Da Miklos Gimes einen Film über Tom Kummer gedreht hat und der wohl bald zu sehen sein wird (»Kummer« wird er heißen) – darf man vielleicht noch einmal kurz auf Tom Kummers Interviews zurückkommen. Der Mann war Tennisprofi, dann in Berlin, als Berlin noch total krass war, also vor 1989, und Borderline-Journalist, hat auf Reportagen Drogen gekauft, war im Irak und so weiter – und dann in Hollywood. Als er, so beschreibt er es in seinem Buch Blow-Up, bei einem Pressjunket mit Pamela Anderson sass, konnte er mit seinen Fragen ein eine Reihe idiotischer Fragen anderer Journlisten anschließen, und das Masseninterview endete wie folgt:

Du musst doch zugeben, Pamela, die Grenzen zwischen Körper und Technologie, Realität und Fiktion sind ziemlich durchlässig geworden, oder? Eine tolle Frage, ich klopfe mir fast selbst auf die Schulter. Und Pamela sagt dann: »Die Frage verstehe ich nicht.« Und damit ist das Gespräch vorbei.

Als er dann an seinem Schreibtisch sass, wurde ihm klar: »So muss Pamela dann – die Welt erwartet das von mir – etwas so antworten:

Ich kapiere zwar nicht ganu, wovon du sprichst, aber eines weiß ich: Ich muss nicht unbedingt nach einem Sinn im Leben suchen, um glücklich zu sein. Sexsymbole zu hassen ist schick geworden, weil ja fast alle Mädchen neidisch snd und weil mich außer Tommy kein Mann bekommen kann.

Die Frage ist nun einfach: Ist das einfach ein Journalist, der auf die schiefe Bahn geraten ist, was namhafte Redaktionsleiter, unter anderem Roger Köppel, nicht bemerkt oder vielleicht doch bemerkt haben (aber nichts dagegen unternommen haben), und aus Bequemlichkeit Interviews zusammengeschrieben hat und zufällig den Effekt erzeugt, die Artifizialität von Stars und den medialen Inszenierungen von Stars überdeutlich zu machen – oder liegt da mehr vor? Sowas wie eine grundsätzliche Frage zum Verhältnis von Fiktion und Authentizität, zum Schreiben etc. (Ich tendiere eher zum ersten Ansatz: Da passiert nichts, was Baudrillard und Konsorten mit den Begrifflichkeiten Hyperrealität und Simulacrum nicht schon durchdacht hätten…)

Zurück aber zu den Interviews. Wie man sehen kann, besitze ich eine Kopie des Buches. Ich hatte es schon einmal in der ZB ausgeliehen, aber offenbar ist der Band dort verschwunden. Über AbeBooks, den besten Suchdienst für antiquarische Bücher, habe ich mir dieses Exemplar aus Los Angeles (wie treffend, ich bestelle einen dtv Band aus dem Ort, an dem Tom Kummer ihn geschrieben hat) kommen lassen:

Eigentlich sollte man es scannen und online verfügbar machen, aber eigentlich habe ich weder einen Scanner, der Bücher automatisch einscannen kann, noch die Musse, das zu tun, auch wenn ich es für richtig halten würde. Wer aber unbedingt eines der Interviews braucht, kann mich per Mail erreichen und ich kann ein pdf anfertigen.

Nun zu den besten Fragen Tom Kummers, also den Fragen, die man leider den Stars nicht stellen kann, aber gerne würde. Ein Auszug aus einem der Interviews hab ich auf dem Netz gefunden:

Stone: In archaischen und antiken Kulturen gab es nur die Verführung, keine Liebe, keine Gefühlsströmungen und auch keinen Bedarf an Psychoanalyse, die ja diesen stumpfsinnigen Mythos der Liebe lebendig hält. SZ-Magazin: Hat Verführung nicht auch immer etwas Kaltes, Berechnendes?
Stone: Ja, möglicherweise. Ich stelle den anderen Fallen, und dahinter verbirgt sich sicher ein böser Geist. Der ist aber im Kern aller leidenschaftlicher Regungen zu finden. SZ-Magazin:    ? Stone: Vielleicht die Illusion. Das Kino. Das ist die Steigerung der Verführung. Ich spreche jetzt von der List, Sehnsucht nach Idealen zu provozieren und gleichzeitig zu vereiteln. Das gilt auch für eine Partnerschaft. Gibt es etwas Besseres, als immer wieder von neuem anzufangen? Wir wissen doch alle, daß das ideale Objekt sowieso nur zum Ideal werden kann, wenn es tot ist.
SZ-Magazin: Können Siegerinnen wie Sie überhaupt lieben? Stone: Diese Frage unterstellt, daß ich als Verführerin ein oberflächliches Spiel betreibe. Die Liebe wird dabei immer so furchtbar romantisch gesehen, als besonders leidenschaftlich und wahrhaftig. Ich aber halte das Ritual der Verführung für viel wahrhaftiger und viel leidenschaftlicher. SZ-Magazin: Sex als Waffe setzen Sie also nur auf der Leinwand ein, nicht in den Machtkämpfen des wirklichen Lebens? Stone: Nie! Ich ziehe die duellartige Form der Verführung vor. SZ-Magazin: Warum bloß? Stone: Weil Liebe und Sexualität auch Metaphern für Niederlagen sind. Wer siegen will, darf nicht lieben. Miß Stone sagt: “Verführet einander!” [Quelle: Google Cache von http://www.hdbg.de/t96kauf.htm]

Weitere Fragen und Antworten, die ich mag:

[Sean Penn] Ich habe wegen Dingen rebelliert, die den meisten Menschen ziemlich egal sind. Zum Beispiel, wie man eine Zigarette absolut cool in der Hand hält.

[Sean Penn] Die politische Realität der Gegenwart interessiert mich nicht. Nur soviel: Die Waffe ist Teil der amerikanischen Kultur. Keine andere Gesellschaft ist grausamer als die amerikanische. Schauen Sie doch mal CNN. Die verzweifeln fast daran, dass in der Welt kein anständiger Krieg ausbricht.

[Pamela Anderson] Du sagst doch selber, deine Hobbys sind Tanzen und Sex? – Das stimmt nicht ganz. Ich schneide auch ab und zu die Sträucher in unserem Garten.

[Snoop Doggy Dogg] Mich interessiert nicht die Wahrheit, ich inszeniere meine Wahrheit.

[Snoop Doggy Dogg] KFC und Snoop sind das Beste, was Afro-Amerika seit der Erfindung des Kamms passiert ist. – Warum der Kamm? – Seit es den Kamm gibt, können wir unsere Haare glätten. – Und warum KFC? – Grute Kruste, sehr billig […]  – Hat aber einen äußerst geringen Nährwert… – Daran denken wir nicht, wenn wir die Knöchlein sauberlecken.

[Courtney Love] Tut mir Leid, ich fühle mich deprimiert, leer, blöd. Alle meine Gedichte brennen. Minotauren fressen die Genitalien des Mondes.

[Courtney Love] Ich war acht Jahre als, als mir mein Vater LSD gegeben hat. Das war seine größte erzieherische Leistung.

[Phil Collins] Aber die Wahrheit ist doch, dass es kein solches Ding namens Liebe gibt. oder sehen Sie das anders? – Mein Herz spürt die Liebe sofot, das ist bei mir kein langwieriger Prozess. Ich kann sofort erkennen, wer mich liebt. Und ich weiss, wie ich lieben muss. Da habe ich die totale Kontrolle.

[Nicolas Cage] Tarantino hat vom wahren Leben doch keine Ahnung. Seine besten Jahre verbrachte er in einer Videothek. – Das wahre Leben findet heute im Kopf statt.

[Quentin Tarantino] Sie gelten als Realist, weil Sie so unwirkliche Filme machen. Erklären Sie doch bitte mal diesen Widerspruch. – Wir leben in einer Welt, die uns verunsichert. Weil die Wirklichkeit abgeschafft ist.

Qualche anno fa Blow Up diede alle stampe un libro con 600 recensioni. I 600 dischi più importanti della storia del rock (e affini) … Come era prevedibile la redazione di Blow Up venne inondata di lettere in cui i lettori si complimentavano per il libro ma allo stesso tempo chiedevano ragione degli album, che per motivi di spazio o scelta editoriale, vennero  esclusi… Partendo da ciò pensammo, in collaborazione con il magazine, di aprire una sezione di www.kaizenlab.it dedicata alle recensioni dei dischi mancanti… Il criterio era lo stesso e cioè:  un disco per essere fondamentale non deve per forza essere il migliore della discografia di quel determinato gruppo ma deve in qualche modo avere cambiato le carte in tavola al rock.

Nel giro di qualche mese ristruttureremo il laboratorio. Non sappiamo bene ancora come, ma a questo punto abbiamo pensato che quel materiale fosse prezioso, per cui abbiamo deciso di usare lo spazio del blog per riportare, a cadenza regolare, le recensioni (nostre e di chi ha aderito all’iniziativa) e di radunarle sotto la categoria Noise. Naturalmente se qualcuno vuole aggiungere altre recensioni, il blog è aperto. Basta scriverci (info[at]kaizenlab.it). Si parte domani, buon divertimento.

-I 600 di Blow Up li trovate, e li troverete ancora per un po’, qui

Nella lista di kaizenlab indicavamo oltre al nome dell’autore, dell’album e l’anno di pubblicazione anche il nome della casa discografica. Qui vi diamo qualche indicazione in più su chi sia veramente la casa discografica. Ricordate: scaricare e copiare musica è reato, produrre armi, mine antiuomo e missili no.

AOL TIME WARNER (Atlantic, Rhino, Elektra, Sire, Asylum, Reprise, Waener Bros., American, Maverick, E.M.I….) = DIRECTV (cooventure) Hughes Electronics Corporation (Genral Motors) + RAYTHEON = RAYTHEON INDUSTRIES: GENERAL DYNAMICS MISSILE SYSTEMS – STANDARD MISSILE COMPANY (TOMAHAWK CRUISE MISSILES, etc.)

BMG (Arista, RCA, BMG…) = Power Corporation of Canada / Pargesa Group / Groupe Bruxelles Lambert = TOTAL FINA ELF / A TOFINA = Hutchinson Worldwide + Barry Controls: RING MOUNTS, SHOCK / VIBRATION ISOLATORS FOR FIGHTER JETS, MILITARY TYRES…

SONY (Sony Music, Columbia, Epic…) (cooventure) US ARMY + University of California = FUTURE COMBAT TECHNOLOGIES INC.: HEAD MOUNTED DISPLAY SYSTEMS, COMBAT SYMULATORS

VIVENDI UNIVERSAL (MCA, Polygram, Motown, Geffen, DGC, Interscope, Universal…) = VIVENDI ENVIRONMENT = FCC (Fomento de construciones y contratas) = ESPLESA: MISSION PLANNING SYSTEM FOR P-3 ORION PATROL AIRCRAFT (LOCKHEED MARTIN) + MISSION PLANNING / BREEFING SYSTEM FOR EFA 2000 TYPHOON FIGHTER JET Eurofighter (BAE, British Aerospace Engineering) = ALENTA, EADS

Isabeli Fontana no editorial de acessórios Blow Up da Vogue americana de dezembro.

Fotos de Terry Richardson.

Πολλά και αμφιλεγόμενα ταλέντα, μπλεγμένα μεταξύ τους, άλλοτε υπέρ της και άλλοτε εναντίον της σκουριάς του συντηρητισμού. Σφυρίζει ανέμελα, παίζει με τα κοντά μαλλιά της, συναρπάζει ακόμη. Όχι όμως όπως τότε, στα 60’ς. Αλλιώς. Όπως γουστάρει εκείνη.

Μια πεταλούδα που πέταξε πάνω από σκάνδαλα, μουσικές, θυελλώδεις έρωτες και παρορμητικές εποχές. Τα μεγάλα της μάτια πάνταέτοιμα να δακρύσουν για το κρίμα του κόσμου ή για μια χαμένη αγάπη, το σαρκώδες άνω χείλος της που πολλές θα ζήλευαν άρθρωσε στίχους, υποσχέσεις και νανουρίσματα στις τρεις κόρες της. Το ίδιο στόμα διακηρύττει την ελευθερία, την εξασφάλιση της υγείας και την αγάπη. Λογίζεται σύμβολο του σεξ μα η ίδια, σε συνέντευξη που έδωσε κατά την περυσινή επίσκεψή της στην Ελλάδα στην εφημερίδα «Το Ποντίκι» δήλωσε ότι δεν αισθάνθηκε ποτέ σύμβολο του σεξ. «Ισως να έγραφαν κατά καιρούς ό,τι τους κατέβαινε και να προσπαθούσαν με μια τέτοια ταμπέλα να με στριμώξουν σε μια κατηγορία. Δεν θέλω να κοιτώ πίσω». Πράγματι, κοιτώντας τη ζωή της προς τα πίσω, διαπιστώνεις ότι δεν είναι απλώς τραγουδίστρια, ηθοποιός, σοσιαλιτέ, στιχουργός, σκηνοθέτης, ακτιβίστρια. Είναι μια γυναίκα ετών 63 ετών που έχει χορτάσει τη ζωή της. Και δεν σταματά να τη γεύεται και να μαγεύεται.

Moi non plus

Είναι 1946 και ο πλανήτης συνέρχεται από τον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Οι αστοί του Λονδίνου ανασυγκροτούν δυνάμεις και επανασχεδιάζουν συμμαχίες. Η Τζέιν Μπίρκιν γεννιέται και ανατρέφεται σε ένα αριστοκρατικό περιβάλλον. Ο μπαμπάς, αριστοκράτης αξιωματούχος του βασιλικού Ναυτικού και κατάσκοπος – όπως λέγεται – και η μαμά θεατρίνα. Καθώς μεγάλωνε, η Τζέιν μετατρεπόταν σε καλλονή, συναναστρεφόταν το πλήθος του τότε Swinging London με την επαναστατική διάθεση, τριγυρνούσε στα κλαμπ της εποχής, γοητεύεται και γοητεύει. Παντρεύεται πρώτη φορά το 1965 τον βραβευμένο με Οσκαρ συνθέτη Τζον Μπάρι και το 1967 αποκτούν το πρώτο της παιδί, την Κέιτ. Σε ηλικία 20 ετών πρωταγωνιστεί στο «Blow Up», την εμβληματική ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι, ως η «The Blonde» δίπλα στη Βερούσκα και τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ. Την επόμενη χρονιά, το 1968, συμμετέχει στις γαλλικές παραγωγές «La Piscine» και «Slogan» – στο πλατό αυτής της ταινίας θα γνωρίσει και τον  Σερζ Γκενσμπούργκ. Οι Γάλλοι την ανακηρύσσουν petite anglaise η οποία πέρασε από την άλλη μεριά της θάλασσας της Μάγχης για να διαπρέψει. Παρεμπιπτόντως, έχει ήδη χωρίσει με τον Μπάρι.

Στο Παρίσι φτάνει λίγο μετά τον περίφημο Μάη του 68. Ο έρωτας της με τον Γκενσμπούργκ είναι αστραπιαίος. Είναι εκείνος ο ταλαντούχος άνθρωπος στον οποίο οφείλει τεράστιο κομμάτι της δημοσιότητάς της. Αποτελεί τον μέντορα που την έσπρωξε στους πιο ακραίους πειραματισμούς που επιβάλλουν τα «θέλω» της, ο σύντροφος τον οποίο πόθησε, αποδόμησε, δεν ξεπέρασε ποτέ. Το Παρίσι είναι το σκηνικό του θυελλώδους έρωτά τους, μια μητρόπολη λουσμένη από επαναστατικές ιδέες, ατέλειωτα πάρτι και την ελπίδα ότι ο κόσμος θα αλλάξει. Δεν συνειδητοποιούν ότι μέσα στο φλογισμένο κλουβί του έρωτά τους μεγαλώνουν δυο κορίτσια, η κόρη τους Σαρλότ και η Κέιτ οι οποίες άκουγαν τον οργασμό της μαμάς τους στο ραδιόφωνο στο περίφημο «Je t’ aime, moi non plus», ή έβλεπαν τον Σερζ να τη δένει στο καλοριφέρ για να τη φωτογραφίσει. «Για μας ήταν ευτυχία», ομολογεί με έναν βαθμό ασυνειδησίας η Τζέιν.

Ποτό, πολύ ποτό, τσιγάρα, ξενύχτια που οδήγησαν εκείνον στο προδιαγεγραμμένο τέλος του και εκείνη, ταραγμένη και ερωτευμένη σε ένα αέναο στροβίλισμα που περιελάμβανε την ανατροφή των κοριτσιών της, την καριέρα της, και την ολική παράδοση στην παθογένεια ενός μεγάλου έρωτα. «Μου χάριζε λουλούδια και τα άφηνα να μαραθούν στο περιτύλιγμα», θυμάται σήμερα η Μπίρκιν. «Τώρα πια, κόβω τις άκρες τους και τα βάζω στο βάζο. Θέλω να ζήσουν, δεν το ήθελα πάντα». Σε συνέντευξη στον Guardian θυμάται έναν μεγάλο τους καυγά – ούτως ή άλλως της λείπουν όλοι. «Μια φορά καθόμασταν σε ένα μπαρ και αναποδογύρισε την τσάντα μου. Του πέταξα μια τούρτα χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά. Εκείνος βγήκε έξω, κομμάτια τούρτας έπεφταν από το πρόσωπό του και περπατούσε στη λεωφόρο St. Germain. Ετρεχα πίσω του. Σκέφτηκα πως έπρεπε να κάνω κάτι δραστικό και έτσι βούτηξα στον Σηκουάνα. Το χειροποίητο YSL μπλουζάκι μου καταστράφηκε, ο Σερζ κοιτούσε εκστασιασμένος. Βγήκα και περπατήσαμε αγκαλιασμένοι ως το σπίτι».

Επειτα από 12 χρόνια, χωρίζει τον Σερζ και μένει με τον σκηνοθέτη Ζακ Ντουαλόν* είναι ήδη έγκυος στο παιδί του. Ο Ντουαλόν ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να τη βγάλει από τη μανιέρα της λολίτας και της χαζούλας όμορφης, ρόλους που της προτείνονταν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, να της δώσει πιο σοφιστικέ ρόλους, όπως η ταινία «La fille prodigue» όπου και γνωρίστηκαν για να συνεχίσει με συνεργασίες με τους Ανιές Βαρντά, Ζαν Λυκ Γκοντάρ και πολλούς άλλους.

Ταυτόχρονα, βγάζει και δίσκους και μάλιστα, παρόλο που έχουν χωρίσει με τον Γκενσμπούργκ, της γράφει τα πιο ωραία της τραγούδια: ο δίσκος «Baby alone in Babylone» του 1983 καθώς και ο δίσκος «Amour des feintes» που κυκλοφόρησε το 1990 αποδεικνύουν την αιώνια αγάπη που της έχει. «Ηταν ένας αιώνιος έφηβος o Σερζ», λέει η ίδια με σπαστά γαλλικά και ψιθυριστή φωνή σε τηλεοπτική συνέντευξη και παραδέχεται ότι «θα ήταν απρεπές να προσπαθήσω να τον αλλάξω». Τον επόμενο χρόνο, ο Γκενσμπούργκ πεθαίνει. Στον δρόμο για την κηδεία του μαθαίνει ότι πέθανε και ο μπαμπάς της. Οι δυο άνδρες για τους οποίους ζούσε για να τους ευχαριστεί, είχαν φύγει. Την επόμενη χρονιά χωρίζει και τον Ντουαλόν.

Une dame d’ aujour‘d’hui

«Είναι η έκπληξη να σε αποκαλούν ξαφνικά madame ενώ νομίζεις ότι είσαι μια μεγάλη teenager. Να ξυπνάς το πρωί και να ρίχνεις νερό στο πρόσωπό σου, να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη χωρίς να φοράς γυαλιά και να βλέπεις το ίδιο πρόσωπο που έβλεπες πάντα. Αν φορέσεις τα γυαλιά σου, θα τσιρίξεις. Χωρίς γυαλιά, το συναίσθημα παραμένει το ίδιο. Είναι παράξενο να αλλάζεις». Δεν έχει σημασία ποια ήταν η ερώτηση στην οποία η Τζέιν Μπέρκιν απάντησε – παρεμπιπτόντως της ζητήθηκε να πει δυο λόγια για το τραγούδι «Madame» που περιέχεται στο τελευταίο της CD, «Enfants d’ hiver». Η απάντηση της αποτελεί τη φιλοσοφία της ζωής της, απόσταγμα επιλογών, απορρίψεων και αποφάσεων.

Η Μπίρκιν ζει μόνη στο Παρίσι και ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο. Συνεχίζει να κάνει ταινίες, να πρωταγωνιστεί και να σκηνοθετεί. Είναι μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και του Εθνικού Τάγματος Αρετής στη Γαλλία. Ενας από τους λόγους που οι Παριζιάνοι την αγαπούσαν πάντα ήταν για τη διάθεσή της για επανάσταση, για τη σκέψη της υπέρ των αδυνάτων. Υπέρ της έκτρωσης, κατά του Λεπέν, κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, στη Νικαράγουα, αργότερα στη Βοσνία, την Τσετσενία και το Ιράκ. Αν επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της, θα παρατηρήσετε ότι η πρώτη σελίδα είναι αφιερωμένη σε ανακοινώσεις της Διεθνούς Αμνηστίας και άλλων ακτιβιστικών οργανώσεων. «Αν κάποιος θέλει να δει το πρόγραμμα των συναυλιών μου, είμαι σίγουρη ότι θα το ψάξει», απαντά για την επιλογή προβολής της φιλανθρωπίας. Δεν επαίρεται για το κοινωφελές έργο της, ζητά τη συνδρομή όλων μας. Κάπως έτσι ήταν πάντα η Τζέιν Μπίρκιν. Δεν κόμπαζε, δεν ζητούσε, δεν απαιτούσε. Πάντα όμως ήμασταν θεατές και συνδρομητές στην ταραχώδη ζωή της την οποία άλλοτε παρακολουθούσε και άλλοτε βουτούσε βαθιά στα σκοτεινά μονοπάτια της.

Θεωρεί ότι οι κόρες της έχουν καταφέρει, μέσα στην αναταραχή της ανατροφής τους να γίνουν ανεξάρτητες προσωπικότητες. Η Κέιτ είναι μια από τις καλύτερες γαλλίδες φωτογράφους, η Σαρλότ ετοιμάζει μια ταινία με τον Λαρς Βον Τρίερ και έναν δίσκο με τον Μπεκ ενώ η Λου σχεδιάζει ρούχα για την Lee Cooper, είναι η ενδυματολόγος της μαμάς της και παίζει και σε ταινίες. «Ο κόσμος έχει συνηθίσει πια να με βλέπει με τζιν. Κασμίρ και ζέρσεϊ. Στις αρχές του χρόνου συμμετείχα σε ένα τηλεοπτικό σόου και φόρεσα ένα κοστούμι YSL δεύτερο χέρι, ένα κορμάκι που είχα αγοράσει από τη Sabbia Rosa – εκεί από όπου αγόραζα εσώρουχα όταν ήμουν νέα – τακούνια και κάλτσες. Με κοιτούσαν όλοι έκθαμβοι. Ανυπομονούσα να τα βγάλω: τα τακούνια με πονούσαν, η φούστα με στένευε. Προτιμώ να ντύνομαι σαν άνδρας* η κόρη μου Λου βρήκε κάτι καταπληκτικά John Varvatos buggy ανδρικά παντελόνια. Μόλις φοράω ανδρικά ρούχα, αισθάνομαι ξανά 12 χρονών».

Σε εκείνη την ηλικία, στα 12 χρόνια, ήταν και η πρώτη φορά που διαδήλωσε. Βγήκε με τον μπαμπά της στον δρόμο κατά της επιβολής θανατικής καταδίκης. «Εστειλα ένα γράμμα στον τότε υπουργό Δικαιοσύνης και μου απάντησαν μέσα σε μια εβδομάδα». Κατάλαβε από τότε τη δύναμη της διαμαρτυρίας. Τι την οδηγεί όμως σε αυτές τις δράσεις; «Καμιά φορά σκέφτομαι πως είμαι σαν εκείνα τα πλάσματα που ζουν στη θάλασσα τα οποία περνούν τη ζωή τους αναζητώντας τον ιδανικό βράχο και όταν τον βρίσκουν τρώνε το μόνο πράγμα που δεν τους χρειάζεται πια: τον εγκέφαλό τους. Γι’ αυτό και έχω πια ως μότο «μην βρεις ποτέ τον βράχο σου».

Θυμάται μια στιγμή στη ζωή της η οποία τη σημάδεψε. Ηταν 1996 και αισθανόταν πως κάτι στην ζωή της δεν πάει καλά. Αποφάσισε να πάει στο Σεράγεβο, ο πόλεμος μαινόταν ακόμη. Γέμισε τον σάκο της με σουτιέν και σλιπάκια, νυχτικά και κραγιόν. Πήγε σε ένα βομβαρδισμένο πανεπιστήμιο, άνοιξε τον σάκο της και τα μοίρασε. Ανακαλεί τα λόγια της μαμάς της, η οποία όταν είχαν βομβαρδίσει το δικό της σπίτι, είχε πάρει μαζί της ένα μπουκάλι άρωμα «Shocking» της Ελσα Σιαπαρέλι. «Οταν δεν σου έχει απομείνει τίποτε, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι φορέσεις μεταξωτά εσώρουχα και να διαβάσεις Προυστ», της είχε πει.

Sexual revolution

Τραγούδησε το «Je t’ aime, moi non plus» με τον Σερζ Γκενσμπούργκ μόνο από φόβο μήπως τον αφήσει με άλλη γυναίκα στο στούντιο ηχογράφησης. Η Μπριζίτ Μπαρντό, η οποία το είχε αρχικά τραγουδήσει, αρνήθηκε την κυκλοφορία του εν λόγω τραγουδιού λόγω μιας –μάλλον- ανακόλουθης προς τον προηγούμενο βίο της σεμνοτυφία. Η Μπίρκιν, όπως εξάλλου και σε οποιαδήποτε πρόκληση της προσφέρθηκε, συμμετείχε δίχως σκέψη. «Βασίλισσα» του swinging Λονδίνου, ηχογράφησε τον ύμνο της σεξουαλική απελευθέρωσης. Χωρίς εκείνη, πιθανότατα η Ντόνα Σάμερ να μην έγραφε το 1975 το «Love to love you baby» ή Μαντόνα να μην προχωρούσε στην σκανδαλιστική αποτύπωση της ευφάνταστης σεξουαλικότητάς της.

Birkin bag, Hermes
Η τσάντα που για να την αποκτήσεις περιμένεις σε λίστα αναμονής για δυο χρόνια και η τιμή της ξεκινά από τα 6.000 ευρώ κρύβει πίσω της μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Λέγεται πως η Μπίρκιν ταξίδευε μαζί με τον πρόεδρο της Hermes, Ζαν Λουί Ντιμάς, ο οποίος και προσφέρθηκε να της φτιάξει την τσάντα που της ζήτησε να σχεδιάσει. Κάποιοι άλλοι λένε πως η Μπίρκιν πλήρωσε για την πρώτη τσάντα που της έστειλαν. Αγαπημένη τσάντα της Βικτόρια Μπέκαμ και ο λόγος που έχασε τη δουλειά της η Σαμάνθα του «Sex and the city». «Δεν είναι απλώς τσάντα, είναι Birkin», είχε πει στη Λούσι Λιού της οποίας το όνομα χρησιμοποίησε για να γλιτώσει την αναμονή.

Το ταλέντο της ζωής

Δεν είναι ο Απολινέρ, δεν είναι η Μούσχουρη ούτε δα η Φανί Αρντάν. Είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες ενώ ακόμη οι νέοι καλλιτέχνες ζητούν συνεργασίες μαζί της. Οι Portishead, οι Franz Ferdinand, ο Ρούφους Γουέινραϊτ, ο Μαίκλ Στάιπ έχουν είτε κάνει ντουέτα μαζί της είτε διασκεύασαν κάποιο τραγούδι της.

*How to make toffee apples*

Mmm…toffee apples…a must for the 5th November! For those of you who dont know, the 5th November is Guy Fawkes’ night in Britain. It commemorates when the 1605 conspiracy to blow up the houses of parliament was discovered and failed. Find out more here. Guy Fawkes wasn’t alone of course but he was probably picked because he had the funniest sounding name

Anyway…it means lots of fireworks and eating yummy food like hotdogs, jacket potatoes, toffee apples and other things on sticks…although it’s not a traditional Guy Fawkes’ night food, we tend to have pizza!

fireworks in my city

Since the failed plot to blow up the Houses of Parliament in the 17th Century, countless books have been written about the event as well as plays and also a television production or two. With Bonfire Night only two days away, I thought I’d get in on the act and add my two penneths worth. Gun powder plotter Guy Fawkes was born on April 13th 1570 in York. He was the only surviving child of his parents, Edith Blake and Edward Fawkes of High Petergate. Edith had previously given birth to a daughter who had been stillborn. After growing up and being educated in York, he converted to Catholicism at about age 16. He also spent some time in Spain, fighting for the Spanish catholic cause, which he did for about 10 years. During this time he also took the name ‘Guido’ Fawkes. He returned to England and got himself tangled up in the Gunpowder Plot. The plot was masterminded by one Robert Catesby. He had been overseeing the plot from the previous year. Catesby had been born in 1573 in Lapworth in Warwickshire. All of the main conspirators were from wealthy backgrounds. The plan was to enter the Houses of Parliament during the state opening on 5th November 1605, and blow them up while the King (At the time James I) was inside along with most of the Protestant aristocracy and nobility. The plot had been thought up because of the repression English Catholics were then suffering. Guy Fawkes was put in charge of carrying out the plan. However he was prevented from doing so, as he was discovered in the cellars of the HOP during a search after an anonymous letter had been received warning of the plot. Arrested he was tortured for 3 days before finally giving up the names of his co-conspirators, which he did only after they had proclaimed themselves. Found guilty of treason at his trial in the Westminster Hall, he was sentenced to be hanged drawn and quartered. On the day the sentence was due to be carried out, January 31st 1606, he escaped the full punishment by jumping from the scaffold once the hangman’s noose was around his throat. The drop caused his neck to break and he died instantly. The other conspirators were not so lucky and endured a most grisly end. Had the plot been succesful the conspirators meant to place Princess Elizabeth, the King’s eldest daughter, on the throne to rule as a Catholic monarch. Since his death people of the UK have celebrated ‘bonfire night’ where effigies of Guy Fawkes are burnt on bonfires, fireworks are let off in annoyingly large quantities and a good time is had by all. Thanks for reading.

Auf den Spuren des Kultfilms „Blow up“

An trüben Tagen recken sich die stromlinienförmigen Umkleidungen der Hebewerke wie graue Buckel aus den Wassern der Themse. Bricht freilich die Sonne durch die Wolken, erstrahlen sie und irritieren die Belichtungsmesser automatischer Kameras. Das Hochwassersperrwerk in Woolwich, 1982 fertig gestellt, zählt zu Londons jüngeren Sehenswürdigkeiten. Es ist ein Ausflugsziel und kann am Südufer von Touristenbussen angefahren werden. Dort wurde eine Cafeteria auf den Deich gestellt, deren großflächige Glasfront freien Ausblick auf das Flusspanorama mit der Thames Barrier gewährt. Mit etwas Glück lässt sich von hier aus bei Tee und einem Scone beobachten, wie die schweren Sperrschaufeln in Gang gesetzt werden. Ein Vorgang, der Muße erfordert, weil das Heben oder Senken in kaum merklichem Tempo vonstatten geht.

Das Besucherzentrum liegt am Ende einer Sackgasse in trister Umgebung zwischen einem Autofriedhof, Großmärkten, einem zur Tierarztpraxis umgewidmeten Pub. Einen Ausgleich findet, wer von hier zurückspaziert und die Verkehrsschlagader Woolwich Road überquert. Visavis der Bushaltestelle mit Namen „Thames Barrier“ gelangt man in den stillen Maryon Park. Für die Anwohner ein Plätzchen zum Durchatmen, für Cineasten ein weihevoller Ort. Hier drehte Michelangelo Antonioni 1966 jene Szenen seines Films „Blow Up“, die zur Voraussetzung eines kriminalistischen Bilderrätsels werden.

Wer passgenau auf den Spuren des Hauptdarstellers David Hemmings wandeln möchte, nimmt nicht gleich den Haupteingang, sondern folgt der Woolwich Road noch ein paar Schritte stadtauswärts, biegt bei nächster Gelegenheit rechts ab und passiert die Einmündungen zum Lancey Close, dann zum Clevely Close. An dieser Ecke befand sich einst der pittoreske Trödelladen, den der von Hemmings verkörperte Fotograf Thomas kaufen möchte. Es gebe schon „Schwule mit Pudeln“ in der Gegend, meldet er seiner Sekretärin über das Autofunksprechgerät – für ihn die sichere Gewähr, dass sich das Viertel bald zum Tummelplatz der In-crowd entwickeln wird.

Im Film befährt Thomas den Clevely Close in seinem Rolls Royce Kabrio von Osten her und passiert einige bereits fertig gestellte oder noch im Bau befindliche Einfamilienhäuser im einheitlichen Plattenbaustil, die die blockartigen Arbeiterwohnungen aus Backstein ersetzt haben und inzwischen den gesamten verkehrsberuhigten Straßenzug bestimmen. Kehrt man dem reizlosen Clevely Close den Rücken, erlebt man das erste Déjà-vu: Eine sanft ansteigende Gasse lockte Thomas in den Maryon Park. Es ist noch beinahe wie damals: das metallene Tor, der – allerdings verblasste – asphaltierte Parkweg, der sich teilt, eine Anhöhe umrundet. Rechter Hand führt er hinüber zu den beiden Tennisplätzen, dem Schauplatz der Schlussszene. Erst einmal aber nimmt man die in den steilen Hang gegrabenen flachen Stufen, vielleicht so wie Thomas, der, seine Angespanntheit und berufliche Frustration einige Momente lang vergessend, die Treppe jungenhaft hüpfend und springend bezwang, unter dem Laubdach hervortrat und vor sich auf einer kleinen, von Bäumen und Sträuchern gesäumten Wiese ein selbstvergessen tändelndes Liebespaar entdeckte.

Thomas wittert sogleich das fotografische Motiv, verbirgt sich hinter einem Lattenzaun und hält den zärtlichen Moment in einer ganzen Sequenz von Schwarzweiß-Bildern fest. Die Welt scheint ausgeblendet in diesem Augenblick. Nur ein ortloses Rauschen ist zu hören, das Zusammenspiel des Windes und der Blätter. Die junge Frau erspäht ihn, läuft ihm nach, fordert die Herausgabe der Fotos. Thomas, von keinerlei Sentimentalitäten angekränkelt, begegnet ihr mit schroffer Zurückweisung. Später erscheint die Frau (Vanessa Redgrave) überraschend vor seinem Atelier. Sie will den Film um jeden Preis und bietet, in einem unbeholfenen Verführungsversuch, sogar ihren Körper als Gegenleistung an. Neugierig geworden, eilt Thomas in die Dunkelkammer – und entdeckt auf den Abzügen eine weitere Person, die im Gebüsch lauerte und offenbar eine Waffe auf den Liebhaber der Frau richtete. Thomas macht Vergrößerung um Vergrößerung – blow ups -, aber die Bilder sind körnig, die Details unscharf. Er vermag keine Gewissheit zu erlangen. Teleobjektiv oder Telesubjektiv – das ist hier die Frage.

Der Wanderer findet heute einen ausgetretenen Aufgang vor. Auf dem Absatz erinnert nur ein kümmerliches, angefressenes Rudiment noch an die ursprünglich brombeerschwarzen, bildgestalterisch reizvollen schmalen Teerwege. Sie haben einer stoppeligen Grasnarbe Platz gemacht. Auch die hölzerne Einfriedung fehlt. Denkbar, dass sie nur für die Dreharbeiten errichtet worden war. Dagegen spricht, dass am südwestlichen Ende des Parks in einem abgesperrten Bereich oberhalb der steilen Böschung ein Lattenzaun gleicher Bauart vor sich hin modert. Kenner des Films werden überdies die Baumreihe vermissen, die den Hintergrund für die Neckereien des Liebespaares bildete.

Und dennoch, auf oberster Stufe angekommen, wo sich der Blick auf den lauschigen Flecken öffnet, fühlt man sich augenblicklich in das filmische Geschehen versetzt: allein auf hoher Flur, umwispert von milden Brisen, die leise durch Buschwerk und Blätter streichen. Unwillkürlich fliegt der Blick ins dichte Gestrüpp in Erwartung jener Männerleiche, die Thomas bei einem zweiten Besuch der Grünanlage entdecken sollte: der Gespiele der jungen Frau, das namenlose Mordopfer. Oder war es nur eine Illusion, gleich wie das hohle pneumatische Prallgeräusch des imaginären Tennisballs im pantomimischen Spiel der Gaukler und Narren, die am Ende eines durchtriebenen Vexierspiels Thomas und dem Zuschauer im Auftrag des Regisseurs eine lange Nase drehen?

Es ist nur ein Stück Rasen, aber der Ort verströmt eine spürbare Aura. Dieser höchste Punkt des Parks trägt den Namen Cox’s Mount, diente schon den Römern als Standort einer Wehranlage und wurde im 19. Jahrhundert genutzt, um Schiffskompasse zu eichen. Staunen macht, dass Antonionis Inszenierung präzis den örtlichen Gegebenheiten folgte, sofern sie nicht sogar von ihnen bestimmt wurde. Ausgeschlossen ist dies nicht. In einem Interview aus dem Jahr 1961 sprach sich Antonioni für natürliche Dekors aus und bekannte sich dazu, Drehorte und Gegenstände vor Arbeitsbeginn auf sich einwirken zu lassen: „Mir helfen die Dinge, die mich umgeben, sie bringen mich stets auf Ideen.“

Die filmische Montage lässt es bekanntlich zu, weit voneinander entfernte Schauplätze nahtlos zu verbinden. Wenn Mutter Beimer in der „Lindenstraße“ vom Trottoir in einen Hauseingang tritt und sich im nächsten Moment in der Diele ihres Mantels entledigt, so wurde mit einem Schnitt die Distanz zwischen der Kölner Fassadenzeile und den Münchner Innenkulissen überbrückt. Ähnlich verfuhr Antonioni bei den Aufnahmen von Thomas’ Fotoatelier. Dessen Äußeres wurde im Stadtteil Notting Hill an der abseits der Touristenströme gelegenen Pottery Lane gefilmt, während für die Interieurs ein Fotostudio am nahegelegenen Princes Place zur Verfügung stand. Dieses Gebäude mit der Hausnummer 49, heute Domizil einer Niederlassung des renommierten Architekturbüros John McAslan & Partners, wurde laut Auskunft John McAslans rund um 1977 durch den Architekten Richard Rogers erheblich umgestaltet.

Empfehlen sich diese beiden Adressen nur versessenen Antonioni-Aficionados als Ziel, so eignet sich der Maryon Park durchaus für Menschen mit minderem cineastischen Interesse, denn er lässt sich zum Ausgangspunkt einer beschaulichen Wanderung nehmen. Wählt man die südwestlichen Stäffelchen als Ausgang, gelangt man zur Thorntree Road, an die sich eine weitere, um einiges größere Grünanlage anschließt, die unter anderem über einen Kinderbauernhof verfügt. Der weitflächige Park, einst Herrschaftsgebiet von gefürchteten Straßenräubern und Wegelagerern, umfasst das 1612 im jakobinischen Stil erbaute Landgut Charlton House & Manor, wo das hauseigene Café Gelegenheit zur Rast in gediegenem urbritischen Ambiente bietet. Das Gebäude kann mit öffentlichen Verkehrsmitteln oder dem eigenen Auto auch direkt angesteuert werden. Als weiteres Ziel in der näheren Umgebung lockt das 1784 errichtete, idyllisch zwischen Bäumen versteckte, seit einigen Jahren schmählich vernachlässigte Severndroog Castle oberhalb der Crown Woods Lane.

[Pic by Catinka Anatine]

Catinka [the one on the right]

* Wristband right: Punk Wristband (anarchy) Cobrahive
* Wristband left: Wristband (shima) Cobrahive
* Hair: Jasmine – Paranoid Black Fri.Day
* Dress: Mini Racer *black skulls* Urbanity
* Glasses: FreeBase Glasses (Black) FNKY!
* Piercings: Escapade 1 KOwP
* Nails: Rounded Nails – BLACK Mstyle

Devi [the cute one]

* Top: Bobbylicioustop Red Hermony
* Garter: Pistolero LouLou&Co
* Skirt: Miniskirt cocktail Blow-Up
* Stockings: Seamed Fishnet Stockings -Black- Rip Blowpop
* Eyes: Fantastic EYES – Grave negaposi
* Skin: Grace Caramel Daring Black Atomic
* Hair: Ilias-Hair type-A black Uncleweb Studio
* Piercing: 45 lip rings KOwP

Neste Nu da Arte Conceitual adivinharíamos uma possível crítica desta corrente que a mais de 40 anos percorre o nosso imaginário.

Encontramos-nos diante de uma possível faca de dois gumes:  estaria o fotógrafo percorrendo por caminhos nebulosos (no melhor estilo Blow Up) inserindo e se inserindo numa escola já tão reverenciada ou simplesmente estaria apunhalando de frente e sem temor aquilo que já legitima automaticamente só por receber o sobrenome de Arte Conceitual?

Supérfluo seria deslocar a cabeça de um lado para o outro com a conseqüência natural do folhear para uma próxima imagem. No entanto, ao ousarmos um afunilamento por sobre os poros e pixels desta fotografia, perceberíamos então reflexão a respeito de uma crise vivida por todos os produtores de imagem: valeria à pena moldar os caminhos da produção para se inserir num contexto? Às vezes o que parece claro é que o Conceitual é característica inerente à Arte contemporânea e se esquivar disso é estar passível  de pouco reconhecimento.

Estaria o livro, ou, simplesmente a Arte Conceitual em si, obstruindo a contemplação da naturalidade da beleza feminina e por que não dizer, da própria natureza fotográfica? Seria um prenúncio do destino da Arte Conceitual como justamente a área mais clara do livro (sua capa) indica com a fotografia de um homem que se enterra? Ou estaria a imagem apenas revelando o livro e não moralizando a nudez? Os cabelos com todo o seu peso parecem não querer identificar… O que complementaria a idéia de obstrução. Ao mesmo tempo, há algo de curioso na pose da modelo, pois a posição de sua cabeça em conjunção com o restante do corpo nos faria crer que ela nos deu as costas, fugindo dessa discussão entre o conceito e a obra. A modelo desejava apenas contribuir com a nudez clássica e agora não sabe como fugir de toda esta confusão.  Ou melhor, há algo em sua pose que nos remete a situação biológica da qual  ninguém escapa  e o livro serviria apenas como ferramenta para auxiliar nos desconjuros do dejeto.

O Fato é que A Arte Conceitual veio para fortalecer o universo fotográfico que hoje em dia está muito bem ressarcido, obrigado. E é da natureza desta vertente questionar o entorno e a si mesma para não passarmos adiante o que necessita ser fincado e muito menos legitimar o que de tanta grandeza diminui a gênese criativa de autores que não buscam a complexidade da vida. Apenas estes querem nos lembrar que fotografar é viver emoções. Compartilhá-las  seria de extrema utilidade tanto para quem produz quanto para quem as recebe.

19/10/09

I love new music. It’s one of the few things that keeps me going. But when I settle into a night of searching YouTube for old jams with my dad, it feels like coming home again. This is the music that makes me tick. Like my favorite pair of underpants, I just keep reaching for it.

Case in point:

[The Yardbirds, "Shapes of Things"]

London in the 60s. What I would give.

Currently in position #1 on the Netflizzle queue; dying to see:

Can you even stand it?

[Image from Blow Up.]

[Veruschka shot by Richard Avedon.]

I’ll be listening to this song on repeat today. Of my dad’s incredible record collection, this album was in my top 5.

[Spooky Tooth, "Evil Woman"]

There was a rebellious energy to the songs back then that I can dig. While discussing career skills yesterday, my father said, “You’ve got a skill. The ‘I hate authority’ skill.”

-Carey

Google.com

My nose was stuffed one day (i.e. I had boogers or nasal mucus in my nose).

“I am going to blow up my nose,” I told my girlfriend.

She laughed at my wrong use of a phrasal verb (Phrasal what? Phrasal verb is a verb with an adverbial or prepositional particle. For example: blow + up = blow up).

Of course I wasn’t going to put a dynamite in my nose and explode it. I was trying to tell my girlfriend I was going to blow my nose or take the stuff out of it.

I hate phrasal verbs.

My English professors back home didn’t spend too much time teaching me how to combine verbs with adverbs or prepositions. So I still struggle with them.

Take the trash off, take trash away or take the trash out? I don’t know. Just get rid of the trash, and I will be happy.

Ahogy századszorra is végignéztem ezt a zseniális jelenetet a Nagyításból, valami beugrott. Furcsán ismerős volt a sok üvegestekintetű, zombiszerű fiatal, akik a történelem legjobb évében, 1966-ban, a Yardbirds egyik legjobb számára csak bénán álldogálnak. Hol is láttam már ilyeneket, hol is, hol iss… Ó, hát persze! Legutóbb például a Tűzraktérben, miközben a Mario bros. nyomta a zenét. Előtte meg mondjuk az A38on, annak a menő osztrák indie együttesnek a koncertjén. Amikor kicsípik magukat, felveszik a kalapot, vintage mellényt, piros rúzst, A-vonalú ruhát, vagy akármit, elmennek bulizni, és valami megmagyarázhatatlan okból kifolyólag egész este a fal mellett ülnek karba tett kézzel, cigiznek, neadjisten még grimaszolgatnak is, ha valaki jól meri érezni magát. A nihilizmus és a sznobizmus gyomorforgató keveréke.
Nem akarom azt hinni, hogy már a szent és sérthetetlen ‘60as években is ez volt.

Estreando o Finais intensos, que de certa forma já havia acontecido com Amantes aqui no blog, é um quadro em que vou comentar sobre finais ou passagens memóraveis que se ligam a este, e é um comentário meio desconexo sem falar muito sobre toda a trama, servirá mais pra quem viu o filme, mas pra quem não viu também é uma curiosidade legal, pois tentarei o mínimo dar spoilers de forma que falarei mais por meio de metáforas, espero. Hoje vou falar sobre Blow up.

E temos o final do Caralho de Blow up onde o protagonista se questiona vendo um jogo de nada, se viu algo realmente ou não viu nada de fato. A metáfora do jogo onde os mímicos jogam tênis sem bolinha e o personagem acompanha é tão significativa que não tem nem como explicar, so ver. O melhor é o último plano com o personagem desolado em meio ao nada. FODA!