Die eerste Innerlike Dissipline wat Richard Foster (in sy boek “Celebration of Discipline“) noem, is meditasie. (Alle aanhalings is uit sy boek.) Die vorige inskrywing was ‘n inleiding gewees oor Meditasie as Geestelike Dissiplines. Vandag gaan ek so bietjie kyk na enkele misverstande wat Foster bespreek.

The first of the Inward Disciplines, that Richard Foster (in his book “Celebration of Discipline”) meantions, is meditation.(All quotes are taken from his book.) In the previus blog I gave a short introduction on Meditation as Spiritual Discipline. Today I am going to take a look at a few of the misconceptions that Foster discusses.

Meditation is often linked with Eastern religions. But “meditation has always stood as a crucial and central part of Christian devotion; a crucial preparation for and adjunct to the work of prayer.” The fact that there are so few “masters of contemplative prayer”  might be seen as a major reason why there are such an rise in the interest in Eastern meditation.

Meditasie word baiekeer gekoppel aan Oosterse gelowe. Maar meditasie het nog ‘n sentrale deel van Christelike toewyding uitgemaak; ‘n belangrike voorbereiding vir die werk van gebed. Die feit dat daar so min “leermeesters van oordenkende gebed“ is, kan gesien word as ‘n groot rede waarom daar so ‘n opkomende belangstelling is in Oosterse meditasie.

Meditation are no foreign concept for the Biblical writers.

Genesis 24:63 – “[Isaac] went out to the field one evening to meditate,…”

Psalm 63:6 – “On my bed I remember you; I think of you through the watches of the night.”

(Some translations uses the words “meditate on thee/you”)

Psalm 119:148 – “My eyes stay open through the watches of the night, that I may meditate on your promises.”

These people were close to the heart of God. God spoke to them because they were willing to listen, not because they has special abilities.

The psalm which introduces the entire Psalms-book calls all people to emulate the man whose “delight is in the law of the LORD, and on his law he meditates day and night”, and even calls them blessed (Psalm 1:1-2).

Meditasie is geen onbekende idée vir Bybelse skrywers nie.

Psalm 63:7 – “As ek aan U dink op my bed, oor U peins in die nag, dan weet ek…”

Psalm 119:148 – “Die hele nag lê ek wakker en oorpeins ek u woord.“

Hierdie mense was naby aan die hart van God. God het met hulle gepraat omdat hulle gewillig was om te luister, nie omdat hulle spesiale eienskappe gehad het nie.

Die hele Psalm-boek word ingelei deur alle mense op te roep dieselfde te doen as die mens “wat in die woord van die Here sy vreugde vind, en dit dag en nag oordink“ en noem selfs dat dit goed sal gaan met hulle (Psalm 1:1-2).

“Christian writers throughout the centuries have spoken of a way of listening to God, of communing with the Creator of heaven and earth, of experiencing the Eternal Lover of the world.“

The Bible states that “On the Lord’s day [John] was in the Spirit” (Revelation 1:10), when he received his vision. It might just be that John was trained in a way of listening and seeing what we have forgotten.

Die Bybel maak hierdie stelling, by monde van Johannes, in Openbaring 1:10: “Op die dag van die Here is ek deur die Gees meegevoer“.Dit mag dalk net wees dat Johannes onderrig is in ‘n manier van luister en sien wat ons al vergeet het.

In Psalm 119:78, the psalmist declares: “… I will meditate on your precepts.” So let us have the courage to side with biblical tradition and once again learn the “art of meditation”.

The question for now is this: Are you starting to think differently about meditation? In which ways are you busy changing your mind about meditation? In which ways do you still feel the same about meditation?

After reading this part, how will meditation help you to get closer to God? How will meditation help you focus on listening to God’s Word?

Die vraag op hierdie punt is dit: Begin jy dalk al anders dink oor meditasie? Op watter maniere is jy besig om jou gedagtes en gevoelens oor meditasie te verander? Op watter maniere voel jy nog dieselfde oor meditasie?

Nadat jy hierdie inskrywing gelees het, hoe sa; meditasie jou begin help om nader aan God te kom? Hoe sal meditasie you help om te fokus om God se Woord te hoor?

Boekemakranka se Top 100 Afrikaanse Leeslys vir 2009

Kyk gerus na die skakel hieronder. Ek het nog net vlugtig gekyk, maar ek hou van wat ek sien. Dis mos altyd lekker om nog plekke te ontdek waar ‘n mens van boeke kan lees!
http://leeskring.lefora.com/

Stem asseblief vir Boekemakranka se Top 100 Afrikaanse Leeslys vir 2009!

• Dit moet JOU gunsteling boeke wees, nie dié wat jy dink gaan reg lyk op so ‘n lys nie.
• Stem asseblief vir die spesifieke boeke, nie omdat jy oor die algemeen van die skrywer hou nie.
• Jy kan vir soveel boeke stem as wat jy wil, maar jy kan net een maal stem
• Daar is twee dele, stem asseblief in al twee. Dan is daar ook ‘n paar laat nominsies in Deel 3.
• As daar ‘n gunsteling boek is wat jy wil byvoeg, doen dit by OTHER, dit sal tel as ‘n stem.
• As jy eers op VOTE geklik het, kan jy nie weer teruggaan nie, maar dus seker van jou keuses.
• Al lyk dit of jy meer as een keer kan stem, word net jou eerste keer getel deur die program. Stembus sluit op 21 November 2009 om 20:00
• Dankie vir jou deelname – JOU stem tel!

Klik op VOTE om die eerste gedeelte te voltooi. Gaan nou aan met Deel 2.

Klik op VOTE om die tweede gedeelte te voltooi. Stem ook asseblief laastens in deel 3 vir enkele laat nominasies.

Baie dankie vir jou deelname! Dankie dat jy help om Boekemakranka se Top 100 Afrikaanse Leeslys vir 2009 saam te stel. Vra gerus jou vriende wat ook jou passie vir boeke deel om te kom stem.

As jy nog nie ‘n lid is van Boekemakranka nie, gaan sluit sommer vandag aan.

Bestel vandag nog ‘n boek van Kalahari af. Onthou ook dat hulle boeke as geskenke sommer by die gelukkige ontvanger aflewer. Kersfees is om die draai, en aan watter beter geskenk as ‘n boek kan jy dink?

Die eerste Innerlike Dissipline wat Richard Foster (in sy boek “Celebration of Discipline“) noem, is meditasie. (Alle aanhalings is uit sy boek.)

The first of the Inward Disciplines, that Richard Foster (in his book “Celebration of Discipline”) meantions, is meditation.(All quotes are taken from his book.)

“In contemporary society our Adversary majors in three things: noise, hurry, and crowd. If he can keep us engaged in “muchness” and “manyness”, he will rest satisfied.”

If we ever want to move beyond the superficialities of our culture, which even includes our religious culture, we must be willing to start to rediscover the recreating silences, the inner world of contemplation.

Indien ons ooit verder as die oppervlakkige van ons kultuur (insluitende on godsdienstige kultuur!) wil gaan, sal ons gewillig moet wees om te begin om die stiltes, die innerlike wêreld van oordenking, herontdek.

The “masters of meditation” teaches that the universe is much larger than we know and that there are vast unexplored inner regions that are just as real as the physical world we know as well. They speak of exciting possibilities for new life and freedom.

Die “meesters van meditasie” leer ons dat die heelal baie groter is as wat on sweet, en dat daar groot onontdekte innerlike areas is wat net so werklik is as die fisiese wêreld wat ons so goed ken. Hulle praat van wonderlike moontlikhede vir nuwe lewe en vryheid.

It may seem strange to our modern ears, but we should without shame, “enrol as apprentices” in the school of contemplative prayer.

Dit is dalk vreemde taal vir ons modern mense, maar ons moet begin om, sonder skaamte, “in te skryf” in die skool van oordenkende gebed.

Before I go on, let me stop here, and ask some questions.

There are many people with many different thoughts and opinions about meditation.

What do you feel when you hear the word “meditation” and the term “contemplative prayer”?

What misconceptions do you think exist, regarding meditation?

How do you think the Spiritual Discipline of Meditation will help you get into a closer relationship with God?

How do you think will meditation help you to focus on God’s voice – His audible and written Word?

Voordat ek die volgende deel bespreek, wil ek eers ‘n paar vrae vra.

Daar is baie mense met baie verskillende gedagtes en opinies oor meditasie.

Wat voel jy as jy die woord “meditasie“ en die term “oordenkende gebed“ hoor?

Watter misverstande dink jy bestaan aangaande meditasie?

Hoe dink jy sal die Geestelike Dissipline van Meditasie jou help om ‘n nadere verhouding met God te hê?

Hoe dink jy sal meditasie help om jou help om te fokus op God se stem – Sy hoorbare en geskrewe Woord?

Enigeen wat belangstel in wereldgebeure, internasionale tendense en ekonomie, sal Fareed Zakaria se The Post-American World boeiend en interessant vind. Zakaria is die gerespekteerde redakteur van Newsweek en aanbieder van die program Zakaria GPS op CNN.

Die boek kyk toekomsgerig na die skuiwende magspole in die wereld en fokus op “the rise of the rest“, soos Zakaria dit noem. “The rest” dui op die politieke en ekonomiese opkoms van ‘n verskeidenheid lande, met die sogenaamde BRIC-lande (Brasilie, Rusland, Indie en Sjina) aan die voorpunt. In hierdie verband skenk Zakaria verstaanbaar die meeste aandag aan die opkoms van Indie en Sjina. Die inhoud is boeiend, logies uiteengesit en met selfvertroue geskryf.

Sommige van die gevolgtrekkings en analises laat baie ruimte vir kritiek. Ander van die geskiedkundige analogiee en afleidings is debatteerbaar. Daar is vele gedagtes, voorveronderstellings en kreatiewe denkspronge. Soms kom dit voor asof Zakaria populisties omgaan met feite en plooi om sy eie oortuigings te staaf (soos maar meermale die geval is in populere boeke oor sake-van-die-dag). Hy noem byvoorbeeld vir Kenia (die 82ste grootste ekonomie in die wereld) in dieselfde asem as Suid-Afrika en Brasilie, maar laat na om Nigerie (die 41ste grootste ekonomie in die wereld en die derde grootste in Afrika) te noem. Inderdaad is daar baie kritiek te lewer, sou mens puntenerig wou raak.

Mens hoef egter nie met alles saam te stem wat Zakaria skryf nie. Die waarde van die boek le juis daarin dat dit debat ontlok en mens weer laat herbesin; jou weer dwing om jou eie standpunte en oortuigings te verken en aan te pas. In geheel bied die boek ‘n baie goeie analise van internasionale betrekkinge en hoe dit wat vandag plaasvind, die toekoms gaan vorm.

Aanhaling:

“Things went badly for Britain from the beginning. It had more men and better weapons and was fielding its best generals. But the Boers were passionate in defending themselves, knew the land, had the support of much of the white population and adopted successful guerilla tactics that relied on stealth and speed. Britain’s enormous military superiority meant little on the ground, and the British commanders resorted to brutal tactics – burning down villages, herding civilians into concentration camps (the world’s first), sending more and more troops. Eventually Britain had 450 000 troops in southern Africa fighting a militia of 45 000.”

The Post-American World, W.W Norton, 259 bladsye, $15.95

Ons het ‘n baie goeie bespreking oor The Shack gehad laas Sondag. Op versoek plaas ek die notas wat ons gebruik het hier op. Maak gerus kontak as jy van die vrae wat die boek losmaak met enige van die predikante wil bespreek.

Die Multnomah prinses

• A Father who loved his only child
• A sacrifice foretold by a prophet
• A life willingly given in love to save others

Missy se vrae

• Did it really happen?
• Is the Great Spirit another name for God?
• Then how come he is so mean?
• Will I ever have to jump off a cliff?
• Will God ever ask me to jump off a cliff?

Groot vrae

• Wat beteken dit as iets “waar”  is?
• Wie is God? Hoe praat ek oor God?
• Wat maak ek met ‘n kwaai God?
• Is God verantwoordelik vir my pyn?

Wat beteken dit as iets “waar”  is?
Hoe lees ek die boek?

“  Whether some parts of it are actually true or not, I won’t be the judge. Suffice it to say that while some things may not be scientifically provable, they can still be true nonetheless” (p12)

“  Perhaps if some of it is not actually true in one sense, it is still true nonetheless-if you know what I mean. I guess you and Sarayu will have to figure that one out.”  (p247)

Wie is God? Hoe praat ek oor God?

• God pas nie in ons boksies nie:

–      Am I supposed to believe that God is a big black woman with a questionable sense of humor?” (p88-89)

–      “I’m not what you think I am” (p96)

• Dit gaan oor verhoudings, nie reàls nie

–      p145 – verhouding van God met Godself en tussen God en mense
–      p205-207 – ons leef uit verhouding, nie reëls nie

Wat maak ek met ‘n kwaai God?

• God en Jesus (p163 en 186)

–      “I understand Jesus’ love, but God is another story”

–      “They still play us off. Like good cop/bad cop most of the time, especially the religious folk”

• God is daar in swaarkry (p173 – Moltmann)
• God kan huil

Is God verantwoordelik vir my pyn?

• Die maklike antwoorde:
  • Alles is God se wil
  • God toets ons
  • Daar is ‘n doel aan alles
• Uitgangspunt: God is goed (p126)
• Hierdie wêreld is ‘n rowwe plek (p165)
• God meng nie in nie, maar is betrokke (p222)

Kritiek?

• Drie-eenheid kan maklik 3 persone word.
• God bly ten diepste misterieus, onbeskryfbaar (NGB), en die onbeskryfbare kan verlore gaan.
• Die boek kan dit laat lyk asof dinge baie vinnig gebeur – onthou dit is ‘n jare lange journey wat in ‘n naweek ingedruk word.

Die waarde van die boek

• Ons mag nuut praat oor God
• Spreek ‘n paar moeilike vrae op ‘n manier aan wat toeganklik is
• Skep ‘n verhaal waarmee ons kan identifiseer as ons seer het

Die notas maak heel moontlik nie sin as jy nie die gesprek bygewoon het nie. Jy kan ook gerus luister na Immanuel van Tonder, van NG Lynnwood, se onderhoud met Tienie Bosman, van NG Stellastraat. Laai dit af hier.

In die volgende tydperk gaan ek ‘n hele klomp geestelike dissiplines, soos deur Richard Foster uiteengesit, bespreek. Voordat ek daarmee begin, het ek gewonder of jy nie dalk wil begin dink aan goed wat jy kan doen om geestelike te groei nie? Deel dit dan met ons almal.

In the following time, I am going to write about many spiritual disciplines, as set forth by Richard Foster. Before I start with it, I wondered whether you don’t want to start thinking about things that you can do to grow spiritually? Share it then with us.

Met die vorige inskrywing het ek gekyk na die term “gedissiplineerde genade”, en ook na die twee misleidende weë tot verandering en genesing: naamlik slegs menslike pogings teenoor geen menslike pogings. Maar die vraag kan ontstaan of daar enige gevare is wat saam met die dissiplines kom. In hierdie inskrywing wil ek so bietjie kyk na ʹn moontlik weg na dood: wanneer die dissiplines in wette omgesit word.

In the previous article I looked at the term “disciplines grace”, and also at two misleading ways toward inner transformation and healing: namely only human strivings versus no human strivings. The question could arise weather there are any dangers connected to the disciplines. In this article I want to look at a way of death (as Richard Foster names it): when the disciplines are turned into laws.

Ek haal steeds aan uit hoofstuk 1 [I’m still quoting from chapter 1]: The Spiritual Disciplines: Door to liberation.

Die Geestelike Dissiplines is bedoel vir ons opbou. Dis bedoel om die oorvloed van God in ons lewens in te laat kom. Dit is egter moontlik om dit in nog ‘n stel sielsmoordende wette te omskep. Wet-gesentreerde Dissiplines bring net dood.

ʺThe Spiritual Disciplines are intended for out good. They are meant to bring the abundance of God into our lives. It is possible, however, to turn them into another set of soul-killing laws. Law-bound Disciplines breathe death.”

Jesus het geleer dat ons verder moet gaan as die (self-)regverdiging van die Fariseërs en Skrifgeleerdes. Kyk wat sê Hy in Matteus 5:20: “Ek sê vir julle: As julle getrouheid aan die wet nie meer inhou as dié van die skrifgeleerdes en die Fariseërs nie. Sal julle nooit in die koninkryk van die hemel ingaan nie.“(1983-Vertaling) Let op dat hulle geregtigheid nie iets kleins was nie. Hulle was meer getrou in hulle navolging van God as weet die meeste van ons is. Maar hulle geregtigheid was gesetel in die beheer van eksterne faktore, en meestal die manipulasie van ander. Die manier hoe ons wys dat ons getrouheid meer inhou as dié van die Fariseërs en skrifgeleerdes, word gesien in die vlak waarin die innerlike werke van God in ons harte gedemonstreer word. Die werk is innerlik, maar die resultate is uiterlik.

Jesus taught us that we should go further than the (self)righteousness of the Pharisees and the scribes. Look what He says in Matthew 5:20: “For I tell you that unless your righteousness surpasses that of the Pharisees and the teachers of the law, you will certainly not enter the kingdom of heaven.” (NIV) Take note that their righteousness was nothing small. They were more committed to following God than many of us. But their righteousness were found in external factors, mostly in the manipulation of others. They way in which we show that our righteousness surpasses that of the Pharisees and teachers of the law, are seen in the level in which the inner workings of God are demonstrated in out hearts. The works are inward, but the results are outward (external).

Sodra die Dissiplines omskep word in wette, word dit gebruik om mense te manipuleer en te beheer. Ons vat uitdruklike bevele en gebruik dit om ander in “trokke“ op te sluit. Die gevolg hiervan is trots en vrees. Trots neem oor, omdat ons begin glo dat ons die regte soort mense is. Vrees neem oor, omdat die krag om ander te beheer gaan gepaard met die angstigheid om beheer te verloor, asook die angstigheid om deur ander beheer te word.

As soon as the Disciplines degenerate into laws, it are used to manipulate and control people. We take explicit commands and use them to lock others into “prisons”. The result of this is pride and fear. Pride takes over, because we start to think that we are the right kind of people. Fear takes over, because the power to control others goes together with anxiety to lose control, as well as the anxiety to be controlled by others.

Indien ons wil voortgaan (en groei) in die geestelike roete, sodat die Dissiplines ‘n seën kan wees en nie ‘n straf nie, moet ons kom op ‘n plek waar ons nie gedurig ander wil beheer nie. Hierdie behoefte alleen is waarskynlik die grootste ding om die Dissiplines te omskep in wette. Sodra ons ‘n wet het, het ons ‘n uiterlike maatstaf om ander te oordeel. Sonder wette bly die Dissiplines ‘n interne werk en is dit onmoontlik om ander te beheer. Sodra ons waarlik glo dat die innerlike verandering God se werk is en nie ons werk is nie, kan ons ophou om ander te wil regstel.

If we want to continue (and grow) in the spiritual walk, so that the Disciplines can be a blessing and not a curse, we have to get to a point where we don’t want to control others all the time. This need alone are perhaps the biggest thing to turn the Disciplines into laws. As soon as we have a law, we have an external measuringstick to judge others. Without laws,Disciplines stays an internal work and it is impossible to control others. As soon as we truly believe that the inward change is God’s work and not ours, we can stop trying to straighten others out.

Hoe het jy al in die verlede dinge gebruik wat veronderstel is om geestelik te groei, as wette waarmee jy ander veroordeel het?

How have you used things that are supposed for your spiritual growth, as laws with which to judge others?

Die vorige keer het ek so bietjie gekyk na die Geestelike Dissiplines as dinge wat God gee sodat ons op ‘n plek kan kom waar God iets in ons lewens kan doen. Kom ons vat dit nou verder en praat so bietjie oor “die weg van gedissiplineerde genade”.

Previously I looked at the Spiritual Disciples as those things that God gives so that we can get to a place where God can start to do things in our lives. Let’s take it futher, and talk about “the way of disciplined grace”.

Ek haal steeds aan uit hoofstuk 1 [I’m still quoting from chapter 1]: The Spiritual Disciplines: Door to liberation.

It is called “grace”, because it is free. It is “disciplined” because there is something for us to do. Dietrich Bonhoeffer writes in his book, The Cost of Discipleship, that grace is free, but that it is not cheap. We must understand that God’s grace is unearned and unearnable. If we expect to grow, we must take up a consciously chosen course of action involving both individual and group life. And that is the purpose of the Spiritual Disciplines.

Dit word “genade” genoem, omdat dit gratis is. Dit is “gedissiplineerd”, omdat daar iets is wat ons moet doen. Dietrich Bonhoeffer skryf in sy boek, The Cost of Discipleship, dat genade gratis is, maar dat dit nie goedkoop is nie. Ons moet verstaan dat God se genade onverdiend en onverdienbaar is. Indien ons verwag om te groei, moet ons ʹn keuse maak om aksie te neem in beide individuele- en groepslewe. En dit is die doel van die Geestelike Dissiplines.

The Disciplines of the spiritual life leads to the inner transformation and healing for which we seek. There are one of two possible misleading ways towards that transformation and healing (both of which doesn’t really work):

• Heresy of moralism – The way of moral bankruptcy through human strivings for righteousness.
• Heresy of antinomianism – The way of moral bankruptcy through the absence of human strivings.

Remember: The Disciplines does not produce the change. It only puts us in the place where the change can occur.

Die Dissiplines van die geestelike lewe lei tot die innerlike verandering en genesing waarna ons soek. Daar is een van twee moontlike misleidende weë tot daardie verandering en genesing (wat albei eintlik glad nie werk nie):

• Die weg tot morele bankrotskap deur menslike pogings vir geregtigheid.
• Die weg tot morele bankrotskap deur die afwesigheid van menslike pogings.

Onthou: Die Dissiplines bring nie die verandering nie. Dit plaas ons net in ‘n plek waar die verandering kan plaasvind.

In the next part, I will look at the danger of turning the disciplines into laws, which are a way of death.

In die volgende deel sal ek kyk na die gevaar om die dissiplines te verander in wette, wat net ‘n weg tot die dood is.

In the meantime, why don’t you look at that paragraph talking about “disciplined grace”? If you could, how would you explain the concept of “disciplined grace”? Do you think that there are an unhealthy leaning towards either “human strivings toward righteousness” or “the absence of human striving toward righteousness?”. Explain why you think that way, and also how it can be corrected – not only in the church*, but also in your own life.

In die tussen-tyd, waarom kyk jy nie wees na die paragraaf wat praat oor “gedissiplineerde genade” nie? As jy kon, hoe sou jy die gedagte van “gedissiplineerde genade” verduidelik? Dink jy dat daar ‘n ongesonde oorleuen is na “menslike pogings vir geregtigheid” of “die afwesigheid van menslike pogings vir geregtigheid”? Verduidelik waarom jy so dink en ook hoe dit reggemaak kan word – nie net in die kerk* nie, maar ook in jou eie lewe.

*I’m writing church here with a lower case letter, because I want your thoughts about your specific congregation, not the Body of Christ, in which case I’d write it with a capital letter (i.e. “Church”)

*Ek skryf die word kerk hier met ‘n kleinletter, omdat ek jou gedagtes oor jou eie gemeente vra, en nie van die Liggaam van Christus nie. Indien ek dit met ‘n hoofletter sou spel (dus “Kerk”), sou ek na die Liggaam van Christus, oftewel die Kerk in die algemeen, verwys het.

Na die vorige inskrywing het ek myself voorgeneem om nie weer so lang stuk te tik nie. Van nou af gaan ek probeer om dit inskrywings oor die boek wat ek lees (Celebration of Discipline) so kort as moontlik te hou. Ek hoop dit werk vir julle so goed soos vir my! (Wel, ek sal eers kyk of dit regtig beter werk vir my.)

After the previous note, I took a vow to myself not to write a piece that are to big. From now on, I will try to keep the pieces that I write about the book I’m reading (Celebration of Discipline) as short as possible. I hope it works for you as well as it works for me! (Well, I’ll first see if it actually does work better for me.)

Ek haal steeds aan uit hoofstuk 1 [I’m still quoting from chapter 1]: The Spiritual Disciplines: Door to liberation.

We are so accustomed to think that sin are individual acts of disobedience against God. But the Bible teaches us that it is so much more. Paul writes about it, and especially in Romans. He describes it as a condition that plagues the whole human race. (Rom 3:9-18) “Sin as a condition works its way out through the “bodily members”, which is through the ingrained habits of the body (see Rom 7:5 and other places).

Ons is so gewoond om te dink dat sonde individuele handelinge van ongehoorsaamheid is aan God. Maar die Bybel leer ons dat dit veel meer is. Paulus skryf veral daaroor in Romeine. Hy beskryf sonde as toestand wat die mensdom beïnvloed. (Rom 3:9-18) Sonde as ‘n toestand werk deur die liggaamsdele, wat die ingebedde gewoontes is van die liggaam (Rom 7:5, en ander plekke).

“Human striving [towards salvation] is insufficient and righteousness is a gift from God.” That doesn’t mean that we should get caught in the dilemma of either human works or idleness. “God has given us the Disciplines of the spiritual life as a means of receiving His grace. The Disciplines allow us to place ourselves before God so that He can transform us.”

Menslike werkinge om redding te verkry is onvoldoende, en die geregtigheid is ook ‘n geskenk van God. Dit beteken egter nie dat ons vasgevang hoef te word in die probleme van menslike werkinge aan die een kant teenoor “niks doen” aan die ander kant nie. God het die Dissiplines van die geestelike lewe gegee as ‘n manier om Sy genade te ontvang. Die Dissiplines maak dit moontlik vir ons om onsself voor God te plaas sodat Hy ons kan verander.

In Galatians 6:8 Paul writes the following: “The one who sows to please his sinful nature, from that nature will reap destruction; the one who sows to please the Spirit, from the Spirit will reap eternal life.” A good – even not that good – farmer knows that he can not make the seed which he has sown to grow. He puts the seed is the ground, and then he lets nature take over so that the seed can grow. He knows that he is helpless to make the seed to grow.

In Galasiërs 6:8 skryf Paulus die volgende woorde: “Wie op die akker van sy sondige natuur saai, sal van sy sondige natuur dood en verderf oes. Maar wie op die akker van die Gees saai, sal van die Gees die ewige lewe oes.” ‘n Goeie – en selfs ‘n minder goeie – boer weet dat hy nie die saad wat hy saai kan laat groei nie. Hy sit die saad in die grond, en laat die natuur sy gang gaan sodat die saad kan groei. Hy weet hy is hulpeloos om die graan te laat groei.

The Spiritual Disciplines “are a way of sowing to the Spirit. The Disciplines are God’s way of getting us into the ground; they put us where something can be done. By themselves the Spiritual Disciples can do nothing; they can only get us to the place where something can be done. They are God’s means of grace. The inner righteousness we seek is not something that is poured on our heads. God has ordained the Disciplines of the spiritual life as the means by which we are placed where He can bless us.”

Die Geestelike Dissiplines is ‘n manier van “saai tot die Gees”. Die Dissiplines is God se manier om ons in die grond in te kry – dit plaas ons daar waar iets gedoen kan word. In hulleself kan die Geestelike Dissiplines niks doen nie – hulle kan ons net kry op ‘n plek waar iets gedoen kan word. Hulle is God se manier van genade. Die innerlike geregtigheid waarna ons soek word nie op ons koppe uitgegooi nie. God het die Dissiplines van die geestelike lewe ingestel as ‘n manier waarop ons geplaas word op n plek waar Hy ons kan seën.

Next time we will look at the term “discipled grace”.

Volgende keer sal ons bietjie kyk na die term “gedissiplineerde genade”.

I haven’t posted anything for a long while. For that I want to apologize.

A while ago I started to share my experiences regarding my reading of the book by Ruchard Foster, Celebration of Discipline. I have worked on a few follow-up posts, but due to different reasons I just haven’t gotten around to posting the new posts. So my following to posts will be exactly the same as what I allready posted in regard with what I have posted previously.

Feel free to read it again and comment on it.

I do want to ask that, while you comment, you will be respectful of other peoples’ opinions and thought. No one are perfect, and the moment you think you are perfect, you stop learning and growing. (A tree that stops growing, eventually die.)

Love in Christ

Freddie

Retha het my getag om my handskrif te wys. So hier is dit, hierbo.

Dit het al in graad 1 begin. Vir omtrent alles het ek 1’s of 2’s gehad (dit was in daardie dae goed gewees – dink nie dis meer so nie), maar vir skrif ‘n 4 of 5.

Die eeue-oue debat tussen inhoud en vorm.

Ons moes eenmaal ‘n taak maak – ek onthou dit goed – oor ‘n dier van ons keuse. Al die ander kinders het plakkate aanmekaargeslaan. Hoeveel meer pret kan mens jouself indink? Gom; die verskoning om ‘n skêr te mag gebruik; allerhande verskillende  kleure papier!

Ek het plakkate GEHAAT. Met ‘n passie. (En vet weet, ons moes dit nog tot op hoërskool doen!) D’it het vir my gevoel soos so ‘n mors van tyd. Soveel moeite vir so min inligting? Juffrou kan mos nie ernstig wees nie? Gelukkig het sy nie gesê dit hoef ‘n plakkaat te wees nie. Dus het ek my 6 bladsy inligtingstuk oor Die Uil in boekvorm ingehandig, in my aaklige skrif en al.

Ek skryf hierdie post na aanleiding van Prof Nelus Niemandt se artikel in die Beeld.

Prof Niemandt betoog kortliks die volgende: in plaas van ‘n kerk waarin hul geloof bely, hul geloof dan daarna kan beleef en dan uiteindelik tot die gemeenskap behoort (hierdie is die tradisionele manier van kerkwees in veral die NG Kerk),  moet die volgorde omgeswaai word: na ‘n behoort, beleef, bely situasie.

Ek kan nie help om in breë trekke hiermee saam te stem nie. Die eienskappe wat my generasie (X) tipeer, voel ek mos aan my eie bas: ons is nie meer so lojaal aan instansies nie, eerder die ideaal wat agter die instansies lê. (Juis nou die dag weer hieroor gepraat met die Dinsdaggroepie – julle weet wie julle is.) Daarom ook dat ons nie noodwendig onsself aan ‘n kerk vasbind net omdat dit van ons verwag word nie – ons wil sien hoekom ons aan daardie kerk moet behoort. Terwyl ons terselfdertyd ook daarna hunker om te behoort …

Soos sulke dinge maar gaan (hierdie is immers ‘n gesprek) moet ek egter ‘n paar punte uitlig wat ek wil byvoeg of effens wil verander:

1. In die tradisionele model was daar nou nie juis veel belewing nie. Uitlewing miskien. In die nuwe model voel ek ook dat beleef enbehoort oorvleuel – tot so ‘n mate dat dit op presies dieselfde tyd kan gebeur.
2. Prof Niemandt raak die punt aan, maar brei nie soveel daarop uit nie: Jesus het eerstens mense verwelkom, en daarna het die geloofsreis posgevat. Waar ander groepe eksklusief was – soos die Qumran gemeenskap – en hoë eise gestel het wat verband gehou het met heiligheid – was die beweging wat rondom Jesus ontstaan het radikaal inklusief. Ten minste, dis die slotsom waartoe ek kom met my gedeeltelike verstaan en lees van die Bybel (en ander tekste). (Nota: en baie, baie meer leeswerk moet ek nog doen! )
3. Die gesprek moet waarskynlik oor meer gaan as net die omkeer van hierdie volgorde. Die kerk gaan waarskynlik ook nie dieselfde lyk as wat dit nou lyk nie. Die fokus kan, myns insiens, nie meer soseer op die instansie val nie. ‘n Organiese verstaan van die kerk – dit kan dalk werk. Nietemin, dis nie nodig om te veel hieroor uit te brei aangesien die voorbrand vir so ‘n gesprek in die SA kerkgemeenskap alreeds besig is om gedoen te word, onder andere deur Prof Niemandt in Nuwe Drome vir Nuwe Werklikhede. (Dis beskikbaar by Loot.co.za vir slegs R82, of by Kalahari.net vir slegs R79. Bargain! Koop dit sommer vir jou hele kerkraad as ‘n middel-van-die-jaar kersgeskenk.)

Daar is een aanhaling in Prof Niemandt se artikel wat my sal bybly, en wat ek heelhartig sal onderskryf; daarmee sluit ek ook dan hierdie deel van die gesprek af:

Mense stel belang om die liefde van Jesus van Nasaret in aksie te sien.

Mag dit in ons kerkwees / liggaam-van-Christus-wees elke dag al hoe meer sigbaar word.

Ek het vanaand sopas teruggekom van die “Joint Conference” vir Teologie op Stellenbosch. Die Teologie Fakulteit van die Maties is hierdie jaar 150 jaar oud, dus het hulle hierdie konferensie daar gehou om al dit te vier. Dit was nogal ‘n aangename geleentheid – sal miskien later weer daaroor blog, miskien egter eerder op my Engelse blog.

Een van die lesings wat definitief uitgestaan het, is die van Prof Andries van Aarde oor die triniteitsbegrip in die gewilde boek van Young, The Shack. Die boonste kamer van die Teologie Fakulteit was gepak – dit terwyl daar net 20 uitdeelstukke was. Wat het hulle gedink? Van Aarde, The Shack – natuurlik gaan daar meer as 20 mense wees.

(Dit wat volg is my interpretasie van die lesing! Ek mag dalk verkeerd gehoor of verstaan het.) Van Aarde het ‘n baie positiewe beoordeling van die boek gegee. Ongelukkig was die tyd te kort om sy hele referaat te lewer, so ek vermoed daar is ook effense kritiek wat hy nie by kon uitkom nie. Die hoofargument van sy betoog was dat die Shack weer ‘n verhoudingselement in die triniteit inbring; hy het ook ander goed uitgelig, byvoorbeeld dat die boek ‘n postliberale lees van die Bybel verteenwoordig. Van Aarde meen dat die boek weer teruggryp na ‘n tyd voor Tertullianus, wat die begrip trinitas die eerste keer gebruik het. Dit laat die Drie-Eenheid dan ook oop om weer mense toe te laat. Die idee is dat daar ook geen verhouding tussen mense kan bestaan – d.w.s. liefde – as dit nie ook so was met God nie.

Al drie Persone van die Drie-Eenheid word speels uitgebeeld in die boek. Van Aarde gaan hiermee saam, en verwys dan ook na die risus paschalis. Dit is ‘n ou Ortodokse tradisie wat klaarblyklik in Bavaria ontstaan het, waarin die priester die gemeente lui in ‘n geweldige lagbui om die opstanding uit die dood te vier.  (Prof Yolanda Dreyer het die relevante gedeeltes in die boek uitstekend voorgelees, asook die verwysing na die risus paschalis.) Dit, volgens Van Aarde, is ‘n belangrike element wat ons in ons geloof moet terugkry.

Tydens die vrae was dit veral Prof Pieter de Villiers se kommentaar wat vir my interessant was. Prof De Villiers spesialiseer op spiritualiteit, en veral die mistiek. Volgens hom stem die Shack nie soseer ooreen met wat in die klassieke mistiek geglo sou word nie. Dit is eenvoudig net onmoontlik om die essensie van God vas te vat. Prof Van Aarde het egter daarop gewys dat veral die Heilige Gees uitgebeeld word as Iemand waarop Mack, die hoofkarakter in die verhaal, nie kan fokus nie.

Myns insiens: die boek se plot ontvou vir my ‘n bietjie stadig. Verder irriteer die manier hoe die onderskeie verhoudings uitgebeeld word in die boek my so ‘n bietjie, maar ek besef dit sê dalk meer van my as van die boek of die skrywer. Daar is verskeie ander probleme wat ook uitgewys kan word – byvoorbeeld, dat die boek maklik patripassianisme (die kettery dat die Vader saam met die Seun aan die kruis gesterf het, dus dat daar nie drie Persone is nie, maar drie verskillende maniere waarop God Homself manifesteer) kan uitbeeld. Of, eintlik moet ons dit erken – dat die boek dit eintlik so voorstel. (Die bekende teoloog Moltmann, soos ek verstaan, is egter nie te ver van hierdie siening af nie – The Crucified God is op my lysie, maar ek moet dit nog lees). Prof Van Aarde het ook op hierdie verstaan in die boek gewys – maar nou ja, hoe kan mens in elk geval oor God praat? Self Augustinus het gesê dat ons eintlik niks oor God kan sê nie; dit wat die kerkvaders gesê het, is bloot maar net omdat mens iets moet sê.

Verder dink ek die boek is verseker ‘n produk van sy tyd. Die groot klem op verhoudings en wegbeweeg van die strukturele elemente in godsdiens is nie besonders nuut nie. Sommige van dit is nodig – na my mening gaan ons egter weer op ‘n stadium ‘n tyd bereik waar die kerk in ‘n vaster struktuur staan na die huidige struktuur uitgedaag en gedekonstrueer is. Hoe dit gaan lyk, dit kan ek nie sê nie. Nogtans dink ek die boek kan mense in pyn help. Ek sal dit aanbeveel vir mense om te lees – maar dit nie as Die Waarheid verkoop nie.

William Skidelsky van The Guardian skryf:

This is also a novel that works on several levels. In one sense, it is a conventional crime caper, the story of an innocent man who gets sucked into a world that he doesn’t understand. In another, it is a critique of contemporary South Africa, a country that, as Galgut depicts it, is beset by cruelty and a spirit of brutish materialism.

http://www.guardian.co.uk/books/2008/jun/22/fiction.reviews

Justin Cartwright van die Gardian skryf:

The conclusion about the white man’s place in this South Africa doesn’t quite follow Coetzee’s judgment that it is at best ambiguous and at worst irrelevant. It seems the white man is acceptable to provide the knowhow, the capital and the market for corruption. Napier discourses on the possibility of a private aesthetic as a refuge from these harsh realities: he might immerse himself in poetry, landscape and beauty. “He shied away from history . . . It seemed almost a duty.” Now history has caught up with him in the most brutal fashion. These ambivalent post-apartheid novels are often more interesting than the apartheid novels, in which the moral choices were fairly simplistic. The Impostor is a bleak but compelling book, set in a time of profound uncertainty.

http://www.guardian.co.uk/books/2008/jun/14/saturdayreviewsfeatres.guardianreview6

Ek het vandag weer ‘n klein bietjie tyd gemaak om verder te lees aan Celebration of Discipline. Ek is in eksamentyd. Is dit nie vreemd hoe mens baie tyd het en dan skielik gebeur alles gelyk in ‘n kort tyd? Wel, hier is die volgende deel van die lees van hierdie boek.

Today I actually made some time to read on in Celebration of Discipline. I’ am in exam-time. Isn’t it strange how a person have much of time, and suddenly everything happens in a small space of time? Well, here are the next part of my reading of this book.

Ek haal aan uit hoofstuk 1 [I’m quoting from chapter 1]: The Spiritual Disciplines: Door to liberation.

“Superficiality is the curse of our age. The doctrine of instant satisfaction is a primary spiritual problem. The desperate need today is not for a greater number of intelligent people, or gifted people, but for deep people.”

“The classical Disciplines of the spiritual life call us to move beyond surface living into the depths. They invite us to explore the inner caverns of the spiritual realm.”

Daar bestaan veral twee wanindrukke oor geestelike dissipines.

There are two misconceptions about spiritual disciplines.

1. Die dissiplines is nie vir “geestelike reuse nie”. Dis ook nie vir een of ander geestelike leier eksklusief nie.

The disciplines are not for “spiritual giants”. It’s also not exclusively for some spiritual leader.

“God intends the Disciplines of the spiritual life to be for ordinary human beings… If they are to have any transforming effect, the effect must be found in the ordinary junctures of human life.”

1. Geestelike dissiplines moet ook nie gesien word as ‘n boring storie wat vreugde wil steel nie.

Spiritual disciplines shouldn’t be seen as a boring story that wants to take away happiness or laughter.

“Joy is the keystone of all the Disciplines. The purpose of the Disciplines is liberation from the stifling slavery to self-interest and fear… Singing, dancing, even shouting characterize the Disciplines of the spiritual life.”

Die geestelike dissiplines is, in ‘n sekere sin, glad nie moeilik nie (alhoewel dit in ‘n ander manier tog moeilik is). Die primêre vereiste is ‘n verlange na God. Kyk wat sê Dawid in Psalm 42:2-3: “Soos ‘n wildsbok smag na waterstrome, so smag ek na U, o God. Ek dors na God, na die lewende God. Wanneer kan ek gaan en voor God verskyn?”

The spiritual disciplines are, in a certain sense, not difficult (although it is difficult in another sense). The greatest requirement is a longing after God. Look what David says in Psalm 42:1-2: “As the dear pants for streams of water, so my soul pants for you, O God. My soul thirsts for God, for the living God. When can I go and meet with God?”

Diegene wat daardie diepe roep al beleef het van ‘n smagte na God en ‘n dieper verhouding met God, sal veral twee moeilikhede beleef.

Those who has experienced the deep call to God and a deeper relationship with God, will experience two difficulties.

1. Filosofies / Philosophic

Die materiaele basis van ons dag maak dit so maklik om te glo dat ons nie verder kan gaan as die fisiese wêreld nie. Meditasie, as voorbeeld, word nie gesien as ‘n kontak met die egte geestelike wêreld nie, maar word gesien as sielkundige manipulasie (as dit enigsins toegelaat word!).

The material basis of the day has made it so easy to believe that we can’t move beyond the physical world. Meditation, as an example, are not seen as a contact with the real spiritual world, but are seen as psychological manipulation (if it is allowed!).

“Usually people will tolerate a brief dabbling in the ‘inward journey’, but then it is time to get on with real business in the real world.”

Selfs die beste wetenskaplikes, volgens Foster, begin erken dat daar meer is die materiele wêreld [Ek wonder of daar wetenskaplikes is wat hieroor sal wil kommentaar lewer?].

Even the best scientists, according to Foster, are beginning to realize that there are more than the material world [I’m wondering if there are scientist who would like to comment on this?].

“In intellectual honesty, we should be willing to study and explore this other realm with the rigor and determination we would give to any field of research.”

1. Prakties / Practical

Ons weet nie hoe om die innerlike lewe te ondersoek. Dit was nie altyd waar nie. In die eerste eeu, en vroeër, was dit nie nodig om onderrig te gee in geestelike dissiplines nie. Die Bybel het mense opgeroep tot dissiplines soos vas, meditasie, aanbidding en viering en het geen instruksies gegee oor hoe dit gedoen moet word nie.

We do not know how to go about exploring the inward life. It wasn’t always true. In the first century, and earlier, it wasn’t necessary to give instruction in spiritual disciplines. The Bible called people to disciplines such as fasting, meditation, worship and celebration, and gave no instruction on how it was to be done.

Hierdie dissiplines is so gereeld gedoen, dat dit nie nodig was om onderrig te gee in die “hoe” van die toepassing nie. Vandag moet daar instruksie gegee word in hoe om die dissiplines te doen, juis omdat dit nie meer gedoen word nie.

These disciplines were done so regularly, that it wasn’t necessary to give instruction in the “how to” of the actions. Today, instruction has to be giving in how to do the disciplines, precisely because it isn’t done that regularly anymore.

“One word of caution, however, must be given at the outset; to know the mechanics does not mean that we are practicing the discipline. The Spiritual Disciplines are an inward and spiritual reality and the inner attitude of the heart is far more crucial than the mechanics for coming into the reality of the spiritual life.”

Wat is jou indrukke oor geestelike dissiplines? Gee jou indrukke, sonder om iemand aan te val asseblief.

What are your conceptions / thoughts about spiritual disciplines?Give your thoughtsm but please, don’t attack other people.

I’ll be writing in English and in Afrikaans… Please understand this, because I have Afrikaans friends who are not very good at English, and English friends who don’t understand Afrikaans…

Ek het vanoggend begin met Richard Foster se boek Celebration of Discipline. David Watson skryf die voorwoord, en sommer van die begin af lyk die boek na iets wat ek graag sal wil goed deur lees. Ek gaan so deur die volgende 3 of 4 weke deur die boek “werk”. Waarom kom jy nie saam met my op ‘n toer deur die boek nie? Lees wat ek skryf, en deel dan met my (hopelik ons) wat jy leer of wil byvoeg.

I started this morning to read Richard Foster’s book Celebration of Discipline. David Watson writes the forward, and from the start it seems like a book that I would like to read well and thoughtful. I will read the book in throughout the next 3 or 4 weeks, “working” through it. Why don’t you come on a tour through the book with me? Read what I write, and share it with me (and hopefully us) wat you learn or would like to add.

In die voorwoord skryf David Watson die volgende [In the foreword, David Watson writes the following words]: “One of the clearest symptoms of this [Westerse Christenskap wat verswak het / Western Christianity became to weak to “compete” with Islam, Marxism and Third World Christianity] is the sad decline in true spirituality among the majority of Western Christians. We have neglected our prayer life; we have stopped listening to God; we have been caught by the covetous spirit of our affluent society, and worshipped the false god of materialism. We have exchanged our knowledge of Theos (God) for heady disputes about theological words, or for religious or social activism. We have forgotten how to be still before God, how to meditate, trapped as we are in the vortex of modern life. We have lost our sense of direction; and, confused and bewildered, we know little of the exuberant joy of celebration enjoyed by God’s people down the centuries, even in tough and depressing situations. There is little to attract the unbeliever in the traditional, organized Church.”

Mense is honger en dors vir God of vir een of ander vorm van geestelikheid, maar die kerk as institusie kan die nie meer bied nie. Daarom draai meer mense na kultusse, oostelike mistiek of okkultiese praktyke in ‘n soeke na basiese geestelikheid, wat nie meer in die westerse Kerk gevind word nie. Nogtans is die ware lig van Christus nog nooit uitgedoof nie.

People have a hunger and a thirst for God or one or another form of spirituality, but the church as institution can’t provide it anymore. Thus people turn to cults, eastern mistism or occult practices, seeking spirituality, which can’t be found in the western church. Still, the true light of Christ will never be darkened.

Watson skryf ook hierdie merkwaardige en waar woorde [Watson also writes this remarkable and true words]: “If we noisy, busy and talkative Christians…” (is ons nie nogal besige Christene nie!?) “…could take some of the disciplines of this book seriously we could undoubtedly become much more effective disciples of Christ.”

As jy “dissipline” lees, wat is jou heel eerste gedagtes?

If you read the word “discipline” what are your first thoughts?

Dink jy dat ons as Christene goed moet doen om nader aan God te kom?

Do you think that we as Christians have to do things to get closer to God?

Dink jy daar is ‘n verskil tussen “goed doen om nader te kom aan God” en “goed doen as werke, sodat jy by God kan uitkom”? Wat is die verskil, volgens jou?

Do you think that there is a difference between “doing things to get closer to God” and “doing things as works, to get to God”? According to you, what are the difference?

In ons gejaagde lewens, dink jy daar is plek vir sekere dissiplines om ons rustig te maak sodat ons kan fokus om God te hoor kommunikeer met ons?

In our hectic and busy lives, do you think there are a place for certain disciplines to make calm us down, so that we can focus on God, to hear Him communicate with us?

Well-Rounded Mama het ‘n post oor “The No. 1 Ladies’ Detective Agency”.  Ek het die boeke gelees, en dis regtig baie pret, mens kan dit nie neersit nie.  Ek kan die reeks boeke sterk aanbeveel vir enige iemand, maar veral ook vir iemand wat vir ‘n slag op ‘n vet-vriendelike manier verrmaak wil word.

Alexander McCall Smith is die skrywer.