Never quite sure what to make of William Bolcom.  His short pieces have a great deal going for them (the rag Graceful Ghost is his ‘hit’, while the cabaret song ‘Black Max’ is a remarkable little piece) but I’ve found his longer pieces harder to get to grips with.  Except at the other extreme – the evening-long setting of Blake, which is a sort of collation of shorter pieces – also works well.

This disc is part of a new venture from the Boston Symphony orchestra, and includes two pieces.  The Concerto is one of many commissioned by Galway – he seems to have commissioned so many that he surely is playing any single one of them no more than once.  But this is a pleasant little work, with a rather loopy waltz in a middle movement.

The Symphony is another matter – a big choral piece with a quartet of soloists.  Bolcom is perhaps defying fate by making his big choral work his Eighth - other composers have tried other approaches of course.  The poet is Blake again, but I couldn’t always hear the words terribly clearly, and really only got the sense of them being English.  The first movement starts with an almighty bang, and the percussive nature of much of the writing rather hides the text.  The second movement is a rather curious confection of mostly uniform chanting of a sort of sprechstimme – not fully convinced.  The rather disparate movements are finished off with A Song of Liberty (titles like that always go down well with Americans) which builds to an effective climax, and it did sound as if the audience got to its feet.  But to some extent it was an engineered ovation, and I wasn’t sure the work deserved it.

But would I listen again? Certainly.

Bol.com en Fabchannel, de twee Nederlandse marktleiders op het gebied van respectievelijk online verkoop en online live concerten, gaan structureel met elkaar samenwerken. Vanaf vandaag zal op de bol.com website op regelmatige basis een compleet concert te zien zijn dat door Fabchannel is geproduceerd, live vanuit Paradiso of Melkweg. Met een eerste concert van de Belgische artiest Milow – bekend van de nummer 1 hit “Ayo Technology” – bijt bol.com de spits af.

Deze samenwerking past  in de plannen van beide partijen. Marketing Directeur van bol.com Michel Schaeffer: “Bol.com heeft ruim 360.000 cd`s in het assortiment en is één van de grootste muziekverkopers van Nederland. Wij zijn continu op zoek naar manieren om onze bezoekers muziek te laten ontdekken. De samenwerking met Fabchannel is een uitstekende manier om onze miljoenen bezoekers in contact te brengen met nieuwe muziek.”

Volgens oprichter Justin Kniest van Fabchannel blijkt uit onderzoek dat zo`n 20% van de kijkers van Fabchannel na het zien van een concert dermate enthousiast is dat ze een cd of dvd willen aanschaffen. “Door de samenwerking met bol.com wordt dat nu een stuk eenvoudiger. Maar misschien belangrijker nog is dat we op deze manier onze artiesten in contact brengen met een nog groter online publiek. Aangezien er op radio en televisie nauwelijks aandacht is voor live muziek, wordt internet een steeds essentiëler onderdeel van de promotie.”

Sinds 1999 neemt Fabchannel concerten op in Amsterdamse popzalen Paradiso en Melkweg. Vele grote namen, zoals Paul Weller, Bloc Party, Keane, Lily Allen, Madness, De Dijk en Simple Minds werden al live vastgelegd door de Fabchannel camera`s. Maar ook voor aanstormend talent is op de concertportal altijd plaats.
Door de jaren heeft Fabchannel zich ontwikkeld tot wereldwijd promotor van live muziek en pionier op het gebied van online videotechnologie en opnametechnieken en werd hier meerdere malen voor bekroond: onlangs nog tot Beste Entertainmentsite van 2008.

Via bol.com is het komende, reeds uitverkochte concert van Milow te zien. Inmiddels staan er meerdere concerten op de agenda. De concerten zijn via de speciale Concert van de Maand pagina op bol.com terug te vinden.

En zo is e-mail marketing leuk om te doen en relevant voor de ontvanger.

Bol.com knalt de mailbox in, met slechts enkele uren na de inauguratie van Obama een overzicht van boeken over Obama.

Barack Obama knalt lekker relevant de mailbox binnen. Juiste tijdstip, juiste onderwerp.

So the Deborah Voigt post turned out to be more cynical and pessimistic than I meant it to. I was really just trying to shed some light on why Americans might be reluctant to admit it if indeed her thinnification has damaged her singing—because we want to see skinny people on stage, and surely that’s not news to anyone. I do think that a very ugly, narrow-minded side of the opera industry exists and expects singers to conform to a set of cookie-cutter expectations regarding both physical appearance and vocal sound. I don’t think you can argue the fact that this makes it undeservedly  hard for certain singers with certain directors, certain houses, et cetera . . . but I generally believe that the innovators who actually seek out the genuine and unique, not those who eagerly sacrifice it for superficial values they hope will get their production some attention, are the more successful ones. I think the recent obsession with making opera interesting and relevant to new audiences has mostly been healthy; it’s gotten rid of the more meaningless performance conventions and reminded everyone that opera is a form of entertainment, not just “high art” or a place to show off the fact that you can afford a box seat and a fancy schmancy outfit to wear on opening night. The shift from superficial convention towards innovation and a focus on artistry that’s currently taking place in opera is a huge part of what attracted me to the field, as opposed to straight theater, in the first place. Although they’re sometimes obscured by annoying banalities like weight bias, I believe that the soul and art in opera are still very much alive.

So I thought I’d balance out my previous post about a woman whose career suffered (at least temporarily) because of the bad in the opera world with a post about one who seems to embody the good, getting ahead by being herself and concentrating on doing her own artistic thing. Thus far, she’s been richly rewarded for it. Of course I’m talking about Measha Brueggergosman. She doesn’t look like people expect an opera singer to look, she doesn’t always sing what people expect an opera singer to sing, and she proudly displays her seriously unique personality at every opportunity without worrying about whether she’s typical of or appropriate for the world of opera.

I think this makes her something opera’s needed badly for a while. Any art form has to have its celebrities to draw audiences in. We certainly have a few of our own, but self-disclosure is not a requirement for successful or even famous opera singers the way it is for movie stars or pop musicians. Opera is only a fledgling celebrity culture. Many who choose to put themselves out there still seem to be consciously filling roles they believe the public wants them to play. Witness Anna Netrebko, whose simplistic personal brand consists of little but sex appeal and seems to have been purposefully created to tie her to the burgeoning “opera should be sexy” movement, or Renee Fleming, who carefully circulates sound bites about her humble beginnings (in fact no humbler than any other opera singer’s), struggle to rise to the top, and final triumph over her vocal issues, painting herself as opera’s hardworking, seasoned, unequaled grande dame—an image which is often not supported by her singing.

Ms. Brueggergosman doesn’t seem to be making any such calculated play for the public’s affections. Like our other examples, she showcases herself in a way that’s sure to attract people’s attention. For the release of her CD Extase in 2006, she made a high-concept music video of one selection, like a pop star—a strategy that only she and Anna Netrebko have employed within the world of opera. This fact may reveal that Measha’s ambition is comparable to Anna’s, yet unlike Netrebko’s videos themselves, which feature predictable slinky outfits and makeout scenes, Brueggergosman’s video relies on the text and spirit of the song (“L’Extase de la Vierge” from Massenet’s rarely-performed oratorio La Vierge) for inspiration. She doesn’t try to look or act sexy or edgy or otherwise meet conventional expectations of a music video. The modest goal is to deliver an original and moving artistic take on the song and the video does no more and no less than that. 

Which isn’t to say that Measha and her publicity lack flash. Check out her trippy-ass website. 

I’m not trying to single her out as the savior of opera or the best singer around, but neither is she, and I really, really like that. It’s refreshing and encouraging to me to see someone in this field selling herself, without having to sell herself as anything other than a skilled singer and actress who loves what she does and is also kind of entertainingly kooky.

For good measure, here she is recording and chatting about her latest album. “It’s SEW EWVer the top!” . . . Why don’t we have more Canadians in this business?

So the Deborah Voigt post turned out to be more cynical and pessimistic than I meant it to. I was really just trying to shed some light on why Americans might be reluctant to admit it if indeed her thinnification has damaged her singing—because we want to see skinny people on stage, and surely that’s not news to anyone. I do think that a very ugly, narrow-minded side of the opera industry exists and expects singers to conform to a set of cookie-cutter expectations regarding both physical appearance and vocal sound. I don’t think you can argue the fact that this makes it undeservedly  hard for certain singers with certain directors, certain houses, et cetera . . . but I generally believe that the innovators who actually seek out the genuine and unique, not those who eagerly sacrifice it for superficial values they hope will get their production some attention, are the more successful ones. I think the recent obsession with making opera interesting and relevant to new audiences has mostly been healthy; it’s gotten rid of the more meaningless performance conventions and reminded everyone that opera is a form of entertainment, not just “high art” or a place to show off the fact that you can afford a box seat and a fancy schmancy outfit to wear on opening night. The shift from superficial convention towards innovation and a focus on artistry that’s currently taking place in opera is a huge part of what attracted me to the field, as opposed to straight theater, in the first place. Although they’re sometimes obscured by annoying banalities like weight bias, I believe that the soul and art in opera are still very much alive.

So I thought I’d balance out my previous post about a woman whose career suffered (at least temporarily) because of the bad in the opera world with a post about one who seems to embody the good, getting ahead by being herself and concentrating on doing her own artistic thing. Thus far, she’s been richly rewarded for it. Of course I’m talking about Measha Brueggergosman. She doesn’t look like people expect an opera singer to look, she doesn’t always sing what people expect an opera singer to sing, and she proudly displays her seriously unique personality at every opportunity without worrying about whether she’s typical of or appropriate for the world of opera.

I think this makes her something opera’s needed badly for a while. Any art form has to have its celebrities to draw audiences in. We certainly have a few of our own, but self-disclosure is not a requirement for successful or even famous opera singers the way it is for movie stars or pop musicians. Opera is only a fledgling celebrity culture. Many who choose to put themselves out there still seem to be consciously filling roles they believe the public wants them to play. Witness Anna Netrebko, whose simplistic personal brand consists of little but sex appeal and seems to have been purposefully created to tie her to the burgeoning “opera should be sexy” movement, or Renee Fleming, who carefully circulates sound bites about her humble beginnings (in fact no humbler than any other opera singer’s), struggle to rise to the top, and final triumph over her vocal issues, painting herself as opera’s hardworking, seasoned, unequaled grande dame—an image which is often not supported by her singing.

Ms. Brueggergosman doesn’t seem to be making any such calculated play for the public’s affections. Like our other examples, she showcases herself in a way that’s sure to attract people’s attention. For the release of her CD Extase in 2006, she made a high-concept music video of one selection, like a pop star—a strategy that only she and Anna Netrebko have employed within the world of opera. This fact may reveal that Measha’s ambition is comparable to Anna’s, yet unlike Netrebko’s videos themselves, which feature predictable slinky outfits and makeout scenes, Brueggergosman’s video relies on the text and spirit of the song (“L’Extase de la Vierge” from Massenet’s rarely-performed oratorio La Vierge) for inspiration. She doesn’t try to look or act sexy or edgy or otherwise meet conventional expectations of a music video. The modest goal is to deliver an original and moving artistic take on the song and the video does no more and no less than that. 

Which isn’t to say that Measha and her publicity lack flash. Check out her trippy-ass website. 

I’m not trying to single her out as the savior of opera or the best singer around, but neither is she, and I really, really like that. It’s refreshing and encouraging to me to see someone in this field selling herself, without having to sell herself as anything other than a skilled singer and actress who loves what she does and is also kind of entertainingly kooky.

For good measure, here she is recording and chatting about her latest album. “It’s SEW EWVer the top!” . . . Why don’t we have more Canadians in this business?

In de Twinkle Nieuwsbrief van deze week…:

Breukhoven: ‘Bol.com in paar jaar ingehaald’

“…Volgens Breukhoven is de site na een bouwproces van twee jaar klaar om de concurrentiestrijd aan te kunnen gaan met Bol.com op het gebied van home- & media-entertainment: ‘Die strijd zullen we winnen ook. Maar we hebben nog wel een paar jaar nodig om de online naamsbekendheid van Bol.com te benaderen.’….”

Euh Hans? Is het bouwproces klaar? Een very quick scan en ik zie nog een hoop verbeter punten hoor…

Bol.com loopt o.a. bij deze basiszaken nog voorop:

SEO + SEM

SEO vriendelijke URL’s..:

URL van een product pagina bij de Free Record Shop

freerecordshop.nl url URL van productpagina

URL van een productpagina bij Bol.com

bol.com url URL van productpagina

Alhoewel die van Bol.Com zeker niet perfect is, is ie al een stuk beter dan die van Freerecordshop.Zo moeilijk moet het toch niet zijn om dit te realiseren. Eigenlijk een basisvoorwaarde als je een nieuwe shop bouwt.

Kijken we even verder naar Adwords advertenties:

De ingang via Adwords van Bol.com is nét even wat beter opgezet. Landingspagina’s sluiten net wat beter aan.

Advertentie van Freerecordshop

Adwords AD Free Record Shop

Adwords van Bol.Com

Adwords AD Bol

Allebei naar een generieke DVD landingspagina. Maar bij BOL zie ik meteen een categorie overzicht en is bijvoorbeeld de search box gelijk ingesteld op DVD zoeken.

Bij Freerecordshop is het weer zoeken, waar ik moet klikken. Categorieën zitten in de “niet handige” overlayer van het menu en ik moet zoeken en denken waar ik nu moet gaan klikken.

“Don’t make me think” om maar weer eens een ouderwetse kreet naar voren te halen. Ik wil in één oogopslag gelijk zien waar ik naartoe moet.

Landingspagina Adwords Bol

Landingspagina Adwords Free Record Shop

Interactie

Na een search op “bruce springsteen” bij zowel Bol.Com als Freerecordshop, prefereer ik toch de bol.com resultaatpagina.

De bol.com search resultaten pagina is Inclusief reviews (Tip voor freerecordshop: bazaarvoice) en ratings, wat voor mij toch de keus zou beïnvloeden, aangezien ik geen “kenner” ben van Bruce Springsteen, lees ik graag de reacties en ratings van andere bezitters van deze CD/DVD’s. Ik zou dus bij Bol verder gaan browsen.

Als reviews al mogelijk zijn op de site van FreeRecordShop, waarom, zit het dan zo verstopt? Waarom bezoekers niet al op de product overzicht pagina aanmoedigen een review te schrijven?

Bovendien biedt bol.com een overzicht van de nummers van de betreffende DVD of CD op de de searchresultaten pagina alsmede de “bespaarprijs” bij bol.com t.o.v. de adviesprijs.

Oh en Hans, op de productpagina’s van het product dat ik bekeken heb, kan ik geen korte geluidsfragmenten vinden bij Freerecordshop, bij Bol wel hoor!

Usability

Persoonlijk vind ik de navigatie niet handig op de freerecordsop site. Als je net naar een overzicht zit te kijken of een product en je gaat per ongeluk met je muis over een categorie heen, dan valt de hele lap met keuzemogelijkheden over het product wat je zit te bekijken heen. En soms (bij “Extra”) blijft ie zelfs nog hinderlijk staan ook. Beter zou zijn om de subnavigatie links te plaatsen bijvoorbeeld.

Niet handig zo

Tot zover deze very quick review, een uurtje verder browsen en er zijn nog tientallen quick wins te noteren voor Free Record Shop. Voorlopig halen ze bol.com echt niet in.

Logo afkomstig van www.spitsnieuws.nl

Vorige week hoorde ik het voor het eerst: een reclame op de radio waarin werd verwezen naar een mobiele website. Sp!ts adverteert en reclameert met haar vernieuwde diensten en meldt doodleuk “check Sp!ts op je mobiel, of surf naar de website”. Stoer.

Sp!ts spreekt hardop uit wat toch al heel veel mensen doen: nieuws lezen (en/of tijd doden) op je mobiel. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat het gebruik van mobiel internet een aardige vlucht aan het nemen is met 850.000 gebruikers, waarvan 170.000 mensen dagelijks mobiel online te vinden zijn. Waarom dan dit gebruik niet extra stimuleren door je mobiele oplossing gewoon te benoemen?

Wel jammer dat Sp!ts het mobiele adres niet duidelijk noemt in de commercial. Of dat http://www.spitsnieuws.nl automatisch herkent dat je mobiel aan het surfen bent. Want dat gebeurt nog niet. Ondanks beide minpuntjes is Sp!ts wel aan het pionieren. Of niet?

Oproep!
Deel je inzichten en beantwoord de volgende vragen in de comments:

1. Heb jij al eerder reclames gehoord waarin een mobiele website genoemd werd? Zo ja, welke?
2. Waarom komt dit noemen van mobiele sites nog niet veel voor?
3. En hoe komt het toch dat veelgebruikte en succesvolle e-commerce sites – zoals bijvoorbeeld Bol en Wehkamp – nog geen mobiele variant hebben?

If you’re not from the Netherlands, Belgium or dutchspeaking, skip this one. You’ll feel like an Englishman in New York.