Žuti pod i dve kose šperploče jedina su scenografija. Scenu putovanja brodom glumci vešto predočavaju, sami proizvode zvukove svojim glasovima i taktovima. Promena lokacije radnje vrši se time što se prednji deo bine spušta. Nikola Đuričko igra Jaga, poznato je da se vrlo dobro snalazi u ulogama podlaca i već u prvim minutima postaje izvesno da će on dominirati. Njegov antipodni lik je Otelo, general venecijanske vojske, koga tumači Vojin Ćetković. On izlazi iz desnog dela scene, naslanja se na jednu ruku i kreće da koluta očima. Gledaoci postaju gluvi za tekst koji on izgovara i jedino što razumeju je: “Da namazali su mi lice crnom bojom i kada se nasmejem, zbog kontrasta, mnogo je smešno”. Način na koji se kreće i govori reči, potpuno su pogrešni i očigledno je da Vojin Ćetković nije ni sebe uspeo da uveri da može da odigra ovaj lik, a kamoli publiku. Kada pita, da li je to zbog toga što je crnac, na trenutak stiče se utisak praćenja humorističnog programa. Branislav Lečić pojavljuje se u ulozi Dezdemoning oca, sa savršenom dikcijom i intonacijom, on bez problema savladava lik Barbancija, ali se tada najviše oseća nedostatak scenskog pokreta. Glumcima su vezane ruke, na momente deluje kao da drže govore, a ne da se obraćaju jedni drugima.

Publika koja je navikla da Šekspirove drame gleda sa izvesnom dozom raskoša, zateći će odluka reditelja da se opredeli za svođenje teatra na reč. Posmatrajući retrospektivu njegovih radova, dolazimo do zaključka da scenski minimalizam postaje njegov prepoznatljivi stil. To svakako pruža dosta prednosti i stavlja akcenat na Šekspirove stihove, ali je za uspeh takvog viđenja komada potrebna besprekorna glumačka podela, koja je rediteljima često uskraćena.

Jago iznosi bočice i kako unosi sumnju i nemir u Otelov život, tako on kreće da se premazuje njima. Osnovna boja koja predstavlja njegovu tamnu put je lakoskidajuća, pa se kao i ostale boje simbolički prenosi na Dezdemonu. Milena Živanović kao Dezdemona je i doslovno zasenjena, dok Dubravka Kovjanić kao Emilija služi samo da tu i tamo obriše boju sa Dezdemoninog lica. Svi akteri su sve vreme prisutni na sceni, bilo da učestvuju u radnji ili ne, oni onda postaju svedoci i publika. Možda je nedostatak to što svetlosni efekti nisu adekvatnije upotrebljeni, da bi se glumcima olkašalo da se izbore sa trenucima u kojima imaju monologe, jer u suprotnom gubi se distorzija između Jagovog pravog lica, njegovih misli kada je sam i onog kada je sa Otelom.

Vojin Ćetković se naročito muči sa bojama koje sipa u kapu, zatim nju stavlja na glavu i razmazuje ih. Boja ulazi u njegove oči, usta i biva primoran da je ispljune. Scena “Ljuba Tadić” se u završnom činu otkriva svom svojom dubinom i u dajudaljenijem kutku se Otelo premazuje zadnjom bočicom. Scena borbe sa samim sobom i prihvatanje Jagovih uveravanja je Vojinu najteže pala. Završni tenuci tragedije odvijaju se na ivici bine, glumci sede jedni do drugih i Otelo davi Dezdemonu golim rukama. Nekoliko momenata kasnije zavesa se spušta nad Đuričkom koji se sa ciničnim pogledom drži za korice mača.

U ansamblu su još i: Goran Daničić (Dužd), uvek isti Radovan Vujović (Kasio), Ljiljana Međeši (Bjanka), Dubravko Jovanović (Lodoviko), Stefan Bundalo (Montano), Dejan Dedić (Gracijano), Bane Jeftić ( Herald), Nikola Rakočević (Rodrigo) on se trudi da se uvek transformiše, ovde igra hipnotisanog momka nežnog glasa, međutim njemu je poveren čin da nakon što je njegov lik pogubljen, on nastavlja da posmatru radnju ostalih aktera, kada biva primećen on ponovo klone. Iako šira publika, naročito nevoljno odvučena u pozorište, ceni predstavu prema tome koliko puta se nasmejala, ovo je bio nepotreban potez. Kostimograg je Marija Jelesijević i sam pogled na njih podseća nas na onih 0,6% i na to u kolikoj oskudici su naša pozorišta.

Odsustvo scenografije, pokreta, jak partner kome je uloga legla, sve su to otežavajuće okolnosti usmerene protiv glumca odabranog da tumači naslovni lik. Takav glumac ima samo dve mogućnosti: da briljira ili da se potuno izgubi u nelagodnosti. Ne usuđujem se da dam primer ko bi se dobro snašao, jer svakako je ovde postavljen težak zadatak. Sa druge strane šira publika poštuje glumca onoliko koliko se često pojavljuje u popularnim televizijskim serijama i ne mari za umetničku vrednost Šekspira. Zbog toga su ljudi iz pozorišta primorani na ustupak kako bi gledaoce privukli na predstavu i iskoristili su ovaj trenutak kada su glavni glumci u žiži interesovanja. Pa ako gledaoci ne žele da odgledaju Šekspirovu tragediju, reditelja koji niže velike uspehe i u inostranstvu, veća je verovatnoća da će otići u pozorište da vide uživo “onog” iz Montevidea.

A Film Review

Copyright Dragan Antulov 2005

“May you live in interesting times” is a curse that can afflict filmmakers as well as ordinary people. Vladimir Blazevski, writer and director of 1992 Yugoslav drama BULEVAR REVOLUCIJE, lived in one of those times. The old system was crumbling but new order hasn’t been properly established. This explains why this film looked so outdated when it arrived in Croatian video stores in late 1990s. The old system was crumbling but new order haven’ in Croatian video stores in late 1990s, but even the less choosy audience coul

Protagonist of the film is Biljana, 17-year old high school student from Belgrade who lives with her father, a policeman (played by Miralem Zupcevic), in a tiny dilapidated house in the poor section of the city. The family, already traumatised by the suicide of Biljana’s grandmother, is shaken again when Biljana becomes target of street thugs. Rescue comes in the form of Dragan (played by Branislav Lecic), one of the Belgrade underworld bosses. He falls madly in love with Biljana, just like she falls in love with her prince charming. Yet, Dragan, for some strange reason, wants to keep the liaison strictly platonic. All that means little to Biljana’s father who see it as personal humiliation.

At first sight, it looks like BULEVAR REVOLUCIJE captured the spirit of the times. Character of Biljana’s father represents the old Communist system which is crumbling and character of Dragan represents wild, unrestricted capitalism which is going to replace it. Blazevski even references unpleasantness that has erupted in Yugoslavia during the production – an unidentifiable war mentioned on the radio and later it serves as part of a corny and unconvincing subplot. But few viewers would care about those details. Blazevski has great problems with the script – simple story is burdened with unnecessary melodrama more suitable for Latin American soap operas. That affects film’s pacing. The dialogues are atrocious and even the talented cast, which includes future Serbian culture minister Branislav Lecic, can’t do anything other than make BULEVAR REVOLUCIJE merely watchable. The worst thing about BULEVAR REVOLUCIJE is a music which is constantly playing regardless of the events on the screen. Because of that, the “interesting” times covered in this film won’t be that interesting for the audience.

RATING: 3/10 (+)