Als ik mijzelf nog een keer ‘we gaan nu luisteren naar’ hoor zeggen, smijt ik me uit mijn raam. Gelukkig biedt goede muziek troost en is een radioprogramma maken na het drinken van 3 pintjes op 30 minuten (ja, ik ben een piske als het op alcoholtolerantie aankomt) best grappig. En we hebben een man, hoera. Als die ten minste nog eens durft te komen na mijn opmerking over dicks die in de wind waven.

Dave Matthews Band – Crush
Francoise Hardy – Le temps de l’amour
Charlotte Gainsbourg – The Operation
Richard Hell & The Voidoids – Liars Beware
Arctic Monkeys – Fluorescent Adolescent
Bonaparte – Too Much
Bette Midler – To deserve you
Captain Beefheart & His Magic Band – ABBA Zaba
The Arcade Fire – My Heart is an Apple
Bed Rugs – Fall in Lust
Junkie XL – Billy Club
Ween – Mutilated Lips
Lady & Bird – Blue Skies

Dear darling readers, were you running out of sarcastic comebacks at social outlets?

We’re very sorry for our “we-couldn’t-help-it” silence, and we’ve got just the thing to make you forget all about it. Or, to distract you at least for a while. This is a bunch of quotes knitted with what we think was either missed out on, or actually intended.

We’ve picked out a first batch of ten, and revamped them YakhneBatata-style. Feel free to use them, let us know which you think have more of a “BAM” impact!

1. Be nice to spoiled brats. Chances are you’ll end up working for one.

Original quote: “Be nice to nerds. Chances are you’ll end up working for one.” (Bill Gates)

2. Be faithful to small things because it is in eating them that your strength lies.

Original quote: “Be faithful in small things because it is in them that your strength lies.” (Mother Theresa)

3. A man will fight harder for his interests than for your rights.

Original quote: “A man will fight harder for his interests than for his rights.” (Napoleon Bonaparte)

4. A celebrated people lose sleep. A very celebrated people lose brain cells due to celebration beverages.

Original quote: “A celebrated people lose dignity upon a closer view.” (Napoleon Bonaparte)

5. Opportunity is nothing without ability.

Original quote: “Ability is nothing without opportunity.” (Napoleon Bonaparte)

6. I am an extraordinary patient, provided I get my meds on time.

Original quote: “I am extraordinarily patient, provided I get my own way in the end.” (Margaret Thatcher)

7. I am a little keystroke under the tip of the finger of a writing drone who is sending a forwarded email to the world. (No, this quote is not intended to speak of God)

Original quote: I am a little pencil in the hand of a writing God who is sending a love letter to the world. (Mother Theresa)

8. Women are nothing but machines for producing children. Happy Mother’s Day!

Original quote: “Women are nothing but machines for producing children.” (Napoleon “Yes-I-Actually-Said-That” Bonaparte)

9. I don’t think the Republicans can damage my character. I reserve the right to accomplish that myself.

Original quote: ”I don’t think the Republicans can damage my character.” (Bill Clinton)

10. God does not play dice. He does not breed mice. He does not eat rice. And he doesn’t ever blink twice.

Original quote: “God does not play dice.” (Albert Einstein)

11. ”My sister’s expecting a baby, and I don’t know if I’m going to be an uncle or an aunt.”

Original quote: ”My sister’s expecting a baby, and I don’t know if I’m going to be an uncle or an aunt.” (Chuck Nevitt, we threw that one in extra)

So, which of these do you think would perform better for you?

“Never interrupt your enemy when he is making a mistake.”

Napoleon Bonaparte

Not only musiciens but also amazing live performers. Rock music from Germany played by supercharged characters.

Horse, lion, monkey, doll (who ends partly naked) and even more crazy costumes on stage…

Rust was on fire yesterday!

http://www.myspace.com/bonaparte

The Multi Cultural Cooking Network took an “East Coast Pit Stop” to Bonaparte, a French bakery in Baltimore’s historic Fells Point.  Coming soon to MCCN is a series called East Coast Pit Stops which profiles places to check out while you are driving up or down Inner State 95.    Check out some behind the scenes shots and feast your eyes on a delish looking  apricot blueberry dessert!

Located at: 903 South Ann Street, Fells Point

(Dexter Nixon puts mic on the Bakery Manager)

Dotado de escasas condiciones de hombre de Estado, Carlos IV,debió actuar en una época particularmente difícil. A poco de llegar al poder estallaba en Francia la gran Revolución de 1789, cuyas consecuencias no se hicieron esperar en Europa. La insurrección del pueblo contra el poder real , y luego, la ejecución de Luis XVI, crearon un ambiente de tensión política el cual resultaron graves problemas internos y externos en todas las monarquías, y Carlos IV no era,sin duda,el hombre que podía afrontar en España tan delicada situación.

Entregado a su ministro don Manuel Godoy y preocupado por difíciles problemas familiares, el rey consumía su tiempo en la atención de las pequeñas contiendas cortesanas y procuraba evitar los riesgos con que le amenazaba cada día la situación europea, sirviendose de una incierta política desprovista de orientación y de claros propósitos. En tales circunstancias,se produjo el ascenso de Napoleón Bonaparte, que muy pronto transformo en árbitro de Europa.

Poco después , España entraba en la órbita del emperador de Francia. En efecto, para resolver sus conflictos internos, Carlos VI no halló mejor procedimiento que apelar a Bonaparte, circunstancia que éste aprovechó para envolverlo en una vasta maniobra política cuyas consecuencias no tardaron en advertirse. Tal es así, que en 1808, Carlos IV de España,después de un violento choque con su hijo Fernando,cedía la corona a Napoleón, quién la traspasó a su hermano José.

Vía| sobrehistoria

Fantastic Stories collection is composed of four books containing sixteen short novels. All stories have literary ingredients as historical background, fantastic realism, mystery and adventure. In this first book are presented:

Red Sea – Napoleon Bonaparte, in his conquest of Egypt, crossed the Red Sea as it Moses? An account of one of the greatest expeditions in history.

New Zion – Uganda, central Africa, would be the new Israel of the Jews? This was the proposal of the British government for the first Zionist Congress at the beginning of the century. Read this story, what happened to the New Zion, Kibuts embryo of a new nation.

The Iceberg – You can use nature as a terrorist weapon? In this story, soon after the end of the Falklands War, Argentine renegades will attack Islands using a huge iceberg.

Beauty of Neuilly – For the woman which meant a jewel, a beautiful Lady’s wristwatch, with a passionate dedication, commissioned by world-renowned Brazilian aeronaut Alberto Santos Dumont, the famous jeweler Louis Cartier? A mystery that will take the reader to the beginnings of the aviation world.

The morning started just like all the others.  Molly woke early and I entertained her until the others joined us for breakfast.  This morning we had a choking incident because of her habit of putting everything in her mouth and then a messy nappy incident which I swear she found amusing because she waited for me to change her once before immediately filling the replacement.  I noticed this on holiday that she is beginning to play games with us now and finding amusement in being a tease.  At the beginning of the week she would put gravel in her mouth just because she didn’t know better but by the end of the week she was doing it to torment us because she knew that she shouldn’t.

Richard was the first up after me and we needed some bread and croissants so we drove to Boulonge stopping on the way to visit La Colonne de la Grande Armée, which is conveniently situated next door to Carrefour.  The column was erected in the 1840s and is a fifty-three metre-high monument topped with a statue of Napoleon Bonaparte. (Nelson’s column in Trafalgar Square is shorter at forty-six metres high).  It marks the base camp where Napoleon massed France’s biggest ever army of eighty thousand men ready to invade England.  It was initially intended to commemorate a successful invasion of England, but this proved to be a bit premature and as he didn’t quite manage that it now commemorates instead the first distribution of the Imperial Légion d’honneur.  Originally, when it was first completed, the statue had looked out over the Channel towards England, the land Napoleon had confidently expected to conquer but after the Second World War, the French government turned the statue of Napoleon round to face inland, as a mark of respect to the British allies in the war.

After a very slow start to the day we sat in the garden and watched the weather improving gradually as the grey cloud gave way to white and then eventually to blue sky but it was still windy and Richard was still complaining when we packed the car to make a return visit to Boulogne.

The girls wanted to visit the Nausicaa Aquarium on the sea front but Richard and I wanted to return to the old town to see the bits that we had missed on the earlier first visit.  After we had left them at the entrance we walked along the port and this was another surprise because Boulogne, it turns out, is the biggest fishing port in France and there is a large fishing fleet including deep-sea trawlers and factory ships, as well as smaller sea-going and inshore fishing boats.  A third of France’s fresh fish catch is landed here, and a huge quay-side fish processing factory makes 20% of the nation’s tinned fish, and half of the frozen fish, fish fingers and other fish-based ready meals.

The sun was shining and down at the coast the wind had curiously dropped so it was warm as we walked past the main shopping street and back up the hill towards the medieval castle.  This time we walked for a while outside of the walls and then we went inside and with more time available today explored some of the back streets and alleyways.  This was our last day and my last opportunity for my favourite moules et frites because although I had had them the previous evening this had been a bit of a rushed affair.  Today we found a pavement café on the Rue de Lille where a Frenchman was playing accordion to entertain the diners and I finally achieved my objective of enjoying a pot of steaming molluscs.

After lunch we strolled around a while longer, outside the huge Cathedral which was rebuilt in the nineteenth century as a symbol of the revival of the French Catholic Church after the Revolution in which the old cathedral and so many other churches were closed and destroyed.  We didn’t go inside but even from the street we could appreciate the size of the massive dome which is one of the biggest in Europe.  At the other end of the old town was the town hall where there was free entry to the Belfry Tower that included a guided tour and history of the building which was helpfully given in English as well as French.  There was a long climb with a couple of stops for informative narrative and there were good views from the top of the tower and we were lucky to be part of quite a small group of visitors because we had time and space to enjoy the rooftop vista.

The girls had enjoyed the aquarium and were waiting for us on the white sandy beach when we returned slightly late to meet them. Every winter storms strip the sand away and then every summer the city council imports several hundred tonnes from further up the coast to make sure that Boulogne has a beach to enjoy at least for a few months.

On the way home we showed the girls La Colonne de la Grande Armée but they didn’t seem impressed and certainly not excited enough to get out of the car so we returned directly to Maninghen-Henne and sat in the garden and braved the gusty winds which were much stronger here inland.  Later Molly used the paddling pool in the shower and we had our final evening meal in France before we started to think about and organise ourselves for the journey back to the United Kingdom the next day.  At nine o’clock we did the bottle bank and village walk routine and we were getting much better at this now because Molly was asleep within ten minutes and straight to bed when we got back to the cottage.

As it was the last night there were bottles to finish off and we stayed up later than usual and sat and chatted and reminisced about a thoroughly enjoyable holiday in France with our daughters.  No golf of course but we had had a good time all the same!

 Up early in the morning I was able to reflect on the holiday and it occurred to me that this had been a week for some relearning points when it comes to looking after a baby and being with Molly especially at these times in the morning when we were alone together gave me the opportunity to think about these.  Here are my top three: Firstly when going on holiday with baby take plenty of changes of clothes – for yourself!  several of my shirts were destroyed by the end of the week; secondly remember that baby will always take a dump at the most inconvenient time such as just getting on the ferry, at lunch time in a restaurant or most frustratingly thirty seconds after a previous change; thirdly, there is a world of difference between putting baby to sleep and getting baby to sleep – I had completely forgotten that one!

We had a final breakfast of bread and croissants and used up as much of the food as we could and then we packed and tidied and then settled our account with the young man who had greeted us a week ago and suddenly at eleven o’clock it was time to leave so we said goodbye to the cottage that had been our home for the past week.

Përzgjedhur dhe këshilluar nga Marge.

Le 15 septembre, le roman de Guillaume de Sardes, Le Nil est froid, était le livre du jour présenté par Philippe Vallet sur France Info.

Pour écouter la chronique de Philippe Vallet, cliquez ici.

Je vous propose également d’en lire un extrait :

« La passion amoureuse est de toutes les époques mais les auteurs ne la racontent jamais de la même façon. C’est ce que montre l’écrivain et éditeur Guillaume de Sardes, collaborateur régulier de l’excellent journal “Service Littéraire“. Dans son nouveau roman, intitulé Le Nil est froid, il décrit l’amour d’un homme pour une esclave pendant la campagne d’Egypte de Bonaparte. Un livre très réussi mais qui bouscule les interdits et qui décrit avec crudité l’amour sexuel. »

Stuffy traditional French cuisine with a touch of Quebec, though done well and just what you’d want from an Old Montreal resto. The decor is quaint and charming, though service is a little old fashioned, so much so that I wasn’t always sure how to behave. Tables are sometimes cramped – my husband and I were crammed into a window table at which only slim diners would be able to fit ( I can’t flatter myself; my husband is slim enough for two). At least we got a nice view of the stone street and fancy cars cruising about.

Definitely a special-occasion place to wear the pearls and dinner jacket.

447 Rue St. Francois-Xavier at Rue Notre Dame O.

Metro: Place d’Armes

]]> http://dasrotehausfotos.com/2009/09/03/bonaparte-sound-of-the-forest-28-08-09/ Thu, 03 Sep 2009 22:58:46 +0000 dasrotehausfotos http://dasrotehausfotos.com/2009/09/03/bonaparte-sound-of-the-forest-28-08-09/ http://hermannleblog.wordpress.com/2009/09/02/le-nil-est-froid-et-jai-lu-tous-les-livres/ Wed, 02 Sep 2009 17:12:33 +0000 Daphnée Gravelat http://hermannleblog.wordpress.com/2009/09/02/le-nil-est-froid-et-jai-lu-tous-les-livres/

Le 28 août dernier, est sorti en librairie le troisième roman de Guillaume de Sardes, Le Nil est froid.

Salué dès sa sortie par la presse spécialisée, il a fait l’objet d’un compte rendu très élogieux de Jean-Claude Perrier, critique littéraire au Figaro littéraire et à Livres hebdo :

« Avec originalité, Guillaume de Sardes cultive sa différence : trois romans publiés, trois romans “historiques”. Ou plutôt, trois romans avec une toile de fond très forte, même si l’essentiel n’est pas là. Que ce soit Pic de la Mirandole, un cardinal de la Curie romaine pas très fréquentable, ou, ici, Alban, le dandy désabusé, homme à femmes qui trouvera sa rédemption dans la peinture, on sent bien que c’est avant tout la psychologie de ses personnages qui passionne de Sardes. Qu’il s’attache à mettre en lumière, à fouiller par petites touches, en de brefs chapitres. Les descriptions sont impressionnistes, et l’aventure progresse à grandes guides.

Qu’on ne s’attende pas à de minutieuses évocations de la campagne d’Égypte, à des portraits inédits d’un Bonaparte que l’on croise d’ailleurs qu’à peine. Et puis, où qu’il soit, Alban s’ennuie, se languit.   « Le Nil est froid et j’ai lu tous les livres », en quelque sorte. Il a fui Paris pour échapper à la cruelle Maria, une cantatrice italienne avec qui il a vécu une liaison torride, mais qui l’a ensuite trompé, humilié, ridiculisé. Et voilà qu’il croit la retrouver au Caire, sous les traits d’une esclave, Madja, qu’il soumet à son désir et se reproche à jamais de l’avoir fait. Comment savoir si la jeune femme lui cède par devoir ou par amour ?

Alban finit par revenir en France et par sublimer ses souffrances d’une manière inattendue. Amateur de beaux-arts, possédant une disposition certaine pour le dessin, il se met à étudier la peinture dans l’atelier de David, lequel saura reconnaître son talent. Alban donne alors vie sur la toile à une créature hybride, mi-Maria mi Majda, s’en déprend et guérit de ce taedium vitae qui le minait. À l’époque, la psychanalyse n’existait pas… Jeune  encore, riche, cultivé, le voici prêt à tomber  amoureux de nouveau.

Le Nil est froid est un roman hors des modes, élégant, techniquement maîtrisé. »

Jean-Claude Perrier in Livres Hebdo, août 2009

Pour visualiser l’article de Jean-Claude Perrier, cliquer ici.

Pour lire un extrait et un résumé du Nil est froid, cliquer ici.

Pour lire un entretien avec son auteur, cliquer ici.

Jendral dan Kaisar Perancis yang tenar, Napoleon I, keluar dari rahim ibunya di Ajaccio, Corsica, tahun 1769. Nama aslinya Napoleon Bonaparte. Corsica masuk wilayah kekuasaan Perancis cuma lima belas bulan sebelum Napoleon lahir, dan pada saat-saat remajanya Napoleon seorang nasionalis Corsica yang menganggap Perancis itu penindas. Tetapi, Napoleon dikirim masuk akademi militer di Perancis dan tatkala dia tamat tahun 1785 pada umur lima belas tahun dia jadi tentara Perancis berpangkat letnan.

Empat tahun kemudian Revolusi Perancis meledak dan dalam beberapa tahun pemerintah baru Perancis terlibat perang dengan beberapa negara asing. Kesempatan pertama Napoleon menampakkan kebolehannya adalah di tahun 1793, dalam pertempuran di Toulon (Perancis merebut kembali kota itu dari tangan Inggris), tempat Napoleon bertugas di kesatuan artileri. Pada saat itu dia sudah tidak lagi berpegang pada paham nasionalis Corsicanya, melainkan sudah menganggap diri orang Perancis. Sukses-sukses yang diperolehnya di Toulon mengangkat dirinya jadi brigjen dan pada tahun 1796 dia diberi beban tanggung jawab jadi komando tentara Perancis di Itali. Di negeri itu, antara tahun 1796-1797, Napoleon berhasil pula merebut serentetan kemenangan yang membuatnya seorang pahlawan tatkala kembali ke Perancis.

Di tahun 1798 ia memimpin penyerbuan Perancis ke Mesir. Langkah ini ternyata merupakan malapetaka. Di darat, umumnya pasukan Napoleon berhasil, tetapi Angkatan Laut Inggris di bawah pimpinan Lord Nelson dengan mantap mengobrak-abrik armada Perancis, dan di tahun 1799 Napoleon meninggalkan pasukannya di Mesir dan pulang ke Perancis.

Begitu sampai di Perancis, Napoleon yang jeli itu dapat berkesimpulan bahwa rakyat Perancis lebih terkenang dengan kemenangan-kemenangannya di Itali ketimbang kegagalan ekspedisi Perancis ke Mesir. Berpegang pada fakta ini, hanya sebulan sesudah dia menginjak bumi Perancis, Napoleon ambil bagian dalam perebutan kekuasaan bersama Albe Sieyes dan lain-lainnya. Kup ini melahirkan sebuah pemerintah baru yang disebut “Consulate” dan Napoleon menjadi Konsul pertama. Kendati konstitusi sudah disusun dengan cermat dan diterima lewat persetujuan plebisit rakyat, ini cuma kedok belaka untuk menutupi kediktatoran militer Napoleon yang dengan segera mampu menyikut dan melumpuhkan lawan-lawannya.

Naiknya Napoleon ke tahta kekuasaan betul-betul menakjubkan. Tepatnya di bulan Agustus 1793, sebelum pertempuran Toulon, Napoleon samasekali tidak dikenal orang. Dia tak lebih dari seorang perwira rendah berumur dua puluh empat tahun dan bukan sepenuhnya orang Perancis. Tetapi, kurang dari enam tahun kemudian –masih dalam usia tiga puluh tahun– sudah menjelma jadi penguasa Perancis yang tak bisa dibantah lagi, posisi yang digenggamnya selama lebih dari empat belas tahun.

Di masa tahun-tahun kekuasaannya, Napoleon melakukan perombakan besar-besaran dalam sistem administrasi pemerintahan serta hukum Perancis. Misalnya, dia merombak struktur keuangan dan kehakiman, dia mendirikan Bank Perancis dan Universitas Perancis, serta menyentralisir administrasi. Meskipun tiap perubahan ini punya makna penting, dan dalam beberapa hal punya daya pengaruh jangka lama khususnya untuk Perancis, tidaklah punya pengaruh yang berarti buat negeri lain.

Tetapi salah satu perombakan yang dilakukan oleh Napoleon punya daya pengaruh yang melampaui batas negeri Perancis sendiri. Yaitu, penyusunan apa yang termasyhur dengan sebutan Code Napoleon. Dalam banyak hal, code ini mencerminkan ide-ide Revolusi Perancis. Misalnya, di bawah code ini tidak ada hak-hak istimewa berdasar kelahiran dan asal-usul, semua orang sama derajat di mata hukum. Berbarengan dengan itu code tersebut cukup mendekati hukum-hukum lama dan adat kebiasaan Perancis sehingga diterima oleh rakyat Perancis dan sistem pengadilannya. Secara umum, code itu moderat, terorganisir rapi dan ditulis dengan ringkas, jelas, serta dapat diterima, tambahan pula mudah difahami. Akibatnya, code ini tidak hanya berlaku di Perancis (hukum perdata Perancis yang berlaku sekarang hampir mirip dengan Code Napoleon itu) tetapi juga diterima pula di negeri-negeri lain dengan perubahan-perubahan yang disesuaikan dengan keperluan setempat.

Politik Napoleon senantiasa menumbuhkan keyakinan bahwa dialah seorang yang membela Revolusi Perancis. Tetapi, di tahun 1804 dia sendiri pula yang memperoklamirkan diri selaku Kaisar Perancis. Tambahan lagi, dia mengangkat tiga saudaranya keatas tahta kerajaan di beberapa negara Eropa. Langkah ini tidak bisa tidak menumbuhkan rasa tidak senang pada sebagian orang-orang Republik Perancis yang menganggap tingkah itu sepenuhnya merupakan pengkhianatan terhadap ide-ide dan tujuan Revolusi Perancis. Tetapi, kesulitan utama yang dihadapi Napoleon adalah peperangan dengan negara-negara asing.

Di tahun 1802, di Amiens, Napoleon menandatangani perjanjian damai dengan Inggris. Ini memberi angin lega kepada Perancis yang dalam tempo sepuluh tahun terus-menerus berada dalam suasana perang. Tetapi, di tahun berikutnya perjanjian damai itu putus dan peperangan lama dengan Inggris dan sekutunya pun mulai lagi. Walaupun pasukan Napoleon berulang kali memenangkan pertempuran di daratan, Inggris tidak bisa dikalahkan kalau saja armada lautnya tak terlumpuhkan. Malangnya untuk Napoleon, dalam pertempuran yang musykil di Trafalgar tahun 1805, armada laut Inggris merebut kemenangan besar. Karena itu, pengawasan dan keampuhan Inggris di lautan tidaklah perlu diragukan lagi. Meskipun kemenangan besar Napoleon (di Austerlitz melawan Austria dan Rusia) terjadi enam minggu sesudah Trafalgar, hal ini sama sekali tidak bisa menghapus kepahitan kekalahan di sektor armada laut.

Di tahun 1808 Napoleon perbuat ketololan besar melibatkan Perancis ke dalam peperangan yang panjang dan tak menentu ujung pangkalnya di Semenanjung Iberia, tempat tentara Perancis tertancap tak bergerak selama bertahun-tahun. Tetapi, kekeliruan terbesar Napoleon adalah serangannya terhadap Rusia. Di tahun 1807 Napoleon bertemu muka dengan Czar, dan dalam perjanjian Tilsit mereka bersepakat menggalang persahabatan abadi. Tetapi, persepakatan dan persekutuan itu lambat laun rusak, dan di tahun 1812 bulan Juni Napoleon memimpin tentara raksasa menginjak-injak bumi Rusia.

Hasil dari perbuatan ini sudah sama diketahui. Tentara Rusia umumnya menghindar dari pertempuran langsung berhadapan dengan tentara Napoleon, karena itu Napoleon dapat maju dengan cepatnya. Di bulan September Napoleon menduduki Moskow. Tetapi, orang Rusia membumihanguskan kota itu dan sebagian besar rata dengan tanah. Sesudah menunggu lima minggu di Moskow (dengan harapan sia-sia Rusia akan menawarkan perdamaian), Napoleon akhirnya memutuskan mundur, tetapi keputusan ini sudah terlambat. Gabungan antara pukulan tentara Rusia dan musim dingin yang kejam, tak memadainya suplai pasukan Perancis mengakibatkan gerakan mundur itu menjadi gerakan mundur yang morat-marit. Kurang dari sepuluh persen tentara raksasa Perancis bisa keluar dari bumi Rusia hidup-hidup.

Negara-negara Eropa lain, seperti Austria dan Prusia, sadar benar mereka punya kesempatan baik menghajar Perancis. Mereka menggabungkan semua kekuatan menghadapi Napoleon,dan pada saat pertempuran di Leipzig bulan Oktober 1813, Napoleon kembali mendapat pukulan pahit hingga sempoyongan. Tahun berikutnya dia berhenti dan dibuang ke Pulau Elba, sebuah pulau kecil di lepas pantai Itali.

Di tahun 1815 dia melarikan diri dari Pulau Elba, kembali ke Perancis, disambut baik dan kembali berkuasa. Kekuatan-kekuatan Eropa segera memaklumkan perang dan seratus hari sehabis duduknya lagi ia di tahta kekuasaan, Napoleon mengalami kekalahan yang mematikan di Waterloo.

Sesudah Waterloo, Napoleon dipenjara oleh orang Inggris di St. Helena, sebuah pulau kecil di selatan Samudera Atlantik. Di sinilah dia menghembuskan nafasnya yang terakhir tahun 1821 akibat serangan kanker.

Karier militer Napoleon menyuguhkan paradoks yang menarik. Kegeniusan gerakan taktiknya amat memukau, dan bila diukur dari segi itu semata, bisa jadi dia bisa dianggap seorang jendral terbesar sepanjang jaman. Tetapi di bidang strategi dasar dia merosot akibat bikin kekeliruan-kekeliruan besar, seperti misalnya penyerbuan ke Mesir dan Rusia. Kesalahan strateginya begitu bego sehingga Napoleon tak layak dijuluki pemimpin militer kelas wahid. Apakah anggapan kedua ini tidak adil? Saya kira tidak. Sesungguhnya, ukuran kebesaran seorang jendral terletak pada kemampuannya mengelak dari berbuat kesalahan-kesalahan yang menuntun kearah kehancuran. Hal semacam itu tak terjadi pada diri Alexander Yang Agung, Jengis Khan dan Tamerlane yang tentaranya tak pernah terkalahkan. Berhubung Napoleon pada akhirnya dapat dikalahkan di tahun 1815, Perancis memiliki daerah lebih kecil ketimbang yang pernah dipunyainya di tahun 1879, saat pecahnya Revolusi.

Napoleon tentu saja seorang “egomaniac” dan sering dianggap semodel dengan Hitler. Tetapi, ada perbedaan yang ruwet diantara keduanya. Jika Hitler bertindak sebagian terbesarnya atas dorongan ideologi yang tersembunyi, Napoleon semata-mata terdorong oleh ambisi yang oportunistis dan dia tak punya selera melakukan penjagalan besar dan gila-gilaan. Dalam masa pemerintahan Napoleon, tidak terdapat semacam kamp konsentrasi seperti yang dipunyai Hitler.

Teramat masyhurnya nama Napoleon amat mudah menjebak orang menganggap dia itu berpengaruh besar secara berlebih-lebihan. Masa pengaruh jangka pendeknya memang besar, mungkin lebih besar dari Alexander Yang Agung walaupun tidak sebesar Hitler. (Menurut taksiran, sekitar 500.000 tentara Perancis mati dalam perang Napoleon, sedang sekitar 800.000 orang Jerman tewas selama Perang Dunia ke-2). Dengan ukuran apa pun, perbuatan pengrusakan Napoleon lebih sedikit ketimbang apa yang diperbuat Hitler.

Dalam kaitan pengaruh jangka panjang, tampaknya Napoleon lebih penting ketimbang Hitler, meski lebih kurang penting dibanding Alexander Yang Agung. Napoleon melakukan perubahan luas dalam tata administrasi Perancis, tetapi penduduk Perancis cuma satu per tujuh puluh penduduk dunia. Dalam tiap kejadian, perubahan administratif macam itu harus ditinjau dari sudut perspektif yang sewajarnya. Pengaruhnya terhadap orang Perancis jauh lebih sedikit ketimbang perubahan-perubahan sejumlah kemajuan teknologi dalam masa dua abad belakangan ini.

Banyak orang bilang, masa Napoleon menyediakan peluang bagi perubahan-perubahan bagi terkonsolidasinya dan semakin mapannya kaum borjuais Perancis. Di tahun 1815, tatkala monarki Perancis akhirnya tersusun kembali, perubahan-perubahan ini ditopang dan dilindungi begitu baiknya sehingga kemungkinan bisa kembalinya pola-pola sosial orde lama suatu hal yang sepenuhnya mustahil. Tetapi, perubahan terpenting sebetulnya terjadi dan tersusun sebelum Napoleon. Pada tahun 1799 ketika Napoleon memegang kendali pemerintahan mungkin setiap jalan ke arah kembalinya ke masa status quo sudah terlambat. Tetapi, lepas dari ambisi Napoleon sendiri yang keraja-rajaan, dia memang pegang peranan penting menyebarnya ide revolusi ke seluruh Eropa.

Napoleon juga membawa akibat timbulnya pengaruh-pengaruh luas dan besar dalam revolusi Amerika Latin. Penyerbuannya ke Spanyol melemahkan pemerintahan Spanyol sehingga cengkraman kolonialnya di daerah-daerah jajahannya juga dengan sendirinya melonggar dan tidak efektif. Dalam situasi de facto otonomi inilah gerakan-gerakan kemerdekaan Amerika Latin mulai meletus.
Napoleon di pertempuran Waterloo.

Dari semua langkah perbuatan Napoleon, yang paling penting dan paling punya pengaruh berjangka panjang justru yang berada di luar rencananya dan tidak ada sangkut pautnya dengan rencana Napoleon sendiri.

Di tahun 1803, Napoleon menjual daerah luas kepada Amerika Serikat. Dia tahu, milik Perancis di Amerika Utara sulit dilindungi menghadapi serangan-serangan Inggris. Selain itu, dia juga perlu duit, penjualan tanah Louisiana itu mungkin merupakan jual-beli tanah secara damai yang terbesar dalam sejarah sekaligus mengubah Amerika Serikat menjadi suatu negara yang berukuran benua. Sukar dibayangkan apa bentuknya Amerika Serikat tanpa Louisiana ini. Pasti akan merupakan negeri yang samasekali berbeda dengan apa yang kita kenal sekarang. Dan pula layak diragukan Amerika Serikat bisa menjadi negeri kuat tanpa jual-beli Louisiana ini.

Napoleon, tentu saja, bukanlah satu-satunya orang yang berperanan dan bertanggung jawab atas penjualan ini. Pemerintah Amerika jelas pegang peranan pula. Tetapi, penawaran Perancis menjual Louisiana diputuskan dalam perundingan oleh satu orang. Dan orang itu Napoleon Bonaparte.

Sumber: wikipedia

Ich liebe Bonaparte. ♥ Und erinnert an Mittwoch, chihi.






















Even wat vette dingen die komen gaan en bij mij op het programma staan Jaaaaa dat rijmt.

Mis ik nog iets???


So, rum ist sie, die c/o pop im schönen Köln. Und ich war dabei.

Die Convention stand dieses Jahr ganz aktuell unter dem Motto Pop Culture 2.0. Wie bei Kongressen üblich bzw. wohl auch unvermeidlich, gab es natürlich solche und solche Panels. Neben durchaus interessanten Diskussionen und Einblicken (wie z.B. die von Lautstark InEar Marketing präsentierten Panels zu Musik- und Markenkooperationen) gab es halt auch Panels, die eher mit Selbstverständlichkeiten aufwarteten oder mehr oder weniger den Ist-Zustand beschrieben, der eh jedem Teilnehmer bekannt sein dürfte. Aber man kann schließlich nicht immer alles gleichzeitig besuchen, und es kann gut sein, dass ich die ein oder andere gehaltvolle Diskussion verpasst habe. C’est la vie. Aber in jedem Fall ein großes Dankeschön an die Macher der c/o pop! Weiter so!

Die c/o pop in Köln war gut besucht (Photo © Tobias Vollmer, c/o pop)

Link:

www.copop.de

Aber genug der Worte zum Kreativgeschäft, denn neben der c/o pop Convention gibt es ja auch das c/o pop Festival, wo man dann endlich mal das hören kann, worüber man den ganzen Tag geredet hat: Musik. Ja, ich schäme mich, nur zwei Konzerte habe ich besucht, aber wie bei den Panels auch kann man halt nicht immer überall sein. Leider.

Patrick Wolf: Androgyner Indie-Wave-Pop mit Folkelementen

Patrick Wolf, (Geheim-?)Tipp der Indie-Szene, war der erste, dessen Konzert ich mit meiner Anwesenheit beehrte. Ich muss gestehen, dass ich keine Ahnung hatte, wer das sein soll, aber das Photo im Festivalguide, wo er in einem doch recht eigenwilligen Kostüm posiert, weckte mein Interesse. Und ich wurde nicht enttäuscht, weder kostüm- noch musiktechnisch.

Patrick Wolf live @ c/o pop 2009 (photo © Tobias Vollmer, c/o pop)

Theatralisch betrat Patrick Wolf in einem renaissance-höfisch anmutenden Outfit die Bühne und legte los mit seinem akustisch-elektronischen Indie-Wave-Folk-Gemisch. Klasse! Ich wusste recht schnell, hier bin ich richtig! Und ich behielt auch Recht. Ich erlebte einen Konzertabend mit guter Musik und einer glänzend eingespielten Band, die die ganze Palette von sanft-elegisch bis rockig-aggressiv mühelos und überzeugend abdeckte. Neben seiner Rolle als Frontmann glänzte Patrick Wolf v.a. auch als Violinist, und ergänzte sich hier im Spiel ganz hervorragend mit seiner Haus-und-Hof-Violinistin Victoria Sutherland. Sie stach vor allem deshalb hervor, weil sich ihr Geigenspiel stets wunderbar in den Gesamtbandsound integrierte und nie aufdringlich wirkte (wir kennen da ja mittlerweile meine »hohen Ansprüche« diesbezüglich ). Toll! Generell möchte ich Patrick Wolf und Co. aber auch noch ein paar Mark Euro Pfund Trinkgeld in den »Gute-Arrangements-Klingelbeutel« werfen.

Die zweite Hälfte der Show bestritt er dann in einem schwarz-weiss-grauen Union-Jack-Overall. Ein gewisser Vergleich zu Ikonen wie David Bowie oder Pulp drängt sich natürlich auf, doch würde ich Patrick Wolf keinesfalls gleich als Abziehbild bezeichnen. Er ist ein überzeugender Performer und, ja, Poser. Im positiven Sinne, denn das muss man schon auch können.

Patrick Wolf live @ c/o pop 2009 (photo © Tobias Vollmer, c/o pop)

Beendet wurde das Konzert allerdings recht jäh mit einem kleinen Eklat: Als man ihm zu verstehen gab, dass man ihm pünktlich um 22.00 Uhr den Saft abdrehen würde – da drehte Patrick Wolf auf. Und machte seinem Ärger ob der Kürzung seines Sets deutlich Luft und schmiss Mikrophon, Mikroständer und Piano-Hocker in Richtung Bühnenseite/Backstage, bevor er sich dann notgedrungen von der Bühne trollte. Kein rühmliches Verhalten, für das er sich mittlerweile auf seiner Myspace-Seite in aller Form entschuldigte. Aber irgendwie nehme ich ihm seine leidenschaftliche Haltung schon ab.

Der wavige Indie-Pop mit Folkelementen hat mich zumindest live überzeugt. Muss man mögen, klar, ein Bekannter von mir konnte damit so gar nichts anfangen (er wurde aber am darauf folgenden Abend wohl »entschädigt«). Ich war jedenfalls froh, Patrick Wolfs c/o pop-Gig am letzten Donnerstag besucht zu haben. Sein aktuelles Album The Bachelor wird den Weg auf meinen Rezensionstisch finden müssen.

Links:

www.patrickwolf.com

www.myspace.com/officialpatrickwolf

Impressionen vom Konzert auf YouTube:

Patrick Wolf – Shadowsea & Damaris @ c/o pop Festival, Köln

Patrick Wolf – Hard Times @ c/o pop Festival, Köln

The Whitest Boy Alive: Four-to-the-Floor mal ohne Turntables und Laptop

Das zweite Konzert, das ich besucht habe, war das von The Whitest Boy Alive, neben The Notwist wohl DAS Zugpferd im diesjährigen Festivalprogramm. Zumindest gab es für mich als Convention-Gast ob der Massen am Einlass doch eine Zitterpartie, ob ich überhaupt noch in das so gut wie ausverkaufte Konzert komme, denn selbstverständlich hatten zahlende Gäste Vorrang (wie einer am Eingang ganz richtig bemerkte, hatten Convention-Teilnehmer im Grunde ja auch bezahlt, so isses ja nicht, aber gut, genug der Spitzfindigkeiten). Convention-Teilnehmer mit grünem VIP-Bändchen durften in jedem Fall passieren – wir mit unseren gelben »VUP-Bändchen« mussten erstmal draußen bleiben, aber schlussendlich kamen wir doch noch rein. Der Offenbachplatz war knallvoll, die Vorband hatte ich wieder mal verpasst, aber nach dem Tagesprogramm wollte ich doch lieber erst in was Bequemeres, d.h. »Konzertkompatibleres« schlüpfen und ging vor dem Gig noch mal schnell ins Hotel.

The Whitest Boy Alive (photo © c/o pop, Press Photos Artists 2009)

Nun denn, ich hatte auch bei The Whitest Boy Alive keine Ahnung, was die eigentlich für Musik machen, muss ich zugeben. Aber zumindest schon das ein oder andere Mal von ihnen gehört. Und da Basser Marcin Oz am Tag zuvor noch Gast des Panels Do It Yourself In Germany war (The Whitest Boy Alive kümmern sich nämlich komplett selbst um die Vermarktung ihrer Musik) und dort durchaus mit lakonischem Humor glänzte, hatten sie schon mal einen gewissen Sympathie-Vorschuss.

Unter großem Jubel kamen dann The Whitest Boy Alive auf die Bühne und quasi von der ersten Minute an ging die Masse ab wie sonst was. Bis auf einen Typen in gelber Lederjacke. Moi. Aber das lag an mir. Ein Fall von zur falschen Zeit am falschen Ort. Ich war von einem Bekannten ja schon »vorgewarnt« worden, dass die Musik deutliche Clubelemente beinhalten würde. Aber nach allem, was ich schon gehört habe, wie hip diese Band sein soll, wollte ich sie mir einfach trotzdem mal selber ansehen.

Ja, The Whitest Boy Alive sind eine richtige Band, mit Schlagzeug, Bass, Gitarre und Keys. Und sie machen House-mäßige, bzw. astrein clubtaugliche Musik (man mag mir etwaige Fehlbezeichnungen verzeihen, bin ja nicht Experte für alles und jeden, aber für mich klang es eindeutig so). Und da liegt auch mein, äh, »Problem«.

The Whitest Boy Alive live @ c/o pop 2009 (photo by savv, www.flickr.com/photos/savv/)

Als Mitglied der Musikerpolizei stelle ich den Jungs in jedem Fall eine Unbedenklichkeitsbescheinigung aus. Und ich könnte mir auch gut vorstellen, dass es mir sogar Spaß machen würde, da mal mitzujammen. Denn The Whitest Boy Alive sind eine Klasse-Band, ohne Frage, und zu Recht erfolgreich. Die Stimme von Erlend Øye hat mich persönlich (zumindest live, Studioaufnahmen von der Band kenne ich noch nicht) zwar nicht so wirklich überzeugt, aber zum Gesamtsound passte es schon irgendwie. Eine Donna Summer ist er halt nicht.

Aber ich war noch nie ein Hausfreund…äh…House-Freud….-Freund, natürlich, Herrgott!…oder typischer Theo-Heuss-Clubber (für die Stuttgarter Fraktion unter den Lesern). Sorry, das ist einfach nicht mein Ding. Solche Club-Musik aber mal handgemacht auf die Bühne zu bringen, das hat was, gebe ich zu. Ich persönlich hätte mich im Vorfeld besser informieren und vielleicht besser den Weg ins Gloria finden sollen. Da spielten nämlich zur selben Zeit Metronomy und Bonaparte – wie jetzige Recherchen ergaben, wäre das wohl eher was für mich gewesen. Obwohl ich bekanntermassen durchaus auch auf groovige Sachen wie Funk, Soul etc. stehe. Aber so »clubbiges« Zeug…nee, eher nicht, danke.

Wer aber auf solche Musik steht, der sollte dringend mal zu einem Gig von The Whitest Boy Alive gehen – ich bin mir sicher, er/sie wird eine Hammershow erleben. Die anderen 758762349763540872654076234507623786 Leute neben mir auf dem Offenbachplatz hatten letzten Freitag auf jeden Fall richtig viel Spaß.

Links:

www.whitestboyalive.com

www.myspace.com/thewhitestboyalive

Impressionen vom Konzert auf YouTube:

The Whitest Boy Alive – Courage @ c/o pop Festival, Köln

The Whitest Boy Alive – 1517 @ c/o pop Festival, Köln