I have no idea how or why the comments closed on that last post. I certainly didn’t do it on purpose, as what is the meaning of life without comments?

It’s an even less exciting post than normal so I’m not changing it at this point, but does anyone know what the hell happened and how I can prevent that from happening again?

Signed,

Tech Tard

Beste ( nog onbestaande) dames en heren,

Na mijn eerste twee weken op de Fontys hogeschool journalistiek (afgekort fhj), volgt hier dan mijn eerste blogbericht. Op dit moment is mij nog niet helemaal duidelijk wat er precies van deze blog verwacht word met betrekking tot opdrachten ect. maar daar kom ik vast nog wel achter! Verder moet ik zeggen dat de eerste 2 weken op de fhj mij uitstekend bevallen zijn. De colleges zijn (bijna) allen interessant , de mensen aangenaam en de kantine serveert geen varkensvoer! In deze twee weken zijn onder andere college’s  over twitter en bloggen voorbij gekomen , bevalt me erg goed die moderne “schwung”. Maar ook de overige colleges en tutorbijeenkomsten waren natuurlijk bijzonder aangenaam . Verder ga ik me hierna even bezighouden met het publiceren van schoolopdrachten, waarna ik kan beginnen met het ongevraagd spugen van mijn mening. Waarom hoor ik je vragen? Because i like it is het antwoord, heerlijk onderbouwd en dat hou ik voorlopig ook zo.

Met vriendelijke groet

Niels

I’ve skipped gym for two days now. Sorry for the TMI, but IBS is a shitty business. (pun intended).

So I’ve determined to wake up at 7:30 tomorrow to get a half-an-hour jog. …

Yes, I do notice its a weekend. I can continue my sleep after lunch anyway … if I did not get too engrossed in ‘Nodame Cantabile’. o(>.0)b

**

Half of “Confessions of A Shopaholic” was a dull read. I’ve speed-read several chapters until the part where Luke told Rebecca he had a girlfriend FINALLY caught my interest. (no spoilers here)

I had to say, that determination comes from learning a lesson after giving up on “The Memory Keeper’s Daughter”. Now I’d never know what happen to the doctor, the daughter he abandoned, and the nurse who adopted the child.

**

Urgh, how I  hate the speed of the pc and internet here, at my customer’s site.
I miss home.
Its 7. And I’m still in office. Plus its a Friday. I should be home, reading Nodame Cantabile.

**

Added @ 8:30pm: I know, this post is crappy. Unorganized. And un-sightly. Sigh… I’m still gona publish this and I’ll go home now. 

I think I should get a BK Fish Meal burger for dinner today.

I’ve had plans for a new blog for months now but my busy life has kept me from this. By “my busy life” I mean my university life because that’s the only kind of life I had the past few months.

Now I’m enjoying the winter vacations before my last semester of University. I’m really looking forward for next semester as it will be my last, at least, for some years.  I expect to graduate next year and then I’ll oficially become an Engineer… not the nerdy one though.

Having some free time now I want to start up the blog so I can have it up and running by the time I’m busy again.

牛 [niu]. Chinese for “ox”. Ox year, 1985, 1997 … 2009,  2021

**

4 more friggin long days before I’m starting my journey.

Home. *beam*

How much I miss the house, and the chaotic mixture of people that’ll be at the house during CNY.

There will be my brother from China. Me and my sis from KL. Pau, plus Uncle-Futu, AuntKim and lil’ Froggie from Pg. Pau’s mom from B’worth. … not forgetting those human beans who’re already living there.

I must admit that it had always been one notch above what people would consider ‘noise pollution’ during that time of the year. But what can I do? I am but (one of) the source of noise. (not forgetting my sister and Pau)

*grin*

**

Anyway, please, anyone, find me caffein patch to keep me awake for 6 hours on Friday night. 

My job: entertain my driver.  (but i wanna drive )

Thanks to Vic over at Glowstars for bestowing upon me this fabulous award . . .

Thanks!  I’m hooked on your blog too! 

*pull long face*

Months ago, a friend expressed his frustration over China products.

I have nothing against China, the people (ok, maybe a couple of exception), nor the country. But this news about their milk scare proves to be yet another disappointment.

Maybe centuries later when they it grow itselves like Japan did, I’d do my third writing on China, THEN, I’ll tell you I’d prefer China’s QQ over Prot… er … nevermind.

Definitely feeling this quote from the 2008 Webbies website:

“Honor. Prestige. Wealth. These are some of the things that a Bloggie won’t bring you.”

Let’s be honest; writing today is not the same as it was twenty years ago, or even a year ago. Print journalism is on its way out, and more and more people depend on the Internet for their news. This has, of course, brought up a whole debate on the reliability, credibility, and integrity of Average Joe and his keyboard. But that’s for another blog post, or even another blog, because it’s been done many, many times.

What it means for me, though, is that I will probably keep writing as a gratifying hobby while I pursue other, more realistic ways to bring home the bacon. Don’t get me wrong, I love writing, and if I was given the choice, it’s probably what I would do for a living if I could anything I wanted (unless doing Megan Fox for a living was an option). After all, my high school yearbook page had a quote by Robert A. Heinlein that read

“Writing is not necessarily something to be ashamed of, but do it in private and wash your hands afterwards.”

I like the idea of being a writer, but the reality is that not everyone who wants to be a writer really makes it. These days, you don’t even need to be a “writer,” or think of yourself as one, anyway. Many of the bloggers out there weren’t “writers” before, but now anyone can become a successful writer. The point the Bloggie awards website makes, though, is that even if you’re the best at this, it won’t make you rich and famous.

That’s sort of a half-truth, however. Look at dooce, or Andrew Sullivan. Dooce may not be rich, but her and her husband are successful enough at it that they were able to make blogging their full-time jobs. Same goes for Sullivan. So often when I think about their jobs and what it would be like to have that sort of freedom, I think “Man, I WANT that.”

So, hats off to those who have done it, and maybe I can someday. But meanwhile, I’m going to spend another couple years in school working on my backup plan.

slibuju a svatosvatě přísahám, že do CSS blogu už ani nesáhnu. fakt čestný skautský. mám dojem, že kdybych se v tom rejpala ještě víc, byla by z toho pěkná divočina. ne, že by teda teď už nebyla…

dala jsem se na cestu ignorace. včerejší smsky sem nepobrala a ani je pobírat nehodlám. mosty pálím nerada, ale je to nutné. a vážně zvažuju změnu telefonního čísla. z čistě praktických důvodů. na druhou stranu se mi ale nechce každýmu psát, že mám nový číslo. nehledě na to, že bych pak měla problémy s jeho zapamatováním. dilema. neb jsem pohodlná zůstane u starýho dobrýho ignorování. prospěje to nám oběma. na pár let…

jsem poslední dobou nějaká letargická, apatická spíš. nějak není nálada na nic a nevím, jestli to je zrovna počasím nebo faktem, že se nic neděje. píšu jak nihilista -nic, nikde, nijak. už pátej den se snažím dokopat k psaní “příběhu”, ale vždycky to nějak sabotuju. pustím si film (Hlava XXII je jeden velkej LOL, kterej nepochopíte bez přečtený knížky), něco strašně usilovně hledám na netu nebo prostě jen čučím do zdi a skutek utek. nejhorší je, že mi to nějak zvláštně vyhovuje. a ve středu jedu nečekaně zas do Prahy. najít na Smíchově sídlo MF DNES a ve čtvrtek se dostavit na pohovor, kde se opět přesvědčím, že novinařina nebude asi vončo. a druhej den Niceland a Charlie Straight s Mishou. woot woot. 1. zápis a pak to půjde taky ráz na ráz. dva koncerty – oboje s panem nedosažitelným – a Dáma s Veru. that’s gonna be…wait for it….

1. Tiring week. Work flood. Long day. Insufficient rest.

2. Bought Sheryl Crow, Aerosmith and Matchbox20 from The Rock Corner.

3. Planning for my genting trip with Will, Aaron+XJ, and Calvin+mysterious guest. Also planned to strap Calvin in for integoration.

4. Suggested Carls Junior *grins* for our quarterly departmental lunch. Awaiting team’s decision.

5. Damn sleepy and work’s about to start.

So, my sister over at My Life for the World to See was supposed to do a guest post for me whilst I was away for a couple of days, but alas she was far too busy doing a bloggie giveaway on her own site!

Ach well.  Families!

Anyway, it’s a really great prize of an Amazon.com gift certificate worth a whopping $35 and it’s soooooo easy peasy to enter.  All you have to do is write a post about the giveaway and then post a comment on her blog that yoou’ve done it.  That’s it!  The giveawy closes on August 20th so hurry, hurry on over and enter now!

Can you hear the cheering and whooping it up?

Colleen over at Mommy Always Wins gave me my first bloggie award.  Yeah!!!

With this award, I am supposed to pass it on to 5 people who have made me smile this week, but do I have to, she ways whining!  Can’t I keep it?  Okay, then, here you go . . . thanks for the smiles this week!

Mumof4’s Thursday’s Thirteen post about phrases that annoy her . . . actually all of her posts make me smile!  

The Adventures of an American Mum’s post about . . . well, just click here for more info

A Big Boy, A Baby Girl and a Precious Pug’s post about some wonderful news she needed to share

Small Town Small Times’ heartfelt post about sending her oldest daughter away to summer camp

And, finally my sister’s post about my adorable neice!

And, no keeping it — you must pass it on to 5 bloggie blogs who’ve recently made you smile!!

Enjoy!!!

The freakout

Όταν κοίταξα των αριθμό των κειμένων που έχω γράψει σ’ αυτά τα δυο χρόνια και κάτι που πέρασαν από τότε που ξεκίνησα να γράφω συστηματικά στην πανοπλία, έπαθα ίλιγγο.

Το νουμεράκι ήταν εκεί, στο dashboard του wordpress συνεχώς, μα λες και περνούσε το βλέμμα μου από μέσα του, νόημα κανένα δεν είχε. 255.

Για να πω την αλήθεια φρίκαρα.

Δεν είμαι ο τύπος του υπερφυσικού ταλέντου που γράφει από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Δεν υπήρξα καν συστηματικός σε τίποτα. Ούτε φυσικά κρατούσα ποτέ ημερολόγιο. Είμαι εξαιρετικά ανασφαλής για κάτι τέτοιο. Και εκτός από ανασφαλής, είμαι και μετριοπαθής, μετριόφρων, αλλόφρων και χαμηλών τόνων, με άχρωμες ιδέες έυκολα χειραγωγούμενες. Πως έκανα εγώ κάτι τέτοιο;

Η προυπηρεσία μου στη γραφή ήταν δυο τρεις απόπειρες διηγημάτων που ακόμα αγνοείται η τύχη τους, και ένα μισοτελειωμένο μυθιστόρημα με την τύχη των ηρώων του άγνωστη ακόμα.

Οπότε μπορείτε να καταλάβετε την έκπληξη μου, όταν συνειδητοποίησα τον όγκο λέξεων που δημιουργήθηκε, τις αμέτρητες αυτές ώρες που ξόδεψα επινοώντας χαρακτήρες και προτάσεις, ψάχνοντας κοφτερές λέξεις για να καλύψω την αλήθεια μου και διαβάζοντας τόνους γραπτών και σχολίων από συνοδοιπόρους, που με ενθάρρυναν και με δίδαξαν, κάνοντας αυτό το περίεργο σπορ, ένα μαγικό ταξίδι.

Ποιός Blogger;

Τώρα που οι bloggers μπήκαν στα σαλόνια των δελτίων ειδήσεων και της έγκυρης ενημέρωσης -έχω αποποιηθεί τον όρο από καιρό για τον εαυτό μου- νοιώθω ένα αχαρακτήριστο και δυσάρεστο συναίσθημα όταν ακούω για meetings με πολιτικούς και casual ανταλλαγές απόψεων με τα “δικά μας” παιδιά, τα οποία όλως παραδόξως ξέρουν πολύ καλά ότι όλα αυτά γίνονται για λόγους δημόσιας εικόνας και άλλες παρεμφερής παπάρες που μόνο κάποιος πολιτικός επιστήμων (ή image maker) θα μπορούσε να μου εξηγήσει.

Σίγουρα θα έχω λάθος σ’ αυτό. Σίγουρα τα blogs μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, μα αυτό πιστεύω.
Μα έλεγα για μένα τόση ώρα. Πως εκτροχιάστηκα έτσι;

The work

Έλεγα λοιπόν ότι, μετά τα sessions ψυχανάλυσης και ομαδικής θεραπείας, και αφού τελικά άρχισα να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου στα κείμενα μου μπαίνοντας σε έναν αέναο κύκλο, θέλησα να ταϊσω και την ματαιοδοξία μου. Δεν είχα ούτε ένα αντίγραφο των κειμένων μου σε χαρτί. Και πόσο ωραία θα ήταν να δώσω υπόσταση σ’ αυτόν τον προσωπικό μου άθλο χωρίς να δώσω λογαριασμό σε κανέναν.

Και το έκανα. Μάζεψα όλα αυτά που μου άρεσαν από αυτό το χάος που έφτιαξα, και τα έκανα βιβλίο.
Το έχω παραγγείλει και είναι στο δρόμο (θα ανεβάσω φωτογραφία αν θέλετε να το δείτε). Μα είναι μόνο για μένα.

Αν σας ενδιαφέρει να τυπώσετε έστω και μια κόπια από κείμενα σας, μπορείτε να κάνετε μια εγγραφή στην καταπληκτική υπηρεσία http://www.lulu.com και να καταδυθείτε στον κόσμο των εκδόσεων. Μπορείτε να παραγγείλετε απλά μια κόπια του έργου σας, χωρίς να χρειαστεί να το κρίνει κάποιος. Οι επίδοξοι συγγραφείς βέβαια μπορούν να προωθήσουν και την πώληση του δημιουργήματος τους.

Και μιας και μπήκα στη διαδικασία του editing και κατέληξα με ένα e-book 140 περίπου σελίδων είπα να το βγάλω στη φόρα για να το κατεβάσει όποιος θέλει. Έτσι σαν ευχαριστήριο δώρο που  διαβάζετε τις μετριότητες μου τόσον καιρό.

ps. Η δημοσίευση γίνεται υπό την Ελληνική άδεια creative commons.

Ευχαριστώ σας.

photo by aenimaeater

*PLOKPLOKPLOK*

Makasih, makasih. Jadi terharu. Ihihihi (ketawa centil sambil nutupin mulut). Makasih banget buat Jane yang udah menjadikan gue salah satu penerima award ini. Anyway, I didn’t give you very much help bu. Hehe.

Hm, kalo kata si pemberi blog sih, aturan main award ini kaya gini:

1) Put the logo on your blog.
2) Add a link to the person who awarded you.
3) Nominate at least 7 other blogs.
4) Add links to those blogs on yours.
5) Leave a message for your nominees on their blogs.

Soo I’m gonna give this award to:

1. Melince
2. Moko
3. Dheya
4. Pane
5. Fardil
6. Lani
7. Silmi

Oke, 5 dari 7 penerima award itu temen kuliah gue. Hehehe. Yaudahlah ya, abis gue udah berjuta2 taun ga maenan blog lagi (lebay). Besides, they really are fabulous writers!

Anyway, congrats! Haha.

This year’s birthday I didn’t asked to be excused from work. Some even gasp when they found out I didn’t cancel yoga after work.

Afew colleagues brought me to Jack’s Place in Sunway for birthday lunch.

Will brought me to Secret Recipie on the day itself. Then Saisaki during the weekend for an elaborated celebration. Too bad, I did not snap any picture in Saisaki. It was kinda crowded. I strongly advice you bring a mini fan there, because it does feel abit hot and humid in there after the renovation.

**

It had been a year since we last visited Secret Recipie, and I thought it was rather… different then.

cam-chix’in

This my best shot. I can’t recall SR’s Tomyum Kung looked and tasted THAT disappointing

Will’s cod tasted like yellow-noodle-preservative-alkaline

Mixed Fruit Ice Blended Yogurt is a yum tho

Mushroom soup lived up to my expectation too. (Tho I still have other places on top of SR for my list of best-mushr-soup)

Either the food gave me so much disappointment that their cake tasted awesome when it was served at the end, or the cake really maintained it’s yum-factor since it first stormed Penang when I was still in college.

Either way, i enjoyed em’ – my berfday slices-o-fats. *giggles*

Έχουν οι bloggers ραδιόφωνο; Γιατί όχι; Για να μην πω ότι θα έπρεπε.

Εν ριπή οφθαλμού μαζεύτηκαν τα παιδιά, παλαιοί και αγαπημένοι της blogόσφαιρας (από τότε που ήταν blogοχωριό) έστησαν servers, playlists κλπ και μένουν σπίτι για δυο ώρες τουλάχιστον φτιάχνοντας ο καθένας το δικό του μουσικό σύμπαν.

Όπως περίμενα, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Κι αν οι servers δεν αντέχουν και πολλά προς το παρόν, υπομονή! Άλλωστε ποιο δίκτυο θα σήκωνε τόση αγάπη;

Ευχαριστούμε παιδιά!

Radio Casbah

p.s. Και αφού ζητήσω από τον ομότιμο dr.Funkenstein να λάβει σοβαρά υπόψη την έκδοση επεισοδίων σε podcast, θα αφήσω το request μου εδώ για την εκπομπή των 23.00 Χνούδι!

Umbrella – Manic Street Preachers