka za całe dziewięć złotych polskich okazała się być tym, co idealnie trafiło w moje gusta. Tak jak nie lubię pisaniny Pilcha, tak człowiek okazuje się być z niego jest niesamowicie ciekawy, Maria Janion jest kobietą renesansu, którą podziwiam coraz bardziej z każdym jej wypowiedzianym/napisanym zdaniem, a kompletnie mi dotychczas nieznani Jolanta Brach-Czaina i Marek Bieńczyk zaciekawili mnie na tyle, żebym chciała wynotowywać tytuły ich książek i przykleić na sklerotce z tytułami do znalezienia. No i lubię czytać o samym procesie pisania, o problemach związanych z pisaniem, o tej właśnie ‘męce twórczej’, nieważne czy dotyczy ona powieści, felietonu czy komentarza. Lubię. W ramach masochizmu chyba, bo moje pisanie jest tak rzadkie jak tylko się da, wiecznie nieskończone; po przeczytaniu Łopieńskiej dostałam porządnego kopa – zazwyczaj brak mi impulsu, który zainicjowałby powstanie CZEGOŚ, czegokolwiek; to był ten idealny impuls. Coś podobnego, czyli zastrzyk pomysłów, motywacji, pewności siebie i chęci sprawdzenia się w napisaniu chociaż kilku zdań miałam tylko raz, na zajęciach z kreatywnego pisania (na których znalazłam się przypadkiem zresztą, na którymś Progresteronie, gdzie robiłam za hostessę i musiałam po prostu wybrać zajęcia, które mogłyby mnie interesować podczas, gdy moje znajome będą siedziały na tańcu brzucha i bębnach afrykańskich…)
Lekka, niewielka książka, a ile radości dla takiej Riel. I teoretycznych korzyści Lyterackich.

Anna Kańtoch, Angevina
Wszyscy moi znajomi wiedzą, że Annę Kańtoch darzę miłością szczerą i niezachwianą, a w swojej krucjacie ‘czytajcie Kańtoch!’ potrafię być paskudnie nieznośna. Nie ma chyba opowiadania, którego bym nie przeczytała, antologii, na którą bym się nie wykosztowała, żeby kobieta dostała swoje kilkanaście groszy od opublikowanej strony. W momencie, w którym Keito wyszperała jakiegoś pdfa podpisanego nazwiskiem tej pani, a którego ja nie znałam… cóż, nie było innych planów na wieczór jak poświęcić go Angievinie.
Opowiadanie to musi być jakieś Przedpotopowe. Tak samo jak Miasto w zieleni i błękicie czy Diabeł na wieży, ma to ulotne coś, co tak bardzo mnie w jej pisaniu kupuje, ale cała reszta jest niedopracowana, jakaś taka niespójna, trochę chaotyczna. Mimo to nie jestem obiektywna jeśli chodzi o Kańtoch, nie umiem. Opowiadanie warte jest przeczytania, nawet, jeśli pomysł jest dość oczywisty, pióro jeszcze niepewne i akcja poprowadzona na zmianę zbyt szybko i zbyt wolno. Czytajcie Kańtoch. Dla tego ulotnego czegoś; jest kapitalne.

Maja Lidia Kossakowska, Upiór Południa – Czerń
W stosunku do Kossakowskiej jestem tylko trochę bardziej krytyczna niż w stosunku do Kańtoch, niemniej jednak jej nowe opowiadanie mnie urzekło. Przede wszystkim dlatego, że ta kobieta ma niesamowity dar przyciągania czytelnika do świata surowego, ciężkiego, lepkiego, słowem – takiego, w którym nie chce się przebywać; brakuje tchu, nadziei, możliwości działania, kolejne słowa męczą, ale czytelnik od książki się nie jest w stanie oderwać – fabuła pędzi, postacie się rozwijają, tło się rysuje wielkim, gorącym żarem. Uwielbiam to uczucie, że chociaż świat mnie odpycha, nie jestem w stanie się z niego wydostać, bo jest fascynujący, spójny. Kolejny przejaw masochizmu chyba. Jednak jej kolejne opowiadanie, które na rynku jest już od 22 października bodajże, też muszę kupić. I też będę się nad nim męczyć, bo seria zapowiedzianych czterech opowiadań, wydawanych w odstępie miesięcznym powiązana ma być motywem upału. Jakbym nie miała upału dość tu, w Poznaniu. Mimo to jednak chętnie znowu się zabiorę do Afryki czy gdzie tam Kossakowska będzie chciała. Me likes, me poleca.

Andrzej Pilipiuk, Rzeźnik drzew
Do Pilipiuka mam mieszane uczucia. Dawałam facetowi niesamowitą ilość szans. Ciągle liczyłam, że zrezygnuje z tego cholernego PRL-u, że da Polsce odetchnąć i nie mieszać się do fantastyki. Nic z tego. Każde, absolutnie każde opowiadanie, książka, cokolwiek autorstwa tego pana musi mieć ten wątek. Choćby w luźnych uwagach, choćby w podobieństwie krajobrazów, ale musi. A to jest niestety to, czego ja szczerze nie znoszę. Nie cierpię czytać o Polsce tego okresu, a jeśli sięgam po fantastykę, tym bardziej nie chcę tam Polski widzieć. Niechaj wiosnę nie Polskę zobaczę, prawie że. Poza tym nie podoba mi się jego narracja, nie podoba mi się fabuła. Nie podoba mi się rozwiązywanie opowiadania w sposób charakterystyczny dla E.A.Poego – długo długo nic, króciutkie rozwinięcie i błyskawiczne rozwiązanie akcji w ostatnich kilku zdaniach. Literatura poszła na przód. Nie wystarcza mi jedno zdanie. Nie. Pilipiuk nie. Próbowałam z 2586 kroków, próbowałam z Rzeźnikiem… I nie.

Amelie Nothomb – Metafizyka rur
Chociaż tytuł na to nie wskazuje, jest to króciutka, cieniutka książeczka o okresie dzieciństwa w japońskim społeczeństwie. I, cóż, jeśli ktoś nie wymaga ciężkiej kobyły, to jest to lektura całkiem przyjemna. Zdania i fabuła związane są bardzo błyskotliwie, czasem zbyt luźno, ale nadal sympatycznie. No i autorka poradziła sobie z mentalnością dziecka just fine. Na dwie godziny z życiorysu świetna propozycja, jeśli ktoś zamierza się rozerwać, trochę nad książką pochichotać i nie mieć wyrzutów sumienia z tytułu zmarnowanego czasu.

Ignacy Trzewiczek i jego Graj fabułą się nie liczy. Ciągle niedokończona Diuna też (argh). Chcę już zacząć Sztukę wojny, niech tylko ktoś da mi wolny wieczór?

Kreatywna rachunkowość w stylu ENRONu w PKN Orlen

PKN Orlen dokonał przeszacowania wartości kredytów dolarowych zaciągniętych na sfinansowanie inwestycji kapitałowej w Możejkina kwotę -652 mln zł oraz kredytów zaciągniętych bezpośrednio przez rafinerię Możejki na kwotę-488 mln zł,„ukrywając” tym samym w bilansie straty na przeszacowaniu kredytów walutowych w kwocieokoło -1 140 mln zł.


Dodatkowo PKN Orlen rozliczył stratę na otwartych instrumentach zabezpieczających w kwocie -72,5 mln zł, również przez strone pasywową swojego bilansu .

Łącznie obniżenia wartości majatku finansowego Spółki PKN Orlen ujęte w dokonanej korekcie pasywów Spółki są rzędu -1 212,5 mln zł.

 Zaczeła się rozgrywka

Niech się święci 4 czerwca

Rz, Zdzisław Krasnodębski 26-05-2009

Kłopoty z organizacją narodowego święta pokazały, że trudno jest się cieszyć na siłę. Można tylko poudawać. Z tym powinniśmy sobie jednak poradzić, bo na udawaniu znamy się najbardziej – pisze filozof społeczny.

Rzeczpospolita Pozorów i Pozerów 

Bilans dwudziestolecia w Polsce jest o wiele mniej jednoznaczny niż bilans niemiecki. Przestaliśmy być kolonią sowieckiego imperium, ale bieda i brak równości – równości wobec prawa i równości szans – pozostały. Nie daj Boże być w Polsce starym, chorym, niedołężnym i biednym.

Państwo polskie nie spełnia wielu podstawowych funkcji i już nawet się do tego przyzwyczailiśmy. Jesteśmy niemal całkowicie uzależnieni od kapitału zagranicznego. Nasi ekonomiczni stratedzy twierdzą, że na tym polega nasza wolność i rozwój gospodarczy.

Po krótkim okresie, w którym wydawało się, że możliwa będzie gruntowna reforma państwa, nie tyle wróciła III RP, ile nastała RPiP – Rzeczpospolita Pozorów i Pozerów. Mamy pozorny budżet, pozorny brak kryzysu, pozorne sukcesy w polityce międzynarodowej itd. I bardzo dobry wizerunek. Słowianie lubią, jak wiadomo, sielanki, więc i tę chętnie zaakceptowali.

Trudności z organizacją narodowego święta pokazały jednak, że trudno jest, niestety, cieszyć się na siłę. Można tylko trochę poudawać. Z tym powinniśmy jednak sobie poradzić, bo na udawaniu znamy się najbardziej.

Ranking Szkół Wyższych w innym zwierciadle

Jak co roku w maju mamy festiwal, w tym i festiwal rankingów szkół wyższych. Ostatnio został jeden z nich ogłoszony. Jedni się cieszą, inni się smucą. Czy aby wiedzą z czego ? Wątpliwe. 

Czytamy: ‘ O miejscu w zestawieniu decydują punkty przyznawane za cztery cechy uczelni: prestiż, siłę naukową, warunki studiowania i umiędzynarodowienie studiów.’  

Niestety nie ma informacji za co są punkty odejmowane. A byłoby za co odejmowac Patologii na uczelniach mamy moc..

W końcu w życiu każdej uczelni są plusy i minusy i to bilans powinien decydować o miejscu w rankingu, o określeniu co jest lepsze, a co  gorsze. np. uczelnia może mieć 100 pubktow plusowych, ale jakby miała 120 punktów minusowych to byłaby poniżej poziomu a nie na topie rankingu.

 Jak można ocenić pozytywnie prestiż uczelni, która wydaje obowiązkowe książki z kompromitującymi dyrdymałami ? Która eliminuje ze swego grona tych co innych intelektem przewyższają ? Która wyklucza nonkonformistów, gdy na uczelni naukowiec winien być nieposłuszny a nie posłuszny w myśleniu? Która sama się knebluje przed wolnością słowa aby więcej kasy na jej konto wpłynęło itd. itp.

Jednym słowem brak jest kryteriow do zbilansowania, a są kryteria do zaciemniania rzeczywistego obrazu. Zwierciadło jest jednostronne. 

Podobno brano pod uwagę siłę naukową uczelni a ostatnie pismo ministerialne (prośba o wykaz wieloetatowców) jasno wskazuje, że nawet nie wiadomo jakich uczelnia ma siłaczy. Więc jak mierzyć to co nie jest znane ? 

Gdzie jest pomiar zdolności do eliminowania plagiatów i innych nierzetelności naukowych ?

Jakoś te uczelnie, które mają problemy plagiatowe, i to na najwyższym szczeblu, są  na górnej półce rankingowej ? Czyżby plagiatowanie było oceniane pozytywnie ? 

Gdzie jest pomiar niemerytorycznego oceniania pracowników nauki ? Jakoś uczelnie słynące z ocen niemerytorycznych są na topie rankingu ! 

Gdzie jest pomiar skutków stosowania wewnętrznej polityki antymobbingowej ? Wszak od tego m.in. zależą warunki studiowania . Niektóre,  i to z topu rankingu, słyną z mobbingu, co czyni warunki nieznośnymi . I co ?  i nic . Wcale im to nie przeszkadza w osiąganiu pozytywnych punktów za warunki . 

Interesujący jest pomiar umiędzynarodowienia studiów Ciekawe jak on koresponduje z miedzynarodową ucieczką studentów i absolwentów takiej uczelni ? 

O kuriozach polskich rankingów pisalem już wiele razy na NFA. I nic. Skoro  w Polsce, także na  najlepszych polskich uczelniach,  zanika zdolność rozumienia słowa pisanego ( i to wśród kadry kierowniczej) to można sobie pisać. Przez lata wyhodowano kadry odporne na myślenie, ale rankingu tej odporności nie ogłoszono do tej pory. A szkoda.  

L’après-congrès RH à Montreux
24h à peine après le 17^e congrès MRH qui se déroulait cette fois à Montreux, en Suisse, c’est l’heure des bilans. Ou plutôt de mon bilan perso.
Le thème du congrès cette année (du 6 au 9 mai) s’est orienté vers  la fonction RH du futur ou ‘comment « redesigner » la fonction RH pour l’optimiser, améliorer ses performances et l’amener à rendre le service le plus pertinent, pointu et adapté possible au business et aux attentes des collaborateurs’. Whaouuu ! Quel programme, s’était-on inquiété. Et pourtant, le thème mobilisa plus de 130 participants et, que du beau monde.
Perso, j’ai trouvé ça très complet. Plein de bonnes idées. Les orateurs étaient plutôt en forme (de Axel Tissières, DRH du comité olympique international en passant par Paul Bulcke, le CEO du groupe Nestlé mais aussi Alain Flausch, le boss de la Stib sans oublier Régis Mulot, DRH de Stappels et président du congrès). Chaque orateur (pour les connaître, un petit coup d’œil sur le programme) était bien inspiré. Et les questions fusaient.
En plus le cadre était extra, ‘carte postale’ (Alpes, ciel bleu intense et neiges éternelles). Et le temps, superbe. Fallait être drôlement motivés pour assister à tous les exposés. Bon, d’accord, j’avoue, j’ai séché le workshop du jeudi après-midi (faute avouée …). Mais je n’étais pas le seul. Finalement, les ‘mauvais élèves’ se sont retrouvés 15m plus loin, à la terrasse de la piscine du Montreux Palace (un 5 étoiles ‘Belle Epoque’, face au lac Léman), à improviser un forum et un débat d’idées sur le DRH du futur, tout en sirotant une bière glacée (ou deux, allez).
Côté organisation, rien à redire, comme d’hab. Un timing ‘à la Suisse’. Hôtel, salles de conférence, animations, … Jean-Paul Erhard, le patron de MRH et son équipe avait fait fort. Chaque année, on se dit que le congrès était meilleur que le précédent, et chaque année … C’est encore mieux.
Côté ambiance, rien à redire. On se retrouve. On découvre de nouveaux visages. On est là pour apprendre, s’étonner, échanger, … Et en plus on s’amuse. C’est sympa. Pas frimeur. Confirmation que les DRH sont vraiment des gens bien. On attend avec impatience le thème du 18^e congrès … et bien-sûr le lieu, encore tenu secret.