I’m not a solely spoon fed baby… nor am I a steak eating muscle man.

In some areas I own the fork and knife business and can cut through any steak, regardless of how well-cooked it is. But in other areas… I can’t even pick up my own spoon… and I’m still being fed Gerber-baby style because I can’t handle anything but vegetable puree.

Most of the meat gnawing areas aren’t complaining. Most. Some them wish they didn’t have the molars yet. Wish they hadn’t been force-fed chunks of meat as a small child.

But all the spoon-fed areas get mocked. They don’t get put up with. They aren’t understood. They scare people away. They show the true kid in me.  They show my weakness. They show that I’m everything but perfect. They show my fears. They show my need for a night-light.  For my blankie. For my kid-leash.

I hate this place.  Being spurred on to “maturity” but still needing to be a kid for once.  Being pushed out… but never having felt in. Feeling the cold…but never having felt the warmth.

It’s the awkward medium. But it isn’t even medium… It’s painful.

And that’s where I am. That’s who I am right now. It’s a lonely place to be. It’s a lonely person to be. And I feel like it’s only going to get more uncomfortable. I am going to get completely kicked out of the house. I’m going to be living with other people… who aren’t my family… but something like (maybe better than my) family [friends maybe?].  I’m going to be more and more independent. I’m gonna be miles away.

Unfortunately, I don’t think I’ll ever have the chance to really be a 100% kid. Which sucks. But God has a plan for even that part of me.

So while it’s hard to just become more and more mature and not have the whole kid opportunity, that’s what i gotta do. because God is going to make something great out of this mess.

even this mess.

even THIS mess.

wearing a bib and footie PJ’s… but only for today,

coop

DISCLAIMER: I do not use a child-leash nor endorse such a horror. In addition, I do not need a night-light when I seep and do not still have a blankie. Finally, Gerber baby food is not yummy.

We breathe, almost unknowingly, our entire life.  To live is to breathe.  The absence of breath leads to the loss of one’s physical life – and yet, we are unconscious of its power and its ability to so vividly change our life experience.

All too often I recognize that I am not breathing – rather, I am holding my breath.  Several times a day I have to mindfully correct myself.  I may even have to verbally say, ‘breathe’.  Within moments I notice a shift in my body.  Physically, my shoulders drop and my stomach expands rather than my chest.  Mentally, my mind shifts from future moments to the present.  Emotionally, my mood lightens.  However, persistence is the means to sustaining this awareness, since very swiftly one’s mind can move from the breath to daily activities.

When the breath wanders the mind also is unsteady.  But when the breath is calmed the mind too will be still, and the yogi achieves long life.  Therefore, one should learn to control the breath.

~Svatmarama, Hatha Yoga Pradipika

Prana (प्राण), a Sanskrit word, translates to vital energy, life force or vital life.  Prana feeds the mind and the physical body.  Pranayama (प्राणायाम) can be translated to restraint of prana or breath. Yoga often refers to pranayama as ‘breath control’ and prana as breath.  Thus, breath can be thought of as ones vital energy, life force or vital life.

The universe is filled with prana.  The universal prana is thus the Para-Prakiti (pure Nature), immanent energy or force which is derived from the infinite Spirit, and which permeates and sustains the universe.

~ Paramahansa Yogananda

In an age where we habitually turn to stimulants to carry us through our often tumultuous days, our breath is always with us and can transform our daily experience when we become more conscious (mindful) of its power.

A healthy mind has an easy breath.  ~Author Unknown

A Basic Breathing Exercise

Simply observe (be conscious of) your breathing.

And note:

• Do you hold your breath?
• Do you breathe fast? Slow?
• When you breathe, does your chest expand?  Does your stomach expand?
• Do you feel calm or anxious?
• Do you carry tension? If so, where in your body is it present?
• What happens when you start to change your breathing patterns?  Do you notice a change in your body?

The Watching of Others

Here is another simple exercise:

• Observe the breathing patterns of a small child (an infant).   Infants instinctively breathe through their diaphragm – watch as their stomach rises and falls.
• Alternatively or additionally, observe an animal breathing.  A dog’s stomach will expand and contract when panting (rather than its chest).

Take a few moments to make notes in your mind or on paper of your observations.

Namaste

Get Your Bed Wedge – Foam Wedge Bed Pillow 7″x 24″ x 24″. By Duro-med

Vitilin – Vitilin was created by Biodrux to help rejuvenate the body’s many complex systems and organs. Vitilin addresses the body’s needs as a whole, acting to naturally revitalize organs, such as the kidneys & heart while helping to optimally maintain healthy internal systems such as the nervous system, endocrine system, digestive system, etc. This effective balance counteracts the effects of aging, helping the user to feel vibrant and reinvigorated, aswell as regulates horomones.. Its also for people who have been abusing there body with drugs (In order to regulate problems made).

Atmen -Atmen is the solution for sinus and allergies. It does not eliminate allergens or other pathogens within the body. Rather, Atmen enables the body to maintain a healthy respiratory system in order to reduce any influence exhibited by a foreign agent. As a result, breathing does not become impaired by allergic reactions, common colds, or constricted air passages, and the body’s pulmonary system remains stable and unaffected.

My experience with Atmen – I’ve been recovering from being a bit sick I’ve been weezing/coughing. After alittle bit I diden’t feel sick or anything.. but I expected a bit more being that atmen is for cardio workout aswell. So before I went to school I decided I’d take 2 capsules. Our class during lunch, and breaks often wrestle lol well mainly me and some other person I wont say his name..

Im a big soda drinker.. So usually after a bit im outta’ve breath and done, although I noticed after wrestling I was thinking “Thats it?” and I wasen’t weezing or anything, I had plenty of stamina left while the person I had been wrestling was up for a breather(usually the other way around). I just thought it was pretty cool, came unexpectedly.

Experience with Vitilin – I was pretty excited to see how taking vitilin would turn out.. I haven’t exactly been to big on fixing bad habits I’ve had for years (drinking little amounts of water but large amounts of soda, never really doing cardio). Problem is I never really give my body proper fuel I guess, just junk.

So I took vitilin the first morning and a bit through the day I felt a reasonable change in my mood. Usually a bit emotionally distraught, I felt a comfort I haven’t felt in a really long time. Really just taking a day/two worth of it made me feel like cleaning up all the garbage I eat/drink.. I just felt great =D, and it gave me the energy I needed throughout the day. I completely recommend JBNI products =D

It is late. Bruce fills my head (is there a template here!). A sense of the night, music, words that shape what I feel. What I know. What I want.

A lot of what I write is auto “auto-fiction” automation. life and dream. self and fantasy. I lick my lips. Tongue moving from left to right. Upper and then lower.

Immerse your body in water. Not for anyone but yourself. Feel the water covering you, submerging you, coating you. Feel the life outside. Know the presence inside.

Fuck.

I want to drown.

Day 11:  Finding it hard today, grey clouds hanging around my head, making it hard to see the good in things.  I am alive and breathing, healthy and surrounded by good people, for this I am grateful.

Day 11: Be still my grey thoughts

จากเหตุการณ์ขาสั่นของเจ๊ปุ้ย…เจ๊บอกว่าไม่ได้กลัวใครตายหรอก…แต่มันคงเป็นเพราะว่าตอนที่พวกเราอาศัยรถแพร่ขึ้นดอยนั้น…พี่ท่านเบรคกระทันหัน…หัวเจ๊เลยไปฟาดเข้ากับขอบกะบะรถ…อาจจะทำให้เกิดการสมองเสื่อมขึ้นมาได้ชั่วคราว พอเจ๊ปุ้ยเริ่มตั้งสติได้…พวกเราก็ค่อยๆขับลงเขามาทีละนิด…ทีละนิด…ความเร็วแบบว่า 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมงจริงๆเลยนะ…คิดว่าเด็กอนุบาลวิ่งแข่งคงชนะพวกเราไปแล้ว…เบรคก็ยังไม่ติด…ฮีตเตอร์ก็เริ่มสูงขึ้นอีกแล้ว…ทางก็คดเคี้ยวและลาดชัน…ไม่มีเสียงเพลงจากปากฉันกับคุณทอมอีกแล้ว…เจ๊ต้องการสมาธิเป็นอย่างมาก…คุณอาร์มทำได้ดีที่สุด…ไม่ส่งแม้แต่เสียงกรนมารบกวนพวกเรา…ขอบคุณจริงๆ กึก…กึก….ดับ…พอพ้นทางคดเคี้ยวหนึ่งกิโลเมตรมาได้รถก็ดับอีกแล้ว…ฮีตเตอร์ขึ้นสูงสุดเลยนะ…ไม่กล้าขับต่อ…ต้องรอจนกว่าฮีตเตอร์จะต่ำลง…นั่งรอแบบว่านานมาก…พวกเราก็ลงจากรถไปเดินยืดเส้นยืดสายกันก่อน…รถคันแล้วคันเล่าก็ผ่านพ้นไปอย่างไม่คิดจะจอดดูกันเลย…ดีหน่อยแค่มองผ่านหน้าต่างมาแล้วเบรคเพื่อให้พวกเราดีใจ…แต่สุดท้ายก็ไม่จอด…((จะมองเบรคทำเพื่อ??)) พอฮีตเตอร์เริ่มเย็นลงถึงขีดต่ำสุด…ทั้งสี่ชีวิตก็กระโจนขึ้นรถทันที…แค่เพียงออกจากดอยไปถึงปากทางได้นี่ก็คงจะดีที่สุดแล้ว…”ทางลงเขาคดเคี้ยวและลาดชันระยะทาง 25 กิโลเมตร”…คุณทอมอ่านป้าย…”จะบ้าเหรอ…2.5กิโลโว้ย”อีกเสียงหนึ่งโวยขึ้นมา…ยี่สิบห้ากิโลฯก็ตายกันพอดี…แค่พ้นหนึ่งกิโลเมตรมาได้ก็แทบตาย…นั่งลุ้นกันจนตัวโก่ง…แม้แต่คุณอาร์มที่หลับอยู่ก็ลุกขึ้นมาลุ้นไปด้วย…คุณทอมฮัมเพลงคลอกับการขับรถของเจ๊ปุ้ย…พอพ้นทางลาดชัน…ฮีตเตอร์พุ่งสูงปรี๊ดอีกแล้ว…จอดอีกรอบ เปอดฝากระโปรงเพื่อให้หม้อน้ำมันเย็นลง…เจ๊ปุ้ยกับคุณทอมเดินย้อนไปที่ศูนย์ป้องกันไฟป่าที่พวกเราเพิ่งขับผ่านมา…เพื่อไปขอน้ำมาเติม…เหลือฉันกับคุณอาร์มเฝ้ารถอยู่…ไม่รู้จะทำอะไร…เอาหนังสือนิยายมาอ่านแก้เซ็ง…คุณอาร์มก็นั่งเล่นพวงมาลัยกดแตรเรียกซะยังกะคนเพิ่งเคยนั่งที่คนขับ…พอหม้อน้ำเย็น…ฮีตเตอร์ลดต่ำลงมา…พวกเราก็เปิดฝาหม้อน้ำอีกครั้ง…เติมน้ำลงไป…หนึ่งขวดใหญ่หมดไปยังไม่มีวี่แววว่าจะเต็ม…ขวดที่สองเทไปได้ครึ่งขวด…น้ำก็เต็ม…คุณอาร์มจึงวิ่งกลับไปเติมน้ำอีกรอบ…สำรองไว้ มีรถตู้นักท่องเที่ยวคันหนึ่ง…มาจอดตรงที่พวกเรายืนอยู่…”หม้อน้ำแห้งเหรอ…เอาน้ำไหม??”…พี่คนขับหน้าตาเหี้ยมมากลงมาดู…”ไม่เป็นไรคะ…ขอบคุณนะค่ะ…พอดีเติมแล้วหน่ะค่ะ”…”เวลาขับก็ประมาณเกียร์สองหรือสามนะ…ค่อยๆขับไป”…พี่คนขับแนะนำวิธีการขับให้พวกเรา…พวกเราซึ้งในน้ำใจของพี่ท่านมาก…ทีหลังจะไม่มองคนที่หน้าตาอีกแล้ว…ไอที่หน้าตาดีๆหน่ะ…ขับผ่านแบบไม่ชายตามองพวกเราสักนิด…เชอะ!! ได้เวลา…ก็ขึ้นรถกันอีกรอบ…ตอนที่ยังไม่ขึ้นรถมา…รอยยิ้มเสียงหัวเราะ…คำพูดคำจาแฝงแววเล่นๆกัน…แต่พอขึ้นรถมา…ความเงียบเริ่มปกคลุม…ไม่มีแม้แต่การฮัมเพลงอีกแล้ว…รถเคลื่อนไป…สายตาพวกเราจับจ้องมีฮีตเตอร์อีกครั้ง…”ทางลงเขาลาดชันและคดเคี้ยว 3 กิโลเมตร…ขับขี่ด้วยความระมัดระวัง…ระวังเบครไหม้”…สารพัดป้ายข้างทางที่จะติดไว้เพื่อเตือนนักท่องเที่ยว…”น่าจะรอดอยู่นะ…สามกิโลฯเอง”…ปลอบใจตัวเองทั้งคันรถ…คงไม่มีอะไรแย่กว่านี้แล้วหล่ะนะ… ระหว่างทางพวกเราเจอตาแก่ๆคนหนึ่ง…โบกรถเพื่อขอติดไปลงที่ศูนย์โอทอป…ด้วยความที่ได้รับน้ำใจจากคนอื่นมาแล้ว…จึงอยากที่จะแบ่งปัน…เจ๊ปุ้ยจอดรถที่คุณตาคนนั้น…แต่ก็ได้บอกคุณตาไว้ว่า…”รถบ่ะค่อยดีนะเจ้า…”…คุณตามองหน้าแบบกล้าๆกลัว…แล้วก็พูดประโยคปลอบขวัญพวกเราว่า…”รถบ่ะดีก๋า…อั้นตาบ่ะไปละ…ตากั๋ว”…เล่นกันอย่างนี้เลยหรอค่ะคุณตา…คุณตากลัวแล้วพวกเราไม่กลัวหรือไง…ทั้งคันรถยังไม่มีใครได้แต่งงานเลยนะ!! แล้วเราก็จากคุณตามาโดยที่คุณตาก็รอโบกรถคันอื่นต่อไป…คราวนี้รถไปได้ไกลกว่าเดิมมาก…ดูจากไมล์กิโลฯแล้ว…เกือบสิบกิโลฯได้…ดีใจมาก…มาจอดอีกทีตรงสะพานที่มีนักท่องเที่ยวบางกลุ่มเล่นน้ำตกกันอยู่…มีรถจอดประมาณสี่ห้าคัน…คราวนี้ฮีตเตอร์ไม่มีวี่แววว่าจะลดลงเลย…เจ๊ปุ้ย…คุณทอม…คุณอาร์ม…ไปซื้อน้ำที่เค้าขายมาเติมอีกรอบ…ฉันทำหน้าที่ลำบากหนักหนา…นั่งเฝ้ารถ…พอทั้งสามคนกลับมา…ฮีตเตอร์ยังรักษาระดับความร้อนไว้สูงดังเดิม…ไม่มีอะไรจะทำกัน…คุณทอมก็เลยฆ่าเวลาโดยการไปถ่ายรูปผีเสื้อเล่น…ยังมีเวลาจะมาชื่นชมธรรมดาชาติอีกนะ…คืนนี้จะได้กลับไปนอนเตียงรึเปล่ายังไม่รู้เลย เจ๊ปุ้ย…”อุ้ย…ต้นงิ้ว…ต้นงิ้วจริงๆด้วย…อาร์มปีนสิ” คุณอาร์ม…”ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย…แค่ช่วยตัวเองมันผิดเหรอครับ” ฉัน…”กึก…” ไม่ผิดหรอกนะคุณอาร์ม…แต่ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าคุณช่วยตัวเอง มองนาฬิกาข้อมือ…บอกเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว…ยังไม่มีวี่แววว่าจะถึงปากทางเลย…พี่คนขายของแถวนั้นบอกว่าอีกประมาณสิบกิโลฯจะถึงปากทาง…พวกเราก็หวังว่าหลังจากการเติมน้ำครั้งนี้แล้ว…น่าจะขับไปจนถึงปากทางได้นะ…เวลามันเดินเร็วมาก…ความมืดเริ่มคลืบคลานเข้ามาแล้ว…พวกเราก็ฮัมเพลงรออยู่ที่ข้างๆรถ…จะรอดไม่รอดไม่รู้…จะได้กลับบ้านรึเปล่าไม่มั่นใจ…โทรหาพ่อกับแม่ก็ไม่ได้…มีหวังโดนเทศน์ยาว…เจ๊ปุ้ยกับคุณอาร์มยังมีความสุขมาฟ้อนน้อยใจยาเล่นกัน…และอีกสารพัดเพลงเก่าแบบฉบับเพลงคำเมืองจะสรรหามาร้องกัน…คิดมากจนสมองมีปัญหากันไปหมดแล้ว หลังจากรอจนฮีตเตอร์เริ่มลดระดับลงมาเพราะว่าอากาศเริ่มเย็นมากแล้ว…พวกเราก็กลับขึ้นมาบนรถอีกครั้ง…สมาธิและสติเป็นสิ่งที่เจ๊ปุ้ยต้องมีมากที่สุด…คราวนี้…รถแล่นมาด้วยความเร็วที่เร็วกว่ายี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเป็นสามสิบกิโลฯแทน…ฮีตเตอร์เริ่มสูงอีกแล้ว…ใครก็ได้ฉุดมันลงที…ผ่านพ้นด่านตรวจมาแล้วด้วยความดีใจ…ร้องเพลงกราวกีฬากันเล่นเลยทีเดียว…ดีใจประมาณว่าไปขึ้นชกป้องกันตำแหน่งได้เหรียญทองโอลิมปิคกันเลยทีเดียว…รอยยิ้มเริ่มปรากฏ…จากจุดนี้ก็ไม่น่าจะไกลเท่าไหร่…และแล้วก็มากถึงปากทางจนได้…เย้!!! กึก…กึก…ฉึก…ดับบบบบบบบบบบบบ ไปไม่รอดแล้ว…สตาร์ทยังไงก็ไม่ติด…เจ๊ปุ้ยก็หยิบโทรศัพท์มากดหาเพื่อนหาฝูงอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้แล้วคราวนี้…โทรไปถามว่าควรทำยังไงมาตั้งแต่รถเริ่มเสีย…จนตอนนี้มันคงเสียจริงๆแล้ว…พวกเราจอดที่ตรงปากทางจอมทอง…พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว…เหลือแต่น้องหมาสองตัวที่คอยเห่าพวกที่บุกรุกเข้ามา…นั่นก็คือพวกเรา ยืนรอที่นี่นานมาก…แต่คุณอาร์มหายไปไหนไม่รู้…สงสัยไปโทรศัพท์หาแฟน…ยังจะมีอารมณ์อยู่อีกนะ…เวลาผ่านไปนานพอตัว…มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งวิ่งมา…ชายฉกรรค์สามคน…แต่คนกลางพวกเรารู้จักกันดี…คุณอาร์มนั่นเอง…ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณอาร์มวิ่งไปตามหาร้านซ่อมรถแล้วก็เรียกให้พวกเขามาดูรถให้…โอ๊ย…ทั้งฉัน…คุณทอม…เจ๊ปุ้ย…บอกหน้ากันแบบ…อะไรกันนี่?? พอช่างมาถึงจัดการเทน้ำราดหม้อน้ำให้มันเย็น…ทำนั่นทำนี่…แล้วก็บอกว่า…ต้องลากไปแล้วหล่ะ…ถ้าขืนจะดื้อขับต่อไปคงไม่ใช่แค่หม้อน้ำที่ต้องเปลี่ยน…แต่เจ๊ปุ้ยคงได้เปลี่ยนรถและเปลี่ยนเพื่อนร่วมทางเป็นแน่…พอสอบถามราคาในการลากรถไปกับการเอาเข้าอู่ช่างเลย…ก็ตาโตกับราคาค่าซ่อม…เฉียดๆห้าพัน…เจ๊ได้ลดความอ้วนก็งานนี้แน่ๆ เจ๊ปุ้ยตัดสินใจ…ซ่อมก็ซ่อม…พวกเราจึงขนเอาสัมภาระของใครของมัน…กลับมาเป็นบ้าหอบฝางกันอีกครั้ง…เดินไปโบกรถพร้อมของพะรุงพะรัง…คิดอย่างเดียว…กลับเข้าเมืองได้กรูจะไปกินHot Pot…ไม่นานรถโดยสารจอมทอง-เชียงใหม่ก็ผ่านมา…เรียกว่ารถเที่ยวสุดท้ายเลยนะ…กระโจนขึ้นกันเลยทีเดียวงานนี้…หาที่นั่งได้เรียบร้อย…ก็รู้แล้วว่า…ได้กลับไปนอนเตียงสมใจแน่ๆ…แต่ละคนเริ่มนึกถึงหม้อสุกี้ร้อน…ลูกชิ้นกุ้ง…ปลาแซลมอน…ปลาไหล…และอื่นๆอีกมากมายที่จะสรรหามากินกัน…ระยะทางไกลมากกว่าจะเข้าถึงตัวเมือง…เล่นเอาฉันหลับไปได้ตื่นหนึ่งเลยทีเดียว คุณอาร์มกับคุณทอมลงรถไปก่อนเพราะว่าให้น้องคุณอาร์มเอารถมารับและต่อไปส่งคุณทอมเอาสุชาติที่คอนโดฯเจ๊ปุ้ย…ส่วนฉันกับเจ๊ก็ยังอยู่บนรถเพื่อไปลงที่ในตัวเมือง…ถึงตัวเมืองด้วยความยินดี…มาขึ้นรถอีกต่อหนึ่งไปลงที่ห้าง…เพื่อมุ่งหน้าไปจุดหมายปลายทาง…”กะทะร้อน”…ระหว่างอยู่บนรถแดงก็เจอผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง…แต่งตัวประมาณล่อเสือล่อจรเข้…ทำตัวเป็นคุณหนูไฮโซนั่งรถแดง…แต่คำพูดและท่าทาง…สลัมชัดๆ…สวยตายหล่ะเมิง…อีเตี้ย!! ฉันกับเจ๊ปุ้ยมาถึงที่ร้านก่อน…มุ่งตรงไปเลย…ตักๆๆ…ยัดๆๆ…กินๆๆ…แบบว่าอิ่มมาก…คุณอาร์มตามมาถึงก่อน…และตามด้วยคุณทอม…นั่งกินจนแบบว่ากินกันตายกันเลยทีเดียว…”คิดถึงเวลาติดป่าไม่มีอะไรจะกินนะ”…เจ๊ปุ้ยเอ่ยขึ้นแล้วก็จัดการยัดสเต็กเข้าปากไป…ไม่รู้ว่าปลอบใจตัวเองหรือว่ารับรู้ว่าต่อจากนี้เจ๊จะต้องกินแต่มาม่ากันแน่ เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นเป็นสีสันของวันที่พวกเราจะไม่มีวันลืมเด็ดขาด…จะรักกันไปอีกนานเลยงานนี้…ทุกคนยอมรับในความบ้าบิ่นของคุณอาร์มที่วิ่งไปหาร้านซ่อมรถโดยที่ไม่รู้ว่าจะเจอไหม?? หลังจากกินอิ่ม…ฉัน…คุณทอม…เจ๊ปุ้ย…ไปต่อกันที่ Milk Zone ขอกินให้อ้วนกันไปเลยงานนี้…เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาห้าทุ่ม…คุณทอมขับสุชาติมาส่งเจ๊ปุ้ยที่คอนโดฯ…แล้วถึงกลับหอพักตัวเอง…ฉันที่จอดรถไว้ที่หอคุณทอมก็ติดรถกลับมา….มาถึงหอปุ๊บ…ท่านแม่ก็โทรมาอีกแล้ว…ฉันจึงรีบเก็บของและสตาร์ทรถกลับบ้าน….แทบอยากจะกรี๊ด…น้ำมันรถจะหมดค่ะ…โชคดีที่ปั้มยังเปิดอยู่….แต่โชคร้ายอีกอันของฉันคือ…ไฟหน้ารถเจ้ากรรมดันไม่ติด…ทำยังไงก็ไฟหน้าก็ไม่ออก…ระยะทางอีกเกือบยี่สิบกิโลฯที่ฉันขี่รถกลับบ้านแบบมืดๆ…ไม่ต้องตอกย้ำได้ไหมค่ะว่าวันนี้ชีวิตมืดมน…แต่นี้ก็น้ำตาตกในจะแย่อยู่แล้ว…กลับมาถึงบ้านได้อย่างปลอดภัย…แต่ไม่มีใครอยู่บ้าน…ที่บ้านเค้าไปลำพูนกันหมด…ถูกทิ้งอีกแล้ว!! และแล้วฉันก็หลับไปทั้งๆที่ยังไม่ได้อาบน้ำ…สามารถจริงๆ…ตื่นเช้ามาแทบจะเอียนตัวเอง…รีบเข้าห้องน้ำอาบน้ำทันทีเลย…กลับมานั่งคิดนั่งเขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้น…ขอบคุณนะค่ะ…ที่เช้านี้ตื่นมาบนที่นอนตัวเองพร้อมกับลมหายใจและรอยยิ้ม…!!

คุณเคยคิดว่า…”ทำไมวันนี้ฉันซวยอย่างนี้?” หรือ “ทำไมสวรรค์ถึงกลั่นแกล้งฉัน?” บ้างไหม??? ถ้าเคย…ลองมาดูกันไหมว่าใครซวยกว่ากัน??? วันเสาร์ที่สองของเดือนมกราคม…วันเด็กแห่งชาติ…12 มกราคม 2551 กับความซวยเกินห้ามใจ…เรื่องราวมันเริ่มตรงที่ฉัน…เจ๊ปุ้ย…คุณทอม…และคุณอาร์ม…พวกเราสี่คนนัดกันไปขึ้นดอยอินฯ ยอดดอยที่สูงที่สุดในประเทศ คืนก่อนวันเดินทาง…ฉันไปนอนที่หอของคุณทอม…พอตอนใกล้สว่าง…เอาจนได้ค่ะ…หอที่ฉันไม่เคยไปนอนเลย…แต่ภาพในความฝันมันชัดเจนมาก…เจอดีเข้าจนได้…แต่เรื่องนี้มันไม่ร้ายแรงเท่าเหตุการณ์ต่อๆมาที่เกิดขึ้น ฉันกับคุณทอมออกเดินทางจากหอพักมายังคอนโดฯของเจ๊ปุ้ยเวลาประมาณหกโมงครึ่งในตอนเช้า…อากาศไม่หนาวมากนัก…แต่พล็อบที่พวกเราเตรียมนี่ประหนึ่งการเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา…เสื้อแขนยาว…เสื้อโค๊ด…ถุงมือ…ถุงเท้า…ผ้าพันคอ…หมวกอุ่น…เอากันชนิดที่ลมหนาวไม่ได้สัมผัสผิวกันเลย ก่อนออกเดินทาง…เจ๊ปุ้ยก็ทำการตรวจเช็คสภาพรถโดยการโทรหาคุณป๋า…สอบถามถึงน้ำมันเบรค…ตรวจดูหม้อน้ำ…เสร็จแล้วพวกเราก็ออกเดินทางมารับคุณอาร์มระหว่างทาง ระยะทางจากในตัวเมืองจนถึงยอดดอยน่าจะประมาณหนึ่งร้อยกิโลเมตรได้นะ…ก่อนอื่นพวกเราก็เลยไปยังวัดพระธาตุจอมทองเพื่อไปไหว้ขอพรพระ…และพักทานข้าวเช้ากันที่นั่น…เสร็จแล้วก็เดินทางมุ่งหน้าไปยังยอดดอยกันเล๊ยยยยยยย…. งานนี้เจ๊ปุ้ยรับหน้าที่เป็นสารถีขับรถ…ขับไปร้องเพลงไป…ประสานเสียงกันไป…ผ่านไปเพลงแล้วเพลงเล่า…รอยยิ้มและความสนุกสนานที่พวกเราได้รับกันนั้น…ไม่นึกเลยว่าจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว…ผ่านด่านตรวจที่หนึ่ง…เจ๊ปุ้ยก็ขับรถขึ้นดอยมาเรื่อยๆ…ระยะทางเกือบถึงครึ่งทางแล้ว…มาเจอกับจุดตรวจที่สอง…แต่แล้ว…รถก็เกิดดับ…สตาร์ทเท่าไหร่ก็ไม่ติด…โชคดีที่ตรงนั้นเป็นทางลาดนิดหนึ่ง…เราจึงอาศัยแรงดึงดูดให้รถเราค่อยๆเลื่อยไปจอดริมถนนได้ คุณทอมลงไปเปิดกระโปรงรถ…ทำเหมือนจะรู้นะว่าอะไรเป็นอะไร…ปรากฏว่า…ฝาปิดหม้อน้ำอันตธารหายไปไหนไม่รู้แล้ว…น้ำในหม้อน้ำแห้งสนิท…ควันลอยขึ้นมาเลย…พวกเรามองหน้ากันแบบว่า…”เฮ้ย…ฝาหาย!!” คำถามมากมายโผล่ขึ้นมาในสมองแต่ละคน…เอาไงดี…เอาไงดี…ในระหว่างที่พวกเรากำลังตื่นๆกันอยู่นั้น…คุณอาร์มก็มองไปยังซอกลืบหนึ่ง…”เจอแล้ว…นั่นไง” เสียงนี้ทำให้พวกเราเริ่มมีกำลังใจกันขึ้นมา…รถที่ผ่านไปมา…ก็จอดดูแล้วแนะนำพวกเราว่า…ต้องรอเครื่องมันเย็นก่อน…น่าจะประมาณสองชั่วโมง…ค่อยเติมน้ำได้…ถ้าไม่งั้นเครื่องมันร้อนจัดมาเจอน้ำเย็นอาจจะทำให้หม้อน้ำระเบิดได้ แต่คุณทอมแบบว่าใจร้อนมาก…เติมน้ำลงไป…ควันพุ่งขึ้นมาเลยค่ะ…ต่างคนต่างแตกกันไปคนละทิศละทาง…รอจนกว่าควันจะหายไป…นานมากที่พวกเราติดกันอยู่ตรงนั้น…เวลาผ่านไปอย่างที่ทรมานจิตใจมากที่สุด…พี่คนขับรถพานักท่องเที่ยวมาดูนกก็มาบอกว่าควรเติมน้ำแบบนี้นะ…แล้วก็ขับไปอย่างนี้…ใช้เกียร์อะไร…รอบเท่าไหร่…ทำเอาเจ๊ปุ้ยแบบว่าขาดความมั่นใจในการขับขึ้นเลย…คุณทอมก็แบบว่ายุเจ๊ให้ขับขึ้นไปเลย…กล้าๆหน่อย…ส่วนฉันก็แบบว่ากินยาแก้เมารถไปเม็ดหนึ่ง…ง่วงค่ะ…นอนอยู่ท้ายรถ…ไม่สนโลกอะไรกะเค้าเลย แต่แล้วความมั่นใจของเจ๊ปุ้ยที่หายไป…ไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้…พวกเราจึงเอารถไปจอดทิ้งไว้ข้างทาง…แล้วทำการโบกรถขึ้นไปแทน…แต่ละคนก็ขนสัมภาระทั้งแบกเป้…กล้องถ่ายรูป…ขาตั้งกล้อง…ขนม…และสารพัดจะขนออกจากรถมาเพื่อทำการอาศัยรถคนอื่นขึ้นดอย…รถผ่านไปคันแล้วคันเล่า…ไม่มีใครกล้าโบกค่ะ…อาย…บางคันก็มองมาที่พวกเราแต่ก็ไม่จอดรับ…จนในที่สุด…มีรถคันหนึ่งที่พวกเราตัดสินใจทิ้งความอายแล้วก็ใช้สายตาแกมบังคับให้เค้าจอด…แล้วพี่ท่านก็ใจดีมากเลย…จอดรับพวกเราขึ้นรถพามาที่ยอดดอยด้วย…((ป้ายแพร่นะค่ะ))แม้ว่าจะไม่รู้จักชื่อของคุณพี่ท่าน…แต่ก็ขอบคุณนะค่ะ ระหว่างทางที่ขึ้นมา…รถพี่ท่านก็เกิดดับขึ้นมาระหว่างทางงลาดขึ้นเขาพอดี…พวกเราสี่คนนั่งที่กะบะหลังก็มองหน้ากันเลิกลั่ก…”เอาอีกแล้วหรอเนี่ย??”…แต่แล้วก็ผ่านไปด้วยดี…ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนมาถึงที่ยอดดอยจนได้ แยกย้ายกันถ่ายรูปสมใจ…พวกเราก็ไปนั่งดื่มกาแฟกันที่จุดบริการนักท่องเที่ยว…พอกลับออกมา…รถพี่ท่านก็ไม่อยู่ซะแล้ว…ชะตากรรมพวกเราก็ต้องหาที่ฝากที่พึ่งพิงคันต่อไป…ยืนรอแบบว่าอนาจตัวเองเป็นที่สุด…จนมีรถคันหนึ่งแล่นมา…โบกอีกแล้วค่ะ…โบกไปลงที่พระธาตุ…((ป้ายลำพูนค่ะ))พอมาถึงที่พระธาตุเราก็เห็นรถคันแรกที่พวกเรานั่งมานั้นจอดอยู่ที่นี่…ทีแรกกะว่าจะอยู่รอที่รถเพื่อขอติดรถลงไปอีก…แต่แบบว่าจะน่าเกลียดไปไหม??…พวกเราเลยขึ้นไปถ่ายรูปที่บนพระธาตุแทน…เอาไงเอากัน…มาถึงนี่แล้ว…อย่างมากก็โบกคันที่สาม หลังจากที่ถ่ายรูปกันที่พระธาตุเส็จแล้ว…((ขอไม่พูดถึงความงามของสถานที่นะค่ะ…เพราะว่านี่ไม่ใช่สารคดีแนะนำสถานที่ท่องเที่ยว))พวกเราทั้งสี่คนก็เดินลงมาจากพระธาตุเพื่อทำการโบกรถอีกครั้ง…คุณอาร์มใจกล้าหน้าด้านมาก…รถมาติดๆกันแต่คุณอาร์มก็ยังโบก…แม้ว่าจะเป็นทางลาดลงแต่ก็มีรถคันหนึ่งจอดให้พวกเรา…แต่แบบว่าจอดไกลไปหน่อยไหม??…วิ่งไกลเลย…พอไปถึงที่รถ…เราก็เห็นว่าของท้ายรถเค้าเยอะมาก…กลัวว่าจะนั่งไม่ได้…แต่ในเมื่อพี่เค้าอุตส่าห์จอดให้แล้ว…ก็สนองความเมตตาของเค้าหน่อย…((คันนี้ป้ายภูเก็ตจ้า))นั่งแบบว่าทรมานสังขารกันมากมาย…ลืมไปว่าคนใต้ไม่ชินกับการขับรถขึ้น-ลงเขา…ใจเต้นตึกตักตลอดทางเลย…จนมาถึงที่ด่านตวรจที่สองที่พวกเราจอดรถทิ้งไว้… แต่เรื่องราวความซวยยังไม่จบเพียงเท่านี้…พวกเราขับรถมาเรื่อยๆ…ค่อยๆขับ…ค่อยๆลงเขามา… ผ่านทางลงเขาที่ทั้งคดเคี้ยวและลาดชัน…หนึ่งกิโลเมตรผ่าน…สองกิโลฯผ่านไป….เอี้ยดดดดดด….”โทษที…ปล่อยครัชเร็วไปหน่อย” เจ๊ปุ้ยหันมาขอโทษที่ทำพวกเราตกใจ…แม้กระทั่งคุณอาร์มที่นั่งหลับมาตลอดทางยังตื่น…แล้วเจ๊ก็ค่อยๆขับลงไปเรื่อยๆไม่เร็วมาก…เพราะว่ารถอยู่ในสภาพที่ไม่สมบูรณ์…หวังใจแค่ว่าต้องกลับบ้านให้ได้ “เฮ้ย…เบรคไม่อยู่!!” และแล้วเจ๊ปุ้ยก็ตะโกนขึ้นมาในรถ…ฉันกับคุณทอมตกใจมาก…แต่คุณอาร์มหลับ…ขาเจ๊ปุ้ยสั่นมากถึงมากที่สุด…ขาขวาสั่นแบบที่จับก็ไม่อยู่แล้ว…สั่นอยู่ขาเดียว…ขาเดียวจริงๆ…มือสองข้างกับขาซ้ายไม่สั่นเลย…เจ๊ปุ้ยพยายามดึงเบรคมือแต่มันไม่ค่อยอยู่…ตอนนั้นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนมีจริงพวกเราก็ขอให้มาคุ้มครองให้หมด…กว่าจะพ้นทางลงเขาที่ลาดชันและคดเคี้ยวตรงจุดนั้นมาได้…เล่นเอาใจหายกันไปทั่วหน้า…พอจอดรถได้เสร็จ…ขาเจ๊ปุ้ยที่สั่นอยู่ข้างเดียวนั้นยิ่งเพิ่มความสั่นเข้าไปอีกเท่าตัว…พยายามจับก็แล้ว…ทำยังไงก็แล้วมันก็ยังไม่หยุดสั่น…เจ๊คงจะกลัวมากเพราะว่าเป็นคนพาพวกเรามาแล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นเจ๊ก็คงรับผิดชอบชีวิตพวกเราไม่ได้แน่ๆ…พวกเราต่างคนต่างช่วยกันทำให้เจ๊ใจเย็นลง…เวลาผ่านไปนานมากกว่าแบตฯในขาเจ๊จะหมดและเพลาความสั่นลงไปมาก To Be Continuous…

Last night at around 8pm, I was talking on the phone and couldn’t get a breath. I could breathe, but my chest kept tightening up so I couldn’t get a deep breath. Earlier that day, I was swelling up a lot: legs, hands, etc. I’d gained ten pounds in 24 hours!

I do take a fluid pill in the morning, and when I called the doctor, he advised taking another to help control it, and to come see him next week. But that evening, it didn’t seem to be doing any good, yet. With all the difficulty breathing, I called my mother for advice and she was worried that fluid was around my heart and told me to go to the emergency room.

So I did, and it was weird being the one looked at instead of Robin. They checked me over: EKG was good, lungs looked fine, and I was getting plenty of oxygen. With the critical stuff ruled out and the swelling finally starting to go down (I’d also put compression stockings on), they discharged me.

Today, my chest hurts like hell. I haven’t worked out since last week because I’ve been in too much pain with the bad weather, so it wasn’t anything like using muscles too much. I have been getting a lot of muscle spasms in my arms and legs these past few days. Again, it’s the weather. Doc says that my arthritis is pulling my muscles. I can sit still and see my arm muscles vibrating, which isn’t painful, just weird. But simply lifting a jug of tea makes the muscles feel like they’re pulling hard. That is painful. Plus random sharp pains all over.

But anyway, I wonder if it wasn’t chest muscle spasms or the like, tightening up so it was hard to breathe. Can you get arthritis around your ribs? They were among the many things injured that cause pain elsewhere. In ‘92, my rib cage was rotated and stayed that way for three years, plus a steering wheel was bent forward with my chest and face (I really need to blog about all that someday).

Anyway, I’ll find out when I see the doc next week, but at least I know it was nothing life threatening.

Listening to music. Muse pulses in my ears. Reverberates in my head. Echoes within me. Prophetic as I write.

It’s late November. The fall is on us. Autumn surrounds me as I sit here. There is so much past so much history so much to unearth and record. To much to draw back on and move forward too. Excitement and dread in equal measure.

Like a pile of wool that needs to be untangled. You can see one end but not the other, and in between this knotted sense of self.

So in this moment I will begin. To unravel. To explore. To write. To conjure from within a place that where I can simply be, unfettered, free, unconstrained.

PdeQ

Being a ‘new man’, one unafraid to watch The Restaurant or listen to Marvin Gaye’s Sexual Healing because I like it rather than because I want to persuade a woman to have sex with me, it should come as no surprise to you that I occasionally partake in a spot of Pilates.

Yes, we stick on the DVD Jade got off Amazon and clear the furniture out of the way. She’s Australian, Pilates woman is, and she has incredibly pert breasts. I cannot confirm whether this is because of Pilates or not, but she’s ugly so I can’t really be bothered to look into it. But yes, girls out there, there is the possibility that Pilates will give you pert breasts.

We lie down and she tells us to activate our fingers. I’m not sure what this is but I gamely try to activate them as best I can by sort of tensing a bit. It doesn’t seem to do much other than making me go red and is not conducive to the breathing exercises she has got us doing.

Oh yes, Pilates is a very breathy sport.

So we’re tensing and breathing and activating and she runs us through a series of toning tasks. There’s the crab and the lotus and all sorts of things, all of them designed to exert the maximum amount of pain.

Me and Jade in the crab screaming in pain and breathing heavily as the Australian woman tells us to take it deeper and rotate. What must the neighbours think? I’ve had nightmares about knocks at the door.

“Where’s the Australian dominatrix” My trembling finger points to the DVD.

My hamstrings are not supple. They are tight. Like concrete. My toes are on the horizon, unattainable. And Australian woman is not happy. She throws her legs out and tells me to follow. I can’t. I’m weeping as they tear. She tells me to go deeper. I hear them stretch and pop and rip.

And relax, she says, mocking me.

I crumple.

But no time to crumple. She is sat upright, her legs out before her. Finally. She says. Grab your ankles. So we’re sat upright holding our ankles swaying as the balance tries to find us. She looks at us. Hmmm. Extend out the right leg. Extend out the left leg. She’s still sat upright and her legs are by her ears. FUCK OFF. That’s not possible. She looks like an upturned stool. Her arse must be flat. How else is it possible? I’m swaying backwards with my legs at 30 degrees and behind me Jade screams as her legs hit 65 degrees.

Australian lady smirks. And her breasts sit like two monuments.

“Boob job” says Jade.

Yeah, bitch, I say.

We put the DVD away and spend the next two days hobbling around feeling inadequate.

And what is more manly than hobbling around feeling inadequate?

Pilates, my male friends, will reaffirm your masculinity, give licence to it. Get yourself a DVD. Push away the furniture. Make your hamstrings burn and your stomach muscles explode. Let the bitch bully you. You will never feel more like a man.

This is what she says about it in her book, Bird by Bird:

“Perfectionism is the voice of the oppressor; the enemy of the people.  It will keep you cramped and insane your whole life and it is the main obstacle between you and a shitty first draft. I think perfectionism is based on the obsessive belief that if you run carefully enough, hitting each stepping stone just right, you won’t have to die.  The truth is that you will die anyway and that a lot of people who aren’t even looking at their feet are going to do a whole lot better than you, and have a whole lot more fun while they’re doing it.”

* * *

I never considered myself a Perfectionist before; after all I married into a whole tribe of them and I knew what they looked like with my eyes closed.

But I think Anne Lamott has a fantastic point and I think she has hit me on the head with it.  I’ve been almost driving myself to tears trying to figure out why writing is so difficult for me most of the time.  I mean, I have this desire, I’m carving out regular time for myself on an almost daily basis, I’m continuing to resist NPR, I feel an urgency about it, etc etc.  But when I sit at my computer my mind is as blank as a sheet hanging in the bright sun on a windless day.

AnD iT Is DrIvInG mE cRaZy!

I mentioned this to my doctor yesterday and he proposed that I am putting an inordinate amount of pressure on myself (“You’re very creative at creating pressure!” he said with only half a smile.)  And he went on: “But pressure is like a noose around the neck of Creativity.”

So my assignment for the week or month or however long it takes, is to come up with creative ways to remove the pressure.  ”It’s much better to name your enemies,” he reminded me, “than to live ignorant of them.”

I returned home and started writing down all the negative (pressure-cooker) statements I carry with me, like so much heavy clothing I don every day of the year whether the weather outside warrants it or not.

Remembering that proverb about how we can be either our own best friends or own worst enemies (and, with apologies to Elizabeth Barrett Browning) I thought of a title for my little (but very long) list:  ”How Do I Hate Me, Let Me Count the Ways!”  Ha ha.

Seriously, Anne Lamott is onto something when she writes about the dangers of Perfectionism.  She goes on, (for those of you who haven’t read her book, or like me, need to read it again:) “Perfectionism means that you try desperately not to leave so much mess to clean up. But clutter and mess show us that life is being lived. Clutter is wonderfully fertile ground— you can discover new treasures under all those piles, clean things up, edit things out, fix things, get a grip. Tidiness suggests that something is as good as it’s going to get. Tidiness makes me think of held breath, suspended animation, while writing needs to breathe and move.” [Emphasis mine]

(When I typed the word ‘move’ just now the word ‘love’ came out first.)

And wasn’t I just talking about how Breathing is so necessary and that I didn’t do it much while I was playing the piano, or quilting, or writing…?

My grandson and I both have a lot to learn. Maybe I need to check myself into ICU and get myself hooked up to oxygen like he is.

He’d probably beat me home!

 The ancient Taoist sages who mastered mind and body had many different insights and techniques to have a healthy life and as a plus Self Realization.  It is said that some of the teachings of Taoism originally come from India. This all makes sense if one investigates into the nature of Sanatana Dharma (hinduism) and Taoism. One can see the similarities between them. In particular I want to note is the use of energy in both systems. Not only this but both systems aim at Self Realization.

 With that said breath work has been very instrumental to healthy living and enlightenment in both sciences. Many are familiar with the Yogic use of breath and energy work. The same thing is found in Taoist Yoga. What is deeply interesting to me is the technique of no breath. In Taoism this is called Embryonic Breathing. In Sanatana Dharma and Yogic paths one can achieve such a state in which no breath is necessary and yet the practictioner is able to control energy throughout his or her body and remain healthy and ALIVE!

 In Taoism and in particular the practice of Qi Gong (sometimes spelled as Chi Kung) there is a use of Embryonic Respiration.  It is the breath of no breath. This is possible when both the mind and body are fully relaxed. The mind and body must be relaxed and filled with Qi (Qi is life force, in yoga its called prana).  Focusing on breathing is an easy way to relax not only the body but also the mind. A great method is focusing on the lower abdomen or the dan tian.

 The lower dan tian or abdomon is about three inches below the naval. This is natural respiration. If you observe an infant you will notice that the infant breaths from this region. Overtime due to stress on the body and on the mind we forget this form of breathing. This breathing is very instrumental to good health and also mental clarity.

 In order to begin Embryonic Respiration start breathing naturally. Just let the air come in and out. Watch the rise and fall of the lower dan tien (you dont have to look down). Have your eyes closed gently. You can sit in a chair (preferably on the edge of the chair with feet firmly on the ground and back straight but not rigid). You can sit cross legged if you like just make sure the spine is straight yet not in a rigid way. You are not trying to be a tough guy or woman let it be natural. Your right hand should rest gently on your lap and your left fist gently closes on the thumb of the right hand. This is a special mudra or hand gesture called the yin-yang mudra.

 Let the breath be very natural. Have a few minutes to relax into simply allowing the rise and fall of the lower abdomen. After you have done this for a few minutes begin to visualize Qi (life force or energy) entering your body entirely. Let every part of your body be fused with this life giving Qi. Let no cell be without this Qi. The Qi pervades every part of your body. Every organ, vessel, cell, everything. As you breath out visualize stale Qi leaving your body. Do this set 9 times.

After you have completed the above cycle move on to visualizing Qi entering the upper dan tien or heart area of your body. Allow Qi to pervade the entire heart area of your body. As you breath out imagine this energy or Qi moving down into your lower dan tien or lower abdomen. Let this Qi pervade the lower region. Return again with another inbreath visualizing Qi entering into the heart area, then breath out vizualizing the Qi going down into the lower abdomen. Do this also for 9 times.

After that simply vizualize the Qi in the heart area as you breath in, then imagine the same energy staying inside your body and moving down into the lower abdomen. Then as you breathe in again vizualize that energy in the lower abdomen rising up to the heart region. Do this for 9 sets.

 After the above cycle simply visualize the Qi staying in the abdomen. See it rising up in the abdomen with each in breath. Watch the Qi fall to the lower abdomen with each out breath. Do this 9 times.

Gently as you complete these cycles you will notice your breath getting quiet. It is getting very deep. Deep and slow. Breathing in you know that you are breathing in a long gentle compassionate breath. Breathing out you know you are breathing out a slow breath. Soon the breath will be without effort and you will not even know you are breathing! Don’t panic your still alive just enjoy this simplicit natural embryonic breathing. A gentle peace will definately come over you.

 Never rush this or expect anything. Simply let the Dao or lot God or Emptiness or the Universe do it for you. Don’t let your ego parade over what is happening or what is not happening. Don’t let the ego tell you when you should be experiencing this stillness. When you find that your ego is trying to rush the process simply say to yourself “I will let the Dao do it for me”.  The Dao is the Formless Reality or your Deepest Nature. It is Siva, it is God, it is ULtimate Reality. Allow this life force or the One Life to do it through you. So don’t beat yourself up. In Taoism a let of emphases is on NON EFFORT!

Enjoy be healthy and be love

Peace and love for eternity always

-Juan

NOTE:

 Much of this technique was taken from the book “The Way of Qigong-The Art and Science of Chinese Energy Healing” by Kenneth S. Cohen a western Taoist. I have worded the technique in my own wording.

Somnade till slut men blev väckt av katterna i vanlig ordning. Bestämde mig vid 9-tiden för att ta mig en riktig promenad trots det busiga vädret. Gick stavgång neråt sjön och stannade vid en stor gammal tall och mediterade en stund och lyssnade på vågorna som slog in mot stranden och regnet föll mot mitt ansikte. Kändes väldigt härligt och uppfriskande!  Fortsatte sen min promenad och gick nog en runda på över en timme. När jag kom hem var det skönt att fräscha upp sig och käka lite mat. Tänk att det kan kännas så bra och jag är pigg om jag jämför med hur jag mått de senaste veckorna…så himla sjuk jag var…vilken tur att man kan få känna sig så frisk!!     

♪♫•*¨*•.¸¸❤¸¸.•*¨*•☆.｡.•*✿

Jobbade eftermiddag och avd mötet var inställt så jag pratade med kollegan som håller på och inreder sitt rum. Det är i det närmaste klart och det har gått bra. Jätteskönt att vi har rummen bredvid varandra nu så vi kan prata direkt med varandra. Förut var vi i varsin ände av sjukhuset i princip. Det enda som fattas är handfat att tvätta händerna i när vi vill bli rena från olja . Hoppas de  kan fixa det åt oss nu. Är ju inte hygieniskt direkt att vara tvungen att först öppna en dörr ut och sen en toadörr med kletiga händer. Och har man otur är toan upptagen…

Ikväll har jag käkat kycklingben..det är sabla gott…

ha en fin kväll!

“It is the demand of the universe for the birth of the ultrahuman. It is the rising of a new form of psychic energy in which the very depth of love within you is combined with what is most essential in the flowing of the cosmic stream. It is Love.”

Teilhard deChardin, S.J. (1881-1955)

I am both the thoughts and the thinker …

In the sweep of Shambhala path both the ultimate Shambhala as in Olympus as an area of the hierarchy of the masters and the smaller shambhala of the process of refinements where we can even begin to see the infinite radiance of eternity as spirit matter, we, you and I and all us ‘beings’ both sentient and not, are various grades of robotic stuff so the directives of AI apply to the tinkerer and the tinked that is all and both robots and investigator creators working in a cellular construction with gravity holding ‘it’ together. space is the place which is more Sun Ra than Star Trek. I loved robocop computer generated flowing images! Lucus Light used Mandelbrot math to overlay layers to get it so ‘LIFELIKE’ woo ho ah huh!

Not sweating the small stuff’ is softening my focus to see the wide horizon and this events single small spot in the long view. compassion for me is thinking with my heart and not the 85 thoughts churned out every second by the gray and white ball of fat between my ears. I am a highly passionate person so I have an interesting dance in my hope toward harmony.

In a brief summary yoga is not about cardiovascular training per se. Cardio in effect is mostly what will help you to lose weight. With that said it will help you to tone your body & improve your overall health.

Weight Gain.

Yoga will address certain factors which are attributed to weight gain, such as stress and poor nutrition. Stress and poor nutritional choices have adverse physiological consequences.

When you are stressed out you generally do not eat well and many people tend to start binge eating.

Metabolism.

Also it is worth while noting that stretching will help with metabolism. Improved metabolism will lead to improved digestive health.

With extensive stretching you will build core strength which will also increase your flexibility and will help to tone your muscles.

Stress.

The meditative aspects of yoga also have a calming affect on the body. This is achieved with breathing exercises and learning to breath properly has many benefits such as reducing stress.

There are certain types of yoga that are more physical than others. One example of this is Ashtanga Yoga. A general session of Ashtanga is at least an hour and a half if not up to two hours and is both focused and intense.

Due to its intensity more energy is required which can involve a more extensive workout. Because of the intensity of the workout you will tend to burn more calories. All of the above will lead to weight loss but will also have the added benefit of building stability & core strength.

As mentioned previously always consult a health practitioner if you have any questions in relation to any workout regime.

While seated comfortably with spine straight, slowly rotate your upper body, neck and head to relax your muscles and remove tension. Then close your eyes, breathe normally and focus your attention on the breath entering and leaving your nose as it supplies life-giving energy to every part of your body.

After a minute, take in a deep breath through the nose and feel your stomach and chest expand as you fill your lungs. As soon as you complete the breath, forcefully push the air out quickly and completely. This exhalation should resemble and mimic the muscle action during a cough where the stomach contracts and it should take one second to complete. As soon as the exhalation is complete, inhale rapidly and fully and immediately exhale again forcefully as before.

Do not hold or pause the breath at any time during this exercise. Each inhalation and exhalation should take no more than one second, with the main action coming from your stomach muscles expelling the air from your lungs. You are rapidly filling your lungs with air and expelling it just as rapidly.

Try three cycles of ten breaths each to begin with and at the end of each ten breath cycle, exhale slowly and deliberately, then breathe normally for a few breaths before you repeat the cycle again.

In the beginning, the most common side effect is a feeling of light headedness. If this does not feel right to you, limit your cycles to only one or two until your body becomes used to Kapalbhati. Once you are comfortable with this exercise, you can extend it to ten cycles of thirty breaths each, always increasing the cycles gradually and only at the pace that your body tells you is right.

The ancient breathing technique of Kapalbhati done correctly increases your degree of mental awareness and revitalizes your body instantly.

Last summer I had a conversation with one of my sister’s about turning 40.  She summed up her experience in the 40’s as, get “it” done now, and so what.

Lately my mind has been freakin.  Going forward, going past, making decisions(no actions thank goodness).

In the middle of Mr. Freak Out’s current rant in my head one morning Mr. So What, showed up.  He is used to be called “I Don’t Care”.  But Mr. I Don’t Care, led to negativity, so I fired him, because I wanted to care more about life or find things that I did care about and focus on them.

Mr So What, just quietly said, “So What?”

Today, right here, right now is great.  The forecast looks pretty good for tomorrow.   All the freakouts and bugaboos in my head have to do with possible outcomes of which I have absolutely no facts or empirical evidence for.  But, But, But.  No facts, nadda.  No crystal balls either.

After awhile Mr Freak Out quieted down, especially when I found a fun project for him to work on.  He LOVES, details, planning, researching.  Mr Freak Out, is excellent for vacations.  So I said I would like to go camping and Kayaking, I need a campsite location, what kind of Kayak to get, and I’d like a new bike too.  Off he went with a big grin.

I smiled at Mr So What, and thanked him for helping me out today in the control room of my brain.  So what, is great because of all the very successful failures, and disasters I’ve created in my life.  Having survived a lot of worst fears scenarios, and watched the sun come up the next day with another opportunity to create something different, Mr. So What, is now a good friend.

My tool for the day in dealing with bipolar, was to give Mr Freak Out a fun project to work on, and listen to Mr So What? instead.

Breathing Deeply

George

It’s instructive to view our life as an energy system. We take energy from the air we breathe and energy from the food we eat. The Chinese call this energy chi and the yogis prana. The Taoists believe we are born with an original energy or a primal energy which we get from our parents and which is sustained and nurtured in the womb through the umbilicus. If we can continue to nurture this original breath through our life we stay healthy, but if it diminishes we get ill, and once it is gone we die.

Breath energy and food energy we get from the environment. The digestive system, from which we extract energy from food is an involuntary system, in that is we do not control its function. All we can control is what we put in our mouths- what we decide to eat. If we choose well, we enhance our bodies. If we eat crap food we allow it to degenerate. Hence the importance of nutrition, eating organic and fresh food and so on.

But with the respiratory system, although it also operates involuntarily, we can exert voluntary control over how we breathe. So we have more say in how we are able to extract energy from the air and also have more control over where to direct the energy.  This takes some practice as it is something that needs to be learned. Except for babies who have had an excessive birth trauma,  most babies breathe down into the belly, and their respiratory system is fully open. But bad parenting, accidents, emotional upsets, bullying and so on – basically life- have the effect of distorting the natural belly breath, and by the time we are adults it is estimated that only 20% of us are belly breathers. The vast majority – 80%- are shallow chest breathers. What this means is that they are taking in less air than they could and should, and therefore the energy intake that they are extracting from the air is insufficient to maintain good health.

When we have an open breath, we are able to feel the air in three distinct areas of the body. We can feel it go into the belly, then the chest and finally below the collar bone and the lower neck.  All of the lungs, from top to bottom, get an air intake. This means that we are getting sufficient energy from the air to power the work of the body.

In Chinese medicine there is a meridian called The Triple Warmer or Triple Burner . This is an energy or chi circuit, and it is related to the respiratory system, in that it indicates three places where the chi from breathing can be felt. The three areas of the the  Triple Warmer are called Tan Tiens, and they are the upper tan tien, the middle tan tien and the lower tan tien. The lower tan tien is the area below the navel, the middle tan tien is at the level of the chest and the upper tan tien is the top of the head. I believe that if you are able to have a full open breath it is possible to feel the chi in these three areas.

If life is an energy system then we all need to become our own energy engineers and consultants to ensure we nurture and sustain our original breath for a long healthy life.

Winter and Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD)

As winter draws near, people with respiratory problems are waiting with bated breath. The winter months often cause an exacerbation or acute worsening of COPD symptoms, often leading to other illnesses and even hospitalizations. I have seen first hand that a large percentage of hospital admissions this time of year are COPD patients. Even my mother suffers from COPD.

Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD) is the fourth leading cause of death in the United States. It’s believed that by 2010, COPD will move up to third place.

COPD refers to a group of lung diseases such as chronic bronchitis and emphysema that interfere with breathing. These diseases cause lung damage and decrease the lung’s ability to take in oxygen and remove carbon dioxide, resulting in severe breathing difficulties. COPD is progressive, meaning that it grows worse over time. It’s nearly always caused by smoking.

COPD can cause a variety of symptoms, including:

* Chronic, persistent cough
* Increased mucus
* Shortness of breath, especially during physical activity, but can occur at rest
* Wheezing
* A tight feeling in the chest

While there is no cure for COPD, it can be treated. The most important thing to do is to stop smoking. There are several medicines that make breathing easier, including steroids or inhalers. Many people with COPD will eventually need to use supplemental oxygen.

It is important to diagnose COPD as early as possible. Sometimes the subtle symptoms can be dismissed as signs of aging, leaving it undiagnosed until quality of life has rapidly deteriorated and more than 50 percent of lung function has been lost. Unfortunately, many people don’t know they’re at risk, further delaying diagnosis and treatment.

If you or anyone you know is at risk for COPD, see your doctor and learn more about about symptoms and treatment options at the American Lung Association.