No dia 11 de outubro ocorreu um ato de discriminação contra a maternidade na categoria dos bombeiros civis do DF. Após a renovação de um contrato pela empresa vencedora da licitação para prestação de serviço na CEF, três brigadistas grávidas não foram admitidas. A empresa, na ocasião, alegara que essas funcionárias eram de responsabilidade da empresa que rescindiu o contrato.

Ao ser informada do fato, a vice-presidente da Comissão de Direitos Humanos da Câmara Legislativa do DF, deputada Erika Kokay (PT), informou à presidência da CEF que estava sendo descumprida a Convenção Coletiva de Trabalho, que incentiva a continuidade dos funcionários em casos de troca de empresas. Imediatamente a CEF determinou que a empresa cumprisse a legislação em vigor. Para Kokay, a CEF não podia aceitar as demissões sob pena de co-responsabilidade pela discriminação que a empresa estava fazendo com as três grávidas.

Hoy traigo uno de mis tesoros más bien guardados, se trata ni más ni menos, de unos documentos pertenecientes a mi abuelo, unos documentos que fueron realizados durante su estancia en un campo de concentración franquista, situado en Ronda, Málaga.

En 1936, Virgilio Ruedas es reclutado por el bando republicano a la edad de 17 años, por aquel entonces Ciudad Real pertenecía a la España republicana. Perteneció a la denominada “Quinta del Biberón”. Especialmente combatió en la 40 Brigada Mixta, al mando del Tte. Coronel Antonio Ortega Gutiérrez.

Combatió en la batalla de La Casa de Campo de Madrid… bueno, os puedo contar de todo, según me contó mi abuela, mi abuelo llegó a luchar con cadáveres en las trincheras, es decir, que un día estabas con un compañero pegando tiros, y al día siguiente se lo cargaban de un balazo, y ahí quedaba, en la trinchera muerto, eso es uno de los detalles que me cuenta. Otro suceso que recuerdo, es que mi abuelo llevaba una cicatriz en una de las manos, debido a que en uno de los combates, una granada estalló cerca de él, saltándole metralla a la mano, dejándosela herida. 

El 26 de Marzo de 1939, 1 día antes de que la 40 Brigada Mixta se disolviera de por vida, se pasa a las armas nacionales para no correr peor suerte. Entonces es capturado, seguramente pasaría 2 noches en el calabozo, la noche del 26 de Marzo y el 1 de Abril. Al día siguiente, el 2 de Abril fue deportado al campo de concentración de Ronda, en Málaga. Allí compañeros suyos fueron fusilados, pero la suerte estuvo de su lado, un oficial nacional era conocido suyo y gracias a él logró salir. Mi abuelo estuvo 32 días concentrado, desde el 2 de Abril  hasta el 3 de Mayo de 1939, que se le entregó un documento firmado por parte del tribunal, en el que se le concedió permiso provisional para marchar.

(Click para agrandar cara A y B)

El 6 de Mayo de 1939, por fin le llega otro documento, en este caso un tipo de salvoconducto, otorgado por la comandancia militar de Ronda, en el que expresa que no se le ponga impedimento en su marcha. Eso sí, nada más llegar a Granátula de Calatrava, su pueblo natal, debía presentarse en el cuartel de la Guardia Civil para demostrar que no había huido ni nada.  

( Click para agrandar documento)

Esta es la historia de mi abuelo durante la Guerra Civil Española, en su honor y recuerdo lo escribo. 

Jucatorii – Bine ati venit

Jucatorii – Eliminat

Jucatorii – Intre vis si realitate

Jucatorii – Proiect anti

Jucatorii – Revolutia din `89

Jucatorii – Ultima speranta

Jucatorii feat. Brigada – Probleme

download

San Nicolas - Laoag - Bacarra - Vintar - Sarrat - Laoag - San Nicolas

300+ Bikers from all over the province!

PWD Norman Santos biking

Bike peloton leaving Sarrat town proper

Crossing Gilbert Bridge

Thanks for joining the bike ride! See you next year!

Visit PhotoBucket for more photos from Brigada Bisikleta 2009!

http://s917.photobucket.com/albums/ad12/kristianablan/Brigada%20Biskleta%202009/

(para informações sobre a brigada da cozinha clique aqui)

Muitos alunos trazem para a sala de aula dúvidas sobre a hierarquia, pois quando eu a explico, dizem não acontecer assim nos locais de trabalho onde fazem estágios. Percebo isso também no meu trabalho de consultoria. Acredito que seja por falta de conhecimento e prática dos profissionais do mercado.

No Brasil, em muitos casos, existe a pessoa “responsável” pela cozinha e o resto da equipe que é divida em 1º, 2º e/ou  3º cozinheiro. A diferença desta divisão está nos salário e tempo de experiência, mas não as tarefas a serem executadas.

Trabalhei como Commis de cuisine no Hotel Marriott em Londres em 2000

A hierarquia foi criada para ajudar o dia-a-dia das tarefas da cozinha. Com o objetivo de servir muitas pessoas de forma rápida, o modelo clássico da hierarquia na cozinha profissional, que ainda é usado, foi criado por grandes chefs franceses como Marie-Antoine Carême (1784 – 1833), Urbain Dubois (1818 – 1901) e Auguste Escoffier (1847 – 1935).

A hierarquia divide os cozinheiros conforme suas experiências e conhecimentos, em praças ou seções com funções diferentes para que tudo funcione.

A hierarquia começa sempre com o Chef de cozinha (Chef de Cuisinie), também existe o Chef Executive (Directeur de cuisine), mas neste caso somente em grandes hotéis e casas de eventos.

O sub-chef (Sous chef) vem logo em seguida, pois é o braço direito do Chef de cozinha dentro da cozinha, é o responsável pelo controle das tarefas do dia enquanto o Chef de cozinha está planejando a semana, o mês ou o próximo evento.

Agora, diferente do modelo brasileiro que se divide em 1º, 2º cozinheiro… os franceses chamam os responsavéis de cada praça como Chef de partie, ou seja, Chef da praça (Seção  da carne, peixe, salada..) e Demi-chef de partie, o cozinheiro da praça, pessoa com menos experiência, substitui o chef de partie em sua aussência.

O último da hierarquia é cozinheiro mais novo o Commis de cuisine, aquele que em geral tem pouca experiência. Também temos o estudante (Apprentis), o auxilliar (Aide de cuisine ou Aboyeur), o estegáiro (Stagiaires) e o Lava-louças (Spongeur).

Trabalhei como Chef de partie no cruzeiro MS Bremen em 2001

Este sistema é aplicado em todos os cruzeiros internacionais e em grandes redes de hotéis na Europa e EUA, tem grandes vantanges no resultado a começar com o controle do disperdício, a higiene, o estoque e o desempenho profissional de cada um da equipe.

Para um próximo post vou comentar sobre as diferentes praças – a brigade de cuisine.

Qualquer dúvida, entre em contato.

Abraços, Chef Heiko Grabolle.

Version 1

View Larger Map

Brigada Bisikleta

Join the 2009 Ilocos Norte Eco-Bike Ride on October 18, 2009, and win raffle prizes!

Download the registration form at brigadabisikleta.multiply.com  and submit at Room 214, Ilocano Heroes Hall, Rizal Street, Laoag City, Ilocos Norte.  Look for Ms. Melymar Astocia.  Registration is FREE.

Assembly time is 5:30am at the 365 Plaza parking grounds in San Nicolas, Ilocos Norte.  Ride will be lead by Sokisok Bike Group and our friends from PINAKBET.  It will be a 40 kilometer easy bike ride from San Nicolas to Laoag City to Bacarra to Vintar to Sarrat and back to San Nicolas.

For more information, call (77) 770-4696.

See you there!

Dlho som tu nepridal nejaký príspevok, tak tu je ten hlavný dôvod

Ku koncu prázdnin som stihol s kamarátmi zaizolovať niekoľko desiatok (stoviek?) metrov potrubí v práve stavanom biznis-centre. Práca nebola ťažká, plat dobrý. Na to, že som žiadnu brigádu nehľadal, som viac než spokojný. No ale teraz už mi začína dovolenka.. teda, ehm, škola.

I need new sunglasses… The pair I have are old,scratched & aged y about 29 years… You can’t really see out of them, and they are a bright pinky colour on the arms. Kinda gay..
How about these?! Neckface & Andrew Reynolds collaboration. Yeah!
Problem is, they may not fit my head!

Por: M. Barreto

Capítulo II: Máquina do Tempo

Denis estava em estado de choque. Não fazia idéia do que teria que dizer, pois sempre achara que o Doutor é que faria a mensagem. Para ele, de todas as formas possíveis, aquele dia era estranho. Olhou para o relógio na parede eram 9:43 da manhã. Às 10:02 a mensagem estaria sendo encaminhada para Doutor de madrugada. Às 10:04, seria a vez de enviar para Mauricio em 2011. Tudo estava sendo devidamente cronometrado.

- Não esqueça de dizer que estamos mandando um programa de computador que será útil e os contatos de todos as pessoas e também mapas dos quais ele precisará –gritou o Doutor do banheiro.

A terra tremeu. O ataque começara às 9:46. As câmeras externas mostravam que o trio Hater estava agüentando a pressão com muita garra. Armas começaram a surgir do chão e ajudar no contra-ataque. Denis viu que Diego estava muito apreensivo. Sabia que ele queria esta lá em cima lutando junto de seus companheiros. Denis sentia o mesmo, mas havia planos maiores a se preocupar. Doutor assobiava alguma música que Denis são identificava. Estava calmo demais para a situação extrema em que estavam.

-        Doc, não podemos ajudar em nada o pessoal lá em cima? –perguntou Denis quase gritando.

-        Já estamos fazendo isso… –respondeu rodando na cadeira giratória.

-        Aquelas armas… –começou Denis sendo interrompido mais uma vez.

-        …são apenas medidas paliativas –completou, mesmo sabendo que não era o que ele ia dizer. A arma mais poderosa que temos é o conhecimento, amigão. Sempre foi e sempre será. Quando mudarmos o passado, nada aqui vai importar –disse dando de ombros.

-        Mas o passado ainda não mudou e eu me importo com o que acontece aqui –berrou Denis indo para a porta com a arma engatilhada.

-        Calma, Denis! –falou Diego alto.

-        Isso, calma Denis… relaxa –falou Doutor com um quê de sarcasmo na voz. Eu sou louco, mas não sou maluco. Eu também me importo com o que vai acontecer a todos nós. Mas se formos brigar junto deles, o esforço que todos fizemos até agora será inútil. Morreremos todos juntos e perderemos para aquilo.

Denis olhou para o AFFTD e então disse.

-        Logo depois da mensagem eu vou subir e ajudar meus companheiros Haters –chegou perto do Doutor com fúria nos olhos, enquanto guardava a arma.

-        Logo depois da mensagem você estará em casa, com a Karol em seus braços e quem sabe um filho ou mais –falou o Doutor com um tom paternal, colocando a mão direita no ombro do amigo e fitando seus olhos com firmeza.

Denis desfez a face enfurecida e os dois se abraçaram. Diego também foi para junto deles. Eram 9:58. Os três ficaram ali, juntos, tomando forças para o momento crucial de suas vidas, o ponto mais crítico para todo o mundo.

Ás 10:00, o Doutor ligou uma música que fazia todo o sentido do mundo naquele momento. “Time Machine” da banda “Black Sabbath”.

-        O que você está? –ia perguntar Diego quando viu o amigo cantar a música traduzida para o português.

-        Oh o que você vai fazer quando há uma parte de você que precisa correr com o vento –disse olhando para Denis. E o fogo que queima dos dias passados pode apenas iluminar o caminho para guiar você do jardim da escuridão, para ficar fora das sombras –olhou para Diego e iniciou a gravação. Agora olhe como a mudança começa, o amanhã que nunca se foi, o hoje que nunca veio. Nós seremos atacados maciçamente hoje às 9:46 pelo Exército da Cidadela. Chame a Brigada Hater e continue com o resto do plano – parou e deixo a música estava em “You’re living in a time machine”. Ouviu? Você está vivendo em uma máquina do tempo –o Doutor apertou um botão no painel e depois outro, hesitando um pouco.

Denis entendeu a aparente calma do Doutor. Ele havia deixado uma mensagem para si mesmo reforçando a importância da máquina do tempo. Agora percebeu que havia sido muito ingênuo ao pensar que a situação não o afetara. Doc apenas teve que manter o controle pelo bem de todos.

-        Não se esqueça de quem você é e de qual o seu propósito. Passado, presente e futuro dependem das decisões que você tomar hoje. Mostre todo o poder do coração humano. Boa sorte –Doutor falou repentinamente apertando o botão de parada logo em seguida e de enviar. Sua vez Denis. São 10 horas, 2 minutos e 4 segundos.

O cientista se levantou e deixou Denis de frente para a câmera.

-        Ação –falou Diego encostado na parede fora da visão da câmera, engatilhando a arma.

O chão e o teto tremeram. O Domo acabara de ser destruído. Os caçadores haviam passado pela Brigada Hater e estavam dentro da casa. Dezenas ou centenas de soldados invadiam a casa sendo acusado por todos os alarmes e acionando todas as armas de dentro da residência. O Doutor desligou o receptor que apitava incessantemente.

-        Estou aqui para dar cobertura a vocês –falou Diego com firmeza. A hora é essa, vai fundo Denis!

-        É só apertar iniciar quando estiver pronto, Denis, e que Deus nos ajude ou pelo menos não atrapalhe –falou o Doutor olhando para cima e dando uma piscadela, enquanto acariciava Pual nos braços. Sem pressa, amigão. Só  mais uma coisinha: se falar de mim, me chame de… Doutor.

Denis confirmou com a cabeça. Ás 10 horas, 3 minutos e 10 segundos do dia 13 de dezembro de 2021 a mensagem começou a ser gravada. 1 minuto e 10 segundos depois foi iniciada a reconstrução do universo. O Alterador de Freqüência por Fluxo Termodinâmico realizou sua última ação 1 milissegundos antes. 1 segundo antes, um último pensamento passou pela mente de cada um deles.

-        DBOF –pensou Diego.

-        Karol –pensou Denis.

-        Mon amour… –pensou Doutor.

Doutor, Pual, Denis e Diego sentiram estremecer tudo novamente, mas não era como antes. Cada molécula de seus corpos movia-se realinhando-se, num processo de desconstrução e reconstrução. Os átomos se decompuseram. Elétrons vagaram pelo espaço. Prótons e Nêutrons se decompuseram em quarks down e up. Decomposição instantânea, simplicidade máxima, caos supremo. As cordas são novamente tocadas, contudo a freqüência é diferente.

O universo se reestrutura quando as cordas criam seus pares. Nêutrons, prótons e elétrons. O átomo existe. Há um universo feito de infinitos novos átomos. Há um novo universo, um novo espaço, um novo tempo.

Te vejo numa outra vida, Brother.

Desmond em LOST 

Fim do capítulo II.

A aventura continua 10 anos antes! Capítulo III: Quando o Sol bater na janela do teu quarto… a aventura fantástica começa.

Visite-nos no orkut.

Foto de Pedro Moura Pinheiro segundo licença CC-BY-NC-SA 2.0

Erro humano ou troca intencional?

A brigada da secção de homicídios que tem em mãos o caso dos “6 de Santa Maria”, continua a efectuar diligências no sentido de perceber se existiu de facto troca de fármacos, e embora continuem em aberto todas as linhas de investigação, a informação de uma possível utilização de um tóxico designado de “cavalinha”, como noticia hoje o Jornal de Notícias, aponta no sentido de uma troca. Também de acordo com o “JN”, a informação da utilização daquela resina tóxica foi feita através de telefonema anónimo realizado a 25 de Julho para uma médica do Hospital de Santa Maria. Se de facto se vier a confirmar que existiu troca intencional, então estaremos perante um grave crime de corrupção de substância medicinal, o que obrigará a repensar todas as medidas de segurança que são implementadas durante o circuito efectuado pelos medicamentos. Mas onde reside o “mistério” de todo este caso é no facto de todas as hipóteses em cima da mesa apontarem apenas num sentido – o Hospital. Haverá quem queira prejudicar o Hospital de Santa Maria e os seus funcionários? Esta hipótese não é descabida, quando três dias após o tratamento aos “6 de Santa Maria”, duas seringas foram encontradas em cima de um contentor.

Esperemos que todo este caso seja rapidamente resolvido e que as vítimas voltem a recuperar a visão, a verdadeira justiça. Segundo o “Público“, as amostras recolhidas serão enviadas para Inglaterra.

Por: M. Barreto

Capítulo II: Máquina do Tempo

Denis se largou no sofá. Lembrou que o próprio Doutor havia dito sobre as Bombas de Hidrogênio terem sido as armas utilizadas por diversos países como retaliação ao ataque que Dario iniciara aos EUA e Rússia. Agora entendia o que ele quis dizer ontem quando falou que o conteúdo da caixa de chumbo era muito pior do que material radioativo.

-        Então o material da caixa de chumbo era… –começou a falar Denis.

-        Trítio –completou o Doutor. Também chamado de terceiro isótopo do Hidrogênio. È o material necessário, junto com o Deutério, para fazer a bomba. Para enviar a massa de uma pessoa de volta no tempo seria necessário mais trítio do que existe na Terra. O material que eu consegui reunir é o suficiente para mandar uma mensagem de vídeo de uns dois minutos ao passado ou explodir metade do antigo estado Rio de Janeiro.

-        Deixa ver se eu entendi –Denis se endireitou no sofá. Você vai mandar uma mensagem para o passado, certo? –Recebeu um sinal afirmativo do amigo. E a partir disso, alguém vai modificar o passado e o futuro? – novamente Doutor balançou a cabeça afirmativamente. Agora, para quem nós vamos mandar essa mensagem e o que acontece com nós dois, aqui desse tempo?

-        Interessante você perguntar isso –o cientista vai até a mesa com os papeis e pega o mesmo relatório no qual havia rabiscado à noite. Olhe esse desenho. Eu marquei três pontos importantes. Posse, Armageddon e Hoje –Denis olhou atentamente para o papel. A mensagem virá de hoje até o dia da posse, mas… eu sei que ela chegará atrasada e só irá aparecer 10 dias antes de Armageddon.

-        Porque? –Perguntou Denis intrigado.

-        Porque eu sei, ora essa –falou com um sorriso sarcástico. A mensagem vai criar uma distorção do tempo que mudará todo o futuro –apontou para reta que saia do ponto “posse”. Vou mandar para esse cara aqui. Lembra dele? –Doutor abriu a ficha-pessoal e a entregou a Denis.

-        Mauricio, 22 anos, RJ… – Denis piscou rapidamente. Claro que eu conheço, é o Mauricio, moderador da DBOF, meu amigo de anos, e ele é… –antes de acabar de falar o Doutor puxou a ficha de suas mãos.

-        Parece que lembra dele. Então é isso, vou mandar a mensagem para ele e pedir que reúna os outros moderadores. Juntos, os sete devem encontrar uma maneira de deter Dario.

-        E porque reunir os sete moderadores?

-        No dia da suposta festa, Dario disse que havia sete armas para os sete moderadores. Especialmente feita para os moderadores. Ou seja, sete armas que usaremos contra ele mesmo –falou comum sorriso maldoso no rosto. Vamos lhe dar do seu próprio veneno.

-        Isso mesmo! –falou Denis entusiasmado.

-        E respondendo à sua segunda pergunta, essa versão de nós desaparecerá sem deixar vestígios. –respondeu seriamente.

Ambos ficaram em silêncio por um longo tempo. Denis levantou e saiu do laboratório. Encontrou Pual arranhando a porta, tentando sair para a rua. O gato virou-se para Denis e soltou um longo miado que Denis reconheceu como sendo um aviso de Perigo. Olhou pela janela e nada viu. De repente o chão estremece e um alto som de um helicóptero se aproximando é ouvido. Dois tanques estavam chegando, pela frente e o helicóptero sobrevoava a casa.

-        Merda… Doutor!!! –chama desesperado pelo amigo.

-        Já vou, já vou… –ele vem calmamente até o lugar onde o Cyborg estava. Ah é isso. Chegaram mais rápido do que eu pensei.

-        Como assim? Eles são soldados da Cidadela?

-        Não, são nossos últimos amigos da DBOF –Doutor fita Denis que está muito atônito com a revelação de que havia mais membros vivos. Eles vieram garantir que o iminente ataque da Cidadela não surta efeito.

-        Vai ter um ataque hoje? – exclama Denis. Como você pode saber?

-        Porque eu mesmo me mandei essa mensagem daqui há 1 hora e ela me chegou hoje de madrugada pelo celular, enquanto eu estava no telhado –falou como se fosse a coisa mais corriqueira do mundo. Espero que ainda tenha energia para pelo menos um minuto de mensagem para mandar ao Mauricio.

O som do helicóptero diminuiu. Denis olhou pala janela e viu que ele havia pousado. A campainha soou alto na porta da frente. Pual miou com fúria e foi ao chão com o pêlo eriçado. O Doutor foi abrir a porta e um homem branco com farda militar estava parado à sua frente em posição de descanso.

-        Senhor –disse alto o soldado.

-        À vontade tenente –disse o Doutor em tom militar. Que bom que recebeu meu chamado –estendeu a mão e o soldado a apertou.

-        È bom ver você, velho amigo –o soldado abraçou Doutor.

Denis se juntou aos dois ainda com a arma do braço para fora.

-        Denis, você não mudou nada desde a ultima vez que te vi –o soldado disse com um largo sorriso no rosto.

-        Diego? –Denis o escaneou com o olho vermelho. È você mesmo cara! –guardou a arma e partiu para um abraço. Você ta vivo, mas como?

-        Devemos tudo a esse homem ai ao seu lado –apontou para o Doutor que fingiu que não estava nem olhando. Ele nos resgatou da cidadela e nos levou para um abrigo onde nós montamos a nossa brigada de contra-ataque. Tudo por sua causa, Doc.

-        Por que eu nunca soube disso? –perguntou Denis.

-        Porque foi preciso. Há 10 anos eu não tinha a mínima idéia de que conseguiria fazer o conceito da Máquina do Tempo se tornar realidade. A idéia da Brigada me pareceu muito apropriada. Aliado a isso, procurava minha família e meus amigos, então uni o útil ao agradável. Foi quando encontrei Pual, Diego e os outros.

-        Outros? –Exclamou Denis. Quem mais está vivo?

-        Olhe por si mesmo –disse Diego

Três pessoas estavam paradas no jardim. À direita, um homem com um katana e armadura de samurai; à esquerda, um homem com um sobretudo negro e óculos escuros estilo matrix; e no centro um emo com farda semelhante à de Diego.

-        Samanosuke, Junior e Milton – Diego apresentou a Denis, indo se juntar aos três.

-        Somos a Brigada Hater do Clã DBOF! –disseram os quatro juntos.

Denis piscava incrédulo. 10 anos e não desconfiara de nada.

-        Arruaceiros, brigões e chatos pra caramba –disse o Doutor. Mas ainda assim eram membros do clã DBOF. E foram convidados por Dario a visitar a Fortaleza da Cidadela. Mas assim como nós e os outros eles quiseram enfrentá-lo quando souberam da verdade. Eu os tirei de lá, já faz uns 9 anos. São a nosso ultima linha de defesa contra um inimigo deveras letal. Se não fosse por eles, não haveria mais esperança.

Continua…

Visite-nos no Orkut.

Madrid , 19-06-2009.- El Cardenal Arzobispo de Madrid, Antonio Mª Rouco Varela, y sus Obispos Auxiliares, expresan su enérgica condena por el ignominioso asesinato de D. Eduardo Antonio Pueyes García, Inspector de la Brigada de Información de la Policía Nacional, cometido esta mañana por la banda asesina ETA en la localidad de Arrigorriaga (Vizcaya). En cada crimen terrorista se destruye y desprecia del modo más vil e irreparable el derecho sagrado a la vida humana, al tiempo que se ataca brutalmente a la raíz misma de la paz y de la convivencia social. La vida de cada ser humano es un bien básico, sagrado e intangible; y el derecho a vivir no está a disposición de nadie: no puede ser violado por ningún ciudadano. Ninguna razón podrá jamás justificar la supresión de este derecho. Al tiempo que manifiestan su profunda cercanía y se unen de corazón al dolor de la mujer, hijos y familia de la víctima, recuerdan que en la Instrucción Pastoral de la CEE sobre la “Valoración moral del terrorismo en España, de sus causas y sus consecuencias” se explica a toda la comunidad diocesana que “entre las primeras obligaciones de los cristianos y sus comunidades se encuentra este acompañamiento y atención pastoral de las víctimas del terrorismo”. Por último, exhortan de nuevo a todos los fieles a pedir la conversión a Dios, única fuente de la vida y de la paz verdaderas y a “perseverar en la oración para que cese y desaparezca definitivamente el terrorismo y todo germen de violencia, el Señor convierta a los terroristas y a sus inductores, conceda su protección a los amenazados, y a todos la Paz que sólo Él puede dar”.

It’s so crazy to see what the skateboard industry has become. I feel even when i was younger, the giant that is that industry, was relatively untapped/unmarketed/un-etc. Now every pro has a designer line of something, whether it be shoes, clothing, Brigada Sunglasses ($42), underwear, socks, hats, and anything else you could imagine. If I ever went pro, I’d have my own line of cookies. Will’s Cookies, they’d be called. And they would own.

Δεν έχω τηλεόραση και εφημερίδες διαβάζω πολύ επιλεκτικά, για την ενημέρωσή μου εμπιστεύομαι πολύ συγκεκριμένες πηγές – περίμενα έτσι ότι θα είχα απαλλαγεί από  κάποιες φράσεις-κλισέ που χρησιμοποιούνται κατά κόρον στα «μέσα». Οι οποίες εκτός του ότι καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα, έχουν καθιερωθεί ως αυτονόητες, ενώ δεν έχουν κανένα νόημα. Όμως μάταιες οι προσδοκίες μου: πλέον ο καθένας τις επαναλαμβάνει και τις βάζει στο στόμα του αβίαστα, με έντονη πολλές φορές αγανάκτηση, χωρίς καν να έχει σκεφτεί για τι ακριβώς πράγμα μιλάει. Ο ρόλος των ΜΜΕ είναι γνωστός, ακόμα και στους μαθητές του λυκείου, και είναι το να κατευθύνουν την κοινή γνώμη σύμφωνα με τα συμφέροντα του κάθε μεγαλοϊδιοκτήτη τους. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε, αντί να αναμασάμε τα ίδια, να βάλουμε μπροστά ένα φίλτρο και να σκεφτούμε προτού το χωνέψουμε, την επόμενη φορά που θα ακούσουμε για:

Το άβατο των Εξαρχείων:

 Μάθαμε λοιπόν στις ειδήσεις ότι τα Εξάρχεια «είναι άβατο». Και καλά να ακούς τον Εισαγγελάτο να φωνάζει μαινόμενος στο δελτίο του ότι πρέπει να διαλυθεί, ή να το διαβάζεις στην εφημερίδα του Λαμπράκη. Τι γίνεται όμως, όταν ένας αρκετά στενός σου συνεργάτης και φίλος επαναλαμβάνει τις ίδιες αηδίες, ότι τα Εξάρχεια είναι γκέτο;

Κι εγώ που νόμιζα ότι πρόκειται για γειτονιά.. με τους κατοίκους της, τα σπίτια της, τα γραφεία της, τις πλατείες της, και τα (μάλλον παραείναι πολλά) μαγαζιά της! Δηλαδή ένα κάρο άτομα που μένουν εκεί, ένα κάρο δικηγόροι, μαγαζάτορες και εργαζόμενοι που έχουν εκεί τη δουλεία τους και πηγαίνουν κάθε μέρα, και αυτοί στο γκέτο ανήκουν; Ή μήπως τους εμπόδισε ποτέ κανείς από τους «άλλους», αυτούς που «ανήκουν στο γκέτο»; Στο «γκέτο» εντάσσονται και τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ; Και οι αστυνομικοί, που δεν μπορούν οι καημένοι να πατήσουν εκεί πέρα (που τόσοι μαζεμένοι δε βρίσκονται σε καμιά άλλη περιοχή παρεμπιπτόντως), πώς έριξαν τα δακρυγόνα στη γειτονιά, προκαλώντας την αντίδραση των κατοίκων; Εξ αποστάσεως; Πώς σκότωσαν τον Αλέξανδρο; Σωστά, από το Παγκράτι με εξοστρακισμό.

Aλήθεια, όσοι μιλάνε για το άβατο και το γκέτο των Εξαρχείων, έχουν πατήσει έστω και μία φορά στα Εξάρχεια; Ή τα λένε και αυτοί εξ αποστάσεως, όπως ο φίλος μου; Ή μάλλον, τώρα που το θυμάμαι καλύτερα, αυτός είχε πατήσει μία φορά – μαζί είχαμε πάει. Για δουλειά. Και απ’όσο θυμάμαι δεν έπαθε τίποτα.

Το πανεπιστημιακό άσυλο: ένα άντρο κουκουλοφόρων. Να καταργηθεί πάραυτα!

                      Αυτό κι αν είναι θέμα που παίζει και είναι πάντα επίκαιρο. Για το άσυλο έχουμε διαβάσει και ακούσει κατά καιρούς όλων των ειδών τις έγκριτες αηδίες. Ότι είναι ορμητήριο παράνομων πράξεων, και όσοι το υποστηρίζουν είναι κακοί κουκουλοφόροι. Ότι το καταλύουν εξωπανεπιστημιακά στοιχεία, τα οποία το καταλαμβάνουν χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των καημένων των φοιτητών για να τελέσουν πράξεις βίας. Ότι το βράδυ δεν ισχύει ή δε θα έπρεπε να ισχύει. Ότι πρέπει να καταργηθεί εντελώς. Ότι δεν προσφέρει τίποτα στην εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και εκτός αυτής, και ότι σε καμία άλλη (ανεπτυγμένη) χώρα δεν ισχύει κάτι τέτοιο οπισθοδρομικό. Και το κορυφαίο που ακούσαμε τελευταία, ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα όπως απέδειξε ότι μπορεί να το περιφρουρεί στην πορεία της 9/1.

            Λοιπόν, προτού επαναλάβετε τις παραπάνω φράσεις, κουνώντας το κεφάλι με ύφος «ε μα κάτι πρέπει να γίνει πια!», σκεφτείτε πόσο στέκει η καθεμία από αυτές. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι παράνομες πράξεις μπορούν μια χαρά και όμορφα να τελεστούν και εκτός ασύλου, και εάν ήταν το θέμα αυτό, δε νομίζω να κόπτονταν τόσο υπέρ του ακόμα και οι «νομοταγείς» φοιτητικές παρατάξεις. Επίσης το μόνο που περιφρουρήθηκε στην πορεία της 9/1 ήταν η αστυνομική ασυδοσία και απρόκλητη βία κατά πολιτών. Όσο για τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες (που τις φτάσαμε σε όλα τα άλλα, πχ. διαχείριση απορριμμάτων, και μας έμεινε το άσυλο για να γίνουμε και εμείς Σουηδία), αυτό που παρατηρούμε στα πανεπιστήμια είναι ελάχιστη ή μηδενική πολιτική έκφραση στην καλύτερη περίπτωση, κάμερες στα πανεπιστήμια και ακόμα και συλλήψεις φοιτητών για την έκφραση διαφορετικής άποψης, όπως έγινε πρόσφατα στη Σουηδία σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας για το Παλαιστινιακό!

Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι στο στόχαστρο της εξουσίας ακόμα και από πριν θεσμοθετηθεί (μια απλή αναζήτηση στο google το αποδεικνύει), και υπάρχει λόγος! Η ελεύθερη διακίνηση ιδεών στην πράξη, και όχι μόνο η ακαδημαϊκή ελευθερία αλλά η πολιτική, οι εστίες κοινωνικής αντίστασης, η έκφραση διαφορετικής πολιτικής άποψης από την κυρίαρχη και η επαφή περισσότερων ανθρώπων με αυτή, είναι πράγματα που η εξουσία δεν τα θέλει για προφανείς λόγους, και αφού έχουν εκλείψει γενικώς, επεκτείνεται η εξάλειψή τους και εντός του ασύλου. Τα πανεπιστήμια δεν είναι ορμητήρια κουκουλοφόρων, αλλά μετατρέπονται σε ορμητήρια εταιρειών, παράγοντας πλαστές έρευνες και ελλιπή εκπαίδευση κατευθυνόμενη από τις ανάγκες του κεφαλαίου και όχι της κοινωνίας. Ο χώρος για αντίδραση όπου δε θα μπορούν να επέμβουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί διατήρησης της εξουσίας είναι επικίνδυνος και δεν πρέπει να μείνει.

            Βέβαια μπορεί να μου πείτε «κοιτάξτε τη δουλειά σας και τις σπουδές σας και αφήστε τώρα την πολιτική στα πανεπιστήμια». Σε αυτήν την περίπτωση παρακαλώ πετάξτε το παρόν έντυπο, μη σας χαλάσει την ησυχία, και επιστρέψτε στη δική σας δουλεία. Και μην κοιτάξετε τίποτε άλλο πέρα από αυτήν. Η κοινωνία όπου ζούμε είναι πανέμορφη και κάπως έτσι έγινε.

Ο Τσίπρας δε θέλει το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού

          Το θέμα είναι το εξής: Υπάρχει μια μεγάλη εγκαταλελειμμένη έκταση στην περιοχή του Ελαιώνα, η οποία υποτίθεται ότι ή καλό θα ήταν να γινόταν χώρος υψηλού πρασίνου. Το σχέδιο όμως που παρουσίασε ο δήμος περιελάμβανε την μεταφορά εκεί του γηπέδου του ΠΑΟ και την ταυτόχρονη ανέγερση νέου δημαρχιακού μεγάρου και φυσικά ενός ακόμα υπερ-εμπορικού κέντρου (γιατί περισσεύουν τα λεφτά του κόσμου και δεν έχει πού να ψωνίσει). Αυτό όμως, εκτός του ότι επιβαρύνει την περιοχή με επιπλέον τσιμέντο (που πράγματι μας λείπει από την Αθήνα!) χρειάστηκε και «ειδικές» νομοθετικές ρυθμίσεις, αφού παραβαίνει την ισχύουσα νομοθεσία.

Ο αξιότιμος δήμαρχος Αθηναίων Κακλα-money, ο οποίος αποπροσανατολίζει και παραπληροφορεί με κάθε ασυλία από τα καθεστωτικά μέσα προσπαθώντας να εξυπηρετήσει με το αζημίωτο τον φίλο του τον Βωβό, συναντά την αντίδραση των κατοίκων των γύρω περιοχών, μαζικότερη από ό,τι περίμενε. Σκαρφίζεται λοιπόν την εξής επικοινωνιακή τακτική: Πρώτον, επιχειρεί να στρέψει εναντίον των κατοίκων τους οπαδούς του ΠΑΟ (και ταυτόχρονα να κερδίσει και κανα ψηφαλάκι), συστηματικά δηλώνοντας ότι εναντιώνονται στην κατασκευή του γηπέδου, αποκρύπτοντας την προσφυγή τους εναντίον της ανέγερσης του εμπορικού και της αύξησης των όρων δόμησης. Δεύτερον, βαφτίζει την μαζική αυτή αντίδραση ως κομματική αντίδραση του Τσίπρα, για να μη δώσει κανείς σημασία θεωρώντας το κοκορομαχία μεταξύ πολιτικών.

Δε με ενδιαφέρει καθόλου το αν ο Τσίπρας θέλει ή όχι την ανέγερση του γηπέδου ή του εμπορικού («εμείς δεν είπαμε ποτέ να μη γίνει το γήπεδο, εμείς το εμπορικό δε θέλουμε») γιατί και αυτός τα ψηφαλάκια των οπαδών θέλει. Με ενδιαφέρει που απαξιώνεται έτσι μια μαζική αντίδραση πολιτών της Αθήνας στην αυξανόμενη τσιμεντοποίηση και πέφτει σε επίπεδο μικροκομματικών παιχνιδιών. Αλλά φυσικά, ό,τι αντιτίθεται στα σχέδια του κυρίου δημάρχου, είναι μειοψηφίες που δεν θέλουν το καλό του τόπου. Διότι αυτό που μας λείπει, κυρίες και κύριοι, δεν είναι το πράσινο, όοοχι. Είναι ένα ακόμα εμπορικό. Θα πηγαίνετε εκεί και θα ξεχνάτε το πράσινο. Άμα θέλετε θα σας βάλουμε και γλάστρες με πλαστικά φυτά μέσα.

Και στο τέλος τέλος, και να μη γίνει το νέο γήπεδο, εμένα ποσώς με ενδιαφέρει. Σε τι ακριβώς χρειάζεται ένα νέο γήπεδο, ενώ ήδη υπάρχουν τόσα στην Αθήνα (αυτή τη στιγμή μια χαρά εξυπηρετούνται οι ομάδες) δεν μπορώ να το καταλάβω. Επειδή η επιχείρηση του Βαρδινογιάννη θα πληρώνει παραπάνω; Ή επειδή οι και καλά «φίλαθλοι» δε θα χαίρονται να κερδίζει η ομάδα «τους» στο δικό «τους» χώρο; Για λόγους που επίσης δεν μπορώ να καταλάβω! Σας αρέσει τόσο πολύ το ποδόσφαιρο, κύριοι, και κόπτεστε τόσο πολύ για το αγαπημένο σας άθλημα; Ε, μαζευτείτε δέκα και πηγαίνετε να παίξετε! Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό λόγω κινητικών προβλημάτων, ή επειδή απλά σας αρέσει να βλέπετε μπάλα; Ε πηγαίνετε να δείτε τα παιδιά σας που παίζουν τα απογεύματα στριμωγμένα και με το φόβο μην τα πατήσει κανένα αμάξι. Τουλάχιστον εκεί το αποτέλεσμα δε θα είναι στημένο. Τέτοιους χώρους να ζητήσετε, αφού τόσο αγαπάτε τον αθλητισμό: χώρους παιχνιδιού και άσκησης για εσάς και τα παιδιά σας, όχι για μια ακόμα ανώνυμη εταιρεία. Χώρους που θα έχετε πρόσβαση χωρίς να πληρώνετε για να δείτε άλλους να παίζουν, αλλά για να παίξετε οι ίδιοι. Σκατά στις ομάδες, σκατά και στο επαγγελματικό «ποδόσφαιρο».

Ο Ομπάμα θα φέρει την αλλαγή

            Ο Ομπάμα είναι μια από τις πιο καλοστημένες επικοινωνιακές φούσκες, τολμώ να πω η πιο επιτυχημένη των ημερών μας. Και εντάξει, τα Αμερικανάκια ψηφίσανε το μαύρο τους πρόεδρο και τώρα περιμένουν-ελπίζουν στην αλλαγή του. Εμείς εδώ, πάλι, ποια ακριβώς αλλαγή περιμένουμε να μας φέρει ο Ομπάμα, και είμαστε συνέχεια στο «για να δούμε τι θα κάνει»;

            Να σας πω εγώ τι θα κάνει: Απολύτως τίποτα. Είναι γεγονός και όχι θεωρία συνωμοσίας το ότι δεν κυβερνούν οι πολιτικοί. Αυτό που κάνουν είναι κατ’επίφαση να θεσπίζουν τους νόμους που τους υπαγορεύουν οι επιχειρήσεις, ούτως ώστε να κυβερνούν οι ίδιες «νόμιμα» (ακολουθώντας δηλ. το νομικό πλαίσιο που έφτιαξαν). Όλο αυτό βαφτίζεται «κοινοβουλευτισμός» και «δημοκρατία», για το οποίο μας γίνεται μια πλύση εγκεφάλου από μικρά ότι είναι κάτι καλό, και έτσι κάθε 4 χρόνια πάμε και ψηφίζουμε όλο χαρά και μένουμε ήσυχοι ότι «συμμετείχαμε στα κοινά και για φέτος», ότι «τιμήσαμε αυτούς που έχυσαν αίμα για να έχουμε εμείς σήμερα αυτό το δικαίωμα» και ότι «ασκήσαμε εξουσία με την ψήφο μας». Μετά πάμε σπίτι μας, ανοίγουμε την τηλεόραση, αράζουμε στον καναπέ και περιμένουμε την «αλλαγή».

Όπως έχετε καταλάβει, το θέμα μου δεν είναι το αν ο Ομπάμα θα φέρει την αλλαγή. Το θέμα μου είσαι εσύ, που αράζεις στον καναπέ σου και περιμένεις να έρθει κάποιος άλλος να σε σώσει. Ένας κούκος όμως δε φέρνει την άνοιξη, ακόμα και αν δεχτούμε ότι ο Ομπάμα είναι κούκος, διότι κάθε πολιτικός, για να φτάσει εκεί που έφτασε σημαίνει ότι κάποιους εξυπηρετεί, ενώ στην απίθανη περίπτωση να είναι άμεμπτος και καλοπροαίρετος, με τον α ή β τρόπο απλά θα φύγει από τη μέση. Τι σε κάνει λοιπόν να πιστεύεις ότι, αν δε διεκδικείς εσύ ο ίδιος τα δικαιώματά σου, θα τα διεκδικήσει ο Ομπάμα για σένα; Η λογική της ανάθεσης, που πάει πακέτο με την κουλτούρα του κοινοβουλευτισμού. «Κάποιος άλλος θα τα κάνει για μένα, κι εγώ στο μεταξύ κοιτάω τη δουλειά μου».

Λυπάμαι που σου το λέω, φιλήσυχε φίλε μου, αλλά η δουλειά σου αυτή είναι: να ασχολείσαι λίγο με το τι γίνεται γύρω σου. Οι «άλλοι», οι πολιτικοί, δεν το έκαναν τόσα χρόνια, και δε θα το κάνουν ούτε τώρα. Αν θες λοιπόν αλλαγή, άνοιξε τα μάτια σου και κοίτα γύρω σου, γιατί έχει αρχίσει να γίνεται. Στις συνελεύσεις γειτονιάς σε Εξάρχεια, Αγία Παρασκευή και αλλού, στο πάρκο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος Χ. Τρικούπη και Ναυαρίνου, στις καταλήψεις δημόσιων κτιρίων με διεκδικήσεις και αιτήματα. Και η αλλαγή δε θα γίνει μόνη της, αλλά συλλογικά από αυτούς που τη θέλουν. Αν λοιπόν θέλεις αλλαγή, ξεκίνα από τη γειτονιά σου σήμερα – ή, να στο πω αμερικάνικα να γουστάρεις: Be the change you want to see in the world.

Πρέπει να φοβόμαστε τους Τούρκους και τους τρομοκράτες

 Μέσα στο Γενάρη και το Φλεβάρη είδαμε στις ειδήσεις μια έξαρση των τουρκικών «παραβιάσεων» των «ελληνικών συνόρων» και μια αναταραχή στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, ενώ επίσης μετά τα δεκεμβριανά, τα δελτία έχουν ως κεντρικό θέμα τις αυξημένες τρομοκρατικές επιθέσεις. Ως προς το πρώτο, δε θα αναφερθώ στο θέμα του προϋπολογισμού και των κονδυλίων για «άμυνα», που πηγαίνουν στις εταιρείες όπλων. Το τέχνασμα όμως του «εξωτερικού εχθρού» κατεξοχήν χρησιμοποιείται από τις κυβερνήσεις σε περιόδους κρίσης (και δε νομίζω να αρνείται κανείς ότι διανύουμε περίοδο κρίσης τώρα), προκειμένου να συσπειρωθεί ο κόσμος γύρω από τη φιγούρα του πολιτικού αρχηγού, αποπροσανατολισμένος από τα πραγματικά προβλήματα και διεκδικήσεις.

Η προπαγάνδα περί τρομοκρατίας επιφέρει και αυτή παρόμοιο αποτέλεσμα, μόνο που αυτή προσφέρει στη κυβέρνηση και κάτι παραπάνω: το πάτημα να περιστείλει ακόμα περισσότερο τα δικαιώματά μας και τις ατομικές μας ελευθερίες εντείνοντας τον έλεγχο (προκαλώντας μάλιστα την απαίτηση των ίδιων των πολιτών για περισσότερη αστυνόμευση) με το πρόσχημα της ασφάλειας. Φυσικά περισσότερη «ασφάλεια» σημαίνει στην πράξη λιγότερη ελευθερία, και στοχεύει κατά κύριο λόγο όσους αποκλίνουν από το πρότυπο του υπάκουου, καταναλωτικού προβάτου και μπορεί να ξυπνήσουν και τους άλλους. Αποτέλεσμα είναι τραγικοί αντιτρομοκρατικοί νόμοι όπως ο τελευταίος, βάσει του οποίου διώκονται και ταλαιπωρούνται παιδιά 15 ετών στη Λάρισα! Αυτό μάλιστα λειτουργεί ως μέσο εκφοβισμού για οποιονδήποτε άλλο θελήσει να αντιδράσει, ακόμα και μέσα στα νόμιμα πλαίσια, επομένως στην ουσία ο αντιτρομοκρατικός νόμος είναι τρομοκρατικός, και τρομοκράτης είναι η κυβέρνηση.

Τα παραπάνω ιδεολογήματα λοιπόν το μόνο που κάνουν είναι να εξυπηρετούν τα σχέδια της εξουσίας και χρησιμοποιούνται κατά κόρον σε περιόδους κρίσης. Δε χρειάζεται να πάμε στη μακρινή ιστορία της ναζιστικής Γερμανίας για να το τεκμηριώσουμε, μια ματιά στην κατάσταση που επικρατεί στις ΗΠΑ μετά το χτύπημα της 11/9/2001 αρκεί. Μόνο που όταν συμβαίνουν στην Αμερική, εμείς υποτίθεται ότι τα αντιλαμβανόμαστε, και κοιταζόμαστε μεταξύ μας με νόημα κουνώντας το κεφάλι για τους Αμερικάνους, που τους κάνουν ό,τι θέλουν. Όταν συμβαίνουν εδώ; εθελοτυφλούμε και αφηνόμαστε και εμείς οι ίδιοι να μας χειραγωγούν. Γιατί;

***************************

Σκοπός μου με το συγκεκριμένο κείμενο δεν είναι ούτε να δώσω απαντήσεις, διότι πολύ απλά δεν τις έχω, ούτε να συμφωνήσει μαζί μου όποιος το διαβάσει. Αλλά σε ένα πρώτο επίπεδο να συνειδητοποιήσει ότι καθημερινά τον βομβαρδίζουν με μαλακίες και να μην τις καταπίνει αμάσητες, ενώ σε ένα δεύτερο ενδεχομένως να προβληματιστεί και να σκεφτεί λίγο παραπέρα.

Μία από εμάς

Το κειμενο αυτο ειναι δικο μου και δημοσιευτηκε στο πρωτο τευχος του εντυπου brigada, πρωτοβουλιας απο την Καταληψη Κτηματος Πραποπουλου. To σκιτσο ειναι επισης δικο μου και τις εικονες τις εχω επεξεργαστει η ιδια.