De dimmers geven de woonkamer precies de juiste gloed nodig voor een intiem samenzijn van twee mensen. Bij de cd speler ligt die ene cd  al klaar. En de wijn staat te pronken op tafel….

Door de spanning in haar lijf lijkt de berichttoon van haar telefoon op volume 4 te staan

Gretig leest ze het ontvangen tekstbericht. Oke, tijd voor ronde 2 dus….
Met gesloten ogen snuift ze haar bodylotion op. Een zalige melange van frisheid en verleiding. Haar handen glijden en passant over haar contouren. Het boekje ter voorbereiding aan dit intieme rendez vous gelezen bergt ze zorgvuldig op. Een nette dame wil ze immers zijn.

De intercom klinkt. Het signaal waar ze zo op wacht. Woordenloos drukt ze de snel de knop in. Woorden komen straks wel.

Hij komt binnen. Ze blijft even staan. Voor een seconde verlegen als een schoolmeisje. Zijn ogen zoeken de hare. Haar ogen vinden de zijne en laten hem niet meer los. Versmolten in een blik. De blik der verbondenheid. Hij zet zijn bril af en legt die op het tafeltje in de hal. ‘Zo meissie, heb je gemist’ ‘Ik jou ook’ ‘Verlang naar je’ ‘Hm, dat is wederzijds ’.

Vier armen, vier benen. Evenzovele lippen die elkaar zachtjes zoeken en dan vol overgave alle remmingen laten varen. Mijn hoofd tegen jouw borstkas. Jouw handen op mijn rug, billen. ‘Dit is goed thuiskomen na een dag hard werken’ ‘Nadat het persbericht op Teletekst stond wist ik zeker dat je snel hierheen kwam’. De nette dame in mijn hoofd heeft inmiddels haar plaats af moeten staan aan de veroverende furie. Dit smaakt goed…

Met elkaar op 2 seconden afstand strompelen we al tastend en zoenend door de hal naar de keuken. Helaas, even afscheid nemen, het deurportaal is niet breed genoegd voor twee mensen tegelijkertijd. Jij eerst, ik volg je direct. Mijn hand neemt jouw hand mee naar die ene plaats….Daar waar het genot te wachten staat….De keuken. ‘hm, de keuken?’ Jouw vragende blik wordt met plezier gade geslagen door ogen in wiens uitdrukking nu geen enkele gene meer te vinden is. Het algemeen bekende principe dat een keuken dient als plek ter voorbereiding van de maaltijd wordt ook hier gehandhaafd.

Dit is een appartement in de grote stad. Vier buren. Zoals de schotelantenne op het van de buren dak aangeeft worden hier buitenlandse tv zenders ontvangen. Komt goed uit dat die zender vaak te hard wordt gezet door de buurvrouw bij het volgen van haar favoriete soaps.

Je zet zijn rug tegen de muur bij het koffiezetapparaat en blijft staan. Ik sla mijn armen om je nek, kus je vol overgave, tederheid en passie. Weet me met moeite los te wurmen. ‘De keukenmuur?, het koffiezetapparaat?’ Je moet lachen ‘Nog nooit gedaan tussen de theedoek en het koffiezetapparaat’. Je streelt zachtjes mijn wang. Langzaam glijdt je hand naar beneden…

‘Hoe gehorig is het hier?’ ‘Maak je geen zorgen, buurvrouw kijkt haar soaps met aangepast tv-volume en buurman is buurtvader en heeft zoals iedere donderdagavond avonddienst. Is niet voor half twee terug’
Buurman doet erg zijn best om te reintegreren. Daar heb je soms nog meer direct voordeel van. ‘Laten wij ons vanavond richten op onze eigen reintegratie in elkaar…’

Jouw oren masserend fluister ik je in : ‘De keuken is de eerste plek vanavond’ ‘ Wat kijk je spannend…hm ’. Een kus volgt, jouw hand verdwijnt onder mijn bustier. Stap voor stap leg je mijn huid bloot. Met een rap gebaar gooi je het lingerieartikel ergens weg. Je drukt me dicht tegen je aan. ‘ik laat je niet meer gaan vandaag’ mijn bril leg je behoedzaam op het aanrecht.

Teder en aandachtig volgt een minutenlange stille ontdekkingstocht van hoofd tot heupen. Handen overal, stof kraakt, een knoopje valt, te snel geweest met openmaken. Een ritssluiting blijft nog even dicht. Handen, Monden. Nek. Borstkas. Tepels. Borsten. Stof. Jouw geur. Chanel Allure. Jouw oksels, mijn heupen. Alles wordt onderzocht. Ik til mijn been zachtjes op en draai het om jouw rechterbeen heen. De storm wakkert aan. Een lange nacht mag dit worden.

Je stopt en vraagt iets te drinken. ‘O ja, de wijn staat in de woonkamer op tafel, loop je mee?’ vraag ik. Terwijl ik over jouw op de grond liggende overhemd probeer niet te struikelen ontdek ik – met een glimlach op mijn gezicht- mijn bustier op de verwarmingsbuis. We vervolgen ons avontuur in de woonkamer.

Je haalt de glazen uit de kast en vult deze tot de helft. ‘Wijn moet je wel verdienen’ zeg je speels. Kuiltjes in je wangen maken je gezicht nog mooier. ‘Waarmee dan?’ is de wedervraag. ‘Met een kus’. Een snel antwoord volgt. De glazen zijn in sneltreinvaart leeg.. Terwijl we onze passie voortzetten in verbaal vuurwerk vliegt de tijd voorbij.

Loom maar vol spanning en ondeugd richten wij ons dan tenslotte ook fysiek op elkaar. Zachtjes leg je mij op de lange groene bank in de woonkamer. Terwijl je boven mij uitleunt vinden mijn armen jouw hals. Vingers beginnen hun massageronde. Een zachte kreun volgt als reactie op de speurtocht van mijn handen naar beneden. De afstand tussen onze lichamen is nu kleiner dan ooit. En wat nog mooier is; onze twee zielen zijn nu een. Jouw lijf en mijn lijf vinden elkaar. Uitgeput vallen we in elkaar armen in slaap. Even nog. Even sudderen voordat onze wegen elkaar weer scheiden. Het persbericht wacht immers nog op actie.
Ik wist het, ik weet dat dit inherent is aan jouw bestaan.

Toch komt die sms piep uit de op tafel neergelegde telefoon als een shock. De afzender van het bericht ken ik ook goed. Geen jaloezie gevoeld bij de eerste ontmoeting. Je vertelde immers vanaf het begin dat dit zou gebeuren. Part of your World. De sms verteld dat overleg nodig is om te reageren op eerder gedane uitspraken. De pers gehaald en nu de lijn van het scorebord zo lang mogelijk proberen te rekken. Mijn portie aandacht en prikkels door jou aan mij gegeven is met tevredenheid bereikt.

Een laatste kus. De woorden ‘ik vind je lief’ ‘bel je snel’ ‘sms je straks nog even om je welterusten te wensen, meissie’. Kus. Kus. Omhelzing. Nog een kus. Help je zoeken naar je schoenen, vind je stropdas terug naast mijn bril op het aanrecht. Doe mijn bustier weer aan. Ik knik. Lachende ogen. Het is goed tussen ons. ‘Ben blij met je’ ‘Lieverd, dat ben ik ook met jou’. Het woord trots is helaas gekaapt, inwendig gloei ik van bewondering. ‘Doe hem de groeten en je weet het: tussen jullie beiden kom ik niet.’

Ons verbond wordt met deze woorden weer even uitgesproken. Dit om misverstanden te voorkomen en het scheppen van valse verwachtingen tegen te gaan.Vrijheid voor jou en vrijheid voor mij. Dit is ons basisprincipe. Onze werelden samen apart gedeeld.

Ik poets snel je bril en zet hem je weer op. ‘Zo, nu ben je de voor mij bekende man!’ Je glimlacht. Het zweet dep je van je voorhoofd. ‘Lieve lief, meissie, ik ga nu, thuis even douchen en dan rijdt hij me weer richting je weet wel…’ De voordeur slaat dicht.

Kijk door een slip van het opengeslagen gordijn je na. Zoals afgesproken in een donkere woonkamer. Je weet immers nooit wie er buiten ons contact gadeslaat. Beeldvorming is snel en manipulatief. Op straat knippert de wachtende auto een keer met zijn koplampen als groet. Je kijkt stralend omhoog. Duim omhoog. Geef een kushandje terug en zie in luttele seconden mijn lief de donkere nacht inrijden…op weg naar zijn vrijheid.