Stichting Wakker Dier
Wakker Dier is de grootste dierenbeschermingsorganisatie die zich exclusief richt op het afschaffen van de vee-industrie. Ze wil mensen wakker maken. Laten zien dat er veel mis is in de vee-industrie. En ook laten zien dat het anders kan.

Toen Naomi een heel klein hulpeloos babytje was dat alleen maar kon liggen en wat spartelen met haar kleine roze lichaampje, heb ik een tijd lang erg veel moeite gehad met het eten van kip. Het rauwe vlees deed me veel te veel denken aan het huidje van mijn meiske- ik werd er niet goed van. Ik was hier in een wezen aan het snijden, vertelde mijn achterhoofd me, dit was ooit een dier geweest als Naomi en ik. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om een mede-wezen op deze nonchalante wijze aan te snijden en klaar te maken met knoflook en port? Wat zou ik vinden als Naomi werd geserveerd met een appel in haar mondje?

Helaas ging die fase voorbij en kan ik intussen weer met droge ogen vlees snijden en eten, graag zelfs. Toch gaat het eten van vlees me niet in mijn koude kleren zitten. Het heeft mijns inziens maar twee voordelen, waarvan eén betwistbaar: het is lekker, en het is gezond. (Ja! Betwistbaar, zeg ik toch!) Verder zie ik, en ik ben natuurlijk niet buitengewoon goed geinformeerd, eigenlijk alleen maar nadelen.

Het is slecht voor de beesten die worden gegeten. Ze worden doodgemaakt, vaak op onprettige wijze; en je kunt ze misschien een persoonlijkheid ontzeggen, maar een zenuwstelstel niet. Voordat ze worden doodgemaakt moeten ze eetbaar worden gemaakt, dat wil zeggen: dik. Dat moet voor het beest buitengewoon incomfortabel zijn. De meeste dieren, inclusief de mens, zijn niet tot de obesitas geschapen, maar zo gemaakt door de omstandigheden, of door het Nutritioneel-Ekonomies Kompleks, of door de firma Nestlé. Ik wil maar zeggen: een Hottentot in zijn element wordt geen 100 kilo in de loop van een half jaar en een kip in het wild wordt van d’r levensdagen geen 20 kilo in de loop van tien weken.

De omstandigheden waarin het eetbare dier dik wordt gemaakt zijn akelig. Jelui kent de verhalen, ik zal ze niet herhalen. Ik heb steeds vaker het gevoel dat het voor het karma van de mensheid gewoon niet goed kan zijn om dieren zo te behandelen. Om te beginnen is het niet gezegd dat de Aliens ons zullen herkennen als de dominante soort, en als de runderen eenmaal kunnen communiceren met hun bevrijders dan zijn onze rapen gaar (our goose will be cooked, zou vriend B. zeggen). Ten tweede tast de manier waarop wij dieren houden de integriteit van het dier aan, en daarmee de onze. Het is mensonwaardig om een ander wezen op die wijze te behandelen. Een dier doodmaken kan op integere wijze; maar dat zal niet gaan als we het eerst opsluiten op een veel te klein oppervlak (bijvoorbeeld in een kist, of met nog 5000 soortgenoten in een ruimte nauwelijks groter dan mijn keuken), het veroordelen tot een kort en incomfortabel leven vol pijn en verminking, en het uiteindelijk op efficiënte, dat wil zeggen onaangename, pijnlijke en onverschillige wijze doodmaken.

Vlees eten is ook slecht voor de wereld. Dieren die worden gegeten eten veel, en dat eten moet ergens vandaan komen. Het was in mijn middelbare schooltijd al een bekend verhaal, de plakken Amazone ter grootte van voetbalvelden die dagelijks werden (en misschien wel worden ) aangesneden om de runderen te voeden die zullen eindigen als Big Macs. En de bijhorende narigheid dat al dat eten, via het eetbare dier, niet terecht komt bij mensen die het nodig hebben, maar bij ons, of nog erger, in de VS.

Ik weet dit, jullie weten dit. Een enkeling in mijn omgeving heeft besloten zijn of haar verantwoordelijkheid voor de ecologie of het karma van de planeet te nemen, en eet geen dieren meer. De rest van ons doet niet moeilijk, of kiest voor een tussenweg door biologisch vlees te eten. Ook ik sus mijn geweten bij de scharrelslager, maar dat betekent dat ik wel vlees eet. En ik vraag me steeds vaker af waarom.

Het is lekker, zegt Marcel.

Het is slecht, zeg ik.

Lekkere dingen zijn meestal slecht, zegt Marcel.

En zo werkt dat, natuurlijk. Wat het verwerken van bovenstaande informatie betreft is zowel mijn ratio als mijn hart zacht van buiten maar hard van binnen. Het is slecht, het is naar, het gaat gepaard met hoogst onaangename politieke & economische verschijnselen; maar het is lekker, en dus blijf ik vlees eten.

Ik zal mijn plantjes de komende tijd extra verwennen met wat Pokon. Ik moet wat doen om mijn karma gaande te houden.

Als zelfs Rob Geus al niet meer blij wordt van kalfsvlees, wie dan nog wel?

Rob Geus, bekend van de Keuringsdienst van Waarde, heeft in een gesprek met Kassa gezegd spijt te hebben van zijn deelname aan de reclamecampagne voor kalfsvlees. Voor de reclame, die gesubsidieerd werd met geld van de EU, ontving hij een klein bedrag, 1000 euro. Wat hij niet wist, is dat deze subsidie voor Stichting Promotie Kalfsvlees eigenlijk terecht komt bij de Van Drie Groep, die zowel landelijk als internationaal een groot aandeel van de kalfsvleesindustrie in handen heeft. Kortom, de belastingbetaler sponsort een multinational.

Voor de aflevering van Kassa, kun je terecht bij Uitzending Gemist.

De campagne voor Stichting Promotie Kalfsvlees is een van de twaalf genomineerden in de Liegebeestverkiezing van Wakker Dier. Redenen om blij te worden van kalfsvlees zijn er eigenlijk niet – de dieren worden jong weggehaald bij de moeder, groeien net als andere dieren in de bio-industrie meestal op in kleine ruimtes zonder zonlicht en er zijn zelfs nog steeds boeren die kalveren expres bloedarmoede op laten lopen zodat het vlees ‘mooi bleek’ wordt (klik hier voor meer info).

Op de lijst tref je ook melk aan van Dreefsigt (Dekamarkt) dagverse melk, met afbeeldingen van vrolijke koeien in de wei die in werkelijkheid nooit buiten komen, of scharreleieren van Van Beek, ook met een etiketje dat de suggestie wekt dat de kippen buiten lopen. Een van mijn favorieten is de tonijnfilet van Albert Heijn, met daarop de mededeling dat Appie zich inspant voor duurzame visserij. Helaas zijn de meeste soorten tonijn met uitsterven bedreigd en valt er ook nog wel het een en ander te verbeteren aan de vangstmethode.

Stemmen kan op http://www.wakkerdier.nl/liegebeest en natuurlijk iedere dag in de supermarkt, door niet te kiezen voor vlees van mishandelde dieren of soorten die op uitsterven staan. 

Biologisch zou ondertussen toch logisch moeten zijn.

Een plaatje uit de impress-presentatie (zoiets al powerpoint maar dan niet van de firma klein-zacht) bij mijn lezing over vaderschap en kunst.

Hoe je kunst kunt gebruiken om de verloren relaties terug te verbeelden en terug te veroveren. Een geslaagde lezing in het Havenkwartier in Deventer bij de manifestatie Een prognose voor de toekomst.

Vóór mij was een dame die het had over de ellende die varkensouders wordt aangedaan als hun kinderen bij ze weg worden gehouden. Vaak een onderschat probleem. Ik ben het daar helemaal mee eens.  Soms lijkt het erop dat vaders nog minder zijn dan varkens. Maar wel mogen ze van de heer Ed Spruijt door het stof kruipen als ze de in de klem komen.

Jammer dat je dit gemist hebt. Maar je kunt me nog altijd bij je in de buurt uitnodigen.

dossier over verbeelding van vaderschap

Ik koop al jaren alleen biologisch vlees. Ik weet dat vlees met een eco-keurmerk een garantie is dat de beesten het goed hebben gehad. Maar wat zijn de eisen voor een eco-keurmerk eigenlijk? En wat voor leven heeft een ‘ganbgare’ koe of een ‘gangbaar’ varken? Stel, je bent bij een slager die geen biologisch vlees verkoopt en de rest van je gezelschap wil per se vlees eten, moet je dan koe kopen omdat die minder slecht af is dan een varken?

Laten we eerst eens kijken wat de eisen zijn van het eco-keurmerk:

• Landbouwdieren moeten binnen en buiten voldoende ruimte hebben. (Precies, daarom koop ik het.)

• Bij behandeling van ziekten hebben natuurlijke en homeopathische middelen de voorkeur. (Wat is dit nu? De uierontsteking van een koe gaat toch niet over doordat een koe in homeopathie gelooft? Arm beest, geef haar toch gewoon antibiotica.)

• Het te verstrekken voer moet biologisch zijn. (Tja, zo maak je de productie wel heel duur. Het interesseert mij eerlijk gezegd de ballen of koeien biologische maïs en soja eten of maïs waarbij af en toe kunstmest en ‘ontsmet uitgangsmateriaal’ is gebruikt. Een mens krijgt krijgt er toch niks van als hij het vlees eet.)

Conclusie: het eco-keurmerk is inderdaad een garantie voor een goed leven van vee. Helaas stelt het keurmerk ook eisen die niet in het belang zijn van het welzijn van de dieren maar in het belang van de grond. Dat maakt het mijns inziens onnodig duur. (Terzijde, de volgende keurmerken zijn vergelijkbaar met het eco-keurmerk: bio+, demeter en De Groene Weg.)

Er zijn ook een aantal keurmerken die minder milieu-eisen stellen en waar het vooral gaat om het dierenwelzijn:

• Greenfields: runderen uit Ierland die grootendeels in vrijheid en in de wei leven, het wordt verkocht bij Albert Heijn.

• Milieukeur: zowel dierenwelzijn als het milieu zijn belangrijk, maar de eisen aan beide gaan minder ver dan het eco-keurmerk.

• Scharrel varkensvlees: dierenwelzijn staat voorop, de varkens hebben meer ruimte, voldoende licht en kunnen vanuit de stal naar buiten lopen. Scharrelvarkens hebben het echter niet zo goed als biologische varkens: de uitloop van scharrelvarkens mag overdekt zijn en uit roostervloer bestaan. Biologische varkens moeten in de wei en in de modder kunnen en biologische varkens hebben meer ruimte.

• Scharrel rundvlees: stelt geen milieu-eisen, het gaat alleen om dierenwelzijn. De dieren worden in groepen gehouden, kunnen naar buiten en krijgen verantwoord voer.

• France Limousin: de dieren, uit de streek Limousin, lopen een groot deel van het jaar in de wei.

Counclusie: bovenstaande keurmerken zijn best okee, maar het is wel heel jammer de dieren niet zo veel ruimte hebben als bij biologische veehouderij en de varkens niet echt buiten komen.

Tot slot nog een ding over keurmerken: pas op voor het keurmerk PVE (voor runderen) en IKB (voor varkens), de welzijnseisen voor dit keurmerk zijn heel minimaal.

En nu het probleem: er is geen vlees van een keurmerk te koop en je bent met vrienden die vlees willen eten. Daaraan pas je je aan. Het enige wat je kunt doen is het gezelschap overhalen het minst slecht behandelde dier te kopen. Welk dier is dat?

Varkens zitten hun hele leven (dat is zes maanden, dan gaan ze naar de slacht) dicht op elkaar in stallen zonder ooit daglicht te zien. Vleeskoeien komen ook nooit buiten. (Als je een koe in de wei ziet is dat meestal een melkkoe. Niet-biologische melk is dus niet zo erg als niet-biologisch rundvlees.) Ik wou me beperken tot varkens en koeien maar omdat beide het zo slecht hebben zoek ik nog even verder naar een alternatief. Lammetjes mogen wel vaak in de wei, alleen het vervoer van de lammetjes is nogal onvriendelijk. Kalveren worden meteen weggehaald bij de moeder en eenzaam opgesloten. Ze krijgen een ijzerarm dieet zodat ze bloedarmoede krijgen en het vlees blank wordt in plaats van rood. Kippen zitten met zijn twintigen op een vierkante meter in een stal zonder daglicht.

Ik heb de schrijnende details van het leven in de bio-industrie niet eens beschreven, ik hou het even bij de grote lijnen voor de beste keus bij gebrek aan beter. Voor bij de slager zonder biologisch vlees is dat lamsvlees.

Het wordt steeds duidelijker dat de oorzaak van de varkensgriep ligt bij de enorme industriële varkensteelten die vuil, gevaarlijk, dieronvriendelijk én onmenselijk zijn.

Om het verband te illustreren, volstaat het om terug te keren naar La Gloria, het Mexicaanse stadje waar de varkensgriep het eerst zou opgedoken zijn. De inwoners klaagden al jaren over allerlei vormen van vervuiling, veroorzaakt door de enorme varkenskwekerij van multinational Smithfield Foods. Een paar maanden geleden waren daar ook klachten bijgekomen over griepachtige toestanden die de omgeving troffen. De inwoners van La Gloria hadden zelf al de link met de varkenskweker gelegd, maar die verbanden werden telkens weer genegeerd of ontkend. Het verbijsterend relaas van de inwoners wordt in een artikel voor GRAIN uitvoerig uit de doeken gedaan en gekaderd.

Mike Davis blikt terug en laat zien hoe een epidemie, zoals die van de varkensgriep, samenhangt met de prioriteiten van de huidige maatschappij: winst boven alles en gezondheid op een koopje.

Avaaz.org heeft ondertussen een oproep gelanceerd om de bio-industrie te reguleren in overeenstemming met de openbare gezondheid- en veiligheidsstandaarden.

Vroeger had een boer een klein boerderijtje. Een koe stond met kalf te grazen in een weiland met voldoende schaduwrijke schuilplekken. Een paar schaapjes en een geit dartelden af en toe ook door de wei. Op het erf scharrelden kippen hun kostje bij elkaar. De boer ploegde met een pezig paard zijn akkertje, waar in het seizoen allerlei vergeten landbouwproducten groeiden. Het leven was goed, pastoraal zelfs. Nu geven we flink wat euro’s uit om onze meivakantie te mogen doorbrengen in zo’n rustieke omgeving. Ze bestaan nog steeds namelijk, maar je moet ze écht zoeken.

Alle dieren verdienen een ruime plek op de wereld.

Kleine keuteraar is verdwenen
Na allerlei moderniserings- en productieverhogingsslagen, na ontelbare ruilverkavelingen en saneringen, zijn we in de moderne tijd beland. De kleine keuteraar is verdwenen, de boer-manager heeft zijn intrede gedaan. Alles draait om kostenreductie en efficiëntie. De nieuwste plannen zijn écht vreselijk. Ze hebben het over varkensflats en kuikenbunkers. Afschuwelijke woorden voor nog afschuwelijker praktijken. Het is schaalvergroting en industrialisering wat de agrarische klok slaat. Op steeds meer plekken op het platteland worden bouwplannen ontvouwd voor de bouw van megalomane bio-industriecomplexen voor varkens en kippen. Het is een feit dat deze veefabrieken veel schade en overlast veroorzaken. Alleen wordt daar in alle toonaarden over gezwegen. Schielijk wordt geprobeerd de plannen ten uitvoer te brengen. Gelukkig is er verzet uitgebroken onder sommige delen van de Nederlande bevolking. Dit verzet kan wel een steuntje gebruiken!

Kom in actie tegen veefabrieken. (c) www.stopveefabrieken.nl.

‘Vrienden van de Aarde’
Milieudefensie voert het verzet aan. Deze groene club – ze noemen zichzelf Friends of the Earth – lanceerde enige tijd geleden samen met de Dierenbescherming een actiewebsite. Op deze internetsite biedt Milieudefensie bezorgde burgers tips om succesvolle acties en procedures te voeren.Via de site tracht Milieudefensie ook contacten tot stand te brengen tussen bezorgde burgers en actiegroepen. Op die manier moet er ook een overzicht komen van alle plekken waar de veefabrieken gepland zijn. De overheid biedt dit overzicht immers niet. De ‘Vrienden van de Aarde’ zijn niet tegen àlle veehouders. Veel van deze boeren dreigen juist de dupe te worden van de ‘moderne plannen’.

Staarten zonder verdoving afgeknipt
O ja, voor iedereen die zich geen beeld kan vormen van een varkensflat of een kuikenbunker, even wat korte uitleg: het is een megagrote stal vol dieren. De dieren komen nooit buiten, hebben weinig tot geen bewegingsvrijheid en zien (vrijwel) geen daglicht. Bij de varkens worden de staarten zonder verdoving afgeknipt en de hoektanden ingekort. Vrachtwagens leveren het voer aan. Andere vrachtwagens voeren de mest en het slachtvee af. In deze veefabrieken wordt geen landbouw bedreven. Er is geen respect meer voor de rechten van het dier. De boerderijen van weleer zijn veranderd in industriële complexen, die geen band hebben met de omliggende grond. Dieren zijn in voorwerpen veranderd. In deze voetbalveldgrote veefabrieken – er bestaan zelfs plannen die uitgaan van meerdere verdiepingen – worden straks kippen, koeien en varkens gehouden.

Lig jij ook wakker van deze megalomane varkensflats? (c) www.stopveefabrieken.nl.

Kies voor consuminderen
Wie ook wakker ligt van het beeld van deze veefabrieken, kan nu in actie komen. Milieudefensie heeft in meerdere provincies petities uitgezet. Provincie-inwoners kunnen bij hun statenleden aandringen op actie. De Provinciale Staten kunnen op basis van de Wet Ruimtelijke Ordening kiezen voor een grondgebonden en diervriendelijke veehouderij. Zo zorgt de provincie er mede voor dat het leefmilieu niet wordt aangetast en dat er geen afbreuk wordt gedaan aan de provinciale landschappelijke waarden. En als dit niets helpt? Kies dan voor consuminderen! En koop bewust biologisch verantwoorde producten. Dat is trouwens altijd aan te bevelen.

Het schilderen van vee, en dan vooral van koeien in de wei, heeft in Nederland een lange traditie. Door de uitputting van landbouwgronden in de 17e eeuw, nam de veeteelt in Holland toe. Runderen in een vlak weidelandschap zijn sindsdien een toonbeeld voor het Hollandse landschap.
De eerste landschappen met vee stammen uit de Gouden Eeuw, zoals schilderijen van Paulus Potter en Albert Cuyp.

Paulus Potter (1625-1654)
Begon met schilderen in het atelier van zijn vader Pieter Potter.
Tot ca. 1640 schilderde hij, net als zijn vader, historiestukken.
Later heeft hij zich toegelegd op het schilderen van landschappen met dieren.
Een bekend schilderij is De Stier, collectie Mauritshuis
Of de Vier koeien in de weide, collectie Rijksmuseum

Nu… het zal menigeen zijn opgevallen vandaag - die enorme kip op het Koningsplein – pal voor de UB. Dat was een handtekeningenactie van de Dierenbescherming en Milieudefensie, waar ik zelf ook aan meegedaan heb. Het was een groot succes. Namens de dieren dank aan allen die getekend hebben! Volgende week staan we in Zaandam

De Dierenbescherming en Milieudefensie willen samen het bouwplan in Middenmeer tegenhouden door het opstarten van een burgerinitiatief, gericht op de Provinciale Staten van Noord-Holland. Hiermee wordt de provincie verzocht om de komst van megabedrijven voor veehouderij (o.a. de geplande kippenfabriek in Middenmeer) tegen te houden. Minimaal 5.000 stemgerechtigde inwoners van Noord-Holland kunnen gezamenlijk een onderbouwd voorstel indienen bij Provinciale Staten. Dus: elke handtekening in Noord Holland telt!

Bron: http://www.stopveefabrieken.nl/

INFO vleeskuikens

Meer info vleeskuikens (CIWF)

Er is ook een liedje over het leven van een vleeskuiken ofwel “plofkip” (Eng. broiler chicken) van S.K.I.P.: Chicken Little

“There are no words made to describe/The emotion building when you know you’re gonna die/To be an extra value meal with a side of fries/And still it hurts/Sinks in when you realize what you’re worth/No peace to rest in/Rest in pieces in a bucket/Not a hearse.”

Het is volledig aan me voor bij gegaan: afgelopen maandag was het Wereld Vegetarisme Dag. Laat ik nou net vegetariër zijn. Gisteren was het Wereld Dierendag. Toeval? Ik heb geen speciale band met dat soort dagen. Het is alleen wel leuk om te zien dat er in de media meer aandacht wordt besteed aan het thema van zo’n dag.

Op de website van de Belgische EVA (Ethisch Vegetarisch Alternatief) is te zien hoeveel dieren je gedurende je leven eet. Als je invult hoe vaak je vlees of vis eet, en hoe oud je bent, berekent de site hoeveel exemplaren van elk dier je hebt verorberd.

De meeste mensen weten dat er zoiets is als de bio-industrie. Beelden van dieren in veel te kleine hokjes kent iedereen. Biologisch scharrelvlees zou een alternatief kunnen zijn. Toch blijven de meeste mensen goedkoper bio-industrie vlees eten. Vaak hoor ik hiervoor de reden: een dier is anders als een mens. Laten we nou eerst maar eens zorgen dat alle mensen het goed hebben, voordat we ons om de dieren gaan bekommeren.

Dat vind ik vaak ook. Ik wilde lange tijd geen vegetariër worden, omdat ik die verhaaltjes over zielige paardjes niet uit kon staan. Dezelfde soort gevoelens heb ik ten aanzien van dierendag. Op deze dag heb je de gelegenheid om je doodgeknuffelde huisdier nog eens een extra speeltje uit de dierenwinkel te bezorgen. Maar dierendag is in de eerste plaats ingesteld om aandacht te besteden aan dierenrechten. Dierendag is de dag van het bio-industrie beest.

Uiteindelijk ben ik toch vegetariër geworden. Dierenleed was zeker niet mijn eerste motivatie. Wereldvoedselproblematiek en het milieu wel. De Britse EVU (variant op eva) heeft ter gelegenheid van Wereld Vegetarisme dag aandacht aan besteed aan de link tussen vleesconsumptie en het milieu. Op hun site vind je een quiz over klimaatverandering en het (veel) eten van dieren.

Twee hippe initiatieven om mensen meer te vertellen over het eten van vlees en alles daaromheen. Ik heb er nog een. Het zijn een paar filmpjes van The Meatrix. Het varkentje Leo en de koe Moophius leggen samen uit waarom het beeld van lieve knorrende beestjes op de ouderwetse boerderij niet meer klopt. Heel grappig voor de mensen die de Matrix hebben gezien.

En nu maar hopen dat vegetarisme van zijn slechte imago afkomt.

Sinds mei vorig jaar ben ik vegetariër. Dat is nu dus één en een kwart jaar. Het kostte me niet veel moeite, en ik mis het vlees nooit. Ik heb nog wel een jaar vis gegeten, maar dat doe ik nu ook niet meer. Sterker nog, ik vind het tegenwoordig een uitdaging om vegetarische recepten te veranderen in veganistische. Het is voor mij een fijne gedachte niet afhankelijk te zijn van dierlijke producten. Ik heb niet zo veel problemen met het eten van yoghurt en kaas, maar ik voel me wel vaak schuldig als ik eieren gebruik. Voor de eieren die je in de winkel koopt (ook de biologische) zijn snavels zonder verdoving afgebrand, en sterven jaarlijks duizenden jonge haantjes. Gelukkig houdt mijn schoonvader zelf kippen, en die kippen hebben een pijnloos leven. Hun eieren eet ik wel.

Als ik vertel dat ik vegetariër ben, krijg ik vaak hele rare reacties. Ik dacht dat vegetarisme algemeen bekend was, maar ik krijg soms middeleeuwse vooroordelen naar m’n hoofd geslingerd. Laatst beweerde iemand dat vegetariërs op den duur groen uitslaan. En bijna iedereen denkt dat het ongezond is om geen vlees te eten. Terwijl vegetariërs gemiddeld 5 jaar langer leven en minder kans hebben op verschillende soorten kanker en dementie. Het verbaasd me ook dat mensen verdedigend reageren als ik vertel dat ik geen dieren eet. “Nou, ik zou toch echt niet zonder vlees kunnen leven hoor!” Anderen reageren agressief, zeggen dat ik overdreven kleinzielig over dieren doe, dat het waarderen van vlees getuigt van een goede opvoeding, of dat ik geen plezier durf toe te laten in mijn leven.

En dan heb ik nog maar één zinnetje gezegd: ik ben vegetariër. Laat staan wat ik naar m’n hoofd krijg als ik probeer uit te leggen waarom ik geen vlees eet. Meestal kan ik mijn zin niet afmaken, verzand het onderwerp meteen in een welles nietes discussie, wordt er door me heen geschreeuwd, en wordt ik voor freak uitgemaakt. Ik denk dat mensen zich aangevallen voelen, omdat ze denken dat ik me beter voel dan zij. Dat is natuurlijk onzin. Ik kan er gewoon niet onderuit: er zijn hele goede argumenten zijn voor het eten van minder of geen vlees. Het eten op de wereld is niet eerlijk verdeeld. Voor elke kilo vlees is vijf kilo soja en ontelbare liters water nodig. Schaars eten en drinken wordt nu dus diervoeder, terwijl jaarlijks miljoenen mensen sterven van de honger. Verder is er het probleem van de grote stukken regenwoud die gekapt worden voor de soja productie, en de mest die de bodem en het water vervuilen.

Maar ik moet uitkijken dat ik geen evangelist van de vega beweging wordt. Als je op bepaalde websites komt, lijkt het net alsof vegetarisme een religie is, compleet met evangelisten en martelaren. Bijna alle vegetariërs eten geen dieren om ideologische redenen. Sommige vegetariërs en veganisten staan erg wantrouwig tegenover mensen die hun ideologie niet aanhangen. Op hun websites en forums kom ik opvallend veel contactadvertenties en woongroepen tegen. Sommigen zien vleeseters als wrede en egoïstische wezens, anderen gruwen van seks met een vleeseter. Ik word nu al bang van het woord, vleeseter. Het klinkt als een bloeddorstige kannibaal. Zo creëer je je eigen vijanden.

Het is helemaal niet mijn bedoeling dat alle mensen vegetariër worden. Het enige wat ik hoop, is dat mensen gaan nadenken over de oorsprong van hun eten. Waar komt het vandaan, wat is er mee gebeurt voordat het in de winkel lag? Wij Westerlingen hebben veel geld en kennis, en daarom ook veel verantwoordelijkheid. We kunnen uitzoeken waar ons eten (en kleding, meubels, etc) vandaan komt, en hebben geld genoeg om meer verantwoorde alternatieven te kopen. Soms wordt ik wel eens moedeloos van al die kuddes mensen tijdens de uitverkoop, of op zaterdagmiddag in de woonboulevard. Maargoed, dat voor een andere keer ^^.