Dochter E. zit nu al eventjes op haar nieuwe kamer, en die geraakt stilaan meer en meer afgewerkt (alleen de verlichting blijft een heikel punt – maar dat is evenzeer een probleem op de andere kamers – maar ik vind dat een bijzonder moeilijk element trouwens, verlichting).

Inmiddels hebben we enkele foto’s, maar eerst nog even terug keren naar hoe het was, toen de beide meisjes na de verhuis de kamer (van dochter E.) deelden.

Inmiddels, met veel tijd en boterhammen en frustraties en tranen en noeste arbeid, is er een en ander veranderd, en heeft dochter E. eindelijk ook haar eigen plek.

Ondertussen werd ook de kamer van dochter M. wat herschikt met nieuwe meubels (bed en bureau).

Iemand geïnteresseerd in een hoogslaper?
Wij hebben er hier een op overschot en die mag opgehaald worden.
Je kent dat wel: kinderen van een jaar of zes, zeven zijn daar dol op en willen absoluut zo’n exemplaar, maar tegen dat ze dertien zijn, zijn ze daar dan wat te groot voor (zeker als er in het nieuwe huis niet zoveel ruimte meer is tussen bed en plafond) en willen ze weer een gewoon bed.
Het is een metalen hoogslaper, met een bureau / speelvlak eronder in blank hout.

Geen paniek: de rommel is niet inbegrepen (is nog foto van lang geleden, toen ze nog niet op onze kamer sliep, maar op haar eigen – uiteraard nog onafgewerkte – kamer).
Ook niet inbegrepen is een matras.

Wie interesse heeft in het “bananenblad” boven het bed, laat het ook maar weten.

Er is bedenktijd tot 15 november, ’s anderendaags komen ze van de kringloopwinkel, maar ik wou eerst eens hier informeren of er mogelijks interesse is.

Ze heeft er lang naar uitgekeken.
Ze werd er soms depressief en doodongelukkig van.
We leefden met haar mee maar konden nog altijd geen mirakels verrichten.

Maar.

Vanavond is het dan eindelijk zover.
Na twee en een half jaar logeren op onze kamer, slaapt dochter E. vannacht eindelijk, eindelijk op haar eigen kamer.
Niet dat alles klaar en afgewerkt is, maar er is geschilderd, de plinten zijn bevestigd, er is stroom en er staat een bed. Wat hoeft een mens nog meer?
Jaja, nog een kleerkast en een bureau en een boekenkast en nog veel meer om van een kamer je eigen nest te maken, maar dat komt de komende weken (we hebben zaterdag alvast die Zweudse meubelgigant geplunderd).
Inmiddels wordt ook de kamer van dochter M. gereorganiseerd door de aankoop van een tweepersoonsbed (euh ja, ze hebben daar zaterdag goed verdiend aan ons), dus we weten de komende weken nog wat gedaan.

Foto’s volgen later.

Vanavond was wederhelft aan het lezen over passief bouwen (tja, het gaat hier al eens over bouwen en aanverwanten).

Zegt zoon S.W.: “passief bouwen, is dat dan dat je rustig toekijkt terwijl anderen je huis bouwen?”

Eventjes maar.
Maar toch.

Dat alle werken in huis veel trager vooruitgaan dan gewenst, tja, daar is niet veel aan te doen.
Dat er nog heel veel moet gebeuren, daar kan ik – bij momenten – zelfs mee leven.
Dat de voorlopige oplossingen na bijna vijf jaar van hun pluimen laten, tja, dat is normaal zeker.

Maar dat ge miserie hebt / krijgt met de dingen die wel al afgewerkt zijn, daar word ik dus meer dan eens zo vreselijk moedeloos van (en nu is zo’n moment).

Zoals daar zijn:
- onze keukenvloer: in tegenstelling tot gezegd en verwacht, moet je er zo mee opletten want als je de verkeerde dingen morst, geeft dat plekken die er niet meer uitgaan (ze vreten zich in de steen). Nu duiken er plots problemen op met het product dat ik tot nu toe gebruikte om schoon te maken (nochtans op basis van lijnolie) met als resultaat dat hij op sommige stukken niet meer om aan te zien is (en ik heb geen flauw idee hoe we het kunnen oplossen).
- het keukenwerkblad: een houten werkblad uit allemaal kubusjes kopshout in beuk, ingeolied met een niet-giftig beschermend product. Heel mooi, maar dat product reageert, door de aanwezige nafta, verkeerd met de lijm die al die blokjes samenhoudt: op de plaatsen die te nat blijven (is dus wel een keukenwerkblad hé, dus wordt het af en toe wel eens nat) verandert die lijm in een kleverige smurrie die uitloopt op het blad en alleen weg te schuren is. Het probleem doet zich al lang voor, maar pas sinds kort kennen we de oorzaak ervan. Nu nog een oplossing vinden (nooit gedacht dat je een chemicus moest zijn om je huis in te richten).
- de toiletten: blijft een aanslepend probleem. Het getjol met emmers begint danig mijn keel uit te hangen, maar ja, ook hier is geduld het codewoord. Er een regenwaterput. Ooit.
- het dak in de eetkamer: door technische onvolkomenheden regent het bij zware regenval en ongunstige windrichting binnen. Wel altijd op een andere plaats, het moet toch spannend blijven, nietwaar (en niemand om tegen te reclameren want hij heeft het zelf geplaatst).
- onze wingerd: in het voorjaar wingerd geplant om een vreselijk lelijke muur te bedekken, en groen is altijd aangenaam. Hij deed het een hele poos heel goed, maar nu staat hij er maar belabberd en triest bij. Blijkbaar gebruikten die kleine, schattige, harige monstertjes die plantenbak iets te veel als kattenbak. Weer iets om een oplossing voor te zoeken.
- en zo kunnen we nog even doorgaan.

Is het dan zo abnormaal om wat vooruit te willen, en niet alle energie te moeten steken in dingen die in orde hadden moeten zijn?
En heeft het eigenlijk nog zin om te proberen voortdoen, als ge dan toch moet herbeginnen.

Ze zitten allebei waar ze zitten moeten: op hun eigen kamer. De voorbije weken heeft wederhelft E. (en ook zoon J.) zich uit de naad gewerkt om de kamer van zoon J. klaar te krijgen. Ik heb mij beperkt tot het schilderen van de kastdeuren (donkerblauw bij zoon J. en lavendelkleur bij zoon S.W. – die moesten ook nog gedaan worden) en de kamerdeuren (wit), en het schoonmaken achteraf.
Het werd een beetje een rush tegen de tijd, maar op de vooravond van 1 september zat ook zoon J. op zijn eigen domein. En aangezien ik zoon S.W. zijn kamer enkele weken gebruikt heb als schildersatelier, was daar ook weer behoorlijk wat opkuis nodig tegen dat hij maandagavond terugkeerde uit Noorwegen.
Maar op nog wat afwerking en verlichting na, zijn die kamers klaar.

(thuisbasis zoon SW)

(domein zoon J.)

Na anderhalf jaar gekampeerd te hebben op de toekomstige kamer van dochter E., zijn ze daar nu weg en kunnen we beginnen aan de schilderwerken in deze kamer. Het wordt dringend tijd, want haar gemoedsgesteldheid zakte – begrijpelijkerwijs – onder nul toen bleek dat ze ook deze 1 september niet naar haar eigen kamer kon (ondanks herhaalde beloftes, shame on us).
Maar vooraleer we de schilderwerken kunnen/konden aanvatten, moest de kamer eerst volledig leeggemaakt worden (lees: uitgemest – uit eerlijke schaamte durfde ik toch geen foto te nemen). Ah ja, ze zijn nu wel naar boven, maar de helft van hun spullen is blijven staan. Te klein, te versleten, niet meer nodig, enz.: wat vorig jaar nog niet weg mocht, hoort nu dan toch niet meer thuis in hun leefwereld. Mama en papa kunnen dus weer beginnen te sorteren en een nieuwe bestemming te bedenken. Pfff.

En dan wachten over enige tijd nog de spullen van dochter E.

Vandaag heb ik nog een dagje verlof opgenomen, na anderhalve week moest dat alweer kunnen, vond ik.
Maar het was geen dagje om op mijn lui gat te zitten, zoals dat plastisch omschreven wordt.

Iets langer geslapen. Of toch een poging gedaan tot (ik droom van de dag dat we een echte slaapkamerdeur hebben en dat de badkamervoorraden op de badkamer staan en dat dochter E. op haar eigen kamer ligt: om dan niet gewekt te worden door dochter M. die van de ladder komt, of van dochter E. die haar dekbedovertrek aan het goedsteken is, of van een van de kleine katten die met mijn dekens (en letterlijk met mijn voeten) aan het spelen was, of van dochter M. die ik weet niet wat uit de voorraadkast moest hebben)
Na douche en ontbijt een laagje verf op de deuren gelegd.
Een beteken gecomputerd (mails en zo gelezen)
Auto in op weg naar Deerlijk, naar Okay en Meubelen Gaverzicht. Niet te geloven hoeveel lelijke dingen we gezien hebben, amai mijne frak, maar gelukkig toch wel die ene kleerkast die dochter E. (en ook ons) beviel (en helaas toch iets duurder uitviel dan verwacht, maar soit).
Teruggereden naar Gent, maar vooraleer thuis te gaan middagmalen, eerst een ommetje gemaakt naar de brillenwinkel vermits er een accidentje was met de bril van dochter E. Tot mijn – aangename – verrassing bleek die nog onder garantie te vallen, het is nu alleen kwestie van dezelfde nieuwe montuur te vinden. Voorlopig hebben ze haar gelukkig wel gedepaneerd.
Thuis middagmalen (liep inmiddels wel al tegen drieën).
Ondertussen zoon J. – eindelijk – naar de bank voor het openen ener jongerenrekening, waarbij hij opbelde dat hij dat niet kan omdat ze bij de bank mijn nieuwe identiteitskaart nog niet ingelezen hebben (of zoiets) en toen bleken ze ook nog de kaart van wederhelft E. nodig te hebben. Soit, hij over en weer om die kaarten, om veel te snel weer thuis te staan. Morgen moet hij nu terug want … inmiddels lag het computersysteem van de bank plat. Grrrr. Niet te doen, die instellingen.

Nog een laatste laag verf gelegd op de deuren. Nu enkel nog de kastdeuren van zoon J.
Snel naar de dermatoloog met dochter E. want die heeft vreselijk last van wratten op haar voeten. We dachten dat ze nog een vriesbehandeling ging krijgen, maar blijkbaar was de toestand weer verergerd, dus zou het toch niet helpen (en de dokter was zo lief om haar niet nodeloos pijn te doen). Een nieuw product voorgeschreven gekregen en over twee maanden terugkeren. Ik hoop toch dat ze er eens vanaf geraakt.
Vervolgens zelf naar de dokter omdat ik enkele voorschriften nodig had, en inmiddels naar een paar vervelende dingen wou laten kijken (niets ergs). Resultaat: twee verwijzingen voor twee verschillende onderzoeken op twee verschillende plaatsen. Holadiejee.

Gelukkig op een redelijke termijn weer thuis (een goeie drie kwartier, da’s bij hem in spoedtempo, maar veel geluk gehad: geen patiënten voor mij, en onmiddellijk een bus).
Avondmaal.
Dan eindelijk tijd om een uurtje buiten te zitten met de krant.
Genoten van een aflevering van de ongelooflijk knappe miniserie To Play the King.
Nog wat van planning gedaan, nog wat mails gelezen, nog wat blogs gelezen, nu wat schrijven en inmiddels weer hoogtijd om te gaan slapen, want morgen is het weer werkdag.

Ze komen nog.
De rest van de verslagen en foto’s van onze reis.
Als er meer uren in een dag zitten.
Want inmiddels is het weer werken geblazen.
En kruipt er behoorlijk wat tijd in Gentblogt.
En moet er gekookt worden. En opgeruimd. En gewassen. En …
En vragen wederhelft en kindjes ook wat aandacht.
En wordt er volop gewerkt om de kamers boven verder af te werken, ook al zal het alweer niet lukken om dochterlief tegen 1 september in haar eigen kamer te krijgen. Er komt altijd wel iets tussen dat langer duurt dan voorzien.
Ik profiteer er momenteel van om de kastdeuren van zoon S.W. te schilderen, terwijl hij er niet is. Zo heb ik plaats op de kamer voor schragen om de deuren plat te kunnen leggen. Het frustrerende is dat je daar dus heel veel tijd voor nodig hebt: per laag twee dagen (eerst voorkant, ’s anderendaags achterkant). Het schilderen zelf is drie keer niets, op een half uurtje ben ik klaar met de twee panelen, maar die verf moet 16 u. drogen.
Ik had gehoopt om voor de kastdeuren van zoon J. twee dagen te winnen door de grondverf te kopen in de definitieve kleur (zoals ze ons vroeger reeds verf verkocht hebben), maar de verkoper die wederhelft vandaag trof, wist dat blijkbaar niet en adviseerde gewoon de witte grondverf. Grrr. En dan zijn er nog de twee kamer(schilder)deuren die een laagje moeten krijgen. Maar die worden gewoon wit.
Het zal wel vreselijk spannend worden om al die deuren klaar te hebben tegen volgende week, als zoonlief terugkomt uit Noorwegen, want dan ben ik mijn ’schilderkamer’ kwijt. Inmiddels worden plinten geplaatst en deze week kan zoon J. dan verhuizen.

Donderdag gaan we dan op zoek naar enkele meubelen voor de kamer van dochter E. Enfin, beginnen we de zoektocht. Weet iemand waar ze leuke, praktische en betaalbare kleerkasten verkopen (behalve de Weba en Ikea)?

Maar nu ga ik slapen, want vooralsnog telt een dag geen 48 u., zoals ik wel eens zou willen.

Het is eindelijk gelukt.
Na achttien jaar, en af en toe flink gezaag, heeft zoonlief zijn eigen kamer. En toppunt: de allereerste nacht (en veel volgende nachten) sliep hij alweer niet alleen. Maar nu wel met de persoon van zijn keuze. Want ze is gisteravond gearriveerd (met de nodige stress want we waren eigenlijk wat te laat vertrokken, en dan zaten we in de file rond Gent, en het was heet in de wagen, en ik had bovendien op de valreep gezien dat het vliegtuig een kwartier vroeger dan voorzien ging landen, en dus moest ze nog eventjes wachten), zijn allerliefste.

Het was voor de rest een race tegen de klok om de kamer voldoende klaar te krijgen, want er moest uiteraard ook voor examens gestudeerd worden. Vorig weekend en dinsdagavond kreeg zoonlief gelukkig hulp van zijn vrienden voor de schilderwerken. Dinsdag werden de deuren geplaatst (na vier en een half jaar, zomaar eventjes vijf binnendeuren ineens erbij, wat een luxe!) en gisteren had ik vrijaf genomen om de boel proper te maken zodat er verhuisd kon worden: ingemaakte kast van het ruim voorradig stof en zaagsel ontdoen, ruiten kuisen, vloer stofzuigen en dweilen. Op het eerste gezicht niet zoveel werk, ware het niet dat er bij die schilderwerken ook redelijk wat verf op niet te verven plaatsen terechtkwam, zoals op de ramen (niet behandeld hout, en dus geen sinecure om dat eraf te krijgen, want blijkbaar werd er niet zo goed afgeplakt) en op de vloer (geolied hout, dus dat viel beter mee, maar er moest af en toe toch flink gewreven worden).

Ondertussen plaatste wederhelft E. de stopcontacten en schakelaars terug (die verwijderd waren voor het pleisteren) om dan te moeten vaststellen dat er toch iets niet klopt want er is blijkbaar geen stroomtoevoer. Dat probleem moet nu ook nog worden uitgeklaard.

Maar de meubelen stonden boven vooraleer we naar Zaventem vertrokken, weliswaar nog in IKEA-versie (wel zonder de verpakking). Inmiddels is dat ook allemaal in orde gekomen. Ze mocht al onmiddellijk beginnen met de handen uit de mouwen te steken.
Nu deze kamer nog wat verder afwerken (deur en kastdeuren schilderen, plinten plaatsen, lamp(en) kopen), en dan voortdoen met de rest, zoals de tweede helft van de zolder, de toekomstige kamer van zoon J.

(Oh ja, zoals we konden verwachten, liet uitgerekend gisterochtend het toilet op de badkamer het voor de zoveelste keer afweten. Benieuwd hoelang de andere het uithouden. Geloof het of niet, maar anderhalf jaar geleden, toen tijdens de kerstvakantie een Roemeense vriend van dochter M. kwam logeren, gebeurde precies hetzelfde)

… zijn soms o zo handig.

Momenteel wordt hier op zolder gezaagd en geboord en geschroefd en geolied en geschilderd dat het een lieve lust is.
Morgen komt er een schilder om de nieuwe tussenwand te plamuren (als er niets tussenkomt welteverstaan) zodat die komend weekend ook wat lagen verf kan krijgen, en vrijdag (dus ook als er niets tussenkomt) zouden ze een aantal deuren komen plaatsen.

Want volgende week woensdag komt zijn prinses uit het hoge noorden. En dan moet hun nestje wel bewoonbaar zijn natuurlijk.

Update: de schilder is geweest, precies zoals afgesproken, een wonder zowaar. Hij is alleen een stukje vergeten en moet nu nog eens terugkomen, dus perfect was het nog niet.
Over de deuren heb ik nog geen nieuws, het blijft nog even spannend.

Ik hoor het mij vrijdagavond nog tegen wederhelft E. zeggen: “Ik ga blij zijn als het maandag is.” Hoogst ongebruikelijk van mij om zoiets te zeggen, maar toen had ik nog een volledig werkweekend voor de boeg (want gisternamiddag ben ik nog een paar collega-archieven gaan bezoeken, wat uiteindelijk ook werken is).
Gisteravond was ik dan ook uitgeteld en vanochtend (op het moment dat dit gepubliceerd wordt is het al dinsdag maar dit verhaal slaat wel degelijk op maandag) stond ik voor het dilemma: langer slapen of mee opstaan met de kinderen om dan een langere dag te hebben. Toch maar voor het laatste gekozen want ik wou een en ander doen: een hoop huishoudelijke dinges die waren blijven liggen, maar vooral ook gewoon een beetje lummelen en nietsdoen.

Ik was naarstig aan de slag met de was (vandaag 6 machines laten draaien, en de inhoud van 2 wasmanden die er nog stonden, opgeplooid) toen ik vanochtend met afgrijzen weer geconfronteerd werd met de toiletsoap! Jawel, het ding is nog steeds niet definitief opgelost. Gelukkig werd het probleem in de loop van de dag verholpen, maar inmiddels was mijn humeur behoorlijk onder nul gezakt en kwamen alle bouwfrustraties en wanhoop weer volop aan de oppervlakte, wat op zijn beurt weer geen goed deed voor het humeur.

Maar bon, het is ook een kwestie van er te leren mee leven en positief te denken zeker, dus toch genoten van wat boekskes te lezen in de namiddag.
Inmiddels was zoon J. thuisgekomen met zijn verhaal over de les LO. Ze waren blijkbaar naar de wielerpiste Eddy Merckx (op de Blaarmeersen) geweest voor een les pisterijden. Eigenlijk onverantwoord, vinden we: een klas compleet onervaren leerlingen met een zeer summiere voorbereiding laten rondcrossen op een piste (met een fiets zonder remmen volgens zoon J.). Wat te verwachten viel, gebeurde ook effectief: vlak voor hem een valpartij van twee medeleerlingen die hij ternauwernood kon ontwijken maar waarbij hijzelf ook tegen de vlakte (of liever ’schuinte’) ging omdat hij geen idee had wat hij in zo’n geval kan of moet of niet mag doen. Resultaat: twee schaafwonden op zijn elleboog en een blauwe plek op zijn zij. Gelukkig niet erger, en een doktersbezoek lijkt niet aangewezen.

Om het leed te verzachten, besloot ik bananenmilkshake te maken, iets waar ze hier verzot op zijn. Bananen, ijs en melk in de blender, laten draaien en voilà, heerlijke milkshake. Terwijl ik de glazen nam, viel mijn oog op een plek melk, vlak naast de bodem van de blender. En langs de andere kant nog een. “Tiens, dat loopt hier gelijk uit.” Ik schroefde snel de kan los om zo vlug mogelijk de glazen te vullen, maar dat had ik dus beter niet gedaan: bij het opheffen van de kan stroomde dus een douche milkshake over de keukenkast en op de grond en een deeltje op mijn kleren. Ik controleer normaal gezien altijd of dat mesgedeelte er goed opzit, maar vandaag dus niet, vraag me niet waarom. Resultaat: een hele hoop plakboel op te kuisen (het moet wel gezegd, dochter M. en zoon J. hebben het grootste deel voor hun rekening genomen), mijn humeur weer onder het vriespunt, en vooral, geen milkshake.

En dan schiet het op een bepaald moment door je hoofd: “nu hebben we het wel gehad voor vandaag”, maar doe dat dus niet, zo’n dingen denken (dat schoot vlak erna door mijn hoofd), want we bleken het nog niet gehad te hebben. Dochter M. ging vanavond, zoals elke maandag naar de zangles op de muziekschool maar vertelde bij thuiskomst dat ze was aangereden door een auto. Ze reed met de fiets toen vlak voor haar een auto uit zijn parkeerplaats wegreed (duidelijk zonder kijken) en zich keerde in de straat om de andere richting uit te rijden. Ze heeft toen zo hard mogelijk geremd en stuurde daarbij naar rechts, achter die auto, in een poging om hem te ontwijken en niet te vallen. Maar plots reed die achteruit, waardoor ze wel gevallen is (door de chaos van het ogenblik weet ze niet goed meer of die auto haar geraakt heeft of niet) en daarbij het stuur van haar fiets tegen haar borstkas gekregen. Die auto is evenwel prompt weggereden. Ze is dan maar naar huis gereden (ondanks het aanbod van omstaanders om haar te brengen of naar het ziekenhuis te voeren), maar niemand heeft een nummerplaat of zo.
Onze avond zag er plots helemaal anders uit (was inmiddels al kwart over negen of daaromtrent): eerst naar de politie om het – tegen beter weten in – toch wel aan te geven en dan naar de spoed. Daar werd ons aangeraden om eerst naar de spoed te gaan, alwaar ze ons een attest zouden bezorgen. Onderzoek, foto’s nemen, wachten e.d.m. maar op het eerste gezicht zijn er enkel wat kneuzingen en die moeten vanzelf genezen. Ik hoop vooral dat ze wat kan slapen vannacht. Vervolgens weer naar de politie voor de aangifte en dan eindelijk weer naar huis, inmiddels na middernacht.

En nu ga ik slapen en deze bewogen dag eindelijk afsluiten (en dan wel zien wat morgen brengt zeker?)

Eigenlijk feitelijk heb ik veel zin om te gaan shoppen.
Geen kledingshoppen want daaraan heb ik een hekel.
Veel liever homeshopping. Spulletjes voor het huis of voor de keuken. Dat vind ik wel leuk.
Maar ja.
Shoppen voor het huis heeft weinig zin als je in een halve bouwwerf woont. Dat is pas de laatste fase van de afwerking, de enige waarin ik zin heb trouwens.
En shoppen voor de keuken. Ik zou bv. graag wat kommen of zo vervangen door exemplaren die ik echt graag zie, maar de bestaande zijn nog niet kapot en anderzijds te versleten om nog aan de kringloopwinkel door te geven.

Anderzijds heeft Murphy weer toegeslagen gisteren.
Dochter M. wou een pompelmoes in de koelkast leggen, laat die uit haar handen glippen, pompelmoes valt tien cm (tien!) lager op een glazen koelkastboord en dan, krak! Uitgerekend het boord net boven de groentenbak. Ze mochten alle scherven vantussen de uien, wortels, tomaten en witlof gaan vissen (ik was gelukkig uit werken). Jawel, ik mag dus homeshoppen. Een nieuw boord bestellen (en weten dat het het al de tweede maal op nog geen jaar tijd is).

Daarnaast is er weer miserie met de toiletten. Dat van de badkamer ditmaal. Ik heb zo schrik dat die hele toiletsoap weer van voren af aan zal herbeginnen.
Ik ben inwendig woest. Vorige keer heeft ons dat een nieuwe pomp gekost (vreselijke kosten vind ik dat) en toen werd er afgesproken dat we een regenwaterput gingen steken, enzovoort enzovoort. En werd er verzekerd dat het de laatste keer ging zijn en dat het definitief ging opgelost worden. Maar ja, u kent dat wel. Het probleem is voorlopig verholpen, en dus geraakt dat naar de achtergrond, en dan vergeten. Tot de volgende keer. Dan is het weer prijs.
En dat ik daar ook moedeloos van word, dat moet ik niet meer uitleggen zeker?

Maar bon, ik ga experimenteren in de keuken, en taart bakken. Het schijnt dat het zeer eenvoudig is, dan moet het ook mij wel lukken zeker. En groenten klaarmaken. En vlees.
En ook kuisen, is dringend nodig. Want we hebben bezoek vanavond. Familie uit Kortrijk.

Update:

Was een heeeeeeel gezellige avond. Het zou er eens meer moeten van komen.

Ik denk dat mijn zonen super warmbloedig zijn.
Ze slapen (en vooral computeren) nog steeds op de toekomstige kamer van dochter E. in afwachting dat hun zolderkamers ooit klaargeraken (ik noem ons huis dan ook meestal “het huis van ooit”), maar bon.
Omdat het de oorspronkelijke bedoeling was dat ze in het vroege najaar al op zolder zouden slapen, werd de radiator in de kamer van dochter E. nog niet teruggeplaatst, omdat die kamer pas geschilderd zal worden nadat de jongens daar weg zijn. We kunnen zo blijven radiotoren ophangen en afhalen.

Dus zitten de jongens al heel de winter in een onverwarmde kamer. En op mijn door moederlijke bezorgdheid ingegeven vragen of ze het niet te koud hebben – het weer is nu niet direct extreem zacht te noemen – krijg ik steevast een ontkennend antwoord: “Maar ba neen mama, en als het te koud wordt, doen we wel een trui aan.” De helft van de tijd lopen ze zelfs gewoon in T-shirt rond.

Het kan natuurlijk wel zijn dat ze teren op de warmte die door hun pc’s geproduceerd wordt.

Ergens in september werd, op verzoek van onze zonen, beslist om de zolderverdieping, die na veel achternageloop gepleisterd geraakte, toch te splitsen in twee volledig afzonderlijke kamers. Wederhelft E. vond het wel wat jammer om die mooie, grote ruimte te verdelen, maar ik kon de jongens ook begrijpen. Ze zijn toch op een leeftijd gekomen dat ze gevoelig worden voor privacy en ik kan me wel voorstellen dat het niet zo leuk is om je liefje op je kamer te ontvangen als je broer daar ook aanwezig is.

Dus werd beslist om dit werk uit te besteden aan de schrijnwerker die onze keuken gemaakt heeft. In november had hij tijd. En inmiddels ging wederhelft E. het voorbereidende werk doen.

Vandaag is dus de laatste dag van november. Eergisteren heeft de schrijnwerker alles opgemeten en eerstdaags zal hij een prijs opmaken. Om honderdeneen redenen kon dat allemaal niet vroeger.
Het merkwaardige is, dat ik dat dus al van in september gelijk wist dat het zo zou lopen. Ik heb meermaals dingen voorgesteld om dit te vermijden, maar het mocht blijkbaar niet baten.

Wanneer ze nu op hun nieuwe kamer kunnen: geen flauw idee. Hopelijk zijn ze tegen dan het huis nog niet uit.

Zucht.

Zucht.

Zo af en toe eens een storm, zo’n lekker tempeest, ik kan daar eigenlijk intens van genieten.
Als ik van binnen naar buiten kan kijken, welteverstaan.
Zoals een beetje gisteravond. Als de wind de striemende regen over het straatoppervlak voortjaagt en het wegdek verdwijnt onder golven.
Als je in je lekker warme bed ligt te luisteren naar de huilende wind en de kletterende regen.

Het is evenwel minder genieten als je dan op de badkamer komt. Als je de (zuid)westenwind op je bloot vel voelt waaien. Als het killig aanvoelt omdat de verwarming daar dan het onderspit delft (oh contradictie: bij lekker koud weer is het er wel aangenaam warm).
Als je weet dat daar ook de komende winter geen verandering in komt.

Vervolg van dit.

Zaterdag 30 oktober 2004 was een lichtbewolkte dag, met een temperatuur rond de 14°C. Ideaal verhuisweer: niet te warm zodat je niet bij het minste staat te zweten als een paard, en ook niet te koud dat je staat te bevriezen als er ergens een deur of raam blijft openstaan. En het allerbelangrijkste, droog weer.

Na een – veel te – korte nachtrust en het ontbijt arriveerden onze vrienden die deze historische gebeurtenis voor geen geld ter wereld wilden missen. Alles werd verhuisd met twee auto’s met aanhangwagen, er was een ploeg in het oude huis bezig, en een ploeg in het nieuwe huis. We hebben heel lang gegrapt dat die verhuizing eigenlijk zeer simpel kon verlopen, vermits beide huizen slechts op enkele honderd meters van elkaar liggen: gewoon de voorbijgangers een doos in hun handen steken en vragen of ze die een eindje verderop wilden afleveren.
Mijn zus en schoonbroer stonden die dag in voor de – zeer verzorgde – catering.

We hadden de kinderen de opdracht gegeven om eerst en vooral de fietsen over te brengen, zodat we in de smalle gang tenminste konden passeren. Zoon S.W. kwam terug met de mededeling dat een beetje verderop twee zetels in blauwe stof buiten stonden, met een briefje erbij dat ze meegenomen mochten worden. Aangezien onze zetels eerder hun binnen- dan hun buitenkant lieten zien, is wederhelft E. een kijkje gaan nemen, en deze compleet onverwachte buitenkans kreeg de eer om als eerste meubels ons huis binnengedragen te worden.
Voor de rest valt er over het verloop van die dag niet zoveel te vertellen – u hebt ongetwijfeld ook ervaringen met verhuizen en weet hoe zo’n dag verloopt – en ’s avonds had iedereen een opgemaakt bed om in te slapen. Dat was het voornaamste.

En zo ‘reden’ wij – op het echtelijke bed – een nieuwe toekomst tegemoet

Verder onthouden we de volgende – losse – zaken: Een extra element was wel dat uitgerekend die zaterdag de loodgieter hier ook druk in de weer was om te zorgen dat we toch wat verwarming hadden, en dat beide partijen elkaar af en toe eens in de weg liepen. Dat was hooguit eens hinderlijk maar gelukkig niet dramatisch. Verhuizen in een huis zonder ook maar enige trap is eens iets anders. Soms een groot nadeel: dozen naar boven dragen op een ladder is niet zo simpel. Soms een voordeel: was een kast net iets te groot, hup ladder even weg en er was meer ruimte om de spullen naar boven door te steken.

’s Avonds was er wel bijna een drama. Onze leefruimtes bevinden zich op de eerste verdieping en om in de eetkamer te geraken moest je dus eerst een ladder op. Die stond evenwel op enkele balken boven een stuk kelder (ik weet niet meer precies hoe het in elkaar zat). Maar die balken bedekten niet het volledige gat en er gaapte dus een opening tussen de gangvloer en de balken waar je moest overstappen. Mijn schoonbroer had net de appelmoes uit de auto gehaald (ja, we werden getrakteerd op zelfgemaakte stoverij met zelfgemaakte appelmoes met frietjes van het frietkot), zag daardoor de vloer niet zo goed en stapte met 1 been in het gat. Gelukkig had hij nogal een buikje waardoor erger voorkomen werd. Maar het was toch behoorlijk schrikken. Naar ik mij meen te herinneren was die onderste trap een van de zaken die het eerst in orde gebracht werden (evenwel toch pas na enkele maanden).

De eerste nacht – en vele volgende – sliepen we in een huis dat nog niet gepleisterd was, dat nog geen vloeren had (enkel losse tapijten op de ruwe, sterk geboebelde beton), dat nog geen trappen had, dat nog geen enkele binnendeur had, dat nog geen keuken had, dat nog geen badkamer had, dat nog amper stopcontacten en schakelaars had (we behielpen ons met een spaghetti van verlengdraden die vanuit de garage vertrokken), enz.

We hadden ervoor gezorgd dat de kamers leeg waren, grotendeels opgekuist en dat er tapijten gelegd werden zodat alle spullen er konden staan. Alleen de zolder, waar de jongens hun kamer moest komen, was nog niet in een staat om hen er te laten slapen, dus verbleven zij de eerste 10 maanden op onze kamer. Daarnaast stonden in bijna alle hoeken en tegen de muren nog allerlei bouwmaterialen opgeborgen: platen, planken, isolatie, rollen elektriciteitsdraad, enz.

De keukeninrichting was eerder primitief te noemen: een voorlopig in elkaar getimmerd kader met daarin de gootsteen (weliswaar met directe afvoer), een tafel met daarop twee elektrische kookplaten en eronder een aantal dozen met potten en pannen en schalen, en onze toestellen (vaatwasmachine, koelkast, diepvriezer, microgolfoven en gewone oven). Die situatie heeft een klein half jaar geduurd, tot de schrijnwerker de keuken kwam installeren. Daarna nam het schilderen van alle deuren en wanden ook nog ettelijke weken in beslag (op de foto links: de keuken op 30 oktober 2004; op de foto rechts: de keuken in december 2005, nog steeds niet volledig afgewerkt).

De badkamer was nog primitiever: daarin stond eigenlijk alleen nog maar het toilet (evenwel zonder watertoevoer, dat moest met emmers water – vanwaar ken ik dat verhaal?). Die eerste dagen moesten we ons wassen en onze tanden poetsen aan de gootsteen in de keuken. Gelukkig werd de week nadien de lavabo (ook in een voorlopig getimmerd kader, dat er trouwens nog staat) en het bad geïnstalleerd. De douche was pas klaar de volgende zomer.
De wasmachine en droogkast bleven nog enkele weken in het oude huis staan waardoor ik elk weekend ettelijke keren over en weer met zakken vuile en propere was ben getrokken. Niet leuk, dat kan ik je verzekeren. Maar een wasmachine via enkele ladders naar boven brengen, is geen karwei dat je eens snel tussendoor doet. Daar kwam zelfs een hele constructie met katrollen bij kijken, ineengeknutseld door wederhelft E. en zijn vader zaliger.

De verhuisdag zelf werden eigenlijk ook alleen maar de spullen verhuisd die we regelmatig nodig hebben, maar er stond nog heel wat in het oude huis. Vooral rommel (die nog gesorteerd moest worden, heel veel papier(en) uit wederhelft E. zijn bureau en tientallen archiefdozen met vanalles en nog wat in. We zijn daar nog een kleine twee maanden elk weekend een paar uur zoet mee geweest om dat over te brengen.

Maar wat wij ons van die eerste winter het meeste herinneren is de kou. Er waren al radiotoren geïnstalleerd, evenwel nog niet allemaal, maar het probleem zat vooral in de afwerking (of net het gebrek eraan) aan de gevels. De ramen bv. waren wel geïnstalleerd, maar errond was er nog niets afgewerkt (nog altijd niet overal, trouwens), waardoor er nog langs alle kanten spleten en kieren zaten, waar de kou vrij spel had. En vermits de hele leefruimte een open geheel is, was het moeilijk om te verwarmen. We trachtten dat wel wat op te lossen door hier en daar ruimten af te sluiten met doeken, maar echt efficiënt was dat niet. We hebben meermaals ontbeten met onze jassen aan omdat het in de eetkamer niet warmer werd dan 9°C (ondanks de warme radiatoren) en ’s avonds picknickten we voor de haard, zodat we daarvan toch wat warmte voelden.

Ik zou hier nog uren kunnen doorgaan, maar ik vrees dat het inmiddels al te lang is geworden en misschien verveel ik u wel met dit verhaal.
(En waar ik stiekem van droom: de lotto winnen of zo, of een sponsor vinden, zodat we net genoeg geld in handen hebben om de nodige vaklui te laten komen, zodat heel de boel hier in een jaar tijd volledig afgewerkt geraakt.
Maar ik vermoed dat ik niet de enige ben met een dergelijke droom …)

Zoals u eergisteren al kon lezen, hebben we reeds in 1994 beslist om dit pand te kopen, met de bedoeling om het te slopen en er iets nieuws op te zetten. Zo kon u ook lezen dat er jaren voorbij gingen waarin alle vrije tijd opging aan compromissen, leningen, notarissen, koopakten, leenakten, ontwerpen, plannen tekenen, plannen aanpassen, indienen van de bouwaanvraag (en het wachten), afspreken met aannemers, wachten op offertes, beslissen, afbreken, bouwen, en vooral heel veel zelf de handen uit de mouwen steken.
In het voorjaar 2004 hebben we alles eens goed op een rijtje gezet: ofwel in het najaar verhuizen en ginder enige tijd (we waren nog optimistisch, toen) kamperen, ofwel wachten tot het verder in orde stond, wat inhield dat het nog jaren kon duren vooraleer te verhuizen.
We kozen voor optie 1:
- het huis waar we toen woonden, werd echt te klein: de drie jongsten (toen 13, 11 en 8 jaar) sliepen bv. op 1 kamer, wat veel te dikwijls het nodige vuurwerk gaf

- dat huis was ontzettend versleten en vertoonde veel te veel gebreken om comfortabel te wonen: dan liever wonen in een huis dat nog niet af was (en met gelijkaardige gebreken), maar alleen maar beter kon worden

- het eeuwige pendelen tussen beide huizen om nog wat voort te werken, werd op de duur toch wel te veel
- ook al woonden we zeer goedkoop (we huurden het huis van familie), het was toch een maandelijkse meeruitgave waarop bespaard kon worden.

We prikten een datum: op zaterdag 30 oktober zouden we ons hele hebben en houden naar onze nieuwe stek overbrengen. Het was de eerste zaterdag van de herfstvakantie, waardoor de kinderen wat tijd hadden om te wennen vooraleer ze weer naar school moesten (én ook een handje konden toesteken bij het uitpakken).
Naarmate de verhuizingsdatum naderde, sloeg bij mij wel meermaals de paniek toe: het zou nooit lukken. Het heeft inderdaad bloed, zweet en tranen gekost. Met de nadruk op tranen, liters.
Kamperen is een ding, het huis moest toch wel een beetje leefbaar zijn (lees: dicht). Want in die periode zaten er bv. nog niet overal ramen in het huis. En wat ooit de eetkamer moest worden, bestond enkel uit de zijmuren en twee pilasters waartussen het schuifraam moest komen. Neen, een dak lag er nog niet op. Dat timmerden wederhelft E. en zijn vader pas in de loop van september. Het dak werd van pannen voorzien maar isolatie, bekleding binnen en afwerking was pas voor later:

Het weekend voor de verhuizing (u leest het goed: het weekend ervoor) werd dan eindelijk met man en macht het schuifraam gestoken. En toen moest er nog een vloer gelegd worden. Er restten nog vijf dagen … en soms, heel soms, kan er getoverd worden:

Die laatste dagen van oktober was er nog een plaats waar getoverd moest worden. Onze toekomstige living lag een heel klein beetje overvol. Allemaal materiaal en gereedschap en stof en rommel dat elders een plaats moest krijgen, wilden we onze living als living kunnen gebruiken:

En ook dit kwam in orde. Wederhelft E. heeft die laatste dagen nagenoeg dag en nacht doorgewerkt om op te ruimen, terwijl ik thuis, met de hulp van een vriendin druk in de weer was met het inpakken van ons leven in kartonnen dozen (naast het gebruikelijke huishoudelijke werk zoals koken en moedertje spelen).

Wordt vervolgd …

Tijdens deze dagen waarop ik onwillekeurig terug moet denken aan de dagen voor en na onze verhuizing, is het een geschikte gelegenheid om hier nog eens te herhalen wat ik reeds maanden geleden voor Het Project geschreven heb in de reeks Waar ik nog gewoond heb.
Zo kennen jullie meteen een stuk voorgeschiedenis.

Adres 1
Vele jaren geleden brachten mijn ouders mij vanuit de kraamkliniek naar de plek waar mijn wieg wachtte. Die plek bevond zich in de Drongensesteenweg, het stuk tussen de Kaarderijstraat en de Liermanstraat, waar ze een deel van een huis huurden bij een ander jong gezin. Zelf weet ik daar niets meer van aangezien mijn ouders al na een paar maanden verhuisden.

Adres 2
Een kleine honderd meter verder in de straat was er namelijk een huis vrijgekomen. Daarvan herinner ik mij natuurlijk al heel wat meer, al is het slechts fragmentair. Dat huis had geen centrale verwarming en ramen van enkel glas, waardoor wij als kind de pracht van ijsbloemen op de ramen nog – bibberend – konden bewonderen, de keuken zat in een soort aanbouw, het toilet was nog buiten en er was ook geen badkamer, zelfs geen douche. Om een bad te nemen, gingen we naar mijn grootouders, die slechts vijf huizen verder woonden. Ons thuis wassen, dat deden mijn broer, mijn zus en ik in de living bij de kachel, in een teiltje water. Op een avond, ik was een jaar of zeven, acht, stond ik daar dus in mijn blote billen en ik leunde tegen de kast. Een fractie van een seconde later wist ik dat het niet de kast maar de kachel was en ik bleek gebrandmerkt met een halve maan op mijn bil. De volgende dagen kon ik niet echt gemakkelijk zitten – en iedereen maar lachen met mij van “wie zijn gat brandt, moet op de blaren zitten”, en ik verstond dat maar niet want wat had dat nu in godsnaam met (boom)bladeren te maken.

In die dagen had de Drongensesteenweg zelfs nog een heuse dekenij, en die organiseerde gebuurtefeesten, ergens in augustus, met fanfares en majorettes en kraampjesmarkt en al, en dan werd de straat verkeersvrij gemaakt en stonden er overal tafels en stoelen buiten, jawel, destijds kon dat nog, en toen kwamen mijn grootouders – die andere, niet die van het bad – op bezoek en kocht mijn grootvader altijd een meloen voor ons bij madame Denise van de buurtwinkel rechtover de deur. Wat er mij dan weer aan doet denken dat ik met de dochter van madame Denise meeging naar school, bij de groentjes en omdat er toen nog geen bus door onze straat reed, moesten wij tot aan de kerk om daar tram 3 te nemen (en ja, u leest het goed, op lijn 3 reed vroeger een tram, en dat was zelfs nog zo’n gele tram, met een platformke waar je buiten kon staan – en ik vind dat eigenlijk allemaal bizar: vroeger was daar dus een tram, die werd vervangen door een bus, vervolgens hing men het hele traject vol met spinnenwebben om die bus te vervangen door een trolleybus, en nu is men opnieuw plannen aan het maken om die trolleybus te vervangen door een tram. Iedereen wil blijkbaar opnieuw het warm water uitvinden). Maar dit terzijde.

Adres 3
Blijkbaar woonde ik daar niet zo graag, want ik was dolgelukkig toen mijn moeder ons – we schrijven inmiddels ergens 1971 – vertelde dat we gingen verhuizen. “En waar gaan we nu wonen?” “Oh, hier vlakbij, op de Drongensesteenweg, maar dan aan de andere kant van de Rooigemlaan”.
En dat nieuwe huis had een heuse badkamer mét toilet, en een keuken vlakbij de eetkamer. Het toilet beneden was strikt genomen nog steeds buiten, maar wel onder een afdak! En na latere verbouwingen is buiten ook binnen geworden. Centrale verwarming hadden we nog steeds niet en aanvankelijk ook ramen met enkel glas, waardoor we ook daar nog regelmatig ijsbloemen konden bewonderen.

Ook de omgeving was veel aangenamer. Niet meer die vrij smalle, lange, sombere straat, maar een veel bredere weg – ok, met drukker verkeer maar wel veel opener – en het leek of de stad wat verderop plots stopte. Er was veel groen en ook de Leie vloeide vlakbij. We hebben heel veel langs haar oevers gewandeld (maar die kikker of die ooievaar heb ik daar toch nooit gezien).
Toen we daar nog niet lang woonden, werden we geconfronteerd met grote wegenwerken: de straat werd nog verbreed (en ons XL-voetpad versmald), de oude betonnen brug over de Leie werd afgebroken – met zo’n soortement metalen boksbal (en ik dacht dat ik daarvan foto’s had, maar ze moeten nog ergens bij mijn ouders liggen; als ik ze heb, publiceer ik ze zeker nog, beloofd) – en vervangen door een brede, platte brug, en ook de “Drongendreef” werd heraangelegd. Dit laatste hield in dat ze de dreef gewoon lieten voor wat ze was – gelukkig – en langs beide zijden ervan een tweebaansweg aangelegd hebben. Beeld u in dat al het verkeer tussen Gent en Drongen nog langs die kasseiweg tussen de lindebomen zou verlopen.

Adres 4
Inmiddels groeiden wij op, we gingen naar het middelbaar en naar de universiteit, er kwam al eens een lief langs, en stilaan groeide toch de nood om op eigen benen te staan. Ik was 25, single, pas afgestudeerd en had nog geen inkomen. Dus werd besloten dat ik tijdelijk bij mijn grootmoeder zou intrekken (jawel, die van de badkamer). Zij was niet meer van de jongste en inmiddels weduwe geworden, en hoewel ze nog zeer goed te been was, gaf het iedereen een veilig gevoel dat ze niet meer alleen in dat grote huis zou wonen. En dus trok ik met mijn spullen weer de Rooigemlaan over en installeerde mij in het bovenste deel van huis nummer vier in de Drongensesteenweg (u bent de tel nog niet kwijt?).
De leefomstandigheden waren niet altijd even comfortabel – warm water voor de vaat moest ik met een emmer op de badkamer anderhalve verdieping lager halen – maar ik was jong en zo blij met mijn eigen stek. Kort nadien leerde ik mijn wederhelft kennen die na verloop van tijd bij mij introk en al snel kwamen daar kindertjes van: één, twee, drie, vier. Inmiddels kon mijn grootmoeder helaas niet meer thuis wonen, en zo betrokken we het hele huis en is ‘tijdelijk’ weer eens een zeer rekbaar begrip gebleken. Daar definitief blijven was echter geen optie, het huis was té versleten en het sprak ons niet genoeg aan om het te verbouwen. Bovendien wilde mijn wederhelft-architect toch één keer in zijn leven zijn droomhuis ontwerpen en dus keken we geleidelijk uit naar een geschikte en vooral betaalbare bouwplek. Eén ding stond vast, we wilden in de stad wonen, en dan nog liefst in het centrum maar dat bleek te hoog gegrepen voor ons budget. Dan maar naar de periferie, het liefst binnen de ring. Uiteindelijk vonden we een geschikt pand, helaas net buiten de ring: betaalbaar, groot genoeg, én goed om af te breken. En u mag één keertje raden waar! Jawel, de Drongensesteenweg, weer over de Rooigemlaan!

Adres 5
Jaren gingen voorbij waarin alle vrije tijd opging aan compromissen, leningen, notarissen, koopakten, leenakten, ontwerpen, plannen tekenen, plannen aanpassen, indienen van de bouwaanvraag (en het wachten), afspreken met aannemers, wachten op offertes, beslissen, afbreken, bouwen, en vooral heel veel zelf de handen uit de mouwen steken. Na tien jaar zijn we dan eindelijk verhuisd, nu vier jaar geleden dus. Het huis was nog meer een bouwwerf dan een huis – nog steeds eigenlijk – maar de voordelen wogen niet op tegen de nadelen: het voortdurend pendelen tussen de twee locaties (ook al liggen ze vlak bij elkaar), en vooral het gebrek aan ruimte (met frequente kletterende ruzies tussen de kinderen tot gevolg) lieten hun sporen na. En ook al zal adres nr. 4 altijd een bijzondere plaats in mijn hart behouden – er speelde zich tenslotte een groot deel familiegeschiedenis af én het is de plaats waar de wieg van onze kinderen stond, we hebben nu ons eigen ‘nest’ en we hopen dat we er samen oud zullen worden. En tegen dan, dan is er misschien wel een rusthuis op de Drongensesteenweg, wie weet.

Toemaatje
Terwijl ik al het voorgaande zo neerschreef, begon ik mij toch af te vragen of er iets speciaals in onze genen zit, want ik kwam tot de vaststelling dat dus ook mijn moeder reeds heel haar leven op de Drongensesteenweg heeft gewoond. Ik denk dat ik mijn kinderen maar verwittig.

Vandaag is het exact vier jaar geleden.
Naast de geboorte van onze kinderen de belangrijkste mijlpaal in onze gezinsgeschiedenis.
Vier jaar geleden zijn we verhuisd naar ons eigen nest.
Eerstvolgend probeer ik daarover meer te vertellen en wat beeldekes te tonen.

Strijken is iets dat ik steeds minder doe. Ik slaag er – tot mijn grote vreugde – meer en meer in om de was die uit de droogkast komt onmiddellijk op te plooien, waardoor bv. de hoeveelheid te strijken T-shirts drastisch verminderd is. Maar heel af en toe geraakt die strijkbak toch vol – hier een hemd, daar een bloesje of jasje in katoen, soms een dekbedovertrek – en is het nodig om enkele uurtjes strijkend door te brengen. Ik doe dat het liefst in de living, geïnstalleerd voor de buis. Zoals gisteravond.
En dan komen geleidelijk aan de frustraties over de staat van dit huis weer naar boven. Zoals de vloer van de living. Daar moet ooit een plankenvloer komen (die planken liggen al te wachten in de garage), maar bestaat nu uit beton waarop een tapijt ligt. En dat beton, dat is nooit glad gestreken (ondanks de vraag aan de aannemer) en lijkt op een mini-duinenlandschap, maar dan hard. Ten eerste is dat een ramp om te stofzuigen, want met het mondstuk geraak je nooit goed in de ‘dalen’. Ten tweede doet dat behoorlijk pijn aan de voeten als je daar een tijdje op staat, bv. om te strijken (zo heb ik hier helaas nog nooit blootsvoets gelopen en ik doe dat zo graag).

De volgende frustratie ligt in de poging om de was naar boven brengen. Normaal gebruik ik gewone curverbakken als was- en strijkbak, maar gisteren was toevallig de grotere bak in omloop. Daarbovenop lagen dan enkele spullen opengespreid die op kleerhangers moeten opgehangen worden ipv opgeplooid. En dan moet je eens proberen om zo’n bak op de ladder naar boven te brengen. Ik speel dan voor Afrikaantje en hou de bak op mijn hoofd om toch met een hand de ladder te kunnen vastnemen. Gisteravond werd het mij dan te veel omdat die bak bleef steken in het trapgat (enfin ‘trap’gat, what’s in a name, gewoon een gat gevormd door enkele losse houten balken) – ik was immers niet gewoon om met die grote te tjollen. Bovendien had ik er weinig pak aan door die kleren die erop lagen die niet mochten kreuken. Enfin, je kent dat gevoel wel, als de dingen tegen u zijn.

En dan de volgende frustratie: met die bak de kamer binnengaan. Je hebt hem met je twee handen vast, en dan moet je voorbij het doek dat in de deuropening hangt (ah ja, want ook binnendeuren ontbreken nog), dus probeer je dat doek met je elleboog opzij te duwen (als je inmiddels niet al gestruikeld bent door erop te trappen), en dan wil dat doek natuurlijk niet onmiddellijk opzij en blijft het haperen aan die bak, maar je hebt je handen vol om dat op te lossen en … en …

En dan zijn sommigen verbaasd als het je allemaal eens te veel wordt en je over je toeren geraakt.

En ’s anderendaags, dan doe je gewoon voort. Veel keuze is er immers niet.

Ik heb magische gordijnen. Ik.
Gordijnen die automatisch langer en korter worden.

Toen we bijna vier jaar geleden verhuisden van een meer dan versleten huis met tal van gebreken naar onze bouwwerf met ook nog tal van gebreken (daarover probeer ik later deze week eens te schrijven), wilde ik wel dat er al gordijnen kwamen, want ik vond dat anders zo kaal.
Het opgeven van de juiste afmetingen was niet zo moeilijk (getrouwd met een architect weet u wel), dus kochten we ruim voor de verhuis al gordijnen voor de living en de eetkamer.
Het ophangen van die gordijnen bleek al heel wat moeilijker (getrouwd met iemand uit het vak, weet u wel): er moet namelijk wel iets zijn om bv. de rails aan te bevestigen.
Maar bon, een mens went aan alles, ook aan leven zonder gordijnen (gelukkig wonen we op de eerste verdieping, dus zaten we niet echt op straat). Een klein anderhalf jaar na de verhuis, ergens in februari, kon ik de gordijnen in de living ophangen, en nog eens een goed half jaar later, vlak voor de 18de verjaardag van dochter M., deze in de eetkamer.
Bij het ophangen van die laatste (kamerbreed, van plafond tot vloer), zagen we dat ze enkele centimeters boven de vloer kwamen, en dus eigenlijk te kort waren. Was er dan zo slecht opgemeten? In elk geval, we gingen eens denken aan een oplossing.
Inmiddels kwamen en gingen de dingen des levens en werd het winter en werd het lente en die te korte gordijnen, die waren niet echt priotair.
Te korte gordijnen?
Welke te korte gordijnen?
Die gordijnen hangen toch gewoon tegen de grond? Zagen wij in november spoken of zo?
En naarmate de tijd verstreek, verlengden onze gordijnen en sleepten ze een centimeter of twee, drie over de grond.
We begrepen er niets van, de stof was toch niet van die aard of zo zwaar dat die zoveel zou uitrekken?

Pas in het najaar, toen ze weer enkele centimeters boven de grond zweefden, kreeg ik het door: die stof is blijkbaar onderhevig aan temperatuurcurves, waardoor ze in de zomer uitzet en te lang is, en in de winter inkrimpt, en dan te kort is.

Niks magisch uiteraard, alleen sterk onderhevig aan de wetten van de fysica. Dus ga ik daarover ook mijn hoofd niet breken om dat op te lossen. Een mens went aan alles.

We zijn gisteravond dan naar de lang verwachte première (allez ‘deuxière’, want het was al de tweede voorstelling van het premièreweekend) van Karton van Henk Rijckaert geweest.

Het moet gezegd, we hebben ervan genoten.
Ik dacht aanvankelijk dat het stuk vooral ging over verbouwen en alles wat daarbij komt kijken, maar het was veel ruimer. Henk belichtte nl. de periode in een mensenleven dat alles tegelijk moet gebeuren: vaste relatie, huisje, tuintje, auto, kindje, …, kortom, het zich settelen, en de verwachtingen die dat bij de goegemeente teweegbrengt.

Naar mijn smaak mocht er hier en daar een klein dingetje geschrapt worden omdat ik het wat te plat vond (ik hou absoluut niet van platte humor), en heel soms mocht hij een joke iets vroeger stoppen, en het einde mocht iets sterker, maar zoals ik reeds zei, dit is mijn hoogstpersoonlijke smaak.
Maar er zaten vooral heel wat meesterlijke dingen in. Zijn beschrijving van bv. de race der races, zijnde die van de zaadcellen om tot bij een eicel te geraken was hilarisch. Zo ook het stukje over mannen en stofzuigers. En dat over mannen in de Gamma. En dat over het verwijderen van linoleum. En dat over …, ik ga hier nu ook niet alles verklappen hé.
Hij weet zijn publiek mee te slepen en voor je het weet is de voorstelling reeds voorbij en vind je het jammer dat het al gedaan is.

Als je dus het komend seizoen in een of andere cultuurtempel Karton geafficheerd ziet staan, zeker gaan kijken. Een leuke avond gegarandeerd.

En de toiletsoap gaat maar door en door.
Dinsdagavond kwam de loodgieter al langs (ja, ongelooflijk, zo vlug) en kon hij de toiletten fiksen.
Dachten we.
Tot ’s anderendaags.
Weer dezelfde miserie: toiletten (twee van de drie) bleven doorlopen.
Wederhelft E. er nog eens alles uitgehaald en opnieuw gemonteerd. Dat lukte.
Tot ’s anderendaags.
Gisteravond was het dan zo dat het toilet op de badkamer in orde leek, maar in dat van boven kreeg hij zelfs geen water meer.
En vannacht is dat op de badkamer ook weer uitgevallen.

Stand van zaken nu: opnieuw afspraak maken met de loodgieter en nagaan wat er kan gebeuren. Ik vrees dat er niet veel anders zal opzitten dan nieuwe aansluitingen maken, maar nu wel degelijk op leidingwater. Het zal meer kosten in verbruik, maar die stress en miserie om de zoveel maanden zie ik niet meer zitten.
Bijkomende vrees: dat de huidige leidingen inmiddels ook stilaan verstopt geraken door dat ijzer, wat dan betekent dat ruimtes die al min of meer afgewerkt zijn, of waar al een vloer ligt, opnieuw moeten opengebroken worden. Bleh. Maar zover durf ik nog niet denken. Eerst eens met de loodgieter babbelen.

In elk geval zijn dit ideale omstandigheden om vanavond naar de première van Karton van Henk Rijckaert te gaan. Zijn splinternieuwe voorstelling gaat voornamelijk, u raadt het al, over verbouwingen en alles wat daarbij komt kijken. Ik ben ten zeerste benieuwd!

Oh, en met dit prachtige herfstweer regent het voor de verandering binnen in de eetkamer. Bij langdurige of heftige regenbuien is het altijd een verrassing op welke plaats de regendruppels zich een weg naar binnen banen.

Een mens wordt daar toch vrolijk van? Of toch niet?

Mijn vrees werd bewaarheid: het toilet op de badkamer heeft het vannacht ook begeven.
Wederhelft E. krijgt het helaas niet gefikst.
Dat wordt dus weer de loodgieter bellen.
En dan wachten.
En wachten.
En inmiddels zeulen met emmers.

Bleh. Ik zie het allemaal even niet meer zitten (en het weer maakt het er al niet veel beter op, en het feit dat mijn weekends vooral opgaan in schoonmaken, en … en …). Maar dat waait ook wel weer over.

Eén lichtpuntje toch: de problemen met de toiletten liggen gelukkig aan de aanvoer, niet aan de afvoer.