Looks like I’ll be temping for the OBG’s (Oldies But Goodies) again, starting at the end of this week.  Cue: the pyrotechnics, dancing girls, the music –

and what not.

• Keane – Somewhere only we know – I felt the earth beneath my feet/Sat by the river and it made me complete

• Travis – Why Does It Always Rain On Me? – Is it because I lied when I was seventeen?

• Panic! At The Disco – I Write Sins Not Tragedies – So pour the champagne, pour the champagne…

• Umbrellas – The City Lights - So have you been to a place like this?/To see your breath as it paints against the sky

• Emiliana Torrini – Today has been okay – …life has been insane…

• Jim Sturgess – I’ve Just Seen A Face - Falling, yes I am falling…

• Maria Mena – All This Time – You self destructive /Little girl…

• Sidsel Ben Semmane – Twist Of Love – He didn’t know how to twist…

• Kansas – Dust In The Wind - …all your money won’t another minute buy…

• The Verve – Bitter Sweet Symphony – We’ve got ya sex and violence, melody and silence …

The Verve – Bitter Sweet Symphony

because I feel just like Annette Hargrove right now driving down the highway in Sebastian’s car.

Questa settimana inizia all’insegna di una canzone rock molto famosa, forse uno di quei pezzi che tutti hanno all’interno del proprio lettore mp3 o della propria iPod.

Sto parlando di Bitter Sweet Symphony. Il pezzo esce nel 1997, ed è la canzone sicuramente più importante del gruppo The Verve, inclusa nell’album Urban Hymns. Il gruppo dopo questo album si sciolse, ma dopo esattamente 11 anni, nel 2008 sono tornati alla ribalta con la celeberrima Love is Noise.

Una curiosità legata alla canzone: Mick Jagger, cantante dei Rolling Stones, citò in tribunale i The Verve accusandoli di aver plagiato con il riff d’archi di Bitter sweet Symphony la sua vecchia canzone The Last Time. La causa è stata vinta da Jagger.

Per comparare i due pezzi, e farvi un’idea voi stessi, ascolotateli in questo video: The last time/Bitter sweet Symphony.

La somiglianza è decisamente palese, nonostante questo, la canzone dei The Verve è fantastica, quindi vi lascio al video:

When CBS unhappily traded a third season of Rock Star for the unbearable Survivor knock-off Pirate Master, it became clear that Lukas Rossi was the sole heir to this short-lived series. He had started strong from the beginning, delivering throaty and capable performances of Billy Idol’s “Rebel Yell” and The Verve’s “Bitter Sweet Symphony.” But something altogether unexpected started to unfold in weeks 6 through 10: the fact that Rossi could actually sing. And we mean really sing. It must have been Brooke Burke’s eyeliner:

Yeah. It’s like that.

We keep telling you. It’s like that.

Rossi went on to win the show, record and tour with the band (Tommy Lee, Jason Newsted, Gilby Clarke), release a solo EP, form another band, release another EP, and announce a full-length LP, due…? I’m listening to the solo EP now; it’s titled Love and Lust, a reflective but flawed collection of four tracks. I mentioned that Rossi did not unleash his vocal talents until six weeks into the Rock Star competition. Toward the end of the first clip above, you heard Jason Newsted remark similarly. Love and Lust proved again what we already knew, that he was much more comfortable with his James Hetfield voice than he was with his Jeff Buckley voice. The track “Dead Flower” confirmed this more than the others: during the bridge section his voice soared beautifully, yet was buried under an uninteresting piano riff. The latest incarnation of “Headspin” was pretty unwelcome.

Let’s hope the new LP, you know? Brings it?

Constant panting echoed through the pure white halls of Heaven as John Brown hustled towards the transporter room. Once inside, and still gasping, his sweaty hand slapped the red button to send him back to Earth. Sparkles flew and particles of light circled around him as the room began to incrementally shake in a mechanical way.

Soon enough, John was sliding through inter-dimensional wormhole. The walls of swirling purple plasma and constricting high pressure came to a relieving end as his body began to materialise on Earth. Visually, it looked much the same as the beginning of his journey: sparkles with particles of light spiraling around him.

After fully materialising, John stretched. His large white feathered wings straightened to their full length. His superhuman manifestation was entirely snow white, except his skin retained some element of life, bearing a fleshly hue. Considerably taller than a normal man, he still was retained an humanoid form, with the notable addition of the wings. Each hand held a large doubled edged sword with the blades encircled by glowing white flames.

Apparently, it was nighttime, with a mild breeze in the air. Noone was out and about, despite the nice light cast from the not entirely full moon. In this light of darkness, John began his first visit. The way in which he moved gave the appearance that under his long white robe, neither his feet nor legs were actually moving, but rather floating or sliding along the ground effortlessly.

Before long, his irking pace led him to the wooden door of a farmhouse. With both fists, still holding the swords, he beat on the door. A middle-aged woman answered the door.

Letting out an elongated “Hoooo!” with his rounded lips and with the tip of the sword in his left hand he bopped her on the head, inflicting a mortal wound. Upon hearing the commotion, her husband rose from his chair, yelling, “What the sam hell..”. Seeing the visiter, his eyes grew larger, leaving him in a paralysed shock. Brown then lunged towards him with the sword in his right hand, piercing the man’s chest. The man hollered, “Ahhh! You got me!” before Brown lopped off his head with the other sword.

Now, the entire household was awake. The slaves rushed to their master’s aid, only to find they no longer had a master. Seeing them, Brown raised both arms into the air, and boisterously declared, “You are freeeee!” With feelings mixed with gratitude and fear, they fled his presence.

The remainder of the night continued in much the same way. John joyously jogged from one homestead to the next. He developed an rhythmic methodology, not unlike that of a ballroom dance. In fact, the Bitter Sweet Symphony Remix began to play at the beginning of each visit he made.

Finally, after another visit, the wide eyes of his no nonsense expression gazed into the sky to see that dawn was quickly approaching. Around half way back to the town square, he realised he wasn’t going to make it. Dropping both swords, he used each hand to hold up his flowing robe. Bustling along as quickly as he could, he cried allowed with a tinge of desperation in his tone, “I have to get back to Heaven!”

Reaching the destination right in time, he quickly spun around and stomped his right foot onto the ground. The earth shook and sparkles flew as particles of light began to encircle him.

Año de Publicación: 1997
Nacionalidad: Reino Unido
Discográfica: Hut
Producción: Chris Potter, Youth, The Verve

.

.

.

.

.

.

.

Lista de temas:

01 Bitter Sweet Symphony
02 Sonnet
03 The Rolling People
04 The Drugs Don’t Work
05 Catching The Butterfly
06 Neon Wilderness
07 Space And Time
08 Weeping Willow
09 Lucky Man
10 One Day
11 This Time
12 Velvet Morning
13 Come On

.

“Bitter Sweet Symphony”

.

“Sonnet”

.

“The Drugs Don’t Work”

When bands on the road roll into town, they usually are looking for some hedonistic Hollywood fun and want to see the sights: The Capitol building. Lemmy’s barstool at the Rainbow. The Viper Room sidewalk where River died…the beach. Often times the cool indie rock chick in Los Angeles can fall into the role of platonic fluffer. This can be a nice change for a local girl as she can give a tour and see the sour city with fresh and glitter soaked eyes.

I gave up giving tours several years ago. After a few platonic friendships crossed the line into the murkiness of long distance love, followed by a looong spell with a live-in boyfriend, I became too busy, too important, to drive around the city with a band in tow. But something about the lads in the British import band Passenger, made me change my tune.

Passenger came to my tv show via Brighton and were sent to me by the gals at Girlie Action. Lead singer Mike Rosenberg, a baby face with a sharp wit and old soul, proved to be a ready opponent for my snark and subversive interview style. Their performance was impressive enough to raise my jaded ass’s interest and I actually stayed in the studio to watch.

Passenger

Still with a good show in the can, I didn’t suspect I’d see them again. The invite to a gig after a taping is something I normally deflect with a lame excuse, more often than not. But that night, when out searching for my first meal of the day, I found myself pulling up in front of the Hotel Café.

Yeah, I know. The Hotel Café. While I had created a new singer songwriter show, Songwriter’s Stage, for Vlaze TV, it isn’t exactly a haunt that you’d ever find me in. No offense to the many talented songsmiths and troubadours that perform there…I just like my music with a healthy serving of edge and vitriol.

Mike Rosenberg of Passenger

Perhaps it’s the fact that Passenger’s comparisons to David Gray are a bit misleading. Yes, the melodies are soft and pretty and the harmonies give it that Starbucks song-of-the-week feel. But those who have likened Mike’s lyrical sense to Nick Drake are a bit more on the money. Drake and a lethal dose of biting British self deprecation. That’s the combo I’m all about. An ironic fist in a velvet glove.

So, while I normally distance myself from the interview subject, that evening I found myself on an all night adventure. The guys took me to an odd house party with two grand pianos and a Fuse TV crew goading us into doing fake vodka shots for their program about ‘partying’. It was somewhat amusing to watch Mike and guitarist Stephen’s faces as they took in all the bizarre pre-mating habits of fringe Angelinos on the make.

“What a perfect Hollywood party to have gone to.” one of them remarked.

“Oh, this is by no means what a Hollywood party is like.“ I corrected.

For one thing there was no hosted open bar from a booze company that no one has ever heard of. No unemployed actors serving expensive appetizers in honor of a major movie release. No DJ with his stage name in glittery sticker letters across his laptop, pumping out banging disco house music. There were no roving club kid photogs goading under age kinds to pull their tops down for a moment of cyber fame. There wasn’t even a celebrity sighting.

In fact, the only real Hollywood thing I was able to show them was the La Brea tar pits – I drove them over to Wilshire, prepping them on the monument to our pre-historic predecessors. As I pulled my convertible up to LACMA, their faces fell.

“That’s it?” Their manager, Dan, yelled. “Those don’t look like woolly mammoths. They’re like cartoon fiberglass elephants. Fooking ‘ell!”

I had failed as a tour guide.

Luckily last week I had the chance to redeem myself. The boys were hopping back across the pond to support the drop of their album Wicked Man’s Rest. I bought me some spf 50, map quested Zuma Beach and rsvped to every annoying pool party and drink fest that came across my email spam box.

Dinner at Jones and a small gathering at the Woods with James Murphy in attendance, was a nice evening out for Passenger…but where was the gin soaked night? The evening of excess? The morning after where you aren’t quite sure where you are or which playmate you woke up next to? I’d have to try harder.

Passenger performed again at the Hotel Café. Even though only six weeks had passed, their performance was so much tighter and dynamic. I got chills listening to Mike warble songs such as Things You Never Done and Table For One. And the upbeat single about stalking (which was just banned by a radio station) Night Vision Binoculars, got the early dinner crowd clamoring to meet them afterwards.

Stephen & Mike of Passenger at the Hotel Cafe

Now, I suppose that too many years spent up all night and sleeping all day has jaded me. My smooth skin belies the time I’ve spent partying hard, and hitting the bottle harder. But a domestic partnership, a serious illness and a jaded ‘been there, done that’ glaze has seriously mellowed me out. My idea of wild fun would have been punk rock karaoke or maybe splurging on a really expensive bottle of wine. I must admit I’ve become more of a boho hipster, rather than a fun-thirsty scenester.

Passenger must have sensed this. Which is probably why they left nothing to chance this time and had their management company make a reservation at a club called Villa. Yeah, that Villa. As in the Villa I only know of from the check-out lane tabloids. Passenger told me the Weho address and I sniffed at it, snobbishly.

“I don’t go west of Fairfax Ave.” I chided.

“Why not?” They asked.

“You’ll see.” I warned.

The MacLean-mobile pulled up to what once was the yuppie pub, Sloans. Now transformed into Villa, the place looked like a Kubrick wet dream. White silk cord ropes hung draped from the ceiling. A giant stuffed peacock competed for attention with a giant silver hot air balloon and a white Apollo space suit. The walls were frescoed with paintings of books as if the Eyes Wide Shut orgies had spilled into a billionaire’s library.

The place was gorgeous. That is, until the clientele arrived.

If reality television had spawned a nightclub, then this is where they would come for re-runs. Every fake tanned, fake-titted girl teetering on heels, in a too short t-shirt-cum-dress, came in hungry for attention. It made me do a double take in a way that even blatant beastiality would fail to. It was so…Jerry Springer episode: Tanorexic oompaloompa girls and the trucker hatted dudes who love them.

If this place is supposedly good for spotting stars, then where were they? Where the hell was gorgeous Villa denizen Jonathan Rhys Myers? Where was Johniston or Brangelina? Was the lack of wattage because it was karaoke night? And why was Lukas Haas checking email on his Sidekick WHILE he was on stage singing Bitter Sweet Symphony? That’s enough to make The Verve break up again. Permanently.

“The décor is wasted on these people.” I remarked “None of them know what those strange oblong things called books are.”

“No.” Stephen agreed. “They probably call it ‘the wall with good children’s names’.”

“Yes, like Gatsby Silverstein. Or Nietzsche Jones.”

I shudder to think. Makes Apple Martin or Pilot Inspektor Lee sound kind a good Christian name. Doesn’t it?

We stepped outside for a cigarette to a hail of flashbulbs. That horrible swarm of parasitic paparazzi that you see on TMZ, were in the flesh outside of the club. Even with a little experience walking down a red carpet, I was a bit taken aback.

“Is this what it’s like when you go out in Hollywood?” Mike asked.

“NO.” I stammered. “This is how the other half live. I’m an east side hipster. We stick to indie rock, red wine and artistic integrity.”

Mike and Ali On The Air outside Villa nightclub

Actually what we were witnessing wasn’t exactly how the other half of LA lives. It’s really more like an eighth…the real Hollywood stars don’t hang out at Villa on a Monday night. They go to bed for an early call to the set the next morning. Or they attend a charity function where the swag bags include strands of black pearls and complimentary blackberrys. No, this type of Hollywood crowd is a very specific breed. The ‘dancing with the d-list’ kinda crowd. The reality TV has-been kinda crowd. And that includes you, Miss so-called World 2006.

Almost as if on cue, two of the perma-tanned d cup girls came out for a cigarette, and the parasites went crazy, clicking and sticking microphones into their faces. I couldn’t tell you who these trollops were, or what they possibly had to say that would hold anyone’s interest…but someone was paying the shutterbugs to capture their every move.

“Who are they?” Stephen asked.

“I dunno. Maybe they’re Hef’s playmates? Or maybe they’re on some reality show.” I offered.

“What show would that be, ‘Surgical Mistakes’? Stephen quipped. No doubt coming soon on Spike TV.

Mike & Stephen give the paparazzi a Brighton greeting

This was exactly the part of Hollywood that out-of-towners want to see, but are then very sorry when they do. It’s an embarrassment to someone like me to try and explain away why America is fascinated by this type of vapid vomit. It’s a peek behind the curtain at what glamour really ISN’T about.

Perhaps I should have stuck with ferrying them on a trip to the Sunset Strip. Even though the brains over there aren’t exactly firing on all cylinders either, at least it’s fun to watch the crowd that hasn’t made it past 1986. Watching someone like Vince Neil imbibe and make an ass of himself seems almost wholesome next to this slutbag contest. This was just…depressing.

It also served as a reminder to me underlining the fact that mediocrity and grotesque reign over talent and beauty. Why is Passenger, with their gorgeous melodies, playing an early slot at the Hotel Café? While Heidi Montag of The Hills is singing at Universal Ampitheater?!? Why, in a town of creative people, do we allow this to happen? Why can’t we urge everyone to stop reading OK magazine and stop tivoing Sunset Tan? Why couldn’t I convince any of my friends to go see the free Shakespeare in the park this summer? And who the hell greenlit Don’t Mess With The Zohan?

I'd rather stab my eyeballs with a fork

No seriously. I mean it. For fuck’s sake! I want to know who greenlit it, and I want his head on a platter!

Frankly I’m tired of having to go to the BBC for good comedy via Gervais and Izzard. I’m hoping that by the time I re-read my worn out copies of books by Evelyn Waugh, another Sedaris will be published. I’m really, really, really hoping Vicky Christina Barcelona will beat House Bunny at the box office but I’m not going to hold my breath.

Perhaps that’s what Silverlake is for. A place on the east side for those of us cultural snobs to retire to, after the glitter fades. We’ve drunk ourselves into an oblivion, partied like rockstars and watched our creative dreams slowly erode. So we barricade ourselves beyond the 101 beltway, light candles for Elliot Smith, eat at vegan bistros, and keep working on the great American novel or album.

Elliot Smith tribute wall

When a group of lads like Passenger come to Los Angeles, I want to have something worthy of them to show them. Something smart. Something thoughtful. Something truly glamorous – the type of glamour that inspired De Mille, Hawks, Altman and Allen.

I know I’m not responsible for the entire city of Babylon. But I am a citizen here and so I must accept that this is how it is, or change it. After all, it’s been years and I still live here. I could live anywhere in the world. It must be because somehow that promise of glamour, of greatness, of creative utopia is still somewhat alive. Perhaps like the song, the feeling remains, even after the glitter fades.

Cause it’s a bittersweet symphony this life
Trying to make ends meet, you’re a slave to the money then you die
I’ll take you down the only road I’ve ever been down
You know the one that takes you to the places where all the veins meet, yeah
No change, I can’t change, I can’t change, I can’t change,
but I’m here in my mold , I am here in my mold
But I’m a million different people from one day to the next
I can’t change my mold, no, no, no, no, no

Well, I’ve never prayed,
But tonight I’m on my knees, yeah
I need to hear some sounds that recognize the pain in me, yeah
I let the melody shine, let it cleanse my mind , I feel free now
But the airwaves are clean and there’s nobody singing to me now

No change, I can’t change, I can’t change, I can’t change,
but I’m here in my mold , I am here with my mold
And I’m a million different people from one day to the next
I can’t change my mold, no, no, no, no, no

(Well have you ever been down?)
(I can’t change, I can’t change…)
(Ooooohhhhh…)

‘Cause it’s a bittersweet symphony this life
Trying to make ends meet, trying to find some money then you die
I’ll take you down the only road I’ve ever been down
You know the one that takes you to the places where all the veins meet, yeah
You know I can’t change, I can’t change, I can’t change,
but I’m here in my mold, I am here in my mold
And I’m a million different people from one day to the next
I can’t change my mold, no,no,no,no,no
I can’t change my mold, no,no,no,no,no
I can’t change my mold, no,no,no,no,no

(It justs sex and violence melody and silence)
(It justs sex and violence melody and silence)
(I’ll take you down the only road I’ve ever been down)
(It justs sex and violence melody and silence)
(I’ll take you down the only road I’ve ever been down)
(Been down)
(Ever been down)
(Ever been down)(Lalalalalalaaaaaaaa…)
(Ever been down)
(Ever been down)
(Have you ever been down?)
(Have you ever been down?)
(Have you ever been down?)

No končno sem prišel malo k sebi, tako da se celo zavedam kaj pišem Namreč včeraj se me je lotil kar težek prehlad, ki me je precej zjebal, zaradi tega se moram še enkrat opravičiti Manci Gašpirc, saj sem komaj stal na nogah, imel sem namreč kar precej vročine :/ Prehlad sem staknil na trodnevnem festivalu , ki se je odvijal v okolici Nickelsdorfa (50 km od Dunaja), se je zvrstilo kar precej legendarnih imen glasbene zgodovine. Mene so zanimali predvsem NOFX , Sex pistolsi ,The Verve (100% poznate njihov “bitter sweet symphony” komad), Bad Religion, ki sem jih poslušal časih ko sem se še lomil na skejtu, Motorhead, Vanilla Sky, Anti Flag, Kid Rock, Incubus in nenazadnje koncert koncertov – RAGE AGAINST THE MACHINE.

Precej ur prvega dne sem prespal v šotoru, saj je bilo zunaj neznosno, veter je kar dvigoval šotore, zaradi varnostnih razlogov so morali celo deloma razdreti oba odra. Kasneje se je program nadaljeval, oblekel sem vse 4 puloverje kar sem jih vzel sabo in se odpravil slikat. V prvem dnevu me je navdušil koncert Sex Pistolsov, ki sem ga tako kot vse headline bande posnel iz publike in tvegal da me vržejo iz festivala. Namreč headlinerje je bilo dovoljeno slikati le trem, štirim fotografom, ki so jih seveda izbrali organizatorji, ki pa si zaslužijo veliko negativno kritiko glede organizacije fotografiranja. Večina fotografov je računala na fotografiranje glavnih bandov izpod odra, ampak organizatorji so nas ob vprašanju, če bo to mogoče, nategovali, “we don’t know yet, ask us 10 min before concert”. No ko pa sem jih vprašal dan pred koncertom, je bil odgovor, “you had to fill in contract with band’s label 2 months earlier”. Preklete barabe, lahko bi vsaj prvi dan že rekli, “ej boli nas kurac, pred oder bomo poslal svoje fotografe s katerimi se poznamo ostali pa odjebite sej bojo slike poceni”.

No ampak to me je še bolj podžgalo, namreč bolj kot so me drkali, bolj sem jih hotel nazaj zajebat, zato sem s pomočjo Lee, spravil fotoaparat v publiko nekaj metrov pred odrom, objektiv pa sem prešvercal v majici. Nato sva se med množico dobila,sestavil sem aparat in posnel tele fotke

Sex Pistols

Sex Pistols

Sex Pistols

Drugi dan je minil v letanju med odroma, razdalja med rdečim in modrim je pribložno 1200 metrov, tako da sem prehodil kar nekaj kilometrov. In to “polni bojni opravi”, saj opreme nisem upal pustiti v šotoru ali press centru. Konec sobote sta zaključila dva legendarna banda, Motorhead in The Verve.

The Verve

The Verve

Motorhead

Zadnji dan je bil kar naporen, glede na to da sem se v šotoru zbudil ves pobarvan od flomastra, čez dobro uro pa je bil na sporedu že prvi intervju, z bandom Alter Bridge, ki mu je sledil precej bolj sproščen intervju z Vanilla Sky. No v večernih urah sem poslušal Kid Rocka, katerega koncert mi je bil res hud, temu so sledili Incubus.

Vanilla Sky

Incubus

Incubus

Težko vam opišem občutek, ko stojiš 15 metrov od odra v coni ločeni od večine folka, namenjeni zagretežem,ki najprej pridejo pod oder, v kateri je prepovedano slikati/snemati, ti pa čakaš s fotoaparatom v roki, na trenutek da lahko za par sekund dvigneš teleobjektiv zavit v majico, da se ga ne vidi. Potem zadržiš dih, upaš da čimprej najde fokus, knof za slikanje kar držiš obenem pa upaš da te varnostniki ne dobijo, sicer moraš ven iz festivala brez spominske kartice, če te prej ne podere množica sodelujoča v mosh pitu. Ampak to vse je vredno tveganja, ker če ti uspe fotka, imaš zabeležen band, ki si ga začel poslušat ko so razpadli in si upal da bodo še kdaj igrali, kaj šele pred tabo, kaj šele da jih ujameš na fotiča, to so Rage Against The Machine.

RATM

RATM-Tom Morello

Als ik mijn muziek beluister, staat de optie “shuffle” bijna altijd aan. Shuffle zorgt meestal voor vrij spectaculaire overgangen, maar ook voor momenten van “hey, da’s lang geleden”. En dan kom ik wel eens liedjes tegen waaraan bijzondere herinneringen vasthangen, nummers die een bepaald gevoel oproepen.

Daarom lanceer ik een nieuw stokje: Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.

Er zijn wel meer dan vijf nummers die iets oproepen, maar deze kwam ik toevallig tegen:

1. Bitter Sweet Symphony – The Verve
Het moet gezegd, één van mijn favoriete nummers. Als ik aan MTV denk, denk ik aan Bitter Sweet Symphony. Ik was ongeveer 9 jaar, 1998 moet dat geweest zijn, toen we met het gezin naar Centerparks gingen, iets wat we toen wel meer deden. In die tijd hadden wij nog geen MTV bij ons thuis; en ik weet dat toen we daar aankwamen mijn oudste zus Elge zei: “ze hebben hier MTV!”. Het eerste nummer dat ik toen zag en hoorde op MTV was Bitter Sweet Symphony, toen razendpopulair. Ik heb het gedurende ons verblijf daar méér dan eens gezien. Want toen toonden ze op MTV nog videoclips bij klaarlichte dag. MTV Europe was het toen nog, als ik mij niet vergis. Het was als een nieuwe wereld die voor mij openging, vanaf dat moment ben ik naar muziek echt beginnen luisteren. 

2. Heart Attack – Sum 41
Ook hier weer een herinnering waar Centerparks iets mee te maken heeft. Puur toeval eigenlijk. In het jaar 2001 gingen we met de ganse familie langs moeders kant naar Centerparks; iets wat we begin dit academiejaar, na 6 jaar, nog eens ongeveer overdeden. Het was ook het jaar dat de groep Sum 41 het album “All Killer No Filler” uitbracht. Ik zat toen in het 1e middelbaar en één van mijn beste vrienden toen, Thomas, had dat album gekocht toen het hier net uit was. Ik weet nog dat we er op de speelplaats naar hebben zitten luisteren, en het zwaar fantastisch vonden. Omdat ik toen naar Centerparks ging en vrij lang in de auto moest zitten, vroeg ik of ik de cd eens mocht lenen. In de auto heb ik gans de rit naar de cd geluisterd op mijn discman -jaja, toen had iedereen nog een discman- tot vier keer toe denk ik mij nog te kunnen herinneren. De nummers waren niet bijzonder complex, dus kende ik ze vrij vlug uit het hoofd. Ook tijdens het weekend daar stond mijn discman niet stil. En toch heeft één nummer, Heart Attack, een speciale betekenis. Heart Attack gaat over zorgeloze tijden, u van niets aantrekken, gewoon u ding doen. Ik weet dat ik mij dat weekend enorm goed heb geamuseerd. Ondanks mijn taak voor wiskunde en toets van Godsdienst, moest ik mij over ander schoolwerk nog niet te veel zorgen maken. Toen we die zondagavond huiswaarts keerden was het al valavond en vrij grauw weer. Ik had de oortjes van mijn discman weer in de oren geduwd uiteraard, en toen we van het domein reden speelde “Heart Attack” (shuffle! toen al). Dat nummer heeft een zekere ondertoon van heimwee naar leuke tijden. Aangezien het toch ook wel droevig was dat dat weekend achter de rug was, is me dat moment altijd bijgebleven.

3. Chop Suey – System of a Down
Voor Bryan Adams was het de Summer of 69; voor mij was het de zomer van 2001. De beste zomer uit mijn leven tot hiertoe. Het 6de leerjaar was net achter de rug; een jaar waarin ik écht met enorm veel plezier naar school ging. Nog niet weten wat het middelbaar zou brengen natuurlijk.. De zomer van de overgang was echter ook fantastisch. De vele sleepovers bij of met vrienden hadden daar veel mee te maken. Vooral die paar dagen bij Lars, toen ook één van mijn beste vrienden, waren memorabel. Lars woonde toen nog in Affligem, in de chique wijk Blakmeers. We vulden onze dagen met het kijken van South Park, massaal veel games te spelen, de wijk terroriseren met o.a. stinkbommetjes, (te veel) flensjes te bakken en de overschot aan de honden te geven -wat fout uitdraaide, de PU (Power Unlimited) te lezen en over gamesgerelateerde dingen te praten. Ik weet nog dat men sprak over de 2e generatie spelconsoles die eraan kwamen. De PS2 was nog maar net uit, de Xbox en de Gamecube waren nog in ontwikkeling. We spraken toen nog over de Dolphine in plaats van de Gamecube, dat was namelijk de ontwikkelingsnaam. Ja, we waren toen echt enorme gamefreaks. Wat een dagen zeg. Maar ik had het dus over Chop Suey. Dat nummer was toen nieuw in de charts, en gewoon iedereen die toen van een beetje metal hield, vond dat een beestig goed nummer. Zo ook wij, Lars en ik. Dat nummer doet mij daarom nog altijd denken aan die paar zomerdagen bij Lars te Affligem.

4. Truly Madly Deeply – Savage Garden
CM-kamp te Zwitserland, zomer van 2003. Het tweede middelbaar was achter de rug, en ik trok met twee klasgenoten, Toon en Willem, op kamp. Het was niet mijn eerste CM-kamp, evenmin voor Willem. Voor Toon, weet ik het niet meer. Omdat zowat iedereen van ons jaar naar Maloja ging, wouden wij eens averechts doen en naar Schwarzsee gaan. Uiteindelijk waren er dan nog veel mee van ons jaar, maar dat zijn details. Het was niet het beste CM-kamp dat ik meemaakte, en dat kwam vooral door de grote massa. We waren denk ik met meer dan 100 cm’ers naar daar getrokken. Ook waren daar de CM-verbonden van Mechelen, Turnhout en ‘die van Limburg’ aanwezig. Dus er liep wel wat volk rond op dat domein en we sliepen met een goede 25 man op één kamer. Met zoveel jongens op één kamer, dat was vrij grote chaos. Ondanks de vele minpunten, hebben Toon, Willem en ik ons daar toch nog goed geamuseerd. Ik weet wel nog dat Willem in het begin aan het zagen was dat hij liever thuis had gezeten, maar zo is Willem nu eenmaal. En wie kon hem ongelijk geven de eerste dagen? Als ik eraan terugdenk komen de leuke herinneringen weer boven. Zo was er een moni, Lies denk ik, waar elke jongen toch wel een zwak voor had. Alleszinds, wij toch. Pubers met oversekste gedachten, wat wil je dan? Het moniteam heeft dit ook wel in de hand gewerkt door de eerste avond al een quiz te organiseren waar er een vraag bij was: “Welke cupmaat heeft Lies? Een B85 of C85?”, waarbij ze die vervolgens showde in bikini (ik verzin hier niets hé mensen, Willem en Toon kunnen dit bevestigen). Het antwoord was 85C. Ze liep er dan ook graag mee te koop, tot groot jolijt van het mannelijk volk. Ik herinner mij een moment waarbij we aan het eten waren, en Lies bij ons (willem, toon en ik) aan tafel kwam zitten. Ze had toen een mooi rood kleedje aan -ze had stijl-, diep uitgesneden waardoor je genoeg zag om jongens van 14 jaar hun stem te doen stokken. We hebben toen gedurende de hele maaltijd amper een woord gezegd. Zij vroeg af en toe eens iets aan ons, waarop we toen wel antwoordden. Maar daar stopte het. Ze zat ook recht voor mij aan tafel, en het was vrij moeilijk om niet steeds de indruk te geven dat ik in haar kleed aan het kijken was. Bij een volgend kamp hoorden we van andere moni’s dat die Liesje eigenlijk maar een luie en ambetante trien was, maar ze fleurde het kamp toch op. Ook hebben we in Schwarzsee de zwaarste bergtocht tweedaagse gedaan. Tegen onze wil, want Willem en ik waren vastbesloten om de miete-2daagse te doen. Maar die groep zat vol, en door ons aanschuiven daar zaten de middelmatige en zware 2daagse ook al vol. Waardoor we de zwaarste moesten doen. Pech, ja. Ik herinner mij dat Toon en ik, Willem zijn lunchpakket hadden gesaboteerd door sinaasappelschillen en melk (met gore brokjes) tussen zijn boterhammen te doen. Had Willem nu juist op die dag geen honger zeker! Heeft hij enkel zijn stuk chocolade opgegeten; en wij maar zo pushen ” alé Willem, wij doen hier nen bergtocht en gij gaat niks deftig eten. Ge moet iets eten, anders gade van uw stokken draaien ze!”. Tevergeefs. Wat mij doet denken aan keukenhulp Pol Sui, komisch figuur. Die nacht ook geen oog dichtgedaan in de berghut. Willem en Toon die achter de koeien hebben zitten lopen, hilarisch. Karel was één van de moni’s van onze groep, blauw. Ambetante kerel. Voor de laatste avond vond leider Karel dat wij een act moesten doen. Hij stelde voor om ons (de jongens van onze groep) te verkleden als vrouwen (ja, dat heb je als je met CM-Aalst (nu Midden-Vlaanderen) meegaat zeker?). Een idee waar ik, en heel de groep trouwens, niet echt voor te vinden was. We zeiden dat dan ook, maar die kerel bleef daar maar over doordrammen. Dus ik zei: “Ik wil mij écht niet verkleden als een vrouw”. Vervolgens werd Karel ongelooflijk boos en moest ik “even gaan afkoelen”. Ik heb mij daar dan even aan de kant gezet, en hij is dan met mij komen praten. Ik weet niet wat hij toen gezegd heeft, maar ik was alleszinds niet onder de indruk. Zijn reactie was gewoon belachelijk, niemand van onze groep verstond goed waarom Karel daarom boos was op mij dan nog. 3 jongens hebben zich dan wel verkleed als vrouwen, maar ik dus niet. De volgende dag, op onze reis huiswaarts, was Karel echt zwaar ziek. Hebben wij toen gelachen! We komen al dichter bij de clue mensen, nog even volhouden.
Zoals ik al zei waren er daar ook andere verbonden. Toon had het wel voor een meisje van Limburg, Kathleen. Ik vond Mechelen dan weer interessanter. Ik heb daar ‘iets’ gehad met een zekere Sarah, gewoon wat onschuldig gekus hoor. Je zou ze kunnen beschrijven als een typisch netlog mens. Maar eigenlijk was ik verliefd op Liesje -niet verwarren met de moni Lies-, ook van Mechelen. Liesje had het ook wel voor mij, maar ze had daar al iemand anders als vriendje. Onze laatste avond was toevallig samen met die van Mechelen. En nu komen we bij mijn nummer. We slowden samen op het nummer Truly Madly Deeple, ik herinner het mij nog alsof het gisteren was (net als de hele reis blijkbaar). Ze voelde nogal warm aan -het was warm binnen- en we namen mekaar vrij innig vast. Tijdens het slowen vroeg ik haar :”zijt ge wel zeker dat je hem graag ziet? Want eigenlijk denk ik dat je mij graag ziet”. Waarop ze antwoordde dat ze het zelf allemaal niet meer goed wist.. Ná de reis echter heeft ze beseft dat ze mij graag zag en heeft ze die andere jongen laten staan. We hebben toen toch een zekere tijd regelmatig liefdevolle telefoongesprekken met elkaar gehad en mekaar liefdesbrieven geschreven. Maar tijdens de examens in december belde ze, maar ik had weinig tijd en was vrij kort aan de telefoon. Ik hád moeten terugbellen, maar stom als ik was deed ik dat niet. Het einde van onze liefde. Ik heb vernomen dat ze nu in Gent studeert, maar ik ben ze nog niet tegengekomen. We hebben ook niet echt contact meer, spijtig, ze was nochtans een leuk meisje. En dus vandaar, Truly Madly Deeply, mooi toch?

5. Music Sounds Better With You – Stardust
Last but not least. Mijn lievelingsnummer. Aanstekelijk deuntje, steeds herhalende tekst. Maar gewoon, echt een nummer dat bij mij het gevoel van “chill” oproept. Het nummer doet mij niet specifiek denken aan één herinnering, maar het doet mij aan alle leuke dingen denken. Aan alle zorgeloze dagen van vroeger, waar ik nog dagen had dat ik werkelijk aan niets moest denken. Moest ik de tijd kunnen terugdraaien…

Voila, mijn vijf nummers. De rangorde is van geen belang. Ik zie dat ik enorm veel geschreven heb, een gevoel van melancholie overviel mij gewoon. Dat gebeurt wel eens tijdens de examens.
Ik geef mijn stokje door aan Gloomy en Th1ebby.

Rättad 2008 04 16
-var trött igår när jag gick så svenskan var ju inte den bästa men låten är bra

Dagens kvastskaft går till den som kallar Fredrik Federly nazist! Skärpning!

Vilken låg nivå och bättre kan vi när vi kommenterar eller skriver i bloggar.

Även om vi brinner av och blir på ren svenska förbannade på personer eller vissa företeelser så måste vi tvätta oss i munnen i bland..även jag! Så visst går det att inta ett different mode

Para acabar este repaso a las grandes canciones y bandas de los últimos 15-20 años, a gusto del que escribe, cuatro serán las elegidas.

Comienzo con un tipo del que por mi vagancia no he sido capaz de oír ninguna canción más, pese a que su himno de los perdedores (“Loser”) me parece una auténtica obra maestra. Hoy consigo algo más de Beck:

Pese a que me gusta bastante el último disco (“Icky Thump”) no puedo poner nada de los White Stripes que no sea su deliciosa “Seven Nations Army”. El comienzo monolítico es demoledor, así como esa guitarra que suena ebria y parece sacada de un jam de los tiempos mozos de Clapton. Arrollador:

Y gracias a la insistencia del cantante y del bajista de Last Nite he logrado saborear al fin el toque pijo-glamouroso-decadente de los Strokes. Podría poner la sátira policial de “New York City cops”, el gran principio de “Last Nite” o “Heart in a cage” (cuyo video es sospechosamente parecido al “Love is strong” de los Rolling). Pero escuchar “12:51″ me alegra el día, no sé por qué:

Y para acabar, el gran HIMNO de The Verve. No es un grupo que me parezca espectacular pero sólo por ésta canción (y su colosal video) ya merece un lugar en el Olimpo moderno. Todos hemos querido ser alguna vez Richard Ashcroft en este clip. Señoras y señores, pónganse en pie con “Bitter Sweet Symphony” y cantemos juntos “Sex, violence, melody and silence …”:

Como habréis visto, me he dejado algunos por considerarlos clásicos (Pixies, Frank Black, U2, Setzer, …), otros porque si bien me agradan no alcanzan las cotas de los señalados (Izzy Stradlin, Jet, …), otros porque se me habrán olvidado y a Metallica porque aunque “One ” y “Fade to Black” me parecen obras maestras no escucharía dos canciones seguidas suyas ni aunque me engatillaran con un Colt. Aún a riesgo de ser insultado, Metallica es tan deprimente que se me quitan la ganas de oirlos.

No sólo de clásicos vive el hombre …