This time of the year people go to many New Year’s receptions.

Many times we hear people complaining that they are never home because of these events and that it doesn’t bring any results either.

These are a few tips to pay attention to:

1) Prepare yourself

• Ask yourself the question: “Why am I going there? Who do I want to meet?” Use LinkedIn and Google or Google Alerts to look up the people who are going to attend. Another conclusion might be that you better go to another event or switch with a colleague.
• If it is mandatory that you are present, but you don’t really want to be there, look for ways how it might still be interesting to you. You might have to go looking into details, but that’s better than not doing it. If you have the attitude of “I don’t want to be here”, people will sense that and avoid talking to you, making it even harder for you.
• Go together with someone else to get through the “20 minute acclimatisation period” and feel more at ease. Also agree UP FRONT to not stay the whole time together. Tell each other what would be an interesting person for you to talk to (a specific name or function/profile) and look for ways how you can introduce each other.

2) At the event

• Have a host(ess) attitude: look for ways how to help other people. You can do this by introducing them to other people, by listening to them and by offering them a drink or snack. Remark: you can easily do this without being the host(ess) yourself. The benefit is that you will feel more at ease and that other people will appreciate you more.
• Be prepared to answer the question “And what do you do?”, but be the first to ask someone else this question. Why? Because you create goodwill with the other person and will discover which examples and stories about yourself (and the organisation you work for) will appeal the most to the other person.
• DON’T SELL! Remember that the power of networking is in the second degree. You need to be able to tell people what you do so they can talk about you to their network. People won’t do that when you sell to them.
• Ask someone who is in sales or is a business owner: “How can I recognize a good prospect for you?“. Ask others: “How can I recognize someone who might be interesting for you?”. Then help them to paint a clear picture for you. If you haven’t done this before, do it and see what the reactions of other people are.

3) After the event

• If you have met someone with whom you want to continue the business relationship, make sure you follow up. The ROA (Return of your Attendance) is in what you do afterward. To make sure you actually do this, make some time in your agenda BEFORE you go to an event.
• But what do I talk/write about? What many people don’t think of is that the follow up starts DURING the conversation. That’s where you find out what you have in common or how you can help someone else. And then it becomes easy to follow up.

Have fun (and success) at your next networking events !

Jan

PS: these are tips from the networking book “Let’s Connect!” and from the CD “Let’s Connect at an event” (in Dutch: netwerk boek “Let’s Connect!” and “Let’s Connect op een evenement“). Download your free light versions!

Terugkijken doe ik niet graag. Dan waardeer ik het afgelopen jaar maar met een filmsterrenbeoordeling en dan was dit echt een vijfsterrenjaar:

-Wendy begint eigen bedrijf, Jupe Marcom. Jupe Styling wordt volwassen (http://www.jupemarcom.nl)
-’Mijn PSV DNA’ ligt in de winkels en wordt bijzonder goed ontvangen
-De halve marathon van Eindhoven was weer een feestje
-Mijn lieve dochters zijn gezond en ‘doen’ het uitstekend
-Twitter zorgt voor een boost op het gebied van creativiteit en nieuwe leuke mensen, ongeëvenaard!
-Basis voor nieuwe interessante vriendschappen gelegd
-Zakelijk vier maal genomineerd voor een prijs en er eentje echt gewonnen

-De eerste stappen op weg naar de gemeenteraad zijn gezet, liefde voor D66 is geëffectueerd!

-PSV blijft maar winnen, ben adviseur van de Supportersvereniging geworden en de plannen voor de Stichting 1913 Eindhoven zijn gesmeed

En als dan de sneeuwvlokken neerdalen op het dak en ik vanuit mijn zolderraam over de skyline van Eindhoven uitkijk dan ben ik domweg gelukkig in Stratum.

Goede voornemens maak ik eigenlijk altijd op zomervakantie. Toch zijn er drie zaken die ik al voor dit kampeerfestijn wil vastleggen. Gewoon als reminder voor mijzelf en voor jullie, mijn lieve volgers!

1. Het moet duurzamer bij de Dubachjes. Een betere wereld begint bij jezelf. Laatst bleek dat mijn meestgekochte item bij ‘Mijn Appie’ de plastic zak was. Schandalig natuurlijk. Verder ga ik niet bewust genoeg om met afvalscheiden en kan er op biologisch gebied ook van alles verbeteren! Tips zijn welkom!

2. Ik ga toch stiekem een voorkeurstemmencampagne beginnen. Ik wil gewoon graag in de gemeenteraad omdat ik ervan overtuigd ben dat ik iets speciaals kan toevoegen. Al is het alleen al mijn enthousiasme en liefde voor Eindhoven. Dit gecombineerd met de geweldige denkbeelden van D66 moet tot iets fantastisch leiden!

3. Die roman moet er dit jaar echt van komen. Tipje van de sluier:  vrouwen van boven de dertig bekeken door een mannelijke bril. Speelt zich af in Eindhoven. Kafkaiaans! Nu nog een uitgever zo gek vinden. En anders wordt het een Internet-Roman! Het boek moet nu maar eens af!

IK WENS AL MIJN VOLGERS EEN GEWELDIG, GEZOND EN GELUKKIG 2010. IK BLIJF BLOGGEN, U BLIJFT TOCH LEZEN? DIKKE KUS!

For today’s Sunday Salon I would like to share some thoughts about part 2 of Natsume Sōseki’s classic novel I Am a Cat, published in 1906. You’ll find other bookish news at the end of this post.

There comes a day when, unexpectedly, the first cool wind of autumn blows through the gaps torn in the sleeves of one’s kimono, making one feel a sniffling cold is surely on its way.

Although I enjoyed reading part 1, I am more enthusiastic about volume 2. The author seems to have gotten better at gripping attention from his readers and the chapters are better balanced.

In the beginning I got quickly immersed in the story and was pretty fascinated. Only towards the end I became a bit disinterested again; when the cat started a lot of ‘name-dropping’. Especially characters from Japanese culture, supposedly to give the story depth: “since Genzaemon warmed the room for laypriest Saimyoji,” “you just try to come down from a pine tree like a wolf on the fold in the headlong Yoshitsune style,” or “as pointless as Yoritomo’s gift of a solid silver cat to the unworldly Saigyo” (etc.).

Obviously the book was written for a Japanese audience; to me, being a Westerner, these references only have a superficial meaning. Worse is that I didn’t feel encouraged to google any of them — just because there were too many. Of course ‘Neko’, nor Natsume, wouldn’t have minded: both have not much regard for Westerners anyway — even ridiculing us, together with the way their fellow Japanese copied foreigners after bakumatsu (the ending of Japan’s isolationist foreign policy).

And why, while they’re about it, don’t they and their families stroll around Ueno Park in no more than that nakedness they so affect to love? It can’t be done, they say? But of course it can. The only reason they hesitate is not, I bet, because it can’t be done, but simply because Europeans don’t do it. The proof of my point is in their dusk behavior. There they are, swaggering down to the Imperial Hotel, all dolled-up in those crazy evening dresses. What origin and history do such cockeyed costumes have? Nothing indiginious. Our bird-brained ladies flaunt themselves in goose-skinned flesh and feathers solely because that is the mode in Europe. Europeans are powerful, so it matters not how ridiculous or daft their goings on, everyone must imitate their daftest designs. [p.244]

Of course it occured to me that the name-dropping I found tedius could be meant as satire — in real life I am bored accordingly by people who do so as I was now in I Am a Cat And thankfully my patience was rewarded. After the tiresome bit came a lively scene in a sentō, a Japanese public bath house, that was much fun.

Of course, I can’t be sure that it actually is a bath, but I make the wild surmise that it can’t be anything else.

So, while I posited in my review of book 1 that I was only interested in the cat(s) of the story (finding the narrative about people regularly boring), I now really liked to read about human activities. How different!

When I wrote about my first graphic novel Coraline I spoke about ‘reading synchronisity’ with I Am a Cat. Whatdoyaknow? It happened again! Relating to part 1 as well as 2. Together with Coraline I bought The Best of Mutts for the 24 Hour Readaton and I only started reading it recently. Remember the scene about Neko getting his mouth stuck with mochi in I Am a Cat 1? Meet Earl & Mooch at Halloween!

Then I saw this gag where Mooch’s equilibrium is ruined by Earl.

It reminded me of another enjoyable story, in part 2 of I Am a Cat where our feline protagonist is exercising on the garden fence.

I was just about halfway home on my fourth time around when three crows, gliding down from the next-door roof, settled on the fence-top, side-by-side, some six short feet ahead of me. Cheeky bastards! Quite apart from the fact that they’re interrupting my exercise, such low-born, ill-bred, rain-guttersnipes have no right whatsoever to come tresspassing, indeed seemingly to start squatting, on my fence-property. So I told them, in terms of hissing clarity, to get lost. The nearest crow, turning its head toward me, appears to be grinning like a half-wit. The next one unconcernedly studies my master’s garden. And the third continues wiping his filthy beak on a projecting splinter of the fence bamboo. He had all too evidently just finished eating something rather nasty. I stood there balanced on the fence, giving them a civilized three minutes grace to shove off. I’ve heard that these birds are commonly called Crowmagnons, and they certainly look as daft and primitively barbarous as their uncouth nickname would suggest. Despite my coureous waiting, they neither greeted me nor flew away. Becoming at last impatient, I began slowly to advance; whereupon the nearest Crowmagnon tentatively stirred his wings. I thought he was at last backing off in face of my power, but all he did was to shift his posture so as to present his arse, rather than his head, toward me. Outright insolence! [..] I do not greatly care for the idea of being stuck here while a trey of brainless birds waits for whatever impulse will lift them into air. For one thing, there’s my poor tired feet. Those feathered lightweights are used to standing around in such precarious places so that, if my fence-top happens to please them, they might perch here forever. I, on the other hand, am already exhausted. This is my fourth time around today, and this particular exercise is anyway no less tricky than tightrope-walking. [..] I had just decided to hop down when the arse-presenting savage offered me a rudery. ‘Arseholes,’ he observed. His immediate neighbor repeated this coarse remark, while the last one of the trio took the trouble to say it twice. I simply could not overlook behavior so offensive. [..] I began slowly to advance. The crows, oblivious to my action, seem to be talking among themselves. They are exasperating! If only the fence were wider by five or six inches, I’d really give them hell. But as things are, however vehemently vexed I may feel, I can only tiptoe slowly forward to avenge my honor. Eventually, I reached a point a bare half-foot away from the nearest bird and was urging myself onward to one last final effort when, all together and as though by prearrangement, the three brutes suddenly flapped their wings and lumbered to hang a couple of feet above me in the air. The down-draught gusted into my face. Unsportingly surprised, I lost my balance and fell off sideways into the garden.
Kicking myself for permitting such a shameful mishap to occur, I looked up from the ground to find all three marauders safely landed back again where they had perched before. Their three sharp beaks in parallel alignment, they peer down superciliously into my angry eyes. [p.235-237]

I must say that I noticed some inconsistency in the cat’s views about tresspassing, like in the quote above or in the scene about Rickshaw Blacky that I transcribed in my earlier post. In volume 2, there’s a whole paragraph about the impossibility of tresspassing in Neko’s philosophy. It comes down to this (p.120):

What right, then, do human beings hold to decide that things not of their own creation nevertheless belong to them?
[..] there can be no possible justification for them prohibiting others from innocent passage in and out of so-called property.

But of course cats will always reason in their own advantage I wonder what surprises volume 3 will bring. It needs to be read in the new year (!), before January 15th. For now, as promised, I present to you Kahimi Karie’s version of I Am a Kitten.

Since I Am a Cat is a Japanese Classic I’ve also admitted it to Bellezza’s Japanese Literature Challenge.

Other Bookish things

Currently reading

• The Best of Mutts, Patrick McDonnell
• Zijde (Silk), Alessandro Baricco
• The Gargoyle, Andrew Davidson

In the mail

• The Rapture, Liz Jensen (I loved The Ninth Life of Louis Drax)
• The Savage Detectives, Roberto Bolaño (recommended by Kazuo Ishiguro)
• Crime School, Carol O’Connell

The Sunday Salon is a virtual gathering of booklovers on the web, where they blog about bookish things of the past week, visit each others weblogs, oh — and read

Ik had de eer om naast een grote mijnheer te zetelen tijdens het jury zitten voor de grote Grijze Garnalen competitie. Als gewone sterveling mocht ik mee jureren, Felix Alen gaf mij en de sympathieke dame van de Grijze Garnalen af en toe net dat woordje uitleg extra. Soms vond ik hem net iets te streng,… wanneer je daar 6 enthousiaste bloggers ziet zwoegen aan hun kookeiland, wil je hen alleen maar het beste toewensen.

Eigenlijk heb ik alleen maar lekkere dingen gegeten, de receptjes en inzendingen van de finalisten kan je ook nalezen hier. Het is zeker de moeite waard!

Naast de winnaar ‘keukenweetjes‘ die mooi op weekend mag, kreeg iedere deelnemer een mooi boek over vis. En ik stiekem ook… misschien zal ik dan toch ooit de droom van mijn oma kunnen vervullen en meedingen naar het kroontje van Miss Garnaal die in het dorpje Boekhoute tijdens de Garnaalfeesten plaatsvindt.

Recensies

27 nov. 2009
“Juliette geeft herkenbare gevoelens en nieuwe inzichten in de liefde. De woorden gaan dwars door je ziel en je voelt de essentiele klank van het bestaan; het samengaan van alles in het leven, jou en mij… Dit zijn parels voor elke dag, om je te laten inspireren; zoveel kracht en zachtheid, alle kleuren van de regenboog gelijktijdig!”

Alexandra Sitch (tolk, vertaler)

Recent uitgebracht mystiek proza boekje.
100 verzen uit het hart van een kunstenares

Preview >>

Bestellen >>

De kunstenares >>

Maar liefst 9 flyers kunnen vinden in de kaft van het boek
“SmoelWerk” ‘De ontwikkeling van HIPHOP in Nederland van 1999 tot 2009′

Nu ik hier toch bezig ben met mijn vreemde schermvoorkeuren uit de doeken te doen: ik ben een Twilight-adept. Niet dat dit wereldnieuws is, ik heb vorig jaar ook al een blogpost gewijd aan het fenomeen. Ik begrijp het best als je de hype niet begrijpt – ik begrijp sommige andere hypes namelijk ook niet. Ik vind het zelf ook een beetje vreemd, want ik hou totaal niet van vampiers en al die horrortoestanden, maar van Twilight hou ik wel. Ik hou ook niet van overdreven romantische toestanden, maar van Twilight hou ik wel. Wat ik by the way uitspreek als Twilligt, op z’n Nederlands, en dus niet op z’n Engels: Twaaaajlaaaajt. Tot zover deze korte opmerking. Misschien geeft het mijn verhaal wat meer pit.
Ik was de hype trouwens voor, dus ben door niemand gebrainwashd. Twilight heb ik ergens in 2007 al gelezen en ik heb het me toen niet beklaagd. De boeken zouden iets beter geschreven kunnen zijn, dat is een feit. Maar het is ook een feit dat Stephenie Meyer het concept ‘vampier’ en ‘weerwolf’ een heel nieuwe draai heeft gegeven, die ik best wel weet te appreciëren. Vooral de films worden door mezelf geapprecieerd, omdat er daar veel blabla uit het boek wegvalt en alles lekker to the point is. Bij sommige verfilmingen heb ik daar de pest aan, bij Twilight mag het. Door de films wil ik ook investeren in gouden contactlenzen (wat moet die industrie plots heropleven!) hoewel ik het totale engheid zou vinden om in mijn eigen ogen te zitten keuteren.
Maar waar ik het echt van krijg, is dat mensen meteen op de film lopen te kakken, zonder enige kennis van het verhaal, zonder er ook maar iets van af te weten. Ga kijken en oordeel. En als je het dan zwaar sucken vindt, geen probleem. Al dat geleuter in De Zevende Dag (waarom heeft De Zevende Dag het in godsnaam over Twilight? daar gaat hun geloofwaardigheid) over dat de films eigenlijk een pleidooi zijn voor seksuele onthouding, vind ik lichtjes overdreven. Geen haar op mijn hoofd dat er tijdens het lezen aan dacht dat dit over seksuele onthouding ging. Overdreven literatuuranalyses zijn soms echt zwaar overdreven.
Waarom mijn pleidooi? Geen idee. Ik vind het gewoon erg dat er nu een hype is rond ontstaan van “het-is-belachelijk-als-je-naar-Twilight-gaat-kijken”. Ik vind dat de films misschien toch wel wat meer appreciatie moet krijgen van degenen die er niets van begrijpen. Ik ben 23 en ik ben geen wanhopige single die wellustig naar de hoofdacteur zit te staren, hopend op zo’n dramatische alles verscheurende liefde (in het echte leven zijn er al tragedies genoeg, nietwaar?). Als vampier is de heer Pattinson inderdaad very hot (wat ook te danken is aan de contactlensindustrie), in het echt vind ik hem een verwarde haarbal.
Het belangrijkste moet nog gezegd worden. De coherentie in mijn statement is een beetje zoek, ik weet het. Maar het punt is: de vampier Edward is tamelijk perfect en, ja, het moet gezegd worden, geen enkele echte vent kan aan hem tippen. Gun het vrouwelijke ras die twee uur met een perfecte vent. Laat ons genieten van de illusie. We keren daarna wel terug naar jullie. Vampieren bestaan namelijk niet. Duh.

EDIT: Bingo! Ik las net De Morgen van vandaag, 28/11/2009, door, waarin er een heerlijk artikel over Twilight staat dat niet neerbuigend doet en eigenlijk goede verklaringen brengt waarom het zo’n fenomeen is. “In een tijd waar mensen eerder tot actie overgaan tussen de lakens dan een hart-tot-hartgesprek voeren, blijkt ridderlijkheid de heilige graal te zijn in het hoofd van veel vrouwen.” De vrouwelijke journaliste geeft ook af op de mannelijke recensenten, die de film in het belachelijke trekken. Go go go, vrouwen van De Morgen-redactie!

Ondertussen rolt het tweede NyklyN fotoboek van de persen.
DOSSIER K. – Behind the scenes.
met teksten van Jan Verheyen.

Op de NyklyNsite staan reeds enkele foto’s in de rubriek ‘books’.

Begin vorige maand heb ik mijn manuscript naar drie uitgeverijen gestuurd. Vandaag heb ik ook van de tweede uitgeverij een positief antwoord gekregen. Er zijn echter twee hindernissen. Eerste hindernis is dat het mij bij deze uitgeverij geld kost om mijn manuscript te publiceren. Het risico van een debuterende auteur lopen ze niet graag alleen en dus verwachten ze wel mijn bijdrage bij de productiekost. Alleen hoeft het niet voor mij als het me ook nog geld kost. Tweede hindernis is dat ze te laat zijn.

Toegegeven, het was een serieuze opkikker vorige week. Gedurende de zomermaanden was mijn energiepeil immers serieus geslonken. Vanaf eind juni tot half september heb ik op de kop 80 recup-uren opgespaard. Omgerekend wil dat zeggen dat ik op 11 weken tijd 10 dagen teveel heb gewerkt. Stel u dus voor dat u van maandag tot vrijdag werkt van 9u tot 17u en dan 10 weken lang ook nog eens op zaterdag een hele dag werkt.

Gevolg is dat er weinig ruimte blijft voor enig sociaal leven. Stilaan verdween ook de fut om buiten de werkuren nog buiten te komen. Het kostte me erg veel energie om zelfs gewoon vriendelijk te zijn tegen mensen. Dus bleef ik buiten de werkuren vooral veel thuis. Wat me toen vooral op de been hield, was dat schrijven. Het is best leuk om personages te creëren en die in het rond te laten springen zoals ik dat wil. Voor mij was dat een vlucht uit de dagelijkse sleur.

Half september sleurde ik me naar het einde van mijn boek en het begin van mijn 3 weken vakantie. Op dat moment was het echt slepen. Geen energie meer, geen fut meer, gewoon helemaal leeg. Ik zat echt wel aan het eind van mijn latijn. Gelukkig kikkerde ik op van het zonnetje waar ik in Madeira van heb genoten. De batterijen werden terug opgeladen. De laatste hand werd gelegd aan dat manuscript. Even scheen de zon weer. Even toch.

Want dan stuur je dat manuscript op. Zit je weer terug in die overload aan patiënten en overload aan werkuren. Twee weken later had ik het gevoel dat ik nooit op vakantie was geweest. De stemming daalde terug richting vriespunt en die nog maar net opgeladen batterij was al terug plat. Extra nadeel voor mij was dat ik mijn manuscript had opgestuurd. Wetende dat het toch wel minstens 6 à 8 weken ging duren voor ik antwoord ging krijgen, zonk de moed me snel in de schoenen. Een week na het verzenden had ik er al lang spijt van. Vanaf dat moment verwachtte ik alleen maar een negatief antwoord. Hoe meer ik erover nadacht, hoe slechter het hele verhaal was. Het deugde niet, was te onnozel en hoe stom was ik wel niet geweest zo’n scharminkel op te sturen.

Net voor ik helemaal depri ging worden, kwam het verlossende telefoontje. Eigenlijk verwachtte ik een brief of mail. Maar de meneer van de uitgeverij belde me op met de vraag of ze mijn boek mochten publiceren. Geen onkosten voor mij en ik mag alles zelf mee gaan bepalen. Tot het lettertype toe. Meteen was de batterij terug opgeladen. De stemming zit terug op een aanvaardbaar peil en ik kom terug buiten ook al moet ik niet gaan werken.

Ook de inspiratie is er terug. Zo kan Eddie de Ridder op het Zwarte Paard weer nieuwe avonturen tegemoet gaan. Staat de plot van ‘De opvolger’ (de werktitel van wat hopelijk de opvolger van ‘Oude liefde’ zal worden) nu ongeveer helemaal op poten. En wat belangrijker is, het gaat weer terug goed met Breeg

Van de week ben ik bij Ming Ya, een chinese boekwinkel in amsterdam, langs geweest. Ik was op zoek naar het “Remembering simplified Hanzi” boek, maar helaas hadden ze dit boek niet. Echter ben ik niet met lege handen de winkel uitgelopen.

Ik heb ” Het verhaal achter chinese karakters” gehaald, een klein boekje waarin, in het Nederlands, het verhaal van de meest voorkomende chinese karakters beschreven worden, en waarom ze er uit zien zoals ze dat nu doen.

De verhaaltjes zijn leuk geschreven en de plaatjes maken veel duidelijk. Jammer genoeg worden er maar 260 karakters beschreven, dus dat is lang niet genoeg. Toch maar door zoeken naar Remembering Hanzi.

The noble amateur

“amateur”: 1. A person who is fond of something; a person who has taste for something, 2. A person who practices something, esp. an art of game, only as a pastime; an unpaid player, performer (opp. Professional), also (depreciative) a dabbler.

In het begin van hoofdstuk 2 gaat Keen veel in op Wikipedia en de oprichters hiervan. Hij is zoals bekend sterk tegen deze uiting van informatieverstrekking. Unfiltered user-generated content is een uitdrukking die vaak terugkomt. Volgens Keen is de journalistiek zoals die er was voor het web 2.0 tijdperk er een om naar te streven.“With more and more of the information online unedited, unverified, and unsubstantiated, we will have no choice but to read everything with a skeptical eye”.

Dit laat maar eens zien hoe oppervlakkig en zwart-wit Andrew Keen denkt. Als er iets is dat ik geleerd heb op deze studie is dat je altijd je eigen waarheden moet zoeken. Waar de heer Keen vanuit gaat is dat als content door een professional is geschreven het meteen waar is. Dit vind ik erg kortzichtig. Hij vind ook dat professionele journalisten hun kunst leren door scholing op een daarvoor bedoelde school, en iedereen die dit niet gevolgd heeft, heeft geen recht van spreken. Ook weer een voorbeeld van zijn kortzichtigheid. Filmmakers, musici en andere artiesten kunnen ook een niveau van professional halen zonder daarvoor bestemde scholing.

Om nog even verder te gaan op musici. Beck had een remix-contest voor zijn album. Hierbij kon je een eigen mix opsturen van jouw versie van het nummer. Keen vindt absurd omdat je hiermee een amateur jouw werk laat doen. De winnaar werd namelijk uitgebracht op het uiteindelijke album. Wat Keen niet snapt is dat nadat zo een nummer gemaakt is er nog een heel process achteraan komt. Zijn de nummers elektronisch gemaakt. Dan worden eerst alle losse onderdelen vergaart en worden deze gemixt en gemasterd door een professional zodat je niet je werk echt aan een amateur over laat. Waar het om gaat is dat Keen denkt date r bij contests of andere vormen van user-generated content. De populairste altijd overwint en er niet meer gekeken word naar kwaliteit.

Truth and lies

“In the Web 2.0 era, the “Somebody put it on YouTube” excuse has become the equivalent of “the dog ate my homework” excuse.”

In het derde hoofdstuk haalt Keen een aantal complot theorieën  en maatschappelijke problemen die betrekking hebben op web 2.0 erbij en verteld aan de hand daarvan hoe het publiek daarop reageert. Een voorbeeld hiervan is dat Keen verteld over Loose Change een film gemaakt door drie jonge aspirant filmmakers. Zij vertellen in hun film een complot theorie waarin GW Bush 9/11 zelf opgezet zou hebben. De film werd extrem veel bekeken in het eerste jaar (meer dan tien miljoen keer).

Andrew Keen gaat ervanuit dat iedereen die de film bekeken heeft deze gelooft en dat ze worden voorgelogen door de makers. Het is een theorie, het is niet de waarheid. Je hoeft het niet te geloven als je dat niet wilt. Als tegenargument op de theorie komt Keen ermee dat een rapport geschreven door een stel hoge personen van het witte huis, en 15 miljoen dollar kostte wel de waarheid is of wel degene zijn die wij moeten vertrouwen. De wijsheid van de massa is niet altijd te vertrouwen maar hij moet niet altijd onderschat worden. Zoek je eigen waarheid in de wildernis van de media.

Door Sander Bruggeman

Fijn dat Andrew Keen heel goed weet hoe het allemaal níet moet. Weer trapt hij overal tegenaan, deze keer in het bijzonder tegen Wikipedia, de online encyclopedie waaraan iedere internetgebruiker zijn steentje kan bijdragen. Helaas komt Andrew nog steeds niet met oplossingen of in ieder geval met ideeën over hoe het dan wél zou moeten. Het internet is er, dus überhaupt geen gebruik maken van de functies die het internet biedt is geen optie. Het internet is een grote interactieve omgeving geworden, dat valt niet te ontkennen en natuurlijk wordt hier gebruik van gemaakt. Nee, hier wordt niet altijd op de beste manier gebruik van gemaakt, want inderdaad, Wikipedia is niet een erg betrouwbare bron, omdat iedere amateur kan bijdragen. Ik ben het met hem eens dat Wikipedia te ver gaat in het toevertrouwen van de amateur, amateurs hebben het helaas nog vaak niet bij het rechte eind. Zelf heb ik ook al eens gemerkt dat de informatie die ik op Wikipedia vond incorrect of onvolledig was. Ik heb Wikipedia als bron voor verslagen of andere belangrijke onderzoeken dan ook afgezworen. En ik vind inderdaad ook dat anderen dat ook zouden moeten doen. Voor andere doeleinden daarentegen kan Wikipedia erg handig zijn. Dagelijkse weetjes, trivia, of betekenissen van woorden.

Maar weer valt Andrew veel te veel de mensen aan die Wikipedia levend houden. Is het niet aan de mensen zelf om te beslissen of ze hun informatie van Wikipedia halen? Moeten mensen die een verslag over, ik noem maar wat, mitose schrijven niet zelf bepalen of ze daar Wikipedia voor gebruiken of een boek over mitose geschreven door een expert op dit gebied? Kom op, Andrew, heb wat vertrouwen in de keuzes van mensen.

Ik ben aan het tweede hoofdstuk van Cult of the Amateur begonnen met de verwachting dat Andrew Keen het internet weer genadeloos de grond in zou stampen. Aan deze verwachting werd op de eerste pagina al voldaan. Dit keer had hij het gemunt op de amateurs en de onbetrouwbaarheid van het internet, waaronder bloggers, youtube filmpjes en zondagsjournalisten.

Keen verteld herhaaldelijk dat web 2.0 het professionalisme verdrijft en amateurisme overal de kop op steekt. Volgens Keen is nieuws en kennis die van een professionele bron afkomstig is de enige betrouwbare informatie. Al het andere amateuristische gedoe zoals een blog is ronduit slecht en onbetrouwbaar. Hij schrijft dat deskundigheid niet meer wordt gewaardeerd en dat de amateurs op het internet worden verheerlijkt. Keen neemt in zijn boek als voorbeeld Wikipedia, de encyclopediewebsite waar gebruikers zelf informatie kunnen toevoegen aan de website. Omdat iedereen zijn mening kan geven op Wikipedia en omdat er geen complete waarheidscontrole op de website wordt gehanteerd, is volgens Keen alles wat op Wikipedia staat onzin.

Het onderwerp zondagsjournalistiek wordt ook behandeld. Net als al het andere amateurisme walgt Keen ook hiervan. Hij definieert ze als de dragers van Wikipedia. Datgene wat zondagsjournalisten scheidt van opgeleide professionals is dat echt journalisten veroordeeld kunnen worden als gevolg van incorrecte verhalen, bij de amateurs geldt dit niet. Professionals hebben regels waar ze zich aan moeten houden, een van die regels luidt: altijd de waarheid opschrijven. Bij amateurs geldt deze regel totaal niet. Keen schrijft ook dat amateurjournalisten zich beter met onbelangrijke zaken bezig kunnen houden, en al het belangrijke nieuws beter aan de professionals kunnun overlaten.

Tenslotte heeft Keen het over internetbedrog. Iedereen met toegang tot het internet kan plaatsen wat hij of zij wilt en er zijn geen richtlijnen waaraan men zich moet houden. Iedereen heeft wel eens iets op internet gelezen dat van grote impact was op jou zelf en de rest van de wereld. Achteraf bleek het echter voor geen meter waar te zijn. Keen concludeert dat het internet geen waarheid bevat.

Ik vind dat Keen in zijn boek een redelijk punt maakt. Er is natuurlijk veel te vinden op het web dat complete onzin is. Maar ik denk dat de meeste internetgebruikers wel snel genoeg doorhebben wanneer een website of artikel niet deugt. Ik ben het niet met Keen eens dat blogs en videowebsites zoals youtube nutteloos zijn. Ze geven de gebruikers een poging hun mening te uiten, misschien is dat vaak een mening die niet helemaal waar is of slecht geschreven, het kan toch weer mensen inspireren verder te denken. Ik denk dat een gevolg van web 2.0 is dat mensen meer nadenken over hun eigen mening, omdat de mogelijkheid om deze (anoniem) te uiten veel makkelijker is geworden.

Wel begin ik wat vermoeid te raken over het eindeloos doorgaan van een probleem. Het zou veel interessanter zijn om nou juist ook Andrew Keen zijn oplossingen te horen, maar die laat hij jammer genoeg achterwege.

Jesse Kroon

In hoofdstuk 2 verteld Keen dat we in een dictatorschap van idioten leven.Keen heeft het over Wikipedia. Hij verteld dat op Wikipedia het woord van een scholier net zo sterk is als het woord van een professional.

Daarom kunnen we er ook niet vanuit gaan dat alles wat op Wikipedia staat klopt. Maar toch geloven we wat er allemaal op Wikipedia verteld wordt. Ook heeft Keen het over dat steeds meer ‘ amateurs’  journalisten willen zijn en daardoor de goede journalisten verdwijnen. Deze ‘ amateurs’  brengen allemaal niet kloppende verhalen de wereld in, en uiteindelijk komt de echte waarheid van de goede journalisten. Steeds meer mensen maken een blog aan om hun mening over iets te vertellen en te linken naar mensen die het zelfde denken.  Bijna iedereen kan hedendaags simpel een eigen boek maken. Ook maken veel mensen tegenwoordig muziek, video’s en eigen kledingontwerpen. De uiteindelijke vraag is of de ‘amateurs’ uiteindelijk beter werk kunnen leveren als de professionals.

In hoofdstuk 3 verteld Keen dat er geen dag voorbij gaat zonder een nieuwe ontdekking op het internet komt waarbij we ons weer af moeten vragen of het waar is. Veel bedrijven maken pagina’s aan op bijv. Myspace en Facebook om hun producten te promoten. Ook worden sites zoals Youtube gebruikt om leugens de wereld in te brengen, bijvoorbeeld over mensen in de politiek. Ook is er op internet een film gekomen over de ‘conspiracy van 9/11’. Maar moeten we een stel amateurs geloven, of de echte professionals. We kunnen op het internet anoniem dingen doen, we kunnen ons hierdoor beschermen, maar we kunnen ook andere mensen hiermee voor gek zetten. In de digitale wereld worden fouten, leugens en geruchten als bacteriën vermenigvuldigd. Sinds de opkomst van web 2.0 zijn er ook steeds meer spammers gekomen. Met de opkomst van ‘ viral marketing’ is Youtube veranderd in een lang reclameblok. En met de merk kanalen veranderd Youtube langzaam in een winkel netwerk. We gebruiken Google vaak om de waarheid te vinden, maar Google zoekt niet op het gene wat het meeste waar of betrouwbaar is, maar op wat het populairste is.

Ik ben het met Keen eens dat we niet altijd de waarheid kunnen vinden op Wikipedia en dat we dit niet kunnen controleren. Ook ben ik het met hem eens over dat we niet kunnen zien van wie een artikel is en of we hem maar moeten geloven, dit komt doordat we allemaal vrijwel anoniem dingen kunnen posten op Wikipedia. Ik vind wel dat iedereen een blog moet kunnen aanmaken om hun mening te vertellen. Alleen mensen moeten inderdaad opletten op een blog wat ze moeten geloven omdat niet iedereen de waarheid verteld.

Ik ben het met Keen eens over het feit dat bij elke nieuwtje wat op het internet verschijnt we ons af moeten vragen of het de waarheid is. Maar dit is niet perse een invloed van web 2.0. Voor de tijd van het internet vertelden mensen als leugens en roddels tegen elkaar. Het web 2.0 heeft dit alleen een stuk simpeler gemaakt om te liegen of roddelen tegen een groot publiek. Ik vind dat bedrijven slim zijn om reclame op internet te maken maar ik vind dat ze niet mensen moeten misleiden om dit te doen. Mensen moeten ook niet geloven dat Google de waarheid verteld maar hun doorverwijst naar iets wat eventueel de waarheid kan vertellen. Het is natuurlijk makkelijk om de schuld op Google te schuiven terwijl zij alleen doorverwijzen naar pagina’s op het internet.

De opdracht die ik kreeg ter voorbereiding van mijn tijd in Zuid Afrika was helder, geen misverstanden mogelijk. Zorg dat je het land snapt. Zuid-Afrika’s geschiedenis en politiek liggen nogal gevoelig, dus je kan je maar beter goed inlezen.

Dus, op zoek naar goeie boeken. Niet in de bieb, want in die boeken mag ik niet in kladderen en daar hou ik nou juist zo van. Gelezen boeken zijn goed, ongelezen boeken in je kast ronduit gênant. Tijdens mijn strooptocht op een boekensite vond ik mijn ideale boek over Ndlovu en zijn oprichters! Over Hugo en Liesje Tempelman,die ooit begonnen met een kleine kliniek, die werd uitgebreid met een aids awareness programma, een moestuin project voor vrouwen met ondervoede kinderen, sportvelden, een grotere kliniek, een preschool en een nog grotere en mooiere kliniek. Een hele mooie manier om wat te begrijpen van de plaats waar ik heen ga.

Soms geeft het mij de mogelijkheden om weg te dromen, over idealistische doelen en een prachtig project. Soms wordt ik ook geconfronteerd met de lastige dingen; stakingen omdat werknemers bij Ndlovu het er niet mee eens zijn dat witte mensen de macht blijven houden bij Ndlovu. Draag ik daar toe bij? Ben ik de zoveelste witte die komt vertellen hoe dingen geregeld moeten zijn? Is de kritiek terecht? Is het nog steeds noodzakelijk dat witten de leiding hebben? Als de kritiek terecht is, zou dat dan betekenen dat ik niet zou moeten helpen?

Mijn conclusie is dat ik goed moet nadenken hoe mijn bijdrage echt wat bij draagt aan de empowerment van de mensen ter plaatsen. Lukt dat niet, dan houd ik oude patronen in stand en lever ik op de lange termijn weinig. Een strenge conclusie, maar levert wel een duidelijke richtlijn. Aan de slag nu dus!

Ik zou nu bijna de titel vergeten door mijn gepeins. Komt ie: Arts in Afrika van Nan Rosens. Lees ze!

Iedereen wil gelukkig zijn. Hoe krijgt u het voor elkaar dat u gelukkig wordt? Door uw gedachten te trainen, door te doen, te accepteren wat u voelt, daarna evalueren en eventueel aanpassen. Het is een bewustwordingsproces. Bewust worden van uw gedachten, uw gevoelens en uw gedrag. Als u iedere dag oefent zult u merken dat het u veel oplevert en u steeds gelukkiger wordt. Wat kost het? Niets! Het is gratis. U investeert in uzelf, u plukt er ook zelf de vruchten van! Daarnaast heeft ook uw omgeving er profijt van. Er zijn alleen maar winnaars!
Iedere week schrijf ik tips in mijn gratis e-zine, op mijn website kunt u zich hiervoor inschrijven. U kunt de tips in willekeurige volgorde gebruiken. De tips zijn bedoeld om u aan het denken te zetten over uw eigen leven. Wat wilt u veranderen? Hoe kunt u dit veranderen? Wat wilt u en hoe krijgt u dit voor elkaar? Hoe gaat u met uzelf en anderen om? Wat maakt u gelukkig?

Lief zijn.

Lief zijn levert veel voordeel op, voor iedereen. Er heerst een prettige sfeer, iedereen is bereid tot samenwerken, men is vergevingsgezinder, men heeft meer plezier met elkaar enz. enz. Toch is lief zijn voor veel mensen niet zo vanzelfsprekend. Men vindt het moeilijk, soft, of weet niet hoe het moet: lief zijn. Lief zijn voor elkaar begint met lief zijn voor jezelf. Immers als u niet weet hoe u lief kunt zijn voor uzelf, kunt u het lief zijn ook niet uitdragen naar anderen. Hoe doet u dat? Lief zijn en wat wordt ermee bedoeld? Lief zijn betekent in dit geval: Niet zo streng zijn voor uzelf, niet zo hoge eisen aan uzelf stellen, wat milder zijn in uw oordeel over uzelf, doen wat goed voor u is, af en toe om uzelf kunnen lachen, niet altijd alles zo serieus nemen. Als u in staat bent om lief te zijn voor uzelf, bent u ook in staat om: niet zo streng te zijn voor anderen, niet zo hoge eisen aan anderen te stellen, wat milder te zijn in uw oordeel over anderen, ook iets te doen wat goed is voor een ander, ook eens kunnen lachen om die ander. Om lief te kunnen zijn voor uzelf heeft u een realistisch zelfbeeld van uzelf nodig. Lief zijn voor uzelf is niet zo moeilijk als velen denken. Ga maar eens voor de spiegel staan en zeg tegen uzelf: “Goh, meid (kerel), je ziet er helemaal niet zo slecht uit vandaag. Ik denk dat ik wel een beetje (of heel veel) van je hou en ik ga vandaag eens een leuke dag hebben.”  Ook al vindt u dat u er op dit moment niet zo goed uitziet. Bedenk: Wat zou u tegen een vriend of vriendin zeggen die vindt dat ze er niet zo goed uitziet? Als u vindt dat u iets heel stoms gedaan heeft, ga u zelf dan niet onnodig de grond in trappen. U heeft dan iets gedaan wat misschien niet zo handig was, maar dat is geen reden om over uzelf een vernietigend oordeel uit te spreken! Gebruik deze gelegenheid om erover na te denken hoe u het een volgende keer anders en meer effectief kunt aanpakken. Ook is het handiger om niet steeds te hoge eisen aan uzelf te stellen. U bent een mens, u mag fouten maken, u bent hier om te leren. Alles moet niet perfect zijn, want alles is al perfect zoals het is. Het is ons oordeel of wij vinden dat iets perfect is.  Wat voor de één perfect is, is voor een ander goed genoeg. U kunt niet aan alle eisen van uzelf en anderen voldoen. Tevreden zijn met goed, is óók goed. Probeer er een tevreden gevoel aan over te houden als u iets gepresteerd heeft!  Ook al is het nog zo klein! U heeft het goed gedaan en beloon uzelf daarvoor!

Succes en een warme groet van,
Henrice Kupper

Voor meer informatie: www.deditio.nl

©2009 Henrice Kupper – alle rechten voorbehouden.