Gelukkig zit mijn vriendin op een bakkers school!

een van de voordelen zie je dus hierboven!
Jammer genoeg heb ik deze niet op, maar heb er wel een aantal leuke foto’s van gemaakt.

Voor de grote foto’s = > http://www.firemania.nl/2009/11/26/taart/

Kako lako je pasti i teško se uzdići,a ti si upravo to učinila kada su te predali i rekli pokloni se.Odgajana cijeli život da služiš njemu,da se njemu predaješ,da pod njim trpiš.To nije bilo klanjanje,bacili su te pod njegove halje,rekli budi jaka,služi mu,štuj ga…

Ne,ti to nisi mogla,ti to nisi htjela.Htjela si život,htjela si sunce,nebo,miris mora u nosnicama,htjela si slobodu…

Iz večeri u večer on je dolazio tebi,uzimao te bez riječi,milosti,obzira,uvijek u mraku.Na tvoje suze odgovarao je osmjehom,na tvoj vapaj tišinom.Te njegove velike okrugle prazne oči gledale su duboko u tebe,gledale su tvoju dušu,kako pati,kako nestaje.Kad bi otišao i dalje bi osjećala njegov,miris,dodir,pogled.Jednog dana su počele mučnine,znala si što to znači…

Rekli su ti da će jednog dana do toga doći.Rekli su i da se toga moraš riješiti na vrijeme jer ako on to primijeti,upoznati ćeš neviđenu bol.No ti si već upoznala bol,tamu,bezdan a tako mlada…

Vrijeme je prolazilo,on nije prestajao dolaziti,a tvoje tijelo se počelo mijenjati.No, još nešto se počelo mijenjati.Tvoje suze su nestale,tvoji vapaji više nisu odjekivali sablasno praznim ulicama gornjeg grada.Kad bi on otišao,nisi više mislila o njemu,o gadu.Ti si mislila o njoj,kako polako cvjeta u tebi…

Željela si njoj pružiti sve ono što si ti željela,sanjala i zato si odlučila pobjeći.Život daleko od njega,od ovog grada bio je moguć i bilo je vrijeme za uzdizanje!Došlo je vrijeme da ti raširiš svoja krila,da se uzdigneš iznad crnih ljudi,crnih oblaka koji su te gušili cijeli život i trudili se sakriti svijetlo od tebe.Bila si odlučna poletjeti i naći svijetlost daleko od njega,njih.Još istu noć kad on ode,odlučila si pobjeći.Po prvi put iskoristiti tamu kao saveznicu i nestati zauvijek.

Došao je u isto vrijeme kao i uvijek.No,nešto je bilo drugačije.Nije te odmah uzeo kako je to običavao,već je stao nasred sobe i rekao ti da se svučeš.Odjeća je u trenu spala sa tebe.Mislila si ,hajde dođi,uzmi me,završi sa mnom da pobjegnem od tebe zauvijek!

On je krenuo ali u drugom smjeru,njegova ruka je posegnula za prekidačem i svijetlo se upalilo u sobi.Bijesno te je pogledao i izustio:

-A što si ti mislila?!Da ja nisam primijetio?!Misliš li možda pobjeći?

Mislila si odgovoriti znam,mislila si zaustiti:

-Da,odlazim-ali to nisi mogla.

Iako je po prvi put gorjelo svjetlo u tvojoj sobi;mrak,tama koja je izlazila iz njega,nisu dali snage tvojim krilima.Bio je jači.Opet si počela osjećati njegov miris,pogled,sve se počelo vraćati.Svijetla je opet nestalo u sobi,a ti si pala na koljena.Nisi htjela odustati,željela si poletjeti,no sjene mraka koje su počele izlaziti iz zidova,snažno su te pritiskale prema dnu…

Stao je ispred tebe,primio te za kosu i uputio prvi od bezbroj udaraca koji su slijedili.Iako si krhko,premlado biće nisi ispustila ni zvuka,jer znala si da pomoći nema.Želio je ubiti nju u tebi,želio je da tama zauvijek vlada,da svijetlo nikad ne pobjedi.Onako jadnu, izmrcvarenu položio te na krevet i pobrinuo se da dobije ono po što je dolazio svaku večer…

Tvoje tijelo je bubrilo,udarci su se počeli pretvarati u masnice.Dotakla si trbuh,no znala si da nje više nema.On je ležao pokraj tebe.Spavao je.Nikad prije nije ostao, nakon što je dobio ono po što je došao.Probala si ustati ali tijelo ti je klonulo na pod.Slomljena,ipak si počela puzati prema kuhinji. Na zidovima su sjene pratile svaki tvoj pokret no ti nisi htjela stati.Ušla si u kuhinju,otvorila ladicu sa priborom i izvadila najveći nož.Jedva si ga mogla primiti svojom slomljenom rukom,ali bol je od uvijek bila uz tebe tako da te to nije moglo zaustaviti.

Počela si polako puzati prema krevetu.Sjene su postajale sve nemirnije,počele su izlaziti iz zidova u namjeri da te zaustave.Sad ili nikad,pomislila si.Podigla si glavu prema tim crnim prikazama i pomislila na nju,na ljubav koju si joj bila spremna pružiti…Ljubav koju ti nitko nije smio oduzeti!!Suze su ti potekle kroz jedva otvorene oči od udaraca,ali smogla si ustati i uspraviti se dok su se sjene kretale prema tebi da te zaustave…

Slane suze koje su putovale od tvojih očiju prema tlu,počele su kao krijesnice svijetliti u tami sobe i sjene, vidjevši to, prestrašeno odstupe.Leđa ti prošara čudno strujanje i prekrasna velika bijela krila izniknu iz tvojih leđa.Snažna,blještava svijetlost okupa sobu,a sjene uspaničeno pohitaše prema zidovima.No kasno, jer ih zasljepljujuća svijetlost pretvori u paru u djeliću sekunde.

Tada poletiš do njega.Oči su mu zatvorene.Lebdiš iznad njega,želiš ga mrziti ali ne možeš.Ali znaš što moraš napraviti.Promatraš nož u svojoj ruci.Pomisliš:

-Ne,ne tako.

Odjednom osjetiš njegovu ruku oko svojega grla.

-Sad ću te ubiti!-poviče on.

Nije te strah,znaš da je nemoćan.Gleda te svojim velikim očima,ali te oči se boje,boje se svijetla kojim isijavaš.Ruka mu drhti.Povlači svoju ruku sa tvojeg grla i u strahu skače sa kreveta.

-Ti,ti,ti-ustrašeno muca dok panično se povlači prema vratima.

-Zbogom zauvijek.Za tebe više nema mjesta u mom životu.-obraćaš mu se.

On otvara vrata i nestaje.

Krila te odvode kroz prozor na vrh zgrade.Svijetlost iz tvojih krila postaje sve jača i tama polako počinje gubiti bitku sa svjetlošću.

Budi se dan.Gledaš u daljinu i gle!Vidiš izlazak sunca,more se nadzire u daljini.Da, osjećaš miris mora u nosnicama nošen blagim povjetarcem.

-Gotovo je,pobijedila si tamu.Uspjela si,uzdigla si se!-obraćam ti se.

-Znam,znam,ali što sve vrijedi na kraju kad nema nje-pitaš se kroz suze.

-Prestani plakati,molim te.Pogledaj dole,pogledaj svoj trbuh.Da,ona,ona je i dalje u tebi.A sad pođi dolje u postelju.I ne boj se,tama je zauvijek otišla…

ni Sosa hace tan buen home run :p jaja xD

Mroczne zaułki naszego są nie tylko niebezpieczne, ponieważ pokazują tą ciemniejszą stronę naszej natury, ale i również niezwykle fascynujące, powstają gdzieś w naszej podświadomości i trudno jest je kontrolować. Mroczne klimaty jak i uczucia jakie one tworzą, są dla mnie bardzo inspirujące, dlatego też wręcz przepadam za takimi sesjami.

Któregoś razu udało mi się spotkać z Emily, razem stworzyłyśmy dwie stylizację – obydwie niezbyt optymistyczne, opowiadające o smutku i bólu.

enjoy…

i coś w tych klimatach na koniec, do posłuchania.

Sérieusement, est-ce que ce bol pourrait être plus cute?

P.S. Oui, je suis de retour. Ouiiii!

Najpierw napiszę, że jestem, żyję i mam się dobrze. Jakoś ostatnio do pisania weny zabrakło. I czasu chyba trochę też. Jakoś nie mogłam się zebrać, żeby coś naskrobać.

Czuję się powiedzmy że dobrze. Spojenie łonowe boli jak bolało, kłuje w środku, miednica boli również, męczy zgaga. Ostatnio doszedł jeszcze ucisk na przeponę i ostry ból w mostku. Ale nie jest źle. Gorzej z nerwami. Chodzę dzień w dzień wkurzona, źle mi po prostu. No ale to raczej temat na bardziej zabezpieczoną notkę

Wojciech ostatnio przestał szczekać i przerzucił się na naśladowanie kur i kogutów. Mówi nawet “kogut”. Śmiesznie, teraz podstawowe słowa w słowniku to właśnie “kogut” i “tata”. A jak coś chce to i tak zawsze ciągnie mnie

- To jest tak piękne, że aż boli – szepnęła Ania. – Doskonałe rzeczy zawsze wprowadzały mnie w pewne upojenie graniczące z bólem. Przypominam sobie, że będąc małym dzieckiem, nazywałam to “dziwnym bólem”. Co jest weług pana przyczyną, że ból ten tak bardzo związany jest z doskonałością? Czy jest to może ból płynący ze świadomości czegoś u nas niedokończonego?
- Może – w zamyśleniu powiedział Owen – jest to uwięziona w nas nieskończoność, wyrywająca się do pokrewnej nieskończoności, objawionej w tym widzialnym pięknie.

Najtrudniejsze są rzeczy niespodziewane. Niezależnie, czy dopada nas dzika radość, czy dojmujące nieszczęście, czy nie? I potem wszystko układać trzeba na nowo, jakby ktoś mocno zamieszał nam w głowie nieumytą chochlą. Najtrudniejsze są niespodziewane rzeczy.

W poniedziałek byłem u lekarza, u którego powinienem był być już dawno, ale nie byłem, bo przecież zawsze znajdzie się jeszcze tyle czasu. Zawsze przechodząc można wycisnąć jeszcze trochę dobrej woli, żeby wstąpić i wyspowiadać się ze swoich bólów. I jakoś tak ułożyło się, że dotarłem tam dopiero w poniedziałek.  Najtrudniejsze są rzeczy nagłe.

Kiedy dowiedziałem się, że pod czaszką mam sublokatora i, że cały ten czas, kiedy bolała mnie głowa, że te cztery lata ciągłego spania, łykania tych, czy tamtych proszków, próbowania wszystkiego, niemożności skupienia się na czymkolwiek, przemknęło mi właśnie przez to, że nie znalazłem godziny, żeby pójść do lekarza – dotarło do mnie ile straciłem. I jak to wszystko, całe wszystko mogło potoczyć się inaczej, gdyby tą torbiel wykryto wcześniej.

To nie jest szczególnie groźne, nie krwawię. Ciało nie drga w konwulsjach i nie tracę zmysłów. Ale męczę się. I męczyłem się tak długo, że ten ból wrósł we wszystko co robiłem, że właściwie każdy wiersz, jaki napisałem nosił jakąś tego bólu głowy cząstkę. I kiedy już myślałem, że to zwyczajne nieszczęście, jakaś nerwica, gen smrodliwy, okazuje się, że to coś, co mogłem leczyć, skutecznie leczyć już kilka lat temu.

Jakie decyzje podjąłbym inaczej, gdyby nie to, że boli? Co potoczyłoby się innym torem? Ile książek przeczytałbym w tym czasie, kiedy spałem po seronilu, czy domięśniowej hydroxyzynie? Jakim byłbym człowiekiem? I co stanie sie, kiedy ten ból ustąpi.

Definiować samego siebie poprzez ból, czy to nie ironia? Ilu kłótni uniknąłbym, gdyby nie bolało? Ilu ludzi nie zraniłbym, gdybym nie czuł się ciągle podkurwiony, rozstrzelony? I, o ile lepiej poradziłbym sobie z egzaminami na studia, gdybym mógł się skupić odpowiednio.Czy byłbym teraz w innym mieście, zgodnie z tym, o czym myślałem przez całą szkołę średnią? Czy robiłbym zdjęcia?

Zawsze zazdrościłem ludziom systematycznym, którzy pracują do późnego wieczoru, są aktywni do końca, do snu. Zawsze łapałem jakieś krótkie chwile, żeby coś zapisać, gdzieś do szesnastej, zanim po potylicy nie zaczynał mi jeździć walec. Jakieś poranki, kilka wersów, kilka strof. Budziłem się o szóstej, żeby pisać te dwa ostatnie poematy. Potem dałem za wygraną i nie pisałem już nic. Nic.

I co będzie teraz, kiedy już wiem. Co mam robić? Co mam ze sobą zrobić

Dans le haïku, discerner les mots “pleins” des mots “creux”.
Les mots pleins sont ceux qui donnent du sens, le sens, qui sont “lourds de sens”, vivants.
Les mots creux sont ceux qui sont vides de sens, “morts”.
Éliminer les / Se passer des mots “creux”, au possible.

(28/10/09)

°

(de chez anna

des tuiles des toits
jusqu’à la mer

(1/11/09)

-

Le(s) blanc(s)
que je laisse
dans le haïku,

le lecteur
franchira

(ou pas.)

-

tendre au lecteur
du silence
du vide
…

-

mon haïku :
un bol
présenté
au lecteur

-

S’enfoncer dans le blanc du haïku

Le haïku
est une montagne
enneigée

-

Mettre
le plus de vide possible
dans mon haïku

-

“Oublier”
le plus de mots
possible

-

Vider mon haïku
au possible

-

Laver mon haïku

-

décolorer mon haïku

, le délaver

-

,
l’habit
cent fois porté
cent fois lavé

cf : “Chant de l’habit cent fois fois rapiécé” de Hyegûn, p.98 de Ivresse de brumes, griserie de nuages, NRF/Gallimard, Connaissance de l’Orient, 113, 2006.

°

Le haïku est la possibilité d’un bol

Le haïku est la possibilité de boire

°

- Ne manque-t-il pas quelque chose dans votre haïku ?
- Oui, il y manque ce que vous y mettrez

-

Le haïku est une salle de cinéma vide

-

Il s’agit moins de dire,
que de laisser le lecteur se placer
pour qu’il voie

_

Si tu lui mets trop de mots,
tu lui bouches la vue

-

Les mots
bouchent la vue
du haïku

-

((a)perce)voir)
le haïku
à travers
les mots

-

Les mots
voilent /
cachent /
burqachent ? /
obscurcissent
le haïku

-

les mots-nuages
dissipés,
la montagne-haïku
apparaît

-

Le lecteur
lance sa passerelle
pour franchir ton haïku

-

au lecteur
sa clé
du haïku

-

le haïku comme kôan ?

-

le lecteur trouve
(ou ne trouve pas)
sa solution au haïku
…

-

(le haïku n’est pas une femme facile.)

°

Laisser des blancs
dans le haïku

-

Le haïku est un mi-chemin

Le haïku est un demi-pas

°

Ne mets pas tes lunettes
sur le nez de ton lecteur

°

Crée du vide
dans ton haïku

-

Offre à ton lecteur
un saut
par le vide des mots

°

L’essentiel est de laisser le lecteur
compléter le haïku.

-

Le lecteur franchit la faille
que le haïjin a creusée
dans son haïku

-

Creuse
ton haïku,

Laisse
ton lecteur
creuser

-

Encreuse

-

Toussaint -
Creuse
ton
haïku

-

ensevelis tes mots morts

°

écourte

condense

:

haïku sec

°

d.(1-2/11/09)

Od poprzedniego posta wydarzyło się sporo niedobrego. Pisałam wcześniej coś o wielkiej pustce?
Błąd. To, jaką pustkę obecnie noszę w sobie, ciężko opisać. Dwa dni po pogrzebie A. poszłam na uczelnię. Poniedziałek. Rano telefon od mamy:
- Jak tam łacina? – zapytała.
- Nauczyłam się, ale mam dopiero po południu.
- To zadzwonię później, pa.

Nie zdążyłam powiedzieć czegokolwiek.

Łacina poszła mi dobrze, póki co – odpukać, nie narzekam. Pod koniec zajęć mama znów zaczęła do mnie dzwonić. Nie mogłam wyjść z sali, więc wyłączyłam wibracje. Po wyjściu z budynku wyciągnęłam z torby telefon. Dwadzieścia nieodebranych połączeń. Oddzwaniam.

- Cześć, dzwoniłaś do mnie tyle razy. Co jest? – zapytałam z entuzjazmem wywołanym kartkówką z łaciny.
- Izuniu … [nie usłyszałam dalszej części, bo akurat obok przejechał tramwaj]
- Co mówiłaś? – powtórzyłam z radością w głosie, chcąc podzielić się dobrą wiadomością. Ale to nie ja miałam ważną wiadomość.
- Izuniu, dziadziu Cz. zmarł dziś rano.
- Co? – zapytałam z niedowierzaniem w słowa, bo być może źle usłyszałam.
- Dziadziu Cz. zmarł.
- Jak to?
- Mówiłam Ci przedwczoraj, że źle wygląda?
- No tak. Ale to niemożliwe. Dlaczego akurat On? – wpadłam w histerię i teraz słyszałam już tylko płacz mamy.
Po dłuższej chwili
- Kocham Cię – usłyszałam przez telefon.
- Co ja mam teraz zrobić? Przyjechać dziś do domu?
- Jeśli możesz, to tak. Gdzie teraz jesteś?
- W mieście. Wyszłam z zajęć. Ale czy to takie ważne?
- Jak łacina?
- Dobrze, na maksa. Ale co ja mam teraz zrobić?
- Przyjadę po Ciebie, bo będziesz cały dzień płakała.
- Mamuś…

Rozmowa trwała jeszcze trochę. Nie potrafiłam się uspokoić. Nagle znalazłam się w ramionach Maluszka. Przed oczami miałam migawki z zeszłej soboty. Jak mnie pocałował w policzek, zrobił pyszną kawę (to był nasz rytuał przed każdym moim wyjazdem do Wrocławia) i przytulał. Nie pamiętam już, jak szybko dotarłam na Horbaczewskiego, ale Aś wzięła mnie pod swoje skrzydła. Zrobiła herbatę. Była przy mnie.
Jak zostałam już sama w pokoju, przeszukałam wszystkie zdjęcia w laptopie i otworzyłam te, na których był Dziadziu. Na każdym uśmiechnięty, z tym samym zamyśleniem na twarzy, ze zmarszczkami, które czyniły Go przystojniejszym. Przyjazna, starannie uczesana siwizna, rozweselone śnieżnobiałe wąsy i duże, mądre i błękitne baronowe oczy. Po Nim odziedziczył je mój tata, stryjek i ja.
Zanim się obejrzałam, było dość późno. Patrząc na zdjęcie załatwiłam w GL nekrolog (jak dobrze ciągle mieć tam przyjaciół). Nie musiałam podawać żadnej treści, a dwa dni później, kiedy się ukazał, zaniemówiłam. Był przepiękny i wzruszający. Trzeba było też powiadomić kilka osób.
Zawsze zastanawiało mnie, jak ludzie, straciwszy kogoś bliskiego, potrafią racjonalnie myśleć i działać. W końcu teraz sama tego doświadczyłam. Po prostu, kiedy brakuje już łez i sił, a rozpacz sięga dna, zaczyna się coś robić, bo w takich chwilach nawet obecność kogoś obok jest bardzo ważna. Nie masz siły i ochoty na herbatę, jedzenie. Nie myśli się o tym. Ale chce się zadbać o każdy szczegół związany z osobą, która odeszła.
Dzień później, razem z bratem, pojechaliśmy do babci i rodziców. Obydwoje nie mieliśmy nic w ustach od poniedziałku, a dojechaliśmy do domu we wtorek po dwudziestej drugiej. Ale nie czuje się głodu. Sił jest mniej, ale kogo to obchodzi. Cały świat zwalnia. Traci kolory i zapachy.
Ale i tak środa była apogeum tego wszystkiego. Rano zjechała się do Krosna rodzina z Cieszyna i Czechowic Dziedzic. Śniadanie u babci. Na drzwiach Ich kamienicy klepsydra. Dreszcze na plecach. W mieszkaniu unosił się zapach jedzenia i wody kolońskiej Dziadzia. Wszędzie widziałam Jego ślady. Kapcie, zakreślone daty w kalendarzu (wizyty lekarskie), zegarek, z którym nigdy się nie rozstawał, już leżał na ławie. Samotny jak każdy z nas tego dnia. Spotkanie z Rodziną, którą widziałam ostatnio dwanaście lat temu było dość przerażające. Jestem małym homofobem, a już szczególnie w takich sytuacjach. Trzymałam się. Wszyscy mnie wspierali. Wiedzieli, że Izunia to wnuczka Cz. Dwie godziny później zrozumiałam te słowa, bo okazało się, że nie raz Dziadziu opowiadał im o mnie. W końcu jako jedyna wnuczka byłam tak blisko. Dosłownie i w przenośni. Spędziliśmy ze sobą bardzo dużo czasu. I tylko jedne kondolencje zapadły mi w pamięci: Wiem, że to był Twój ukochany Dziadziu. I dopiero w tej chwili zdałam sobie sprawę z tego, jak ważne są kondolencje. Zawsze byłam po tej drugiej stronie. Zawsze je składałam. A teraz ktoś przytulał mnie, a ja nie chciałam, żeby ten uścisk minął. A jeśli minie, niech nie ściąga ze mnie bólu. Bo jeśli nie będę czuć bólu, to zacznę mieć wyrzuty sumienia.
Dziś mija 11 dni, od kiedy Jego nie ma. Pojutrze znów Go odwiedzę. Ale Jego twarz ujrzę wyłącznie na zdjęciu, które od tych jedenastu dni mam codziennie przy sobie. Uśmiecha się do mnie, promienieje radością. To zdjęcie ze zjazdu krakowsko-krośnieńskiego. Siedzimy przy stole. Ktoś Go rozśmieszył.

A teraz On rozwesela Pana Boga.

Ciężko jest pożegnać się z kimś tak bliskim. Czy to w ogóle jest możliwe? Jeszcze nie usunęłam Jego numeru telefonu. Nie potrafię. Ciągle mam nadzieję, że się odezwie. Że cofnie się czas. Że ciągle mi się to śni.

Bóle kręgosłupa dokuczają wielu ludziom. Utrudniają prowadzenie czynnego trybu życia, a nawet zmuszają do leżenia w łóżku. Mogłoby się zdawać, że wraz z postępem cywilizacji, uwolnieniem człowieka od wielu ciężkich robót, staną się rzadsze. Tymczasem dzieje się odwrotnie: właśnie w krajach wysoko uprzemysłowionych coraz więcej osób, i to nie tylko starszych, cierpi na bóle kręgosłupa. Specjaliści uznali je za schorzenie cywilizacyjne, które należy traktować na równi z miażdżycą czy otyłością. Najczęściej jego przyczyną jest choroba dyskowa, zwana też dyskopatią. U jej podstaw leży zwyrodnienie. Dysk, czyli położona między kręgami chrząstka z galaretowatym jądrem, spełnia dwojaką rolę: stawu między kręgami i amortyzatora. W wyniku zwyrodnienia następuje upośledzenie obu tych funkcji. Z czasem proces chorobowy zaczyna obejmować również stawy międzywyrostkowe kręgosłupa, wiązadła oraz torebki stawowe. To właśnie owe zmiany wywołują tak nieznośne, choć niegroźne dla życia, dolegliwości.