Le cyclisme belge sera passé par tous les sentiments en quelques jours. Dimanche dernier, Philippe Gilbert (Silence Lotto) triomphait pour la deuxième fois consécutive sur l’avenue de Grammont en remportant Paris – Tours au sprint devant son compatriote Tom Boonen. Gilbert ajoutait ainsi une nouvelle classique à un palmarès qui devrait sans nul doute être bien plus etoffé les années à venir. Le wallon parait être l’un des rares coureurs susceptible de briller sur l’ensemble des grandes classiques, excepté Paris – Roubaix, grâce à ses qualités de puncheur alliées à une bonne pointe de vitesse au sprint.

Le lendemain, la Belgique apprend le décès de son “fils prodigue”, ou “enfant terrible” du cyclisme, Franck Vandenbroucke, plus connu sous le nom de “VDB”, à la suite d’une embolie pulmonaire.

Agé de 34 ans, et fils d’une famille de cyclistes, VDB voulait pour la énième fois revenir sur le devant de la scène alors qu’il courrait sous les couleurs de la modeste formation italienne Cinelli. Passé professionnel au sein de la Lotto en 1994, il intègre la puissante Mapei en 1995. Jeune surdoué, il ne tarde pas à faire parler son talent et remporte Paris – Bruxelles cette année là. Il expolose véritablement en 1998 lorsqu’il remporte Paris – Nice et Gand – Wevelgem, signes d’un talent incontestable. Il part chez Cofidis en 1999 et remporte la plus belle victoire de sa courte carrière, à savoir Liège-Bastogne-Liège. 1999 fut aussi l’année de son succès au Het Volk.

Pris dans plusieurs affaires de dopage en 1999 et 2002, il signe pourtant pour la Lampre en 2001. C’est alors le “début de la fin”. Il ne court et ne s’entraîne quasiment plus. Il remplira par la suite la rubrique faits divers pour usage et trafic de stupéfiants et toxicomanie. Dès lors, il passe d’équipes en équipes chaque année (Domo, Quickstep, Fassa Bortolo, Mr Bookmaker, Unibet, Acqua e Sapone, Mitsubishi, et donc récemment Cinelli) sans arriver à se relancer dans le monde professionnel, sur fond de graves troubles psychologiques (schyzophrénie, tentatives de suicide), et de problèmes personnels (divorces). De petites et grandes équipes belges et italiennes lui redonnent sa chance en l’embauchant, mais en vain, VDB n’arrivera jamais à remonter la pente, lui qui semblait destiné à une ascension fulgurante s’en est allé ce Lundi 12 octobre.

La 103e édition de la classique des “feuilles mortes” aura lieu ce dimanche. Pour l’occasion, la course commencera de Chartres pour arriver à Tours pour la dernière fois sur la longue ligne droite de 3 kilomètres de l’avenue de Grammont. Traditionnellement reservée aux sprinteurs, ceux qui savent “faire le kilomètre” peuvent aussi espérer la victoire. Le belge Philippe Gilbert tentera de récidiver l’exploit de l’an passé lorsqu’il remportait au sprint cette classique en réglant un groupe d’échappés qui sût résister à la meute des kamikazes sprinteurs du peloton.

Au regard de la liste des partants, et en l’absence de l’ogre Cavendish, les prétendants sont nombreux. En cas d’arrivée massive l’allemand André Greipel de la Columbia, et l’américain Tyler Farrar de chez Garmin semblent les plus affutés. il faudra également surveiller Oscar Freire qui n’a pas gagné de grandes courses cette année, Edvald Boasson Hagen qui pourrait continuer à surprendre, l’italien Filippo Pozzato (Katyusha), l’allemand Gerald Ciolek (Milram), Allan Davis et Tom Boonen chez Quickstep. A un degré moindre Jérémy Hunt chez Cervélo, Nikolay Trussov de la Katyusha, Yauheni Hutarovitch de la FDJ, Angelo Furlan et Enrico Gasparotto (Lampre), Greg Van Avermaet ou Jurgen Roelandts (Silence Lotto), ou bien Matti Breschel (Saxo Bank).

Cependant, rien n’est écrit. Et un homme peut bien essayer de résister au peloton et gagner Paris –  Tours en solitaire. A ce jeu, des coureurs comme Juan Antonio Flecha et Nick Nuyens (Rabobank), Anthony Roux (Fdjeux) qui avait réussi cela sur les routes de la Vuelta, Samuel Sanchez (Euskaltel), Kurt Asle Arvesen (Saxo Bank), Philippe Gilbert (Silence Lotto), Sylvain Chavanel (Quickstep), Frédéric Guesdon (FDJeux), déjà vainqueur ici, Thomas Voeckler (Bbox) pourraient tirer leur épingle du jeu.

Les français sont en général bien classés dans cette classique de fin de saison. Sans crier au cocorico, William Bonnet (Bbox), Jimmy Casper (Besson Chaussures), Sébastien Hinault (Ag2r), et surtout Romain Feillu (agritubel) devraient être présents dans l’emballage final.

Malgré les absence d’Alejandro Valverde, de Robbie Mc Ewen ou encore de Thor Hushovd et Daniele Bennati, la course vaut la peine d’être suivie. Il y a souvent du suspense dans les derniers kilomètres. On se souvient d’une édition ou les belges Gilbert et Devolder, échappés, qui pensaient pouvoir se disputer la victoire au sprint se sont fait rattraper dans les tout derniers mètres par le peloton faute de ne pas avoir assez collaboré.

Belga, sprinter e clasicomano.

Inúmeras vitórias no Tour de France, três Paris-Roubaix, um Campeonato Mundial e muitas vitórias em clássicas colocam ele no rol dos principais ciclistas da atualidade.

Ele tem um lado meio, digamos, alternativo. Talvez seja apenas marketing, talvez ele tenha sido criado pela avó, não sei. Além disso gosta de uma festinha, às vezes bebe demais e acaba envolvido com outros produtos não muito recomendáveis. Como o povo não perdoa, alguns apelidos acabam sendo criados, como Tom Boonenca, Aspirador Tom e outros menos simpáticos…

Personalidade conhecidíssima na Bélgica, é muito requisitado como garota garoto-propaganda para os mais diversos produtos (seu empresário fez curso em San Francisco) como colchões, sanduíches, telefones, roupas e tudo o mais que precise de um comercial.

Buscando por fotos, encontrei o blog de um fã. Confesso que é a primeira vez que vejo um blog inteirinho com apenas um ciclista: é no máximo alguém dividindo uma foto, uma ou outra citação. Em alguns momentos chega a ficar parecido com uma dessas revistas de fofocas: “Boonen briga com a namorada, Boonen de férias no Caribe, Boonen recebe troféu”, e por aí vai.

Mesmo com esse lado “Contigo”, tem algumas imagens interessantes e fiz uma seleção.

Boonen e Bettini

Tirreno-Adriático 2008

Boonen e Cipollini – Tour of California 2008

Paris-Roubaix 2002 pela US Postal

Boonen impressionado ou com inveja….

Lá no Boonen Is the Best tem muito mais.

Algumas fotos não vou publicar aqui. Tem crianças na sala e meu blog é facão. Mas se a curiosidade for irresistível, vejam essa, essa,  essa outra e mais essa por sua conta e risco.

E vamos admitir: é um ciclista fortíssimo. Se estiver em forma é quase imbatível nas clássicas e, se você não for o Cavendish e tiver o azar de chegar sozinho com ele próximo da meta, pode ir se contentando com a segunda colocação.

Zaterdag 26 september 2009: Groot Palingfeest!!

Beste Palingrijders en sympathisanten,

Volgende zaterdag, 26 september 2009, is het zover: Kamiel, Michele en Tommeke geven de lang beloofde gratis vaten in de thuisbasis van onze club, Cafe De Paling!!

Langs deze weg roepen we nogmaals op om zeker aanwezig te zijn, want het belooft een echt feest te worden!
Beginuur: 20u

Zorg dat jullie erbij zijn!

Palinggroeten vanwege Kamiel, Michele en Tommeke!

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

http://nl-nl.facebook.com/pages/Sint-Lievens-Esse-Belgium/De-Palingrijders/42488893723?ref=s

depaling@gmail.com

Ou, atualizando, o passado e o presente.

“Tu serás o meu sucessor”.

Johan Museeuw e Tom Boonen. Paris-Roubaix, 2002.

VIctory is sweet: I get a nickname.

Give the man a nickname– he’s earned it.

Andre Greipel (Columbia-HTC) dominated stage five’s sprint finish in Vinaros, beating Tom Boonen (Quickstep) by a bike and a half, with Daniele Bennati (Liquigas) trailing in third. The rider from Rostock, Germany is clearly the fastest man in a Manx-free Vuelta. Ladies and Gentleman, meet the new man in the Oro jersey, the Rostock Rocket.

The Vuelta finally made it to Spain, taking in the 174 kilometers from Tarragona to the touristy beach town of Vinaros. There were dry roads, blue sky, warm temperatures and the absence of canal barges and umbrellas. An early breakaway of riders-considered-harmless gained a maximum of 4:30 minutes before Quickstep reeled it back.

Philippe Gilbert (Silence Lotto) made a serious bid for glory, launching an attack on the Alto de la Ermita, just 10 kilometers from the finish.  The move had solo winner written all over it until the sprinter teams shut it down. Gilbert looked so disappointed he slammed on his brakes. Not a day for the Belgians Boonen and Gilbert, 0 for 2, perhaps annoyed to have left the rainy home roads for sunny Spain.

Liquigas took charge of the final drag race but this was a grand tour sprint finish– and Columbia-HTC owns those, whether it’s Mark Cavendish or Andre Greipel. For Garmin’s Tyler Farrar, it was another chance blown. He drove to the line head down, looking backward and going backward. The talented American rider took 4th place and little consolation.

Andre Greipel now has a nickname and a nice golden jersey. He’ll be wearing his best lycra for the party in Vinaros tonight. He missed the “Fiesta of the Prawn” two weeks ago. But TS is sure they can whip of some Fdeua or Suquet de Peix and a glass of bubbly cava. The Manxman is in Missouri but the Rostock Rocket has the Vuelta locked down.

]]> http://zwarr.wordpress.com/2009/09/01/vuelta-a-venlo/ Tue, 01 Sep 2009 16:38:46 +0000 Zwar http://zwarr.wordpress.com/2009/09/01/vuelta-a-venlo/

Met de Vuelta zo dicht in de buurt en het missen van de koers in Berg en Dal zit er niks anders op dan de start in Venlo en de twee passages op Alto de Cauberg te bezoeken.

Karsten Kroon wordt voor de start geïnterviewd.

Greipel ziet een landgenoot voor de start. “Es war ein bißchen Krieg gestern”, zegt hij.

Cadel Evans heeft heus wel vrienden in het peloton, landgenoot Simon Gerrans bijvoorbeeld.

Greg Henderson rijdt naar de start.

Daniele Bennati en Allan Davis (op de rug).

Tom Boonen poseert voor dames.

De benen van Cadel (ook niet meer de jongste).

Vinokourov

Koos Moerenhout

Wachten op de start.

Lars Boom demarreert op de eerste passage van de Cauberg.

]]> http://walshworld.wordpress.com/2009/08/31/henderson-wins-vuelta-stage-2/ Mon, 31 Aug 2009 18:04:05 +0000 walshworld http://walshworld.wordpress.com/2009/08/31/henderson-wins-vuelta-stage-2/

Greg Henderson: From lead-out man to leader.

Waiting For Greipel. Not the bleak and hilarious existential play by Samuel Becket. That was Godot, a bum without a bike to his name who never showed up.

When lead-out man Greg Henderson (Columbia-HTC) hit the last 150 meters, he waited he hear from his sprinter Greipel behind him but the call never came. Then Henderson saw a gap, took it and found himself the surprise winner. He owes the Vacansoleil team a debt of thanks for ambushing Quickstep and Garmin in the tight final corner, effecting cutting off the chances of Boonen and Farrar.

Henderson ripped across the line followed by Borut Bozic (Vacansoleil) and Oscar Freire (Rabobank). Greipel? Down in 4th wondering what happened. The win also vaulted him into 2nd place in the overall, 6 seconds behind Fabian Cancellera (Saxo Bank).

The popular Kiwi has had a big August: a birth of his daughter Charlie and now a grand tour stage win in the Vuelta. The Columbia train man shined in the 190k race from Zutphen to Venlo. Although the Netherlands and Germany make for an odd Spanish tour — canal barges instead of raging black bulls and parched Spanish hillside. Hard to order a glass of Rioja when everybody wants a Grolsch beer.

It was a hard-luck day for team Garmin as Tyler Farrar had mechanical problems and so did Julian Dean. They both made it back to the peloton but finished outside the top ten. Tom Boonen, still appears to be carrying the extra baggage of his cocaine busts: he might be wired but he just ain’t fast.

In Waiting for Godot, the two main characters, tramps, wait for a man named Godot who never comes. But tomorrow is stage 4. Perhaps Mr. Greipel will be the first to arrive.

Spartacus, gladiator and cyclist.

Who’s your favorite Spartacus?

The one with the sword and loincloth, the gladiator slave played by Kirk Douglas in the 1960’s blockbuster directed by Stanley Kubrick? Or the Spartacus in the Saxo Bank jersey who is the world’s best time trialer and also goes by the name Fabian Cancellera.

If you’re watching the opening prologue of the Veulta, it’s most likely Fabian. Nicknamed Spartacus because of his imposing strength, Cancellera blistered the 4.8 kilometer course in Assen, Netherlands in 5 minutes, 20 seconds.

Which by the way is over 155 minutes faster than Spartacus the movie — but they were covering a chunk of Roman history and it’s hard to get that many slaves to move fast. They didn’t have bikes and even if they did, no cleats for the sandals. A disaster really. But we’re guessing Cancellera would be pretty fast on a chariot.

The Swiss time machine was 9 seconds faster than Tom Boonen (Quickstep) and 12 seconds ahead of the bicycling buddhist, Tyler Farrar (Garmin). While all the original Spartacus got for his efforts was a crucifixion, Cancellera earned himself the first golden jersey of race leader. Unquestionably a better deal if you had to chose between the two.

The Doping V’s (Vinokourov and Valverde) came in 7th and 9th, respectively. Why Alejandro is allowed to race the Vuelta (or any race, for that matter) is the biggest mystery and scandel in porfessional cycling. P.S. Can anyone identify the strange object Cancellera is holding on the podium? It looks like a carved wooden Dutch Paint Boy. Think I’d rather have a stuffed lion from the Tour.

Fiasco. É o termo que eu encontro para a participação de Tom Boonen nesse Tour.

Depois de ser impedido de participar, sua equipe acionou os advogados e conseguiram reverter a decisão, permitindo sua participação na prova.

Sumido desde o início, muitas quedas e uma apatia total, sua participação culiminou com o abandono antes da 15a. etapa. A alegação da equipe é que ele está doente, com febre e vômitos.

Era melhor se tivesse ficado em casa.

Brice Feillu steps out of his brothers shadow today to bring the honor of a stage win to his family and team.  Feillu was part of a nine-man

Feillu splintered a nine man break to take Stage 7

break that whittled down on the mountain top finish in Arcalis.  Initially looking weak, Feillu surprised all by jumping halfway up the above category climb.  He held on to take the stage.  The rest of the break straggled in behind him.  Contador fired the third shot in the battle for Astana preeminence (the first being the time trial – expected & second Lance’s crosswind attack – on the margins).  He took it upon himself to attack rather than cover attackers in the most blatant self-serving move to date.  Outside of the politics, it was a brilliant move.  He clearly has the legs to challenge the best.

As it happened:  At about 45km a stable break formed to include Gutierrez, Martinez, Riblon, Nocentini, Kuschynski, Kern, Pineau, Feillu and Frohlinger.  The highest placing of the group was Nocentini at 3:13.  As such none were considered a threat by the GC contenders and were allowed to go up the road in the name of stabilizing the peloton.  The group extended their lead to more than 12 minutes over the next 140km.

The peloton largely stuck together with Astana taking the helm as if they held Yellow.  Saxo’s absence from the front was telling relative to their expectations of Cancellara.  With 25km to go, Astana started to turn up the dial as Paulinho, Popovych and Zubeldia set a blistering pace.  As they fell off one by one, the pressure ratcheted up but the gap had not fallen enough to clear all of the break riders from the GC standings.  The GC chase group, including all the favorites, continued to grab back time rapidly but was running out of real estate.  Ahead in the break, Feillu jumped at 5.5km fracturing the group in the process.  The GC chase heavy still with Astana riders stuck together until the Cadel took a shot.  He was marked rapidly but seconds later Contador took off.  Contador in his trademark acceleration pealed off the front leaving the chase in the dust.  He grew the lead steadily to the line putting distance all the favorites including his coleader, Lance.

Contador came close but did not gain enough time to garner the yellow.  The GC did shake up a little as the break rider, Nocentini, held enough of a gap to put himself in yellow.  Contador leaps Lance with Leipheimer and Wiggins rounding out the top 5.

When interviewed, Armstrong, Leipheimer and even the director Johan Bruyneel said that Contador was off script.  He was expected to work with the team as a group and prepare to cover the moves of the GC threats.  Contador’s was rather guarded in his after race interview.  He said he was testing his legs and was hopeful to put some distance on his competitors.  As if heeding Hinault’s words in commentary this morning, he effectively threw the gauntlet down.

Other Riders in the GC group look very good.  Though none has truly played their hand. Cadel Evans jump at the 2km mark showed excellent form though a straining chase group including Andy & Frank Schleck, Bradley Wiggins, Levi Leipheimer, Tony Martin, Lance Armstrong, Denis Menchov, Carlos Sastre, Vladimir Karpets and Christian Vande Velde were able to marked him. Team Garmin continues to looks strong with a strong performance by Wiggins and Vande Velde.  I think this group was content to shake out their legs in readiness for the next two mountain stages.  There is as they say, a long way to go.

Contador crosses the finish a few seconds shy of yellow

I’d love to be a fly on the wall on the Astana team bus tonight.  Things will probably get heated.  The individual and team expectation seem to be at odds.  Compounding the problem are matters of trust.  I wonder if Contador thinks the director favors Lance and as such is holding him back.  When riders are expected to sacrifice for the team, resentments are bound to follow especially when rolls are not defined. This seems like Lemond/Hinault all over again i.e. the senior statesman vs. the talent.  Were Contador to have earned the Yellow Jersey, Lance and the other riders’ options would be limited.  They would be expected to fall in line and support their rider.  As it is, the riders will feel less encumbered by prescribed strategy especially in the face of Contador’s defection from the team.  It will be interesting to see what face is put on this in the morning.

Now the final matter for today, what the heck is up with Boonen?  He can’t seem to catch a break in the last three days.

• Stage 5 – two flats
• Stage 6 – wreck
• Stage 7 – another wreck
• Not a single sprint point to date.

I’m throwing all the mojo I can muster at Booney to overcome his poor fortune and get in the mix.

Stage Profile

Stage 7 Profile

Stage 7 Map

Stage 7 Recap

Bicycle Magazine
Cycling News
Cycling Weekly
ESPN
Velonews
Yahoo Sports

Stage 7 Video

Velonews

Stage 7 Results

1           Brice Feillu (Fra) Agritubel           6:11:31
2          Christophe Kern (Fra) Cofidis, Le Credit en Ligne          0:00:05
3          Johannes Fröhlinger (Ger) Team Milram          0:00:25
4          Rinaldo Nocentini (Ita) AG2R La Mondiale          0:00:26
5          Egoi Martinez De Esteban (Spa) Euskaltel – Euskadi          0:00:45
6          Christophe Riblon (Fra) AG2R La Mondiale          0:01:05
7          Jérôme Pineau (Fra) Quick Step          0:02:32
8          José Ivan Gutierrez Palacios (Spa) Caisse d’Epargne          0:03:14
9          Alberto Contador Velasco (Spa) Astana          0:03:26
10          Cadel Evans (Aus) Silence – Lotto          0:03:47
11          Andy Schleck (Lux) Team Saxo Bank
12          Bradley Wiggins (GBr) Garmin – Slipstream
13          Fränk Schleck (Lux) Team Saxo Bank
14          Levi Leipheimer (USA) Astana
15          Lance Armstrong (USA) Astana
16          Tony Martin (Ger) Team Columbia – HTC
17          Denis Menchov (Rus) Rabobank
18          Carlos Sastre Candil (Spa) Cervelo Test Team
19          Vladimir Karpets (Rus) Team Katusha
20          Christian Vande Velde (USA) Garmin – Slipstream

Polka Dot Jersey Overall

1           Brice Feillu (Fra) Agritubel           49            pts
2          Christophe Riblon (Fra) AG2R La Mondiale          46
3          Christophe Kern (Fra) Cofidis, Le Credit en Ligne          46
4          Egoi Martinez De Esteban (Spa) Euskaltel – Euskadi          43
5          Rinaldo Nocentini (Ita) AG2R La Mondiale          34
6          Johannes Fröhlinger (Ger) Team Milram          32
7          Jérôme Pineau (Fra) Quick Step          23
8          José Ivan Gutierrez Palacios (Spa) Caisse d’Epargne          20
9          Aleksandr Kuschynski (Blr) Liquigas          17
10          Alberto Contador Velasco (Spa) Astana          15

Overall Standings

1           Rinaldo Nocentini (Ita) AG2R La Mondiale           25:44:32
2          Alberto Contador Velasco (Spa) Astana          0:00:06
3          Lance Armstrong (USA) Astana          0:00:08
4          Levi Leipheimer (USA) Astana          0:00:39
5          Bradley Wiggins (GBr) Garmin – Slipstream          0:00:46
6          Andreas Klöden (Ger) Astana          0:00:54
7          Tony Martin (Ger) Team Columbia – HTC          0:01:00
8          Christian Vande Velde (USA) Garmin – Slipstream          0:01:24
9          Andy Schleck (Lux) Team Saxo Bank          0:01:49
10          Vincenzo Nibali (Ita) Liquigas          0:01:54
11          Jérôme Pineau (Fra) Quick Step          0:02:10
12          Maxime Monfort (Bel) Team Columbia – HTC          0:02:21
13          Fränk Schleck (Lux) Team Saxo Bank          0:02:25
14          Roman Kreuziger (Cze) Liquigas          0:02:40
15          Carlos Sastre Candil (Spa) Cervelo Test Team          0:02:52
16          Johannes Fröhlinger (Ger) Team Milram          0:02:54
17          Franco Pellizotti (Ita) Liquigas          0:03:03
18          Cadel Evans (Aus) Silence – Lotto          0:03:07
19          Egoi Martinez De Esteban (Spa) Euskaltel – Euskadi          0:03:10
20          Kim Kirchen (Lux) Team Columbia – HTC          0:03:16

Allez915

… zal dit jaar draaien rond drie renners: Lance Armstrong, Tom Boonen en Alberto Contador.  Dit jaar wordt het startschot van het drie weken durende spektakel gegeven aan de startlijn van dat andere Monageskische spektakel, de jaarlijkse Formule 1-wedstrijd. De tweewielers hebben weliswaar een beetje minder pk’s aan boord dan de vierwielers, maar qua suspense zal de Tour er dit jaar waarschijnlijk niet moeten blozen.  Boonen (of liever: zijn sponsor en managementbureau) heeft alle mogelijke rechtsmiddelen gebruikt om toch aan de start te kunnen komen, en het laat zich op dit moment nog raden hoe de machtsverhoudingen binnen het Kazachse wielerteam Astana juist liggen. Na de eerste week weten we waarschijnlijk een pak meer. Daarnet las ik dat Boonen ziek is. Verbaast het ook maar iemand, zoals er de laatste weken met zijn voeten gespeeld werd?  Die stress moet érgens naartoe.

Enfin, enkele voorbeschouwingen zijn altijd fijn, en wie het nog wil lezen ook is hier welkom: Armstrong begint, geheel tegen de traditie in (de laatste zes keren dat hij deelnam aan de Tour startte hij namelijk steeds als allerlaatste aan de proloog, wegens de edities daarvoor altijd gewonnen), als één van de eerste. Het zal meteen een waardemeter zijn voor zijn conditie, en de concurrenten (ook binnen zijn eigen ploeg, met Leipheimer en Contador, evengoed twee kandidaten voor eindwinst) zullen ook meteen weten waar ze aan toe zijn.  Boonen, die dus blijkbaar last heeft van diarree, zal blij mogen zijn als hij de kans nog maar krijgt om daarvan te recupereren voordat de eerste ritten meteen al wat klimwerk geven. Zien of hij the Manx-man kan verslaan na alle nervositeit van de voorbije weken.  Ben trouwens benieuwd of iémand Cavendish überhaupt zal kunnen kloppen, behalve als hij een keer pech heeft of een verkeerde keuze maakt tijdens de voorbereidingen van de sprint.  Het aantal groepjes dat wil ontsnappen uit het peloton zal de komende weken niet de tellen zijn als blijkt dat Cavendish niet te kloppen valt.  Een ploeg moet érgens zijn ritjes winnen.

In de bergen wordt het ook suspense: is Evans effectief zo goed en relaxt als hij beweert, kan Sastre zijn prestaties van vorig jaar bevestigen, en vooral… wie krijgt het kopmanschap bij Astana (en krijgt hij zijn ploeggenoot dan wel in het gareel?)

Welaan, het worden nog fijne weken, daar in la douce France.

Confirme divulgado no Cyclingnews:

Tom Boonen can start in the Tour de France tomorrow, the Court of Arbitration for Sport of the French Olympic Committee has ruled.

Tem quem não goste mas, dentre as de campeões nacionais, na minha opinião, é a mais bonita.

Boonen está em Mônaco com “el culo en la mano” aguardando a decisão do TAS que deve sair ao meio-dia de sexta-feira.

                                        Klimbrevet 110 km “de bultjes fietstocht”

Na de aangename herkennismaking met de fijne mensen van de palingrijders keek ik alweer uit naar onze wekelijks geplande zondagsrit. Er was vorige week afgesproken om wat vroeger te vertrekken want  er stond 110 km op de kalender.

Een rally “bultjestocht” genaamd, een organisatie vanuit Heusden met als tussenstop en extra inschrijvingsplaats onze eigen “cafe de paling”.

Een beetje met een bang hart want op zaterdag een voetbal tornooi mee gedaan en hoe gingen mijn benen hierop reageren. Achteraf bekeken moet ik vaststellen dat dat allemaal wel redelijk goed is meegevallen, vandaag maandag was dan weer iets anders.

De vroege vogels van dienst waren Geert, Noel, Kenny, Marc VD, Eddy, Marc Thys, Jonas, Tom, Peter Vidts, mijn buurman Dirk en ikzelf.

Drekes was ook al aanwezig en besloot dan maar om samen met ons te starten.

Vertrekken deden we richting Herzele om zo via Balegem en Melle in Heusden aan te komen voor onze eerste controlepost. Mijn buurman en ikzelf hadden de eerste 35 km voor hun rekening genomen wat betreft het kopwerk. Daar vond Drekes zijn moment gekomen om op zijn gemak zijn koffietje te drinken en de rest van de 60 km tocht op zijn eentje af te werken.

Kort na het vertrek aan de controlepost kwamen we onze A rijders al tegen, het zou niet lang meer duren alvorens die “semi profs” ons zouden inhalen.

Maar dit was zonder Noel gerekend, die maande aan om rond te draaien vooraan en het tempo hoog te houden. En zo geschiedde, twee auto’s uit de tegengestelde richting gooiden even roet in het eten maar al snel zaten we terug op een strak tempo.

Niet veel later kreeg onze jongster Tom het wat moeilijk met het voor hem te hoge tempo, Marc Thys stond erop dat hij samen met Tom de rest van de rit op hun eigen tempo zouden afleggen. Na overleg met Jonas die liever langer bij de groep wou blijven hebben we met spijt in ons hart maar gezien de aanwezigheid van Marc de twee achtergelaten met een gerust hart.

Ik wil hier toch even benadrukken dat onze jonge Tom wel over heel goede benen beschikt, die jongen kan echt goed fietsen!! Chapeau Tom, doe zo voort.

Niet veel later kwamen we in de zone van de waarheid, van recuperatie was er niet veel sprake meer.

Daar vond Geert dat hij genoeg km’s had gefietst en nam hij een kortere weg naar huis, eigenlijk was hij gewoon van wacht en wou hij geen risico’s nemen. Het bestuur komt van de week samen om te overleggen over hoeveel punten Geert nu moet krijgen (10 pounten of 20 pounten J).

De kapelleberg die ons allen (of bijna allen toch) verrastte was de eerste in de rij.

Na de valkenberg volgde nog de berendries die we niet helemaal tot boven moesten oprijden en de vlamme.

Zoals het hoort in een vriendengroep werd er bovenaan de hellingen gewacht op diegene die de hellingen namen op hun eigen tempo, niet dat ze niet sneller konden maar ze spaarde hun krachten voor op het vlakke en/of voor in de finale.

Met de pijpketel als toetje vond Kenny het moment gekomen om zijn goede conditie te tonen, bijtend in zijn wiel en zwarte sneeuw voor mijn ogen waren het gevolg van zijn actie.

Allemaal terug samen aan ’t schipken kon de finale van start gaan, ondergetekende nam de kop en trok stelselmatig het tempo omhoog.

Een uitvalspoging van de andere zeer goed rijdende jongster Jonas kon de pas gevormde trein niet uit zijn spoor tillen en op weg waren we naar ons Patricia.

Behalve in de laatste meters heb ik niemand meer gezien maar Noël is niet van gisteren en die man weet dat de prijzen worden uitgedeeld aan de meet. Hij was dan ook de verdiende winnaar van de dag.

Gezien het mooie weer, het lekker zonnetje en de relatieve warmte was iedereen toe aan iets fris en de traktatie van enerzijds Marc VD voor zijn verjaardag (proficiat Marc) en onze voorzitter Peter VG voor zijn vaderschap (ook proficiat aan Peter) kwam dan ook als geroepen.

Met 110 km op de teller en een gemiddelde van 27.2 km/u was iedereen gezien het parcours in zijn nopje.

Niet veel later kwamen onze vrienden Tom en Marc Thys zich aansluiten op het gezellige terras en waren we terug t’hope.

Saluti

Michele Bartoli

A ASO anunciou hoje: no caso do teste de Tom Boonen positivo para cocaína, assim como em 2008: entraram em contato com os representantes da equipe Quick-Step e disseram que a imagem de Tom Boonen é incompatível com a imagem do Tour de France e com a sua imagem de campeão mundial.

Nessas circunstâncias e com o objetivo de preservar a reputação e a imagem do Tour de France, o grupo ASO decidiu não aceitar a presença de Tom Boonen nesse evento.

A tradução livre é minha. Resumindo foi isso.

Já o chefão da equipe, Patrick Lefevere disse que o prejuízo econômico e os danos à imagem da equipe com a ausência de sua principal estrela na corrida mais importante do ano são incalculáveis.

O presidente da federação belga, Laurente De Becker disse que a decisão da ASO é lamentável, mas reconhece o direito de eles excluirem o corredor.

Minha opinião: o sujeito fez a (desculpem a expressão) merda. Agora que arque com as consequências. Uma coisa é um zé-ninguém fazer isso escondido e ninguém ficar sabendo. Outra coisa, bem diferente, é um atleta de elite, campeão mundial, astro do esporte, ídolo de milhões fazer e ser flagrado. Não tenho dúvidas, ele tem pernas, mas a cabeça é fraca. Enquanto sua equipe ficar mimando-0 como um filhinho-de-papai a coisa só vai piorar.

Verslag van de A-groep

Beste Palingrijders,

Gisteren hebben we er terug een lap op gegeven met de fiets. Op de dag dat de meeste Palingrijders in de ban waren van de Ronde van belgië, zijn een vijftal Palingrijders met de kippen van stok gegaan om zich naar de startplaats in Angleur te begeven. Ivan Moreel, Gruute Plateau, Reindert De Vos, Tommy VDP en Tom Boonen hebben de 235 km van Tilff-Bastenaken-Tilff volledig uitgereden zonder kleerscheuren!

Tommy, Jürgen, Ivan en Reindert vóór de start.

De inschrijvingsbalie van de 235 km was maar tot 7u open, dus we moesten vroeg uit de veren: wekker om 4u en afspraak aan dePaling om 4u50!! Bijna had Gruute Plateau zich terug verslapen (zie ook RVV!!), maar op de valreep konden we met z’n allen omstreeks 5u vertrekken richting Angleur. Daar aangekomen hebben we ons vlug ingeschreven om dan rond 7u20 de tocht effektief aan te kunnen vatten.

Jürgen en Ivan werken de laatste koolhydraten naar binnen vóór de start. Let op de voorkeur van Jürgen

Al vrij snel werd duidelijk dat we ons zouden onderverdelen in 2 groepjes. Gruute Plateau’s benen zeiden ‘foert’ van bij de start. Uw redactielid ter plaatste offerde zich op om bij Gruute Plateau te blijven (naar het schijnt mogen tochten van het bestuur niet meer alleen gereden worden: steeds met minimum 2 Palingrijders, zoniet diskwalificatie ), zodat Tommy, Ivan en Reindert er verder op los konden beuken. We hebben die mannen dan ook niet meer terug gezien… Hoe ze het er van afgebracht hebben zal je dus aan hen moeten vragen. Gruute Plateau en Tommeke waren er niet meer bij

Nochtans waren de benen van uw reporter ter plaatse helemaal niet slecht. Hoe verder het seizoen vordert, hoe meer ik het gevoel krijg dat de bergopjes mij wel liggen, ook met zwaardere versnellingen. Gruute Plateau en ik hebben in de loop van de rit dikwijls de kop voor onze rekening genomen van de groepjes die zich rondom ons vormden, doordat we ze inhaalden of door mannen die zich bij ons kwamen aansluiten. Eigenlijk wel plezant…

Het vele sleurwerk op de hellingen met zware versnelling leverde mij later op de rit bijna krampen op, maar van zodra ik de krampen voelde opkomen, heb ik tot na de Côte de la Redoute de hartslag omlaag gehouden en ben ik overgeschakeld op hoge omwentelingen, zodat ik het melkzuur terug uit de spieren kon krijgen. Hierdoor ben ik uiteindelijk toch gevrijwaard gebleven van zware krampen…
Raar maar waar, op het ogenblik dat ik de krampen aan het aanpakken was, kwam Gruute Plateau ineens op dreef. Alsof mijn tijdelijk lagere tempo het signaal was om er eens goed in te vliegen De macho in de Jürgen kwam ineens naar boven. Maar dit was buiten Tommeke gerekend. Door recht op de trappers te staan heb ik la Redoute heel goed verteerd (ze zijn Frank Van Den Broucke er blijkbaar nog niet vergeten: “Come Back Frank!” ) en daarna koos ik ervoor om weer voluit te gaan. De Côte du Hornay was dus de mijne. Bijna op de top schakelde ik nog een paar tandjes bij en reeds ik op een stevig tempo richting finish. Door té gretig te rijden (ik zag dat achter mij Gruute Plateau er ook terug aankwam), reed ik verkeerd. Zo snel mogelijk begaf ik me terug op het parcours, maar de vogel (Gruute Plateau) was al gaan vliegen. Op karakter heb ik de achtervolging ingezet. De Jürgen had beslist om me een koekje van eigen deeg terug te geven. Dit was terug buiten Tommeke gerekend: als een hazewind (al zeg ik het zelf) heb ik een resem toeristen ingehaald en zag ik Jürgen al snel terug in het vizier! Tijd om nog een tandje bij te steken (het zwaarste, want ik kon niet meer zwaarder schakelen ) Erop en erover! En weg was Tommeke!! 
Ik kreeg echter al snel wroeging: Gruute Plateau en ik hadden al heel de rit tesamen gereden en uiteindelijk vond ik dat we ook tesamen moesten aankomen. Ik hield dan ook de benen stil tot Jürgen terug bij me was. De andere mannen van de ingehaalde groep hebben we echter nooit meer terug gezien Na de finish, moesten we nog terug de helling op naar de Country Hall Ethias in Angleur. Met de adrenaline nog in de benen, reed ik deze helling tegen een stevig tempo naar boven, genoeg om enkele tientallen toeristen achter ons te laten. Niemand pikte meer aan, behalve… Gruute Plateau. Ook hij had blijkbaar de adrenaline in de benen en bleef mij moedig volgen. Misschien had hij het graag ietsje trager gewild, maar hij heeft toch maar volgehouden, hoed af! We vonden allebei dat we nog zó slecht niet gereden hadden: om de laatste helling na 235 km op die manier te beklimmen, moest je verdekke goede papieren hebben. Wij zijn dan ook voldaan boven gekomen!

Over het parcours zelf gesproken: in tegenstelling tot de Ronde Van Vlaanderen is platte baan bijna nergens te vinden. Echte recuperatiemomenten onderweg zaten er dus niet in. De hellingen zijn dikwijls niet steil als in de Vlaamse Ardennen, maar ze zijn wel stukken langer. Hellingen die ik onthouden heb als heel zwaar zijn de Côte d’Amermont, Côte de la Redoute (viel eigenlijk nog mee, ondanks de beweringen vooraf van Ivan). Gruute Plateau en ik vonden de Côte de Wanne de zwaarste helling van de dag. De aangegeven afstand van deze helling klopte duidelijk niet. De Wanne bevat niet één maar drie hellingen die meteen na mekaar komen, waardoor de derde klim loodzwaar is: onderweg hebben vele toeristen zien “sterven” op de fiets, ook op de Côte de la Redoute was dit trouwens het geval.
Wat het parcours op vele plaatsen nog zwaarder maakte, was de soms fel opstekende wind, die we de hele dag getrotseerd hebben, aangezien we weinig of geen beschutting konden genieten (als we ons al konden wegsteken in een peletonnetje, reden we dan toch maar op kop ). We hebben het wel niet nagelaten om te genieten van de prachtige landschappen die we doorkruist hebben, zeker rond de streek van Nadrin en Houffalize.

Nog enkele zaken die me tijdens de rit opgevallen zijn:
* de organisatie had blijkbaar problemen met het inschatten van afstanden: “volgende helling na 10 km”, terwijl het in werkelijkheid 20 km was, “lengte helling 2200m”, terwijl het in werkelijkheid zeker het dubbele was, “afstand 235km” terwijl het in werkelijkheid 239km was (en dan meet ik nog de minste km’s van de groep).
* meer en meer vrouwen doen mee aan het zwaardere fietswerk: verschillende vrouwen stonden hun mannetje op het lange parcours van de 235 km. Gruute Plateau was van sommige vrouwelijke exemplaren zelfs behoorlijk onder de indruk
* ook met ligfietsen kan je Tilff-Bastenaken-Tilff rijden. Die mannen hielden ons trouwens behoorlijk goed bij! En dit had ik nog nooit gezien: een tandem ligfiets met de fietser achteraan in tegenovergestelde richting!
* op de laatste controlepost in Remouchamps stootten we op… de controleur die de Plakker tijdens de Peter Van Petegem Classic gediskwalificeerd heeft!!! We dachten hem nog te vragen of Ivan, Tommy en Reindert daar wel gepasseerd zijn, maar ja, hij kent enkel de camionette van de Plakker hee .
* ook naast de fiets kunnen Ivan, Tommy en Reindert niet wachten: toen Gruute Plateau en ik aan de auto kwamen, bleken deze heerschappen net vertrokken richting huis… Gruute Plateau en ik hadden blijkbaar iets te lang halt gehouden bij de controleposten, waardoor we te lang op ons laten wachten hadden…
* hoe we ook zochten, Kamiel stond deze keer nergens op ons te wachten langs de kant van de weg… en de Lucas misten we ook al om ons te vergezellen met zijn brommer!

Gruute Plateau na de aankomst Tilff-Bastenaken-Tilff: "niks afgezien hee man!"

Tornado Tom na de rit Tilff-Bastenaken-Tilff: "WUK?!"

Kortom: we hebben een geslaagde Tilff-Bastenaken-Tilff achter de rug! ‘t Was een goede voorbereiding voor de Ardense ritten die nog in aantocht zijn.

PS. Testje om te zien of je den blog wel leest: mijn excuses omdat ik je gisteren “Plekkerin” genoemd heb hee Darline , ‘t is een blog-gewoonte

Sportieve groeten,

Tommeke

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

http://nl-nl.facebook.com/pages/Sint-Lievens-Esse-Belgium/De-Palingrijders/42488893723?ref=s

depaling@gmail.com

Recovering from the London Marathon

A lot can happen in three weeks! My plan post-London was to rest up for a few days, consuming lots of protein, vegetables and a modicum of alcohol to sooth mind and body, before easing back into cycling, swimming and finally running. The first two days were spent hobbling around with pretty sore quads: struggling to disembark the 38 bus or climb the stairs at Highbury & Islington tube station; opting for the office lift when my desk is only two flights up; perfecting the embarassed sideways glances when knee inexplicably buckles mid-stride in a busy thoroughfare. I once read a book by Ultra-Marathoner Dean Karnazes advocating running as soon as possible – ideally the next day – after a major event; I’m sure his wisdom is sound, but I prefer cross-training at best coupled with proper relaxation over beers with recently neglected friends!

The next key phase of my build up to Ironman 2010 is a series of sportives at the beginning of June, so on the Friday I hit my Hills of North London route – feeling surprisingly strong. The focus for weeks one and two was to flush out the marathon toxins, rebuild my damaged muscles and keep fitness loss to a minimum during recovery.

I then enjoyed – or rather, endured – an unusual type of cross-training over the bank holiday weekend: moving house! I wasn’t moving far: the other side of a cross-roads. Lugging boxes, sofas, matresses, wardrobes, bikes – you name it - across two roads and (Vietnamese style) through streaming traffic into my newly purchased flat was both physically and mentally exhausting. Here I’ll add that this – not laziness, drunkeness or diminished enthusiasm for this blog – is the reason for a 3-week hiatus in posts. Broadband takes so long to set up!

A few more 2-hour rides have followed – one with my uni friend and close mate Fordy, the latest member of the triathlon fraternity – mostly around London, mixing hills with some flat out work around Regents Park. I’ve also encountered several riders during these rides who are embarking on triathlon for the first time this year; it’s great to feel part of a growing sport. I’ve run for the first time: a 45 minute tempo run at 7.15s, my heart rate slightly higher than pre-London – although that’s to be expected, as my steady runs are normally at a lower pace within a training zone after 2-3 weeks off running – and I’ve been in the pool for an easy 30-minutes. Week 3 marks the return to daily training, and then tri-specific work through to the London Triathlon August 2nd.

Meanwhile in other news…

Al endured a very tough Fred Whitton ride, whilst Fordy competed in the Stratford triathlon and Jonny battled through a wet and windy King of the Downs Sportive; Protesters sabotaged the Etape Caledonia with carpet tacks, and Tom Boonen potentially sabotaged his career with recreational drugs.

Yep, a lot can happen in three weeks!

O diretor do Tour de France, Christian Prudhomme declarou ontem que é impossível a presença de Tom Boonen na sua prova.

Acrescentou que para Boonen, o mais importante seria pensar no seu futuro como pessoa  e deixar o esporte um pouco de lado.

Ao mesmo tempo a UCI anunciou uma possível suspensão de 6 meses para o corredor, baseado nos artigos 1.2.079 e 12.1.005 (prejudicar a imagem, a reputação ou os interesses do ciclismo) e, apesar de não caracterizar uma violação às regras antidoping, vai submeter o caso a comissão disciplinar.

Cá pra nós: o sujeito não é nenhum viciado compulsivo, não fica cheirando até quase morrer. Não é traficante, não fica jogado nos bancos ou sobre pontes. O que ele gosta é de uma festa bem agitada…. bebidas, mulherada (penso eu), um pózinho aqui, alguma outra coisinha acolá (não interpretem mal). Mas esse comportamento não faz bem para a sua imagem e para a imagem do esporte. Nisso a UCI tem razão.

Still a Specialized cover-boy.

I am Specialized. I have a Drug Problem.

One has to wonder. Tom Boonen gets busted for cocaine for the 3rd time and admits to a serious drinking problem but 3 days later he’s still part of Specialized’s web advertising campaign. The marketing term for this is, uhh, what — curious, dumb, baffling?

Boonen is an amazing and talented rider but clearly has some substance abuse issues. While he works the 12 step program, it might be best to leave the guy off your ads. A friend reminded me that you can get a DUI for riding under the influence.

Comme chaque mardi, j’ai la chance de pouvoir animer l’atelier de discussion hebdomadaire de l’amicale des médecins. Nous essayons de couvrir les sujets les plus varié, ça peut aller du génocide des Tamouls à l’anus artificiel du pape.

Aujourd’hui cependant, nous avons eu droit à une touche de légèreté en abordant le cas Richard Gasquet, jeune surdoué du tennis français, qui est au centre de la polémique pour cause de contrôle positif à la cocaïne.

Revenons rapidement sur les faits : Richard Gasquet, ancien champion du monde junior, également l’un des rares à avoir eu la bonne idée de terrasser le taureau Nadal, a été contôlé positif lors d’un test antidopage alors qu’il était à Miami. Il est suspecté d’avoir pris de la cocaïne et risque donc d’être suspendu pour 2 ans. Cette suspension ferait l’effet d’un cruel passing shot, lui dont la carrière promise n’a jamais encore vraiment décollé.

J’ai entendu les blagues les plus douteuses au sujet de Gasquet aujourd’hui, la plupart flirtant avec les lignes. J’aurais pu m’en amuser je l’avoue. C’est vrai que j’ai mille raisons de le détester…

Tout d’abord il représente le talent que je n’ai jamais eu et me renvoie à une époque douloureuse de ma jeunesse où je passais mon temps à jeter ma raquette par terre à cause de gars comme lui. Quand je vois Richard Gasquet, je revois ces gnômes surclassés qui me collaient des branlées et me sortaient dès le premier tour des tournois départementaux les plus huppés. J’aurais pu faire quoi d’autre? J’étais encore trop jeune pour le golf, je n’allais pas me rabattre sur le ping-pong! Les Morisset ne s’en seraient jamais relevés je pense. Gasquet, c’est ma déroute sportive.

Richard Gasquet c’est aussi la figure du prof de tennis séduisant, symbole de liberté et d’une fantaisie qu’on ne retrouve plus chez son mari. Le genre de gugusse capable de décrocher n’importe quel 06 en un sourire charmeur. Tout à fait le genre d’échappatoire qui fait fantasmer ma femme. Je le hais.

Et pourtant j’ai du mal à lui jeter la pierre. Je ne suis pas d’accord avec Jean-Paul Loth, ancien capitaine de l’équipe de France de Coupe Davis, qui le charge injustement comme un vieux con de professeur principal pourrait condamner un élève au redoublement.

Gasquet est sous la pression du sportif de haut niveau. Rappelons-nous qu’on l’a quand même catalogué de Mozart du tennis. Mozart c’est gratifiant. Mais aussi autrement plus lourd à porter que Sardou par exemple. Il a craqué. La saison dernière nous avait déjà montré les faiblesses d’un petit qui a l’air un peu tourmenté.

Ne plaignons pas les sportifs de haut niveau, mais ne les accablons pas non plus. Il y en a d’ailleurs plein qui déraillent : Tom Boonen, Adriano, Paganelli, Mentheour… Non, si on peut lui reprocher quelque chose, c’est peut-être d’avoir pris de la cocaïne alors qu’il n’est à mon sens nullement besoin de psychotropes pour savoir apprécier pleinement la rythmique de Bob Sinclar.

En tout cas moi je trouve que ce qu’il lui arrive est dommage. Je pense que ce mec est talentueux et qu’il mérite mieux que de finir comme bellâtre au TC de Tarbes. Alors je compatis. Tout ce que je vois dans ce destin qui a pris une tournure encore plus dramatique dès lors que Roselyne Bachelot s’en est mélée, c’est qu’il faudrait que Vincent Lindon n’attende pas trop pour prendre la raquette dans un biopic sur la vie de Richard Gasquet. Vincent Lindon? En short sur un court et sans les TOC,c’est Richard Gasquet!

Sincérement ça serait un déchirement de voir cette histoire finir en film TV sur France 3 le samedi soir avec Victor Lanoux au service.

crédit photo : Getty Images

Não entendo a postura da Quick-Step, ou até entendo (explicarei mais adiante).

Em comunicado oficial divulgado ontem, informam que Boonen “está suspenso por tempo indeterminado”, “estamos analisando a possibilidade de repreender-lhe seriamente no seu devido tempo”.

Se a equipe quisesse realmente manter a sua imagem, ter uma postura séria, mandaria o corredor procurar vaga em outras paragens. No entanto, penso que eles tem medo, muito medo, de não ganhar mais nada sem o aspirador no seu plantel. Isso conta ($$$) muito mais do que a sua imagem.