Speech Debelle

This is actually cringe worthy. Maybe because her album isnt that bad and i used to intern at her label. I feel really bad for her, i heard shes now dropped from her label and career is on the ‘down-slope’

This is footage of Speech Debelle (Mercury Music Prize Winner) in Notting Hill on Wednesday ‘helping’ to promote the new Take That game

Ive never heard anyone get boo’ed sooo hard im my 22 years of life!!

haha watch the bit when the host says ‘anyone can rap’ and starts in on his own ‘ish and makes her sound like a drunk old fougy attemping karoke

Het wil maar niet rustig worden rondom ‘t persoontje van Steven Patrick Morrissey. Kreeg hij onlangs nog een petfles tegen zijn voorhoofdsbeen, afgelopen dinsdag sloeg hij keihard terug door een fan uit het publiek weg te sturen. Morrissey trad op in Hamburg en maakte als diehard vegetariër fijntjes de grap dat Hamburgers ‘Hamburgists’ genoemd zouden moeten worden. “Fuck you!” reageerde een chauvinist uit het publiek verontwaardigd. Daarop riep Mozzy weer keihard “Fuck you” terug en blablabla, een fittie was geboren. Enfin, de ‘fan’ werd dringend verzocht de zaal te verlaten en deed dat uiteindelijk ook. Even later stond Mozzy weer gewoon vrolijk Ask te zingen. En zo hoort het.

Beelden hierrr:

Maanden geen bericht. Ja, het hakt er flink in, een moeder met een forse beroerte. Incontinent en behorend tot de minieme groep die allergisch reageert op catheters, waardoor ze nu in imperfecte ‘inco’s’ gekleed gaat, zonder onderbroek; imperfect, d.w.z.: het loopt er soms langs. Geen gevoel (had ze al niet) in haar linker lichaamshelft maar nu ook een linkerarm die dienst weigert en in onvoorspelbare spasmen uitschiet. Niet meer in staat op eigen benen te staan; daarmee verlies van een belangrijk revalidatiedoel. Een verblijfshuis waar schaarste regeert. Vooral om een negatieve reden nog aan het leven gebonden: geen afscheid kunnen nemen van haar kinderen (hoewel ze de halsbandparkieten en koolmezen met pindabolletjes aan de raamspijlen voedt).

Dat vertelde ze. Dat ontroert. Niet weten of je vooruit of terug moet kijken.

Daarnaast een drukke klus voor twee dagen erbij genomen en zowaar vandaag en gisteren tegen het overspannene aan (ik verwaarloos mijn tweede baan), op een manier die ik inmiddels herken (zo ouderdom iets leert, is het oude liedjes herkennen en weten hoe ze ongeveer aflopen), wat niet wegneemt dat de symptomen en (minder adequate) copingsmanieren zich herhalen.

Dit alles is niet de reden ‘om de pen op te pakken’ (sleetse frase als bewijs dat ik op de rand zit). Dat is de man die mij in de freelanceklus aanstuurt. Hij is veel niet. Niet charismatisch, mist visie, past op de winkel. Hij praat wollig en lijkt het niet te beseffen.

Hij meende gisteren dat ik vorige week ‘bozig’ was. Ik weet dat ik een keer innerlijk heftig reageerde op zijn ‘doe rustig aan’-signalen. Want ik weet dat hij wil dat ik dingen realiseer en me erop afrekent als het niet geschiedt. Kortom, loze gebaren.

Maar daaronder zit nog wat, merk ik gisteren: hij doet me aan mijn vader denken (hoewel ik mogelijk ouder ben!). Saai, burgerlijk, fantasieloos en met zwakke pogingen tot een vaderlijke opstelling. Het rakelt onopgeloste conflicten met mijn overleden vader op. De boosheid dat ik van zo’n sukkel afhankelijk ben, omdat ik niet zonder zijn goedkeuring kan. Hem niet nodig willen hebben. De onmacht van niet binnengelaten worden.

Ruzie komt in de beste relaties voor. Ruzie met een collega, met een vriend of vriendin, je moeder of je partner. En hoewel ruzie maken nooit echt leuk zal worden, is het af en toe wel nodig om de lucht te klaren, je frustratie kwijt te raken of de ander iets aan het verstand te brengen. Een fikse ruzie hoeft dus ook niet het einde van de goede verstandhouding te betekenen, mits je het goed aanpakt.

Volgens Hoedoe.nl is de gouden regel bij het ruzie maken: blijf altijd communiceren. Klinkt misschien raar, want zonder communicatie kun je toch geen ruzie maken? Klopt, maar de communicatie die hier bedoeld wordt gaat iets verder dan alleen schreeuwen en met deuren slaan. Duidelijk zeggen wat je bedoelt en ook de ander de ruimte geven om dat te doen, goed naar elkaar luisteren en de ander steeds laten merken dat je er samen uit wilt komen zijn veel constructievere communicatie-elementen tijdens een ruzie.

Nog een goede tip: hoe verleidelijk (en misschien terecht) het ook is om steeds naar (het gedrag van) de ander te kijken als je op zoek bent naar de reden van je frustratie, waar er twee ruzie maken hebben er twee schuld. Kijk dus ook eens naar jezelf en probeer te bedenken wat jij zou kunnen doen om deze situatie op te lossen. Ligt de “schuld” echt meer bij de ander dan bij jou, formuleer je verwijten en beschuldigingen dan als een “ik-boodschap”: geef aan wat het gedrag van de ander met jou doet. Dat maakt het voor hem of haar veel gemakkelijker om te begrijpen waarom je nu zo boos bent.

En dan het enige leuke element aan ruziën: het weer goedmaken. Is alles eenmaal uitgepraat en hebben jullie beiden je hart gelucht, zijn jullie samen tot een oplossing gekomen en hebben jullie nu meer begrip voor elkaar? Toon dat dan door een positief vervolg aan de strijd te geven. Met je partner zou je natuurlijk lekker tussen de lakens kunnen duiken om het goed te maken, met een collega of je moeder gaat dat niet. Maar je kunt wel een lief kaartje sturen, een klein cadeautje kopen of de ander trakteren op een drankje of etentje. Mogelijkheden te over, en voor jezelf ook heel leuk, want je krijgt er een ontzettend goed gevoel van!

Let’s face it… relationships are expensive! And I don’t mean financially either [well on second thought, I've had my share of those types of relationships as well-- another story for another time].  But I’m more so talking about how taxing they can be emotionally, how costly they are in regards to your mental stability at times.   The enormous amount of time they demand.   All these things considered I’ve come to realize that relationships are investments and investments, all too often, I’ve made in haste, only to discover it wasn’t worth while.  They appeared promising at first glance but at a deeper level, have only taught me that everything that glitters is definitely not gold.  Don’t get me wrong, it took me quite some time to learn this lesson.  Countless attempts I’ve made to yield a return on the love, dedication and emotion I’ve expended in a relationship only to some how came up short.  At other times the care and nurture I’ve put into building was met by all my efforts being undermined, unknowingly uprooted and replaced with weeds.   Every time it was a different character yet producing the same results namely, me being left bankrupt with all the vibrant and compassionate me I’ve invested handed back to me broken and in pieces–depleted and severely exhausted.  Reaping what I had not sown for, receiving nothing I had intended and very far from what I had given.

I don’t know how some do it; embark on more relationships than you can be counted on one or both hands.  Guess for some it provides a sense of accomplishment, adds notches to the good ol’ belt.  But as for me, I’ve learned that relationships are things I’ll handle with care, my fragility has been ill-handled far too many time for me to entrust it to just anyone, yet again.  I’m only making investments with partners [boos] that are willing to bring just as much if not more to the table than I am.  I’m making investments that are not just good for just a little while but investments that are worth while and consider both parties best interest and good in the end.

“im going to be fucking the shit outta that nigga and giving him all the biz-nasty”

the crazy thing about me is that im one of those girls where if i get used to seeing u every day and then out of the blue i dont see you for a few days im going to first start to miss u and then im going to start to pull away from u. however some how niggas always are able to catch me right n time. the other day im was complaining about how i hadnt seen Daddy in the last couple days well i seen in today and i cant even front i was happy has hell to see him. he told me that he had to get a new sim card cause he had lost his old one with all his numbers in it but hes good now ya me LOL. he was like “i thought it was over for us i thought i lost you” now to some that may jus be a line but to me that was hella cute LOL.

anywho i guess what im saying is that im going to keep fuckin with Daddy and see where this shit goes. and as for the sex well my birthday is one 10th of this month so in 6 days so that makes in 6 days im going to be fucking the shit outta that nigga and giving him all the biz-nasty. thats all i gotta say about that subject i have made up my mind and im sticking to it lol.

aside from that i kicked it with a old friend from middle school also today but im not even going to put his dumb ass in my blog hes not even worth a damn code name SMH. anywho i got a bad ass migrane im bout to get to bed. write more in the moring

**BESAS**

Brett Favre still knows how to win big games at Lambeau Field, even if this one came for the enemy and to a chorus of boos. or the second time in less than a month, Brett Favre sliced up his former team and stuck it to the franchise that cast him aside as the Minnesota Vikings beat the Green Bay Packers 38-26 at Lambeau on Sunday.

Source:
http://sports.espn.go.com/nfl/recap?gameId=291101009

Soms zit je er gewoon even helemaal doorheen. De kleinste dingen lijken een drama en zorgen voor een mineurstemming. Er hangt een grote donderwolk boven mijn hoofd die vonkt en flitst, met een grote donderklap wanneer men begint over mijn opleiding.

Natuurlijk begrijp ik heel goed dat niet altijd alles verloopt zoals gewenst. Maar dit schooljaar – mijn tweede jaar oefentherapie Cesar – verloopt erg chaotisch. Ik kan best tegen een bepaalde chaos, maar er zijn grenzen. Het lijkt alsof van ons verlangd wordt dat we, nu we tweedejaars zijn, alles zelfstandig kunnen. Maar als docenten noch readers ons de informatie verschaffen dat de voorbereiding voor het proeftentamen op internet staat, mogen ze er niet vanuit gaan dat wij dat wèl weten. Om er vervolgens een avond van tevoren om 22.00 u achter te komen dat het tentamen voorbereid moest worden en niet doorgaat wanneer dat niet gebeurd is.

Om nog maar te zwijgen over de roosterproblemen. Om de één of andere onverklaarbare reden (die ikzelf nog steeds niet begrijp omdat ik droom van een carrière in de fysiotherapie) is oefentherapie Cesar steeds populairder aan het worden. Dit heeft als gevolg dat er véél meer studenten zijn dan de opleiding aan kan en de roosters nog dramatischer dan voorheen. Ik kan na bijna anderhalf jaar nog altijd niet wennen aan iedere dag een ander rooster. Een gatenkaasrooster, wat na publicatie steeds blijft veranderen. Waar zijn we in godsnaam aan toe? Hoe kunnen we nog een normaal leven leiden naast studeren? Afspraken maken of iets inplannen (zelfs naar de fysiotherapeut gaan voor revalidatie) is al ongelofelijk moeilijk.

Eén van mijn andere dromen was mijn buitenland droom. Na vele ideeën en veel bijstellen, ben ik tot een heel mooie compromis gekomen voor mijzelf. Natuurlijk was dit wel met hulp van mensen vanuit de HU en FG. Rome, juni 2011 tot en met januari 2012. Minor IHS en eerste seniorstage achter elkaar aangeplakt. Iedereen stond achter mij. Maar afgelopen dinsdag, toen ik het voorlegde aan de opleiding, brak mijn droom als een spiegel in stukken. Ik heb mijzelf voor de gek gehouden, zo voelt het. Naar Europa? Rome? Nee, dat kan niet met Cesar. Fysio wel ja, natuurlijk. Minor en stage achter elkaar? Nee, op Cesar willen we dat niet. Natuurlijk kan dat wel bij fysiotherapie. Uiteraard mag je zelf proberen om het te regelen. Neem een stagebureau in de hand, betaal zelf het collegegeld van de HU èn de gastuni waar je studeert. Betaal zelf het stagebureau. De verzekeringen. Kortom, wat moet ik nu beginnen? Wéér mijn droom bijstellen? Het feit dat ik op de opleiding ben gebleven in plaats van direct mijn fysiotherapie-droom na te jagen, vind ik al een groot offer. Ik heb er de kracht niet voor om ervoor te vechten. Ik wil wel. Maar de kans dat het gaat lukken is zó miniem. Ik wil niet wéér een teleurstelling. Wat moet ik nou? Ik wil niet naar Curacao, India of Ghana. Nee, dat wil ik niet.

Mijn motivatie zat er dus even flink doorheen na afgelopen week. Ondanks dat heb ik toch stug volgehouden en hard gestudeerd voor mijn tentamen van vanochtend. Ik ben niet het type wat normaal hard leert, gezien mijn hersenen een ’spons-functie’ hebben. Maar omdat dit een belangrijk tentamen was, heb ik mij een aantal weken geleden ertoe gezet en alles goed gepland. Ik had een goed gevoel en echt vertrouwen erin dat het goed zou komen. Mispoes, wat nou goedkomen? Een 3, zei het scherm. Van de 41 vragen had ik er slechts 20 goed, 6 gedeeltelijk goed en 15 fout. Dat brengt je op een score van 56,9% en is dus echt een 3, een onvoldoende. De cesuur kan nog veranderen. Maar no way dat een 3 een 5,5 wordt. En al zóu dat zo zijn, zou ik dan wel het gevoel hebben dat ik op mijn kennis kan vertrouwen?

Al met al dus even een flinke dip en motivation-drop. Maar wat ik nu op twitter tegenkwam, maakte me toch wel even heel boos. Ik kan niet precies verklaren waarom, maar er welde een enorme woede in mij op. Minder obstakels voor studie in buitenland? Wat kletsen ze nou? Een deel van de studenten heeft een zetje in de rug nodig? Nee, zo zit het niet in mijn optiek. De opleiding, díe heeft een zetje nodig. Een flink schop onder de kont. Ze moeten het breder benaderen, internationaliseren juist omdát oefentherapie Cesar in Nederland bestaat. Ze moeten hun studenten juist ondersteunen en niet beperken in de opties die ze hebben. Laat mij lekker in Europa blijven en naar Rome gaan. Laat mij dat tijdens zowel minor als eerste seniorstage doen. Ik kom terug met zoveel meer ervaring, ervaringen die medestudenten wellicht niet hebben opgedaan. Ervaring die mij van nut kunnen zijn tijdens mijn tweede seniorstage. Laat mij nou, laat mij nou eindelijk eens een droom najagen.

Nog maar twee dagen om mijn plot af te maken. Ik denk niet dat ik dat doe, want mijn gevoel zegt dat het geschreven moet worden. Nu, en niet met nog meer informatie voor mezelf. Het is zover, het moet beginnen.

21 oktober 2009

kaart: de maan XVIII
getal: 18
archetype: de nacht
gaat over: angst / onbestendigheid / irrationele / De Maan gaat over verwarring, wisselende stemmingen, voelen dat je op weg moet gaan, (nog) niet wetend wat je tegen kunt komen.
trefwoorden: als je niet op weg gaat kom je niet verder, voelen dat je op weg moet maar niet weten waar je uit komt , twijfel
het getal 18 1.8.9 ik neem verantwoording som 9=wijsheid
Vragen Ben je onzeker Waar ben je bang voor? Durf jij je eigen weg te gaan? Ga vandaag op weg!

20 oktober 2009

kaart: XVII De Ster
getal: 17
archetype: het wezenlijke zelf
gaat over: de naakte waarheid, het is zoals het is
trefwoorden: je wezenlijke zelf te laten zien, het is zoals het is, de naakte waarheid, Je bent zoals je bent met alle goede en minder goede eigenschappen.
Vragen: Ben jij zichtbaar? Genoeg? Teveel? Kun jij je wezenlijke zelf laten zien? Ben je daarin kwetsbaar? Wat zou jij vandaag van jezelf kunnen tonen?

Gedeeld op 20 en 21 oktober

Alledag

Ik heb een andere domeinnaam aangevraagd voor mijn webdesign en webbeheer bezigheden en ben vervolgens twee dagen druk in de weer geweest om alles hier naar toe over te zetten, e-mail adressen aan te maken en al dat gedoe dat allemaal komt kijken bij verhuizing naar een ander domein. Ondertussen de nieuw aangemaakte website voor de pedicure aangemeld bij de belangrijkste zoekmachines en haar een aantal links gegeven om zichzelf aan te melden bij speciale sites.

Tussendoor bezig mijn eigen werkkamer te verhuizen, nieuwe bedrading en kabels zijn nu getrokken en de boekenkasten zijn al ingericht, morgen schoonmaken en daarna de PC’s verhuizen en de boel gezellig maken.

Slecht geslapen, eigenlijk al sinds zaterdag, maar gelukkig wel voldoende energie.

Vanmiddag ontdekten we een scheur in de muur van de behandelkamer. Is ontstaan bij de aardbeving, maar we hadden het niet eerder ontdekt omdat het achter het gordijn zit.  Dat was dus de knal die GJ boven hoorde die ochtend!

Dit is echt balen en ik ben boos.

Zou het niet heerlijk zijn om eens gewoon te mogen zeggen wat je vindt van over een gast? Mijn collega deed het…. Bekijk het filmpje! (Helaas zonder geluid, maar dat komt nog!)

Hij knipt met zijn vingers voor aandacht, terwijl zij langsloopt. Hij moet en zou nu bestellen, zij blijft vriendelijk en vraagt wat ze kan opschrijven.

“Eh… tsja, wat is lekker…?”

(Dit is in scene gezet, vanzelfsprekend)

Spiritualiteit is in de mode. Laten we mee doen. De materialistische economie wordt  door de zwaartekracht  getackeld, maar de spiritualiteit heeft nog nooit zo hoog gevlogen. Daar zit brood in. Of, spiritueel correcter uitgedrukt: muziek.

Moeten we het woord nu eerst definieren? Nee, daar zijn ze al een jaar of 2000 mee bezig. Laten we ons niet mengen in de discussie maar rustig de resultaten afwachten.

Hoe spiritueel ben jij? Ik best wel veel. Als ik mijn uren slaap, werk, eten,  zoon rondcommanderen, huishouden en ineffectief van het aanrecht naar de tafel heen en weer sukkelen aftrek van de 24 die er tot mijn beschikking staan, blijven er nog  wel 2  over waarin ik spiritueel bezig ben. Met levensvragen enzo. Bomen voelen.

Waarom doe je nou zo sarkastisch? Je lijkt wel boos, zegt mijn wijzere ik. Uitleg: ik heb een wijzere ik in mijn hoofd. Dat is de enige die alles tegen me mag zeggen, zelfs de waarheid.

Hij heeft wel gelijk, ik ben een beetje boos. (Het is een hij, dat geeft te denken, vind je niet? Zelf ben ik namelijk als vrouw geincarneerd.) Maar het maakt niet uit dat ik boos ben. Boos mag, sarkasme ook. Dat is het mooie van spiritualiteit. Alles is er al, dus laten we het dan ook maar toestaan er te zijn. Dat geeft minder stress en op de lange duur minder kans op hart- en vaatziekten.

Spiritualiteit is dus gezond. En ze hebben er mooie kleren van, heb je die al gezien? Met verschillende kleuren en versierselen, en stijlen door elkaar mag ook. Ziet er vrolijk uit. Als je je garderobe bij de kringloop haalt, ben je ook nog goedkoop uit.

Consuminderen, heel spiritueel. En spirituele seks, wat dacht je daarvan. Ik meen het, zulk vuurwerk heb je nog nooit meegemaakt. Goddank is lachen ook spiritueel verantwoord. Maar van emancipatie weet ik het  niet zo zeker. Ik vermoed een wrijving tussen de beide grootheden.

Maar wat mij betreft, laat ze lekker wrijven. Ik heb mijn quotum van vandaag al ruim overschreden. Ik ga slapen.

Wat een stelletje kleinzielige mensen, die organisatoren !

Wij vol moed naar ThopRock want we stonden als guest/fotograaf  bij Red Zebra. Daar aangekomen bleek dat er slechts 1 iemand ‘guest’ kon zijn, de andere moest een ticket kopen.

Het meisje aan kassa heeft, op ons verzoek, nog eens gebeld om na te gaan. Inderdaad, het was zo. Op mijn aandringen heeft het meisje nog de moeite gedaan om iemand van de organisatie te vragen aan de kassa te komen. Terwijl mijn schat belde naar de gistarist van de groep, van wie hij te horen kreeg dat de familieleden van de bandleden zelfs geen ticket kregen (!), is die man gekomen en gegaan, zonder ons te woord te staan. Wat een boer !

Wij dus terug naar huis. Geen foto’s. Sorry mannen van Red Zebra, toch bedankt voor de moeite.

Als ze van ThopRock denken zo hun winst te maken, zijn ze verkeerd. Weten ze nu nog niet dat het meeste geld komt van de drankverkoop ? Hadden ze ons (en de anderen) binnen gelaten, hadden ze (veel) meer drank verkocht. Ook hadden ze hun keuze gehad uit mooie foto’s.

Ze zijn al even interessant als het bestuur van het Cactusfestival. Dat zijn ook zo’n pezewevers !

Nooit, maar dan ook nooit zien ze ons daar nog terug. Voor zo’n klein festivalletje al zo’n kapsones hebben !?! Goed bezig mannen ! Hopelijk willen er volgend jaar nog groepen komen spelen …

We hadden dan toch beter naar de blogmeeting-met-zoektocht bij Zapnimf en Co geweest. Verdoemme, hé.

Democrat Baron Hill: “This Is My Town Hall Meeting. I Set the Rules

Shared via AddThis

When i don’t do it on time, then ” I am Lazy “
when my boss don’t do it on time, then ” He is busy”

Een minister is ook maar een mens… Dat liet de minister van Binnenlandse zaken even goed zien tijdens een Kameroverleg. Mevrouw Guusje ter Horst had het wel gehad na verloop van tijd. Ze kwam maar niet aan de beurt. Op een gegeven moment komt dat dan ook verschrikkelijk je strot uit. Ik ken dat gevoel…

Geduld is echter een schone zaak… Ook voor de minister, en misschien wel in het bijzonder voor de minister. Het is dan ook erg spijtig dat Guusje (een aandoenlijke naam voor een bewindsvrouw) ter Horst van de PvdA lapte alle etiketten van het publieke debat aan haar laarsjes  en meldde de Kamerleden dat ze daar niet voor Piet Snot zat, haar map dichtsmeet en op hoge poten de zaal uit stapte.

Was de minister geïrriteerd of gefrustreerd? Vermoeid? Kan zij haar taak niet aan? Verkrijgt ze niet die aanzien die ze verdient? Gaat het thuis nog wel goed? Werd ze op het matje geroepen van de minister-president? Of zat ze zich vreselijk te vervelen? Of misschien wel druk, drukker dan haar lief is. Duizend vragen en geen één antwoord.

Of is het de nieuwe strategie van de PvdA om even te laten zien dat er niet valt te sollen met een bewindsvrouw of –man? Nochtans siert het een minister geduld te betrachten en het landsbelang te dienen, ook door gewoon te wachten op haar beurt…

Misschien dat de minister zich nu eens kan invoelen hoe het met de burger gesteld is die ook het geduld moet opbrengen om zijn vergunning eindelijk te krijgen, te wachten op de terugbetaling van veuls te veel betaalde belasting of gewoon weken moet wachten om behandeld te worden in een ziekenhuis.

De Krant:

Guusje ter Horst boos weg uit Kamerdebat

DEN HAAG (ANP) – Minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) is woensdag boos weggelopen uit een overleg met de Tweede Kamer. ,,Ik zit hier toch niet voor Piet Snot”, zei ze, deed haar map dicht en liep de zaal uit.

Dat gebeurde nadat Kamerleden met elkaar hadden gesteggeld over het verdere verloop van het overleg over burgemeesters en het veiligheidsbeleid. De uitkomst daarvan was dat minister Ernst Hirsch Ballin (Justitie) eerst vragen mocht beantwoorden, omdat hij naar een ander debat moest. Daarna gingen Kamerleden door met hun verhaal, waarna het de beurt aan Ter Horst zou zijn.

De PvdA-bewindsvrouw was zichtbaar geïrriteerd over de gang van zaken. Toen ze de vergaderzaal had verlaten, riep D66-leider Alexander Pechtold: ,,Ik stoor me aan de minister. Waar is de minister van Binnenlandse Zaken?”

SP’er Ronald van Raak sprak van een schandalige vertoning. ,,Ministers lopen niet weg in parlementen. Doen ze dat wel, dan hoeven ze niet meer terug te komen”. Ter Horst keerde na enkele minuten terug, nadat de voorzitter van de Kamercommissie haar op de gang had gesproken. Het overleg werd daarop hervat.

by sylvia

Ok, I’m not even going to pretend that I’m an intellectual.  When I was younger, I think I aspired to be all knowledgey and scholarly and junk, reading and writing poetry (hell, I was even presidentof the Dead Poets’ Society in my high school), and even majored in English for a few years in college.  There’s no doubt that I love to write & learn, but for years I guess I was just a pretentious bizatch about it.  Granted, I am the only one in my family to have ever graduated from college, the only one of my siblings with a job, and one of the few people in my blue-collar family with a white-collar job.

But let’s face it.  I am a dork.  And not very intellectual.  I like to read, but mostly it is either books I’ve read before or The Onion compilations.  I buy a lot of books, probably a residual side-effect of my pseudo-intellectualism of years past, but I never can get into the books.  I attribute that to my limited attention span more than anything else.  I LOVE books, but mostly the idea of them.

I used to beat myself up for not reading more and watching so much TV.  But now, I revel in it.  I LOVE TV.  Sure, it rots your teeth and gives you brain damage, but so.does.everything.else.

But I won’t just watch whatever is on.  Fortunately, we have like 200 channels or some crap like that, but of course, I don’t always find something I want to watch.

The Mr. Sylvia – he likes to expand is TV watching – he’ll flip to a movie he hasn’t seen before and get sucked into it (which is why I now know about “My Brother the Pig*”- thanks for nothing) or a TV show that sounds interesting.

Me – I am ADDICTED to cartoons.  At first I felt like it was a new addiction, because I found myself watching them more and more in the last few months.  But then I realized that I just had way more access to them lately. 

I’ve always loved cartoons.   I would watch all of them, but my favorites were Bugs Bunny/Looney Tunes on a Saturday morning.  Sure, I watched The Smurfs, The Snorks, Care Bears…good lord, even The Pound Puppies (how I love that theme song!) and Pac-Man.  Gawd, those were awful cartoons.  But I LOVED them.  I’ll still watch them (Thank you, Boomerang).

I told you I was a dork.

*Ok, so this is the second time in as many days that I have mentioned a movie with Eva Mendes in it.  I think I may have a girl crush on her.  I do think she is beautiful.  But this movie is awful.  And Scarlett Johansson’s character – REALLY REALLY ANNOYING.

Het is een chaos in mijn hoofd.

Het liefst blijf ik nu thuis en ga niet met mn ma mee op vakantie. Direct nadat we terug zijn moet ik namelijk beginnen met werken. Mijn eerste werk dag, DE EERSTE KEER DAT IK UBERHAUPT GA WEREKEN.
Ze hebben me daar geneens uitgelegt wat ik moet doen die eerste dag. Ik moet om een bepaalde tijd op de werkvloerstaan. Met werkkleding en al waar ik geenidee heb HOE ik het moet aan doen ( het is zo’n speciaal uniform achtig iets die je op een bepaalde menier aan moet doen)
Ma loopt telkens over van alles tegen mij aan te zeiken. ”Nee mam het kan me niet schelen met wat die stomme advokado gebeurt!”

Frustratie

Papa,

Lees mijn brieven, hoor mij je bellen, zie de emails die ik stuur! Ik twijfel aan mezelf, of ik niet egoïstisch ben, alleen maar om mezelf daarna gelijk te corrigeren, want dat ben ik niet! Maar af en toe en nu steeds vaker, bekruipt mij het voorgevoel dat je er echt niet meer bent. Dat ik hier preek na preek afsteek en tirades hou terwijl jij al dagen of weken of maanden ergens dood in een slootje ligt, in een auto waar je de hand aan jezelf hebt geholpen. Jij laat met je aanwezigheid alle mogelijke doemscenario’s door mijn hoofd spoken want ik krijg ook geen teken van leven!
Als jij geen kinderen meer wilt, laat het dan weten, regel het helemaal, dan hoef ik niet te wachten op jou en alsmaar hopen. Jij weet hoeveel ik van je hou en in jou geloof maar het geloof in jou als superman, als de onbreekbare papa, de sterkste vader die er is, die alles kan, die vooral alles maken en die alles bij elkaar houdt, dat geloof is weg. Ik heb je ooit zien breken, ooit, en ik ben de pakezel geweest van mama en jou. Maar jij bent ook een dolend mens, die alles zoekt maar niets lijkt te vinden. En het vreemde is dat datgene waar de meeste mensen hun leven lang naar zoeken –onvoorwaardelijke liefde, kinderen- vlak voor je staat maar jij eroverheen kijkt. Jij ziet ons niet meer staan papa, maar doe het dan zo zodat wij dan ook niet de vaagste hoop hoeven te koesteren dat jij ons ook maar wilt hebben, want elke dag denk ik eraan, in de aanloop van elke grote gebeurtenis verwacht ik van je te horen, maar op de dag dat ik geslaagd was hoorde ik ook niets. Ik ben bijna jarig, ook niks. Jij doet ons luchtige beloftes die niet meer zijn dan lucht. In de aanloop naar elke feestdag, naar elke vakantie, denk ik dat je onverwachts op komt dagen en ons weer opeist voor de paar dagen waarop jij voor vader wilt spelen. Maar alles hangt van jou af, het is wanneer jij wilt en eigenlijk, is het maar net wanneer het jou uitkomt om kinderen te hebben en wanneer niet. Goed nagedacht heb je niet toen je te horen kreeg dat kinderen geen tijdelijk accessoire zijn.
Enfin, wij redden ons wel, zoals een ieder er altijd weer bovenop komt na de zoveelste teleurstelling. Ik word er toch maar harder van. maar ik waarschuw je, als ik per 1 september niks van je heb gehoord dan kom ik naar je op zoek. Mama zegt dat ik moet wachten, maar dat doe ik niet meer. Ik moet het weten, ik moet een duidelijkheid hebben. Je kan ons niet zomaar deserteren. Je moet snappen dat ik geen dagelijks rapport verwacht, maar om de zoveel weken toch wel een kleine email, fax, brief per postduif of als het eraf kan, een telefoontje. En als ik jou eerder vind dan dat jij mij vindt, dat heb ik nog heel wat voor jou in petto. De overcomplete boosheid van je bloedeigen dochter die het vol op je torpedeert, en je moet haar uit laten razen dan, echt waar, want ze heeft nu wel heel wat te zeggen.
September, papa.

Dochterlief