So ruhig wie gestern war es noch nie. Die Stadt fast menschenleer, keine Geräusche im Block und (fast) niemand arbeitete. Nur die Metro war so laut wie immer – man kann sich nicht unterhalten, wenn sie fährt. Ob sie das absichtlich machen, damit man nicht vergisst, dass es die älteste U-Bahn der Staaten ist??

Wir verbrachten einen gemütlichen Thanksgiving-Abend oben in Sommerville. Richtig amerikanisch mit Football und Turkey – trotzdem international mit einem Kanadier, einem Engländer und seiner deutschen Freundin, einem Polen und wir zwei bei Matt und seiner Frau und zwei Freundinnen von ihr (aus Texas und Maine).

Heute ist Thanksgiving, eines der wichtigsten Feste Amerikas. Und weil es weder religiös noch politisch ist, feiert ganz Amerika mit, ist also fast wichtiger als Weihnachten. Die Leute reisen nach Hause zu ihren Familien und essen gemeinsam Truthahn mit Kartoffelstock und Kürbiskuchen. Anscheinend kommt der Brauch von den ersten Seefahrern, die von England nach Amerika auswanderten und sich mit einer Feier bei den einheimischen Indianern für ihre Hilfe bedankten. Also auch so eine Art Erntedankfest.

Wir sind bei einem Arbeitskollegen von Thomas eingeladen. Seine Familie ist zu weit weg und da er nicht alleine für seine Freundin kochen möchte, hat er das Labor eingeladen.

Morgen ist “Black Friday” also schwarzer Freitag – der Start für den Weihnachtsgeschenke-Einkauf. Weil man am Donnerstag die ganze Familie sieht, wird teilweise auch ausgelost, wer wem etwas zu Weihnachten schenkt. Viele Läden öffnen hier bereits um 4 oder 5 Uhr am Morgen und haben Schnäppchen, für die es sich lohnt früh aufzustehen. Teilweise ist die Anzahl aber stark limitert. Auf jeden Fall wird was los sein morgen in der Stadt. Schwarz ist der Freitag, weil es anscheinend der Tag ist, wo die Läden von den roten Zahlen in die schwarzen wechseln… (aber da gibt es viele Theorien darüber)

Hier mal ein paar Bilder vom MIT. Das Hauptgebäude:

Das Chemiegebäude ist hinten links vom Hochhaus versteckt:

Und hier noch der Ausblick vom Hauptgebäude auf die MassAve bei Sonnenuntergang:

Fotograaf: M’n bomma
Bewerking: De hemel kreeg zo’n “heldere sterrennacht” – kleur. Mss wel ‘n klein beetje té paars uitgeslagen.

Toen Sofie me mailde dat ze een zwangerschaps shoot enorm zag zitten, moest ik even slikken. Sofie is zelf huisfotografe van De Tijd en heeft een mooi oog voor strakke composities en ludieke humor in haar foto’s.

Foto’s maken van een fotogafe, wow,… stresslevels up!

Maar natuulijk, Sofie zou Sofie niet zijn en Yves niet Yves als het geen geweldige ervaring werd.
En dat was het! We hebben veel gebabbeld, fijn gewandeld en heel veel plezier gehad tijdens het fotograferen.
Yves ontpopte zich trouwens ook tot een uitstekende sunbouncer.

Sofie, Yves, ik kan al niet wachten om jullie pasgeboren babytje te mogen fotograferen!

Am Sonntag besuchten wir die USS Constitution, das älteste Schiff im Dienst der US Navy (seit 1797). Jedes Jahr macht sie am 4. Juli eine kleine Reise, damit sie ihre diensttauglichkeit nicht verliert. Da zur Zeit gerade das Oberdeck renoviert wird, wurden die oberen Teile der Masten abmontiert.

Navy-Soldaten erzählten uns auf einer Tour durch’s Schiff von ihren Abenteuern. Doch nicht ohne zuerst vor der Flagge zu salutieren und sich dann beim Kommandanten anzumelden. Jeden Tag wird bei Sonnenaufgang die Flagge gehisst und bei Sonnenuntergang wieder eingezogen zusammen mit einem Kanonenschuss.

Und da wir sozusagen Militärgebiet betraten mussten wir vorher unser Gepäck durchleuchten lassen, Gürtel ausziehen und durch den Metalldetektor spazieren…

Am Freitag Abend hatten wir etwas Action vor dem Fenster. Die Cambridge Leiter 1 und 3 besuchten Nachbarn ein paar Blocks weiter. Die Übung dauerte nicht lange – ob’s wohl ein Fehlalarm war? Wie auf dem Jahrmarkt blinkte und hornte es:

Als Sonja den Backofen zum ersten Mal benutzte piepte auch plötzlich der Rauchmelder (oder war’s der Kohlenmonoxidalarm?). Sofort Gashahn zudrehen, alle Ventis einschalten, Fenster aufreissen und hoffen, die Feuerwehr rückt nicht aus. Der Alarm verstummte nach ein paar Pieps und es passierte nichts. War wohl nur so eine Warnung. Sonja befürchtete schon, dass die Wassersprinkler abgehen… Dem Geruch nach hatte es noch Putzmittelreste, die verbrannten.

Bomen zijn een beetje zoals mensen, in die zin dat ze blijven boeien. Je kan ze op honderd manieren benaderen, naargelang je standpunt een andere uitstraling geven, ze dragen hun plunje volgens de mode van het seizoen, zien er steeds weer anders uit.

My Twitter is @FOA2009

please follow me as all I want to do is spread truth and love. Thank you. and help us

Das Citgo-Zeichen gleich neben dem Baseball-Station ist so was wie ein Wahrzeichen von Boston, bestimmt aber ein Orientierungspunkt.

Gemäss Lonelyplanet wurde es 1965 aufgestellt, 1979 ausgeschaltet um Strom zu sparen und vier Jahre später wollte es Citgo wieder abbauen. Doch Anwohner protestierten und liessen es als Exemplar Urbaner Neon-Kunst schützen. 2005 wurde das Zeichen renoviert und die Neon-Lampen durch LED ersetzt.

Auf der anderen Seite vom Charles steht ganz ähnlich das Zeichen von Shell. Dieses wurde bereits 1933 aufgestellt und gilt als Zeitzeuge der Werbekunst von damals. So was wie der Denkmalschutz von Cambridge versucht seit langem, das Zeichen ebenfalls auf die Liste der Wahrzeichen zu setzen. Anscheinend haben aber die Anwohner hier protestiert, da es schlecht unterhalten sei und selten alle Lampen brannten (zur Zeit ist es ausgeschalten). Diese Woche war anscheinend wieder eine Anhörung im Stadtrat – was dabei raus kam haben wir noch nicht gehört.

Hier noch ein Foto von einem typischen Wohnquartier in Boston:

Und etwas Herbststimmung hinter dem Museum of Fine Arts:

Sonja war heute am Tag der Offenen Tür der Schule vom Museum of Fine Arts. Sie haben ein interessantes Angebot an Kursen; nur sind das meiste Abend- oder Wochenendkurse, was nicht zu einem Studentenvisum berechtigt…

Und Thomas war wieder mal auf dem Haymarket und hat viel Obst und Gemüse gekauft. Es ist Ende November und die Erdbeeren schmecken immer noch sehr lecker! Und da der Kühlschrank so riesig ist, wird er auch nie voll. Was in Zürich in den Kühlschrank passte, hat hier in der Türe Platz.

Dalam minggu ini, berasa banget saya ngebela-belain brangkat pagi. minimal jam7.15 udah harus cabut dari rumah. Yeaah bagi yang udh biasa brangkatnya jam stengah 6 pagi gara-gara rumahnya di ujung tanah jakarta, pasti mencibir-cibir nyengir gitu…hoek, sgitu mah kaga ada apa-apanya kaleee. Tapi bagi yang udah kbiasaan jam 9 baru nyampe kantor, sgitu pasti diolokin..waduuw si eneng rajin beuuud, mo nyaingin OB di kantor yak???

Gimana asal muasalnya kok bisa bgitu? Awalnya itu emang bbrp hari yang lalu, karena satu dan laen hal, siboss dengan sangat tegas mengamandemen aturan taktertulis jadwal kedatangan kita-kita ke kantor. Hihihi..sbenernya alasan ini bikin qt semua ngakak terbengong-bengong stengah tak percaya,..but aturan taktertulis tetaplah taktertulis, dan yang jelas harus selalu dicoba untuk ditepati. Dan berhubung pengalaman ketika saya sempat nyeritain alasan ini ke seseorang disanao, eh malah diketawain-dikacian-kacianin plus tambah sukurin…, maka saya engga bakal nyeritain hal confidential itu lagi dah,..ampun.

Aturan tak tertulispun ditambahkan lagi point2nya, kalau bisa sarapan di meja aja dan kalo bisa pagi-pagi jangan kebanyakan ngerumpi aja,…. (ngerumpi=bahasa jakarte untuk meeting, padahal!), pas point yang kedua ini sambil ngelirik ke saya, …”kamu ini, pagi2 bukannya ngapa2in malah kliatan cuman ngerumpi sama abang medan doang”….

ok-ok, karena saya orang yang sangat positive thinking..ting-ting, maka saya merasa sangat senang dan beruntung sekali dengan adanya amandemen aturan taktertulis inih. Dan dengan sepenuh hati saya sampaikan begitu banyak keuntungan yang bisa kita dapatkan dengan Datang Pagi Pagi, diantaranya adalah….

1. Sedikit terhindar dari macet, karena setelah saya perhatikan memang sedikit berbeda penampakan casablanca di 7.15 dengan 7.55 ituh.

2.Sedikit terlepas dari macet, lebih segar, lebih sedikit terkena polusi udara juga tentunya. Sedikit keperluan antioksidan, sedikit kemungkinan terkena penyakit pernafasan dan infeksi tenggorokan. Sedikit urusan ke HRD untuk urusan reimburs kesehatan.

3.Sedikit santai dalam berkendara, untuk yang naek baswai malah dapet tiket lebih murah klo sbelom jam 7, yang naek motor ga ngerasa kayak orang balapan, yang naek mobil juga jalannya lebih lapang. Asal jangan naek bajaj aja, *..jiahh, ga abis-abis sentimen saya sama si bajaj tea.

4.Sedikit menyelamatkan jantung. Perasaan buru-buru itu kan memicu produksi adrenalin dalam tubuh,yang membuat pompa jantung bekerja lebih keras.Kalo si jantung dipaksa kerja keras dalam waktu yang lama..wah bisa kena penyakit jantung ni. Btw, keuntungan yang ini tidak berlaku untuk anda-anda yang udh mati hati, eh mati jantung maksudna, disamber geledek juga masih lempeng-lempeng aja deh, dan gak berlaku juga untuk yang  atasannya engga suka petromak (be boss be first gitu), dan engga suka nanyain report pagi-pagi macem itulah. Kalo jantung udah gak sehat, telpon kring pas lagi dijalan bntar aja bisa-bisa udah kepental kita.

5.Mendapatkan tempat parkir yang cukup representative, terutama bagi anda para cowok, yang berjenis kelamin sama dengan pak tukang parkir, sehingga kemungkinan besar anda tidak akan terlalu mendapatkan tempat di hati mereka, dan tempat di lahan parkir mereka juga tentunya. Kalo saya sih keluar dari tempat parkir..berkali-kali saya mensyukuri dilahirkan jadi wanita.

6.Bisa absen tepat waktu, kalo mesin absen itu cewek hidup en bisa ngomong, niscaya bakal muji-muji gini nih…”aih aiih si abang, udah cakep, rajiiin pula, besok dateng pagi lagi ya baang, aye tungguin di sini jangan lupa yaa”. Egh, kok saya bayanginnya mesin absen cewek sih, payah..disorientasi gender kambuh.

7.Bisa segera menyelesaikan kerjaan yang ditinggal kabur tenggo kemaren sore. Eh, bukan tenggo, pulang tepat waktu karena suatu hal yang urgent seperti itulah. Janji dengan seseorang mungkin bisa dikatakan urgent karena itu mempertaruhkan kredibilitas personal dan mempengaruhi stabilitas di level makro dan mikro, hallah, edun..ini ngomongin tenggo apa moneter sih.

8.Lebih cepetan browsing2 di kantor…(browsing kerjaan maksudh saya, anda-anda juga tau maksud saya kannn?)

9.Bisa lebih cepetan mengetahui update gosip di kantor … (gosip tentang kerjaan maksudh saya, macem project selanjutnya, progress yang kemaren…ah, anda-anda masih juga tau maksud saya kannn?)

10. Bisa lebih cepetan ketemu gebeten di kantor, (kalo yang punya gebetan, ato setidaknya seseorang yang memberi semangat anda di kantor…herannya, saya kok semangatny ngeliat OB yang mungkin bisa saya titipin makan siang nanti siang yak?, lagi sok rajin saya, pergi pagi pulang petang, gak sempat nyari makan siang)

Nah-nah..buanyyyaaak banget kan keuntungan Dateng Pagi-Pagi itu, jadi teman-teman, percayalah telah kita buktikan dan kita lihat, kita memang hebat!!!

(jumat kmaren: Pertamax:petromak;Keduax:masdharma;Ketigax:masanang;Keempatx:saya(07.45); Klimax:angga)

From Forest School to Freedom

It’s 10 years since the Nyaru Menteng (NM10) orang-utan rescue and rehabilitation centre opened in Borneo. Last night, founder, Lone Droscher-Nielsen was in London to talk about her team’s work to save this endangered species, and to raise much-needed funds.

Recognisable from TV series’ Orang-utan Diary (BBC) and Orang-utan Island (Animal Planet), Lone’s talk at the Royal Geographical Society, Kensington, covered these issues:

~ rainforest destruction, and the rise in palm oil plantations
~ orang-utans’ loss of habitat, often killed
~ the continued decline of orang-utans at current rates means they may be extinct in a decade
~ the need for sustainable palm oil + protection of the orang-utans’ natural habitat

More:
~ Photos of Lone – Ten Years of NM10
~ Video-clips of Lone’s talk on Ten Years of NM10
~ Borneo Orang-utan Survival website

De hypotheekrenteaftrek gaat op de helling. Als het aan Wouter Bos van de PVDA ligt. Overigens niet ten tijde van dit kabinet, maar Bos neemt – gedurfd – een sprong in het diepe. Of eigenlijk, hij springt het ravijn in, en hoopt dat andere partijen in de Tweede Kamer hem zullen opvangen!

Die laten hem gewoon vallen… Toch?!

Politiek gezien is het bijna zelfmoord om dit punt aan te dragen als iets wat van tafel moet, in die zin dat u kunt fluiten naar de renteaftrek! Juist in deze tijden van crisis en algemene malaise!

Wouter Bos is flink bezig om de PVDA tot historische dieptepunten te werken en dat lukt hem aardig gezien het grote aantal kiezers dat hem de rug heeft toegekeerd. Voor Bos is de gewone man niet meer belangrijk, maar de Staat, Nederland en in het verlengde daarvan, Europa. En natuurlijk zijn neoliberale vrinden…

Zijn doortastend optreden zal wel de opmaat zijn naar een hogere functie binnen de EU; zijn ambities die hij nu min of meer ten toon spreidt is in ieder geval niet bedoeld de idealen van de sociaaldemocratie te laten zegevieren. Waar hij kan zal hij het mes in zetten, zogenaamd om de voorzieningen in stand en betaalbaar te kunnen houden. In ieder geval om de overheidstekorten verder terug te dringen.

Het is echter niet of iets betaalbaar is, maar of je er zoveel geld voor wilt uittrekken. Als je stelt dat 400 miljoen genoeg is voor, ik noem maar wat, ouderenbeleid dan ga je allerlei voorwaarden stellen als blijkt dat het geld niet toereikend is omdat steeds meer ouderen aanspraak maken op deze voorziening. Ga je daar nog eens op bezuinigen, zeg een kwart, dan is dat 100 miljoen die het overheidstekort moet bijvullen terwijl buiten de ouderen gewoon kunnen opzouten met hun gezever…

Het ontslagrecht is al versoepeld, de AOW is op een spekgladde glijbaan gezet, en wie herinnert zich nog de nodige perikelen rondom de WAO en de invoering van de WMO: allemaal bezuinigingsmaatregelen. Iedereen wordt als een citroen uitgeperst en het schijnt dat de PVDA het hardst kan persen! De PVDA heeft al heel wat kroonjuwelen verkwanseld voor … mogelijke toezeggingen, maar er nog niks voor teruggekregen!

Keiharde toezegging van de kant van het CDA zijn er niet. Medewerking van de VVD hoeft hij niet te verwachten in deze tijden van crisis. Ze zijn slimmer dan dat Bos voor mogelijk achtte. Deze miscalculatie komt voor rekening van de PVDA. Bos mag dan een uitstekend econoom zijn, en goed functioneren als penningmeester van het Haagse Clubje, als politiek leider stelt hij niets meer voor. Ja, als menner van het Arbeiders Volk dat zijn kop moet houden en doorwerken als er weer redenen zijn voor kritiek vanuit de achterban!

Ik kan het op een briefje zetten, sterker nog, het staat hier op de website, dat de PVDA straks, bij de Kamerverkiezingen zodanig is afgeslankt qua zetels dat andere mogelijke regeringspartijen de PVDA niet meer zien zitten…

Bos’ inzet zal daarentegen beloond worden, voor hem persoonlijk dan. Het zal niet lang duren of hij krijgt een fantastische baan aangeboden, op Europees niveau, misschien wel voor de Verenigde Naties. De incompetente Ploumen (voorzitter van het PVDA-bestuur) en de nikszeggende Hamer (fractievoorzitter van de PVDA) kunnen nog een breiclubje oprichten. Bij de gemeenteraadsverkiezingen zal het duidelijk worden gemaakt door de kiezer hoe hij/zij er zelf over denkt! Maar dan krijgen we een herhaling van wat Wim Kok ook eens zei: “Ik heb nu een andere verantwoordelijkheid (dat van minister van financiën, red)”, en paste meteen een forse verhoging toe op de benzineprijs. Zo moet ook Bos nu denken. Denken dat hij nu een andere verantwoordelijkheid heeft, en ook nog eens politiek leider van de PVDA. Een onmogelijke combinatie! Je moet haast een gespelen persoonlijkheid hebben om dit met elkaar te kunnen verenigen.

Balkenende lacht in zijn vuistje, hij laat Bos de hete kooltjes uit het vuur halen. Dat doet een knecht graag voor zijn Baas…

Bos: Hypotheekrenteaftrek sneuvelt binnen paar jaar

Van onze parlementaire redactie

DEN HAAG -  De regeling voor hypotheekrenteaftrek gaat binnen enkele jaren op de helling. Dat voorziet minister Bos (Financiën). Volgens de PvdA-bewindsman draait een volgend kabinet de bestaande regeling de nek om.

Foto: ANP

„Mijn voorspelling is dat het huidige systeem van hypotheekrenteaftrek het volgende kabinet niet zal overleven”, zo zei Bos gisteren op de Universiteit van Amsterdam, waar hij sprak in zijn hoedanigheid van minister.

Hoewel verkiezingen in uiterlijk 2011 zullen uitmaken of de PvdA überhaupt in een volgend kabinet plaats mag nemen, zijn de uitlatingen saillant aangezien dit kabinet studeert op miljardenbezuinigingen om het huishoudboekje van het rijk weer op orde te brengen.

Door de economische crisis moet een tekort van jaarlijks circa 35 miljard euro worden weggewerkt. Ambtelijke werkgroepen zoeken daarom voor het kabinet naar forse kostenbesparingen. De hypotheekrenteaftrek wordt ook onder de loep genomen, zei het kabinet eerder al.

Bos benadrukt dat een ingreep in de aftrek alleen geleidelijk kan verlopen omdat de huizenmarkt anders in ’chaos’ wordt gestort. „We moeten wel uitkijken, het moet zorgvuldig gebeuren omdat de woningmarkt zeer snel reageert op wat mensen verwachten dat er met hun huis en hun vermogen gebeurt”, aldus Bos. Dat geldt volgens hem ook voor de gelijktijdige ingrepen in de huursubsidie.

Het beperken van de fiscale aftrek voor woningen is een lang gekoesterde wens van zijn PvdA. In het laatste verkiezingsprogramma uit 2006 staat dat de maximale aftrek moet worden teruggebracht van 52 naar 42 procent.

Geschokt

Bij de VVD is geschokt gereageerd op de uitspraken van Bos. „Een compleet fout signaal”, reageert VVD-Kamerlid Remkes. „Over afschaffen van zo’n belangrijke maatregel voor mensen begin je niet midden in de crisis en zeker niet nu de huizenmarkt instabiel is. Een grote fout.”

Kamerlid Omtzigt van regeringsfractie CDA: „In deze economisch slechte tijden zitten we zeker niet op dit soort bespiegelingen te wachten.”

Het kabinet stemde in maart al in met een extra belasting voor de 16.500 woningen boven een miljoen euro. Daarbij werd de hypotheekrenteaftrek zelf nog niet aangepakt. Bos erkende gisteren die nieuwe belastingheffing als „de achterdeur” te zien om zo de hypotheekrenteaftrek te kunnen beperken. „Het maakt niet zoveel uit of het via de voor- of achterdeur gaat. Wij doen het via de achterdeur. Het komt op hetzelfde neer.”

Die Eislaufsaison wird schon bald eröffnet. Beim Frog Pond (Froschteich) im Boston Common (Stadtpark) war der Start angeblich letztes Wochenende. Der Eisrink ist aber bis zum nächsten Wochenende geschlossen. Kein Wunder bei dem herbstlichen Wetter:

Auch die Frösche scheinen nicht so erfolgreich beim Angeln:

Sonja war gestern Abend das erste Mal im Strick-club von Thomas’ Mitarbeitern. Einmal pro Woche treffen sich ein paar Chemiker zum Stricken, Fernsehen und Quatschen. Der Film des Abends war “Next stop Wonderland” und spielt in Boston (die Endhaltestelle von der blue line heisst effektiv Wonderland).

ik kon niet tegen zandkorrels tussen mijn tenen of in mijn onderbroek, laat staan allebei tegelijk. omdat ik graag in de natuur vertoef, kwam ik dan ook vaker terecht in het bos dan aan zee. zeker met de fiets is het daar aangenamer toeven. liever een col hors catégorie dan tegen de wind beuken in de polders. liever het geritsel van de bladeren dan striemend zand in mijn gezicht. maar er is langzaamaan een kentering gekomen. zij heeft het wel voor de zee en in een verliefde bui ging ik wel eens mee. om bij haar te zijn, de zee nam ik er gewoon bij. maar toen ontdekten we samen andere kusten dan de vlaamsche: de zeeuwse, portugese, franse, deense en zweedse. daar waar stranden nog stranden zijn en duinen nog duinen. waar je elkaar niet voor de voet loopt en niet in de schaduw vertoeft van torenhoge flats. waar je overweldigd wordt door de machtige krachten van het water. en zo komt het dat we in de herfstvakantie een weekje weg waren. aan zee. uit vrije wil. net over de grens, waar volgens de lokale gebruiken alles ‘gezellig’ is, maar de kust vooral een stuk mooier. zalig niets doen. meer moet dat niet zijn. en ze zien ons daar nog terug. en dat zand tussen mijn tenen, dat pak ik er met de glimlach bij. dat in mijn onderbroek schuurt nog altijd even hard.

Am Sonntag spazierten wir durch das North End, was hier auch Little Italy genannt wird. Rot weiss grün sind die Farben hier, zu kaufen gibt es gelati, Panettone, Cantuccini, vino, pasta, pasta, pasta, … und alles, was das italienische Herz begehrt. Es gibt viele Strassencafés und da und dort diskutierten ältere Herren auf dem Trottoir in italienischer Sprache.

Das ist im Norden vom Nordend mit Blick Richtung Süden. Little Italy beginnt links hinter den roten Brickhäusern. Und die Kondensstreifen am Himmel zeigen, wie nahe der Flughafen ist…

Wein werden wir dann aber woanders kaufen, wo es mehr einheimische Auswahl hat, denn wer möchte hier schon europäischen Wein trinken… Nur zum Weinkaufen darf man seinen Pass nicht vergessen. Unsere Schweizer ID-Karte wird hier nicht als Foto ID anerkannt und man riskiert ausgelacht zu werden. Das passierte uns damals auf der Bank – immerhin akzeptierte sie den Führerschein obwohl er kein Ablaufdatum hat. Und weil die gute Frau unsere Pässe und die zweite ID (ein Beweis reicht heir nicht) nicht kopiert hat, müssen wir dies nun nachholen mit einer Erklärung, warum wir eine amerikanische Adresse angaben und wo wir normalerweise Steuern zahlen. Interessant ist auch unser Status. Bestimmt sind wir “aliens” (hier als Ausländer und nicht als Ausserirdischer verstanden), dann gibt es aber noch nähere Beschreibungen wie “legal alien”, “resident alien” oder “nonresident alien”.

Sudah seminggu ini saya menjalani aktivitas sebagai Local Enumerator (LE) Dana BOS di sejumlah Sekolah Dasar Negeri di Kabupaten Brebes. Sebuah aktivitas yang cukup menyita waktu tetapi cukup menyenangkan, sebagai sarana refreshing di tengah kesibukan utama sebagai seorang dosen.

Sebelum bercerita lebih lanjut tentang ‘tugas baru’ ini, mungkin ada di antara teman-teman blogger yang masih belum familiar dengan istilah Enumerator ataupun Local Enumerator. Bagi yang sudah paham, anggap saja ini sebagai sharing atau berbagi informasi saja. Secara sederhana Enumerator bisa diartikan sebagai ‘pencari data’, dalam istilah lain sering disebut surveyor. Adapun Local Enumerator adalah petugas lokal (suatu wilayah atau daerah) tertentu yang bertugas mencari data tentang ‘sesuatu’.

Okey, biar lebih jelas, saya ingin sedikit flash back tentang ihwal tugas baru saya ini. Mulanya, suatu malam saya didatangi seseorang, yang kebetulan teman tetangga saya. Ia mengatakan maksud kedatangannya adalah meminta kesediaan saya untuk menjadi salah satu anggota tim pemantau dana BOS (Bantuan Operasional Sekolah) di sejumlah Sekolah Dasar Negeri (SDN) di Kabupaten Brebes. Saya, yang ketika itu masih belum ‘ngeh’ tentang tugas dan cara kerja pemantau tersebut, langsung mengajukan beberapa pertanyaan. Mengapa saya yang dipilih?Trus apa tugasnya nanti? Pertanyaan pertama dijawab dengan mengatakan bahwa yang dicari adalah beberapa orang guru atau dosen yang tidak mengajar di SD/MI atau SMP/MTs. Okey, sampai di sini saya paham. Saya memang murni hanya mengajar di perguruan tinggi dan tidak mengajar di sekolah dasar ataupun menengah. Pertanyaan kedua dijawab dengan singkat, ‘belum tahu’.

Selanjutnya, ia meminta nama lengkap saya beserta no hp, sebagai data awal untuk dikirim ke Jakarta. Sebagai informasi, kegiatan tersebut nanti akan didanai oleh Bank Dunia, sebuah lembaga yang nota bene mengucurkan dana BOS untuk kepentingan pendidikan di Indonesia.

Selang beberapa hari, tepatnya 2 hari setelah pertemuan tak terduga di malam tersebut, saya mendapat telepon dari Jakarta yang menginformasikan bahwa nama saya masuk dalam nominator enumerator untuk monitoring dana BOS di Kabupaten Brebes. Saya diminta hadir untuk proses interview di Hotel Bahari Inn Tegal, pada Selasa, 3 Nopember 2009, Pukul 13.00 WIB dengan membawa curriculum vitae (CV).

Tepat pada hari yang ditentukan, saya pun hadir di tempat acara 15 menit sebelum acara dimulai. Tepat pukul 13.00 WIB, kami para peserta interview berjumlah 12 orang memasuki ruangan. Setelah mengisi daftar hadir, kami diminta meninggalkan ruangan, untuk menunggu giliran interview. Satu persatu peserta dipanggil. Ketika tiba giliran saya, dengan penuh percaya diri saya menghadapi dua orang panitia dari pusat (Jakarta). Sekitar 10 menit saya menjalani proses interview. Sebelum meninggalkan ruangan, panitia pusat mengatakan bahwa nanti malam keputusan atau hasil interview akan langsung disampaikan via phone. Mereka juga menginformasikan bahwa hanya 6 orang saja yang akan dipilih, dari 12 orang peserta interview. Saya pun pulang dengan penuh harap semoga nanti malam mendapat berita baik berupa lolos seleksi.

Tepat pukul 20.00 WIB, hp saya berdering. Dengan harap-harap cemas, saya angkat hp tersebut. Dari seberang, terdengar suara seorang perempuan muda yang tidak saya kenal. Ternyata, dia adalah salah seorang anggota panitia pusat yang tadi sore menginterview saya. Dengan nada bertanya dia mengatakan, “Ini dengan Pak Didi junaedi?” “Iya betul, saya sendiri”, jawab saya. “Selamat ya Pak, Bapak sekarang bergabung bersama tim kami, Bapak lolos seleksi”, demikian ucapnya. “Alhamdulillah”, batin saya berucap. “Besok pagi, pukul 09.00 WIB, Bapak dimohon hadir untuk mengikuti pelatihan sehari tentang enumerator dana BOS, bertempat di Hotel Bahari Inn, Tegal”, tegasnya. “Baik bu,” jawab saya. “Oke Pak, kalau begitu sampai ketemu besok pagi di tempat acara”, pungkasnya. Telepon pun ditutup.

Rabu, 4 Nopember 2009, pukul 8.15 WIB, saya sudah siap berangkat menuju tempat acara. Tiba di lokasi pelatihan pukul 8.45 WIB, 15 menit sebelum acara pelatihan dimulai. Tidak seperti saat interview yang dilaksanakan on time. Acara pelatihan ini sempat molor ½ jam, karena menunggu beberapa peserta yang belum datang. Acara baru benar-benar diumulai pukul 9.35 WIB.

Pukul 12.00 WIB, seluruh peserta dan pemateri pelatihan beristirahat. Sembari menikmati hidangan makan siang di resto Hotel Bahari Inn Tegal, kita saling berbincang tentang gambaran pelaksanaan tugas sebagai enumerator ini nanti di lapangan. Selesai makan siang, kita melaksanakan sholat zuhur di kamar salah seorang pemateri.

Pukul 13.15 WIB acara pelatihan dilanjutkan sampai sore hari pukul 16.30 WIB. Selanjutnya, masing-masing dari kami dibekali sejumlah materi pelatihan dan rincian tugas yang akan kami laksankan di lapangan nanti. Acara pelatihan pun ditutup tepat pukul 16.45 WIB. Kami pun kembali ke rumah masing-masing.

Jumat, 6 Nopember 2009, pukul 07.30 WIB, salah seorang tim enumerator pusat menghubungi saya via phone, menanyakan apakah saya bersedia mendampingi kunjungan ke sekolah-sekolah. Maka saya jawab bersedia. Pagi itu, mereka menunggu di depan jalan raya dekat tempat tinggal saya. Hanya dalam hitungan menit, saya pun sudah bersamanya untuk memulai tugas sebagai LE. Meskipun surat tugas dari Dinas Pendidikan belum ada di tangan, karena masih dalam proses, tetapi karena didampingi tim dari pusat, saya pun berani memulai tugas baru sebagai LE.

]]> http://destinationboston.wordpress.com/2009/11/14/es-regnet/ Sat, 14 Nov 2009 19:20:11 +0000 sonja http://destinationboston.wordpress.com/2009/11/14/es-regnet/

Am Wochenende gibts Pancakes mit Ahornsirup statt Zopf. Hier ist es wohl das Standardfrühstück (auch unter der Woche); aber zugegeben, es ist schnell zubereitet und schmeckt. Und wenn das Wetter nicht nach draussen lockt, dann nimmt man sich gerne etwas mehr Zeit fürs Frühstück.

Diese Woche war so ziemlich öder Alltag. Sonja verbrachte viel Zeit im Internet und noch mehr am Computer. Tja, Informationsbeschaffung über Kunstschulen und Jobsuche ist ein Fulltime-job. Zudem hat sie ihr Portfolio auffrischen müssen und ins Englische übersetzen. Das hat sie in den letzten Monaten total vernachlässigt. Tz, tz, tz.

Diese Woche haben wir bestürzt vom Unfalltod von Ueli Gegenschatz erfahren – einer der bekanntesten (Schweizer) Basejumper der Welt. Erst noch haben wir seinen Auftritt im Schweizer Fernsehen gesehen, wo er davon gesprochen hat, dass das Risiko immer kalkulierbar sei. Und nur wenige Tage zuvor ist der junge Chemie-Professor Keith Fagnou von der University of Ottawa (Kanada) verstorben. Bei ihm ein Postdoc zu machen wäre Thomas’ zweite Wahl gewesen…

Und es war auch diese Woche, dass Thomas herausgefunden hat, dass es am MIT eine skydive-Gruppe gibt. Sein Fallschirm wird also nach Weihnachten trotzdem mit im Gepäck dabei sein. Aber keine Angst – er wird wie gewohnt aus Flugzeugen springen und nicht von Brücken, Hochhäusern oder Felswänden.

The Book of Shadows

This is an extract from the book “Circle of Fire” by Sorita d’Este and David Rankine, providing an introduction to the use and purpose of the Book of Shadows in traditional British Wicca, as well as those working solitary in the exoteric traditions practiced widely today.

————————-

The Book Of Shadows

This term, which is often shortened to ‘BOS’, is used to describe the book of rituals and spells which is traditionally copied by hand by a new initiate from their initiator. Contrary to popular belief, there are many different Books of Shadows, as each witch is encouraged to add their own rituals and spells to the book they copied from their High Priestess or High Priest. When they in turn pass it on to their own initiates the book may sometimes be significantly different from that which they themselves copied, although of course some material will remain the same. These BOS’ which are passed from initiator to initiate, who in turn may pass it to their own initiates, are considered to be oathbound, which means that they are not shared, shown or given to anyone apart from initiates in the same tradition. In doing this Wicca continues a long tradition of magickal books used by witches and magickians. From books of spells and incantations used by the ancient Egyptian priesthoods to Roman witches through to the grimoires, the book of magickal practice and technique has a long and well documented history.

 

Those working outside the established initiatory traditions may choose to create their own Books of Shadows by gathering together over their years of practice the ceremonies, invocations and spells they use and find effective. Solitary practitioners may do this by looking through and compiling such material from their personal magickal diaries. There is no reason not to call such a book a Book of Shadows and likewise as it is not oathbound to a particular tradition it is up you who you would share the material in it, however as with all things it will be worth considering the magickal axiom ‘To Keep Silent’ when doing so as traditions such as keeping magickal material oathbound are usually firmly based in the knowledge gained through experience, not as some would have you believe simply in the wish to keep secrets for the sake of secrets.

 

———————–

 

This is an extract from the book Circle of Fire, by Sorita d’Este and David Rankine

(c) Sorita d’Este and David Rankine 1997, 2009
This article is reproduced here with the kind written permission of the author. All rights reserved.   For more information on Sorita d’Este see her website http://www.sorita.co.uk and for David Rankine see http://www.ritualmagick.co.uk.

Congratulations to IAGARB member Lindsay Logan who won Best of Breed and Best Opposite Sex in the Giant Angora Class at the ARBA National Convention in San Diego!  Judge Ray poses with a joyful Lindsay and her gorgeous rabbits – Bungalow Farm’s Gilda  BOB and Bungalow Farm’s Sundance BOS.
IAGARB member Cathy Lenker also placed well in the Giant Angora Intermediate class with Bungalow Farms Koln and Bungalow Farms Marquee.

We are very proud of you both and your spectacular German Angoras!  Quality shows!  Lindsay and Cathy, we hope to see you both in the spring for registration.

Thanks to Betty Chu for allowing us to use your photograph.