Każdy filozof staje kiedyś przed pytaniem, czy wszystko co do tej pory myślał, co uważał za prawdę niepodważalną, rzeczywiście prawdziwe jest. innymi słowy stawia sprawę tak: A jeżeli to wszystko jest tylko moją imginacją, marą, produktem kompleksów jednostkowej istoty, z gruntu marnej i uwarunkowanej? Może gdzieś u podstaw pierwotnej materii myśli wystąpił błąd, który zaowocował błędnymi wnioskami? Czy wobec tego należałoby zburzyć wszystkie myśli w jakimś transie i poddać się oczyszczeniu, czy konfrontować to co myślimy ze światem zewnętrznym, który jako realny jest bazą? Gdzie wtedy podziać myśli transcendentne, przekraczające to co nie do przekroczenia i czy są one wogóle prawomocne? Krążąc wśród tej tematyki można napotkać wiele pułapek. W tym pułapkę zwątpienia w możliwość jakichkolwiek rozstrzygnięć filozoficznych, bądź też w pychę intelektualną o pozorach oświecenia.
Czy może ludzki rozum objąć świat, prawa nim rządzące, Boga wreszcie?
Nie – więc jeżeli mamy do dyspozycji tylko cząstkowe prawdy – to czy nie żyjemy w jamimś rodzaju nieprawdy? Czy całe filozofowanie nie jest więc jakby tylko gonitwą, która przynosi cząstkowe radości jak podróżnictwo – wymuszające potrzebę coraz to nowych bodźców? Czy nie jest tak, że tylko zatopienie się w Bogu i jego Miłości przynosi pokój i szczęście? Raczej na pewno. Wydaje mi się, że nie ma możliwości zaspokojenia ducha ludzkiego bez udziału Boga, który ogarnia wszystko…

Czasami żałujemy decyzji podjętych w przeszłości… Niepotrzebnie

W każdej sytuacji jest kilka możliwych rozwiązań. Jedne mogą wydawać nam się lepsze, inne gorsze…. ale zawsze wybieramy to rozwiązanie, które w danej chwili (z zasobami, którymi dysponujemy) jest najwłaściwsze.

Teraz zastanów się czy jest sens nazywania czegoś błędem ?

Skoro dokonujesz zawsze najlepszego dla siebie wyboru (bo po co wybierać nienajlepszy) w danej chwili a po jakimś czasie dojdziesz do wniosku, że jednak mogłeś wybrać inaczej to musiałeś dowiedzieć się czegoś nowego… musiałeś zwiększyć swoje zasoby.

Dlatego w chwili podejmowania decyzji nie popełniłeś błędu… Nie mogłeś po prostu podjąć lepszej decyzji…

Nigdy nie popełniasz błędu tylko nazywasz go tak gdy znasz wyjście z sytuacji, którego nie znałeś w momencie podejmowania decyzji.

Podsumowanie: NIE BÓJ SIĘ PODEJMOWAĆ DECYZJI – W przyszłości zawsze znajdzie się jakieś lepsze rozwiązanie problemu… ale żyjesz TERAZ i TERAZ musisz dokonywać wyborów… czekając na poznanie odpowiednich zasobów możesz się zestarzeć…

Well, finally been able to shoot some acceptable photos. I was ‘out’ with a small knee injury preventing me from making long walks with my camera. No animals just yet but some abstract try-outs. I’m satisfied with the results, especially the bright green color. The leaves are from a plant in my bedroom. The sun created such a nice green color that I just had to take some shots.

Tomorrow I’ll go on an excursion organized by the National Forestry Association (Staatsbosbeheer for the Dutch readers) in which a guide will, hopefully, show us some wildlife. Hope to show you some nice ones tomorrow.
I’m planning to wait for Christmas to see if Nikon will update the 300 f/4 with VR. I don’t really need it that fast so.. will see what the rumors are by then. Also looking for a Gitzo tripod but I’m still not sure what kind of a tripod head I’ll buy.

Until next time!

Od kilku godzin użytkownikom sewisu www.lockerz.com mogą wyświetlać się nieprawdziwe informacje na temat ilości PTZ oraz zaproszonych znajomych. Powołując się na polską stronę poświęconą działaniu serwisu Lockerz – www.lockerz.com.pl, są to tylko chwilowe problemy które w bardzo krótkim czasie powinny zostać skorygowane, także apeluję o cierpliwość do osób zaniepokojonych takim stanem rzeczy.

  I disse dager handler det vel mye om “å holde hodet kaldt”. Molde gjorde vel ikke det under cupfinalen… Erik Hamren gjorde det (?) i sitt skifte av jobb…Aalesund gjorde det da de vant finalen…og sånn kunne en vel fortsette….Denne blomsten får være symbolet på utsagnet! Den står like godt selv om hodet er isdekt…  Mye spennende å finne i hagen nå når natta bringer med seg kuldegrader. Iskrystaller som “sukrer” ellers så kjedelige gressstrå er en ting…  Timianen som jeg har i min krydderkasse i hagen blir skikkelig julepyntet når naturen får bruke sin pensel. Og det er meldt mere klarvær og kuldegrader. Jeg gleder meg til fototurer. Og, ja, – jeg skal ta på lue!!

Pamiętajmy, że maszyny potrzebują miejsca żeby “oddychać”. Jeśli nasza kyocera pracuje to trzeba jej zostawić miejsce na chłodzenie. Czyli unikajmy przytulania jej do mebli, ścian i przede wszystkim jeśli chcemy nakleić instrukcję bhp – to na ścianie powyżej (może kogoś zainteresuje) – NIGDY na maszynie w miejscu gdzie są otwory wentylacyjne.
Problem wtedy, gdy już tak zrobiliśmy i pojawił się C-4 (C-400x) – problem lasera. Warto zgłosić się wtedy do autoryzowanego serwisu. Laser trzeba wymienić – nie jest tani, więc lepiej w autoryzowanym serwisie, “mamy” pewność, że laser pochodzi długo. Przy właściwym ustawieniu maszyny – możemy zapomnieć o takiej sytuacji – raczej nie zdarza się. Maszyny Kyocera Mita śmigają bardzo długo i są bardzo wydajne.
Miłego użytkowania.

Kritiker behaupten, dass unsere Wortspiele immer schmächtiger und dürrer werden. Sogar von „Mager-Wortspielen“ war die Rede. Wir steuern gegen diesen Trend und schicken nur noch schlechte Wortspiele mit realen Maßen auf den Laufsteg. Die aktuelle Folge ist äußerst schwer – schwerer als David und ich zusammen (und ich alleine wiege schon 45 Kilo). Man könnte fast schon von blad sprechen…
Alternativer Link (Youtube)

Alle 2gewinnt Wortspiele/Videos

• Alle Wortspiele plus Klappentext
• Wortspiele auf Youtube
• Wortspiele auf Kyte
• 2gewinnt Videoarchiv

Homajon

  Regndråper er det mye av for tiden. Kjipe dråper som trenger seg inn overalt og gjør livet vått og kaldt.   Når dråpene samles på høstfarga blad, og jeg har microlinsa (macro-) på, ja, da er det bare varme og glede…  Regnvær kan være flott når en tenker fotomotiv. Vann, dråper og akkurat passe mengder med regn…  Det er knall det….

God morgen kjære lesere! våkna faktisk av meg selv rett før 8 i dag, selv om jeg har fri! Så da blei det til at jeg satte meg ned med dataen og redigerte noen av bildene jeg og min kjære tvillingsøster tok i går morgen kl 9. Vi var ute i en liten skog rett ved huset vårt og fant noen fine frossene blader og diverse høsten er en fin årstid!

Kan legge til at jeg har fri denne helga. Reiste opp til Pål med bussen i går etter jobb  Har fryktelig vondt i ryggen da.. Så bussturen var så som så. Klarer nesten ikke å bøye meg på jobb. Ganske kjipt siden jobben min innebærer mye løfting, krabbing under border for å finne farer og sånt. men det går greit!

Gleder meg til å slappe av og nyte denne fantastiske helga i høstværet! Og her kommer et av bildene:

- Hva syns du om høsten? 

De herfst is weer in het land. Dit betekent mooie kleuren, warm licht en mist! Dus vol goede moed zijn we zondagochtend vroeg weggegaan naar Beetsterzwaag. Hier heb je veel beuken welke in de herfst mooi rood-bruin kleuren en de hiermee de grond een mooi tapijtje geven.

Het weer was niet al te best en de voorspellingen waren veel regen. Dit viel gelukkig mee waardoor we de hele ochend konden fotograferen zonder te hoeven schuilen. Het bos was al mooi op kleur gekomen waardoor er zelfs bij grijs weer een hele mooie sfeer ontstaat.

The foliage has been losing its freshness through the month of August, and here and there a yellow leaf shows itself like the first gray hair amidst the locks of a beauty who has seen one season too many.

Jeg fandt disse larver i haven i går – de er helt klart i uddannelsen af de kommende Olympiske Lege, som bliver holdt et par miles fra her. Den synkroniserede blad stripping begivenhed. Ikke dårligt – selv dem på bunden behovet for at få deres haler op en smule mere, hvis de er til at være i med en chance. Jeg kunne ønske, de havde ventet lidt længere tid at flytte ind i området selv – min have er ikke den olympiske by, og de er polering ud, hvad er ikke meget tilbage af min stakkels roser. Nå ja, sport skal fremmes blandt de unge, jeg formoder …

Vallen is,
als je het goed nagaat,
een neerwaartse vorm van vliegen.
(Rudi Vandendaele)

Nie dawno, bo wczoraj po aktualizacji jądra systemu padł cały system. A jadro wykazało komunikat: Panic. Jeśli nie działający inny system/systemy, był bym w czarnej dupie. Ale i tak byłem. Bo na mój problem, rozwiązania nikt nie znalazł. Czekała mnie już druga reinstalacja systemu. Przy okazji okazało się, że wgranie 9.04 i aktualizacja samego jadra spowodowała masę błędów. Wiem że tak mogło być, no ale to daje przedsmak tego, co może być, kiedy ludzie zaczną przechodzić na 9.10 z beznadziejnego,moim zdaniem, 9.04. Rozwiązaniem było, chyba już od dawna stosowanym przez mnie, mieć osobny dysk dla /home, co powoduje nie kasowanie się ustawień. Ale to i tak nie zmienia faktu, że aktualizacja była kompletnym nie powodzeniem, nie tylko jadra ale też innych programów. Ściągnięcie i instalacja wersji Alpha 5 – 9.10, też musiała być powtórzona, z powodu wadliwego, jeszcze, jądra. Na dniach, tak liczę, powinno się ukazać pełno prawne jądro 2.6.31 na Ubuntu, oby ono nie spowodowało że mój system znowu się miło wysypie. Obecnie sytuacja z wadliwym jądrem została naprawiona. Ale jak to już nie raz bywało: czasami bywa tak że coś zepsują, a nie naprawią.

The post is brought to you by lekhonee v0.7

Äntligen färdig slitet uppe i huset. Lite småplock kvar bara som fixas på en timme.

Fast det var mycket som skulle göras under dagen, har sprungit upp och ner för trappor. Kört skottkärra fram och tillbaka till en brasa. Sopat ur ett garage. Och lite till.

Och när brorsan gett sig av hem, så stannade jag kvar och fick äntligen tid över till kameran. Nåja, jag gjorde bilder under dagen också till brorsans förtret. Men man måste ju få underhålla bildintresset mellan varven också.

Fokuserade mest på detaljer i skogen idag.

Och det här omaka paret låg så, inget pill för att få det att se snyggt och symmetriskt ut.

Och för dom som väntat på spindlar. Dom glömde jag inte bort. Och dom ska jag jobba ännu mer med innan kylan driver bort dom.

AI, in the publishing industry, means Advance Information, and it’s doled out more carefully than the last remaining specks of Britain’s gold reserves. I can’t wait to show my book to the world, but, as I said in my earlier post, the promotional timetable has its own imperatives.

But I can show you the blad. Click here for the PDF: Osamu Tezuka Blad, July 09.

A blad, or Book Layout And Design, is a book in its foetal state, not yet fully evolved but growing towards what it will become. From the author’s first idea – which could be a scribble on the back of an envelope – through the formal proposal to the finished product, a book develops and changes shape, like any living thing. At an early stage it could become anything – the ideas are unformed, the cells, as it were, unspecialised. The blad is a snapshot to enable prospective trade buyers to see how this embryonic creature might look when it finally hits the bookstores.

It’s a slim brochure, the same size and shape as the proposed book, with front and back covers designed just as the book would be, and interior pages laid out in the proposed style. It provides a chapter listing, an outline, samples of the content and images – just enough to show how this might look ‘on the shelf’ and what kind of reader it would appeal to.

All of the content of a blad is subject to change, depending on trade and marketing feedback, but if the author, designer and publisher know their target audience and topic, the finished book probably won’t diverge too far from the overall style of the blad. As for content, a blad is both outline and teaser, and has to balance the inclusion of what’s expected with the lure of new insights and the need to reserve some surprises for the actual publication. The book has to give more than the blad promises – only very foolish authors, or publishers, would end up giving less – but the layout and arrangement of the material may change. Sometimes text has to be edited or page styles amended to make room for new material that emerges after the book is sold, but while it’s still being written.

The actual process of producing The Art of Osamu Tezuka: God of Manga was both rewarding and frustrating. The further I looked, the more interesting information and astonishing images I found. It was very difficult to edit such a wide-ranging body of work down to the word count and page count we had available, and still keep the book stylish and easy to read. For every image we chose and every manga and anime title we featured, there were others with strong claims for inclusion.

Because Tezuka set no limits on his own imagination, there’s no limit to the number of books that could be written on different aspects of his career: because his body of work is so enormous, anyone writing about him could come up with images as fresh as their ideas. I still remember the impact of the images Frederik L. Schodt chose when writing about Tezuka in his book Manga! Manga! The World of Japanese Comics in 1983, and of the Tezuka chapter in Thierry Groensteen’s L’Univers des Mangas in 1991. Other authors, like Philip Brophy, Paul Gravett and Brigitte Koyama-Richard, have given tantalising glimpses of his work, but there is so much more to see.

In the past few years, new fieldwork has turned up early Tezuka comics which were either thought lost or completely unknown, and more of his later work is being translated into European languages. Tezuka Productions’ current project will make all his work available online in English, Chinese and Korean, opening up new areas in Tezuka scholarship, as well as enabling millions of comic fans outside Japan to fully grasp the range and scope of his genius. This is an exciting time for anyone interested in the development of anime and manga, and in Tezuka’s influence on that development.

Man kan ju inte låta bli att fundera…

Fast bilden är från Kalmar, den 3 september 2009.

Man behöver egentligen inte ta sig så långt bort för att finna spännande saker att upptäcka.

Trekanten, Småland, den 19 augusti 2009.

To jeden z tych, którzy do problemu zdrowotności podchodzili naukowo.

Urodził się w Gdańsku 18 września 1583 roku.

Rodzicami byli Elżbieta z Fischerów, zaś ojciec – także Adrian, w latach 1548-1611 był diakonem, a następnie pastorem kościoła ŚŚ. Piotra i Pawła. Był także rektorem szkoły działającej przy tym kościele.

W maju 1596 roku Adrian junior rozpoczął naukę w gimnazjum w Gdańsku. W tych czasach wielkim poważaniem cieszył się zawód medyka. Wybierał ten kierunek zainteresowań. Następnie – udał się na studia lekarskie do uniwersytetu w Heidelbergu. Był on w tych czasach celem peregrynacji wielu ówczesnych gdańszczan. Tam – w roku 1605 promował się na doktora medycyny. W latach 1607-1609 kontynuował naukę na uniwersytecie w Montpellier we Francji (słynnym z edukacji wielu znanych postaci renesansu, jak choćby m.in. wielki humanista i lekarz Franciszek Rabelais).

Po studiach – Adrian wraca do Gdańska, gdzie w roku 1611 obejmuje stanowisko profesora nauk przyrodniczych w Gimnazjum Akademickim. Wiadomo też, iż rozpoczął działalność praktyczną.

Odrodzenie w Gdańsku, ale również w innych ośrodkach naukowych Europy – to ściślejszy związek medycyny z naukami przyrodniczymi.

Lekarze zaczęli poświęcać się naukom przyrodniczym – zdając sobie sprawę z tego, że badania w tym zakresie mogę medycynie tylko pomóc i pchnąć stan wiedzy do przodu. Życie Adriana Pauli w Gdańsku, to w związku z tym nie tylko praca pedagogiczna, ale i naukowa. Wyniki swoich badań wydawał w szeregu publikacji, spośród których najbardziej znaną była: De temperamentis. Disputatio physiologica cum Delineatione logica, wydana w Gdańsku w roku 1615. W pracy tej Pauli przyjął istnienie czterech cech organizmu (ciepło, zimno, wilgotność i suchość). Temperament według niego miał powstawać ze zmieszania ze sobą poszczególnych cech. Rozróżniał temperamenty proste, tzw. simplicia temperamenta, w których to jedna właściwość dominowała nad pozostałymi oraz złożone – composita temperamenta, gdy dwie właściwości górowały nad innymi.

W efekcie Pauli głosił przekonanie o istnieniu dziewięciu odmian temperamentów: czterech prostych, tyle samo złożonych oraz, dodatkowo, temperamentum uniforme, gdy wszystkie właściwości znajdowały się w jednakowym wzajemnym stosunku. Przyjmował zmienność temperamentów w czasie życia osobnika, w zależności od czynników wewnętrznych jak np.: starzenie się organizmu w związku ze zmianą tempa procesów biologicznych oraz w zależności od czynników zewnętrznych, na które składały się: warunki klimatyczne (powietrze) oraz pożywienie i leki (to ostatnie spostrzeżenie było nowum w tym czasie) Pauli zajął się też oceną fizjonomii człowieka. Jego zdaniem bowiem stanowiła ona drogowskaz prowadzący do poznania stanu narządów wewnętrznych. W tym przypadku opierał się na poglądach Arystotelesa i Hipokratesa. Czerpał też z dorobku Galena – zawartego w jego Ars parva.W przeciwieństwie do swoich wielkich poprzedników, uważał jednak, że cechy fizjonomii służą do oceny naturalnej skłonności osobnika.

Doktor Pauli stworzył także naukowe podstawy dla stosowania metali w lecznictwie. Dał temu wyraz w swojej następnej publikacji: Dysputatio physica de metallis wydanej w Gdańsku 29 kwietnia 1618.. Ten kierunek badań był nadzwyczaj ważny w tamtych czasach. Wszak chemia i alchemia zajmowały wówczas umysły nie tylko lekarzy. Pauli zajął się eliminacją błędów w sztuce leczenia. To bowiem zdarzało się nader często – w praktykach oszustów wykorzystujących częściowe wiadomości o właściwościach ciał chemicznych.

Autor wyróżnił pięć metali ciężkich, jego zdaniem istotnych w lecznictwie. Pierwsze miejsce w układzie metali zajmowało złoto, leczące serce i służące wzmocnieniu organizmu. Następne w kolejności były – srebro ołów, miedź i żelazo.

Pauli wyróżniał trzy rodzaje ołowiu: czarny, popielaty i biały (zwany cyną). Ołów był przez niego zalecany do “oziębiania gorących nerek”. Żelazo uważał za metal najmniej szlachetny, wskazany przy zaburzeniach żołądkowych.

Doktor Adrian Pauli “nie wykluczał naukowych możliwości dokonywania przemian metali, np. przemiany srebra w złoto. Jego zdaniem istniały teoretyczne podstawy dla takich poszukiwań, tkwiące we wspólnych właściwościach metali.”

Innym przykładem potwierdzającym różnorodność zainteresowań doktora był bursztyn. Napisał na ten temat rozprawę pt. Disquisitio philosophica de succini natur (Gdańsk 1614 r.). Przyjął tutaj pochodzenie bursztynu z żywicy, która uległa kondensacji w morzu. Z dużą dokładnością opisał właściwości fizyczne bursztynu (jak zabarwienie, przezroczystość czy zapach) a także właściwości przyciągania opiłków żelaza. Wspomniał także o zatopionych w bursztynie drobnych owadów, określając je jako bestiolae. Dzielił powszechną (do dzisiaj zresztą) wiarę w nadzwyczajne wartości lecznicze bursztynu. Polecał stosowanie go w wielu schorzeniach somatycznych. Odrzucał jednak nadprzyrodzone pochodzenie bursztynu. Jego poglądy na powstanie bursztyn jak i jego istotę do dzisiaj uchodzą za bardzo postępowe. Z pewnością pomogły mu tutaj liczne kontakty z zagranicą i to co dzisiaj nazywa się poszerzaniem wiedzy – jako że w okresie odrodzenia wzrósł ogólny zakres wiadomości z geologii i mineralogii – jako ważnych dziedzin w poznawaniu przyrody.

Adrian Pauli zmarł w Gdańsku w wieku 39 lat. Jego pogrzeb odbył się w dniu 20 maja 1622 roku.

Nie wiemy nic o jego rodzinie, czy taką posiadał, ani nie wiemy, czy był lubiany, czy często go wzywano do chorych, czy był szczęśliwy. Nie wiemy nawet gdzie w Gdańsku mieszkał. Wiemy jednak, iż w swoim życiu i pracy starał się opierać na metodach doświadczalnych i racjach rozumowych nie było to łatwe w tamtym czasie. Powszechnie panowały przesądy astrologiczne, które szereg przyczyn tłumaczyły zależnością od położenia ciał niebieskich. Metody doświadczalne zaś przeciwstawiały się ślepemu uznawaniu autorytetów i nabierały coraz większego znaczenia dla postępu, jaki osiągano w pracach badawczych. Tym cenniejsza jest więc postać doktora Adriana Pauli. Dzięki takim właśnie ludziom przecież wytworzyła się na przestrzeni wieków obecna medycyna naukowa.

Tekst jest mojego autorstwa – zamieszczony czas jakiś temu na stronach Akademii Rzygaczy www.rzygacz.webd.pl

wykorzystałam:

1. Trzy wieki nauki gdańskiej – K. Kubik, L. Mokrzecki

2. Wielka Księga Miasta Gdańska

3. notatki W. Czaykowskiego

Grønne (evt brune) visittkort ;o) Herlig idé og nydelig gjennomført.

Via I New Idea Hompage (genial blogg)