Tsau!

Ei kyselty meikäläiseltä kulu- ja käyttökatteen eroja, ei… oliskin kyselty, ne olis kuitenkin ollu jotenkin sepustettavissa. Mulla oli siis eilen se työhaastattelu kaksikielisen toimittajan duuniin, mitä varten sunnuntaina karkasin Jonten sikalenssua Testoksesta P-manin luo Huhtiin… Nyt köllitäänkin P-manin kans Ipassa Jonten piikkiin, kerta ei sen tauti tunnu viel hellittävän…

Mut takas aiheeseen. Ei menny ihan putkeen se haastattelu sit. Eikä tällä kertaa syynä ollu ees sunnuntaiset kaljottelut. Siinä työpaikkailmotuksessahan ei tosiaan lukenu millasia toimittajan hommia olis tiedossa… kyse olikin loppupeleis jostain suomalaisruotsalaisen muotitoimittajan duunista. Ei tsiisus… voin kertoa, et oli pokassa pitelemistä kyl moneen otteeseen ku tiedusteltiin mun olematonta muotitietämystä. Vittu mä tiedä mistään muusta paitsi skeitti-, snoukka- ja surffitrendeistä… xD vissiin ei ihan natsaa jos pitäis kirjotella jostai naisten kuumimmasta hotista ja viel asiaa kahella kielellä… osaan sanoo ainoostaan mikä näyttää mun silmään hyvältä, mut jos pitäis arvioida jotain vaatematskuja ja niiden koostumuksia, niin voinyjjjumalauta. En ala.

Noh, enhän mä fiksuna poikana tietenkää paljastanu missään vaihees haastista etten haltsaa muotialaa, vaan yritin improta minkä kerkesin… Mua haastatteli semmonen hieman hintahtava mies, joka kyl vaikutti tietävän alasta kaiken. Homot on yleisesti ihan ookoo, mut tää kyseinen tapitti ja flirttaili(!!) vähän turhan innokkaasti ollakseen potentiaalinen työnantaja/työkaveri/whatever.

Enhän mä tätä ennen kovin mones työhaastattelus oo ollut, kerta faijan kautta oon enemmistön duuneistani saanu… se oli ennen se. En tarkkaan siis tiedä millasia kyssäreitä niiden pitäis kysellä tai sanoa, mut oon aika varma ettei ainakaa ehdotella mihkään viihteelle lähtöö. Kai se innostu kun kuuli mun asuvan kahen jätkän kans kommuunis. Jumalauta ei se ja puolikas ruotsalaisuus tee homoo!! Joku roti tähän maailman touhuun. Tätäkö haastattelua varten pakenin yhtä nuhaa? Voihan sanonko mikä….

No joo, kyseli se sit lopulta niitä ihan perus järkeenkäypiäkin kyssäreitä, kuten “miksi juuri sinut tulisi valita tähän työhön?” ja “miten koet kielellisen lahjakkuutesi pelaavan eduksemme, mikäli sinut valitaan?” ym. diipadaapaa… jätin sit mainitsematta ansioituneen urani tääl ristipissarina.

Se haastattelu kesti kaikkiaan abt tunnin. Oli yllättävän piinallinen tunti se… ei maininnut P-man sunnuntaisessa preppauksessaan, et vastassa voi olla homo, joka yrittää iskee kesken haastattelun. Tarviin viel tänäänki erän nalleja tähän ahistukseeni, onneks ei oo huomenna ku pari tuntii koulua. ;____;

Nykyään jo monella toimistolla löytyy omat blogit, Twitter-sivut, Facebook-profiilit tai -fanisivut (myönnettäköön, niinhän meilläkin) ja kaikkien näiden tarkoitushan on mainostaa yritystä niin suorasti kuin epäsuorastikin.

Toimistot panostavat enemmän ja enemmän hassunhauskoihin ja “ajantasalla” oleviin blogeihin ja profiileihin, joissa joka toinen kirjoitus sisältää näitä muka superhauskoja uutisia maailmalta, hauskoja youtube-videoita tai muita trendkkään imagon rakentamiseen liittyviä juttuja. Kirjoituksissa yritetään käsitellä mainosmaailmaa sarkastisesti, mutta usein siinä epäonnistuen. Monet toimistot ajattelevat, että todistaakseen omaa asiantuntijuuttaan ja osaamistaan, on blogissa ja sivuilla kirjoitettava aika ajoin aiheista “Miten tunnistaa toimivat sosiaalisen median paikat”, “Twitter vs. Facebook – vai ovatko molemmat jo so last season?”, “Milloin on hyväksyttävää luopua asiakkaasta – vai onko milloinkaan?” ja “Pyöriikö mainosala paikoillaan? – miten erottautua?”. Nämä aiheet ovat jo niiin loppuunkäsiteltyjä, että kirjoittajaakin haukotuttaa (mutta silti tämän tyyppisiä pohdintoja ilmestyy melkeinpä päivittäin).

Jotkut toimistot ovat unohtaneet kokonaan edellä mainitun “viihteellisen” puolen näissä sosiaalisissa medioissa. He keskittyvätkin häikäilemättömästi mainostamaan omia palvelujaan, tulevia tapahtumia ja uusia kampanjoita blogeissaan ja profiilisivuillaan. Myös kuvagalleriat tursuavat työnäytteitä, joita sitten toimiston muut kollegat on pakotettu kommentoimaan ja ylistämään. Ja jos joskus satutaan joku alan palkinto voittamaan, hehkutetaan sitä tietysti profiilissa ja blogissa seuraavat kolme viikkoa.

Kolmas, turha käyttötapa on pitää yrityksen Facebook-profiilia toimiston sisäisenä yhteydenpitokanavana, jossa sovitaan päivittäin esimerkiksi lounastreffeistä ja naureskellaan yleisesti.

Ps. Ja kaikki tämä vain siksi, että blogien ja profiilien ylläpitäjät saavat luistaa muista töistään ja jutella Facebookin chatissä kavereidensa kanssa.

Pps. Tämä kirjoitus on kirjoitettu rakkaudella kaikkia mainostoimistojen blogeja yms. kohtaan. Me olemme ihan yhtä turhaa ajanvietettä kuin tekin. Älkää vaan lopettako, että meilläkin riittää kirjoitettavaa, naureskeltavaa, purnattavaa ja kiusoiteltavaa. Kiitos IDBBN ja 101 B2B Kliseetä.

“Hei me blogataan…”

Kuva on jälleen kerran lainattu netistä, kiitos!

A konkretnie, trochę o pisaniu akapitów. Amerykańska szkoła, oczywiście, więc taka, w której akapitem może być i jedno zdanie. U nas tak ofensywnie bym nie proponował, choć może to kwestia czasu.

W ramach bonusu – prezentacja o słuchaniu w społecznościówkach:

O internetowych pamiętnikach. Ale czy na pewno pamiętnikach?

Rodzaje blogów są różne. Zaczynając od najprostszych do tych najbardziej rozbudowanych.

1. Porzucone

Blogi, tworzone zazwyczaj w darmowych serwisach blogowych, które ktoś porzucił po jednej lub dwóch notkach. Niestety autorom nie chce się ich prowadzić. Zazwyczaj dlatego, że nie moją o czym pisać lub blogowanie jest dla nich (na przykład technicznie) za trudne.

2. Osobiste

Miejsca ze średnią poczytnością, gdzie autorzy publikują swój światopogląd i swoje opinie. Takie witryny mogą być albo fajne, albo nie. Wszystko zależy od umiejętności autora i jego zaangażowanie.

3. Dziwne

Pisane zazwyczaj po różnych substancjach tak, że aż nikt ich nie rozumie

4. Opiniujące

Blogi z dość dużą oglądalnością, gdzie nie tylko autor czy autorzy wyrażają swoje opinie, ale również komentatorzy.

5. Profesjonalne

Służące do zarabiania niemałych pieniędzy. Profesjonalne opinie i teksty na jakiś temat, najczęściej szeroki.

A Ty? Jaki blog prowadzisz?

W poprzednim wpisie podałem kilka tropów (na podstawie Future Concept Lab), które wskazywały, jakie wyzwania stawia przed nami współczesny świat.

A oto kilka przykładów na to, jak może przejawiać się jeden z nich – “nieustający misz-masz”, który oznacza umiejętność poruszania się pośród tysięcy propozycji, które oferują nam media, znajomi, rozmaite społeczności, grupy fanów, subkultury, filmy, współczesna sztuka, a które dotyczą tego, jak mamy żyć, co jeść, w co się ubrać i stworzenia z tego wszystkiego niepowtarzalnego własnego stylu. Nie każdy to potrafi. I tu z pomocną dłonią wychodzą blogi, serwisy internetowe, które starają się pomóc, zainspirować, coś zasugerować.

Trendcentral podaje kilka ciekawych przykładów takich stron związanych akurat z modą.

P.S.- I Made This to blog, który nie tyle prezentuje przykłady ubrań, fotki trendsetterów złapanych na ulicy, ale publikuję fotografie całych zestawów, na które składają się oprócz ubrań rozmaite dodatki, biżuteria, buty, kapelusze, ale też miejsca, budynki – wszystko prezentujące jeden spójny klimat.

Looklet - to serwis pozwalający zabawić się w wirtualne przymiarki mogące oferować podobne przeżycia, jak wizyta w prawdziwym sklepie. Odwiedzający mogą spróbować, korzystając z kilkunastu ubraniowych propozycji, stworzyć coś co im najbardziej odpowiada. Dostępne są zestawy na każdą okazję i pasujące do prawie każdego typu urody.

Twórcy strony nie zapomnieli także o fankach(ach) gwiazd, bo wybierając odpowiednie elementy ubraniowej układanki można stworzyć styl będący praktycznie kopią Lady Gagi czy Madonny. Jest w czym wybierać, a przy okazji można się przy tym nieźle zabawić.

Podobną zabawę proponuje serwis Stardoll, który skierowany jest bardziej do młodszych użytkowniczek i raczej fanek stylu lalki Barbie, chociaż może nie tylko.

I na koniec – moim zdaniem najsmaczniejszy kąsek – Style Like U – blog, który wciąga, jak najlepszy kryminał, bo zamieszcza inspirujące wywiady z ludźmi, którzy potrafią stworzyć własny, niepowtarzalny “misz-masz” . Wywiady są dostępne w formie materiałów video, czyli możemy nie tylko wysłuchać, ale i zobaczyć, jak wyglądają i jak żyją ci, którzy kochają kreować coś z niczego.

Zarzan from Stylelikeu.com from Stylelikeu on Vimeo.

Sieć reklamowa pośwęcona komunikacji marketingowej z pośrednictwem blogów co chwile zalicza wpadki. O batalii z uczestnikami jednego z projektów pisał Kominek. Okazuje się, że trafiła im się kolejna wpadka, a jak wiadomo przekazem negatywnym ludzie dzielą się kilkakrotnie chętniej niż pozytywnym, więc pojawił się wpis na ten temat.

Ciekawe, że firma opierająca się nie tylko na dystrybucji widżetów z banerami, ale również samplingu i innych bardziej niekonwencjonalnych akcjach nie doceniania siły negatywnego szumu w Internecie. Chyba powinni otworzyć jakiś sztab kryzysowy, który bardziej by się przykładał do rozwiązywania zaistniałych błędów.

Uwaga! Będę przewidywał przyszłość prasy.

Ostatnio ukazuje się mnóstwo artykułów wieszczących śmierć prasy. Stało się to niemal modne. Co chwilę ktoś o tym pisze, cytując kolejne dane statystyczne pokazujące spadek sprzedaży gazet w Ameryce, w Europie, w Polsce.

Na dziennikarzy padł blady strach. Widmo bezrobocia zajrzało im w przekrwione oczy i ruszyli w miasto szukać wygodnych miejscówek do spania pod mostami i w węzłach ciepłowniczych. Co bardziej zdesperowani napisali płomienne teksty o upadku demokracji, hordach internetowych barbarzyńców i pieniądzach podatników, którzy powinni wspomóc czwartą władzę w trudnych chwilach.

Nie bójcie się, koledzy dziennikarze. Prasa nie zniknie. Internet jest szansą, nie zagrożeniem. Zniknie papier. Za parę lat będzie już służył tylko do tego, do czego jest niezbędny w toalecie. Prasa go już nie potrzebuje.

Nie będę się tu zajmował oczywistościami. Przytoczę je tylko dla porządku.

• sprzedaż prasy papierowej systematycznie spada
• większość tytułów prasy lokalnej w Ameryce (liderze zmian) albo już upadła, albo właśnie pada.
• rośnie czytelnictwo portali newsowych i blogów w Internecie.
• serwisy społecznościowe przejmują część funkcji, które dotychczas spełniała prasa.
• Internet jest szybszy w przekazywaniu newsów, niż jakiekolwiek inne medium.
• wszystko wskazuje na to, że szeroka publiczność nie jest skłonna płacić za “content” newsowy, publicystyczny i ten prezentowany dotychczas w prasie papierowej.
• praktyka wskazuje, że jedyny “content”, za który można żądać kasy to ostra pornografia i fachowe analizy rynkowe. Tylko za to ludzie są skłonni zapłacić w sieci.
• wojna z Internetem jeszcze nikomu nie wyszła na dobre. A paru już próbowało, nawet Bill Gates i Hollywood. Teraz próbuje magnat medialny Rupert Murdoch i też się przejedzie.
• pojawienie się lekkich, poręcznych, przenośnych ekranów z dostępem do sieci (tabletów) jest tylko kwestią czasu (niedługiego czasu).
• zmiany mają tendencję do następowania szybciej, niż ktokolwiek jest w stanie przewidzieć.

Czy to znaczy, że już niedługo nie będzie Wyborczej czy New York Timesa?

Oczywiście, że nie. Wielkie koncerny mediowe nie znikną jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Bo niby dlaczego? Przeniosą się do Internetu. Już to zresztą robią jedne z lepszym, inne z gorszym skutkiem. Znikną tylko te, które prześpią szansę na zbudowanie swojej obecności w sieci.

Szeroka publiczność dalej będzie czytać swoje ulubione tytuły, tylko w innej formie. Pociągnie to niestety pewne bolesne zmiany. Monstrualne redakcje zostaną mocno odchudzone. Na newsowo-publicystycznym interesie nie będzie się już zarabiać kroci, tylko trochę mniej. Na posadach zostaną tylko ci najlepsi, najlepiej piszący i najbardziej wiarygodni.

Najdłużej utrzymają się kolorowe magazyny dla kobiet. To pozycje nie tylko do czytania i do oglądania, a przede wszystkim do pokazywania. Modny miesięcznik z górnej półki dobrze wygląda w modnym wnętrzu modnej pani.

Pierwsze opuszczą papier gazety komputerowe. Ich klientela dobrze umie posługiwać się siecią i potrafi znaleźć potrzebne jej informacje bez kupowania wydruków. Tym bardziej, że świetnych blogów z dziedziny IT jest zatrzęsienie.

Prasa lokalna nie przetrwa. Zostanie w całości zastąpiona blogami, lokalnymi sieciami społecznościowymi i forami internetowymi. To dużo lepsze rozwiązanie dla społeczności lokalnych.

Tabloidy przetrwają na papierze długo, bo są przeznaczone dla ludzi słabo orientujących się w otaczającej ich rzeczywistości. Jest to też publiczność najbardziej konserwatywna i odporna na zmiany. Ale w końcu one też przeniosą się do sieci (tam już będzie czekał na nie pudelek i je pożre

Newsy zostaną domeną wielkich korporacji medialnych, bo produkcja tego rodzaju “contentu” jest kosztowna. Trzeba mieć kapitał, żeby móc utrzymać reportera na miejscu zdarzenia. Tak – reportera! Twitter go nie zastąpi. “Dziennikarstwo obywatelskie” jest przydatne i fascynujące, ale na wojnie w Afganistanie, na szczycie w Davos, czy po prostu w Sejmie musi być fachowiec.

I tak koniec końców wszystko stanie się blogiem (rozumianym szeroko, nie jako sieciowy pamiętnik . A wszystkie blogi połączy mechanizm rekomendowania treści wpisany w sieci społecznościowe typu Facebook, Twitter, Digg czy co tam jeszcze.

W ten sposób najważniejszą rzeczą stanie się REPUTACJA autora treści. Nie złoto, nie świetna kadra menadżersko-marketingowa, nie kasa na inwestycje, tylko zapomniana, staromodna i przykurzona REPUTACJA.

Skoro publikowanie i konsumowanie treści w sieci jest darmowe dla KAŻDEGO, to wygrają ci dziennikarze, których szerokie rzesze odbiorców uznają za najbardziej wiarygodnych.

I tego państwu życzę (choć żal mi trochę drukarzy).

(Inne artykuły z mojej futurologicznej serii znajdują się w kategorii Przewidzenia)

Czyli porównanie oprogramowania blogowego WordPress.org i systemu blogów (korzystającego z tegoż oprogramowania) WordPress.com

Według mnie, przy zakładaniu bloga najlepiej wybrać którąś z tych właśnie opcji. Oczywiście mowa tutaj o osobach, którzy chcą czegoś więcej niż tylko prostego pamiętnika internetowego

WordPress.org

Zalety:

- darmowy
- kontrola nad kodem całej witryny
- możliwość wklejania reklam
- setki motywów, wtyczek itp.
- dużo ustawień, możliwość rozbudowy strony do dużego serwisu
- możesz dużo zarobić na reklamach

Wady:

- trzeba płacić za serwer
- tak samo z domeną
- musimy robić aktualizacje, backupy i inne sprawy techniczne
- czasem brakuje czasu na pisanie, bo na przykład trzeba zająć się sprawą ustawień serwera (wiem to z doświadczenia)
- żeby inwestycja się zwróciła, trzeba wgrać reklamy
- serwer w miarę upływu czasu i rosnącej zawartości bloga będzie trzeba powiększać (i więcej płacić), a w Polsce serwery są dość drogie

WordPress.com

Zalety:

- dużo darmowych opcji
- 3GB w standardzie
- społeczność blogerów
- możliwość zakupu dodatkowych udogodnień
- stabilne serwery, gwarantujące pełną stabilność i dostępność bloga
- szybkie założenie bloga
- zakładasz tyle blogów, ile tylko chcesz (do jednego konta)
- promocja bloga na stronach WordPress.com
- możesz być twórcza(-y) i nie martwić się tym, czy Twój blog nie zniknie z sieci za miesiąc czy rok
- minimalna ilość reklam, wyświetlana dla małego procenta odwiedzających, tekstowe

Wady:

- niemożliwość użycia elementów script
- mniej motywów niż w aplikacji
- brak wtyczek

Podsumowanie

Cieszę się, że piszę właśnie tutaj, w WordPress.com. Jest to najlepszy serwis blogowy, z jakiego miałem okazję korzystać. Porównując go z lokalnymi serwisami, wypada on zdecydowanie lepiej. WordPress.org okazał się nie dla mnie z powodu konieczności dbania o serwer i te wszystkie duperele.

A tak na marginesie, kilkanaście megabajtów na obrazki to w niektórych serwisach standard (oczywiście jeden lub kilka banerów na poprawę nastroju też). A tutaj dbają o blogerów

Buduję zaplecze na własne potrzeby. Nie będzie duże ale też nie będzie małe. Tak jak to proponują “fachowcy” od pozycjonowania będzie składać się z… piramidki.

Ponieważ nie będzie to zaplecze do pozycjonowania potwornych fraz… będzie składało się z:

poziomu -1 – czyli stronki statyczne rozsiane po różnych darmowych zapleczach. Stronki tematyczne, często z cudzym kontentem. Totalny syf, bez bawienia się w uzbrajanie dla oka…

poziomu 0 – czyli stronki statyczne rozsiane po różnych darmowych zapleczach. Stronki tematyczne, często z cudzym kontentem. Uaktualniane czasem… ma to wyglądać jak stronki firmowe, albo stronki prywatne.

Poziomu 1 – blogi na różnych platformach blogowych, często z cudzym kontentem, ale będą tam też moje treści… przeplot

Poziom 2 – blogi tylko i wyłącznie z moim kontentem. Same moje produkcje i wpisy. Żadnych cudzych wtrętów… No może jeden na 20 wpisów.

Poziom czubek – strony do których się przyznaję przed wÓjkiem Google i służą mi do zarabiania kasy. Stron tych jest 5 i za chwilę pojawi się szósta (w styczniu 2010).

Docelowy rozkład piramidki:

-1 – 35%

0 – 25 %

1 – 25%

2 – 10%

czubek – 5 %

Nie piszę tu o własnych domenach i własnych poddomenach, bo na to jeszcze nie mam sprecyzowanego planu.  Jak na razie planuję rozbudowę w oparciu o darmowe możliwości – tylko czubek stoi na wykupionych hostingach i domenach. Reszta powstaje w oparciu o free tematy.

Zaplecze musi na siebie zarobić i basta.

No dobra – ten blog jest też częścią poziomu 2

Morot!

Lupasin naputella jotain mun työnhakuun liittyen ja oonki täs ny muutaman päivän enemmän ja vähemmän aktiivisesti veivannu Mol.fi:ssä ja täytyy sanoo, et hiljalleen alkaa hymy hyytyä… kaikis vähänkin kiinnostavis duuneis vaaditaan 1-5v alan työkokemusta. Perkele kun ei oo vielä papereitakaan seuraavaan 3,5 vuoteen, niin vähän hankalaa kartuttaa kokemusta.

Ainooks hakukriteeriks laitoin Tampereen ja sitten ihan huviks Ruotsin, katotaan lähtiskö meikä sittenki naapuriin duuniin… joo-o, löytyishän sieltä duunia ruotsinsuomalaisen koulun rehtorina. Joopa joo.

Mut ei vittu mikä läppä, et johonkin vastaanottoavustajan duuniin edellytetään treadenomin tai merkonomin koulutusta ja 1-5v työkokemusta. Jos mulla olis jommat kummat paperit niin, HIEMAN vois kokee opiskelujen menneen hukkaan tommoses duunis.

No joo sit noita henkilökohtaisen avustajan paikkoja olis useita ja palkkaa niistä tarjottiin 8-9€/h. Mut vaihtelevia oli ne avustettavat tehtävätkin. Joku tarvii apua vaan kauppa-asiois ja vastaavis, mut sit on tietty myös niitä, jotka kaipaa apua ihan kaikes aina pesusta lähtien.

Buahahahhaa… TISKAAJAN duuniinkin on vaatimuksia ja toiveita:

Toivomme sinulta:

- Hygieniapassia

- Mielellään aikaisempaa kokemusta tiskaamisesta joko suurtalouskeittiössä tai ravintolankeittiössä

- Mahdollisuutta lähteä töihin lyhyelläkin varoitusajalla

- Ripeää ja aktiivista työotetta

- Positiivista elämän asennetta

Voiko tiskatessa olla positiivinen elämänasenne?? xD Vähän sama ku siivoilles… siivoojan duunejahan olis tarjolla vaikka kuinka ja niihin varmaan vois päästäkin ku olin ihan hetken “alalla” duunis ja vannoin ettei enää ikinä!!!!! Mut surullista kyl, ei taida meikällä meriitit riittää moneen muuhunkaan, ku oon ollut lähinnä vaan faijan järkkäämis duuneis. :S

Mut löysinpä ainakin yhen kiinnostavan duunin, johon mulla vois olla jopa mahkut! Kaksikielisen (ruotsi-suomi) toimittajan paikka… siinä on meinaan työkokemusvaatimuksena “ei lainkaan – 1v” Jesh. Tämmöne:

JOURNALIST/REPORTER

Arbetet innebär i huvudsak att skriva och läsa olika artiklar på svenska för webbsidor och radiosändningar. Du uttrycker dig starkt både i skrift och muntligt och har möjligen en akademisk utbildning. Önskvärt är också att du har ett stort intresse för olika kulturer. Du kommer att arbeta i Tammerfors på ett multinationellt kontor och därför måste du kunna kommunicera också på engelska.

Kaikki muut osuukin kohilleen paitsi toi akateeminen koulutus. Noo, täytyy kokeilla kepillä jäätä… heittäiskö referenssinä linkin blogiin. Ei vaan, jos tommoseen duuniin päätyisin, niin tarttee varmaan täälläki alkaa kirjotteleen vähän enempi kieliopin mukaista kirjakieltä, ettei ihan unohdu.

Meinasin laittaa ton lisäks hakemukset myös ainakin kielenkääntäjän (suomi-ruotsi), tapahtumajuontajan, kotisivujen päivittäjän, muuttomiehen ja muutaman myyjän duuneihin… hmph. Saas nähä jos osuis ja uppois ees joku.

Nyt tekeen kuntopiiriä molskille! Tulkaa poijjaat messiin, nii voidaan ottaa vähä matsia!? Hyvää sunnuntaita tyypeille!

Me 23 asiaa -kurssilaiset kokoonnuimme tänään iltapäiväksi lähitapaamiseen Rikuun, jossa viestintäkouluttaja Riitta Suominen http://www.yksityinenkielitoimisto.net/yk/yk/index.php piti lyhyehkön alustuksen ja veti sitä seurannutta keskustelua. Puheenvuorot olivat lähinnä esittäytymistä, mutta joitain varsinaisia keskustelunaiheitakin herätettiin. Niitä olivat esimerkiksi oppimistyylien pohdinta,  lähitapaamisten merkitys verkkokursseilla,  lukijoiden koukuttaminen oman blogin seuraajiksi ja toisten kurssilaisten blogien kommentoinnin tärkeys.

Olin liikkeellä vain kännykkä varusteenani, mutta sain silläkin tehtyä tarpeelliset muistiinpanot.  Lisäksi otin heti vaarin  kommentointikehotuksesta, ja tein tuolla samaisella  mobiililaitteellani palaverin aikana pari kommenttia kurssiblogeihin. Sinne tuntuivat menevän melkein yhtä vaivattomasti kuin pöytäkoneelta. Omaan blogiin kirjautumista en ollut aikaisemmin kännyllä yrittänyt, ja siinä olikin aluksi vaikeuksia. Lopulta tunnarit kuitenkin menivät läpi.

Mutta nyt tietoverkot + sosiaalinen media sikseen ja - monen viikon tauon jälkeen –  kuntosalille!